muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11942, Karar No: 2015/30701, Tarih: 08.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/11942 E.  ,  2015/30701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2015/23091

MAHKEMESİ : Aybastı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/05/2011

NUMARASI : 2011/50 (E) ve 2011/49 (K)

SUÇ : Görevi ihmal

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık B.. Y..’a yükletilen görevi ihmal eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Sanığın, 09.10.2006 ila 29.02.2008 tarihleri arasında Kadıköy 2. İş Mahkemesince yazılan beş adet müzekkereye cevap vermeyerek zincirleme şekilde görevi ihmal suçunu işlemiş olması karşısında, TCK’nın 43/1. maddesi uygulanmamış ise de; karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından sanık B.. Y..’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Sanık E.. B.. hakkındaki hükme yönelik temyize gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a)Her ne kadar sanık, belediye yazı işlerinde görevlendirilmiş ise de, dosya kapsamından fiilen bu görevi yapmayıp belediyenin diğer işleri ile ilgilenmesi, yazı işleri görevini ise sanık B.. Y..’ın yürütmesi karşısında, sanığın, fiilen yerine getirmediği bir görev nedeniyle hukuken sorumlu olması mümkün olmadığından beraati yerine “belediyenin diğer işlerinde çalışmasının kendisinin yazı işleri müdürlüğünden kaynaklanan yasal ve hukuki sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağı ve yazı işleri müdürü olarak gelen yazılarla ilgilenmemesi sonucunu doğurmayacağı” şeklindeki gerekçelerle mahkumiyet kararı verilmesi,

b)Kabule göre de; sanığın, 09.10.2006 ila 29.02.2008 tarihleri arasında Kadıköy 2. İş Mahkemesince yazılan beş adet müzekkereye cevap vermeyerek zincirleme şekilde görevi ihmal etmesi karşısında, TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı ve sanık E.. B..’ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak karşı temyiz olmadığından CMUK’nın 326/son maddesi gözetilerek sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8188, Karar No: 2011/895, Tarih: 31.01.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8188 E.  ,  2011/895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.12.2008 tarih ve 2007/819-2008/721 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı gerçek kişilerin müvekkili şirkette iş sözleşmesi ile çalışmakta iken 28.9.2007 tarihinde birlikte hareket ederek işten ayrıldıklarını, iş sözleşmelerinin ( İ bendinde ) iş aktinin sona ermesi durumunda, işverenin yazılı onayı olmadıkça iş aktinin sona erdiği tarihten itibaren 24 ay süre ile işverenin faaliyet konusuna giren bir işte çalışmamayı kabul ve taahhüt etmiş olmalarına rağmen bu yükümlülüklerini yerine getirmediklerini, anılan davalıların 16.10.2007 tarihinde diğer davalı şirketi kurduklarını, davalıların rekabet borcuna aykırı hareket ettikleri gibi müvekkilinin portföyindeki müşteriler ile temasa geçip müvekkili firmanın müşterilerini kendilerine çekme gayreti içine girdiklerini, bu durumun müşterilerden edinilen bilgilerden öğrenildiğini, davalıların bu davranışlarının TTK.ve BK' nun haksız rekabet yasağını düzenleyen amir hükümlerine aykırı olduğunu ileri sürerek, davalıların haksız rekabetlerinin tespit ve önlenmesine, davalı şirkete ait internet sitesinin kapatılmasına karar verilmesini talep ve dava eylemiştir.

Davalılar vekili, davanın görev yönünden feshedilen iş sözleşmelerine dayandırıldığını ve bu durumda görevli mahkemenin İzmir İş Mahkemesi olduğunu,davada haksız rekabet koşullarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davanın taraflar arasında düzenlenen iş sözleşmesinden kaynaklanan BK' nun 348 ve takip eden maddelerinde söz konusu edilen rakabet yasağına dayalı bir dava olması ve iş mahkemesinin görevi olması nedeniyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, haksız rekabetin tespiti ve önlenmesi istemine ilişkin olup, uyuşmazlık mahkemenin kabulünde olduğu üzere BK'nın 348. vd. maddesinden kaynaklanmaktadır. Mahkemece, yazılı gerekçelerle davada İş Mahkemesi'nin görevli olduğu sonucuna varılarak dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, haksız rekabetin tespiti ve önlenmesi istemine ilişkin olup, uyuşmazlık mahkemenin kabulünde olduğu üzere BK'nın 348. vd. maddesinden kaynaklanmaktadır. Mahkemece, yazılı gerekçelerle davada İş Mahkemesi'nin görevli olduğu sonucuna varılarak dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Oysa, mahkemenin kabulünün aksine TTK'nın 4/1-3 maddesi uyannca BK'nın 348.maddesinden kaynaklanan davalar, tarafların sıfatına bakılmaksızın mutlak ticari davalardan olup, sözü edilen maddede İş Kanunu'nun kapsamında kalan "rekabet memnuiyetine" dair uyuşmazlıkların bundan müstesna olduğu yolunda bir hüküm bulunmadığından, İş Kanunu kapsamında olanlarda İş Mahkemeleri, diğerlerinde ise genel mahkeme (Ticaret Mahkemesi) görevlidir şeklinde bir ayrıma da gidilemez. Esasen davanın mutlak ticari dava olarak kabulünde güdülen amaç, ticari sır kavramının Ticaret Mahkemesince değerlendirilmesidir.

Bu itibarla, mahkemece, dava konusu olayda görevli olduğu gözetilerek işin esasına girilmek gerekirken, somut uyuşmazlığın İş Mahkemesince görülüp sonuçlandırılmasının mümkün olmaması gözden kaçırılarak yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 31.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2682, Karar No: 2023/4041, Tarih: 06.07.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/2682 E.  ,  2023/4041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.05.2016 tarihli ve 2005/71 Esas - 2016/589 Karar sayılı hükmün kısmen onanıp kısmen bozulmasına ilişkin olan Dairenin 28.11.2022 tarihli ve 2022/7267 Esas - 2022/7783 Karar sayılı kararının düzeltilmesi, süresinde bir kısım davalılar ... ve arkadaşları vekili ile davalı ... vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Karar düzeltme dilekçesinde ileri sürülen hususlar 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi gereğince uygulanması gereken HUMK'un 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymadığından bir kısım davalılar ... ve arkadaşları vekili ile davalı ... vekilinin karar düzeltme istekerinin REDDİNE,

Bir kısım davalılar ... ve arkadaşları vekili ile davalı ... vekili HUMK'un 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 1.470,00 TL para cezası alınmasına, karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 06.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22671, Karar No: 2022/15802, Tarih: 22.06.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/22671 E.  ,  2022/15802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı, güvenlik tedbiri

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Akıl hastalığı nedeniyle hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ve güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilen sanığa, 5271 sayılı CMK'nin 325/1. maddesi uyarınca yargılama giderlerinin yükletilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yargılama giderinin kamu üzerinde bırakılması,

2-6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre, uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilip, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8847, Karar No: 2013/10341, Tarih: 13.06.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/8847 E.  ,  2013/10341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ortak yerlere müdahalenin önlenmesi ve yönetici atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı, davaya konu apartmanda yönetici bulunmadığını, davalı ...'in çatının tamiri için para topladığını ancak yapılan tamirata rağmen akma sorununun devam ettiğini davalının kusurlu olduğunu, yine davalı ...'in ortak yerlere eşya koymak suretiyle işgal ettiğini, davacıya ait güneş enerjisinin vanasını kapattığını, bacaların çekmediğini, davalı ...'in ise çanak anten kurmak suretiyle davacının görüşünü kapattığını belirterek çatı ve bacaların onarılmasına, davalıların el atmalarının önlenmesine ve yönetici atanmasına karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dosya içindeki bilgi ve belgeler, özellikle bilirkişi raporunun incelenmesinde davalı ...'in ortak yer olan merdiven boşluğuna balık kasası ve motor koymak suretiyle müdahalede bulunduğu anlaşılmış, davacının çatının akması nedeniyle onarımını, bacadan kaynaklanan koku nedeniyle de bacanın tekniğine uygun yapılarak kokunun önlenmesini istediği halde bilirkişi tarafından bu yönde bir inceleme ve tespit yapılmadığı görülmüştür. Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin birinci fıkrasında kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur olduğu, ikinci fıkrasında ise kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadan ortak yeri tek başına tasarruf edemeyeceği ortak yer ve tesislerdeki bir bozukluğun anayapı veya bağımsız bölümlere zarar vermesi ve acilen onarılması gerektiğinde bunun tekniği ve projesine uygun yapılmasında kat maliklerinin muvafakatının aranmayacağı düzenlemesine yer verilmiştir. Buna göre ... ortak yere balık kasası ve motor koyduğuna göre bu ortak yere müdahale olup, el atmasının önlenmesine karar verilmesi, baca nedeniyle rahatsızlık olup olmadığı, çatıdan sızan sulardan dolayı davacı dairesinde zarar olup olmadığı belirlenerek bu rahatsızlık ve zararların önlenmesi için projesine ve tekniğine uygun yapılması gerekenler bilirkişiye tespit

ettirilerek baca ve çatıdaki zarar ve rahatsızlığın kat maliklerinden bir veya birkaçının eyleminden meydana geldiği anlaşılırsa bu kat maliklerince çatı ve bacanın onarımına, çatı ve bacada zaman içinde oluşan eskime, çürüme vs. den kaynaklanan bir zarar varsa bundan davacı da dahil tüm kat malikleri arsa payları oranında sorumlu olup onarım için gereken miktar da belirlenip bu avans niteliğinde kabul edilerek onarım için yöneticiye yetki, yönetici tarafından yerine getirilmemesi halinde davacıya yetki verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçelerle bu istemlerin de reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3345, Karar No: 2016/6882, Tarih: 28.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/3345 E.  ,  2016/6882 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 01/01/2003 tarihinden bugüne kadar vakıf senedi ve 506 sayılı Yasa gereği yapılmayan zam artışlarından kaynaklanan maaş farkları alacağının fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000-TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsili, istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili, davacının 506 sayılı Yasanın Geçici 20.maddesi hükmü uyarınca kurulan davalı vakfın üyesi olarak 01/01/2001 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı aldığı, ancak davalı vakıf tarafından 01/01/2003 tarihinden itibaren, ilgili yasal mevzuat uyarınca SSK'dan yaşlılık aylığı almakta olanlara yapılan oranda zam ve seyyanen yapılan zam artışlarının davacının yaşlılık aylığına da uygulanması gerekirken uygulanmadığı, yine SSK'dan yaşlılık aylığı alanlara uygulanan enflasyon artışlarından kaynaklanan zammın da yansıtılmadığı, bu nedenle 01/01/2003 tarihinden bugüne kadar vakıf senedi ve 506 sayılı Yasa gereği yapılmayan zam artışlarından kaynaklanan maaş farkları alacağının fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000-TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline, karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

1)Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Geçici 20.maddesidir. 506 sayılı Yasanın Geçici 20. maddesinin (b) bendi "Bu personelin, iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlayacak," hükmünü içermekte olup davalı vakıf, mensupları yönünden zorunlu sosyal güvenlik kurumu niteliğindedir. Geçici 20. madde, 506 sayılı Yasanın tüm sistemi içinde değerlendirildiğinde, bu madde de sayılan sandıklar bağlı bulundukları kuruluşların personeli hakkında yasal düzenleme alanı içinde Sosyal Sigortalar Kurumunun yüklendiği görevleri, sağladığı hakları o düzeyin altına düşmemek üzere yüklenmiş sandıklar olup, görevleri ve en az yükümlülükleri yasa ile belirlenmiştir. (YİBK

9.3.1983/1-1, RG 23.06.1983/18086). Bu husus, Vakıf Senedinin 4. maddesinde; "Vakfın gayesi: a) İş bu vakıf senedi hükümleri dairesinde üyelerin emeklilik, malullük, ölüm, hastalık, analık, iş kazaları ve meslek hastalıkları hallerinde eş ve çocukları ile üyenin geçindirmekle yükümlü bulunduğu ana ve babasının hastalıklarında, Sosyal Sigortalar Kanunları ile temin edilen yardımlardan az olmamak üzere hak sahiplerine yardımda bulunmak..."olarak da açıklanmaktadır.

9.3.1983/1-1, RG 23.06.1983/18086). Bu husus, Vakıf Senedinin 4. maddesinde; "Vakfın gayesi: a) İş bu vakıf senedi hükümleri dairesinde üyelerin emeklilik, malullük, ölüm, hastalık, analık, iş kazaları ve meslek hastalıkları hallerinde eş ve çocukları ile üyenin geçindirmekle yükümlü bulunduğu ana ve babasının hastalıklarında, Sosyal Sigortalar Kanunları ile temin edilen yardımlardan az olmamak üzere hak sahiplerine yardımda bulunmak..."olarak da açıklanmaktadır.

506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine, 25.02.2011 tarih 27857 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6111 sayılı Kanunun 53. maddesi ile, “Birinci fıkranın (b) bendinin uygulanmasında, yardımların sağlanması ve bağlanması yönünden alt sınırın belirlenmesinde muadil miktar karşılaştırması esas alınır. Ancak, gelir ve aylıkların artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıkların artırımına ilişkin hükümler devir tarihine kadar uygulanmaz. 5510 sayılı Kanunun geçici 20 nci maddesinin onikinci fıkrasında yer alan sınırlama dâhilinde sandıkların kuruluş senetlerinde yer alan hükümler ve sandıkların uygulamaları saklıdır. Bu hüküm, yürürlüğe girdiği tarihten önceki artışlarda ve görülmekte olan davalar hakkında da uygulanır.” fıkrasını eklemiştir.

Yasa koyucu madde gerekçesinde; “506 sayılı Sosyal Sigortalar Kurumu Kanununun geçici 20 nci maddesi kapsamındaki sandıklar tarafından bağlanan aylık ve gelirlerin artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan aylıklara uygulanan artışların söz konusu sandıkların aktüeryal dengelerini bozmasından dolayı, aylık ve gelirlerde yapılacak artışlarda muadil miktar karşılaştırmasının esas alınmasının sağlanması ve bu nedenle doğmuş ve doğacak olan uyuşmazlıkların giderilmesinin amaçlandığını” ifade etmiştir. Maddenin açık hükmü ve gerekçesi gözetildiğinde, Vakıf emeklisi ile aynı tarihte yaşlılık aylığı bağlanan koşulları benzer bir SSK emeklisine ödenen muadil yaşlılık aylığı miktarının karşılaştırılması yapılmalıdır. Yapılacak karşılaştırma sonucu, SSK emeklisine ödenen aylığın Vakıf emeklisine ödenen aylıklardan fazla olması durumunda, davalı Vakıf yönünden yaşlılık aylığı miktarı konusunda ek yükümlülük doğacağından, aradaki farkın Vakıf emeklisine ödenmesi gerekecek, aksi halde ise yapılacak bir işlem bulunmayacaktır.

Davacıya 01/01/2001 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı nazara alındığında, aynı tarihte yaşlılık aylığı bağlanan ve koşulları davacı ile benzer olan SSK emeklisine bağlanacak muadil aylık hesabında, 506 sayılı Kanunun 4447 sayılı Kanunla değişik 61.maddesi ve aynı Kanunla 506 sayılı Yasaya eklenen Geçici 82. maddesi uygulama alanı bulmaktadır. Bu maddeye göre tespit edilen, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine bağlanan aylığa 506 sayılı Kanun Ek 38. maddesinde yer alan, her ay TÜİK tarafından açıklanan bir önceki aya göre kentsel yerler TÜFE değişim oranına göre arttırılması hükmünün uygulanması, 2003 yılında 4784 sayılı Kanun uyarınca 506 sayılı Kanunun Ek 38. maddesine göre Ocak 2003 den itibaren gelir, aylıklarda yapılan artış miktarları toplamını 75,00 TL’ye tamamlayacak şekilde ve aylık tüketici fiyatları endeksi artış oranındaki miktarların toplamının 75,00 TL’den düşülmesi suretiyle bulunacak miktar kadar sosyal destek ödemesi ödeme yapılması, 2004 yılında 5073 sayılı Kanun, 2005 yılında 5282 sayılı Kanun, 2006 yılında 5454 sayılı Kanun, 2007 yılında 5565 sayılı Kanun hükümleri uyarınca belirlenen artış oranları uygulanması gerekmektedir.

Eldeki davada, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine ödenen yaşlılık aylığı miktarı ayrı ayrı belirtilmiş ise

de, kabulün yasal dayanağı,...aylığının hesabına ilişkin ilkeler ve hesaplama yöntemleri ile SSK aylık hesabının hangi oran ve artışlar nazara alınarak yapıldığını belirtir, denetime elverişli bir rapor düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece, Vakıf emeklisi ile emsal durumda bulunan SSK emeklisinin aylığının tespiti amacıyla, 506 sayılı Yasanın 61. ve geçici 82.maddesi çerçevesinde alanında uzman bilirkişi yada bilirkişi heyetinden, aylık hesabı yönünden denetime elverişli rapor alınarak, Vakıf emeklisine ödenen aylık ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine ödenen aylıklar ay be ay ayrı ayrı belirtilmek suretiyle, aralarında yapılacak karşılaştırmanın sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırıdır.

2)Mahkeme kabulüne göre her ne kadar davacı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmiş ise de, davanın 6111 sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 25/02/2011 tarihinden önce açıldığı nazara alındığında, açıldığı tarihteki mevzuat hükümlerine uygun olan davanın, yasal dayanağını oluşturan düzenlemenin, yargılama sürecindeki yasa değişikliğiyle ortadan kalkması nedeniyle, tarafların sorumluluğu bulunmadığı halde; her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirileceği yönündeki usul kuralından hareketle davacının, davada haksız çıkan taraf olarak nitelenip vekalet ücretiyle sorumluluğuna hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 28.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.