muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/309, Karar No: 2018/670, Tarih: 20.12.2018

İncelenen dosya kapsamından; bozmadan sonra yapılan yargılamada, direnme kararına konu hükmün verildiği 05.11.2015 tarihli oturumda, sırasıyla sanık ve müdafisine bozmaya karşı diyecekleri sorulduktan sonra, sanıktan son sözü sorulup sanık müdafisinin tekrar beyanı alınarak duruşmanın bitirildiği anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nın 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 251. maddesinin son fıkrasındaki; “Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur” şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki “Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir” ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.

Temyiz mercisince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "Son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "Kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "Son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "Savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484.); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149.) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel Mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılamada sanık ve müdafisine bozmaya karşı diyecekleri sorulduktan sonra, sanıktan son sözü sorulup sanık müdafisinin tekrar beyanı alınarak son olarak söz hakkı hazır bulunan sanığa tanınmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nın 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ilgın Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2015 tarihli ve 219-256 sayılı direnme kararına konu hükmünün, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 20.12.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2990, Karar No: 2010/10387, Tarih: 07.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/2990 E.  ,  2010/10387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Davalılara mahkemenin gerekçeli kararı ile davacı idare vekilinin temyiz dilekçesi herhangi bir açıklama yapılmadan tebliğ edilmiştir. Bu nedenle;

1-Davalılara yapılan tebliğ işleminin 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine göre ya bizzat adreslerine tebliğe çıkartılmak suretiyle veya kalemde tebliğ edilecek ise hüviyet bilgileri de alınmak suretiyle yapıldıktan ve tebligat sonrası temyiz süresi de beklendikten,

2-Mahkemece kararında davalı tarafa tespit edilen bedelin ödemesi için Arsin Ziraat Bankasına yazı yazılmasına karar verildiği halde bankaya böyle bir yazı yazılmadığı anlaşıldığından, davalılarca para çekilmemiş ise bu yazı yazıldıktan,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12750, Karar No: 2018/1958, Tarih: 20.03.2018

**6. Ceza Dairesi         2014/12750 E.  ,  2018/1958 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında mağdur ...'a yönelik yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-c-h; 109/1-2-3-a-b maddeleri; mağdur ...'a karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise TCK'nın 109/1-2-3-a-b,110. maddeleri gereği açılan kamu davasında, yapılan yargılama sonucunda Isparta 1.Ağır Ceza Mahkemesince verilen 06/07/2010 tarih 2010/23 Esas 2010/189 Karar sayılı beraat hükmünün o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesi 24/03/2014 gün ve 2011/22484 Esas, 2014/5423 Karar sayılı ilamı ile;

“Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Oluş ve dosya içeriği ile yakınanlar ... ve ...'ın aşamalardaki istikrarlı anlatımlarına göre; olay tarihinden önce sanık ...'ın kızının, yakınan ...'ın yeğeni tarafından kaçırılması nedeniyle sanıkların olay tarihinde yakınan ...'ın evine giderek, evini aradıktan sonra komşusundan telefon numarasını alarak yakınanı arayıp kendilerini ormancı olarak tanıttıktan sonra nerede olduğunu sordukları, yakınanın yolda olduğunu söylemesi üzerine bulunduğu yere giderek yakınanın üzerinde bulunan av tüfeğini alarak yakınana doğrulttukları, sanık ...'ın yakınana yumrukla vurduğu "kızımı bul" dediği ve sanıkların yakınanı zorla araca bindirdikleri, araçta ellerini ve ayaklarını bağladıkları, yakınanın 2 adet cep telefonunu, içerisinde nüfus cüzdanı ile 220 TL para bulunan ruhsatını ve üzerinde mermi bulunan kılıfını aldıkları, sanık ...'ın "kızımın yerini söyle yoksa seni arabanın arkasına bağlayıp sürükleriz" dediği, yakınanın sanık ...'ın kızının bulunduğu ev olarak köy muhtarı olan yakınan ...'ın evini gösterdiği, sanıkların yakınan ... tüfeğini de alarak yakınan ... evine gittikleri bu sırada yakınan ... ... beline takılı kılıf içerisinde bulunan bıçağı ile el ve ayaklarındaki ipleri kestiği ve kaçtığı,

Sanık ...'ın kızının nerede olduğunu sorarak yakınan ...'ın evini aradığı, yakınanın muhtar olduğunu ve kızın evde olmadığını söylemesi üzerine sanık ...'ın yakınan ...'a silah doğrultup arabaya bindirdiği ve kızını kaçıran kişinin akrabalarının evini kendisine göstermesini istediği, yakınan ...'ın bu kişilerin evlerini gösterdikten sonra jandarmayı aradığı,

