muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/31, Karar No: 2020/477, Tarih: 24.11.2020

...Başsavcılığında vermiş olduğu 24.11.2011 tarihli ifadesinde; mağdur ...’ın faizle kendilerine borç para verdiği yönündeki beyanlarını kabul etmediğini, mağdurlara kesinlikle faiz karşılığında para vermediklerini, yalnızca 2009 yılında giyim işinde ortak olmak amacıyla mağdur ...’a 90.000 TL ve ödeme sıkıntısı çektiği borçlarını ödemesi amacıyla mağdur ...’e 60.000 TL para verdiğini, 2009 yılında mağdur ...’ın, yanına gelerek paraya ihtiyacı olduğunu söylediğini, alacağı para karşılığında babasına ait bir ev ve bir dükkânı satmayı önerdiğini, bunun üzerine söz konusu ev ve dükkân karşılığında mağdurlara 170.000 TL ödenmesi konusunda anlaşmaya vardıklarını ve söz konusu miktarı bir hafta içinde mağdur ...’e elden ödediğini, mağdurların da söz konusu ev ve dükkânı kendisine devrettiklerini, 2010 yılında da mağdur ...’ın borçları nedeniyle Mercedes E250 marka aracını satmayı düşündüğünü söylediğini, bu durumu arabasını değiştirmeyi düşünen tanık ... ...’e anlattığını ve mağdur ... ile görüşerek aracın 70.000 Euro’ya devri konusunda anlaştıklarını, tanık ... ...’in 2006 model BMW marka aracını 40.000 TL olarak saydıklarını, kalan 100.000 TL’nin de mağdur ...’a peşin olarak ödendiğini, ancak araç hacizli olduğu için devrin gerçekleşmediğini, arama sırasında... Vakfının çalışma odasındaki kilitli kasadan çıkan ajandanın 22. sayfasındaki kayıtların mağdur ...’a giyim işinde ortak olmak amacıyla verdiği paraya ilişkin olduğunu, mağdur ...’dan aldığı çekin, verdiği paradan fazla olmasının nedeninin kazandıkları kârın eklenmesi olduğunu, borç nedeniyle bağlanan Mercedes E250 marka aracın bedelini mağdur ...’dan almak amacıyla 20.000 TL’lik sekiz adet senet düzenlendiğini, aramada ele geçirilen protokolün de bu borcun ödenmesine ilişkin olduğunu, ayrıca bu senetlerin mağdur ...’a giyim işinde ortak olmak amacıyla verdiği 90.000 TL’lik borcu da içerdiğini, araya mağdur ...’in girmesi üzerine inceleme dışı sanığa da sorarak 230.000 TL’lik borcu 160.000 TL’ye düşürdüklerini, mağdur ...’ın tanık ... ...’e satmış olduğu aracın devrini gerçekleştirmemesi nedeniyle aldığı paraların geri ödemesi amacıyla 30.12.2009 tarihinde... Vakfı Mütevelliliğine dilekçe yazdığını, bunu kendi borcu için değil tanık ... ...’in borcu için yaptığını, çelişki üzerine sorulması üzerine daire ve iş yerini vakıf adına değil kendi adına satın aldığını, ancak maddi sıkıntılar nedeniyle vakfa sattığını, her ne kadar 29.04.2011 tarihli ifadesinde mağdur ...’e vermiş olduğu 60.000 TL’nin ödenmediğini söylemiş ise de borcun gerçekte bir hafta sonra ödendiğini,

