muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/188, Karar No: 2022/1886, Tarih: 27.12.2022

31. Ziraat bilirkişi, dava konusu taşınmazlardaki toprağın derin bir profile sahip (100-120 cm) killi-tınlı, su tutma kapasitesi iyi, gevşek, geçirgen ve süzek olduğunu, bu hususların toprağın uzun yıllardır işlendiğini gösterdiğini, taşınmazların zirai manada imar-ihyasının tespitten geriye doğru yaklaşık 40-45 yıl öncesinden tamamlanmış olduğunu (bir başka ifadeyle zilyetliğin tamamlanma tarihinden daha da öncesine dayandığı), uzun yıllardır zirai amaçla kullanıldıklarını ve kadim ziraat arazisi olduklarını saptamıştır. Orman bilirkişi, dava konusu taşınmazların orman tahdidi dışında kaldığını, toprak yapısı ve bitki örtüsü yönünden orman niteliklerinin bulunmadığını, orman içi açıklık olmadıkları gibi 6831 sayılı Kanun’un 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde ve 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B maddesi kapsamında orman dışına çıkarılan yerlerden de olmadıklarını tespit etmiştir. Jeolog bilirkişi, dava konusu taşınmazlarda kayalık, taşlık, doğal kumluk, çakıllık, sazlık ve bataklık bir alanın bulunmadığını belirtmiştir.

32. Dosya içeriği, toplanan deliller ve özellikle bilirkişi raporları ile de doğrulanan mahalli bilirkişi ve zilyet tanık beyanlarına göre; ... Kadastro Mahkemesinin 1996/11 E., 2001/16 K. sayılı dosyasına sunulan 08.03.2000 tarihli ..., ... ve ... tarafından düzenlenen raporda da belirtildiği gibi, davacı tapu maliklerinin (... ailesi) dayandığı Mart 1290/Safer 1291 tarih 18, 19 ve 20 numaralı kök tapu kayıtları kapsamındaki taşınmazların ... Valide Sultan Vakfı’na ait taşınmazlardan geliri vakfedilen (tahsisat kabilinden, irsadi ) mirî arazilerden olduğu, mirî arazilerde uygulanan ve hâlen yürürlükte olan 1858 tarihli Arazi Kanunnamesi’nin 20. ve 78. maddelerinin eldeki davaya uygulanması gerektiği, dava konusu taşınmazların zilyet edilebilir nitelikte bir taşınmaz olduğu, davalı ... ve önceki zilyetlerin dava konusu taşınmazları bir insan ömrünü aşan zamandan beri malik sıfatıyla ve zirai amaçla kullandığı, bu zilyetliğin Medeni Kanun’un yürürlük tarihi olan 04.10.1926 tarihinden önce en az 10 yıllık süreyi kapsadığı, bir başka ifadeyle en az 1916 yılından 1926 yılına kadar davalı tarafın zilyetliğinin kanıtlandığı, bu durum karşısında davacı ... ailesinin tutunduğu tapu kayıtlarının Arazi Kanunnamesi’nin 20. maddesi gereğince dava konusu taşınmazlar bakımından hukukî kıymetini yitirdiği, o hâlde dayanılan tapu kayıtlarına kapsam tayini gerekmediği, öte yandan anılan 20. maddedeki diğer koşulların davalı zilyet lehine gerçekleştiği, ayrıca davalı zilyedin tutunduğu 15.10.1975 tarih ve 25 sıra numaralı tapu kaydı ve tescil krokisinin miktar ve şeklen dava konusu 308 parsel sayılı taşınmaza uyduğu da keşfen saptandığı anlaşıldığından, davalı zilyet ... lehine tesciline ilişkin yerel mahkeme kararının isabetli olduğu anlaşılmaktadır.

33. Hâl böyle olunca, direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçeyle onanması gerekmiştir.

B- Dava Konusu 357 Parsel Sayılı Taşınmaz Yönünden:

33. Hâl böyle olunca, direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçeyle onanması gerekmiştir.

B- Dava Konusu 357 Parsel Sayılı Taşınmaz Yönünden:

34. Bilindiği üzere; Hukuk Genel Kurulunun görevi, direnme kararlarının temyizen incelenmesidir. Mahkemece, bozma ilamına uyulması suretiyle verilen kararlar direnme niteliğinde olmayıp, açık biçimde yeni hüküm teşkil etmektedir. Bu kararları temyizen inceleme görevi Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye aittir.

