muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/21618, Karar No: 2009/1375, Tarih: 26.01.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/21618 E.  ,  2009/1375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beyoğlu 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/07/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takibe dayanak ilamda kamulaştırma bedelinin yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiştir. İlamda oran belirtilmeyip yasal faiz denilmesi halinde faiz oranlarının uyuşmazlığa uygulanması gerekli yasada öngörülen şekilde belirlenmesi gerekir. Buna göre, kamulaştırma bedelleri alacakları için hükmün kesinleşme tarihine kadar 3095 Sayılı Yasaya göre yasal faiz oranlarının (Bütçe Kanununda öngörülen yıllar ve oranlar gözönünde tutularak) bu tarihden sonra ise 3.10.2001 tarih ve 4709 Sayılı Yasanın 18. maddesi ile değişik Anayasanın 46/son maddesinde belirlenen kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranlarının uygulanması gerekir.

Faiz alacağına mahkeme ilamında hükmedildiğinden Borçlar Kanununun 113/2. maddesi uyarınca-halin icabından anlaşılan dUrum gereği-bu alacaktan açıkça feragat edilmediği sürece hukuki varlığını  koruyacağından alacaklı fazlaya ilişkin hakkını saklı tutmasa bile zamanaşımı süresinin dolmasına kadar ilamda yazılı eksik kalan faiz alacağını her zaman talep edebilir. Kaldıki somut olayda alacaklı fazlaya ilişkin haklarını da saklı tutmuştur. Esasen borçlu kamu kuruluşunun mahkeme ilamı doğrultusunda alacaklının faiz alacağını hesaplayıp ödemesi objektif iyi niyet kurallarının ve Anayasanın 129/1. maddesi gereğidir.

Alacaklının takibe konu yaptığı ilamda kararlaştırma bedelinin arttırılmasına hükmedildiği görülmektedir. Hükmedilen alacak tazminat niteliğinde olduğundan 3095 sayılı kanun hükümleri doğrultusunda (Bütçe kanununda yer alan yıllar ve oranlar da gözetilerek) faiz talep edebilir.

4833 sayılı 2003 yılı Mali Bütçe Kanununun 51/t. maddesiyle 5020 sayılı 2004 yılı Bütçe Kanununun 49/o ve 2005 yılı Bütçe Kanununun 37/e maddelerindeki faiz oranları genel bütçeye bağlı dairelerle katma bütçeli idarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanır. (HGK.nun 1.12.2004 tarih ve 2004/12-667 E. sayılı kararı)

Somut olayda borçlu Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü ilamda öngörülen tazminat için takip edildiğine göre yukarıda yer alan açıklamalar dikkate alındığında faiz hesabının anılan maddelerde belirtilen oranlara göre yapılması zorunludur. Ancak 2003 yılı Bütçe Kanununun 51/t maddesi Anayasa Mahkemesinin 22.01.2004 tarih ve 2003/41 E.-2004/4 K. sayılı kararıya; 2004 yılı Bütçe Kanununun 49/o maddesi yine Anayasa Mahkemesinin 7.6.2005 tarih ve 2004/12 E. 2005/35 K. sayılı kararları ile; 2005 yılı Bütçe Kanununun 37/e maddesi ise 5335 Sayılı Yasa ile 1.5.2005 tarihinde yürürlükten kaldırılmıştır ve anılan kararlar Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Mahkemece verilen kararda 2003, 2004 ve 2005 yılı Mali Bütçe Kanununda belirtilen faiz oranlarının hesaplamada dikkate alındığı görülmektedir. Yukarıda açıklandığı üzere 2003, 2004 ve 2005 yılı ve  Bütçe Kanunları Anayasa Mahkemesince iptal edildiğinden belirtilen dönemler için 3095 Sayılı Kanunda öngörülen yasal faiz oranlarının uygulanması zorunludur.

Ayrıca BK. 84. maddesine göre yapılacak hesaplamada; dosyada alınan bilirkişi raporuna taraf itirazları değerlendirilerek gerekirse bilirkişiden ek rapor alınarak denetime elverişli biçimde sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26.01.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3908, Karar No: 2019/1964, Tarih: 11.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/3908 E.  ,  2019/1964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK’nın 204/1, 53, 58 maddeleri uyarınca mahkumiyet

TCK'nın 158/1-e, 35, 52, 53, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in Doktor ... tarafından imzalanmış ve katılan hasta ... adına düzenlenmiş gibi görünen iğfal kabiliyetine haiz Sağlık Bakanlığı Dışkapı Yıldırım Beyazıt Tıbbi Onkoloji Kliniğine ait 06/02/2013 günlü sahte reçete ile Öyküm Eczanesi isimli işyerine giderek reçetede yazan ilaçları talep ettiği, ecza deposundan gelen ilaçları almaya geldiğinde polis tarafından yakalandığı, sanığın sahte reçete ile ilaç almaya çalıştığı suça teşebbüs aşamasında yakalandığı iddia edilen olayda,

