muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4279, Karar No: 2019/79, Tarih: 08.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/4279 E.  ,  2019/79 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanık ...); reşit olmayanla cinsel ilişki, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...'in atılı suçtan beraati ile sanık ...'in müsnet suçlardan mahkumiyetine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 26.09.2012, 16.01.2013, 22.03.2013, 24.05.2013, 27.05.2013 tarihli duruşma tutanaklarında zabıt katibinin ve 24.05.2013 günlü duruşma tutanağında mahkeme başkanının ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliklerinin usulüne göre tamamlanmasının ardından suç tarihinde on sekiz yaşını tamamlamayan mağdure Zübeyda'nın velayet hakkına sahip babası Hakkı'nın, kovuşturma evresinde verdiği ifadesinde sanıklardan şikayetçi olup davaya katılmasına rağmen yokluğunda kurulan hükümlerin adı geçene tebliğine dair herhangi bir bilgi veya belgeye dosyada rastlanılmadığından, varsa buna ilişkin belgenin temini, aksi halde gerekçeli kararın katılan ...'ya tebliğiyle tebligat parçası ile sunulduğu takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyiz edilmesi durumunda bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3977, Karar No: 2019/12575, Tarih: 25.06.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/3977 E.  ,  2019/12575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Sulu tarım arazisi niteliğindeki ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaza net gelirine göre değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Taşınmazın sulu tarım arazisi niteliği, konumu ve yüzölçümü dikkate alındığında değeri belirlenirken kapitalizasyon faiz oranının % 4 uygulanması gerekirken, bu oranın % 5 kabulü ile az bedel tespiti doğru olmadığı gibi;

2-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden.

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle bir kısım davalılar vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, temyiz eden davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5729, Karar No: 2019/3065, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5729 E.  ,  2019/3065 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/294, Karar No: 2018/996, Tarih: 08.02.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/294 E.  ,  2018/996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

26.9.2004 tarih ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'a paralel olarak, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümleri yeniden düzenleyen 18.3.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun ile İcra İflas Kanunu'na eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri Bölge Adliye Mahkemeleri'nin göreve başladığı 20.7.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

Şikayetçi borçlunun almakta olduğu ikramiyenin tamamı üzerine konulan haczin kaldırılarak 1/4 oranında uygulanmasına, mesai ücreti ve diğer sosyal hakları üzerine konulan haczin tamamen kaldırılmasına karar verilmesi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu; ...9. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 22.07.2016 tarih ve 2016/400 E.- 565 K. sayılı kararı ile “şikayetçinin talebinin kabulüne, icra müdürlüğünün haciz kararının ve müzekkeresinin “ücretinin, ikramiyenin, ihbar tazminatının ¼ ü ile (fazla mesai, evlilik, çocuk, yemek, yakacak yardımı veya primleri, hafta ve genel tatil ücreti gibi esas ücrete munzam tediyeler hariç) kıdem tazminatının borç bitinceye kadar haczine” şeklinde düzeltilmesine”, karar verildiği, ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, ...Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 24.11.2016 tarih ve 2016/220 E. - 2016/220 K. sayılı kararı ile ihbar tazminatı yönünden talebin aşıldığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun kısmen kabulüne karar verilip, devamında ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (1) nolu bendinin kaldırılarak "Şikayetin kabulü ile ...28. İcra Müdürlüğü'nün 2014/14130 sayılı dosyası üzerinden başlatılan takip nedeniyle davacı borçlunun taleple bağlı kalınarak ikramiyesinin tamamı üzerine konulan haczin kaldırılarak, haczin 1/4 oranında uygulanmasına, 6772 sayılı Yasa uyarınca ödenen fazla mesai ücreti, yakacak, giyim ve çocuk yardımı ile hafta ve genel tatil ücreti gibi esas ücrete munzam tediyeler üzerine konulan haczin tamamının kaldırılmasına, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine" şeklinde düzeltilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında karar verileceği hükmü yer almaktadır.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesince, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesi gereğince, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, istinaf isteminin kabulü ile düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken, yeniden esas hakkında karar verilmeden, ilk derece mahkemesince hükmedilen ihbar tazminatının ¼ ü üzerindeki haczin kaldırılmasının, ...9. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 22.07.2016 tarih ve 2016/400 E.- 565 K. sayılı kararının hüküm fıkrasından çıkartılmak suretiyle hükmün kaldırılıp düzeltilmesi şeklinde verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 24.11.2016 tarih ve 2016/220 E. - 2016/220 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca re'sen BOZULMASINA, bozma nedenine göre alacaklının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08/02/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1860, Karar No: 2015/6581, Tarih: 16.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/1860 E.  ,  2015/6581 K.**

