muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/600, Karar No: 2020/306, Tarih: 18.06.2020

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Terör örgütü propagandası yapmak suçundan sanıklar hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün suç oluşmadığı yönündeki Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 11.05.2015 tarihli ve 327-1277 sayılı bozma kararına karşı Yerel Mahkemenin direnme kararının bozulmasına ilişkin sayın çoğunluğun kararına katılmak mümkün bulunmamıştır. Zira;

Sanıkların silahlı örgüt üyesi olmak, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması, tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçlarından yargılandıkları davada mahkûmiyet hükümlerinin tefhim edilmesinden sonra silahlı terör örgütü elebaşı lehine bir çok kez ‘Biji Serok Apo’ şeklinde slogan attıklarından bahisle haklarında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan dava açıldığı; Yerel Mahkemenin mahkûmiyet kararının da aynı kabule istinaden kurulduğu; Yargıtay 16. Ceza Dairesince mahkûmiyet hükmünün ‘sanıkların Adana 6. Ağır ceza mahkemesinin 2011/172 esas sayılı dosyasının 25.12.2012 tarihinde yapılan duruşmasında silahlı terör örgütüne üyelik suçundan mahkûmiyet hükmü açıklandıktan sonra defalarca ‘Biji Serok Apo’ şeklindeki sloganların eylemin gerçekleştirildiği yer, koşullar ve muhatapları nazara alındığında savunma hakkı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği propaganda suçunun oluşmayacağı gözetilmeden sanıkların beraatleri yerine yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi’ gerekçesi ile bozulmuş, yerel mahkemece sanıkların eylemlerinin hükmün tefhiminden sonra aleni duruşmada gerçekleştirilmesi nedeniyle mahkûmiyet hükmünün usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesi ile önceki kararında direnmiştir.

Yerel mahkeme ile Özel Daire arasında uyuşmazlık konusu sanıkların eylemlerinin suç teşkil edip etmediği noktasında olup Özel dairenin ifade özgürlüğü bağlamında bir değerlendirmesi olmamıştır.

Kaldı ki eylem suç teşkil etmiyorsa mutlak haklardan olmayan ve İHAS'a göre belli koşulların varlığı hâlinde sınırlandırılması mümkün bulunan ifade özgürlüğünün değerlendirilmesine gerek dahi bulunmadan eylem suç teşkil etmediğinden mahkûmiyet hükmünün bozulması gerektiği, eylemin suç teşkil etmesi hâlinde ise Özel Dairenin bozma gerekçesine göre hükmün ifade özgürlüğü ve diğer uygulama nedenleri yönünden incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesi gerektiği düşüncesindeyiz. Buna rağmen Ceza Genel Kurulu gündemine anılan dosya müzakeresi yönünden AYM'nin 08.01.2020 tarihli ve 2015/15566 sayılı başka bir olay hakkındaki kararı eklenmiş ve konu bir bütün hâlinde müzakere edilmiştir.

Öncelikle sanıkların silahlı örgüt üyesi olmak ve bu örgütü faaliyeti çerçevesinde işledikleri diğer suçların yargılanması sonunda hükmün açıklanmasından sonra defalarca ‘Biji Serok Apo’ sloganı atmış olmalarının 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesi kapsamında suç teşkil edip etmediğinin incelenmesi gerekmektedir.

Öncelikle sanıkların silahlı örgüt üyesi olmak ve bu örgütü faaliyeti çerçevesinde işledikleri diğer suçların yargılanması sonunda hükmün açıklanmasından sonra defalarca ‘Biji Serok Apo’ sloganı atmış olmalarının 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesi kapsamında suç teşkil edip etmediğinin incelenmesi gerekmektedir.

Özel Daire ‘eylemin gerçekleştirildiği yer, koşullar ve muhatapları nazara alındığında savunma hakkı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği’ gerekçesi ile suçun oluşmayacağı düşüncesinde olup bu düşünceye katılmak mümkün değildir, çünkü;

Sanıkların hükmün açıklanmasından sonra silahlı terör örgütü ele başını övücü sloganları attıkları hususunda herhangi bir ihtilaf söz konusu değildir. Sanıkların sözlü ya da yazılı savunmaları kapsamında savunma hakkı kapsamının aşılmasından bile söz etme imkânı bulunmamaktadır. Sanıkların silahlı terör örgütünün propagandasından yargılandıkları davada yaptıkları savunma da ayrıca kastlarını ortaya koymaktadır.