Yargılama evresinde vermiş olduğu 25.01.2012 tarihli ifadesinde ise soruşturma evresinde vermiş olduğu ifadelerini aynen tekrar ettiğini, 2009 yılında mağdur ...’a ait dükkân gelirlerine ortak olmak amacıyla kendisine borç olarak 90.000 TL para verdiğini, bunun karşılığında mağdur ...’dan senet veya çek almadığını, ayrıca mağdur ...’e de karşılığında faiz talep etmeksizin 60.000 TL borç para verdiğini, mağdur ...’in birkaç ay sonra bu borcu ödediğini, mağdur ...’ın 2009 yılında paraya ihtiyacı olduğunu ve babası adına kayıtlı bir ev ve dükkânı satmak istediğini belirtmesi üzerine alıcı olmak istediğini söylediğini, mağdur ...’la ev ve dükkânın 170.000 TL’ye alınması karşılığında anlaştıklarını, parayı peşin olarak ödemesi üzerine evi üzerine devraldığını, ancak mağdur ...’ın ağabeyinin, bulunduğu yere gelerek kendisinden 10.000 TL daha para istediğini, söz konusu miktardaki parayı mağdur ...’ın ağabeyine ödediğini, evi almak için akrabası olan ...’dan borç para aldığını, ortak olmak amacıyla verdiği 90.000 TL’yi alamayacağını anlayınca evi vakfa satmaya karar verdiğini, söz konusu ev ve dükkânı herhangi bir borç karşılığında almadığını, aramalar sırasında ele geçirilen kendisine ait ajanda da yazılı bulunan "2009 yılı 12 ayda 49.000TL verdim. 2010 yılı 12. ayında 53.000-TL’lik çek verdi, 2009, 11 ayında 28.000-TL verdim. 2010, 12 ayına kadar 31.000-TL’lik çek verdi. 2009, 12 ayda 31.500-TL verdim, 2010 yılı 12 ayına kadar 15.000-TL bedelli çek verdi." ibarelerinin ortak olmak için vermiş olduğu 90.000 TL’nin üç farklı seferde ödenmesine ilişkin olduğunu, ajandasında her ne kadar bu paralara karşılık kendisine belirli miktarlarda çek verildiğini not etmiş ise de aslında bu çeklerin kendisine verilmediğini, verilmediği hâlde bu şekilde not aldığını, mağdur ...’ın kendisine ait Mercedes marka aracı satmak istediğini söylemesi üzerine konuyu ilettiği tanık ... ...’in aracı satın almaya talip olduğunu, tarafların 70.000 Euro (140.000 TL) karşılığında anlaştıklarını, anlaşma doğrultusunda tanık ... ...’in kendisine ait 40.000 TL’lik BMW marka aracın devrini gerçekleştirdiğini ve 100.000 TL nakit parayı mağdur ...’a ödediğini, ancak Mercedes marka aracın borcunun bulunması nedeniyle tanık ... ...’e devrinin sağlanamadığını, daha sonra ...da araca el konulduğunu, söz konusu 140.000 TL ile ortak olmak amacıyla mağdur ...’a vermiş olduğu 90.000 TL nedeniyle bir protokol düzenlediklerini, mağdurların borçlarında indirime giderek bu protokolde kendilerine ödenecek miktarı 160.000 TL olarak belirlediklerini, alacağın 60.000 TL’sinin kendisine, 100.000 TL’sinin ise tanık ... ...’e ait olduğunu, düzenlenen senetlerde alacaklı olarak kendisinin görüldüğünü, vakfa ait 730.000 TL’nin mağdurlara kullandırılması yönünde teklifte bulunması ile 195.000 TL olarak ödenmek üzere mağdur ...’a 150.000 TL borç vermesi ve bunun karşılığında kendisine t...at amacıyla 150.000 TL ile 52

.000 TL olarak belirlediklerini, alacağın 60.000 TL’sinin kendisine, 100.000 TL’sinin ise tanık ... ...’e ait olduğunu, düzenlenen senetlerde alacaklı olarak kendisinin görüldüğünü, vakfa ait 730.000 TL’nin mağdurlara kullandırılması yönünde teklifte bulunması ile 195.000 TL olarak ödenmek üzere mağdur ...’a 150.000 TL borç vermesi ve bunun karşılığında kendisine t...at amacıyla 150.000 TL ile 52.500 TL miktarındaki çeklerin verilmesi iddialarını kesinlikle kabul etmediğini, mağdurlara ait ...taki evin, mağdur ...’ın Opel Zafira marka aracı satın almasının karşılığı olarak tanık ....’e devredildiğini, mağdur ...’la anlaşarak söz konusu aracı tanık Teymur’a devrettiklerini, bu devir karşılığında mağdur ...’ın galericiden para alacağını bildiğini, söz konusu evi inceleme dışı sanık adına devralan tanık ....’in evi sonradan vakfa sattığını, üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğini, öncelikle beraatini istediğini, ancak mahkemenin aksi kanaatte olması hâlinde hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini talep ettiğini,

Savunmuştur.

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından; "Tefecilik suçu" üzerinde durulması gerekmektedir.

