muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/18527, Karar No: 2008/22107, Tarih: 16.12.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/18527 E.  ,  2008/22107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun Ziraat Bankası Tekirdağ Şubesindeki hesabında bulunan Doğrudan Gelir Desteği Primine 12.10.2005 tarihinde haciz konulması üzerine, adı geçen vekilinin anılan ödemelerin haczedilemeyeceğini ileri sürerek, haczin kaldırılması istemi ile İcra Mahkemesine başvurduğu görülmüştür.

Tarımda mevcut destekleme politikalarının  değiştirilerek çiftçilere doğrudan gelir desteği sağlanması ve kayıt sisteminin oluşturulması amacı ile ülke çapında uygulama yapılmasına ilişkin 13.12.2001 tarihli ve 2001/3405 sayılı kararnameye eklenen 1. maddeye göre (çiftçilere yapılacak doğrudan gelir desteği ödemeleri diğer kamu kurum ve kuruluşlarının alacaklarına mahsup edilemeyeceği) düzenlenmiştir. Bu açık hüküm karşısında 2001 yılına ilişkin çiftçilere yapılacak doğrudan gelir desteği ödemelerinin haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

Ancak sonraki yıllara ilişkin ödemelerin yasal dayanağını teşkil eden Bakanlar Kurulu Kararlarında haczedilmezliğe ilişkin bir düzenlemenin bulunmadığı görülmektedir.

Çiftçilere yapılacak doğrudan gelir desteği ödemeleri 25.04.2006 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5488 sayılı Tarım Kanunu’nun 19.maddesinde düzenlenmiş olup, bu kanunda da anılan ödemelerin haczedilemeyeceğine ilişkin herhangi bir hüküm bulunmamaktadır.

Kural olarak borçlunun her türlü mal ve hakkı haczedilebilir. Haczedilmezlik için İcra ve İflas Kanununda veya özel kanununda açık hüküm bulunması zorunludur. Doğrudan gelir desteği ödemelerinin haczedilemeyeceği yönünde 2001 yılına ilişkin Bakanlar Kurulu Kararından sonraki Bakanlar Kurulu Kararlarında ve  5488 sayılı Tarım Kanunu’nda her hangi bir hüküm bulunmaması dikkate alınarak, Hukuk Genel Kurulu’nun 09.04.2008 tarih ve 2008/12-310 esas sayılı kararı gereğince Dairemizin yeniden oluşan görüşü nedeniyle  çiftçilere yapılan doğrudan gelir desteği ödemelerinin haczinin mümkün olduğu sonucuna varılmıştır.

O halde, Mahkemece, borçlunun haczedilmezlik şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 16/12/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5666, Karar No: 2019/6585, Tarih: 25.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/5666 E.  ,  2019/6585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen yaşlılık aylığı tespiti ve alacak davası sonucu yerel mahkemece verilen hüküm, Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşmiş ise de, davacının Anayasa Mahkemesine bireysel başvurusu sonucu, Anayasa Mahkemesince mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararı sonucu mahkemece yeniden verilen kararın temyizen incelenmesi davalı avukatı tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1982 Anayasasının 148/1. maddesinde, Anayasa Mahkemesinin görevleri arasında bireysel başvuruları kararı bağlayacağı düzenlenmiş, aynı maddenin 3 ve 4. fıkralarında;

“(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz.”

Anayasanın 153. maddesine göre de, Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir ve Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuruları inceleyen Bölüm kararları da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlamaktadır.

2010 yılında Anayasa'nın 148. maddesinde yapılan değişiklikle Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruları karara bağlama yetki ve görevi verilmiştir. Bu değişikliğin gerekçesinde şöyle ifade edilmiştir: "Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, kamu gücü tarafından, temel hak ve özgürlükleri ihlâl edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde, temel hakların korunması amacıyla bireysel başvuru yolu, pek çok uygar ülkede anayasa yargısının ayrılmaz bir parçası kabul edilmektedir.“

6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunun "Mahkemenin görev ve yetkileri" kenar başlıklı 3/1-c bendinde Yüksek Mahkemeye “ Anayasanın 148 inci maddesi uyarınca yapılan bireysel başvuruları karara bağlamak” görevi verilmiştir.

