muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1092, Karar No: 2024/2696, Tarih: 18.04.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı anne vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacı baba yanında düzenlenen sosyal inceleme raporu haricinde düzenlenen tüm raporların bu aşamada baba ve çocuk arasında yatılı ilişki kurulmasının çocukta travma yaratacağı, bu tür bir ilişkinin ancak kademeli bir şekilde artırılmasının mümkün olduğu yönünde kanaat bildirmelerine rağmen Bölge Adliye Mahkemesinin davanın kabulüne karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu, davacı babanın çocuğuna karşı ilgisiz olduğunu, maddî ve manevî olarak çocuğa bakabilecek durumunun olmadığını belirterek; kabul edilen davanın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların ortak çocuğu ile baba arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesini gerektirecek bir durumun varlığının ispatlanıp ispatlanmadığı, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki kişisel ilişki düzenlenmesinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 324 üncü ve 325 inci maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri. Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı anne vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4602, Karar No: 2011/6916, Tarih: 17.11.2011

7. Hukuk Dairesi 2011/4602 E., 2011/6916 K.

**7. Hukuk Dairesi 2011/4602 E., 2011/6916 K.**

**- MİRASÇILIK BELGESİNİN İPTALİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 156 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 159 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesinin iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, miras bırakan ile evli iken miras bırakanın öldüğünü ve TMK.'nun 156. maddesine göre, batıl bir evliliğin ancak hakimin kararıyla sona ereceğini, mutlak butlan halinde bile evlenme, hakimin kararına kadar geçerli bir evliliğin bütün sonuçlarını doğuracağını, buna rağmen davalılar tarafından alınan mirasçılık belgesinde kendisine pay verilmediğini ileri sürerek önceki günlü mirasçılık belgesinin iptali ile bütün mirasçıları gösterir yeni mirasçılık belgesinin verilmesini istemiştir.

Davalılar, miras bırakanın evlilik anında yaşlı ve akıl hastası bir kişi olduğunu, davacının bu durumdan yararlanmak amacıyla evlendiğini, evliliğin iptali davası açtıklarını, Aile Mahkemesince evliliğin iptaline karar verildiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, miras bırakanın evli iken vefat ettiğini, TMK'nun 156.maddesi uyarınca, davalının mirasçılık sıfatının devam ettiği kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava dosyası ve eklerinin incelenmesinde; miras bırakan 1920 doğumlu İsmail in 21.09.2006 tarihinde davacı Pakize ile evlendiği, 23.06.2007 tarihinde vefat ettiği, davalılar tarafından A... 7.Sulh Hukuk Mahkemesinden 2010/2718-2010/2523 E.K sayılı mirasçılık belgesinin alındığı bu ilamda davacıya pay verilmediği, davalılardan Ahmet tarafından A... 11.Aile Mahkemesine 31.05.2007 tarihinde açılan mutlak butlan sebebine dayalı evliliğin iptali davasının 08.05.2009 tarihinde kabul edildiği, davacı tarafından temyiz edilen bu kararın Yargıtay 2.Hukuk Dairesi tarafından 22.09.2010 tarihinde onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanunu’nun 159. maddesine göre; evlenmenin butlanını dava etme hakkı mirasçılara geçmez. Ancak, mirasçılar açılmış bir davayı sürdürebilirler. Dava sonucunda evlenme sırasında iyi niyetli olmadığı anlaşılan sağ kalan eş, yasal mirasçı olamayacağı gibi, daha önce yapılmış olan ölüme bağlı tasarruflarla kendisine sağlanan hakları da kaybeder. Bu yasal düzenleme uyarınca, sağ kalan eşin, evliliğin akdi sırasında iyi niyetli olup olmadığının tespiti gerekir. Evliliğin iptaline karar veren A... 11. Aile Mahkemesi miras bırakan İsmail in evlilik sırasında 86 yaşında yaşlı, demans ve parkinson gibi akıl hastalıklarına düçar bir kişi olduğunu, yakın komşusu olan Pakize nin bunu bilerek evlendiğini ve bu evliliğin kurulmasında Pakize 'nin iyi niyetli olmadığını kabul ederek evliliğin iptaline karar verdiği, Aile Mahkemesinin bu kararının Yargıtay denetiminden de geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır. Bu olgu gözetildiğinde evlenmenin yapıldığı sırada iyi niyetli olmayan sağ kalan eşin mirasçı olamayacağı kuşkusuzdur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2011/7-695 E.K sayılı kararında da Dairemizin bu yöndeki görüşü benimsenmiştir.