Tefecilik suçu, 5237 sayılı TCK'nın "Topluma Karşı Suçlar" başlıklı üçüncü kısmının "Ekonomi, Sanayi ve Ticarete İlişkin Suçlar" başlıklı dokuzuncu bölümününde yer alan 241. maddesinde; "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır." biçiminde düzenlenmiş,

Madde gerekçesinde; "Faiz veya başka bir namla da olsa kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesi, tefecilik suçunu oluşturur. Tefecilik suçu, iktisadi hayatımızda, 'senet kırdırma' denen usulle de işlenebilir. Örneğin henüz vadesi gelmemiş bir bononun vadesinden önce başkasına verilerek karşılığında bono üzerinde yazılı meblağdan daha az bir paranın alınması durumunda tefecilik suçu oluşur. Çünkü, bu durumda bononun el değiştirmesi, kişiler arasında doğmuş olan bir alacak borç ilişkisine dayanmamaktadır. İfade yerinde ise, bu durumlarda, birer ödeme aracı olan bononun veya çekin kendisi satılmakta ve satın alınmaktadır.

İzlenen suç politikası gereğince, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi cezalandırılmaktadır. Buna karşılık, ödünç para alan kişi cezalandırılmamaktadır." şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK öncesinde tefecilik suçu mülga 2279 sayılı Ödünç Para Verme İşleri Kanunu’nda ve 90 sayılı Ödünç Para Verme İşleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’de düzenlenmiş, 765 sayılı TCK'da tefecilik suçuna yer verilmemiştir.

Tefecilik suçu, 5237 sayılı TCK içerisine 241. maddeyle dâhil edilmiş ise de tanımı yapılmamıştır. Buna karşılık mülga 90 sayılı KHK ve 2279 sayılı Kanun’da "tefeci" ve "tefecilik" kavramlarının tanımları yapılmıştır. Buna göre, 2279 sayılı Kanun’un 14. maddesinde;

"1 inci maddeye göre izin almaya mecbur olan hakiki veya hükmi şahıslardan bu mecburiyete riayet etmeyenlere veya 9 uncu madde hükümlerine göre Bakanlar Kurulunca ittihaz edilecek kararlara aykırı hareket eyleyenlere ve beyannamelerindeki şartları ve faiz hadlerini muvazaa ile gizleyenlere tefeci denir.",

90 sayılı KHK'nın 9. (Değişik madde: 21/06/1994-KHK-545/9. md.) maddesinde ise;

"Bu Kanun Hükmünde Kararname uyarınca ikrazatçılık yapmak üzere izin alınmadan, faiz veya her ne ad altında olursa olsun, bir ivaz karşılığı veya ipotek almak suretiyle, ödünç para verme işlemlerinin yapılması veya bu işlerin meslek ittihaz edilmesi ve Kanun Hükmünde Kararname uyarınca alınan ikrazatçılık izni iptal edildiği halde ödünç para verme işlerine devam edilmesi, tefecilik sayılır." şeklinde tanımlara yer verilmiştir.

Tefecilik kavramı, ikrazatçılık kavramı ile de yakından ilgili olup 90 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin (Değişik: 21.6.1994-KHK - 545/3 md.) 3/a bendinde ikrazatçı;

Tefecilik kavramı, ikrazatçılık kavramı ile de yakından ilgili olup 90 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin (Değişik: 21.6.1994-KHK - 545/3 md.) 3/a bendinde ikrazatçı;

"Devamlı ve mutad meslek halinde, faiz veya her ne ad altında olursa olsun bir ivaz karşılığı veya ipotek almak suretiyle, ödünç para verme işleriyle uğraşan veya ödünç para verme işlerine aracılık eden ve kendilerine faaliyet izni verilen gerçek kişiler" olarak tanımlanmıştır.

Tefecilik suçuyla korunan hukuksal değer serbest rekabet mekanizması ve ekonomik...mın güvenilirliğidir. Bu nedenle suç TCK'nın "Topluma Karşı Suçlar" kısmının "Ekonomi, Sanayi ve Ticarete İlişkin Suçlar" bölümünde düzenlenmiştir. Suçun konusunu kazanç karşılığı başkasına verilen ödünç para oluşturur. Türk Dil Kurumu Sözlüğü’nde ödünç; "İleride geri verilmek veya alınmak şartıyla alınan veya verilen şey" olarak ifade edilmiştir. Ancak burada ödünç olarak verilen her şey bu suçun konusunu oluşturmayacak, madde metninde de açık şekilde ifade edildiği gibi yalnızca "para" bu suçun konusunu oluşturacaktır. Öte yandan paranın Türk parası ya da yabancı para olması suçun oluşması bakımından önem taşımamaktadır. Gerek Türk parası gerekse de yabancı para tefecilik suçunun maddi konusu olabilir.

Tefecilik suçunun hareket unsuru, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verme işlemidir. Bu suçun oluşması için öncelikle ikrazatçılık yapmak üzere yetkili organlardan izin alınmamış olmalı ya da verilen iznin iptal edilmiş olması gerekir. İzin alınarak faiz karşılığında ödünç para verilmesi eylemi suç olmayacaktır.

Tefecilik suçunun oluşması için, fail tarafından başka birisine ödünç olarak para verilmiş olması gerekmektedir. Ayrıca verilen bu paranın da kazanç elde etmek amacıyla verilmiş olması gerekir. Bir kimsenin paraya ihtiyacı olan kişiye yardımcı olmak amacıyla para verip bir süre sonra geri alması suç oluşturmayacaktır.

5237 sayılı TCK yürürlüğe girmeden önceki dönemde tefecilik suçunun oluşması için Ceza Genel Kurulunun 03.07.1995 tarihli ve 207-236 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, bir kimsenin birden fazla kişiye sürekli ve sistemli bir biçimde faiz karşılığı ödünç para vermek suretiyle kendisine çıkar sağlaması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesindeki düzenlemeye göre ise kişinin yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi suçun oluşması için yeterli olup bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin bir önemi bulunmamaktadır. Bu nedenle suçun temadi ettiğinden ve birden fazla kişiye ödünç para verilmesinin tek suç oluşturduğundan bahsedilemeyecektir.

Tefecilik suçu, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verme eylemiyle tamamlanır. Kasten işlenen bir suç olup suçun tamamlanması için fiilen kazanç elde edilip edilmediğinin ve ödünç verilen paranın geri ödenip ödenmediğinin bir önemi bulunmamaktadır. Suç tarihi ise kazanç elde etmek amacıyla ödünç paranın verildiği tarihtir.

Tefecilik suçu, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verme eylemiyle tamamlanır. Kasten işlenen bir suç olup suçun tamamlanması için fiilen kazanç elde edilip edilmediğinin ve ödünç verilen paranın geri ödenip ödenmediğinin bir önemi bulunmamaktadır. Suç tarihi ise kazanç elde etmek amacıyla ödünç paranın verildiği tarihtir.

Tefecilik suçunun mağduru konusunda öğretide ve yargı kararlarında farklı görüşler bulunmaktadır. Bu görüşler suçun mağdurunun ödünç para alan gerçek kişi mi yoksa toplumun geneli mi olduğu hususunda yoğunlaşmaktadır. Bu görüşleri kısaca incelemek gerekirse;

Örneğin Yrd. Doç. Dr. Fatih Birtek'e göre, tefecilik suçunun mağduru, ödünç para alan gerçek kişidir. Yazara göre bu suç bakımından mağdur, genellikle acil ekonomik kaynağa ihtiyaç duyan ancak banka ve diğer kredi kurumlarına müracaat edemeyen, müracaat etse de ekonomik ihtiyacını bu kurumlar vasıtasıyla karşılayamayan ekonomik açıdan zor durumda bulunan kişilerdir.

Bir kısım yazarlar ise tefecilik suçunun mağdurunun toplumun geneli olduğunu savunmaktadırlar. Örneğin Prof. Dr. İzzet Özgenç bu suçun mağdurunun ödünç para alan kişi olamayacağını, zira bu suçun aslında çok failli suçlardan (karşılaşma suçu) olduğunu ve fakat izlenen suç politikası gereğince ödünç para alanın cezalandırılmadığını, ne var ki bunun o kişiyi mağdur kabul etmek anlamına da gelmeyeceğini ifade etmektedir. Yazara göre, tefecilik suçunun mağduru toplumu oluşturan ve istikrarlı makroekonomide yararı bulunan herkestir.

Benzer şekilde ... da tefecilik suçunun mağdurunun ödünç para alan ve bu nedenle ekonomik yönden sömürülen bireyler değil, ödünç para verme işl...in ilgili mevzuatta öngörülen kurallara aykırı olarak yapılmasından dolayı çıkarları ihlal edilen toplumun bütün bireyleri, yani toplum olduğunu ileri sürmektedir. Yine...r,... ve ...'a göre de tefecilik suçunun mağduru belli kimselerden ve sayıdan oluşmayan topluluktur. Kısacası bu suçta ödünç para alan değil, tüm toplum mağdurdur.

Buna karşın bazı yazarlar, konuyu mağdur - suçtan zarar gören kavramları üzerinden ele almışlardır. Örneğin...,....,.... ve ...'ye göre; suçun mağduru genellikle acil ekonomik ihtiyaca gereksinim duyan ve banka ve diğer kredi kurumlarına müracaat edemeyen veya müracaat etse de bu kurumlardan kredi alamayan ve dolayısıyla ekonomik açıdan zor durumda bulunan kişidir. Mağdur, suçun icra hareketlerinin üzerinde gerçekleştiği kişidir. O halde, ödünç para alan suçun mağdurudur. Buna karşın, haklı çıkarı bir şekilde zedelenen kişi ise suçtan zarar gören olduğuna göre kamu, yani toplumun bu suçta suçtan zarar gören olduğunu da kabul etmek gerekir.

Yargıtay uygulamalarına bakıldığında ise, 5237 sayılı TCK öncesinde ivaz karşılığı ödünç para alanların tefecilik suçunun mağduru olamayacağı noktasında genel bir kabul bulunmaktadır. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 29.05.1989 tarihli ve 147-209 sayılı kararında;

Yargıtay uygulamalarına bakıldığında ise, 5237 sayılı TCK öncesinde ivaz karşılığı ödünç para alanların tefecilik suçunun mağduru olamayacağı noktasında genel bir kabul bulunmaktadır. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 29.05.1989 tarihli ve 147-209 sayılı kararında;

"Sanık hakkındaki dava izin belgesi olmaksızın ödünç para vermek suçundan açılmıştır. Sanığa yüklenen bu eylemden gerçek ya da tüzel kişilerin zarara uğradıkları söylenemez. Ancak, bu tür faaliyetlerin Devletin denetim ve gözetimi altında ve izin belgesi alınmak suretiyle yapılması gerekir. O halde Maliye Hazinesi bu suçlarda mağdur sıfatını kazanabilir. İzin almadan ödünç para vermek suretiyle faaliyette bulunduğu iddia edilen sanığın bu eyl...den mağdurun doğrudan doğruya zarara uğradığı söylenemeyeceğinden, mağdur sıfatını kazanması mümkün olmayan şikâyetçinin temyiz ist...in reddine karar verilmelidir." sonucuna ulaşılmıştır.

5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girmesinden sonra ise Yargıtay, tefeciden kazanç karşılığı borç para aldığı belirtilen kişilerin suçun mağduru, Hazinenin ise suçtan zarar gören olduğunu kabul etmiştir (Örneğin Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 02.10.2015 tarihli ve 10871-14742 sayılı kararı).

Ancak, Ceza Genel Kurulunun 26.04.2016 tarihli ve 118-208 sayılı kararında; tefecilik suçu ile korunan hukuki yarar ve bu bağlamda suçun topluma karşı suçlar bölümünde düzenlenmesi karşısında bu suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamının, diğer bir ifadeyle kamunun olduğu, eyl... belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi hâlinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağı kabul edilmiştir.

Diğer yandan, tefecilik suçunda ivaz karşılığı ödünç para alanların hukuki niteliğindeki bu tartışmalara karşın gerek öğretide gerekse yargısal kararlarda 5237 sayılı TCK dön...de farklı kişilere karşı ödünç para veren kişi hakkında bir suç işleme kararı ile hareket ettiği sürece zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği noktasında birlik bulunmaktadır. Yeni TCK dön...de TCK'nın 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun, kazanç elde etmek amacıyla borç para verilmesiyle oluşacağı, bunu meslek hâline getirmenin suçun unsurları içerisinde yer almadığı da gözetilerek, değişik zamanlarda ve farklı kişilere karşı tefecilik eyl...i zincirleme olarak işleyen sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiği, bu itibarla hukuki kesinti oluşturan iddianame tarihinden evvel sanık hakkında dava konusu olsun ya da olmasın tüm eylemlerin teselsülün içerisinde değerlendirilmesi, iddianame tarihinden sonraki eylemlerin ise gerçek içtima hükümleri ve varsa kendi içinde teselsül hükümleri değerlendirilmek suretiyle karara bağlanması gerekeceği kabul edilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın inceleme dışı sanıkla birlikte mağdurlara sürekli ve sistemli bir şeklide çıkar karşılığı ödünç para verme eylemlerini gerçekleştirdiği iddiasıyla açılan kamu davası sonucunda Yerel Mahkemece, resmî kanallardan tespit edilen mal varlıkları ve gelirleri ile mütenasip olmayacak şekilde yoğun bir para trafiği yöneten sanık ve inceleme dışı sanığın, çalıştıkları vakfın mal varlığını kullanarak mali açıdan zor durumdaki mağdurlara zincirleme şekilde faiz karşılığı ödünç para verdikleri sabit görülerek tefecilik suçundan mahkûmiyetlerine karar verildiği ve söz konusu mahkûmiyet hükümlerinin Özel Dairece onandığı,

