muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/12378, Karar No: 2025/5217, Tarih: 08.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/12378 E.  ,  2025/5217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3099 E., 2024/1226 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/2 E., 2022/268 K.

Bölge Adliye Mahkemesi davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı işverene ait iş yerinde testere operatörü olarak 22.09.2014 tarihinde 59011-99508434 sicil numarası ile çalıştığını, Çorlu Devlet Hastanesinin 08.11.2016 tarihli raporu ile ... (L3-4, L4-5, L5, Sİ) ve Şiddetli Nöropatik Ağrı tespit edilmiş ve ağır işlerde çalışması sakıncalı bulunduğunu, davalı taraf her ne kadar söz konusu durumunu iş yerinde kaynaklı olarak meydana gelmediğini ve davacının ağır işlerde çalışmadığı iddia edilmiş ise de; Çorlu Devlet Hastanesi raporu ve davacının iş sözleşmesinin sona erdirilmiş olduğu hususları dikkate alınacak olunursa iş yerinde kaynaklı meslek hastalığı olduğunu belirterek maluliyetin meslek hastalığı olduğunun tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davacının iddia ettiği meslek hastalığının varlığını kanıtlayan mübrez bir rapor sunamadığını, Yüksek Sağlık Kurulu tarafından da davacıda meydana gelen hastalığın meslek hastalığı olmadığa dair rapor düzenlenmiş olduğunu, dava konusu edilen hastalığın meslek hastalığı olmadığını, meslek hastalığına dair mevcut kesin bir rapor bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle, Kurum tarafından yapılan incelemede alınan raporlarda davacının "Lumbar ve diğer intervertebral disk bozuklukları hastalığının, mesleki olmadığına" karar verilmiş ve %10'un altında malullük olması nedeni ile maaş bağlanmadığını, Yüksek Sağlık Kurulu hastalıkları hastanesinde davacının meslek hastalığına yakalanmadığı tespit edilmiş olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile açılan davanın reddine dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile açılan davanın reddine dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dosyaya alınan Adli Tıp Kurumu raporlarının eksik ve yanlış değerlendirmede bulunulmuş olduğunu, tanık beyanlarının hükme esas alınmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesince verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu beyan etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacı işçinin davalı iş yerinde çalışmasından kaynaklı meslek hastalığının tespiti istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, dosya içerisine alınan; davalı Kurum kayıtları, bilgi ve belgeler, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, dosyada bulunan raporlara, tanıkların beyanlarına, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgilisinden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21506, Karar No: 2018/16735, Tarih: 26.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/21506 E.  ,  2018/16735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverenin işyerinde müdür yardımcısı olarak çalıştığını, işverenlikçe yapılan baskı sonrası zorla istifa dilekçesi imzalatıldığını ve davacının işine sebepsiz olarak son verildiğini iddia ederek dilekçesinde miktarını ve türlerini açıkladığı kalemlerdeki alacağının davalı şirketten alınarak müvekkiline verilmesini, kıdem tazminatına fesih tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka faizi ile diğer alacaklara dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka faizi yürütülmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı taraf iddia ve delillerini kabul etmediklerini, müvekkili işverenin kasa açığı ile karşı karşıya kaldığında gerekli ikna edici savunmayı da yapmayan ve gerekli dekontları sunamayan davacının kendisinin istifası sonrası iş akdinin son bulduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işverenlikçe davacının sorumlu olduğu mağaza hesaplarında açık çıkması ve davacının savunmasının alındığı ve fesih işlemlerine başlandığı sırada davacının kendi iradesiyle istifa ederek işten ayrıldığı, davacı tarafça imzalanan istifa dilekçesinin dosyaya sunulduğu, her ne kadar davacı istifa dilekçesini baskı ile imzaladığını iddia etmiş ise de davacının bulunduğu görev ve pozisyon gereği istifanın sonuçlarını bilebilecek konumda olduğu dikkate alındığında davacının baskıyla istifa ettiğinin kabul edilemeyeceği, istifa suretiyle ayrıldığı için de kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağı, dinlenen tanık anlatımları itibariyle davacının ödenmeyen fazla çalışma, hafta tatili, bayram ve genel tatil alacağının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta, davacının istifa ettiği gerekçesi ile mahkemece ihbar ve kıdem tazminatı isteklerinin reddine karar verilmişse de dosya içeriğinden işyerinde meydana gelen kasa açığı sebebiyle davacının sorgulandığı, iradesi baskı altına alınarak istifa dilekçesi verdiği anlaşılmıştır. Bu nedenle mahkemece istifaya değer verilerek ihbar ve kıdem tazminatlarının reddi hatalıdır. Davalı işveren kasa açığı ile ilgili olarak davacı işçinin kusurlu olduğunu yöntemince kanıtlayamamıştır. Kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerekirken reddi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.09.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/23269, Karar No: 2025/8105, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/23269 E.  ,  2025/8105 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1587 E., 2022/961 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/96 E., 2021/307 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı CMK’nın 299/1 inci maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2937, Karar No: 2017/3555, Tarih: 30.11.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/2937 E.  ,  2017/3555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tespit davası sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 21.01.2016 gün ve 2015/3561 Esas, 2016/283 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalılar S.S. Ellibeş Nolu ... Otobüs ve Minibüsçüler Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi ve ... vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan ...'a ait diğer davalı kooperatif nezdindeki ortaklık payını ve buna bağlı 20 no'lu durak hakkını Noterde düzenlenen sözleşme ile 26.11.2010 tarihinde devraldığını, 22.12.2010 tarihli dilekçe ile davalı kooperatife müracaat ettiğini, davalı kooperatifin dava konusu ...'a ait ortaklık payı ve bu paya bağlı 20 no'lu durağın diğer davalı ...'ya satış ve devrinin yapıldığını, buna istinaden de ...'nun ortak kaydı ve durak tescilinin yapıldığını bildirdiğini, dava konusu ortaklık payı ve buna bağlı durağın müvekkiline satışından sonra ikinci kez davalı ...'ya satıldığını ve davalı kooperatif tarafından da ...'nun ortak kaydedildiğini, dava konusu ortaklık payı ve buna bağlı durak hakkının önce müvekkili tarafindan devralınmış olmasına rağmen yasa ve ana sözleşme hükümlerine aykırı bir şekilde ortaklık kaydının yapılmadığını ileri sürerek, davalı kooperatif ortaklığının ve kooperatifteki 20 no'lu durak hakkının müvekkiline ait olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, müvekkili hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddi gerektiğini, kooperatiflerine üyelik başvurusunda bulunan ...'nun 20.12.2010 tarihli Noterlikçe düzenlenmiş satış sözleşmesi ile kooperatiflerine başvurarak ... isimli üyenin kooperatifteki hissesini devraldığını bildirdiğini, başvurunun kooperatifin tüzük ve yönetmeliklerine uygun olduğundan bu şahsın üye olarak kabul edildiğini, davacı ...'ın üyelik şartlarına haiz olduğuna dair kooperatiflerine herhangi bir şekilde başvurusu olmadığını savunarak, davanın reddini istenmiştir.

Davalı ..., davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., kendisinin davacının herhangi bir şekilde ...'tan hisse devrini aldığını bilmesinin mümkün olmadığını, davacının kendisinden daha önce söz konusu hisseyi almış ise kooperatife üyelik başvurusunda bulunup üye olması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının Noter kanalıyla 26.11.2010 tarihinde kooperatif ve durak hisse devir sözleşmesi ile davalılardan ...'a ait diğer davalı kooperatifdeki ortaklık payını ve buna bağlı 20 no'lu durak hakkını devraldığı, davacının 22.12.2010 tarihli dilekçesi

Mahkemece, davacının Noter kanalıyla 26.11.2010 tarihinde kooperatif ve durak hisse devir sözleşmesi ile davalılardan ...'a ait diğer davalı kooperatifdeki ortaklık payını ve buna bağlı 20 no'lu durak hakkını devraldığı, davacının 22.12.2010 tarihli dilekçesi

ile lehine ortaklık ve durak kararının alınması için davalı kooperatife müracaat ettiği, ... İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 25.02.2014 tarihli yazısında 26.11.2011 tarihinde 33 VK 247 plaka sayılı aracın davacı adına kayıtlı olduğunun bildirildiği, 26.11.2010 tarihli hisse devir sözleşmesi tarihinde kooperatif sözleşmesine göre kooperatif ortağı olma şartlarını taşıdığı, bu durumda 26.11.2010 tarihli ilk hisse devir sözleşmesinin geçerli olduğu ve bu tarihten sonra ... tarafından 20.12.2010 tarihinde yapılan ikinci hisse devir sözleşmesinin ...'ın ortaklık sıfatı kalmadığından geçersiz olduğu ve davacının davalı kooperatif ortağı olmaya hak kazandığının belirtildiği, davalı ... ve ...'nun yapmış olduğu devir işlemi tarihinde ortada devredilebilecek bir payın bulunmadığı, yapılan ikinci devrin davalıya bir üstün hak bahşetmesinin söz konusu olmayacağı, bu nedenle ikinci pay devrinin geçersiz sayılacağı gerekçesiyle, davanın kabulü ile davacı ...'ın davalı kooperatifte, ...'tan devir sebebiyle kooperatif ortağı olduğunun ve 20 no'lu durak hakkının davacıya ait olduğunun tespitine dair verilen karar, davalılar Kooperatif ve ... vekilinin temyizi üzerine; Dairemizin 21.01.2016 tarih, 2015\3561 E., 2016\283 K. sayılı ilamıyla, uyuşmazlığın ortaya çıkmasında davalılardan kooperatife yöneltilen herhangi bir isnat bulunmadığı, ancak davada üyelik tespiti talebi bulunduğundan zorunlu olarak kooperatife husumet yöneltildiği, yapılan yargılama sonucu davalılar ... ve ... arasındaki devir işlemi geçersiz bulunduğundan kooperatifin dava nedeniyle yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmasında herhangi bir haklı sebep bulunmadığı, davalılarca kooperatifin dava açılmasına neden olduğuna dair herhangi bir iddia da ileri sürülmediği belirtilerek hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez, davalılar kooperatif ve ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar S.S. Ellibeş Nolu ... Otobüs ve Minibüsçüler Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi ve ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 04,60 TL harç ve takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 30.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/115, Karar No: 2008/127, Tarih: 20.05.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/YYB-115 E., 2008/127 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/YYB-115 E., 2008/127 K.**

**- GÖREVSİZLİK KARARI

- İDARİ YAPTIRIM KARARI

- KABAHATLER KANUNU**- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

1705 sayılı Yasaya aykırı davranmak suçundan açılan kamu davasında Konya 3. Asliye Ceza Mahkemesi; sanığa yüklenen eylemin 5307 sayılı Yasanın 8 ve 16/4. maddeleri kapsamında kaldığı gerekçesiyle 5307 sayılı Yasanın 18. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna gönderilmesine karar vermiştir.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu da; 5307 sayılı Yasanın sanıkların suç işlemesinden sonra yürürlüğe girdiğini belirterek karşı görevsizlik kararı vermiştir.

Dosya görev uyuşmazlığının çözümü için, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle, değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanıklara yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Konya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin mi, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun mu görevli olduğunun belirlenmesi hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında ilke ve gerekçeleri belirlendiği üzere;

1- Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu gibi makamlar, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlardan olmaları nedeniyle, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

2- Somut olayda, Asliye Ceza Mahkemesinin, eylemin idari yaptırımı gerektiren 5307 sayılı Yasanın 8 ve 16/4. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirterek, görevsizlik kararı vermesi üzerine dosyayı tevdi ettiği Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun, 5307 sayılı Yasanın eylemden sonra yürürlüğe girmesi nedeniyle görevli olmadığını belirterek karşı görevsizlik kararı vermiş bulunması karşısında;

01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası’nın 24. maddesinde; “

“Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verilir.”

01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası’nın 24. maddesinde; “

“Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verilir.”

” hükmü uyarınca, atılı eylem ister adlî yaptırımı gerektiren suç, isterse idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluştursun, her iki halde de yargılama yaparak kovuşturma konusu eylemi değerlendirme ve gerektirdiği yaptırımı belirleme görevinin adli mercie ait olma usulü getirilmekle, usul hükümlerinin derhal uygulanırlığı ilkesi gereğince görevli merciin Asliye Ceza Mahkemesi olacağı sonucuna varıldığından, Konya 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ :Açıklanan nedenlerle;

Konya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.05.2006 gün ve 445-366 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 20.05.2008 tarihinde tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.