muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4081, Karar No: 2019/6014, Tarih: 10.07.2019

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 10/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7509, Karar No: 2017/9615, Tarih: 25.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/7509 E.  ,  2017/9615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, davacıya iş sözleşmesinin devam ettiği bir tarihte 2009 yılı kullanılmayan yıllık izinlerine karşılık gelmek üzere 227,00 TL ödeme yapıldığı, işçi imzalı belgeden anlaşılmaktadır. Çalışmanın devam ettiği bir tarihte yıllık izin hakkı, ücrete dönüşmeyeceğinden, söz konusu ödeme geçerli bir kullandırım yerine geçmeyecektir. Mahkemenin bu yöne ilişkin gerekçesi yerinde ise de, bu durumda hesaplanan toplam yıllık izin ücreti miktarından, 227,00 TL’nin mahsup edilerek ( miktar bazında) ulaşılacak sonucun hüküm altına alınması gereklidir. Mahkemece, belirtilen yöne dikkat edilmeden hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5191, Karar No: 2019/7545, Tarih: 03.07.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/5191 E.  ,  2019/7545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat (ayrı ayrı)

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan sanıkların beraatine ilişkin verilen hükümler, katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihlerinde sanık ...'ın ... Sağlık Ocağında doktor olarak görev yaptığı,....,...,..., ve ... isimli hastaların sağlık karnelerini temin edip elinde bulunduran ...Eczanesi sahibi ve çalışanları olan sanıklar ..., ... ve ... ile ortak dayanışma içinde hareket ederek anılan hastaları görüp muayene etmeden farklı tarihlerde içeriği itibariyle sahte reçete düzenlediği, diğer sanıkların da bu şekilde düzenlenen reçeteleri faturalandırıp katılan kuruma ibraz ederek bedellerini tahsil etmek suretiyle atılı suçları işledikleri iddia edildiği olayda;

Sanıkların savunması, katılan ve tanık beyanları, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; 07.12.2015 tarihli raporda; Kurumdan daha önce gönderilmiş olan listeye atıfla eczane tarafından kuruma fatura edilen 25 adet reçete bedelinin 1.522,21 TL.olduğu, reçete asıllarında ilave ve tahrifat olmadığı, konu ile ilgili daha öncesinde de herhangi bir müfettiş raporu düzenlenmemiş olduğu, reçete ve protokol kayıtlarının uyumlu olduğu, hastaların reçetelerdeki ilaçları aldıklarını beyan ettikleri dikkate alındığında bir usulsüzlük ve yaptırım gereği bulunmadığının belirtilmesi hususları, karnelerini başkasına teslim ettikleri anlaşılan hastaların kendilerinin de sorumlu olabileceği kuşkusu ile verdikleri aleyhe ve çelişkili beyanlarının da kesin delil olarak kabul edilemeyeceği ve sanıkların iddia dışında suçları işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği nedeniyle yüklenen suçların sabit olmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin atılı suçların sübut bulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 03/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14304, Karar No: 2017/1111, Tarih: 24.02.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/14304 E.  ,  2017/1111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Çekişme konusu 180 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında 53/2400 payının ... adına tashihen devir nedeniyle tescil edildiği anlaşılmakla, tashihen devir işlemine esas tüm bilgi ve belgelerin getirtilerek dosya içerisine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12432, Karar No: 2012/9705, Tarih: 09.10.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/12432 E.  ,  2012/9705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 17.03.2009 gün ve 2008/166 Esas, 2009/204 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin telefonunda kayıtlı sanık tarafından atılmış mesajların karşılıklı olarak gönderilmiş oldukları ve içerikleri gözetildiğinde, sanığın müştekinin rızasıyla gönderdiği mesajların suç oluşturmayacağı düşünülmeden beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmiş olması,

Kabule göre de;

Sanığın, tekerrüre esas sabıka kaydı mevcut olduğu halde kurulan hükümde tekerrür hükmünün uygulanmaması,

Farklı tarihlerde katılanın cep telefonuna cinsel içerikli mesajlar göndermek suretiyle eylemini zincirleme biçimde gerçekleştirdiği sabit olduğu halde sanık hakkında TCK.nın 43. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10838, Karar No: 2015/34147, Tarih: 01.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/10838 E.  ,  2015/34147 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/311803

MAHKEMESİ : Karaman 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2013

NUMARASI : 2010/84 (E) ve 2013/169 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Her ne kadar sanık yargılama aşamasında katılan sanık sıfatını almış ise de; temyiz dilekçesini sanık sıfatıyla verdiği ve temyiz itirazının kendi mahkumiyetine yönelik olduğu anlaşılarak yapılan incelemede;

CMK'nun 196/2 maddesine göre, alt sınırı beş yıldan az olmayan cezayı gerektiren suçtan yargılanan sanığın istinabe yoluyla dinlenemeyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/22937, Karar No: 2007/681, Tarih: 22.01.2007

**12. Hukuk Dairesi         2006/22937 E.  ,  2007/681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 2. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

4833 sayılı 2003 yılı Mali Bütçe Kanunu'nun 51/t maddesiyle, 5020 sayılı 2004 yılı Bütçe Kanunu'nun 49/o ve 2005 yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e maddelerindeki faiz oranları genel bütçeye bağlı dairelerle, katma bütçeli idarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanır (HGK'nun 01.12.2004 tarih ve 2004/12-667 E, sayılı kararı).

