muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2362, Karar No: 2022/1788, Tarih: 30.03.2022

Karşı davalarda davacı ... Oto İnş. Nak. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... Oto San. Tic. Ltd. Şti. vekili asıl ve birleşen davada davacıların alacaklarının muvazaalı olduğunu ileri sürerek karşı davalıların alacaklarının iptalini talep ve dava etmiştir.

İlk derece mahkemesince; iddia savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalı şirketlerle dava dışı borçlu arasında takip konusu bonoya ilişkin olarak icra mahkemesinde görülen iki ayrı şikayetin bulunduğu, davalı şirketlerin yetkilisi olan ...'ın borçlu şirket yetkilileri hakkında suç duyurusunda bulunması üzerine sözü edilenlerin resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılıktan mahkum oldukları; davalı yanın ticari kayıtlarının incelenmesinden borçlu ile aralarında ticari ilişkinin mevcudiyetinin saptandığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların reddine, karşı davaların da hukuki yararın bulunmaması nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir. Karara karşı asıl ve birleşen davalarda davacılar vekillerinin istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesince, dava dışı borçlu Tırmaksan'ın davalılardan ... Oto. Ltd. Şti'ne bononun keşide tarihi itibariyle borcunun 25.895,32 TL'den ibaret olduğu, muvazaa iddiasıyla sıra cetveline birden çok alacaklının itiraz ettiği davalıdan artakalan tutarın bu alacaklılar arasında garameten paylaştırılması gerektiği gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak asıl ve birleşen dava davacıların davalarının kabulü ile davalıdan artakalan tutarın asıl ve birleşen davada davacılara garame yapılarak ödenmesine, karşı davacı ... Oto. İnş. Nak. San. ve Tic. Ltd. Şti ile ... Oto. Lastik Tic. Ltd. Şti'nin karşı davalarının usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı asıl ve birleşen davalarda davalı/karşı davacı vekili ve asıl davada ve birleşen dava (Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/294 E. 2013/366 K.) davacı/ karşı davalı ... Akaryakıt Taşımacılık San. Tic. Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir

Asıl dava, birleşen davalar (Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/578 E-2010/579E., Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/588E., Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/567 E.) ve karşı davalar muvazaa nedenine dayalı 21.10.2010 tarihli sıra cetveline itiraz istemine ilişkin olup, birleşen dava ( Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/294 E. 2013/366 K.) muvazaa nedenine dayalı 14.08.2013 tarihli sıra cetveline itiraz istemine ilişkindir.

Asıl dava, birleşen davalar (Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/578 E-2010/579E., Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/588E., Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/567 E.) ve karşı davalar muvazaa nedenine dayalı 21.10.2010 tarihli sıra cetveline itiraz istemine ilişkin olup, birleşen dava ( Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/294 E. 2013/366 K.) muvazaa nedenine dayalı 14.08.2013 tarihli sıra cetveline itiraz istemine ilişkindir.

1- Konya 2. İcra Hukuk Mahkemesinin 16.02.2011 tarih ve 2010/1106 E.,2011/169 K sayılı ilamı ile asıl dava ve birleşen davalar (Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/578 E-2010/579E., Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/588E., Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/567 E.) dava konusu 21.10.2010 tarihli sıra cetvelinin iptaline karar verildiği, kararın 02.07.2013 tarihinde kesinleştiği, Konya 10. İcra Müdürlüğünün 2009/11917 E sayılı dosyasından 14.08.2013 tarihli sıra cetvelinin düzenlendiği dosya kapsamından anlaşılmıştır. Dava konusu sıra cetvelinin iptaline karar verildiği ve bu karar kesinleştiğine göre Bölge Adliye Mahkemesince bu hususta bir değerlendirme yapılmadan hüküm tesisi doğru olmamıştır.

2-Birleşen dava (Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/294 E. 2013/366 K.) davacı/karşı davalı ... Akaryakıt Taşımacılık San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin birleşen davaya ilişkin temyiz itirazları bakımından ise; birleşen davacı vekilinin alacaklı olduğu Konya 3. İcra Müdürlüğünün 2009/13598 E sayılı dosyasına 21.10.2010 tarihli sıra cetvelinde yer verilmemesi nedeniyle Konya 2. İcra Hukuk Mah. 2010/1106 Esas sayılı dosyası ile açtığı şikayet davası sonucu şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline şikayetçi alacağının sıra cetvelinde 4. sırada yer verilmesine karar verilmiştir. 21.10.2010 tarihli sıra cetvelinin iptali üzerine 14.08.2013 tarihli sıra cetveli düzenlenerek birleşen davacı alacağı 4. sıraya alınmıştır. Birleşen davacı itirazının 14.08.2013 tarihli sıra cetveline ilişkin olduğu hususu dikkate alınmadan birleşen bu dava ile ilgili olarak da kabul kararı verilmiş ise de, birleşen davacı vekilinin 14.08.2013 tarihli sıra cetveline ilişkin talebi ile ilgili olumlu ya da olumsuz bir değerlendirme yapılmaması da doğru olmamıştır.

3-Bozma nedenine göre asıl ve birleşen davalarda davalı/karşı davacı vekili ve asıl davada ve birleşen dava (Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/294 E. 2013/366 K.) davacı/karşı davalı vekillerinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

3-Bozma nedenine göre asıl ve birleşen davalarda davalı/karşı davacı vekili ve asıl davada ve birleşen dava (Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/294 E. 2013/366 K.) davacı/karşı davalı vekillerinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23.Hukuk Dairesinin 06.10.2020 tarih ve 2017/1456 E., 2020/1214 K. sayılı kararının BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, bozma nedenine göre asıl ve birleşen davalarda davalı/karşı davacı vekili ve asıl davada ve birleşen dava (Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/294 E. 2013/366 K.) davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine, dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 30.03.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14900, Karar No: 2006/18021, Tarih: 03.10.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/14900 E.  ,  2006/18021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sinop İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/05/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Davacı tarafça dosyaya gönderilen belediye gelirleri ile ilgili muhasebe kayıtları arasında yer alan 28.12.2005 tarihli "Çevre Orman Bakanlığı, Çeşitli Gelir" açıklaması ile teslimatı yapılmış 400.000.00 YTL ve 11.10.2005 tarihli yine "Çevre Orman Bakanlığı, Çeşitli Gelir" açıklaması ile teslimatı yapılmış olan 250.000.00 YTL'nin "Katı Atık Tesisi" için Çevre Bakanlığı'ndan gönderildiği son celse borçlu belediye vekili tarafından ileri sürülmüştür. Bu iddiayı doğrulamak için ibraz ettikleri Çevre Orman Bakanlığı'nın yazılarında söz konusu miktarların "Katı Atık Tesisi" yardımı olarak borçlu belediye hesabına havale edilmiş olduğu görülmektedir. Bu durumda, bu kalemlerde gösterilen 400.000.00 YTL ve 250.000.00 YTL üzerinden de haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile haczin devamına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 03.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8222, Karar No: 2014/17178, Tarih: 15.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/8222 E.  ,  2014/17178 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/252350

MAHKEMESİ : Ankara 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2009

NUMARASI : 2008/1228 (E) ve 2009/529 (K)

SUÇ : Hırsızlık, Mala zarar verme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık İ.. G..’in yokluğunda tefhim edilen hükümde, temyiz süresinin başlangıcının tefhim ve tebliğ şeklinde yanlış anlamaya neden olacak ifadelere yer verilmek suretiyle sanığın yanıltıldığının anlaşılması karşısında, Ceza Genel Kurulunun 23.12.2008 gün ve 2008/6-258-240 sayılı kararı uyarınca adı geçen sanığın temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Tüm aşamalarda yüklenen suçu işlemediğini beyan eden sanık İ.. G..’in savunmasının aksini ispatlayacak şekilde yakınanın evinde gerçekleşen hırsızlık eyleminden yaklaşık bir yıl kadar sonra başka bir hırsızlık eylemini gerçekleştirirken suç üstü yakalandığı anlaşılan ve hakkındaki mahkumiyet hükmünü temyiz etmeyen sanık Z.. Y..'ın atfı cürüm niteliğindeki beyanı dışında; kuşkudan uzak, hukuka uygun, kuvvetli ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine, yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-) 5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin, 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan (20 TL dahil ) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerekirken, 16,50 TL yargılama giderinin sanıklardan müştereken ve mütesaviyen tahsiline” karar verilmesi,