Öte yandan Özel Daire bozma gerekçesinde yer alan eylemin gerçekleştiği yer, koşullar ve muhatapları ibarelerinin suçun unsurlarının oluşup oluşmayacağı yönünden ayrıca değerlendirilmesi gerekir. Yargıtayın yerleşik uygulamalarına göre propaganda suçu için aleniyet, umumilik gibi hususlar aranmaz. Kaldı ki propaganda içeren solaganlar aleniyet bulunan duruşma salonunda atılmıştır. Yine Yargıtay’ın yerleşik uygulamalarına göre propaganda suçu soyut tehlike suçu olup, ani hareketli suçlardandır. Bu nedenle netice aranmaz. Muhatabın kimliği suçun oluşup oluşmayacağı yönünden suçun unsuru olmadığı gibi muhataba ulaşması dahi gerekmez.

Nitekim 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesinin 6459 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile Değişik ikinci fıkrası: ‘Terör örgütünün; cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde propagandasını yapan kişi, bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu suçun basın ve yayın yolu ile işlenmesi hâlinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır. Ayrıca, basın ve yayın organlarının suçun işlenmesine iştirak etmemiş olan yayın sorumluları hakkında da bin günden beş bin güne kadar adli para cezasına hükmolunur. (Ek cümle:17/10/2019-7188/13 md.) Haber verme sınırlarını aşmayan veya eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz.

Aşağıdaki fiil ve davranışlar da bu fıkra hükümlerine göre cezalandırılır:

a) (Mülga: 27/3/2015-6638/10 md.)

b) Toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1. Örgüte ait amblem, resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2. Slogan atılması,

3. Ses cihazları ile yayın yapılması,

4. Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi.

Aşağıdaki fiil ve davranışlar da bu fıkra hükümlerine göre cezalandırılır:

a) (Mülga: 27/3/2015-6638/10 md.)

b) Toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1. Örgüte ait amblem, resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2. Slogan atılması,

3. Ses cihazları ile yayın yapılması,

4. Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi.

(Ek fıkra: 27/3/2015-6638/10 md.) Terör örgütünün propagandasına dönüştürülen toplantı ve gösteri yürüyüşlerinde, kimliklerini gizlemek amacıyla yüzünü tamamen veya kısmen kapatanlar üç yıldan beş yıla kadar hapis cezasıyla cezalandırılır. Bu suçu işleyenlerin cebir ve şiddete başvurmaları ya da her türlü silah, molotof ve benzeri patlayıcı, yakıcı ya da yaralayıcı maddeler bulundurmaları veya kullanmaları hâlinde verilecek cezanın alt sınırı dört yıldan az olamaz.

İkinci fıkrada belirtilen suçların; dernek, vakıf, siyasî parti, işçi ve meslek kuruluşlarına veya bunların yan kuruluşlarına ait bina, lokal, büro veya eklentilerinde veya öğretim kurumlarında veya öğrenci yurtlarında veya bunların eklentilerinde işlenmesi halinde bu fıkradaki cezanın iki katı hükmolunur.’ şeklindedir.