**"İçtihat Metni"**

İŞ MAHKEMESİ

... Hastanesi güvenlik personeli hizmet alım ihalesini üstlenen firmalar; ...'ne ve ...'ne yazı yazılarak, 2009-2013 yılları arasında davacı ile imzalanan bireysel iş sözleşmelerinin istenilmesi ve yazı cevabı ile birlikte dosyanın Dairemize gönderilmek üzere yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6027, Karar No: 2015/3407, Tarih: 04.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/6027 E.  ,  2015/3407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Hükmü temyiz eden davalılar vekili temyiz başvuru harcı ve maktu temyiz harcı yatırmış, nispi temyiz harcının müvekkillerinin mali durumlarının elverişli olmaması nedeniyle yatırılamadığını belirterek adli yardım talebinde bulunması üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 27/01/2015 gün ve 2015/483 – 985 sayılı adli yardım isteminin reddine dair verdiği kararın itirazen incelenmesi davalılar vekili tarafından duruşmalı olarak yapılması istenilmiş ancak HMK'nın 337/2. maddesindeki, kararına itiraz edilen mahkemenin itirazı incelemesi için itiraz merciine dosyayı göndereceği yönündeki düzenleme nazara alındığında adli yardım talebinin reddine ilişkin kararların itiraz incelemesinin dosya üzerinden yapılabileceği anlaşıldığından, davalılar vekilinin itiraz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması talebinin reddine ve süresinde olduğu anlaşılan itiraz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Yerel mahkeme hükmünü temyiz eden davalılar vekili, müvekkillerinin mali durumlarının elverişli olmaması nedeniyle müvekkillerinin temyiz harç ve giderlerini ödeyemeyeceğini belirterek adli yardım talebinde bulunması üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 27/01/2015 gün ve 2015/483 – 985 sayılı kararı ile adli yardım taleplerinin reddine ve nispi temyiz harcının yatırılması için HMK'nun geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'nun 434/3. maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra, yeniden gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiş, bu karara davalılar vekilinin yaptığı itiraz üzerine, dosya HMK'nun 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli olan Dairemize gönderilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddeleri uyarınca adli yardım talebinde bulunan kimse, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispat etmek (yoksulluk şartı) ve davada veya talepte haklı olduğu yolunda kanaat uyandırmak zorundadır (haklı olma şartı).

Aynı Kanunun 334. maddesinin ikinci fıkrasına göre ise; tüzel kişilerin adli yardımdan yararlanabilmesi sadece kamuya yararlı dernek ve vakıflarla sınırlıdır. Kanunda adli yardımdan yararlanacak kişiler arasında sayılmadığı için sermaye şirketleri adli yardımdan yararlanamaz.

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişi, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.

Aynı Kanunun 334. maddesinin ikinci fıkrasına göre ise; tüzel kişilerin adli yardımdan yararlanabilmesi sadece kamuya yararlı dernek ve vakıflarla sınırlıdır. Kanunda adli yardımdan yararlanacak kişiler arasında sayılmadığı için sermaye şirketleri adli yardımdan yararlanamaz.

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişi, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin kararında belirtildiği gibi adli yardım talebinde bulunan davalılardan ... ve ...’nin ticari şirket olmaları nedeniyle yukarıda anılan kanun hükmü gereği adli yardımdan yararlanma hakları bulunmamaktadır. Gerçek şahıslar yönünden ise, adli yardım istemine dair dilekçenin ekinde; adli yardım talebinde bulunan davalı gerçek şahısların ödeme gücünden yoksun olup olmadığı hususunda kanaat uyandırmaya yeter nitelikte herhangi bir belge yani bir başka anlatımla, sunulması zorunlu olan mali duruma ilişkin belgeler ibraz edilmemiştir. Bu durum karşısında davalılar vekilinin itirazının HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca kesin olarak reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin itirazının 6100 sayılı HMK'nın 337. maddesinin, 11.04.2013 kabul tarihli, 30.04.2013 tarih ve 28633 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 6459 sayılı Kanunun 23. maddesiyle değişik ikinci fıkrası uyarınca kesin olarak REDDİNE 04/05/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21783, Karar No: 2006/24762, Tarih: 26.12.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/21783 E.  ,  2006/24762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2003

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki her iki taraf  vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekili tarafından, Gediz Asliye Hukuk Mahkemesinin 1992/619 esas, 2003/12 karar sayılı, 15.01.2003 karar tarihli ilamına dayalı olarak, ilamlı icra takibine başlandığı, örnek 53 nolu icra emrinin 18.08.2003 tarihinde borçluya tebliğ edildiği, borçlu vekilinin ise yasal sürede icra mahkemesine başvurarak, icra emrinde alacaklı asilin adresinin ve faizin işlemeye başladığı günün gösterilmediği, faiz oranlarının yasal faizin üzerinde olup, takipte talep edilen işlemiş faizin de fazla olduğu ileri sürerek, icra emrinin iptalini talep ettiği anlaşılmıştır.

