muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/338, Karar No: 2008/3496, Tarih: 19.03.2008

Hal böyle olunca, davalı E... yararına asgari levazım bedeline hükmedilmeksizin, bu davalı hakkında mutlak suretle elatmanın önlenmesi ve yıkım kararı verilmesi; tapu tahsis belgesi sahibi miras bırakan M....in, tüm mirasçılarının davaya dahil edilerek iddia ve savunma doğrultusunda taraf delillerinin toplanıp 3194 Sayılı Yasanın 18. maddesi hükmü de gözetilmek suretiyle değerlendirilmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken anılan hususlar gözardı edilmek suretiyle yazılı biçimde hüküm kurulmuş olması isabetsizdir. Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edenlere geri verilmesine, 19.03.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9834, Karar No: 2011/12370, Tarih: 07.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9834 E.  ,  2011/12370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERDEMLİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/03/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, Tapu siciline güvenerek önceki malikten 146 ada 5 parselde 1/6 pay satın aldığını, davalı Hazinenin taşlık kayalık yerlerden olup özel mülkiyete konu olamayacağını iddiası ile açtığı tapu iptal ve tescil istekli davanın kısmen kabul edildiğini ileri sürerek, iptal edilen tapu kaydının payına isabet eden bölüm yönünden uğradığı zararın tazminine karar verilmesini istemiştir.

Davalı,davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kadastro tespitinde kişiler adına yapılan tescilin yolsuz olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu kaydının iptal ve tescilinden kaynaklanan tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 146 ada 5 parsel sayılı taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiası ile Hazine tarafından açılan dava sonucunda Erdemli Asliye Hukuk Mahkemesinin 1995/1272 esas, 2000/517 karar sayılı ilamı ile taşınmazın bir bölümünün tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verildiği, derecattan geçerek 28.4.2008 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki; Mülkiyet hakkı gerek Anayasa ve yasalarla iç hukuk yönünden, gerekse Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ek 1 nolu protokol 1.madde ile kabul edilmiş temel haklardandır. (Anayasa Md. 35/1, AİHS Ek Prot. 1-1). Türk Medeni Yasasının 683. maddesinde de bir şeye malik olan kimsenin hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisi belirtilmiş, malikin malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava konusu edebileceği hüküm altına alınmıştır.

Bilindiği ve yukarıda sözü edilen yasa ve sözleşmelerin hakkı tanımlayan maddelerini takip eden fıkralarda ifade edildiği gibi, mülkiyet hakkı da kamu yararının bulunduğu hallerde sınırlandırılabilir veya tamamen kaldırılabilir.

Ne varki, bu sınırlandırma veya kaldırma gerçekleştirilirken; T.C.Anayasasının 90/5.maddesi ile iç hukuk normu sayılan AİHS. Hükümlerince AİHM tarafından oluşturulan 30.5.2006 tarih 1262/02 sayılı kararda ifade edildiği üzere; “… bir kişiyi mülkünden yoksun bırakan bir önlemin…”, “kamu yararına meşru bir amaç gütmesi gerektiği…”, bu önlem alınırken “… başvurulan yollar ve gerçekleştirilmesi amaçlanan hedef arasında makul bir oransallık ilişkisi olması gerektiği…”, kişinin “… kişisel ve haddinden fazla yük taşıma zorunda kalması halinde gerekli dengenin kurulamayacağı…” açıktır.

Diğer bir anlatımla, kamu yararı ile mülkiyet hakkından kısmen veya tamamen yoksun bırakılan kişinin hakkı arasında makul, kabul edilebilir, hak ve adalet dengesini sağlayacak bir oranın kurulması asıldır.

Bu arada, üzerinde durulması gereken konulardan biri de; çekişme yaratılan tapu kaydına bağlanan ve böylece kişi adına mülkiyet hakkı oluşturulan yere ait tapunun niteliğinin belirlenmesidir.

Devlet tarafından verilen, doğru esasa ve geçerli kayda dayalı tapu ile sağlanan mülkiyet hakkına değer verileceği kuşkusuzdur. Böyle bir yer, temel vasfı yani kamu malı olma niteliği değişmemekle birlikte, kişinin söz konusu tapuya dayalı hakkının yukarıda ifade edildiği gibi korunması gerekeceği muhakkaktır.