Sanıkların eylemi anılan Kanun'un 7/2-b-2 bendine maddesi kapsamındadır. Slogan atma eyleminin toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmesi de gerekmez. Terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde slogan atılması başka bir unsurun varlığına ihtiyaç bulunmaksızın suçun oluşumu için yeterli olup, suçun ‘dernek, vakıf, siyasî parti, işçi ve meslek kuruluşlarına veya bunların yan kuruluşlarına ait bina, lokal, büro veya eklentilerinde veya öğretim kurumlarında veya öğrenci yurtlarında veya bunların eklentilerinde işlenmesi’ cezayı ağırlaştırıcı hâl olarak düzenlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.02.2020 tarih ve 729-67 sayılı yine 18.02.2020 tarih ve 1140-110 sayılı kararlarında da 3713 sayılı Kanun'un 7/2-b bendinde sayılı fiiller için ‘Bu hâllerde suçun oluşması için terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerinin varlığı suçun oluşması için gerekli değildir. 3713 sayılı Kanun'un 7. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendinde yazılı düzenlemeden söz konusu fiilleri bilerek ve isteyerek işleyen kişinin, başka herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suç tipini ihlal edeceği anlaşılmaktadır.’ şeklinde ifade edilmiştir. Yine Yargıtay 16. Ceza Dairesinin bir çok kararında aynı husus 'Bu düzenleme ile kanun koyucu her hangi hir unsurun varlığına bağlı olmaksızın hu suçun oluşacağını kabul etmek sureliyle ifade özgürlüğü parametrelerini dışlayan tipe uygun eylem tanımlaması yapmıştır.' şeklinde ifade edilmiştir.

3713 sayılı Kanun'un 7/2-b-2 bendine göre sanıklar açısından silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçu unsurları itibarıyla oluşmuş olup, Özel Dairenin bozma nedeni yerinde değildir. Bu bakımdan direnme kararı isabetli olduğundan, dosyanın AİHS'nin 10. maddesi ve diğer uygulamaların denetlenmesi yönünden Özel Daireye gönderilmesi gerektiği, özel Dairenin denetlemesinden sonra diğer hususların itiraz ya da direnme konusu edilmesi hâlinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi gerekmekte ise de yukarıda açıklandığı üzere gündeme ekli Anayassa Mahkemesi kararı doğrultusunda ifade özgürlüğü bağlamında konu ele alındığı için bu hususa ilişkin görüşlerin de karşı oy gerekçesinde ele alınması gerekmiştir.

Silahlı örgüt üyelerinin mahkeme salonlarında slogan atma eylemleri örgüt hiyerarşisi içinde örgütsel bağlılık ve diğer örgüt mensuplarını faaliyet ve eylemlere motive edici ve cesaretlendirme fonksiyonunun bulunduğu eylemin silahlı örgüt üyeliğinden yargılanması sonrasında mahkûmiyet kararlarının açıklanması ile işlendiği nazara alındığında silahlı örgütün kurucusu ve elebaşı olan kişinin övülmesi nedeniyle ortam ve koşullar itibarıyla TCK’nın 215. maddesinin değil, 3713 sayılı Kanun'un 7/2-b-2 maddesi kapsamında bulunduğu Yargıtayın yerleşik uygulamalarının da bu doğrultuda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayın gündeme ekli Anayasa Mahkemesi kararı bağlamında değerlendirilmesine gelince; anılan kararın 32 ve 45. paragraflarından Anayasa Mahkemesinin görevinin ilk derece mahkemesinin yerine geçmeden derece mahkemelerinin takdir yetkisini kullanarak verdikleri kararların Anayasanın 26. maddesi açısından denetlenmesinden ibaret olduğu ve bu bağlamda mahkûmiyetin zorunlu toplumsal bir ihtiyaca karşılık geldiğini ilgili ve yeterli gerekçe ile ortaya konulup konulmadığına hasren inceleme yaptığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin olay esas alınarak değil, mahkeme gerekçesi üzerinden inceleme yapmak suretiyle hak ihlali bulunup bulunmadığını denetlediği anlaşılmaktadır.

Burada Anayasa Mahkemesinin ‘i. Kanunilik’ başlıklı 27. paragrafında 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 7. maddesinin ikinci fıkrasının ilk cümlesinin kanunla sınırlama ölçütünü karşıladığı sonucuna varılmıştır’ şeklinde bir tespit yapmış olup bu tespit hem Kanuni düzenleme hem de Yargıtay Özel Daire ve Ceza Genel Kurulu uygulamalarına göre doğru değildir. Anayasa Mahkemesi olaya uygulanması gereken normu yanlış belirlemiştir. Olaya uygulanması gereken norm 3713 sayılı Kanun'un 7/2-ilk cümle değil, anılan Kanun'un 7/2-b-2 bendidir.