İcra mahkemesince ise, icra emrinde alacaklı asilin adresinin ve faizin işlemeye başladığı gün ile faiz oranının  gösterilmediği, takip tarihi itibari ile yasal faiz oranının % 30 olmasına rağmen, % 50 oranından işleyecek faiz talep edildiği gerekçesi ile icra emrinin iptaline karar verildiği görülmüştür.

İİK’ nun 58/1. maddesine göre takip talebinde alacaklı asilin adresinin gösterilmesi zorunludur. Aynı zorunluluk, İİK’ nun 41. madde delaletiyle icra emri içinde geçerlidir. Ancak, somut takip talepnamesine ekli vekaletnamede alacaklının açık adresinin mevcut olduğu ve bu suretle icra dosyası içeriğinden alacaklı asilin açık adresini öğrenme imkanı bulunan borçlunun çıkarlarının zarara uğramayacağı açıktır. (Hukuk Genel Kurulu 23.06.2004 tarih, 2004/12-356 E. 2004/379 K. sayılı kararı).

Kaldı ki, alacaklının takip talepnamesinde adresinin bulunmaması, bu eksikliğin icra müdürlüğünce  her zaman tamamlattırılması  mümkün  bulunduğundan  takibin ve icra emrinin iptali için gerekçe  yapılamayacağından anılan nedene dayalı olarak icra emrinin iptaline karar verilmesi doğru değildir.

İİK.nun 58. maddesinin 2. fıkrasının 3 nolu bendinde  (alacağın veya istenen teminatın Türk parası ile tutarı ve faizli  alacaklarda faizin miktarı ile işlemeye başladığı gün) takip talepnamesinde gösterileceği  hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda alacaklı, takip talepnamesinde borçludan tahsilini istediği “işlemiş faiz miktarını” madde hükmüne uygun olarak açıkça   belirtmiştir. Adı geçen faizin başlangıç tarihini ve oranını açıklamamış ise de, takip talepnamesinde dayanak ilamın tarih ve nosu  sarahaten yazılmış ve ilamın  örneği de  talepname ekinde icra dairesine sunulmuştur.Faizin ilamda hüküm altına alınan tarihten başlayacağı tartışmasızdır.Basit bir hesaplama ile de  faiz

oranı  bulunabileceği gibi, anılan  eksiklik her zaman alacaklıya  tamamlattırılabilir. Bu nedenle, takip talebinde ve icra emrinde faizin başlangıç tarihi ve oranının gösterilmemiş olması icra emrinin iptalini gerektirmez.

oranı  bulunabileceği gibi, anılan  eksiklik her zaman alacaklıya  tamamlattırılabilir. Bu nedenle, takip talebinde ve icra emrinde faizin başlangıç tarihi ve oranının gösterilmemiş olması icra emrinin iptalini gerektirmez.

Öte yandan, Mahkemece takipte talep edilen faiz oranının veya işlemiş faizinin fazla olduğunun tesbit edilmesi halinde, icra emrinin düzeltilmesi gerekip, icra emrinin tamamen iptali mümkün değildir.

Kabule göre de;ilamda hüküm altına alınan tazminat alacağının yasal faizi ile borçlu belediyeden tahsiline verilmiş olup,bu alacağa, 3095 Sayılı Yasanın 1. maddesinde  belirtilen, Merkez Bankasının, kısa vadeli işlemlerde öngördüğü  iskonto faiz  oranlarının uygulanması  gerekir.4833 Sayılı 2003 yılı Mali  Bütçe Kanunu’nun 51/t maddesi ile  5027 Sayılı 2004 yılı Bütçe Kanunun 49/o ve 5277 Sayılı 2005 yılı Bütçe Kanunun 37/e maddelerindeki faiz oranları genel  bütçeye dahil  dairelerle, katma bütçeli idarelerin ilama bağlı  borçları hakkında uygulanır. (HGK 1.12.2004 tarih ve 2004/12-667E sayılı kararı)