Hal böyle olunca, açıklanan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalıların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgililerine iadesine, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3737, Karar No: 2009/8246, Tarih: 29.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/3737 E.  ,  2009/8246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Marmara Ereğlisi Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :28.6.2007
Yargıtay — Esas No: 2015/14199, Karar No: 2016/10750, Tarih: 22.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/14199 E.  ,  2016/10750 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin eksik incelemeye, sanığın kusuru bulunmadığına ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine ancak:

TCK’nın 53/6. maddesinde “Belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde 3 aydan 3 yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği ve fıkra uyarınca bir mesleğin icrasının yasaklanabilmesi için ruhsatnameye bağlı olarak yürütülmesi gerektiği gözetilmeksizin dosya içeriğine göre sanığın pansiyon işletme yetkilisi olarak faaliyette bulunması ruhsatnameye bağlı olarak yürütülen bir meslek olmadığı nazara alınmadan çalışma hürriyetini kısıtlayacak şekilde 1 yıl 8 ay süreyle özel pansiyon işletmeciliğinden yasaklanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8 maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 6. paragrafında yer alan TCK’nın 53/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 22.06.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11340, Karar No: 2020/1953, Tarih: 25.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2017/11340 E.  ,  2020/1953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 62/1, 51/1-3, 51/7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet (tüm sanıklar hakkında)

Temyiz Edenler :Katılan, sanık ..., sanık ...

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm katılan ve sanıklar tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Katılanın temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılanın yokluğunda verilen hükmün 09.06.2015 tarihinde katılanın aynı konutta yakınına usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, katılanın da hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 17.06.2015 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme uygun olarak REDDİNE;

2-Sanıklar ... ve ...’ın temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanık ...’in yokluğunda verilen ve 09.06.2015 tarihinde aynı konutta yakınına usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü temyiz etmediği, hüküm tarihinden önce 11.05.2015 tarihli dilekçesinin mazeret bildirimi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yapımı sanık ...’ın olay tarihinde şantiye şefi olduğu şirket tarafından üstlenilen inşaatın, mekanik tesisat ve ısı kanalları işinin sözleşme ile sanık ...’ın yetkilisi olduğu şirkete bırakıldığı işte, tesisat ve kalorifer işçisi olan mağdurun, yapımı devam eden tabur inşaatında, elektirikçi ve sıvacıların aynı anda inşaat içerisinde birlikte çalıştıkları sırada, tesisat işleri yapmak için kullandığı kaynak makinasını, birçok yerinde ek ve izolasyon bozuklukları bulunan ve ıslak zemine serili seyyar kablo ile beslemeye çalışırken elinde tuttuğu izolasyonu bozuk enerjili kablonun faz iletkenine temas ederek elektrik akımına kapılması sonucu öldüğü olayda;