35. Somut olayda, mahkemenin üçüncü kararında (direnmeye esas teşkil eden) dava konusu 357 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespit tutanağındaki tespitin iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verildiği, temyiz üzerine Özel Dairenin 24.12.2013 tarihli ve 2013/8979 E., 2013/12154 K. sayılı kararı ile 357 sayılı parsel yönünden Hazine’nin davasının kabulüne karar verilmesi gereğine değinilerek hükmün bozulduğu, mahkemece 15.06.2016 tarihli oturumda; ‘’Yargıtay 20. Hukuk Dairesi'nin 2013/8979-12154 sayılı ilamında Hazine vekilinin 357 parsel sayılı taşınmaza ilişkin temyiz itirazlarının kabul edilerek yapılan bozma ilamına uyularak açık yargılamaya devam olundu‘’ şeklinde ara karar kurulduğu ve neticesinde müdahil davacı Hazine’nin dava konusu 357 parsel sayılı taşınmaza yönelik davasının kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

36. O hâlde, yukarıda açıklanan nedenlerle dava konusu 357 sayılı parsel yönünden bozma ilamına uyularak oluşturulan yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Davacılar ... ve arkadaşları vekili ile müdahil davacılar Hazine ve Orman İdaresi vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile dava konusu 289, 295 ve 308 parsel sayılı taşınmazlara yönelik direnme kararının yukarıda (§23-33) açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerle ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

2- B bendinde (§34-36) açıklanan nedenlerle davacılar ... ve arkadaşları vekilinin dava konusu 357 sayılı parsel yönünden oluşturulan yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 8. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

Ancak karar düzeltme yolunun açık olması sebebiyle öncelikle mahkemesince Hukuk Genel Kurulu kararının taraflara tebliği ile karar düzeltme yoluna başvurulması hâlinde dosyanın Hukuk Genel Kuruluna, başvurulmaması hâlinde ise dava konusu 357 sayılı parselin temyiz incelemesi yönünden mahkemesince doğrudan YARGITAY 8. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.12.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9986, Karar No: 2013/2302, Tarih: 06.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9986 E.  ,  2013/2302 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'nün yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Taşova Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 19.02.2007 Gün ve 2006/169 Esas, 2007/12 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanıklar müdafiin duruşmalı inceleme talebinin tayin olunan cezaların miktarları nazara alınarak 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verilerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar hakkında hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c madde ve bendinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeye kadar uygulanacağı, altsoyu haricindekiler yönünden ise bu hak yoksunluğunun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarında yer alan 5237 sayılı TCK.nın 53/1. maddesi gereğince hükmedilen hak yoksunluğu ile ilgili bölümler hükümlerden çıkarılarak bunun yerine “sanıkların 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.03.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy

Karşı Oy

Hürriyetti tahdit eyleminin cinsel amaçla yapılması halinde TCK 109/5 maddesindeki artırım maddesi uygulanacaktır. Cinsel amaç kaba şehevi duyguların tatminine yönelik bir amaçtır. Sanık mağdure ile resmi olarak evlenmişler ancak henüz düğünleri yapılmadığı için bir arada yaşamamaktadırlar. Bu safhada iken mağdurenin boşanmak istediği, bunu öğrenen sanığın arkadaşları ile mağdureyi kaçırmak için zorla arabaya bindirip uzaklaştıkları sırada bilgi verilmesi üzerine yolda yakalandıkları anlaşılmaktadır. Olayda kaçırma sonrası bir cinsel tecavüzde vuku bulmuş değildir. Evlilik kurumu içinde cinsellik bulunmasına rağmen, evlilik cinsellikten ibaret değildir. Bu nedenle bilhassa evlenmek amacıyla bu suçun işlendiği ancak tecavüzün gerçekleşmediği olaylarda cinsel amaçtan dolayı cezayı artırmak yasal ve adil olmayacaktır. Yasadaki amaç mutlak bir amaçtır. TCK 109/5 deki artırım maddesinin uygulanabilmesi için bu amacın mutlak ve tartışmasız olması gerekir. Bu nedenlerle sanıklar hakkında TCK 109/5 maddesindeki artırım maddesi uygulanmamalıdır.