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir.“

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anaya Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür.Anayasa Mahkemesinin kararına göre, “Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4088, Karar No: 2010/10445, Tarih: 18.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/4088 E.  ,  2010/10445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya Asliye 1.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24.12.2008 tarih ve 2007/138-2008/614 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili,müvekkillerinin davalı kooperatifin ortağı ve aynı zamanda zemin katta bulunan dükkanlarda müşterek malik olduklarını,21.01.2007 tarihli 2006 yılı olağan genel kurulunun 8.maddesinde,dükkanların kat farkı ile ilgili yeniden değerlendirme raporu alınmasına karar verildiğini,anasözleşmeye göre 3.defa değerlendirme raporu alınmasının usule uygun olmadığını,itirazlarının ve aleyhe oylarının tutanağa geçirilmediğini ileri sürerek,21.01.2007 tarihli genel kurulun 8.maddesinin hükümsüzlüğünün tespitini ve iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili,genel kurula davacıların katıldığını,ret oyu kullanmadığını, bakanlık temsilcisi nezaretinde toplantının yapıldığını,değerlendirme raporunun ikinci defa alınacağını,anasözleşmeye aykırılık olmadığını savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,iddia,savunma,bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre,davacıların genel kurul hazırun cetvelinde isminin bulunduğu,8.maddenin oy birliği ile kabul edildiği,muhalefet şerhine rastlanmadığı, kararın yasa ve usule uygun olduğu gerekçesiyle,davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı,davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1148, Karar No: 2021/499, Tarih: 21.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/1148 E.  ,  2021/499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ...’ın yetkilisi olduğu Uludağ Ticaret isimli iş yerinde 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlediği, sanık ...’nün de ...’ın yetkilisi olduğu işyerinin defter ve belgelerini düzenlediği, vergi dairelerine beyanname düzenleyip verdiği, bu suretle vergi kaçakçılığı suçuna iştirak edildiği iddia ve kabul olunan olayda; sanık ...’ın ...’ı tanımadığını, adına Uludağ Ticaret isimli bir mükellefiyet olmadığını, böyle bir işyeri ile ilgili başvurusu olmadığı ve suçlamaları inkar etmesi ile sanık ...’ın 2011 yılında ...’a ait iş yerinin defterlerini tuttuğunu, faturaları ...’ın getirdiğini, kendisinin de defterlere işlediğini, sahte olduğunu bilmediğini, suçlamayı kabul etmediği, sanık ... hakkında düzenlenen vergi tekniği ve vergi suçu raporlarında sanığın sahte fatura düzenleme suçuna ne şekilde iştirak ettiklerinin belirtilmemesi karşısında, gerçeğin ve iştirak iradesinin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için;

1-2011 takvim yılında sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturalardan kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının getirtilip sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri hâlinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzalar ile yoklama fişleri, işe başlama ve matbaa teslim formu gibi belge ve bildirimlerindeki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2-Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan mükelleflerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların nasıl bir iştiraki olduğunun sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme hükümler kurulması, yasaya aykırı,

3-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2675, Karar No: 2025/14727, Tarih: 20.05.2025

**3. Ceza Dairesi         2025/2675 E.  ,  2025/14727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/707 E., 2023/704 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 5. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/215 E., 2021/352 K.

SUÇ: Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma, nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs (4 kez), Tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma, kamu malına zarar verme

HÜKÜM: A-Sanık ... hakkında:

1-Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 37. maddesi delaletiyle TCK'nın 302/1. maddesi, 3713 sayılı Kanun'un 5/1. maddesi, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

2-Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs (4 kez) suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 37. maddesi delaletiyle TCK'nın 82/1-g. maddesi, 3713 sayılı Kanun'un 5/1. maddesi, TCK'nın 35/2, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

3-Kamu malına zarar verme suçundan; TCK'nın 37. maddesi delaletiyle TCK'nın 152/1-a. maddesi, 3713 sayılı Kanun'un 5/1. maddesi, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet, kararına yapılan istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

B-Sanık ... hakkında:

1-Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 37. maddesi delaletiyle TCK'nın 302/1. maddesi, 3713 sayılı Kanun'un 5/1. maddesi, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

2-Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs (4 kez) suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 37. maddesi delaletiyle TCK'nın 82/1-g. maddesi, 3713 sayılı Kanun'un 5/1. maddesi, TCK'nın 35/2, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

3-Tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma suçundan; TCK'nın 174/1. maddesi, TCK'nın 174/2 ve 3713 sayılı Kanun'un 5/2. maddeleri, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

4-Kamu malına zarar verme suçundan; TCK'nın 37. maddesi delaletiyle TCK'nın 152/1-a. maddesi, 3713 sayılı Kanun'un 5/1. maddesi, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet, kararına yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ: Devletin birliği ve ülke bütünlüğünü bozma suçundan verilen istinaf başvusunun esastan reddi kararının esastan incelemeye konu edilerek bir karar verilmesi, aksi düşünülmesi halinde Devletin birliği ve ülke bütünlüğünü bozma ve nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyete dair hükümlerin bozulmasına kararı verilmesi

İTİRAZA KONU KARAR : Onama, Düzeltilerek onama

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin, 19.09.2024 tarihli ve 2024/6521 esas, 2024/10300 sayılı kararına karşı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.03.2025 tarihli ve 3-2023/123833 sayılı itirazı üzerine dava dosyası aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, incelendi gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