3-) Kasten işlemiş olduğu suçlardan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık İ.. G..’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15504, Karar No: 2015/1628, Tarih: 17.02.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/15504 E.  ,  2015/1628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 08.03.2013 Gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 06.02.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 17.02.2015 günü için yapılan tebligat üzerine taraflardan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3816, Karar No: 2006/7970, Tarih: 10.07.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/3816 E.  ,  2006/7970 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  İstanbul 8. İş Mahkemesi

Tarih               :  02.03.2006

Davacı  davalı Kurumdan faiz alacağının tahsiline  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine

2-Dava, davacının yaşlılık  aylıklarının geç ödenmesi sebebiyle birikmiş faiz alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Yapılan incelemede davacının 09.05.2003 tarihli yaşlılık aylığı tahsis talebinin reddedildiği, açılan dava sonucunda mahkemece davacının 01.06.2003 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tesbitine karar verildiği  ve verilen kararın Yargıtay'ca onanmak suretiyle  kesinleştiği, davacının davalı Kuruma çektiği 19.07.2005 tarihli ihtarname ile  birikmiş yaşlılık aylıklarını faiziyle birlikte ödenmesini faiz ödenmemesi halinde  faiz hakkını saklı tuttuğunu bildirdiği ve ihtarnamenin davalı Kuruma 27.07.2005 tarihinde tebliğ olunup davacı ihtarname çektikten sonra birikmiş aylıklarını aldığı, davalı kurumca birikmiş aylık alacağının ödenmesine rağmen faiz alacağının ödenmediği ve bu davanın  açıldığı görülmektedir.

Uyuşmazlık, birikmiş faiz alacağının hesabında uygulanacak yasal faiz oranının belirlenmesi  noktasındadır.

Uyuşmazlık, birikmiş faiz alacağının hesabında uygulanacak yasal faiz oranının belirlenmesi  noktasındadır.

19.12.1984 gününde yürürlüğe giren 3095 sayılı  Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine ilişkin Kanun, Mmurabaha Nizamnamesini  yürürlükten  kaldırarak bu tarihi kadar % 5 olan kanuni faiz oranını %30 olarak belirlenmiş, ancak Bakanlar Kuruluna bu oranı % 80'ine kadar artırma ve eksiltme yetkisi verilmiş,  Bakanlar Kurulunca bu yetkiye dayanılarak 1.1.998 tarihinde kanuni faiz oranı  %50'ye  çıkartılmış, Anayasa Mahkemesi 15.12.1998 tarihli  kararı ile  3095 sayılı  Yasa'nın 1 ve 2. maddelerini  iptal etmiş, karar 26.11.1999 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak 6 ay sonra 26.5.2006 tarihinde yürürlüğe girmeden önce 15.12.1999  tarihli 4489 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesi  değiştirilerek Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankasının önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli   kredi işlemlerinde uyguladığı reeskont oranını  yasal faiz oranı olarak  belirlemiştir. Ancak 1.4.2003 tarihinde itibaren uygulanan 2003 yılı Bütçe Kanununda ilgili  Kanunda düzenleme yapılıncaya kadar Genel Bütçeye dahil daireler ile Katma Bütçeli idarelerin  ilama bağlı kararları  için 3095 sayılı Yasa'nın  1. maddesindeki kanuni faiz oranı 1.4.2003 tarihinden itibaren aylık %2,5 olarak, 2004 yılı Bütçe Kanununda %1.25 , 2005 yılı Bütçe Kanunu ile 1.1.2005 tarihinden itibaren  aylık %1  olarak belirlenmiş, ancak  Anayasa Mahkemesince  2003 ve 2004 yılı  Bütçe Kanunlarındaki bu hükümler Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmiş, 2005 yılı Bütçe Kanunu ile  ilgili iptal başvurusu hakkında henüz karar verilmemiştir.   5335 sayılı Yasa ile 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile değiştirilmiş yasal faiz oranı  1.5.2005  tarihinden itibaren %12  olarak belirlenmiş, bu oran Bakanlar Kurulu Kararı ile 1.1.2006 tarihinden itibaren   % 9'a  yükseltilmiştir. Gerek 12. Hukuk Dairesinin oturmuş içtihatlarında  gerekse Hukuk Genel Kurulu'nun 1.12.2004 tarihli 2004/12-667 Esas  2004/628 Kararında  Bütçe Kanunundaki aylık faiz oranının  sadece gerel bütçeye dahil  dairelerle   katma bütçeli  idarelerin ilama bağlanmış borçlarıyla  sınırlı bir düzenleme getirdiği,  bu nitelikte olmayan borçların kapsam dışı  tutulduğu bildirilmiştir.