Yukarı da açıklanan nedenlerle sayın çoğunluk görüşlerine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/5116, Karar No: 2024/3779, Tarih: 09.07.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/5116 E.  ,  2024/3779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/77 E., 2015/318 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Mahkemece taksirle öldürme suçundan sanıklar ..., ... ve ...'in mahkumiyetine ilişkin kurulan hükümler, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMK'nın 317. maddesindeki temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

Sanık ...'nin süresi geçtikten sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94.maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 299/1. gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece sanıklar ..., ... ve ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 50/4-1.a, 52/2-4.maddelerine göre 24.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ... hakkında ayrıca inşaat mühendisliği mesleğini yapmaktan 1 yıl süre ile yasaklanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ...'nin temyiz istemleri hakkında hükümlerin onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiş olup, Dairemizin 01.12.2022 tarihli tevdii kararı üzerine, kararda belirtilen eksiklikler mahkemesince giderilerek dosya gereği için tekrar Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanıklar ... ve ... müdafinin temyiz isteği; sanıkların öngöremedikleri bir durumla karşı karşıya kalmaları sonucu meydana gelen ölüm ve yaralanmadan sorumlu olmadıkları yerel mahkemece eksik değerlendirilmiş olduğuna, Yerel mahkemece sanıklar hakkında tayin edilen cezada kusur durumu eksik değerlendirilerek alt sınırdan uzaklaştırılarak verilen cezaların hakkaniyete aykırı olduğuna, sanıkların yıkılan binada mülkiyet ortağı olduklarına, binanın yapım aşamasında kendilerinden beklenen gerekli dikkat ve özeni göstermiş olmalarına rağmen bina meydana gelen büyük deprem neticesinde ve diğer binaların sanıkların binasını sıkıştırmasından dolayı çökmüş olduğuna, mahkemece tanık beyanlarını dikkate alınmadan karar verilmiş olduğuna, sanıkların binanın yapımında kullanılan malzemeleri bina yapıldığı tarihte ilçede satılan ve ilçede hemen hemen her binanın yapımında kullanılan kalitesini tahmin etmenin kendilerinden beklenmeyecek derecede olan malzemelerden yapmış olduklarına, Yerel mahkeme kusur miktarını değerlendirirken bu hususu eksik değerlendirmiş olduğuna, yerel mahkemece eksik değerlendirme ile alt sınırdan uzaklaşarak ceza tayin etmesinin hakkaniyete aykırı bir durum oluşturmuş olduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanık ...'nin temyiz isteği; eksik incelemeye, lehe hükümlerin ihlal edilmiş olduğuna, yeterli inceleme yapılmadan karar verildiğine, kusur tespitine, kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

B. Sanık ...'nin temyiz isteği; eksik incelemeye, lehe hükümlerin ihlal edilmiş olduğuna, yeterli inceleme yapılmadan karar verildiğine, kusur tespitine, kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 23.10.2011 tarihinde 13:41 sıralarında, merkez üssü Kasımoğlu Köyü civarı olan değeri değişik kuruluşlara göre 7,1 ile 7,3 arasında değişen, odak derinliği 19,02 km olan depremin meydana gelmesi üzerine, Latifiye mahallesi, Vanyolu Mahallesinde bulunan Örnek Apartmanının yıkılması ve çökmesi sonucu sekiz kişinin göçüğe (depreme) bağlı olarak öldüğü, yapılan ölü muayene ve otopsi işlemleri sonucu ölenlerin göçüğe(depreme) bağlı olarak öldüklerinin belirlendiği olayda; sanıklar ... ve ...'in söz konusu binanın sahibi ve müteahhitleri sanık ...'nin ise binanın teknik uygulama sorumluluğunu üstlenen fenni mesul olduğu olayda;

Karadeniz Teknik Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Dekanlığına bağlı İnşaat Mühendisliği Bölümü tarafından Temmuz 2012 tarihinde hazırlanan bilirkişi raporuna göre; binanın yapım yılı tam olarak bilinmemekle olup, 23.11.2011 tarihli bilirkişi raporuna göre bina 1990 yılından önce yapıldığı, ancak yapı ruhsatlı istek dilekçesi 31.12.1999 tarih ve 99/248 numaralı yapı ruhsatı, 26.07.2005 tarih ve 2005/25 numaralı yapı kutlanma izin belgesi, muvafakat yazıları ve noter evraklarından binanın 1997 yılından sonra yapıldığının anlaşıldığı, dosya kapsamında apartmana ait mimari ve statik projelerin bulunduğu ancak elektrik tesisat projesi, statik hesap raporları ile zemin raporunun bulunmadığının tespit edildiği,

