muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13317, Karar No: 2016/3073, Tarih: 21.03.2016

Kaybolan bu çek karnesinden iki adet yaprağın, sahte imza ile keşide edildiği ve davacının sahte imza ile keşide edilen bu çeklerde lehtar olduğu, çeklerde davacı imzasından başka, sadece sahte keşideci imzası bulunduğu anlaşılmaktadır.

Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre, bankalar, sahte imzalarla keşide edilen çekler için, yasal sorumluluk miktarlarını ödemekle dahi yükümlü tutulamazlar. Yasal sorumluluk miktarından sorumlu tutulmayan bankanın, sahte çekin bedelinden sorumlu tutulması mümkün değildir.

Davacı bir limited şirket olarak tacirdir. Tacir olmanın hükümleri 6102 sayılı TTK'nın 18.maddesinde gösterilmiştir. Konumuzla ilgili olan TTK'nın 18/2. maddesi "Her tacirin, ticaretine ait bütün faaliyetlerinde basiretli bir iş adamı gibi hareket etmesi gerekir." hükmünü amirdir.

Davacı vekilinin Uyap üzerinden gönderdiği 4.3.2015 tarihli dilekçesinde davacı şirketin tekstil ağırlıklı ticari faaliyet gösterdiğini, internet ve diğer teknolojik imkanlarla siparişler aldığını, yine aldığı bir sipariş sonunda dava konusu iki adet çekin müvekkili adına keşide edildiğini, çeklerin davacıya ulaşması üzerine, keşideci adına kendisi ile görüşen şahıslara sipariş edilen tekstil ürünlerini....'da teslim etmek üzere anlaştığını, gerekli irsaliyeli faturayla sipariş edilen ürünleri İstanbul'a gönderdiğini, kendisiyle irtibat kuran şahsın, ...'da başka bir yerden de mal aldım, petrolde buluşalım, burada aktarma yapalım demesi üzerine de petrol istasyonunda aktarmayı yaptırdığını, yapılan işle ilgili hiç bir şüphe duymadığını, çeklerle ilgili sıkıntı ortaya çıkınca durumdan şüphelenerek davalı şirket yetkililer ile irtibat kurduğunu, sonuç alamayınca dava açmak zorunda kaldıklarını beyan etmiştir.

Bu açıklamalardan, davacının çeki kimden aldığı, karşılığında malları kime teslim ettiği, davacı şirket adına bu işleri kimin yaptığı dahi belli değildir. Yine davacının, söz konusu çekin kendisine verilmesi üzerine, malları teslim etmeden davalı bankayı veya davalı şirketi araması halinde, kolaylıkla bu çek yaprakların boş olarak kaybedildiğini, dolayısıyla çekteki keşideci imzasının sahte olduğunu öğrenmesinin mümkün olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı vekilinin açıklamalarına göre, davacının basiretli bir iş adamı gibi hareket ettiğinin söylenmesi mümkün değildir. İddia edildiği gibi telefonla yapılan şipariş üzerine, kimin tarafından keşide edildiğini bilmediği çeki alıp, çek hakkında hiç araştırma yapmadan, tanımadığı kişiye mal teslim eden bir ticari şirket, bu eylemlerinin sonucuna katlanmak durumundadır.

Çeki imzalayıp lehdar olarak davacıya veren kişi, şahsen imzasından sorumludur. Ancak, davacının çeki kimden aldığı dahi, davacı tarafından açıklanmamıştır.

Çeki imzalayıp lehdar olarak davacıya veren kişi, şahsen imzasından sorumludur. Ancak, davacının çeki kimden aldığı dahi, davacı tarafından açıklanmamıştır.

Davacı vekili tarafından dilekçesine eklediği irsaliyeli fatura fotokopisi, okunaksız olduğu gibi, görüldüğü kadarıyla, teslim alan bölümünde herhangi bir isim ve imza da yoktur. Ayrıca, bu faturanın davacı şirketin ticari defterlerinde kayıtlı olup olmadığı, yine davacının defterlerinin usulüne uygun düzenlenip düzenlenmediği de araştırılmamıştır.