Sanık tarafından temyiz aşamasında sunulan 22/10/2013 tarihli dilekçe ile suçu işlemediğini, asıl faillerin Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/351 Esas sayılı dosyasında yargılandığını beyan etmesi üzerine yapılan inceleme ile dosya kapsamından sanık hakkında aynı olayla ilgili kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçları nedeniyle Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinde 2013/351 Esas numarası ile kamu davasının yürütüldüğü her iki dosya arasında hukuki ve fiili bağlantı bulunduğunun anlaşılması karşısında; ilgili dosyanın sonuçlanıp sonuçlanmadığının tespit edilerek sonuçlanmış ise incelenmek üzere istenmesi, sonuçlanmamış ise birleştirme kararı verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.03.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16518, Karar No: 2008/19546, Tarih: 10.11.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/16518 E.  ,  2008/19546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü : Henüz geçerli bir icra takibi bulunmaksızın İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından verilen 20.3.2008 tarihli ihtiyati tedbir kararının uygulanması, icra işlemi sayılmayacağından tedbir kararının infazı ile ilgili şikayetleri inceleme görevi kararı veren Asliye Ticaret Mahkemesine aittir. Zira icra müdürünün bu aşamadaki görevi sadece infaz memurluğu niteliğindedir. HUMK.nun 108. maddesinde ihtiyati tedbir kararı verildikten sonra dava açılmış ise bu konudaki tüm yetkiler de dava açılan mahkemeye ait olacaktır. İcra mahkemesince resen görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esası incelenerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 10.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2168, Karar No: 2015/1080, Tarih: 21.04.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/2168 E.  ,  2015/1080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Müştekinin 31.05.2010 havale tarihli dilekçesinde zararının giderildiğini belirttiği, ancak aynı tarihli karar celsesinde her ne kadar bu hususta dilekçe vermiş ise de, zararının giderilmediğini söylediği ve sanığın da aynı celsede suça konu telefonu sattığını ve parasını da iade etmediğini belirtmesi nedeniyle ve mahkemenin suçun niteliği, sanığın dosyaya yansıyan kişiliği, geçmiş hali, cezadan amaçlanan caydırıcılık unsurunun sanık yönünden gerçekleşmeyeceği ve bir daha suç işlemekten çekineceği konusunda kanaat oluşmadığından sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmünün uygulanmadığını belirtmesi nedeniyle tebliğnamede bozma isteyen (3) numaralı düşünceler benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında dosya içinde fotokopisi bulunan ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nce düzenlenen 01.06.2010 tarihli Sağlık Kurulu Raporunda kişilik bozukluğu ve birden fazla ilaç ve diğer psikoaktif madde kullanıma bağlı psikotik bozukluk tanısının konulduğunun anlaşılması karşısında; öncelikle sanığın iddia edilen rahatsızlığı ile ilgili tedavi görmüşse bu tedavi evrakının araştırılıp temin edilmesinden sonra 5237 sayılı TCK'nın akıl hastalığını düzenleyen 32. maddesinde öngörülen kriterlere göre de ''sanığın suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinde tamamen ya da önemli derecede azalma olup olmadığı" araştırılıp, ''işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp-azalmadığı" hususunda yöntemince raporla saptanılıp, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünün gerekçeli kararda belirtilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 230/1-a maddesine aykırı davranılması,

3-Hükmün esasanı oluşturan kısa karada sanık hakkında mahkumiyetin doğal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmaması,

2-Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünün gerekçeli kararda belirtilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 230/1-a maddesine aykırı davranılması,

3-Hükmün esasanı oluşturan kısa karada sanık hakkında mahkumiyetin doğal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmaması,

4-Kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, mahkemenin gerekçeli kararında ise yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nun temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8796, Karar No: 2020/2539, Tarih: 08.07.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/8796 E.  ,  2020/2539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin alacağının mahkeme ilamına dayalı işçilik alacağı olduğunu, İİK’nın 100. ve 206. maddesi hükümleri uyarınca, bedeli paylaşıma konu taşınmazların satış bedellerinin paylaşılması amacıyla düzenlenen sıra cetvellerinde müvekkiline 1. sırada pay ayrılması gerektiğini çünkü İİK’nın 206. maddesi uyarınca imtiyazlı alacak olduğunu, şikayet olunanlara pay verildiğini ileri sürerek, sıra cetvellerinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunanlar vekilleri, şikayetin reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, işçi alacaklarının iflas sıra cetvelinde imtiyazlı olduğu, haciz sıra cetvelinde imtiyazlı olmadığı, haciz tarihi daha önce olan alacaklıların önüne geçemeyeceği, sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayet sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.

