muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8239, Karar No: 2016/25201, Tarih: 12.12.2016

Bu açıklamalar ışığında sorumluluk doğması için keşidecinin atacağı tek imza yeterli olup, bononun ön yüzündeki ikinci imzanın atılması zorunluluğu olmadığından, şirket kaşesi dışına atılan imza aval olarak değerlendirilir (HGK. nun 05/10/2011 tarih ve 2011/12-480 sayılı kararı).

Somut olayda, takibe konu bonoda keşideci olarak ... ... Ürünleri San.ve Dış. Tic. Ltd. Şti. yazılı olup, senette çift imza bulunmaktadır. Borçlu ..., belge altındaki imzaları da inkar etmediğine göre, adı geçenin açıkta bulunan ikinci imzasının aval olarak atıldığının ve dolayısıyla da muteriz borçlunun borçtan şahsen sorumlu olduğunun kabulü gerekir.

O halde, mahkemece, borçlu ...’ın itirazının reddine karar verilmesi gerekirken, adı geçen borçlunun itirazının kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4946, Karar No: 2012/7447, Tarih: 17.12.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4946 E.  ,  2012/7447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, sıra cetvelinde ipotekli alacağına mahsuben bedeli paylaşıma konu taşınmazı satın alan davalının alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinde davalıya ayrılan payın müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının geçerli bir haczi olmadığından dava açma yetkisi bulunmadığını, müvekkili alacağının muvazaalı olmadığını ve bozma ilamından sonraki beyanlarında da icra müdürlüğü tarafından düzenlenen bir sıra cetveli bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplana kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçinin geçerli bir haczinin bulunmadığı gerekçesiyle, 03.12.2009 tarihinde davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay Yüksek 19. Hukuk Dairesi’nin 14.04.2010 tarihli ilamı ile davacının haczinin geçerli olduğu belirtilerek mahkemenin red kararı bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yargılamaya devam edilmiş ve icra müdürlüğü tarafından sıra cetveli yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, düzenlen bir sıra cetveli de bulunmadığından davacının itirazının da dinlenmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1144, Karar No: 2011/2892, Tarih: 17.10.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/1144 E.  ,  2011/2892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/07/2008

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesini ve buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı vekili yazılı cevap vermemiştir.

Yerel mahkemece feshe son çare olarak bakılmadığı gerekçesiyle istek hüküm altına alınmıştır ancak yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Mahkemece öncelikle davacının hastalığının ne olduğu araştırılmalı, şoförlük yapamayacaksa başka bir iş yapıp yapamayacağı bir sağlık kurulu raporu alınarak belirlenmeli, buna göre davacının kişisel durumu saptandıktan sonra gerekirse işyerinde uzman bilirkişi refakatiyle keşif yapılıp davacıya uygun başka iş bulunup bulunmadığı araştırılarak feshe son çare olarak bakılıp bakılmadığı saptanmalıdır.

Hal böyleyken eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9249, Karar No: 2014/25959, Tarih: 09.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/9249 E.  ,  2014/25959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ile bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı ... Enerji Üretim Ticaret ve Sanayi A.Ş. Avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09.09.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı ... Enerji Üretim Ticaret ve Sanayi A.Ş. adına Avukat .... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.100.00 TL duruşma avukatlık parası ile aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalı ... Enerji Üretim Ticaret ve Sanayi A.Ş.'ne yükletilmesine, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1954, Karar No: 2006/7054, Tarih: 28.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/1954 E.  ,  2006/7054 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih : 27.10.2005

No : 155-576

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki kapsamında müvekkilince faturalara dayalı olarak davalı yana mal satıldığını, davalı yanın bu faturalardan kaynaklanan bakiye borcunu ödememesi nedeniyle aleyhine takip başlatıldığını, itiraz sonucu takibin durduğunu belirterek, itirazın iptali, takibin devamı ve % 40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu malların yanlar arasında akdedilen sözleşme hükümlerine uygun olarak teslim edilmediğini, talep edilen faiz tutarının da çok yüksek olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuş ve % 40 oranında tazminatın davacıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de taraf vekillerinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 09.02.2005 tarihli 2004/7238 E-2005/948 K. sayılı ilamıyla hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, bozma ilamına uyularak yargılamaya devam edilmiş ve kısmen benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davalı yanın 36.767.198.578.-TL. asıl alacak tutarına yönelik yaptığı itirazın iptaliyle takibin devamına, davacı yanın takipteki işlemiş faize yönelik talebinin reddine ve asıl alacağın % 40’ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulmuş ve bozmadan sonra herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmaksızın bu kez davacı yanın işlemiş faiz talebine yönelik isteminin reddine karar verilmiştir. Böylece bozma kararına uyulduğu halde bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir.

10.04.1992 gün ve 1991/7 E., 1992/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında; “kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı ve bozmadan sonra yerel mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırmak kaydıyla vicdani kanaatine göre karar verebileceği” hükme bağlanmıştır.

../..

-2-

10.04.1992 gün ve 1991/7 E., 1992/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında; “kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı ve bozmadan sonra yerel mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırmak kaydıyla vicdani kanaatine göre karar verebileceği” hükme bağlanmıştır.

../..

-2-

İçtihadi Birleştirme Kararları gerekçeleriyle yol gösterici, hükümleriyle bağlayıcıdır. Olayımızda uyulması gereken yukarıda tarih ve numarası yazılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesi ve sonucu birlikte ele alınıp değerlendirildiğinde, mahkemece yapılacak iş, vicdani kanaati hangisine uygun düşüyorsa, ya önceki kısa karar gibi yeni bir kısa karar oluşturmak ya da, önceki gerekçeli karara uygun bir kısa karar vermek ve her iki halde de yeni oluşturacağı kısa karara uygun gerekçeli karar yazmak suretiyle çelişikliği gidermekten ibarettir. Konuya ilişkin Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararının bu şekilde anlaşılması gerekir. Çünkü, önceki kısa ve gerekçeli kararlardan herhangi birine itibar edilmeyip başka yönde bir karar verilmesi çelişikliği gidermeyip yeni bir çelişki yaratır ki bu da İçtihadı Birleştirme Kararının amacına aykırı düştüğü gibi usuli kazanılmış hakların da zedelenmesine yol açar.

Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı biçimde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 28.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2017/4722, Karar No: 2018/2894, Tarih: 28.02.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/4722 E.  ,  2018/2894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması ve Tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı 15.02.2010 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 04.03.2014 tarihinde haciz ve tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile aylık 3.290,00 TL’den Şubat ve Mart ayları kira alacağı ile muaccel hale gelen devam eden aylara ilişkin kira alacağı 42.451,89 TL ve 2011 – 2012 dönemi kira artış farkı 1.653,84 TL, 2012 – 2013 dönemi kira artış farkı 4.517,16 TL, 2013 – 2014 dönemi kira artış farkı 5.662,68 TL olmak üzere işlemiş faizi ile birlikte toplam 55.049,88 TL’nin tahsilini talep etmiş, ödeme emri davalı borçluya 07.03.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı borçlu 14.03.2014 tarihli itirazında, icra takibinin yetkisiz icra müdürlüğünde başlatıldığını, borcu bulunmadığını bildirerek yetkiye ve borca itiraz etmiştir. Ödeme emrine davalı borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, davalının yetki itirazı haklı görülerek davanın reddine ilişkin verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 6. Hukuk Dairesince yapılan takipte usulsüzlük bulunmadığı işin esasının incelenmesi gerektiğinden bahisle bozulduğu. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; kiralananın yiyecek üretim ve satış alanı olan iş yeri olup, davalı kiracı da Türk Ticaret Kanunu anlamında tacir sayılan Limited şirket olduğundan muacceliyet şartı gereğince istenen kiralar yönünden muacceliyet koşulunun geçerli olduğu, bilirkişinin usul ve yasaya uygun raporuna göre, talep edilebilecek kontrat asıl alacak miktarının 39.480,00 TL, 2011-2012 kira farkının 653,84 TL, 2012-2013 dönemi kira farkının 3.617,16 TL, 2013-2014 dönemi kira farkının 5.662,68 TL olduğu anlaşıldığından, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile davalı borçlu tarafından yapılan itirazın kaldırılmasına, takibin bu miktarlar üzerinden devamına, alacak yargılamayı gerektirdiğinden şartları oluşmayan inkar tazminatı talebinin reddine, temerrüt olgusu gerçekleştiğinden sözleşmenin feshi ile davalının davaya konu taşınmazdan tahliyesine karar verilmiş, karar davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir.

Taraflar arasında düzenlenen 15.02.2010 tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralayanı ..., kiracısı ise ...Tic. Ltd. Şti. olan sözleşmede aylık kira parasının 2.200,00 TL olduğu, kira parasının her ayın biri ila beşi arasında peşin olarak ödeneceği, kira sözleşmesinin hususi şartlar bölümünün 17. maddesinde aynı dönem içerisinde kira bedelinin iki ay arka arkaya ödenmemesi halinde, ödenmeyen aydan itibaren kontrat süresi sonuna kadar olan kira bedellerinin muacceliyet kesbedeceği kararlaştırılmıştır. Bu şartlar geçerli olup, tarafları bağlar. Bu durumda takip tarihi olan 04.03.2014 tarihi itibariyle ancak 2014 yılı Şubat ayı kirası istenebilecek olup, 2014 yılı Mart ayı kirası muaccel hale gelmemiştir. Kira sözleşmesinde muacceliyet şartı kabul edilerek aynı dönem içerisinde iki ay arka arkaya kira bedelinin ödenmemesi halinde dönem sonuna kadar olan tüm kira bedellerinin muaccel olacağı kabul edilmiş ise de takip tarihi itibariyle bir aylık kira alacağı ödenmemiş olduğundan muacceliyet şartı gerçekleşmemiştir. Sözleşmenin hususi şartlar bölümünün 5. maddesinde, “kiracı kontrat bitiminde kira bedelini Ticaret Odası Endeksine göre artırmayı şimdiden kabul ve taahhüt eder” şeklinde artış şartına yer verilmiş ise de, bu artış şartı endeksin niteliği belirtilmediği için belirli ve muayyen olmadığından geçerli değildir. Sözleşme metninden aylık kiranın 2.200,00 TL olduğu ve artış şartının geçersiz olduğu anlaşıldığına göre davacı alacaklının kira artış farkına ilişkin alacak istemi yerinde değildir. Takip ile talep edilen 2014 yılı Şubat ayı kira bedelinin 07.03.2014 tarihinde ve ödeme emrinin tebliğ edildiği gün ödenmiş olduğunun anlaşılması karşısında itirazın kaldırılması ve tahliye isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 28.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17937, Karar No: 2013/13689, Tarih: 03.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/17937 E.  ,  2013/13689 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 03.09.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5729, Karar No: 2016/441, Tarih: 14.01.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/5729 E.  ,  2016/441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, taşınmazın kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Tapu maliki mirasçıları olan davacıların veraset ilamındaki payları oranında murisin tapusunun iptali ile dava açmayan mirasçıların veraset ilamındaki payları oranında hissenin muris üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerekirken infazda tereddüt meydana getirecek şekilde davacıların veraset ilamındaki hisse miktarlarının tapudaki hisseleri kabul edilerek bu hisselerin iptaline karar verilmesi ve 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununun 6487 sayılı Kanunla değiştirilen Geçici 6.maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkraları 13.03.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 tarih, 2013/95 ve 2014/176 sayılı kararıyla iptal edildiğinden; 04.11.1983 tarihinden sonra el atılan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız el atma nedeniyle açılan davalarda, mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretinin nispi olarak uygulanması gerekmekte olup, davalı idare vekilinin temyiz talebine göre yapılan değerlendirmede maktu harca hükmedilmesi doğru değil ise de, bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (1) numaralı fıkrasının 6. paragrafının 3. satırında yer alan “140,02 m², diğer davacılar H.. Ş..'nın 8/72, Sıddıka Şahin'in 8/72, İ.. P..'in 8/72 hissesi, S.. P..'in 8/72 hissesi, S.. P..'in 8/72 hissesi, İ.. H..'ın 2/72 hissesi, S.. H..'ın 3/72 hissesi, H.. H..'ın 3/72 hissesine tekabül eden 373,36 m²'lik bölümün” ibarelerinin metinden çıkartılarak yerine “ile diğer davacılar İ.. P.., H.. Ş.., İ.. H.., Sıddıka Şahin, H.. B.., S.. P.., S.. Y..,

S.. P.., S.. H.., H.. H..'ın tapu maliki muris veraset ilamına göre isabet edecek hisseleri oranında tapunun iptali ile” ibarelerinin yazılması, aynı fıkrasının 7. paragrafının hükümden tamamen çıkartılarak yerine “Dava dışı mirasçılar veraset ilamı oranında isabet edecek hisselerin ise muris üzerinde bırakılmasına” ibarelerin yazılması, (2) numaralı fıkranın hükümden tamamen çıkartılarak yerine “ Harçlar Yasası uyarınca alınması gereken 17.308,08 TL harçtan davacılar tarafından peşin ve ıslah harcı olarak yatırılan 1.336,80 TL harçtan mahsubu ile bakiye 15.971,28 TL harcın davalıdan tahsili ile Hazineye irad kaydına, davacılar vekili tarafından yatırılan 1.336,80 TL harcın davalıdan tahsili ile davacılara iadesine” ibarelerinin yazılması suretiyle 6100 sayılı HMK.ya 6217 sayılı Kanunla eklenen Geçici 3. madde gözetilerek HUMK.nun 438. maddesi uyarınca hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5591, Karar No: 2025/14869, Tarih: 20.05.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/5591 E.  ,  2025/14869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1537 E., 2021/888 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 4. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/157 E., 2019/63 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM: TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.