Çekin ibrazı sırasında davacı şirket adına atıldığı anlaşın imza dışında, çek üzerinde sadece sahte olduğu belirlenen keşideciye atfen atılan imzası vardır. Bir başka ifade ile geçersiz keşideci imzasından başka imza mevcut değildir. Bu nedenle, davacı geçerli bir çekin hamili olduğu kabul edilemez. Dolayısıyla, davacı şirket, geçerli bir çek hamilinin yararlandığı yasal korumadan yararlanamaz.

Bu nedenlerle davanın reddine ilişkin hüküm, sonucu itibariyle doğrudur. Usul ve yasaya uygun yerel mahkeme kararının onanması gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun (2) numaralı bentte açıklanan bozma kararına katılmıyorum. 21.3.2016
Yargıtay — Esas No: 2016/15617, Karar No: 2018/620, Tarih: 14.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/15617 E.  ,  2018/620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, Bank Asya ... Şubesi'ne ait ... numaralı 23.000,00 TL. tutarlı çekinin takas bankası olan Şekerbank'ta olduğunu öğrendiğini, söz konusu çekin bilgisi dışında elinden çıktığını fark ettiğini, çekteki imzanın kendisine ait olmadığını ileri sürerek çekin iptali ile borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı bankanın çeki, dava dışı ... Ecza Ltd. Şti.nin kredi borcundan dolayı temlik cirosu ile aldığını, iyi niyetli üçüncü kişi konumunda olduklarını bu nedenle çek keşidecisi ile lehtar arasındaki hukuki ilişkinin davacı bankayı ilgilendirmediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, hükme esas alınan ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davaya konu çekin ön yüzünde keşideci ...'a atfen atılan imzanın davacının eli ürünü olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle davanın reddine ve davacı aleyhine tazminata hükmedilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddine,

2- Davalı taraf yargılamada kendisini vekil ile temsil ettirmiş olup, dava davalı yararına sonuçlandığından lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte belirtilen nedenlerle davacının temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harçların istek halinde taraflara iadesine, 14/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8648, Karar No: 2013/11201, Tarih: 24.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/8648 E.  ,  2013/11201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat

Hüküm : 5.233 TL maddi ve 3.000 TL manevi tazminatındavalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere göre; davacı vekili ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Davacının bir suç soruşturması kapsamında 28.03.2009-13.08.2009 tarihleri arasında 138 gün süreyle tutuklu kaldığı, tutuklanmasına konu olan suç nedeniyle Hatay 1 . Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/330 Esas - 2010/307 Karar sayılı dava dosyasında 19.10.2010 tarihinde hakkında beraat hükmü verildiği, polis olan davacı hakkında üzerine isnad edilen suçlama nedeniyle başlatılan idari soruşturma kapsamında ise davacının 25.03.2009 - 25.12.2009 tarihleri arasında görevinden uzaklaştırıldığı -açığa alındığı-, davacıya açığa alındığı dönem için maaşından yapılan kesintilerin iade edildiği ancak açığa alındığı dönem içindeki özel harekat ve operasyon tazminatı –terör tazminatı- ücretlerinin davacıya ödenmediği, görevinden uzaklaştırıldığı dönem içindeki terör tazminatı ücretlerini alamadığını iddia eden davacının bu talebi ile ilgili olarak sadece tutuklu kaldığı 28.03.2009-13.08.2009 tarihleri arasında alamadığı terör tazminatı ücretlerinin net ücret miktarının çalışacağı gün sayısı ile çarpılması suretiyle belirlenecek meblağın kendisine 5271 sayılı Kanun’un 141. ve devamı maddeleri kapsamında ödenebileceği, tutuklanmadığı fakat açıkta kaldığı 25.03.2009-28.03.2009 ve 14.08.2009 - 25.12.2009 tarihleri arasındaki terör tazminatı ücretlerinin ise idare hukukunun genel esasları çerçevesinde idari yargıda devlet aleyhine tazminat davası açılarak talep edebileceği düşünülmeden fazla maddi tazminata hükmedilmesi,