T.C. Merkez Bankası  Başkanlığınca  İskonto oranı 17.5.2002 tarihinde % 55, 14.6.2003 tarihinde % 50, 8.10.2003 tarihinde % 43, 15.6.2004 tarihinde % 38, 13.1.2005 tarihinde % 32 olarak tesbit edilmiştir.

Bu tesbitler karşısında  yasal faiz oranlarının 19.12.1984 tarihine kadar %5, 20.12.1984- 31.12.1997 arasında %30, 1.1.998-14.12.1999 arasında %50, 15.12.1999-16.5.2002 arasında 60, 17.5.2002-13.6.2003 arasında %55,  14.6.2003-7.10.2003  arasında %50 8.10.2003-14.6.2004 arasında %43, 15.6.2004-12.1.2005 arasında %38, 13.1.2005 30.4.2005  arasında %32, 1.5.2005-.31.12.2005 arasında %12, 1.1.2006 tarihinden itibaren 9  olarak uygulanması gerekir.

Bu tesbitler karşısında  yasal faiz oranlarının 19.12.1984 tarihine kadar %5, 20.12.1984- 31.12.1997 arasında %30, 1.1.998-14.12.1999 arasında %50, 15.12.1999-16.5.2002 arasında 60, 17.5.2002-13.6.2003 arasında %55,  14.6.2003-7.10.2003  arasında %50 8.10.2003-14.6.2004 arasında %43, 15.6.2004-12.1.2005 arasında %38, 13.1.2005 30.4.2005  arasında %32, 1.5.2005-.31.12.2005 arasında %12, 1.1.2006 tarihinden itibaren 9  olarak uygulanması gerekir.

İhtilaf konusu uyuşmazlıkta mahkemece hükme esas alınan  bilirkişi raporunda birikmiş faiz hesabı yapılırken 08.10.2003-31.12.2003 tarihleri arasında % 43, olduğu halde % 50 oranında, 15.6.2004-30.6.2004 tarihleri arasında % 38 olduğu halde % 43 oranında hesaplama yapılarak faiz alacağının fazla hesaplandığı görülmektedir.

Yapılacak iş; faiz alacağı  hesabını yukarıda açıklanan oranlar ve esaslar dahilinde  yeniden yaptırmak  ve çıkacak  sonuca göre karar vermektir. .