Sanık ...'ın kızının nerede olduğunu sorarak yakınan ...'ın evini aradığı, yakınanın muhtar olduğunu ve kızın evde olmadığını söylemesi üzerine sanık ...'ın yakınan ...'a silah doğrultup arabaya bindirdiği ve kızını kaçıran kişinin akrabalarının evini kendisine göstermesini istediği, yakınan ...'ın bu kişilerin evlerini gösterdikten sonra jandarmayı aradığı,

Sanıkların yakınan ...'ın 2 adet cep telefonunu, nüfus cüzdanını ve ruhsatını araç içerisinde düşürdüğünü söyleyerek olay yerine gelen jandarmaya teslim ettikleri, yakınan ...'ın olay yerinden kaçtıktan sonra geceyi ormanda geçirdiği ve ertesi gün jandarmaya giderek şikayetçi olması üzerine jandarma görevlisi tanık ... ... sanık ...'ı arayarak yakınan ... herhangi bir eşyasının kendisinde olup olmadığını sorduğu, sanık ...'ın bir miktar para ile bir adet av tüfeğinin kendisinde olduğunu, ... araç içerisinde düşürdüğünü ve olay günü havanın kararması nedeniyle görmediğini sabah fark ettiğini, eşyaları getirebileceğini söylediği, yaklaşık bir saat sonra tanık ... ... tarafından sanık ... tekrar arandığında ise olay günü teslim ettiği malzemeler dışında kendisinde herhangi bir malzemenin olmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; sanıkların yüklenen yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediklerinin kanıtlandığı gözetilmeden hükümlülükleri yerine, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile beraatlerine karar verilmesi," gerekçesiyle hükmün OYÇOKLUĞU ile bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrası Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesi 17/07/2014 gün ve 2014/92 Esas, 2014/250 Karar sayılı kararı ile;

"...her ne kadar sanıklar hakkında 149/1-a-c-h (yağma), 109/1-2-3-a-b (hürriyeti sınırlama) suçlarından cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmış ise de;

.... elinin kolunun bağlandığı, ...'ın evine bu surette götürüldüğü üzerinden para ve ruhsatsız tek kırma av tüfeğinin alındığı, ona hakaret edildiği ve silahla da tehdit edildiği, sanıklar arabadan ayrıldıklarında kendi imkanları ile ipi kesip sanıkların yanlarından kaçtığı ve sonra ormana sığındığı ertesi güne kadar evine dönmediği geceyi ormanda geçirdiği yönündeki ... anlatımlarının hayatın olağan akışına uygun olmadığı böyle bir zorlama altında kalan mağdurun köy içinde başka güvenli bir yere veya en yakın kolluk kuvvetine giderek hemen maruz kaldığı olayları anlatması gerekirken sebebi açıklanamayan bir şekilde ormana giderek o geceyi ormanda geçirdiğini kabul etmenin izah edilir bir tarafı bulunmadığı ya da böyle bir seçeneğin hayatın olağan akışına uygun düşmediği, kızın kaçırıldığını bildiği kabul edilirse sanıkların o kızı aradıkları, bulmalarının önüne geçmek maksadıyla biranda ortadan kaybolunduğu şeklindeki bir ihtimalin izale edilemediği, yine ... hakkında düzenlenen 06/11/2009 tarihli raporda da darp ve cebir izine rastlanılmadığı, bu nedenle müşteki iddialarının sanıkların savunmaları aksine kesin ve inandırıcı bir şekilde kanıtlanamadığı,