İşveren şirketin olay tarihindeki şantiye şefi sanık ...’ın elektrik panosuna kaçak akım rölesi taktırmadığı, tali panoda topraklama düzeneği oluşturmadığı, ıslak ortamda tehlikeli kablo kullanılmasını önlemediği, gerekli tedbirleri alıp uygulatmadığı için tali kusurlu, alt işveren şirketin yetkilisi sanık ...’ın ise kaynak makinasını çalıştırmak için gereklerine uygun ve emniyetli uzatma kablosu sağlamadığı, kabloların gelişigüzel bant sardırarak kullanılmasını önlemediği, gerekli onarımlarını yaptırmadığı, topraklama ve kaçak akım rölesi takılı olup olmadığını kontrol etmediği, ıslak ortamda tehlikeli kablo kullanılmasını önlemediği için tali kusurlu oldukları anlaşıldığından, mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ...’ın kusuru olmadığına, işçinin kabloyu zorlayarak çekmesi nedeniyle akıma kapıldığına, mağdurun iş güvenliği taahhütnamesi ile elektrik ve kablolar ile ilgili problem olduğunda bunları kullanmayacağını taahhüt ettiğine, ıslak zemin ile olayın oluşu arasında illiyet bağı bulunmadığına, topraklama olduğuna, kaçak akım rölesinin bulunmasının mümkün olmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı davranıldığına, olay yeri inceleme tutanağının hükme esas alınacak yeterlilikte olmadığına, geçici olarak görevlendirildiği şantiyedeki hatalardan sorumlu olmadığına ilişkin, sanık ...’ın kusurlu olmadığına, işçinin kabloyu zorlayarak çekmesi nedeniyle akıma kapıldığına, mağdurun iş güvenliği taahhütnamesi ile elektrik ve kablolar ile ilgili problem olduğunda bunları kullanmayacağını taahhüt ettiğine, ıslak zemin ile olayın oluşu arasında illiyet bağı bulunmadığına, topraklama olduğuna, kaçak akım rölesinin bulunmasının mümkün olmadığına, panoların yapım ve denetim sorumluluğunun ihale yüklenicisinde olduğuna, açılan tazminat davası sonucunda kusur oranıda zararı gidereceğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 25.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31, Karar No: 2015/229, Tarih: 08.04.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/31 E.  ,  2015/229 K.**

**"İçtihat Metni"**

İnsan ticareti suçundan şüpheliler ..., hakkında yapılan soruşturma sırasında şüphelilerin kullandıkları cep telefonlarının 30.01.2013-30.04.2013 tarihleri arasındaki iletişimlerinin tespiti talebinin, Cumhuriyet savcısının bu işlemi kendisi yapabileceği gerekçesiyle reddine dair ...Sulh Ceza Mahkemesi'nin 10.01.2014 tarihli ve 2014/28 değişik iş sayılı kararına yapılan itirazın reddine ilişkin ... Asliye Ceza Mahkemesinin 13/01/2014 tarihli ve 2014/27 değişik iş sayılı kararının, ... Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/06/2014 gün ve 202648 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 135. maddesinde yer alan "Bir suç dolayısıyla yapılan soruşturma ve kovuşturmada, suçun işlendiğine ilişkin kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı ve başka surette delil elde edilmesi imkânının bulunmaması durumunda, hâkim veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde Cumhuriyet savcısının kararıyla şüpheli veya sanığın telekomünikasyon yoluyla iletişimi tespit edilebilir, dinlenebilir, kayda alınabilir ve sinyal bilgileri değerlendirilebilir. Cumhuriyet savcısı kararını derhâl hâkimin onayına sunar ve hâkim, kararını en geç yirmidört saat içinde verir. Sürenin dolması veya hâkim tarafından aksine karar verilmesi halinde tedbir Cumhuriyet savcısı tarafından derhâl kaldırılır." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda iletişimi tespit edilmesi istenen kişilerin şüpheli konumunda oldukları ve bu kişilerin kullandıkları cep telefonlarına yönelik iletişim tespitinin ancak, hâkim kararı ile veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde yine hâkim onayına sunulmak kaydı ile Cumhuriyet savcısının kararıyla yapılabileceği cihetle, yazılı gerekçe ile talebin reddine karar verilemeyeceği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

I-Olay:

İnsan ticareti suçundan şüpheliler ..., hakkında yapılan soruşturma sırasında, Cumhuriyet savcılığının şüphelilerin cep telefonları arasındaki iletişimlerinin tespiti talebi üzerine ...Sulh Ceza Mahkemesi'nin 10/01/2014 tarihli kararıyla, bu işlemi Cumhuriyet savcısının kendisinin yapabileceği gerekçesiyle talebin reddine karar verildiği, Cumhuriyet savcılığının karara süresinde itirazı üzerine, mercii .... Asliye Ceza Mahkemesinin 13/01/2014 tarihli kararıyla itirazın reddine karar verildiği, kesin olan bu karara karşı kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

İtirazın reddine dair karara Cumhuriyet Savcılığı tarafından hatalı karar verildiği gerekçesiyle yapılan itirazın reddine dair mercii kararının, hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

İtirazın reddine dair karara Cumhuriyet Savcılığı tarafından hatalı karar verildiği gerekçesiyle yapılan itirazın reddine dair mercii kararının, hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Kanun yararına bozma, kesinleşen hükümde verildiği zaman yürürlükte bulunan usul ve maddi hukuka ilişkin hukuka aykırılıkların giderilmesi ile sınırlı olduğundan, inceleme karar tarihindeki mevzuat hükümlerine göre yapılmıştır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın 135. maddesi : “Bir suç dolayısıyla yapılan soruşturma ve kovuşturmada, suçun işlendiğine ilişkin kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı ve başka surette delil elde edilmesi imkânının bulunmaması durumunda, hâkim veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde Cumhuriyet savcısının kararıyla şüpheli veya sanığın telekomünikasyon yoluyla iletişimi tespit edilebilir, dinlenebilir, kayda alınabilir ve sinyal bilgileri değerlendirilebilir. Cumhuriyet savcısı kararını derhâl hâkimin onayına sunar ve hâkim, kararını en geç yirmidört saat içinde verir. Sürenin dolması veya hâkim tarafından aksine karar verilmesi halinde tedbir Cumhuriyet savcısı tarafından derhâl kaldırılır.” hükmünü içermektedir.

Yargıtay CGK'nın 2007/5-23 E, 2007/167 K sayılı ve 2010/5 MD-187 E, 2011/131 K sayılı karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; iletişimin tespiti, belli bir telefon numarasından kimlerin ne zaman arandığı, konuşmanın ne kadar süreyle yapıldığı, elektronik posta yoluyla kimlerle iletişim kurulduğu hususlarının belirlenmesinden ibarettir.

Telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin tespiti, dinlenmesi, sinyal bilgilerinin değerlendirilmesi ve kayda alınmasına dair usul ve esaslar ile...İletişim Başkanlığının Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Yönetmeliğin tanımlar başlıklı 3. maddesinin (f) bendinde, iletişimin tespitinin, iletişimin içeriğine müdahale etmeden iletişim araçlarının diğer iletişim araçlarıyla kurduğu iletişime ilişkin arama, aranma, yer bilgisi ve kimlik bilgilerinin tespit edilmesine yönelik işlemleri ifade ettiği belirtilmiştir.

CMK uyarınca iletişimin tespiti tedbiri hakim kararı gerektirmektedir. İletişimin tespiti CMK'nın 135/1. maddesi uyarınca hakim veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının kararıyla mümkündür. Bu halde, Cumhuriyet savcısı kararını derhal hakimin onayına sunmalı ve hakim, kararını en geç yirmidört saat içinde vermelidir. Sürenin dolması veya hakim tarafından aksine karar verilmesi halinde, tedbir Cumhuriyet savcısı tarafından derhal kaldırılmalıdır.

CMK uyarınca iletişimin tespiti tedbiri hakim kararı gerektirmektedir. İletişimin tespiti CMK'nın 135/1. maddesi uyarınca hakim veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının kararıyla mümkündür. Bu halde, Cumhuriyet savcısı kararını derhal hakimin onayına sunmalı ve hakim, kararını en geç yirmidört saat içinde vermelidir. Sürenin dolması veya hakim tarafından aksine karar verilmesi halinde, tedbir Cumhuriyet savcısı tarafından derhal kaldırılmalıdır.