Her ne kadar sanık aşamalarda; mağdurlara kesinlikle faiz karşılığında para vermediğini, yalnızca 2009 yılında giyim işinde ortak olmak amacıyla mağdur ...’a 90.000 TL ve ödeme sıkıntısı çektiği borçlarını ödemesi amacıyla mağdur ...’e 60.000 TL para verdiğini, vermiş olduğu paralar karşılığında faiz talebinde bulunmadığını, 2009 yılında mağdur ...’ın önerisi üzerine mağdur ...’e ait bir ev ve bir dükkânı satın alarak karşılığında mağdurlara 170.000 TL ödediğini, 2010 yılında da mağdur ...’ın borçları nedeniyle Mercedes E250 marka aracını satmayı düşündüğünü, aracın tanık ... ... tarafından 40.000 TL olarak değer biçilen 2006 model BMW marka aracın devri ve 100.000 TL nakit para karşılığında satın alındığını, ancak Mercedes marka aracın borcunun bulunması nedeniyle tanık ... ...’e devrinin sağlanamadığını, Mercedes marka araçtan kaynaklanan 140.000 TL ile ortak olmak amacıyla mağdur ...’a vermiş olduğu 90.000 TL’nin mağdurlar tarafından kendilerine ödenmesine ilişkin bir protokol düzenlediklerini, ancak bu protokolü düzenlerken mağdurların borçlarında indirime giderek kendilerine ödenecek miktarı 160.000 TL olarak belirlediklerini, alacağın 60.000 TL’sinin kendisine, 100.000 TL’sinin ise tanık ... ...’e ait olduğunu, mağdur ...’ın, borcun birer aylık vadelerle ödenmesiyle ilgili 20.000 TL’lik sekiz adet senedi düzenleyerek kendilerine verdiğini, senetlerde alacaklı olarak kendisinin göründüğünü, vakfa ait 730.000 TL’nin mağdurlara kullandırılması yönünde teklifte bulunması ile 195.000 TL olarak ödenmek üzere mağdur ...’a 150.000 TL borç vermesi ve bunun karşılığında kendisine t...at amacıyla 150.000 TL ile 52.500 TL miktarındaki çeklerin verilmesi iddialarını kabul etmediğini ve mağdurlara ait ...taki taşınmazların, mağdur ...’ın inceleme dışı sanığa ait Opel Zafira marka aracı satın alması karşılığında tanık ....’e devredildiğini savunmuş ve bu savunmaları Vakıflar Genel Müdürlüğünün sanığın vakıf mal varlığını kullanarak faiz karşılığında borç para verdiğine ilişkin bir verinin bulunmadığına dair 10.10.2013 tarihli ve 19305 sayılı yazısı, mağdur ...’ın ...taki taşınmazların satışına ilişkin inceleme konusu dosyada vermiş olduğu beyanları ile çelişki oluşturan ...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/324 esas sayılı dosyası kapsamında yapılan 07.11.2011 tarihli duruşma tutanağı, sanığın geçimini tefecilikten sağlamadığına ilişkin ...İl Emniyet Müdürlüğü görevlilerince düzenlenen 24.01.2012 tarihli araştırma tutanağı ile ...İl Merkez Jandarma Komutanlığınca düzenlenen 09.04.2013 tarihli tutanak ve kısmen de inceleme dışı sanık ile tanıklar ....... ve ...’in beyanları ile desteklenmiş ise de;