Ayrıca Yargıtay karşı oy gerekçesinde de "Olayda her ne kadar mağdur ...; sanıkların 6 kişi olduğunu, ruhsatsız av tüfeğini, kütüklüğünü, cep telefonlarını, ruhsatını ve 220 TL parasını zorla aldıklarını ve tüfeği karnına tutarak tetik çektiklerini ancak tüfek boş olduğu için patlamadığını, kendisini zorla arabaya bindirdiklerini, dövdüklerini, ellerini ayaklarını bağladıklarını ve ... evine gittiklerini ve sanıklar eve girdiğinde üzerinde taşıdığı bıçakla ellerindeki ve ayaklarındaki ipleri keserek kaçtığını ve gece sabaha kadar köyün yakınındaki ormanda kaldığını ve ertesi gün öğleye doğru jandarmaya giderek şikayetçi olduğunu beyan etmişse de; mağdurun anlatımları hayatın olağan akışına aykırıdır. Şöyle ki; a)zorla alındığını iddia ettiği tüfeğin ele geçirilmediği gibi gerçekte var olup olmadığının dahi belli olmadığı; b) kendini dövdüklerini, ellerini ayaklarını bağladıklarını söylediği halde ertesi gün saat:11.00'de alınan doktor raporunda "darp-cebir izi olmadığının" belirtildiği; c) Ellerini ayaklarını bağladıklarını ve herşeyini aldıklarını, üzerinde taşıdığı bıçakla ipleri kestiğini söylediği halde; herşeyi alan sanıkların bıçağı almamalarının ve öyle durumdaki mağdurun bıçakla ipleri kesmesinin olağan olmadığı; d) Mağdur ...'in olay gecesi mağdur ...'in evine gidildiğinde kaçmasının ve sabaha kadar ormanda saklanmasının olağan olmadığı; e) 6 kişiden bahsettiği halde 3 kişinin kim olduğunu açıklayamadığı; f) her ne kadar sanık ... tanık jandarma komutanı Serkan'a olaydan birgün sonraki telefon konuşmasında tüfek ve paranın kendisinde olduğunu ve teslim edeceğini söylediği tanık ... tarafından iddia edilmiş ise de; mağdura ait olan ve araçta bulunan cep telefonları ile ruhsatı olay akşamı jandarmaya teslim eden sanık ...'ın ertesi gün kendisini jandarma aradığında tüfek ile parayı teslim edeceğini söylemesinin olağan olmadığı; bu hususta tanık jandarma ... ile sanık ... arasındaki telefon görüşmesinde karşılıklı yanlış anlaşılmaların bulunduğu ve bu nedenle adı geçen tutanağın tutulduğu ancak bu tutanaktaki içerikle ilgili somut hiçbir delil ele geçmediği; g) aylık 3000 TL gelirli ve nakliye işi yapan sanıkların cep telefonları ile var olduğu dahi bilinmeyen av tüfeği ve 220 TL parayı gasp etmelerinin olağan olmadığı; " ifade edilmekle sanıkların bu suçlardan beraatlerine;

Her ne kadar ...'ın hürriyetini sınırlama suçundan sanıkların cezalandırılmaları talep edilmiş ise de;

Her ne kadar ...'ın hürriyetini sınırlama suçundan sanıkların cezalandırılmaları talep edilmiş ise de;

...'ın başlangıçta kendi rıza ile evini arattığı, sanıklardan ciddi bir tehdit ve zorlama olmaksızın kendi istediği ile onların aracına bindiği, sanıklarla beraber ... köyüne gittikleri orada bulunan ... ve ... ile görüştükleri ve onların rızası ile evlerine baktıkları durumda sanıkların atılı suçu işlediklerine dair iddia dan öte kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği kaldı ki sanıkların amacının veya kastının ...'ın hürriyetini tahdit etmek olmadığı yaşı küçük kızlarını bulmaya yönelik hareketler ve davranışlar içinde oldukları bu nedenle de atılı suçun oluşmadığı anlaşılmakla sanıkların bu suçtan da ayrı ayrı beraatlerine," demekle, bir karşı iki oyla -OYÇOKLUĞU-ile ilk hükümde direnilmesine karar verilmiştir.

Bu hükmün o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "bozma" istekli 09/09/2014 gün ve 2014/304422 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilen dosya, 02/12/2016 gün, 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 36. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 307/3. maddesi gereğince yeniden incelenerek değerlendirilmiş ve karara bağlanmıştır.

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Mahkemenin kararının gerekçe ve sonuçları itibariyle yerinde görülmediğinden bozulmasına dair, Dairemizin 24/03/2014 tarih 2011/22484 Esas, 2014/5423 Karar sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/07/2014 gün ve 2014/92 Esas, 2014/250 Karar sayılı ilamındaki direnme kararı yerinde görülmediğinden,

