muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/118, Karar No: 2019/146, Tarih: 14.02.2019

Davalı vekili; müvekkil şirketin "ilk yerli Ferrari" adı altında ETOX markalı araçlar ürettiğini, "Devrim" ibaresinin de bu aracın modellerinden biri olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Yerel mahkemece; beş yıllık süre dava tarihinde dolmadığından davacının 556 sayılı KHK'nin 42/1-c ve 14. maddelerine dayalı hükümsüzlük isteminin esastan incelenmesine yasal olanak bulunmadığı, "devrim" sözcüğünün yaygın bilinen ilk anlamı ve genel algı itibariyle belirli bir alanda veya toplumsal olarak hızlı ve köklü değişimlere verilen bir isimden ibaret bulunup, doğrudan doğruya tarihi, kültürel bir değer veya bu nitelikte bir nesne ile özdeşleşmiş olmadığı, davacı delillerinin kelimenin KHK'nın 7/1-(h) bendi anlamında, tarihi, kültürel bir değer ve kişiliği ifade eden bir işaret olduğunu kanıtlamaya yetmediği, 556 sayılı KHK'nın 7/1-(h) hükmünün, dönemsel, bölgesel, sektörel gündem oluşturan, kişi olay veya ürün adlarının değil toplum belleğinde yer etmiş, tarihi veya kültürel önemi ve değeri yaygın olarak kabul görmüş ad ve işaretlerin marka olarak bir kimsenin tekeline verilmesini önlemek amacını taşıdığı, dolayısıyla "Devrim" ibaresinin 12. sınıf yönünden marka olarak tescilinin KHK'nın 7/1-(h) hükmüne aykırılık oluşturmadığı, davacının "Devrim" ibaresini 12. sınıftaki otomobil, kara taşıtları ve parçaları mallarında ticaret markası olarak kullanıldığına dair bir iddia ve delil bulunmadığı, dolayısıyla davacının "Devrim" ibaresi üzerinde markasal olarak kullanımdan kaynaklanan KHK’nın 8/3 hükmü anlamında korunabilir bir hak elde ettiğini kabule de imkan olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece, önceki kararda dayanılan gerekçeler genişletilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davalıya ait “devrim” ibareli markanın tescilli olduğu 12. sınıf emtialar yönünden 556 sayılı KHK’nın 7/1-h maddesi kapsamında “kamuyu ilgilendiren, tarihi, kültürel değerler bakımından halka mal olmuş” işaret olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve buradan varılacak sonuca göre “devrim” ibareli markanın 12. sınıf emtialar yönünden hükümsüzlük şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığı çözümü için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemeler ile hukuki kavram ve kurumların ortaya konulmasında yarar bulunmaktadır.

Bilindiği üzere, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname (565 sayılı KHK) ile sağlanan marka koruması tescil yoluyla elde edilir. Marka tescilinde red için mutlak nedenler hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 556 sayılı KHK’nın 7. maddesinde (6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanununun (SMK) 5. maddesinde) sayılmıştır.

Bu madde; “aşağıda yazılı işaretler marka olarak tescil edilemez:

a) 5'inci madde kapsamına girmeyen işaretler,

Bilindiği üzere, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname (565 sayılı KHK) ile sağlanan marka koruması tescil yoluyla elde edilir. Marka tescilinde red için mutlak nedenler hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 556 sayılı KHK’nın 7. maddesinde (6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanununun (SMK) 5. maddesinde) sayılmıştır.

Bu madde; “aşağıda yazılı işaretler marka olarak tescil edilemez:

a) 5'inci madde kapsamına girmeyen işaretler,

b) Aynı veya aynı türdeki mal veya hizmetle ilgili olarak tescil edilmiş veya daha önce tescil için başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer olan markalar,

c) Ticaret alanında cins, çeşit, vasıf, kalite, miktar, amaç, değer, coğrafi kaynak belirten veya malların üretildiği, hizmetlerin yapıldığı zamanı gösteren veya malların ve hizmetlerin diğer karakteristik özelliklerini belirten işaret ve adlandırmaları münhasıran veya esas unsur olarak içeren markalar.

d) Ticaret alanında herkes tarafından kullanılan veya belirli bir meslek sanat veya ticaret grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan işaret ve adları münhasıran veya esas unsur olarak içeren markalar,

e) Malın özgün doğal yapısından ortaya çıkan şeklini veya bir teknik sonucu elde etmek için zorunlu olan, kendine malın şeklini veya mala asli değerini veren şekli içeren işaretler,

f) Mal veya hizmetin niteliği, kalitesi veya üretim yeri, coğrafi kaynağı gibi konularda halkı yanıltacak markalar,

g) Yetkili mercilerden kullanmak için izin alınmamış ve dolayısıyla Paris Sözleşmesinin 2'nci mükerrer 6'ncı maddesine göre reddedilecek markalar,

h) Paris Sözleşmesinin 2'nci mükerrer 6'ncı maddesi kapsamı dışında kalan ancak kamuyu ilgilendiren, tarihi, kültürel değerler bakımından halka mal olmuş ve ilgili mercilerin tescil izni vermediği diğer armalar, amblemler veya nişanları içeren markalar,

ı) (İptal: Anayasa Mahkemesi’nin 27/5/2015 tarihli ve E.: 2015/33, K.: 2015/50 sayılı Kararı ile.)

j) Dini değerleri ve sembolleri içeren markalar,

k) Kamu düzenine ve genel ahlaka aykırı markalar.

(Ek fıkra : 3/11/1995 - 4128/5 md.;Değişik:22/6/2004 – 5194/13 md.) Bir marka tescil tarihinden önce kullanılmış ve tescile konu mallar veya hizmetlerle ilgili olarak bu kullanım sonucu ayırt edici bir nitelik kazanmış ise (a), (c) ve (d) bentlerine göre tescili reddedilemez.” hükmünü haizdir.

Buna göre; 556 sayılı KHK’nın 7. maddesinde Paris Sözleşmesinin 6. maddesi ile 89/104/AET sayılı Marka Yönergesinin 3 ilâ 4. maddelerinden esinlenilerek ve 40/94 sayılı AB Marka Tüzüğünün 7. maddesi esas alınarak "mutlak ret sebepleri" adı altında marka olarak tescil olunamayacak işaretler sayılmıştır. Bunlardan herhangi birinin varlığı, marka tescil talebinin reddi sonucunu doğurur.

Buna göre; 556 sayılı KHK’nın 7. maddesinde Paris Sözleşmesinin 6. maddesi ile 89/104/AET sayılı Marka Yönergesinin 3 ilâ 4. maddelerinden esinlenilerek ve 40/94 sayılı AB Marka Tüzüğünün 7. maddesi esas alınarak "mutlak ret sebepleri" adı altında marka olarak tescil olunamayacak işaretler sayılmıştır. Bunlardan herhangi birinin varlığı, marka tescil talebinin reddi sonucunu doğurur.

Mutlak ret sebeplerinin ortak özelliği, marka olarak tescili talep olunan işaretin kamuyu ilgilendirmesi veya kamuya mal olmasıdır. Mutlak karakteri icabı, herhangi bir kişinin ileri sürmesine gerek kalmaksızın Türk Patent Enstitüsü (TPE) ve mahkeme tarafından "resen" dikkate alınırlar; Zira bunlar birer def’i değil, itiraz sebebidirler. Mutlak ret sebeplerini, mükellefiyetleri olmamasına rağmen, 556 sayılı KHK’nın 34. maddesi gereği herkes TPE’nin bilgisine arz edebilir ve ilgililer (tescil neticesinde menfaat kaybına uğrayabilecek kişiler) de 35. maddesi çerçevesinde "itiraz" konusu yapabilirler.

İlgililer bu itirazlarından feragat edemezler. İtiraza rağmen Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) tarafından verilen kesinleşmiş tescil kararına karşı, 556 sayılı KHK’nın 53. maddesi dairesinde iptal davası ikame edilebilir. Bu davalarda, mutlak ret sebepleri mahkemece resen dikkate alınır. YİDK kararlarının iptali için açılan davalarda mutlak ret sebepleri hakkındaki inceleme ve değerlendirme, başvuru tarihindeki koşullara göre yapılır.

556 sayılı KHK’nın 42/1-(a) maddesi gereği, mutlak ret sebeplerinden birinin varlığı dolayısıyla tescil olunmaması gerekirken her nasılsa tescil olunan bir markaya karşı hükümsüzlük davası açılabilir. Böyle bir dava sonuçlanmadan tescili yolsuz da olsa bir markanın kullanımı engellenemez (Karan, Hakan/Kılıç, Mehmet; Markaların Korunması 556 sayılı KHK Şerhi ve İlgili Mevzuat, Kasım 2004, s.79-80).

Somut dava ile ilgisi bulunması bakımından mutlak red nedenleri arasında sayılan ve 556 sayılı KHK’nın 7/1-h (SMK’nın 5/(1)-ğ) maddesi üzerinde durulmasında fayda vardır.

556 sayılı KHK’nın 7/1-h (SMK’nın 5/(1)-ğ) maddesi ile Paris Sözleşmesinin 2. mükerrer 6. maddesi kapsamı dışında kalan işaretlerden “kamuyu ilgilendiren, tarihi, kültürel değerler bakımından halka mal olmuş” işaretler ile “ilgili mercilerin tescil izni vermediği diğer armalar, amblemler veya nişanları içeren” işaretlerin marka olarak tescil edilemeyeceği belirtilmiştir.

556 sayılı KHK’nın 7/1-h (SMK’nın 5/(1)-ğ) maddesi ile Paris Sözleşmesinin 2. mükerrer 6. maddesi kapsamı dışında kalan işaretlerden “kamuyu ilgilendiren, tarihi, kültürel değerler bakımından halka mal olmuş” işaretler ile “ilgili mercilerin tescil izni vermediği diğer armalar, amblemler veya nişanları içeren” işaretlerin marka olarak tescil edilemeyeceği belirtilmiştir.

Paris Sözleşmesinin 2. mükerrer 6. maddesi gereğince; Paris Sözleşmesi ile kurulan birliğe üye ülkeler, diğer üye devletlere ait bayrak, arma ve diğer hükümranlık belirtilerinin ve bu devletler tarafından kabul edilmiş resmî kontrol ve teminat, işaret ve damgaların ve taklitlerinin kullanılmasının önlenmesini taahhüt etmişlerdir. Üye devletler bu konuda gerekli önlemleri almak, bu tür başvuru taleplerini reddetmek ve tescil edilmiş ise bunları iptal etmek için uygun ve gerekli tedbirleri almak zorundadırlar. Bu ilke Paris Sözleşmesine üye ülkelerin üye olduğu uluslararası anlaşmaların ve uluslararası örgütlerin isimleri, bayrakları, flamaları, amblem ve armaları hakkında da geçerlidir. Bu nedenle 556 sayılı KHK’nın 7/1-g (SMK’nın 5/(1)-g) maddesinde, yetkili mercilerden kullanmak için izin alınmamış ve dolayısıyla Paris Sözleşmesinin 2. mükerrer 6. maddesine göre reddedilecek işaretler mutlak red nedeni kapsamında sayılmıştır.

556 sayılı KHK’nın 7/1-h (SMK’nın 5/(1)-ğ) maddesinde belirtilen işaretler de en az Paris Sözleşmesinin 2. mükerrer 6. maddesinde belirtilen işaretler kadar korumaya lâyık tarihi ve kültürel özellikleri bulunan ve bu yönleri itibariyle de kamuya mal olmuş durumdadırlar. Bu işaretler Paris Sözleşmesinin kapsamı dışında kalmasına rağmen “toplumun kültürel ve tarihi değerlerini yansıtan semboller” içermektedir.

556 sayılı KHK’nın 7/1-h (SMK’nın 5/(1)-ğ) maddesinde belirtilen “Kamuyu ilgilendiren, tarihi, kültürel değerler bakımından halka mal olmuş” işaretler, toplumun ortak tarihi ve kültürel mirası oldukları için kamunun malı sayılır ve hiç kimsenin tekeline verilemez. Dolayısıyla bu işaretler ayrıca izin esasına değinilmeden tescili yasaklanmıştır. Zira yetkili merciler tarafından verilecek tescil izni aynı madde kapsamında belirtilen “ilgili mercilerin tescil izni vermediği diğer armalar, amblemler veya nişanları içeren” işaretler için aranmaktadır. Bu itibarla bu işaretlerin, tekel hakkı verecek şekilde kullanılması hususunda hiçbir merci de izin verememektedir.

556 sayılı KHK’nın 7/1-h (SMK’nın 5/(1)-ğ) maddesi ile kamuya mal olmuş, bir toplumun kültürel ve tarihi değerlerini gösteren işaretlerin tekelleştirilerek rakiplere nazaran haksız kazanç elde edilmesi ve tüketici duyarlılıklarının sömürülmesi önlenmek istenmiştir. Buna göre kamuya mal olmuş kişilerin, kamuyu ilgilendiren işaret ve adlandırmaların, tarihi ve kültürel değerlere ilişkin işaret ve adlandırmaların marka olarak tescili mümkün değildir.

556 sayılı KHK’nın 7/1-h (SMK’nın 5/(1)-ğ) maddesi ile kamuya mal olmuş, bir toplumun kültürel ve tarihi değerlerini gösteren işaretlerin tekelleştirilerek rakiplere nazaran haksız kazanç elde edilmesi ve tüketici duyarlılıklarının sömürülmesi önlenmek istenmiştir. Buna göre kamuya mal olmuş kişilerin, kamuyu ilgilendiren işaret ve adlandırmaların, tarihi ve kültürel değerlere ilişkin işaret ve adlandırmaların marka olarak tescili mümkün değildir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalı şirket tarafından 12. sınıf emtia bakımından tescil ettirilen uyuşmazlık konusu markayı oluşturan "Devrim" ibaresi ilk kez 1961 yılında resmî mercilerin verdiği görev doğrultusunda davacı tarafından imal edilip ilk “Türk Malı” otomobil olarak topluma tanıtıldığı ve bu bakımından Türk otomotiv endüstrisi tarihinde önemli bir yere sahip olduğu gibi bu çalışmanın ve çalışma sonucu ortaya çıkan sınırlı sayıdaki "Devrim" otomobillerinin ifade ettiği özellikli yapısı itibariyle de kültürel bir değer kazandığı, 2004 yılında 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı etkinlikleri kapsamında Ankara Ticaret Odası önünde bulunan helikopter sahasında halkın gözlemine sunulduğu, yine 2005 yılında Bursa Makine Mühendisleri Odası tarafından Uludağ Üniversitesi girişinde sergilendiği, ayrıca “Devrim” otomobillerinin imal edilme sürecini anlatan bir sinema filmi yapıldığı, hâlen "Devrim" otomobillerinden birinin muhafaza edilerek davacı tarafından davacıya ait Eskişehir TÜLOMSAŞ tesislerinde halkın ziyaretine açıldığı ve her yıl binlerce kişi tarafından ziyaret edildiği, bu itibarla “Devrim” otomobillerinin Türk tarihi ve kültürü için önemli ve topluma mal olmuş bir değer hâline geldiği anlaşılmaktadır.

O hâlde, “Devrim” otomobillerinin ilk yerli otomobil olarak Türkiye Cumhuriyeti sanayi tarihinin bir parçası olması ve bu hususun halk tarafından açıkça benimsenmesi karşısında "Devrim" ibaresinin 12. sınıftaki tüm emtialar bakımında 556 sayılı KHK'nın 7/1-h maddesinde yer alan “kamuyu ilgilendiren, tarihi, kültürel değerler bakımından halka mal olmuş” işaretler kapsamında kaldığının ve hiç kimsenin tekeline verilemeyeceğinin kabulü gerekir.

Hâl böyle olunca; yerel mahkemece, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanunun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3871, Karar No: 2011/2303, Tarih: 09.03.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/3871 E.  ,  2011/2303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Yakınanın kolluktaki 9.11.2005 ve 10.11.2005 günlü anlatımları ile kolluk tarafından düzenlenen 10.11.2005 günlü “teslim tesellüm tutanağı” içeriklerinden; yakınana ait 59 ... plakalı otomobilin 8.11.2005 ila 9.11.2005 tarihleri arasında belirlenemeyen bir saatte, yakınanın ikametinin önünden çalındığı ve 10.11.2005 günü TEM otoyolu Babaeski Turnike çıkışında ön kapı kilitleri ile akaryakıt depo kapağı ve direksiyon altındaki muhafaza kutusu kırılmış, teyp kolonları alınmış ve teyp muhafazası patlak bir şekilde bulunup bu haliyle yakınana teslim edildiği; oluşturulan evrakın bu haliyle Tekirdağ C.Başsavcılığına intikal ettirildiği ve 2005/9248 soruşturma nosuna kaydedildiği, bu evrak içerisinde, araç üzerinde parmak izi yapıldığına ilişkin her hangi bir bilginin bulunmadığı;

Sanığın 9.11.2005 günü saat 10.35 sıralarında, kimliği olmaması nedeniyle kimlik tespitinin sağlanması için yakalandığı ve parmak izinin alındığı;

Dosya arasında yer alan ve kolluk tarafından 6.5.2005 tarihi itibariyle düzenlenen 2005/388 nolu “olay yeri inceleme raporu”nda; yakınanın ikametinin önünden 59 ... plakalı aracın 6.5.2005 günü saat 02.00 ila 05.00 arasında çalındığı ve Çevre yolu çadırlar üst tarafında boş arazide terk edilmiş olarak bulunduğu, aracın dış tarafında her hangi bir hasarın bulunmadığı, iç tarafında ise teybinin alınmış olduğu, direksiyon altındaki muhafaza kapağının kırılıp düz kontak yapıldığının ve ön iç dikiz aynası üzerinden parmak izi tespit edildiğinin belirtildiği; yine kolluk tarafından düzenlenen 9.11.2005 günlü “parmak izi mukayese tablosu” içeriğine göre de, Tekirdağ Emniyet Müdürlüğünce 10.5.2005 tarihinde hırsızlık olayı ile alınan 05/388 nolu olay yeri parmak izi ile sanık ...’ın sağ el parmak izinin aynı olduğunun tespit edildiği;

Yine dosya arasında yer alan Tekirdağ İl Emniyet Müdürlüğünün, Kırklareli Emniyet Müdürlüğüne hitaben yazdığı 9.11.2005 günlü yazı içerinden; yakınanın 6.5.2005 günü otomobilinin çalınması olayı ile ilgili evrakın adliyeye intikal ettirildiği ve bu eylemle ilgili olarak ... ... isimli kişi hakkında dava açıldığına ilişkin, nöbetçi C.Savcısı ile şifahi görüşme yapıldığının anlaşılması karşısında;

Yine dosya arasında yer alan Tekirdağ İl Emniyet Müdürlüğünün, Kırklareli Emniyet Müdürlüğüne hitaben yazdığı 9.11.2005 günlü yazı içerinden; yakınanın 6.5.2005 günü otomobilinin çalınması olayı ile ilgili evrakın adliyeye intikal ettirildiği ve bu eylemle ilgili olarak ... ... isimli kişi hakkında dava açıldığına ilişkin, nöbetçi C.Savcısı ile şifahi görüşme yapıldığının anlaşılması karşısında;

a)Yakınana ait otomobilin, temyize konu 8.11.2005 ila 9.11.2005 tarihleri arasında çalınıp, 10.11.2005 tarihinde terk edilmiş olarak bulunması olayıyla ilgili araç üzerinde delil tespit çalışması yapılıp yapılmadığı sorulup, varsa dosya arasına konularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, 9.11.2005 günlü “parmak izi mukayese tablosu”nda yer alan ve sanığa ait olduğu belirlenen parmak izinin, aynı otomobilin 6.5.2005 tarihinde çalınması olayına ilişkin olduğu gözetilmeden, soruşturma evrakı iyice ve dikkatlice okunup, incelenmeden ve gerekli araştırma yapılmadan yazılı biçimde mahkumiyet kararı verilmesi;

b)Yakınanın otomobilinin 6.5.2005 tarihinde çalınması olayıyla ilgili ... ... isimli kişi hakkında dava açılıp açılmadığı, açılmış ise kolluk tarafından bu olayla ilgili 9.11.2005 günü tespit edilen parmak izi çalışmasına ilişkin raporun değerlendirilmesi için Mahkemesine bilgi verilerek olası bir adli hatanın önüne geçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi;

2-Kabule göre sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 09.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11930, Karar No: 2018/2688, Tarih: 20.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/11930 E.  ,  2018/2688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 20.03.2018 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davalı vekili Av.... geldi. Karşı taraf davacı vekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait 224 parsel sayılı arsa üzerine prefabrik dükkan inşa ederek eczane olarak kullanmak istediğini, tarafların arasında 08.10.2013 tarihinde 01.11.2013 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiğini, aylık 5.000,00 TL kira parası ödenmesinde mutabık kalındığını, akde göre; davacının sözleşmenin imzalanmasından hemen sonra ... Belediye Başkanlığına müracaatla arsa üzerinde 40 m2 prefabrik yapı inşası ile eczane olarak faaliyette bulunmak istediğini bildirdiğini ve ruhsat talep ettiğini, Belediye başkanlığınca arsanın konut alanında kalmakta olduğunu ve ticari alan olmadığı için talebin reddine karar verildiğini, bu arada yazının kendisine tebliğinden önce davalının talebi üzerine 04.11.2013 tarihinde 5.000,00 TL, 09.10.2013 tarihinde davalının kızının hesabına 75.000,00 TL yatırıldığını, böylece toplam 80.000,00 TL ödendiğini, Belediye Başkanlığının red kararının davacıya tebliğinden sonra davalıdan ödenen kira parasının iadesini talep etmiş ise de, davalının iadeyi kabul etmediğini, bunun üzerine ihtarname keşide ederek kira akdini feshettiğini, yatırdığı kira paralarının iadesini talep ettiğini, belirterek bir aylık kira parasının tenzili ile sebepsiz ödenen 75.000,00 TL kira parasının sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre istirdadına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kiralanan arsanın kullanıma elverişli olarak teslim edildiğini, üzerine yapılacak yapı ile ilgili olarak tüm mükellefiyetlerin kiracıya yüklendiğini, belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı, kiralanan arsanın kullanıma elverişli olarak teslim edildiğini, üzerine yapılacak yapı ile ilgili olarak tüm mükellefiyetlerin kiracıya yüklendiğini, belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 75.000,00 TL'nin temerrüt tarihi olan 03.12.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6.HD'nin 26/05/2015 tarih 2015/2295 Esas 2015/5085 Karar sayılı ilamı ile "… davacının sözleşmeyi haklı olarak feshettiğinden söz edilemez. Bu nedenle davacı kiracının haklı bir neden olmaksızın taşınmazı erken tahliye ettiğinin kabulü gerekir. Kiracı taşınmazın tahliye edilip anahtarın teslim edildiği tarihe kadar kira bedellerinden, anahtarın tesliminden sonrada TBK.nun 325.maddesine göre aynı şartlarda ne kadar sürede kiraya verilebileceği belirlenen makul süre kira bedelinden sorumludur. Kiralanan genel hükümlere tabi olduğundan davacının keşide ettiği ihtarın tebliğ tarihi olan 03.12.2012 tarihinin kiralananın tahliye ve teslim tarihi olarak kabul edilmesi gerekir. Mahkemece mahallinde konusunda uzman bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak dava konusu yerin aynı şartlarda ne kadar sürede kiraya verilebileceği makul sürenin belirlenmesi sonuçta kiracının tahliye tarihine kadar sorumlu olduğu kira ile makul süre kira bedelinin alacaktan mahsup edildikten sonra kalan miktarın tahsiline karar verilmesi…” gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. Bozma ilamına uyan mahkemece yapılan yargılama sonrasında davanın kısmen kabulü ile toplam 70.000,00 -TL alacağın 03.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya dair talebin reddine, karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.