3713 sayılı Kanun'un 7/2-ilk cümlesi ile 7/2-b-2 maddesinde yazılı suçların unsurları farklıdır. Yukarıda tarih ve sayısı yazılı Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararları ve yerleşik uygulamalar nazara alındığında 6459 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 7/2-ilk cümle de yazılı suçun oluşumu için propagandanın terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit yöntemlerini meşru gösterecek, övecek veya şiddete başvurmayı teşvik edecek şekilde yapılması gerekmektedir. Oysa anılan Kanun'un 7/2-b bendinde yazılı fiiller için terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde slogan atılması hâlinde suç oluşacaktır. Nitekim bu durum ‘Maddenin düzenlenmesinden, söz konusu fiilleri bilerek ve isteyerek işleyen kişinin başka herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suç tipini ihlal edeceği anlaşılmaktadır’ şeklinde ifade edilmiştir (Terör Suçları ve Örgütlü Suçlar Eğitim Modülü-sayfa 181). Burada görüldüğü gibi slogan eyleminin terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da başvurmayı teşvik edecek biçimde yapılması suçun unsuru değildir.

Anayasa Mahkemesinin gündeme ekli kararının 42. paragrafında ‘içinde şiddete başvurmaya yönlendiren ifadeler yer almayan ve terör suçları işlenmesi tehlikesine yol açmayan açıklamaların terör örgütünün cebir şiddet veya tehdit içeren yöntemlerine başvurmayı teşvik etme olarak kabul edilmeyeceğinin altı çizilmelidir’ şeklinde yer verdiği ifadeden ve bize göre hatalı şekilde kabul ettiği uygulanacak norm bakımından cebir, şiddet, tehdit unsuruna yer verdiği anlaşılmaktadır.

Oysa Anayasa Mahkemesi eylemi 3713 sayılı Kanun'un 7/2-b-2 maddesi kapsamında değerlendirmiş olsaydı propaganda suçunun Yargıtayın suça ilişkin soyut tehlike suçu değerlendirmesinden farklı olarak tehlikenin nisbi de olsa somutlaştırılmasına ilişkin bir gerekçeye derece mahkemesinin kararında yer verip vermediğini, vermiş ise bu gerekçenin denetimini yapmaktan ibaret bir görevi bulunduğu kabul edilmesi gerekirdi.

Oysa Anayasa Mahkemesi eylemi 3713 sayılı Kanun'un 7/2-b-2 maddesi kapsamında değerlendirmiş olsaydı propaganda suçunun Yargıtayın suça ilişkin soyut tehlike suçu değerlendirmesinden farklı olarak tehlikenin nisbi de olsa somutlaştırılmasına ilişkin bir gerekçeye derece mahkemesinin kararında yer verip vermediğini, vermiş ise bu gerekçenin denetimini yapmaktan ibaret bir görevi bulunduğu kabul edilmesi gerekirdi.

Anayasa Mahkemesi yerleşik kararlarında mutlak haklardan olmayan belli koşulların varlığı hâlinde müdahale edilmesi mümkün bulunan ifade özgürlüğüne yönelik müdahalenin şartlarının bulunup bulunmadığı ve ifade özgürlüğü hakkının ihlal edilip edilmediğini denetlerken bir müdahalenin var olup olmadığını, müdahalenin kanunla yapılmış bir müdahaleye dayanıp dayanmadığını araştırmakta olup somut olayda 3713 sayılı Kanun'un 7/2-b-2 maddesi düzenlemesi ile kanunilik ölçütünün olayda var olduğunu kabul etmiş; çoğulculuk, hoşgörü açık fikirlilik, tolerans gibi paradigmalar üzerinden Anayasada belirtilen meşru amaçlardan biri ile gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği bağlamındada terör örgütü ve terörle mücadele kapsamında kamu düzenin korunmasına yönelik önlemlerin parçası olarak meşru amacın var olduğunu kabul etmiş, orantılılık ve temel haklar ve sanıkların kimliği üzerinden bir değerlendirme yapmamış ancak zorlayıcı toplumsal ihtiyaç bağlamında demokratik toplumda gereklilik parametresi üzerinden 45. paragrafta ilk derece mahkemesinin başvurucunun mahkûmiyetinin zorunlu toplumdal ihtiyaca karşılık geldiğini ilgili ve yeterli bir gerekçe ile ortaya konulduğunun kabul edilmesi mümkün bulunmadığı tespiti ile ihlale yol açan mahkeme kararının ortadan kaldırılmasından ve ihlal kararı verilmesinin nedenlerini gideren anayasa mahkemesinin belirttiği ilkelere uygun yeni bir karar verilmesi gerektiğine işaret etmiştir.