CMK'nın 307/3.maddesi gereğince, mahkemenin direnme kararı konusunda karar verilmek üzere dosyanın görevli Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 20/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11427, Karar No: 2019/9348, Tarih: 22.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/11427 E.  ,  2019/9348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin şoför yanında muavin olarak çalıştığını, 850 TL ücret aldığı halde sigorta primlerinin eksik gösterildiğini, çalışma süresince izin kullandırılmadığını, fazla çalışma yaptığı halde karşılığının ödenmediğini, iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağı ve bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı iddia ve taleplerinin yerinde bulunmadığını beyanla, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması noktasında uyuşmazlık vardır.Somut olayda, mahkemece, davacının haftanın altı günü çalıştığı, bir gün hafta tatili iznini kullandığı kabul edilerek hafta tatili ücreti alacağı talebi reddedilmiştir. Bu yön dosya kapsamına da uygundur. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hafta tatili günü için de fazla çalışma ücreti hesaplandığı görülmektedir. Belirtilen hata giderilerek, fazla çalışma ücreti alacağı yeniden hesaplanmalıdır.Öte yandan; dosya içeriğine göre; dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine göre kısmi dava olarak açılmıştır. 20.07.2015 tarihinde alınan ilk bilirkişi raporu doğrultusunda davacı taleplerini ıslah ederek talep miktarlarını arttırmıştır. Islah dilekçesine karşı davalı tarafından süresinde zamanaşımı defi ileri sürülmüştür. Mahkemece Islaha karşı zamanaşımı değerlendirilmesi için alınan 23.12.2015 tarihli ek bilirkişi raporu yerine ilk bilirkişi raporundaki hesaplamaların hükme esas alınması da hatalı olmuştur.

Belirtilen sebeplerden ötürü kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.04.2019gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17546, Karar No: 2019/4157, Tarih: 09.05.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/17546 E.  ,  2019/4157 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Tem. Pe. Hizm. Turz. Bilgi. Öz. Sağ. Hizm. Yem. Üret. San. ve Tic. Ltd. Şti. adına Av. ... ile Sağlık Bakanlığı adına Av. ... arasındaki dava hakkında Balıkesir 1.Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 11.09.2014 günlü ve 2014/28 E. - 2014/332 K. sayılı hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Yargıtay 10 ncu Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı, özel Kanunlarda başkaca hüküm bulunmadığı takdirde, Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesiyle sınırlıdır. Anılan madde hükmünde ise, Dairemizin hasren 5510 sayılı Kanundan doğan uyuşmazlıklara ilişkin olarak İş Mahkemelerinden verilen hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar, Asliye Hukuk Mahkemesinden verilmiş olup, sözleşme ilişkisinden kaynaklandığından, belirgin şekilde 14 ncü maddenin kapsamı dışında bulunmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin işbölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dava dosyasının incelemeyi yapmakla görevli Yargıtay 13. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 09/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31914, Karar No: 2014/31952, Tarih: 17.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/31914 E.  ,  2014/31952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, ... tarafından davalıya ait işletmede sendikanın yetkisiz olduğu yönünde yapılan tespitin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar... Tic. A.Ş. ile ... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı Bakanlığın, müvekkili sendikanın toplu iş sözleşmesi yetkisi için çoğunluk tespiti yapılması talebini yargı kararlarına aykırı bir şekilde reddederek, uluslararası sözleşmelerle, anayasa ve yasalarla güvence altına alınan sendikal özgürlükleri, sendikalı ve toplu iş sözleşmeli çalışma haklarını ihlal ettiğini, müvekkili sendikanın... Lojistik Turizm San. Tic. A.Ş. işletmelerinde toplu iş sözleşmesi yapabilmesi için 6356 sayılı Kanun'a göre aranan üye çoğunluğuna ulaştıktan sonra 31.12.2013 tarihli ve hemen ardından 03.01.2014 tarihli yazıları ile davalı Bakanlıktan bu işletmede toplu iş sözleşmesi yapma yetkisinin verilmesi talebinde bulunduklarını, davalı Bakanlığın 08.01.2014 tarihli yazısı ile “...işyeri- işletme yetki taleplerinizin Temmuz 2009 istatistikleri esas alınarak değerlendirilmesi ve karşılanması isteğinizin yerinde olmadığı mütalaa edilmiştir” diyerek başvuruyu reddettiğini, müvekkili sendika tarafından Ocak 2013 ve Temmuz 2013 istatistiklerine karşı itiraz istemli dava açıldığını, bu nedenlerle anılan istatistiklerin henüz kesinleşmediğini, buna göre Bakanlığın kesinleşen en son istatistik olan 2009 Temmuz istatistiklerine göre işlem yapması gerektiğini, müvekkili sendikanın Temmuz 2009 istatistiklerine göre 2821 sayılı Kanun'da öngörülen %10 olan işkolu barajını rahatlıkla aştığını ileri sürerek ... Çalışma Genel Müdürlüğünün

08.01.2014 tarihli işleminin iptaline ve müvekkili sendikanın... Lojistik Turizm San. Tic. A.Ş. işletmesinde çoğunluğu bulunduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti: