muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/227, Karar No: 2022/1632, Tarih: 29.11.2022

23. Diğer yandan, davacı tapu maliklerinin (... ailesi) dayandığı Mart 1290/Safer 1291 tarih 18, 19 ve 20 numaralı kök tapu kayıtları kapsamındaki taşınmazların ... Kadastro Mahkemesinin 1996/11 Esas, 2001/16 Karar sayılı dosyasına sunulan 08.03.2000 tarihli ..., ... ve ... tarafından düzenlenen raporda belirtildiği gibi, gayrisahih (tahsisat kabilinden, irsadi ) vakıf taşınmazı olarak ... Valide Sultan Vakfına ait olan ve geliri vakfedilen mirî araziler olduğu ve bu hususun aynı tapu kayıtlarına dayalı olarak açılan ve Yargıtay’dan geçerek kesinleşen bir çok dava sonucunda saptandığı da açıktır.

24. Mirî arazilerde uygulanan 1274 tarihli (1858) Arazi Kanunnamesi’nin 20. ve 78. maddesinin yürürlükte olduğu da tartışmasızdır. Dava konusu edilen taşınmazda/taşınmazlarda da koşulları varsa bu hükümler uygulanacaktır. Arazi Kanunnamesi’nin 20. maddesinin uygulanmasında öncelikle dava konusu taşınmazın zilyet edilebilir nitelikte bir taşınmaz olması gerekir. Diğer iktisap şartları da şöyle sıralanmaktadır:

1) Davacının kesintisiz 10 yıl boyunca araziye malik sıfatıyla zilyet olması

2) Davacının süre boyunca küçük veya gayri mümeyyiz olmaması

3) Davacının araziye kaba güçle el koymuş olmaması

4)Arazinin ulaşması çok uzun sürecek uzak bir yerde olmaması (Sahibinin yaşadığı yer açısından)

5)Davacının araziyi geçerli bir sebep olmaksızın ele geçirip kullandığını süre içinde ikrar ve itiraf etmiş olmaması.

Şu hâlde, 10 yıl boyunca malik sıfatıyla zilyet olma, Arazi Kanunnamesi’nin 20. maddesine göre hak kazanmanın temel şartıdır. 20. maddenin aradığı maddi vakıaların ve kanunî şartların Medeni Kanun’un yürürlük tarihi olan 04.10.1926 tarihine dek tamamlanmış olması gereklidir. Buna göre, mirî arazi niteliğindeki tapulu taşınmaz zilyedi tarafından malik sıfatıyla 04.10.1926 tarihinde yürürlüğe giren Medeni Kanun’dan geriye doğru yani en az 1916 yılından 1926 yılına kadar kullanılıyorsa ve anılan maddedeki diğer koşulların da gerçekleşmesi hâlinde zilyet lehine tescil kararı verilebilecektir. Bunun yanı sıra edinim koşullarının oluşup oluşmadığının, her parsel yönünden ayrı ayrı irdelenmesi, parsel bazında tapu kaydının hukukî kıymetini koruyup korumadığının değerlendirilmesi gerekir. Tapu kaydının dava konusu edilen bir taşınmaz yönünden Arazi Kanunnamesi’nde belirtilen hükümler gözetilerek hukukî kıymetini yitirmiş olması, o tapu kaydının tamamen hukukî kıymetini yitirdiği anlamına gelmeyip, sadece dava konusu edilen ilgili taşınmaz yönünden hukukî kıymetini kaybettiğini göstermektedir. Başka bir taşınmaz yönünden aynı tapu kaydı, Arazi Kanunnamesi’ndeki koşullar oluşmamışsa hukukî kıymetini koruyacaktır.

25. Mahkemece dikkate alınması gereken husus, dava konusu edilen taşınmaz kadim tarım arazisi ise zilyedi lehine 1274 tarihli (1858) Arazi Kanunnamesi’nin 20. maddesinde düzenlenen koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasıdır. Taşınmaz kadim tarım arazisi olmayıp, hâli arazi gibi zilyet edilmesi olanaklı bir yer değilse, en az 1916-1926 yılları arası 10 yıl zilyet olma koşulu gerçekleşmiş olmayacağından ve tapu hukukî kıymetini kaybetmeyeceğinden tapu kaydının kapsamının belirlenmesi ve hak sahibi olacak kişinin belirlenen bu kapsamdaki yeri kullanıyor olması gerekir.

26. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, 30.04.2011 tarihinde dava konusu taşınmazlar başında yapılan keşif sırasında dinlenen 1928 doğumlu mahalli bilirkişi 142 ada 3 ve 4 sayılı parsellere ilişkin beyanında; davanın taraflarının ... ve ... mirasçıları olduğunu, ...’in 50-60 yıl önce öldüğünü, dava konusu Merkez mevkiinde kain taşınmazların batı kısmının eskiden ...’ye ve kardeşine ait olduğunu, ...’e bu yerin ... isimli şahıstan kaldığını, bu kısma ...’in ev yaptığını, ... ailesinin ev yaptığı için bu yeri ...’e verdiğini, ... kardeşlerin ne zaman öldüğünü hatırlamadığını, taşınmazların doğusunda kalan kısmın eskiden ... kızı ile bilinen birine ait olduğunu, bu kişiyi zar zor hatırladığını ve kendisi çocukken öldüğünü, o öldükten sonra ... ve oğlu ...’in buraya bir odalı ev yaptıklarını, daha sonra ...’in buraya ek odalar yaptığını ve evlenerek yerleştiğini, ...’in hâlen burada ikamet ettiğini, yaşlı ve yatalak olduğunu, 231 ada 29 sayılı parsele ilişkin beyanında; dava konusu taşınmazda ...’in ölmeden önce oğlu ... ile hasat yaptığını gördüğünü, ...’in ölümünden sonra ...’in kullandığını, taşınmazın evvelinde arpa, buğday ve yulaf ekiminde tarla olarak kullanıldığını, ...’in 60 yıldır ekip biçtiğini, davacılar ... ve arkadaşlarının isimlerini köyde 1970’li yıllarda kadastro çalışmaları sırasında duyduğunu, çok sayıda taşınmaza dava açmışlar ise de hepsini kaybettiklerini, köyde yerleri olduğunu ve bu yerlerini kiraya verdiklerini şimdiye kadar duymadığını ve görmediğini ifade ettiği, davacı zilyet tanıklarının da dava konusu taşınmazların evveli ile ilgili mahalli bilirkişi beyanını tekrarladıkları, mahkeme tarafından 142 ada 3 ve 4 sayılı parsellerde yapılan gözlemde; 4 sayılı parselde iki adet ev olduğu, 3 sayılı parselde baraka bulunduğu, kalan kısımların bahçe olarak kullanıldığı, taşınmazlarda çok miktarda meyve ağacının olduğu, taşınmazların köy yerleşim içerisinde bulunduğu, 231 ada 29 sayılı parselde yapılan gözlemde; dava konusu taşınmazın tamamına yakını zirai amaçlı kullanılan toprağı derin büyük bir düzlüğün içerisinde yer aldığı, bir kısım taşınmazda yerel ihtiyacı karşılamaya yönelik işyerlerinin olduğu, bir kısım taşınmazda ise ikamet amaçlı kullanılan evlerin bulunduğu, dava konusu taşınmaz toprağının derin profilli ve hâlen yulaf ekili olduğu tespit edilmiştir.

27. Kadastro Mahkemesince yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporları incelendiğinde; ziraat bilirkişi, dava konusu taşınmazlardaki toprağın derin bir profile sahip (90-100 cm) killi-tınlı, su tutma kapasitesi yüksek, gevşek, geçirgen ve süzek olduğunu, bu hususların toprağın uzun yıllardır işlendiğini gösterdiğini, taşınmazların zirai manada imar-ihyasının tespitten geriye doğru yaklaşık 45-50 yıl öncesinden tamamlanmış olduğunu (bir başka ifadeyle zilyetliğin tamamlanma tarihinden daha da öncesine dayandığı), uzun yıllardır zirai amaçla kullanıldığını ve kadim ziraat arazisi olduklarını saptamıştır. Orman bilirkişi, dava konusu taşınmazların orman tahdidi dışında kaldığını, toprak yapısı ve bitki örtüsü yönünden orman niteliklerinin bulunmadığını, orman içi açıklık olmadıkları gibi 6831 sayılı Kanun’un 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde ve 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B maddesi kapsamında orman dışına çıkarılan yerlerden de olmadıklarını tespit etmiştir. Jeolog bilirkişi, dava konusu taşınmazlarda kayalık, taşlık, doğal kumluk, çakıllık, sazlık ve bataklık bir alanın bulunmadığını belirtmiştir.

28. Dosya içeriği, toplanan deliller ve özellikle bilirkişi raporları ile de doğrulanan mahalli bilirkişi ve zilyet tanık beyanlarına göre; ... Kadastro Mahkemesinin 1996/11 E., 2001/16 K. sayılı dosyasına sunulan 08.03.2000 tarihli ..., ... ve ... tarafından düzenlenen raporda da belirtildiği gibi, davacı tapu maliklerinin (... ailesi) dayandığı Mart 1290/Safer 1291 tarih 18, 19 ve 20 numaralı kök tapu kayıtları kapsamındaki taşınmazların ... Valide Sultan Vakfı’na ait taşınmazlardan geliri vakfedilen (tahsisat kabilinden, irsadi) mirî arazilerden olduğu, mirî arazilerde uygulanan ve hâlen yürürlükte olan 1858 tarihli Arazi Kanunnamesi’nin 20. ve 78. maddelerinin eldeki davaya uygulanması gerektiği, dava konusu taşınmazların zilyet edilebilir nitelikte taşınmazlar olduğu, davacılar ... ve arkadaşlarının murisi ... ile müdahil davacı ... ve önceki zilyetlerin dava konusu taşınmazları bir insan ömrünü aşan zamandan beri malik sıfatıyla ve zirai amaçla kullandığı, bu zilyetliğin Medeni Kanun’un yürürlük tarihi olan 04.10.1926 tarihinden önce en az 10 yıllık süreyi kapsadığı, bir başka ifadeyle en az 1916 yılından 1926 yılına kadar davacı tarafın zilyetliğinin kanıtlandığı, bu durum karşısında davacı ... ailesinin tutunduğu tapu kayıtlarının Arazi Kanunnamesi’nin 20. maddesi gereğince dava konusu taşınmazlar bakımından hukukî kıymetini yitirdiği, o hâlde dayanılan tapu kayıtlarına kapsam tayini gerekmediği, öte yandan anılan 20. maddedeki diğer koşulların da davacı zilyetler lehine gerçekleştiği anlaşıldığından, davacı zilyetler lehine tescil kararı veren yerel mahkeme kararının isabetli olduğu anlaşılmaktadır.

29. Ne var ki, tapu sicilinin tutulmasını üstlenen Devletin doğru sicil oluşturma yükümlülüğü bulunduğundan ve kadastro hâkimi tarafından bu ilke re’sen gözetileceğinden, dava konusu 231 ada 29 parsel sayılı taşınmazın tesciline karar verilirken yüzölçümünün açık bırakılması doğru değildir. Bir başka ifadeyle, anılan taşınmazın kadastro tutanağında yüzölçümü belirlenmediğinden mahkemece hüküm kurulurken yüzölçümünün boş bırakılması doğru sicil oluşturma ilkesine aykırıdır.

30. Hâl böyle olunca, dava konusu 142 ada 3 ve 4 sayılı parseller yönünden direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçeyle onanması, dava konusu 231 ada 29 sayılı parsel yönünden ise yöntemince yüzölçümünün belirlenmesi için direnme kararının değişik gerekçeyle bozulması gerekmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- 142 ada 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazlar yönünden; birleştirilen davada davacılar ... ve arkadaşları vekili ile davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerle ONANMASINA,

2- 231 ada 29 parsel sayılı taşınmaz yönünden; birleştirilen davada davacılar ... ve arkadaşları vekili ile davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının yukarıda (§28) açıklanan nedenle kabulü ile direnme kararının değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.11.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25339, Karar No: 2017/3274, Tarih: 09.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/25339 E.  ,  2017/3274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11688, Karar No: 2016/9716, Tarih: 16.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/11688 E.  ,  2016/9716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 31/2, 62/1, 52/2, 50/1-a, 52/2 maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası ve 500 TL adli para cezası (3 kez)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında 02/06/2006 tarihinde işlediği üç ayrı dolandırıcılık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilerek itirazın reddedilmesi üzerine 17.05.2007 tarihinde kesinleştiği, zamanaşımı durduğu, sanığın 3 yıllık deneme süresi içerisinde 23.03.2009 tarihinde yeniden suç işlemesi ve buna ilişkin kararın 25.09.2013 tarihinde kesinleşmesi üzerine hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen dosyanın yeniden ele alındığı, durma süresi ve kesintili zamanaşımı süresi gözönüne alındığında, suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuğun, üzerine atılı olan dolandırıcılık suçlarının gerektirdiği 5237 sayılı TCK’nın 157/1, maddesinde düzenlenen cezanın miktar ve nevi itibariyle, aynı sayılı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4 maddelerine göre hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının suç ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, 5320 sayılı Kanun’un 6723 sayılı kanunun 33.maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 16.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10110, Karar No: 2009/12079, Tarih: 22.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/10110 E.  ,  2009/12079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :30.11.2007
Yargıtay — Esas No: 2016/933, Karar No: 2018/11173, Tarih: 22.11.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/933 E.  ,  2018/11173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı ... ile davalı Ak Sigorta A.Ş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davacı ...'in 18/07/2011 tarihinde evinden çıkıp ... 'de bulunan işyerine gitmek için bindiği davalı ... 'ın maliki olup, diğer davalı ...'ın kullandığı minibüsün ışıklarda başka bir araç ile çarpıştığını, bu esnada araç içinde bulunan davacının kapının açık olması sebebiyle araçtan dışarı fırlayıp ciddi şekilde yaralandığını, vücudunun çeşitli yerlerinde çatlakların oluştuğunu, uzun süre tedavi gördüğünü ve yürüyemediğini, sakat kalma durumunun bulunduğunu belirterek toplam 10.000,00 TL maddi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiş, davacı vekili ıslah dilekçesinde maddi tazminat talebini 34.725,83 TL'ye yükseltmiş, bu tazminat talebini de davalı ..., ... ve Ak Sigorta'dan dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte talep etmiştir.

Davalılar Anadolu Sigorta A.Ş, Ak Sigorta A.Ş. ve Ergo Sigorta A.Ş. vekilleri açılan davanın reddini savunmuştur.

Davalılar ..., ... ve ... davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının davalı ..., ... ve Ak Sigorta A.Ş'ye karşı açtığı maddi tazminat davasının kabulüne, 34.725,83 TL tazminatın dava tarihi olan 27/09/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte (davalı sigorta şirketinin sorumluluğu poliçede yazılı limitle sınırlı olmak üzere) davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davacının diğer davalılara karşı açtığı maddi tazminat davasının reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... ile davalı Ak Sigorta A.Ş vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı ...'ın tüm, davalı Ak Sigorta A.Ş vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeni ile geçici iş göremezlik, kalıcı iş göremezlik zararı ile tedavi gideri istemine ilişkindir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeni ile geçici iş göremezlik, kalıcı iş göremezlik zararı ile tedavi gideri istemine ilişkindir.

Davalı Ak Sigorta A.Ş'nin, davacının yolcusu olduğu minibüsün zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu hususu çekişmesizdir. Davalı sigorta şirketi, davacının zararından öncelikle otobüsün zorunlu karayolu taşımacılık mali sorumluluk sigortacısının sorumlu olduğunu iddia etmiş, mahkemece, bu hususta herhangi bir araştırma yapılmadan, davalı Ak Sigorta A.Ş., davacının maddi zararlarından sorumlu tutulmuştur.

Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk Sigortası, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu'nun "Sorumluluk ve Sigorta" başlıklı bölümünde düzenlenmiş olup; Kanunun 17. maddesinde "Şehirlerarası ve Uluslararası yolcu taşımacıları, duraklamalar dahil olmak üzere kalkış noktasından, varış noktasına kadar geçecek süre içinde meydana gelecek bir kaza nedeniyle yolcunun ölümü, yaralanması ya da eşyanın zarara uğramasından dolayı sorumludurlar" düzenlemesi yapıldıktan sonra, 18. maddesinde "Taşımacılar, yolcuya gelebilecek bedeni zararlar için bu Kanun'un 17. maddesinden doğan sorumluluklarını sigorta ettirmek zorundadırlar" düzenlemesine yer verilmiştir.

Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları'nın "Tazminat Ödemesinde Öncelikli Sigorta" başlığını taşıyan B.8. maddesinde ise; "Meydana gelen zarar, öncelikle bu sigortadan karşılanır. Sigorta sözleşmesinin hiç yapılmamış olması, yapılmış fakat geçersiz hale gelmiş olması, süresinin bitmiş olması veya meydana gelen zararın bu sigorta teminatlarının üzerinde bulunması halinde teminatların üzerinde kalan kısım için; sırasıyla 13/10/1983 tarih ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'na göre yapılması zorunlu olan mali sorumluluk sigortasına ve varsa ihtiyari mali sorumluluk sigortasına başvurulur" denilmektedir. Buna göre taşıma ilişkisinde, taşımacılık mali sorumluluk sigortası, mali sorumluluk sigortası ve ihtiyari mali sorumluluk sigortası arasında sıralı sorumluluk ilişkisi kabul edilmiştir.

Somut olayda; davacı, yolcu minibüsünde yolcu olarak taşınmakta iken davaya konu kaza meydana gelmiştir. Kaza yapan aracın taşımacılık mali sorumluluk sigortası olup olmadığı araştırılmamıştır. Davalı Ak Sigorta A.Ş. ise, aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısıdır.

Somut olayda; davacı, yolcu minibüsünde yolcu olarak taşınmakta iken davaya konu kaza meydana gelmiştir. Kaza yapan aracın taşımacılık mali sorumluluk sigortası olup olmadığı araştırılmamıştır. Davalı Ak Sigorta A.Ş. ise, aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısıdır.

Yukarıda izah edilen sıralı sorumluluk esasına göre, davalı zorunlu mali mesuliyet sigortacısına, ancak taşımacılık mali sorumluluk sigortası limitinin üzerinde bir zararın tespiti halinde limitin üzerinde kalan kısım yönünden başvurulabileceği, başka bir anlatımla, yolcunun uğradığı bedeni zararlar, taşımayı yapan aracın zorunlu karayolu taşımacılık sigortası kapsamında ise, bu aracın trafik veya ihtiyari mali mesuliyet sigortacısının sorumluluğunun doğmayacağı gözetilerek, kazayı yapan aracın, kaza tarihi itibariyle geçerli bir taşımacılık mali sorumluluk sigortası bulunup bulunmadığının araştırılması, bu poliçenin mevcudiyetine göre de davalı Ak Sigorta'nın, maddi zarara ilişkin sorumluluğu hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, yazılı olduğu biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Bozma sebep ve şekline göre davalı Ak Sigorta A.Ş vekilinin, aktüer raporuna ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ...'ın tüm, davalı Ak Sigorta A.Ş vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı Ak Sigorta A.Ş vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı Ak Sigorta A.Ş vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, aşağıda

dökümü yazılı 1.779,09 TL kalan harcın davalı ...'dan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı Ak Sigorta A.Ş'ye geri verilmesine 22/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.