Aksi düşünce tarzının, devletin verdiği tapunun geçersizliğini ileri sürerek, hiçbir karşılık ödemeksizin iptalini istemesi, geçerli kayda dayalı mülkiyet hakkı ile bağdaşmayacağı gibi, devletin saygınlığını zedeler nitelikte bir tutum olacaktır.

Öte yandan, Anayasa’nın 40. maddesinin 3.fıkrasında “ kişinin resmi görevliler tarafından vaki haksız işlemler sonucu uğradığı zarar da kanuna göre Devletçe tazmin edilir.” Hükmü öngörülmüş, keza Anayasanın 129. maddenin 5. fıkrasında “ memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davalarının ancak idare aleyhine açılabileceği” açıklanmıştır. M.K.nun 1007. maddesi bu bağlamda yorumlandığında, tapu sicillerinin tutulmasından ve bundan doğan zararlardan devletin sorumlu olacağı ilkesinin benimsendiği anlaşılmaktadır.Yasanın bu açık hükmünün kaynak olduğu devletin sorumluluğu tapu sicilinin tutulması sırasında, sicil memurunun hukuka aykırı işlemi ile sonuç arasında nedensellik bağının varlığı gerekli ise de eylem yada işlemin kusura dayanması gerekmez. Zira devletin sorumluluğu kusursuz sorumluluktur. Anılan ilke 27.3.1957 tarih ve 1/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı ile benimsenmiş, 22.6.1966 tarih 7/7 sayılı İnançları Birleştirme kararı ile de tekrarlanmıştır. Adam çalıştıran (somut olayda devlet) objektif özen eksikliğinin doğurduğu zarardan sorumludur. Çalışanın seçiminde,talimat vermede ve denetlenmesindeki eksiklik yada bozukluk nedeniyle çalışan çevre ve ilgililer için hakların kazanılması ve kullanılması açısından özel bir tehlike oluşturur. Kusursuz sorumluluk, tapu siciline bağlı çıkarların ve ayni hakların yanlış tescil sonucu sicile güven ilkesi yönünden değişmesi yada yitirilmesi bu haklardan yoksun kalınması temeline dayanır.Çünkü sicillerin doğru tutulmasını üstlenen ve taahhüt eden devlet, aykırı kayıtlardan doğan zararları da ödemeyi taahhüt etmektedir. Dayanaksız ya da hukuksal duruma uymayan kayıtlar düzenlemek taşınmazın niteliğinde yanlışlıklar yapmak da aynı kapsamda düşünülmelidir.

Diğer taraftan, Tapu Sicil memurlarının sicilin hatalı tutulmasından sorumlu bulunacakları ilkesi yanında, sicilde yapılması gereken işlemi yapmamaları suretiyle ortaya çıkan olumsuz eylemlerin de aynı kapsamda düşünülmesi gerekeceğinde kuşku yoktur.

O halde, olayda davalı Tapu Sicil Müdürlüğünün dolayısıyla Hazinenin Türk Medeni Kanunun 1007 (Medeni Kanunun 917) maddesinden kaynaklanan sorumluğunun dikkate alınması zorunludur. Bu bağlamda, çekişmeli taşınmazın değerinin belirlenmesi önem taşımaktadır.

Ancak, mahkemece, bu bağlamda yapılan soruşturma ve değerlendirmenin hüküm vermeye yeterli olduğu söylenemez.

Bilindiği üzere; davanın konusu olan bir taşınmazın değeri belirlenirken; cins ve nev'i, yüzölçümü, değeri etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurlar, varsa imar durumu vergi beyanı, resmi kurumlarca yapılmış değer takdirleri, arazilerde taşınmaz malın mevki ve koşullarına göre olduğu gibi kullanılması durumunda getirebileceği net gelir; arsa ise emsal satışlara göre olması gereken satış değeri, taşınmazda yapı var ise, resmi birim fiatları, maliyet hesapları ve yıpranma payı ile bedelin saptanmasında etkili olacak diğer objektif ölçülerin gözönüne alınmasında zorunluluk vardır.Bunun sonucu olarak, arsa niteliğindeki taşınmazın emsalinin üstün ve eksik yönleri belirlenip karşılaştırma yapılarak zeminine; resmi birim fiatları esas alınıp yıpranma payının düşülerek üzerindeki muhdesat durumuna göre değerinin saptanması; taşınmazın tarım arazisi olması halinde net gelir üzerinden bilimsel yollarla değerinin belirlenmesi; her iki halde de yıpranma payının varsa değer kaybının düşülmesi, emsalin zorunluluk olmadıkça yakın ve benzer bölge ve yüzölçümlü olması, bu konuda taraflara emsal gösterme olanağının tanınması; bu yönden mahkemece de re'sen araştırma yapılması, bilirkişi kurullarının açıklanan hususları irdelemeye, saptamaya ve değerlendirmeye yetkin, sıfat ve yeteneğe sahip uzman bilirkişilerden oluşturulması icap eder.