2- Polis memuru olan davacının maddi ve manevi zararlarını tutuklandığı dönemde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 141. ve devamı maddeleri kapsamında talep edebileceği ancak davacının 2008 yılında 6 maaş taltifi, 2010 yılında 7 maaş taltifi aldığını, tutuklu kalması nedeniyle 2009 yılı içinde hiç taltif maaşı alamadığını iddia etmesi karşısında, maaş taltifinin kişinin çalışma performansı, görevinde gösterdiği başarı, hizmetleri ve liyakatı da göz önüne alınarak maaş taltif komisyonunca belirlendiği, dolayısıyla maaşla birlikte ödenmesi zorunlu bir kalem olmadığı, ihtimaller ve afaki değerlendirmeler ile maddi zararın tespit edilemeyeceği gözetilmeden, davacının alıp almayacağının belli olmadığı maaş taltifinin maddi zarara eklenmesi suretiyle fazla maddi tazminata hükmedilmesi,

3- Manevi tazminat miktarı belirlenirken objektif bir kriter olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde, hak ve nesafet kurallarına uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, 138 gün süreyle tutuklu kalan davacı hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarının bu ölçülere uymayıp eksik tayini,

4- Yasal faizin açıkca tahliye tarihinden itibaren talep edilmesine rağmen kabul edilen maddi ve manevi tazminat miktarı için faizin tutuklama tarihinden itibaren başlatılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davacı vekili ve davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.04.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6299, Karar No: 2007/8128, Tarih: 08.10.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/6299 E.  ,  2007/8128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekili mahkeme kararını, (davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği üzerine) temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması ve dosyanın birlikte gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 8.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16412, Karar No: 2015/13156, Tarih: 11.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/16412 E.  ,  2015/13156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/255354

Mahkemesi : Finike(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 20/05/2014

Numarası : 2014/149 - 2014/382

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

CMK'nın 231. maddesinin 11. fıkrasında, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suçun işlenmesi halinde veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması halinde mahkemece hükmün açıklanacağı belirtilmiş olup, bu iki halin gerçekleştiğinin saptanması durumunda, mahkemece yapılacak işlem, önceden verilen ancak, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu olması nedeniyle hukuki varlık kazanmayan hükmün açıklanmasından ibarettir. Bu iki şarttan birine aykırılık nedeniyle hükmün açıklanması halinde mahkemece, uygulanmasında yasal zorunluluk bulunduğu halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi nedeniyle uygulanamayan yasal hükümler hariç olmak üzere önceki hükümde bir değişiklik yapılmayacağından, yeniden kurulan hüküm de önceden verilen hükmün infazını sağlamaya yöneliktir. Yeniden hüküm verilmesi ise yalnızca sanığın “kendisine yüklenen yükümlülüklerin yerine getirilememesi" halinde mümkündür. Bu şart gerçekleştiğinde, sanığa yeni bir imkan sağlamayı düşünen yasa koyucu, yükümlülüğün yerine getirilememesi haline münhasır olarak mahkemeye, sanığın durumunun değerlendirilmesi suretiyle, cezanın kısmen infazına yada önceki hükümde yasal zorunluluk nedeniyle tartışılamayan erteleme veya seçenek yaptırımlara çevirme kurumlarının değerlendirilmesi suretiyle yeniden hüküm kurması imkanını sağlamıştır. Bu son halde dahi mahkeme, sübut ve nitelendirmenin değiştirilmesi veya önceki uygulamadan dönme yönünden bir imkâna sahip olmamakta, yalnızca önceki hükmün varlığı kabul edilerek, belirli bir kısmının infaz edilmemesi ya da önceki hükümde değerlendirilemeyen TCK’nın 50 veya 51. maddelerinin uygulanması yetkisine sahip olabilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, Mahkemece 17.09.2010 tarihinde sanık hakkında TCK'nın 179/2-3, 62/1. maddeleri gereğince 25 gün hapis cezasından ibaret mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, söz konusu kararın 21.10.2010 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde sanığın yeniden kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle Finike Sulh Ceza Mahkemesi tarafından sanık hakkında TCK'nın 86/2, 86/3-e, 29, 62. maddeleri gereğince 740 TL adli para cezasına hükmolunduğu, bu ikinci suçtan kurulan mahkumiyet hükmünün 24.02.2014 tarihinde kesinleştiğinin anlaşıldığı, bunun üzerine mahkemece ilk hükme yönelik dosya yeniden ele alınarak, hükmün açıklanmasına dair kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 50/6. maddesinde bulunan “yaptırım” ibaresinin 01.03.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 26.02.2008 tarih 5739 sayılı Kanunun 4. maddesi ile “tedbirin” olarak değiştirilmesi ile sözü edilen maddenin birinci fıkrasının “a” bendi uyarınca hapis cezasının paraya çevrilmesi seçenek yaptırım ,diğer bentlerde düzenlenen hususların ise seçenek tedbir niteliğinde olduğu, TCK'nın 50/6. maddesinde hükmün kesinleştikten sonra Cumhuriyet Savcılığınca yapılan tebligata rağmen otuz gün içinde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesinin sonuçlarının düzenlendiği, somut durumda ise sanık hakkında bir tedbir niteliğini haiz olmayan, kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verildiği, kaldı ki bu durumun hükmün tesisi aşamasında değil, hükmün kesinleşmesinden sonra infaz aşamasında nazara alınacağı hususu gözetilmeksizin infazı kısıtlar biçimde karar tesis edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının 50/6. maddenin uygulanmasına ilişkin bölümünün hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9267, Karar No: 2017/737, Tarih: 23.01.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/9267 E.  ,  2017/737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1) İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına, HUMK.nun 438. ve İİK.'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi:

2) HMK'nun 294/3. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Anılan Kanun'un 297/2. maddesine göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Diğer taraftan, HMK'nun 298/2. maddesinde de; gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141.maddesi ile HMK.'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda; borçlu tarafından takibe konu bonodaki imzaya itiraz edilmiş, mahkemece, tefhim edilen kısa kararda, "davanın reddine, asıl alacağın 894.320,00 TL'nin %20'si oranında tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine, davalının asıl alacak 894.320,00 TL'nin % 10'u oranında para cezasına mahkumiyetine," hükmedilmesine rağmen gerekçeli kararda "davanın reddine" ilişkin kısım hüküm fıkrasından çıkartılarak "asıl alacak 894.320,00 TL'nin % 20'si oranında tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine, davalının asıl alacak 894.320,00 TL'nin % 10'u oranında para cezasına mahkumiyetine" hükmedilmiş, bu suretle, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir. 10.4.1992 tarih ve 1991/7 E.-1992/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedenidir.

Öte yandan gerekçeli kararın hüküm fıkrasında yer verilmeyen bir hususun tavzih yoluyla hüküm fıkrasına ilave edilemeyecek olması tabiidir.

Bu durumda, mahkemece yapılacak iş, önceki kararlar ile bağlı olmaksızın çelişkinin giderilmesi için vicdani kanaatine göre yeni bir karar vermekten ibarettir. Bu nedenle, hükmün bozulması gerekmiştir.

Öte yandan gerekçeli kararın hüküm fıkrasında yer verilmeyen bir hususun tavzih yoluyla hüküm fıkrasına ilave edilemeyecek olması tabiidir.

Bu durumda, mahkemece yapılacak iş, önceki kararlar ile bağlı olmaksızın çelişkinin giderilmesi için vicdani kanaatine göre yeni bir karar vermekten ibarettir. Bu nedenle, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Mahkeme kararının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8763, Karar No: 2012/19615, Tarih: 07.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/8763 E.  ,  2012/19615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hük- mün (ONANMASINA), 07.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4057, Karar No: 2014/13421, Tarih: 09.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/4057 E.  ,  2014/13421 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/129642

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2010

NUMARASI : 2009/2268 (E) ve 2010/1629 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça konu ecza deposuna fatura işlemi için gelen sanık M.. D..' in depo anahtarını anahtarın her zaman bulunduğu yerden alarak depo kapısını bu anahtarla açıp malzemeleri aldığının anlaşılması karşısında, sankların eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Suça konu olayın 21:40 sıralarında gerçekleşmesi ile UYAP kayıtlarında güneş doğuş batış çizelgesine göre güneşin ileri saat uygulamasına göre 20:35' de batması karşısında, 5237 sayılı TCK' nın 143/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Suça konu eşyanın tamamının iade edilmemesi karşısında, kısmi iade nedeniyle katılana 5237 sayılı TCK' nın 168/4. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması konusunda rızasının bulunup bulunmadığı hususunun sorularak sonucuna göre aynı maddenin 1. fıkrası uyarınca indirim yapılıp yapılmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar G.. D.. ve M.. D.. müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.