Mahkemece  bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin  yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,  davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmesi ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.07.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4979, Karar No: 2023/4892, Tarih: 09.11.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/4979 E.  ,  2023/4892 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Adana 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2015/600 Esas, 2016/220 Karar sayılı kararı ile sanığın, taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi gereğince 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 22.09.2020 tarihli ve 2016/264603 sayılı, onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebebi;

Sanığın kusuru olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Yerel Mahkemenin Kabulü:

1.Olay günü maktul, çocukları, eşi ve komşuları ile birlikte dondurma yemeye gittikleri, dönüşte ikametlerine doğru yürüdükleri esnada sanığın aracı ile hızlı bir şekilde geldiğini gören maktulün yolun karşısında bulunan çocuğunu kurtarmak için karşıya geçmeye kalkıştığı sırada sanığın maktule çarptığı, bu şekilde sanığın taksirle ölüme neden olma suçunu işlediği, adli tıp kurumu raporuna göre sanığın kanında morafin ve kodein bulunduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

2. Sanık aşamalardaki beyanlarında kazada kusuru olmadığını, beyan ettiği anlaşılmıştır.

3. Ölenin mirasçılarının sanıktan şikayetçi oldukları ve katılma talebinde bulundukları görülmüştür.

4.Trafik bilirkişi raporu ile sanık sürücü ...'in kavşağa yaklaşırken hızını azaltmaması nedeniyle tali kusurlu olduğu, maktul yaya ...'ın ise küçük çocuğunun karşı taraftan yol içine doğru hareket ettiğini görmesi ile hızla yaklaşan aracı fark ederek duramayacak kadar yaklaşmış olan aracın önüne bir anda koşması sebebi ile asli kusurlu olduğu tespit edilmiştir.

3. Ölenin mirasçılarının sanıktan şikayetçi oldukları ve katılma talebinde bulundukları görülmüştür.

4.Trafik bilirkişi raporu ile sanık sürücü ...'in kavşağa yaklaşırken hızını azaltmaması nedeniyle tali kusurlu olduğu, maktul yaya ...'ın ise küçük çocuğunun karşı taraftan yol içine doğru hareket ettiğini görmesi ile hızla yaklaşan aracı fark ederek duramayacak kadar yaklaşmış olan aracın önüne bir anda koşması sebebi ile asli kusurlu olduğu tespit edilmiştir.

5.Adli Tıp Ankara Trafik Dairesi raporu ile sanık; sevk ve idaresindeki otomobili ile görüşün açık olduğu meskun mahal olan yol bölümünde kaplama içerisinde yürüyen yayaların hareketlerini, kavşak mahalini ve tüm mahal şartlarını dikkate alıp hızını yeterince azaltıp kontrollü ve tedbirli bir şekilde seyretmeyip süratli bir şekilde seyrettiği, seyir istikametine giren yayaya karşı ikazda bulunup etkili fren ve direksiyon tedbirine başvurmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışları ile gerçekleşen kazada eşdeğer kusurlu olduğu, maktul yaya ...'ın ise araçların hareket halinde olduğunu dikkate alıp gerekli ve yeterli kontrollerini yaparak tedbirli bir şekilde geçişini yapması gerekirken bu hususlara riayet etmeyip kontrolsüz ve tedbirsiz bir şekilde geçiş yaptığı, dikkatsiz ve tedbirsiz bir şekilde geçiş yaprak kendi can güvenliğini tehlikeye düşürdüğü, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışları ile gerçekleşen kazada eşdeğer kusurlu olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan inceleme neticesinde yerel mahkemenin kararında, oluş ve kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı görülmüştür.

Sanık Müdafinin Temyiz İstemi Yönünden;

Oluş ve dosya kapsamına göre sanığın tali kusurlu olduğunun kabulü yerinde olduğundan hükümde bu yönü ile bir hukuka aykırılık bulunmamış olup sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2015/600 Esas, 2016/220 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22120, Karar No: 2016/2633, Tarih: 16.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/22120 E.  ,  2016/2633 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 15/06/2015

NUMARASI : 2015/108-2015/258

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor değer biçme yöntemi bakımından yasa hükümlerine uygundur.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde ve pilon yeri bedelinin tahsilinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 2’ini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.