Esasları yukarıda gösterilen tespitler yapılırken çekişmeli taşınmazın niteliğinin diğer deyişle arsa veya arazi olduğunun 17.4.1998 tarih 1996/3 esas ve 1998/1 sayılı İnançları Birleştirme Kararı içeriği ve sonucu ile birlikte gözetilmesi gerekeceği de kuşkusuzdur. Diğer yandan, Bakanlar Kurulunun 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararında değinildiği gibi, Belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan bir taşınmazın arsa niteliğinde olduğunun kabulü için uygulamalı (1/1000 ölçekli) imar planı ile iskan sahası olarak ayrılan yerlerde bulunması; imar planında yer almayan taşınmazın arsa sayılabilmesi için ise, Belediye veya mücavir alan sınırları içinde ve Belediye hizmetlerinden yararlanan meskun yerler arasında yer alması zorunluluğu da dikkate alınmalıdır.

Öte yandan, bu tür bir davanın, davacının taşınmaz mülkiyetini yitirdiğinin kesinleştiği (iptal ve tescil davası kararının kesinleştiği) tarihten sonra açılabileceği; mülkiyetin kaybedildiği tarih itibariyle taşınmaz değerinin tespiti ve taşınmaz üzerinde bir bina var ise, kişinin yapılanmada iyiniyetli sayılıp sayılamayacağının tespiti bakımından bu binanın ne zaman ve hangi aşamada yapıldığı da gözden uzak tutulmamalıdır.

Somut olaya gelince; mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde inceleme ve araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, dava konusu taşınmazın değerinin yukarıda belirlenen ilkeler doğrultusunda, inceleme ve araştırma yapılarak belirlenmesi, hâsıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yasal olmayan gerekçelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 07.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8488, Karar No: 2017/16380, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/8488 E.  ,  2017/16380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3052, Karar No: 2023/13650, Tarih: 24.10.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/3052 E.  ,  2023/13650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/522 E., 2016/348 K.

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralamaya teşebbüs

HÜKÜMLER : Beraat, ceza verilmesine yer olmadığına

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Erzincan Cumhuriyet Başsavcılığının 21.08.2015 tarihli ve 2015/5030 soruşturma sayılı iddianamesi ile

Sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi; yaralama suçundan 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi; tehdit suçundan 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılmaları talebiyle, kamu davası açılmıştır.

B. Erzincan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2016 tarihli ve 2015/522 Esas, 2016/348 karar sayılı kararıyla

1. Sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası delaletiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına,

2. Sanık hakkında tehdit ve yaralama suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın Temyiz Sebepleri

1. Tanıkların kolluk ifadelerine göre sanığın tehdit, yaralama ve hakaret suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken tehdit ve yaralama suçundan beraat, hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna,

2. Tanık ifadelerinin gerekçeli kararda yer almadığına,

3. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın Temyiz Sebepleri

1. Tanıkların kolluk ifadelerine göre sanığın tehdit, yaralama ve hakaret suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken tehdit ve yaralama suçundan beraat, hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna,

2. Tanık ifadelerinin gerekçeli kararda yer almadığına,

3. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ile sanığın, Kare SRC isimli iş yerinde ortak oldukları, olay tarihinde aralarında iş yerinin düzeniyle ilgili olarak tartışma çıktığı, tartışma üzerine sanığın katılana hitaben "benim işime düzenime karışamazsın, şerefsiz, terbiyesiz, benim adım ... ben senin kocan gibi sessiz sakin değilim, kendine dikkat et ayağını denk al, yıkarım, dağıtırım, parçalarım" diyerek tehdit ve hakarette bulunduğu ve daha sonra katılanın üzerine yürüdüğü, orada bulunan tanıkların araya girmesiyle şahsın uzaklaştırıldığı, bu esnada sanığın yerde bulunan ve silahtan sayılması gerektiği düşünülen sehpayı katılana doğru fırlattığı, katılanın kenara çekilmesi sonucu sanığın yaralama eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı iddiası ile kamu davası açılmıştır.