İşçi alacakları iflas halinde İİK'nın 206. maddesi uyarınca birinci sırada pay alır. Haciz sıra cetvelinde işçi alacağının İİK'nın 100. maddesindeki koşulları taşıması halinde ilk hacze iştiraki mümkün olup, bu durumda aynı derecede hacze iştirak eden alacaklılar arasındaki sıralama İİK'nın 140. maddesinin atfı uyarınca İİK'nın 206. maddesi hükmüne göre yapılır. İİK'nın 206/A maddesinde, işçilerin, tüm alacaklarının değil, iş ilişkisine dayanan ve iflâsın açılmasından önceki bir yıl içinde tahakkuk etmiş ihbar ve kıdem tazminatları dahil alacaklarının birinci sırada pay alacağı belirtilmiştir. Haciz sıra cetvelinde, imtiyazlı işçi alacağının belirlenmesinde, esas alınması gereken süre, İİK'nın 140/3. maddesi uyarınca, hacizden önceki bir yıllık süredir. Diğer bir anlatımla, işçilerin hacizden önceki bir yıl içerisinde tahakkuk etmiş ihbar ve kıdem tazminatları dahil iş ilişkisine dayanan tüm alacakları, hacze iştirak halinde birinci sırada pay alır. Buradaki bir yıllık sürenin tespitinde, İİK’nın 206/5. maddesi hükmü uyarınca, işçi alacağı hakkında açılmış olan davanın devam ettiği süre hesaba katılmaz. (Dairemizin 21.01.2020 tarih ve 2016/2666 E., 2020/288 K. sayılı ilamı, 19. HD. 09.10.2008 tarih ve 2008/7101 E., 2008/9245 K. sayılı ilamı)

Bu durumda mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde şikayetçinin İİK 140/2 uyarınca haciz talebi tarihi nazara alınarak alacağının rüçhanlı olup olmadığı belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

Bu durumda mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde şikayetçinin İİK 140/2 uyarınca haciz talebi tarihi nazara alınarak alacağının rüçhanlı olup olmadığı belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3788, Karar No: 2020/7503, Tarih: 06.07.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/3788 E.  ,  2020/7503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin... 16. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17/04/2018 tarih, 2015/422 E., 2018/319 K. sayılı hükmüne yönelik sanık müdafii tarafından istinaf yoluna gidilmesi üzerine... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesi'nin mahkumiyet hükümünü kaldırarak sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın katılana ait...mağazında mağaza müdürü olarak görev yaptığı, kendi isteği ile işten ayrıldığı, sanığın işten ayrılmasından sonra kasada yapılan sayım da 34.868 TL paranın açık olduğu ve mağazanın yöneticilere harcama için verdiği 1.000 TL nakit paranın da kasada olmadığının tespit edildiği böylece sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia ediliği olayda; sanık ile tanık... arasındaki sanık işten ayrıldıktan sonra yapıldığı ileri sürülen yazılı görüşmelerde sanığın mağazanın mal ve parasını uhdesine aldığına dair bir kabulünü içeren açık beyan olmaması, mağazada sanık işten ayrıldıktan yaklaşık 50 gün sonra sayım yapılıp açık tespit edilmesi, bu açığın sanık işten ayrıldıktan sonra oluşma olasılığı bulunması karşısında, sanığın üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğine ilişkin mahkumiyetine yeterli, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delilin bulunmadığı gerekçesiyle, Bölge Adliye Mahkemesi'nce, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükme ilişkin istinaf başvurusu üzerine ilk derece mahkemesinde verilen mahkumiyet hükmünün kaldırılarak sanığın beraatine karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, dosyanın 28/02/2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi gereğince...3. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4081, Karar No: 2019/6014, Tarih: 10.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/4081 E.  ,  2019/6014 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen yaşlılık aylığı tespiti ve alacak davası sonucu yerel mahkemece verilen hüküm, Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşmiş ise de, davacının Anayasa Mahkemesine bireysel başvurusu sonucu, Anayasa Mahkemesince mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararı sonucu mahkemece yeniden verilen kararın temyizen incelenmesi davalı avukatı tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1982 Anayasasının 148/1. maddesinde, Anayasa Mahkemesinin görevleri arasında bireysel başvuruları kararı bağlayacağı düzenlenmiş, aynı maddenin 3 ve 4. fıkralarında;

“(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz.”

Anayasanın 153. maddesine göre de, Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir ve Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuruları inceleyen Bölüm kararları da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlamaktadır.

2010 yılında Anayasa'nın 148. maddesinde yapılan değişiklikle Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruları karara bağlama yetki ve görevi verilmiştir. Bu değişikliğin gerekçesinde şöyle ifade edilmiştir: "Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, kamu gücü tarafından, temel hak ve özgürlükleri ihlâl edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde, temel hakların korunması amacıyla bireysel başvuru yolu, pek çok uygar ülkede anayasa yargısının ayrılmaz bir parçası kabul edilmektedir.“

6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunun "Mahkemenin görev ve yetkileri" kenar başlıklı 3/1-c bendinde Yüksek Mahkemeye “ Anayasanın 148 inci maddesi uyarınca yapılan bireysel başvuruları karara bağlamak” görevi verilmiştir.

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir:"Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir:"Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir.“

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anaya Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür.Anayasa Mahkemesinin kararına göre, “Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).