Somut olayda, borçlu Bayındırlık ve İskan Bakanlığı ilamda öngörülen tazminat için takip edildiğine göre yukarıda yer alan açıklamalar dikkate alındığında faiz hesabının anılan maddelerde belirtilen oranlara göre yapılması zorunludur. Ancak, 2003 yılı Bütçe Kanunu'nun 51/t maddesi Anayasa Mahkemesi'nin 22.01.2004 tarih ve 2003/41 E, - 2004/4 K, sayılı kararıyla; 2004 yılı Bütçe Kanunu'nun 49/o maddesi yine Anayasa Mahkemesi'nin 07.06.2005 tarih ve 2004/12 E, ve 2005/35 K, sayılı kararıyla iptal edilmiştir. Ancak, elde bulunan ve uyuşmazlığın sürdüğü davalarda iptal kararının "geriye yürümeme" kuralı uygulanmayacağından, mahkeme kararı 2003 ve 2004 yılı için yapılan hesaplama bakımından yasaya uygun ise de; 01.01.2005 - 30.04.2005 tarihleri arasındaki dönemde işleyecek faizin 2005 yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e maddesindeki oranlar esas alınarak (bu madde 5335 sayılı Kanun'un 29.madde C. bendi hükmü gereğince, 01.05.2005 tarihde geçerli olmak üzere yürürlükten kaldırıldığından) hesaplanması yerine 3095 sayılı Kanun'daki orana dayalı bilirkişi raporu esas alınarak sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 22.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5501, Karar No: 2017/14398, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/5501 E.  ,  2017/14398 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6592, Karar No: 2020/752, Tarih: 06.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/6592 E.  ,  2020/752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı .... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait taşınmazın satıldığını, taşınmaz üzerinde müvekkili bankanın ipoteğinin bulunduğunu, satış tarihi itibariyle müvekkilinin ipotek alacak miktarının 68.293,00 TL olduğunun bildirilmesine rağmen İzmir 26.İcra Müdürlüğünün 2012/3 E sayılı dosyasında yapılan sıra cetvelinde alacaklarının eksik gösterildiğini ileri sürerek sıra cetvelinde belirtilen alacak miktarına itirazla yeniden sıra cetveli düzenlenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... dairesi vekili, sıra cetvelinin usulüne uygun düzenlendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacının icra müdürlüğünce ipotek alacak miktarına ilişkin yazılan müzekkere cevabına farklı miktarlar belirttiği en son alacak miktarının 47.067,35 TL olarak bildirdiği sıra cetvelinde bu rakamın esas alındığı, aksi halde alacak miktarının bilirkişilerce yeniden hesaplanması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, 24.03.2015 tarihli sıra cetveli dosyada mevcut bilgiler ışığında yapılmış ve doğru ise de davacı bankanın 19.01.2015 tarihli cevap yazısında 13.10.2014 tarihi itibariyle alacaklarının 68.293,00 TL olduğunu bildirdiği, bu cevap yazısının uyap ortamında 10.07.2015 tarihinde dosyaya gönderildiği anlaşılmakla davanın kabulü ile İzmir 26 İcra Müdürlüğünce 2012/3 E. sayılı dosyasında düzenlenen 24.03.2015 tarihli sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava, sıra cetveline itiraza ilişkindir.

Dosya kapsamında bulunan davacı banka lehine düzenlenmiş 27.05.2010 tarihli ipotek belgesi ile bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerinde davacı banka lehine 150.000 TL limit ipoteği tesis edilmiş olup, ipotekli taşınmazın satışı halinde, ipotekli alacaklıya (davacıya), takibe geçip geçmediğine bakılmaksızın, ipotek miktarı ile sınırlı olmak üzere, alacağı miktar kadar pay ayrılır. Borçlu ile imzalanan 26.05.2010 tarihli konut gayrimenkul kredi sözleşmesi ve ekleri ile gerekirse banka kayıtları üzerinde, bankacılık konusunda uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yapılarak satış tarih itibariyle, davacı bankanın bu kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacağının bulunup bulunmadığı belirlenip, kredinin tüketici kredisi olması nedeniyle bu kredi dışındaki banka alacağının ipotek kapsamında değerlendirilmeyeceği ve vergi dairesinin kararı temyiz etmemesi nedeniyle kazanılmış haklar da dikkate alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye ve yanılgılı gerekçeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı ... yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 06.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.