Somut olayda Anayasa Mahkemesinin gerekçesine göre direnme kararında propagandanın içerik ve ortam itibariyla şiddete yol açma potansiyeli bulunup bulunmadığı, bu bağlamda sadece sanıkların değil diğer kişilerin de şiddete yol açacak eylemlerinin bulunup bulunmadığını yine amacın şiddeti yada demokrasinin reddi gibi bir düşünceyi yayma olduğu hususunda ilk derece mahkemesinin bir değerlendirme ve bu kapsamda bir gerekçenin karara dercinin zorunlu olduğu anlaşılmaktadır. Ancak böyle gerekçe gösterilmemiştir.

Anayasa Mahkemesi değişik kararlarında terör suçunun ifade özgürlüğü bağlamında himaye görmeyeceğini belirtmesine rağmen silahlı örgütün propagandası için gerekli saikin şiddeti ve demokrasinin reddini ihtiva edip etmediği ve propagandası yapılan örgütün hala toplumun her kesimine yönelik silahlı terör eylemlerine devam ettiği dolayısı ile belli oranda somut tehlikenin var olduğu hususunu gözardı etmiştir.

Anayasa Mahkemesi değişik kararlarında terör suçunun ifade özgürlüğü bağlamında himaye görmeyeceğini belirtmesine rağmen silahlı örgütün propagandası için gerekli saikin şiddeti ve demokrasinin reddini ihtiva edip etmediği ve propagandası yapılan örgütün hala toplumun her kesimine yönelik silahlı terör eylemlerine devam ettiği dolayısı ile belli oranda somut tehlikenin var olduğu hususunu gözardı etmiştir.

Bu açıklamalar ışığında öncelikle sanıklara atılı suçun unsurları itibariyla oluştuğu, bu nedenle direnme kararının doğru olduğu, ilk derece mahkemesi ile özel daire arasındaki ihtilaf konusu suçun oluşup oluşmadığına ilişkin olup bu hususta özel daire herhangi bir değerlendirme yapılmadığından öncelikle dosyanın özel daireye gönderilmesi gerektiği düşüncesinde olmama rağmen ifade özgürlüğü zımnında gündeme ekli Anayasa Mahkemesi kararı doğrultusunda denetlenebilecek ilk derece mahkemesinin gerekçesinin bulunması gerektiği her ne kadar bu gerekçe yok ise de silahlı terör örgütünün propagandası için gerekli saik nazara alındığında ifade özgürlüğüne müdahalenin zorlayıcı toplumsal ihtiyaçtan kaynaklandığı düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun terör örgütünün propagandasını yapma suçunun oluşmadığı yönündeki düşüncesine katılmam mümkün bulunmamıştır." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurulu Üyesi de; sanıklara atılı silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunun unsurları itibarıyla oluştuğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2015 tarihli ve 394-407 sayılı, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin, suçun unsurlarının oluşmadığının gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 11.06.2020 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 18.06.2020 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/421, Karar No: 2019/5390, Tarih: 07.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/421 E.  ,  2019/5390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2820 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Açılan kamu davasının niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar görmeyen Tekirdağ Valiliği Defterdarlık Milli Emlak Müdürlüğünün davaya katılmasına karar verilmesi hükmü temyize hak vermeyeceğinden, adı geçen kurum vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 07/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21552, Karar No: 2017/14425, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/21552 E.  ,  2017/14425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.