Örnek Apartmanının yapım yılına göre 1997-Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkında Yönetmelik kapsamına girdiği, 23.11.2011 tarihli bilirkişi raporuna göre binanın taşıyıcı sistemi betonarme olup, zemin ve 4 normal olmak üzere toplam 5 kattan oluştuğu, 31.12.1999 tarihli yapı ruhsatı ve 26.07.2005 tarihli yapı kullanma izin belgelerine göre bina, dükkan olarak kullanılan zemin ve konut olarak kullanılan 4 normal olmak özere toplam 5 kattan oluştuğu, mimari projeden binanın zemin ve 4 normal kat olmak özere toplam 5 kattan oluştuğu, yapı ruhsatı ve yapı kullanma izin belgelerinde belirtilen zemin ve normal kat yüksekliklerinin, mimari ve statik proje ile uyumlu olduğunun belirlendiği,

Örnek Apartmanına ait karot numuneleri üzerinde gerçekleştirilen merkezi basınç deneyi sonucunda, numunelerin ortalama basınç dayanımının 13.61N/mm2 olarak elde edildiği, karot basınç dayanımlarının 6.50- 20.10N/mm2 arasında değiştiği, bunun da binada dökülen betonun oldukça heterojen olduğu anlamına geldiği, elde edilen ortalama basınç dayanımı, 1997 yılında yayımlanan Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkındaki Yönelmelikte belirtilen minimum beton sınıfı olan C16'yı sağlamadığı, yönetmeliğe göre, birinci ve ikinci derece deprem bölgelerindeki binalarda C 20 veya daha yüksek dayanımlı beton kullanılması zorunludur ibaresinin bulunduğu, Örnek Apartmanı için hazırlanan ön inceleme ve bilirkişi raporlarına göre, etriye çapı açısından yeterlilik gözükürken, etriye aralığı açısından yetersizlikler olduğunun tespit edildiği, binanın mevcut taşıyıcı elemanlarının donatı detaylandırılmasında yetersizlikler olduğu, kolon boyutları, sayı ve yerleşim akslarında farklılıklar olduğu, parça beton numuneler içerisinde boyut itibariyle standart dışı irilikte agregalar mevcut olduğunun tespit edildiği, ayrıca proje verilerine göre yapılan analizler sonucunda sürekli temelerin zemin emniyet gerilmesi açısından %4'ünün yetersiz olduğu, sonuç olarak dosya kapsamında yapılan inceleme, değerlendirme ve elde edilen bulgular neticesinde, söz konusu binada projelendirme, yapım ve iş bitimi aşamalarında Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkındaki Yönetmelik ve İmar Kanunu esaslarına yeterince uyulmadığının rapor edildiği,

Mahkemece hükme esas alınan 29/09/2015 tarihli bilirkişi kurulu raporunda; dava konusu depremde yıkılan Örnek Apartmanına ilişkin görsel ve deneysel olarak tespit edilen teknik yetersizlikler olduğu, binaya ait karot numuneleri üzerinde gerçekleştirilen merkezi basınç deneyi sonucunda betonunun ortalama basınç dayanımının minimum beton sınıfı olan C 16'yı sağlamaması, binanın mevcut taşıyıcı elemanlarının donatı detaylandırılmasında ve etriye aralığı açısından yetersiz olması, beton numuneler içerisinde boyut itibariyle standart dışı irilikte agregalar mevcut olması hususlarının yıkım nedeni olarak belirlendiği, buna göre; binanın sanık ...'nin teknik uygulama sorumluluğunu üstlenen fenni mesul inşaat mühendisi olarak, işin bitimine kadar teknik uygulama sorumluluğunu almayı, gerek malzeme, gerek işçilik yönünden TSE’ye uygun hareket etmeyi 07.04.1999 tarih ve 2649 numaralı noter onaylı taahütname ile taahhüt ettiği, 3194 sayılı İmar Kanunun 28. maddesinde yapının fenni mesuliyetini üzerine alan meslek mensuplarının, (fenni mesul mimar ve mühendisler uzmanlık alanlarına göre) yapının, tesisatı ve malzemeleri ile birlikte, Kanuna, ilgili diğer mevzuata, uygulama imar planına, ruhsata, ruhsat eki etüt ve projelere, standartlara ve teknik şartnamelere uygun olarak inşa edilmesini denetlemekle görevli olduğu, ruhsat ve eklerine aykırı olarak yapılması halinde durumu ruhsatı veren Belediyeye bildirmekle mükellef olduğunun düzenlendiği, sanığın fenni mesul olmaktan kaynaklanan denetim görevini yerine getirmediği, dolayısıyla binanın yıkılmasına neden olan imalat hatalarından sorumlu olduğu,

