muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8668, Karar No: 2014/11503, Tarih: 07.04.2014

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün, 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir (Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda davacı, davalıya ait kargo şirketinde kurye olarak haftada 6 gün 18.00-06.00 arasında günde 12 saat çalıştığını iddia ederek, fazla çalışma ücretinin ödetilmesini istemiştir.

Davalı Sürat Kargo Şirketi vekili, iş sözleşmesinde günlük 3 saate kadarki fazla çalışmaların aylık ücrete dâhil olduğunun kararlaştırıldığını, davacının bunu aşan çalışması olduğunda karşılığının ödendiğini, davacının bordroları itirazsız imzaladığını ve alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tanıkların 2006-2009 yılları arasında çalışması sebebiyle sadece bu dönem dikkate alınarak, haftada 6 gün 08.00-21.30 arasındaki 13 saat mesaide 1,5 saat ara dinlenmesi düşülüp haftada 27 saat fazla çalışma yaptığı sonucuna varılmış, bordrolardaki ödemeler mahsup edilerek bakiye fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır.

Taraflar arasındaki iş sözleşmesinde, günlük 3 saate kadarki fazla çalışmaların aylık ücrete dâhil olacağı öngörülmüştür.

Tanık beyanları ve dosyaya sunulan diğer belgelere göre davacının tüm çalışma süresi boyunca günde 12 saat çalıştığı anlaşılmakta olup, dava dilekçesinde de günlük çalışmanın 12 saat olduğu yazılıdır.

Taraflar arasındaki iş sözleşmesinde, günlük 3 saate kadarki fazla çalışmaların aylık ücrete dâhil olacağı öngörülmüştür.

Tanık beyanları ve dosyaya sunulan diğer belgelere göre davacının tüm çalışma süresi boyunca günde 12 saat çalıştığı anlaşılmakta olup, dava dilekçesinde de günlük çalışmanın 12 saat olduğu yazılıdır.

Bazı aylar bordrolarında fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunup davacı tarafından itirazsız imzalanmıştır.

Mahkemece; fazla çalışma hesabının tüm çalışma süresi yerine sadece 2006-2009 dönemi için yapılması, iş sözleşmesindeki fazla çalışmaların aylık ücret içinde olduğu kaydının dikkate alınmaması, bordrolardaki ödeme olan ayların tamamen dışlanması gerekirken sadece ödenen miktarların düşülmesi, dava dilekçesinde günlük çalışma süresinin 12 saat olduğu yazmasına rağmen talep aşılarak günlük çalışma süresinin 13,5 saat kabul edilmesi ve ıslaha karşı yapılan zamanaşımı def'inin değerlendirilmemesi isabetsizdir.

Yapılacak iş; dosyanın uzman bir bilirkişiye tevdi edilerek, haftada 6 gün ve günlük 12 saat mesai sistemine göre 1,5 saat ara dinlenmesi düşülerek davacının tüm çalışma süresi üzerinden zamanaşımı def’i dikkate alınarak yıllık 270 saati geçen fazla çalışmaların belirlenmesi, bordrolardaki ödeme olan ayların tamamen dışlanmasıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 07.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15224, Karar No: 2020/1261, Tarih: 04.02.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/15224 E.  ,  2020/1261 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 17.09.2015 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.06.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili, dahili davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin maliki olduğu 295 ada 1 parsel sayılı taşınmaz lehine mahkemece belirlenecek uygun bir güzergahtan bedeli karşılığı geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.

Davalı ve dahili davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile 295 ada 1 parsel sayılı taşınmaz lehine 01.04.2016 tarihli rapor ve eki krokide mavi renk ile gösterilen 261,17 m2'lik kısım üzerinde 295 ada 2, 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazlar aleyhine geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine vekili ve dahili davalı ... temyiz etmişlerdir.