2. Tanık N.M. kolluk beyanında, daha önce aynı işyerinde müdür olarak çalıştıktan sonra ayrılıp aynı binanın başka bir katında işyeri bulunduğunu, bu nedenle tarafları tanıdığını, sanık ile katılanın tartıştığını, tartışma sırasında sanığın katılana "benim işime düzenime karışamazsın, şerefsiz, terbiyesiz, benim adım ... ben senin kocan gibi sessiz sakin değilim, kendine dikkat et ayağını denk al, yıkarım, dağıtırım, parçalarım" şeklinde sözler söylediğini duyduğunu, koridordaki camları elindeki sehpayı atarak kırdığı şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür.

3. Tanık S.A. kolluk beyanında, işyerinde sekreter olarak çalıştığını, sanık ile katılanın tartıştığını tartışma sırasında sanığın katılana "benim işime düzenime karışamazsın, şerefsiz, terbiyesiz, benim adım ... ben senin kocan gibi sessiz sakin değilim, kendine dikkat et ayağını denk al, yıkarım, dağıtırım, parçalarım" şeklinde sözler söylediğini duyduğunu, katılanın işyerinden çıktığı sırada koridordaki camları elindeki sehpayı atarak kırdığı şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür.

4. Tanıklar Ö.M., M.A., A.N.A. kolluk beyanında, sanık ile katılanın tartıştığını, tartışma sırasında sanığın katılana “şerefsiz, terbiyesiz, ben senin kocana benzemem” kolluk beyanında yaralamadan koridordaki camları elindeki sehpayı atarak kırdığı şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür.

4. Tanıklar Ö.M., M.A., A.N.A. kolluk beyanında, sanık ile katılanın tartıştığını, tartışma sırasında sanığın katılana “şerefsiz, terbiyesiz, ben senin kocana benzemem” kolluk beyanında yaralamadan koridordaki camları elindeki sehpayı atarak kırdığı şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür.

5. Olay ve Olgular bölümünün (2), (3) ve (4) paragrafında belirtilen tanıklar mahkeme aşamasında ise, sanığın katılana yönelik hakaret, tehdit ve yaralama suçunu işlediğini görmediğini, Mahkemece çelişki sorulduğunda "ben de karakolda da aynı şekilde ifade vermiştim, vermiş olduğum beyanlar müştekinin yada başkaca ifade verenlerin ifadeleri ile karıştırılmış, yada benim ifadelerim eksik yada fazla geçmiş olabilir, duruşmada vermiş olduğum beyanlarım doğrudur ve geçerlidir." şeklinde beyanlarda bulunarak mahkemedeki ifadelerinin doğru olduğunu belirttikleri görülmüştür.

6. Sanık savunmasında " katılanın kendisine hakaret ettiği için karşılık olarak hakaret etmiş olabileceğini ancak tehdit ve yaralama eylemlerinde bulunmadığı" şeklinde savunmada bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Gerekçede Tanık İfadelerinin Yazılmamasına İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

Yargıtayın denetim işlevini yerine getirebilmesi için temyiz incelemesine konu hükmün gerekçe bölümünde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtildiği, mevcut delillerin tartışıldığı ve değerlendirildiği, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği anlaşıldığından hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık Hakkında Mahkûmiyet Hükmü Kurulması Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

Yargılanacak her uyuşmazlıkta; şüphelilik, uyuşmazlığın somut olması ve uyuşmazlığın çözümü şeklinde özellikler vardır. O halde önce olay öğrenilmelidir. Yani sübut konusunda bir hükme varılır. Sübut (veya ispat) meselesi maddi mesele olup, bu konu geçmişteki olayı zihnimizde yeniden yaratmak, yani nasıl meydana geldiğini belirlemektir. Olay belirlendikten sonra, olaya uygulanacak hukuki norm ve bunun olayın tipine uygun olup olmadığı konusunda sonuç çıkarılır. Maddi durumun tespiti, hukuki durumun tespitidir. Olayın faillerinin kim olduğu ve bunların ceza hukuku karşısındaki sorumlulukları öncelikle olayın belirlenmesi ile mümkündür.

Olay ise deliller ile öğrenilebilir. Delillerin gösterdiği objektif bakımından bir (ihtimal)’dir. Buna rağmen ihtimal belli bir dereceye gelince kanaat (kanı) olacaktır. Şüphe yerini kanaate bıraktığında ispatta aranan belirlilik ortaya çıkar. Yani belirliliğe şüphenin yenilmesi ile ulaşılır.