Sanıklar ... ve ...'in söz konusu binanın sahibi ve müteahitleri olarak yapımdan sorumlu oldukları halde, gerek etüt ve projelendirme gerekse uygulama ve yapım aşamalarında fenni mesul ile birlikte hareket etmeyerek fen, sanat, sağlık kurallarına, mevzuata ve standartlara aykırı bir yapı ortaya çıkmasında etkili oldukları, yürürlükteki kurallara uygun bir inşaat yaptırmak bakımından kendi üzerlerine düşen dikkat ve özeni göstermemeleri nedeniyle meydana gelen ölümler nedeniyle sorumlu olduklarının kabul edildiği anlaşılarak yapılan incelemede;

IV. GEREKÇE ve KARAR

A. Sanık ... hakkında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik, sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde;

IV. GEREKÇE ve KARAR

A. Sanık ... hakkında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik, sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık ...'in soruşturma aşamasında alınan ifadesinde şizofreni hastası olduğunu ve doktor raporu bulunduğunu beyan ettiği, UYAP'tan alınan nüfus kayıt örneğinde de sanık ...'in vesayet altına alınmış olduğu ve hakkında kısıtlılık kararı bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanık ...'in atılı bilinçli taksirle öldürme suçuna ilişkin iddia olunan suç tarihinde TCK'nın 32/1. maddesi kapsamında akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalmaya neden olacak bir akıl hastalığının bulunup bulunmadığı ya da aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca akıl hastalığı derecesinde olmamakla birlikte işlediği fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu İhtisas Kurulundan, bir üniversite araştırma hastanesinin psikiyatri ana bilim dalı başkanlığından ya da tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden cezai ehliyetinin belirlenmesi hususunda rapor alınarak sonucuna göre sanık ...'in hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle, Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık ... müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B. Sanıklar ... ve ... hakkında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik, sanık ... müdafii ile sanık ... Kazancinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar ... müdafinin ve sanık ...'nin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

B. Sanıklar ... ve ... hakkında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik, sanık ... müdafii ile sanık ... Kazancinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar ... müdafinin ve sanık ...'nin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1-Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, yürürlükteki kurallara uygun bir inşaat yaptırmak bakımından dikkat ve özeni göstermeyen, binadaki malzeme ve donatı yetersizliklerini denetlemeyen, bu nedenle birinci derecede deprem bölgesinde bulunan Örnek apartmanının tamamen çökmesine ve 8 kişinin göçük altında kalarak ölmesine asli kusurlu olarak neden olan sanıklar ... ve sanık ... hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanıklar hakkında eksik cezaya hükmolunması,

2-Erciş’de yıkılan birinci derece deprem bölgesinde olan Örnek apartmanından alınan karot numunelerinin teknik bilirkişiler tarafından incelenmesi neticesinde; 1997 yılında yayımlanan Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkındaki Yönetmelikte birinci ve ikinci derece deprem bölgelerindeki binalarda C20 veya daha yüksek dayanımlı beton kullanılmasının zorunlu olmasına rağmen, kullanılan betonun Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkındaki Yönetmelikte belirtilen minimum beton sınıfı olan C16'yı dahi sağlamadığı, bu yetersizlik ve eksikliklerin binanın yıkılmasında etkili olduğu; sanıkların yıkılan binanın proje aşamasında, yapım aşamasında ve iş bitimi aşamasında, üzerilerine düşen yükümlülükleri yerine getirmediği, öngörülebilen bu netice bakımından dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranan sanıklar ... ve sanık ... hakkında bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu anlaşılmakla, tayin olunan cezalarında 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,