1)Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalı Hazine vekilinin ve dahili davalı ...'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2)Davalı Hazine vekili ve dahili davalı ...'nın diğer temyiz itirazlarına gelince;

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “Mutlak geçit ihtiyacı” veya “Geçit yoksunluğu”, ikincisine de “Nispi geçit ihtiyacı” ya da “Geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Somut olaya gelince; mahkemece 18.03.2016 tarihinde mahallinde keşif yapılmış ve mahkeme gözleminde lehine geçit kurulması talep edilen 295 ada 1 parsel sayılı taşınmazın ekili olmadığı, yola cephesinin bulunmadığı ve eğimli olduğu, 295 ada 2 parsel sayılı taşınmaz dışında yola geçiş imkanının bulunmadığı belirtilmiştir. Dosya içerisine alınmış 01.04.2016 tarihli fen bilirkişi raporunda üç adet güzergah belirlenmiş, bu güzergahlardan ilk ikisinin mülkiyeti Hazine'ye ait ham toprak vasıflı 295 ada 2 parsel sayılı taşınmazlardan geçtiği, üçüncü güzergahın ise 295 ada 2, 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazlardan geçtiği belirtilmiş, birinci ve ikinci güzergahın çok fazla eğime sahip olan uçurum ve kayalık alanlardan oluştuğu, bu güzergahlardan ulaşımın mümkün olmadığı, üçüncü güzergahın uygun olduğu belirtilmiş ve mahkemece üçüncü güzergahtan taşınmaz lehine geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir. Bu güzergahta kalan 295 ada 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların, kurulan geçit hakkı nedeniyle ikiye bölündükleri, bu durumun taşınmazların ekonomik bütünlüğünü bozduğu, davacıya ait lehine geçit kurulan 295 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 477,29 m2 yüzölçümlü, tarla vasıflı olduğu halde taşınmaz lehine 261,17 m2'lik geçit tesis edildiği, yukarıda ifade edildiği üzere geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmeli, geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır. Ne var ki somut olayda lehine geçit hakkı kurulması istenen taşınmazın niteliği ve yüzölçümü ile kurulan geçit miktarı ve taşınmazların ekonomik bütünlüğünü bozacak şekilde geçit hakkı tesisi fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesine aykırı düşmektedir. Mahkemece, bu hususlar dikkate alınmaksızın davacıya ait taşınmazın niteliği, yüzölçümü ve kurulacak geçitin yüzölçümü ile güzergahların üstleneceği fedakarlık tartışılmadan noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle davalı Hazine vekilinin ve dahili davalı ...'nın temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1663, Karar No: 2023/2226, Tarih: 24.04.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/1663 E.  ,  2023/2226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın bir kısım davacılar vekili ve davacı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı bir kısım davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacılar vekili dava dilekçesinde; tarafların murisi ...'in İstanbul .... Noterliği'nde 14.12.2010 tarih ve 42618 yevmiye numaralı vasiyetname düzenlediğini, murisin vasiyetnameyi ikinci eşi davalı ...'in baskısı ile düzenlediğini, vasiyetname tarihinde murisin 79 yaşında olup bilincinin yerinde olmadığını, murisin vasiyetnamede mirasçılarına bıraktığı Bağcılar'daki 1177 ada 6 parsel sayılı taşınmazın bir kısım hissesinin 1998 yılında bir kısım hissesini ise 2008 yılında davalıya muvazaalı olarak sattığını, ancak bu satış işlemini unutan murisin Bağcılar'da bulunan taşınmazı sanki kendisine aitmiş gibi davalılara taksim ederek vasiyet ettiğini, vasiyetname tarihinde murisin fiil ehliyetinin tam olmadığını, davacıların saklı paylarına tecavüz edildiğinden bahisle vasiyetnamenin iptalini, bu mümkün olmadığı takdirde davacıların saklı paylarının tenkisini talep etmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince 12.07.2021 tarihli tensip tutanağında tenkise yönelik talep tefrik edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Adli Tıp Kurumu'nun 27.02.2019 tarihli raporunda dava konusu İstanbul .... Noterliği'nin 14.12.2010 tarih 42618 yevmiye numaralı vasiyetnamenin düzenlendiği tarih itibarı ile miras bırakanın vasiyetname düzenleme ehliyetine haiz olduğunun tespit edildiği, davacıların irade fesadına ilişkin iddiasını somut delillerle ispatlayamadığı da anlaşıldığından vasiyetnamenin iptali talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davacılar vekili ile davacı ... istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davacılar vekili ile davacı ... istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili ve davacı ... ayrı ayrı verdikleri istinaf dilekçelerinde özetle; dava konusu vasiyetnamenin davalının zorlama, baskı ve tehdidi sonucu düzenlendiği, İlk Derece Mahkemesince bu hususun araştırılmadığı, nitekim murisin dava konusu vasiyetname ile dairelerin çoğunun davalıya ve murisin davalıdan olan çocuğuna bıraktığını, dava konusu vasiyetnamenin davalının murise yönelik tehditleri üzerine düzenlediğini, bu hususlara ilişkin yeterli araştırma yapılmadan karar verildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 27.02.2019 tarihli Adli Tıp Kurumu'nun raporu ile dava konusu vasiyetnamenin düzenlendiği tarih itibarı ile miras bırakanın vasiyetname düzenleme ehliyetine haiz olduğunun tespit edildiği, davacıların irade fesadına ilişkin iddiasını somut delillerle ispatlayamadığı anlaşıldığından, yerel mahkemece vasiyetnamenin iptali isteminin reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle bir kısım davacılar vekilinin ve davacı ...'in istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Bir kısım davacılar vekili istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, vasiyetnamenin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 557 inci ve 558 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup bir kısım davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1593, Karar No: 2010/2914, Tarih: 24.05.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/1593 E.  ,  2010/2914 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... Pet. Ür. İnş. Nak. Taah. San. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı ... Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 26.09.2008 gün ve 2008/164-2008/564 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkeme kararı davalı temsilcisi sıfatıyla ... tarafından temyiz edilmiş ise de, Ticaret Sicil Memurluğu kayıtlarından adı geçenin davalı ... Petrol Ürünleri İnş. Nak. Taah. Elk. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ni temsile yetkili olmadığı, yetkili temsilcilerin 07.03.2006 tarihinden itibaren ... isimli müdür olduğu anlaşılmakla, yetkisiz temsilcinin vermiş olduğu temyiz dilekçesinin bu nedenle REDDİNE, ödediği temyiz ve Yargıtay başvurma peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 24.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2478, Karar No: 2022/11612, Tarih: 04.07.2022

**8. Ceza Dairesi         2022/2478 E.  ,  2022/11612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı sonrasında denetim süresi içinde yeni bir suç işlenmesi nedeniyle tekrar ele alındığında mahkemece hükmün açıklanmasıyla yetinilmesi yerine sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi ve temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine Kanun yararına bozma yasa yoluna gidildiği, Dairemizce incelenen hüküm "aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere" bozulduğu halde, mahkemesince yeniden duruşma açılarak verilen mahkumiyet kararı hukuki değerden yoksun olduğu ve incelenerek bir karar da bulunmadığından dosyanın incelenmeksizin gereğinin mahallinde yerine getirilmesi İADESİNE, 04.07.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11710, Karar No: 2007/1958, Tarih: 01.03.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/11710 E.  ,  2007/1958 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Emirdağ İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava düzenlenen sıra cetvelinde kendisine üst sıranın verildiği alacaklının rehin hakkının usulüne uygun olmadığı iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır.

İcra Mahkemesi'nce itirazın sıraya değil, davalı alacağına yönelik olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 142/son maddesi uyarınca sıra cetveline itiraz yalnız sıraya ilişkinse şikayet yolu ile İcra Mahkemesi'ne arz olunur. Somut olayda davacı yan, davalının alacağının hiç ya da sıra cetvelinde gösterildiği miktarda olmadığı yolunda bir itirazda bulunmamış, davalı yanın üst sıraya alınmasına dayanak teşkil eden rehin sözleşmesinin geçersizliğini ileri sürmüştür. Rehnin geçerli olup olmaması, rehin hakkı sahibi alacaklının sırasını belirleyen bir husus olup, davanın anılan yasa hükmü çerçevesinde İcra Mahkemesi'nce görülüp karara bağlanması gerekirken, yazılı şekilde hüküm oluşturulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 1.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.