Somut olayda,tarafların sıfatları nazara alındığından sözü edilen  Bütçe Kanunlarındaki, faiz  oranlarının, olayda  uygulama  yeri bulunmamaktadır. Bütçe kanunu faiz oranlarının uygulanacağı kabul edilse bile 2003 yılı Bütçe Kanununun 51/t maddesi Anayasa Mahkemesinin 22.1.2004 tarih ve 2003/41 E. 2004/4 K. sayıl kararı ile iptal edildiğinden ve elde bulunan ve uyuşmazlığın sürdüğü  davalarda, iptal kararının “geriye yürümeme” kuralı uygulanamayacağından, takip tarihi olan 06.08.2003 tarihinde, 2003 yılı Bütçe Kanununda öngörülen % 30 faiz oranının uygulanması zaten mümkün değildir.

O halde Mahkemece, Merkez Bankasından, 3095 Sayılı Kanunun 1. maddesi doğrultusunda faiz oranları  sorulup uygulanması gerekli faiz oranları  tespit edildikten sonra gerektiğinde bilirkişi incelemesi de yaptırılmak suretiyle Yargıtay denetimine de imkan verecek şekilde, borçlunun işlemiş faize yönelik itirazlarının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeler ile icra emrinin iptali yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),bozma nedenine göre borçlu vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,  26.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13793, Karar No: 2010/11516, Tarih: 14.05.2010

4. Ceza Dairesi 2008/13793 E., 2010/11516 K.

**4. Ceza Dairesi 2008/13793 E., 2010/11516 K.**

**- ADİL YARGILAMAYI ETKİLEMEYE TEŞEBBÜS

- HAK DÜŞÜRÜCÜ SÜRE

- YARGIYI ETKİLEME**- 5187 S. BASIN KANUNU [ Madde 19 ]

- 5187 S. BASIN KANUNU [ Madde 26 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 288 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 175 ]

**"İçtihat Metni"**

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak; 5187 sayılı Basın Yasası'nın 26/1. maddesinde basılı eserler yoluyla işlenen suçlarla ilgili ceza davalarının açılmasına ilişkin günlük süreli yayınlar yönünden 2 ve diğer basılmış eserler yönünden 4 aylık hak düşürücü nitelikteki sürelerin, yasa koyucu tarafından 1412 sayılı CYY'nin yürürlükte bulunduğu dönemde kabul edilerek 26.06.2004 tarihinde yürürlüğe girmesi ve 1412 sayılı CYY uygulamasında kamu davasının iddianamenin düzenlendiği tarihte açılmış sayılması karşısında, Cumhuriyet Savcılıgı'na tanınan 2 aylık dava açma süresinin, sonraki herhangi bir yasayla değiştirilmediği ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CYY'nin 175. maddesi hükmünün, 5187 sayılı Basın Yasası'nı düzenleyen yasa koyucunun amacına

aykırı biçimde yorumlanması suretiyle kısaltılamayacagı gözetilmeden, sanık hakkında 20.07.2006 tarihli iddianameyle 2 aylık süre geçirilmeden açılan kamu davasının yasal olmayan gerekçeyle düşürülmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve o yer C.Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle hükmün (BOZULMASINA), yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10974, Karar No: 2012/23535, Tarih: 17.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/10974 E.  ,  2012/23535 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-..., 2-... vekili avukat ... ile 1-..., 2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 28.4.2011 tarih ve 220-248 sayılı hükmün Dairenin 16.2.2012 tarih ve 18255-3025 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacılar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacılar, davacılardan 1990 doğumlu ...'in 09.03.2007 tarihinde boğaz ağrısı şikayeti nedeniyle davalı şirkete ait özel ... Hospital Hastanesine götürdüklerini, davalı doktor ...'un talimatı ile davalı ... memuru ...'ın sağ kalçadan yaptığı enjeksiyondan sonra sağ bacağının diz altı kısmının felç olduğunu ileri sürerek 1.000.00.TL maddi ve 75.000.00.TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar Dairemizce onanmış, davacılar bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuşlardır.

Dava, teşhis ve tedavi hizmetini üstlenen doktor, ... memuru ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. ( HUMK. 76. md ). Davanın temelini vekillik sözleşmesi oluşturmaktadır. Dava, davalı doktorun vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır ( B.K. 386, 390 md ). Vekil, ... görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de, bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır ( B.K. 390/II ). Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur ( B.K. 321/1 md ). O nedenle doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları ( hafif de olsa ) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

2012/10974-23535