İncelenen dosyada, şüpheliler ..., hakkında yapılan soruşturma sırasında, Cumhuriyet savcılığı, şüphelilerin kullandıkları cep telefonlarının belirli tarihler arasındaki iletişimlerinin tespitine karar verilmesini CMK'nın 135. maddesi uyarınca hakimden istemiştir. Talepte bulunulan hakimce soruşturma dosyasındaki delillere göre şüphelilerin iletişimlerinin tespiti yönünde olumlu veya olumsuz bir karar verilmelidir. Yapılan açıklamalara göre, sulh ceza mahkemesince talebin, iletişimin tespitine Cumhuriyet savcısınca karar verilebileceği gerekçesiyle reddine ilişkin karar ve bu karara itiraz sonucunda verilen itirazın reddine dair mercii kararı hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

.... Asliye Ceza Mahkemesinin 13/01/2014 tarihli ve 2014/27 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 08 .04.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1050, Karar No: 2024/3053, Tarih: 21.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1050 E.  ,  2024/3053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1399 E., 2023/2698 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 41. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/222 E., 2022/95 K.

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali ve yaşlılık aylığından yapılan kesintilerin iadesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Kurum'dan emekli aylığı almakta olduğu, emekli olduktan sonra Hacettepe Üniversitesi Sağlık Kültür ve Spor Daire Başkanlığı İktisadi Sosyal Tesis ve İşletmeleri Müdürlüğünde, işverenin talebi ve yönlendirmesi üzerine sosyal güvenlik destek primine bağlı kalmak suretiyle aşçı olarak yeniden çalışmaya başladığı, bu görevine 15.04.2014 tarihinde başlayıp 31.01.2017 tarihine kadar devam ettiği, davalı SGK'nın çalıştığı işyeri ile gerçekleştirdiği yazışmalar üzerine 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi kapsamına girdiği gerekçesiyle sözleşmesinin 31.01.2017 tarihinde feshedildiği, 08.10.2019 tarih ve 16760878/62.413.153.0 belge numarası ile dava konusu işlemin tesis edildiği, çalışmasından kaynaklı olarak hak etmediği iddia olunan aylık tutarı 50.180,43 TL'nin ödenmesinin istendiği, Kuruma itiraz edilmiş ise de itirazın 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin 2 inci fıkrası ile 5510 sayılı Kanun'un 96 ncı maddesinin 1 inci fıkrası gerekçe gösterilerek reddedildiği, bu işyerindeki çalışmalarının 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi kapsamında bulunmadığı, davalı Kurumun kanun maddesini hatalı yorumladığı, Hacettepe Üniversitesi Sağlık Kültür ve Spor Daire Başkanlığı İktisadi İşletmesi'nin ilgili madde kapsamında bulunmadığı, bu hususun, İşletmeler Müdürlüğünün davalı Kuruma hitaben yazdığı 23.12.2017 tarihli yazısında belirtildiği, davalı Kurumun dava konusu işlemi tesis etmeden önce çalışılan işletmenin SGDP”'ye tabi personel çalıştırılmasında bir sakınca olmadığı yönünde görüş bildirdiği, bildirdiği görüş ile tesis ettiği işlem arasında açık çelişki bulunduğu, Tesis ve İşletmeler Müdürlüğü'nün 12.12.2018 tarihli yazısına davalı Kurumun verdiği 17.12.2018 tarihli cevapta, her ne kadar mahiyet kodunun (3) olduğu anlaşılsa da işyerinin tesis kütüğünde 5335/30 madde kapsamında olmadığı hususunda kodlama yapıldığının görüldüğü ve sosyal güvenlik destek primine bağlı personel çalıştırılmasının mümkün bulunduğunun belirtildiği, dava konusu işlemlerle hukuk devletinin temel ilkelerinden olan hukuki belirlilik ilkesinin ihlal edildiği belirtilerek; “Davacı için 08.10.2019 tarih ve 16760878/62.413.153.0 belge numaralı Kurum işleminin iptaline, aylığından yapılan kesintilerin iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP