muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2338, Karar No: 2010/5055, Tarih: 01.03.2010

Somut olayda, davalı ... Başkanlığının, temizlik işlerini ihale ile değişik firmalara verdiği, davalı dışı bir firma ile bu kapsamda sözleşme yaptığı, sözleşmenin eki teknik şartnamede araç ve gereçlerin yükleniciye ait olduğunun belirtildiği, davacının temizlik işini üstlenen firmanın işçisi olarak çalışmakta iken, firma tarafından iş sözleşmesinin “…Bilindiği üzere 5747 sayılı yasa ile Seyhan İlçesine ait bir kısım mahalleler ayrılmak suretiyle Çukurova adı altında yeni bir ilçe kurulmuş 29.3.2009 Genel Mahalli seçimleri de faaliyetlerine başlamıştır. İhale işini yürüttüğümüz Seyhan Belediyesinin yetki sınırları içerisinde tarafımızdan temizliği yapılan ve çöpleri toplanan alanların büyük bir kısmı Çukurova ilçesine geçmiştir. Ancak yukarıda açıklamış olduğumuz üzere Seyhan Belediyesinin bölünmesi nedeniyle temizlik hizmeti ve çöp toplama hizmeti vereceği alanların küçülmesi nedeniyle Seyhan Belediyesince yapılan yeniden yapılan ve organizasyon çerçevesinde Seyhan Belediyesi yetki sınırları içerisindeki faaliyetlerimizin 31.7.2009 tarihinde feshedileceği 11.5.2009 tarih ve 016/327 sayılı yazı ile bildirilmiştir. Yine aynı yazıda Seyhan Belediyesinin yetki sınırları Genel Mahalli İdareler seçimi sonrası bölündüğü ancak 5747 sayılı yasa gereği Çukurova Belediyesi temizlik hizmeti alt yapısını oluşturuncaya kadar bedeli Çukurova Belediyesince ödenmek üzere temizlik hizmetlerinin Seyhan Belediyesince yerine getirileceği yönünde Çukurova Belediyesi ile Seyhan Belediyesi arasında protokol imzalandığı, imzalanan protokol gereği 31.7.2009 tarihine kadar Çukurova Belediyesi sınırları içerisinde kalan cadde ve sokakların temizliği ile ilgili çöplerin toplanması işi Seyhan Belediyesi ile firmamız arasında halen geçerli olan ihale gereğince firmamız tarafından yapılacaktır. Firmamızın Seyhan Belediyesinden almış olduğu ihale 31.7.2009 tarihinde sona erecektir” gerekçesi ile 31.7.2009 tarihi itibariyle feshedileceği bildirilmiştir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, her ihale sözleşmesi kendi dönemi ve şartlarında değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Bu nedenle önceki ihale sözleşmelerinin kanuna uygun kurulmamış olması veya muvazaalı olması, sonrakilerin de aynı şekilde kanuna uygun kurulmadığını ya da muvazaaya dayandığını göstermez. Daha sonra yapılan sözleşmenin ayrıca kanuna uygunluk ve muvazaa yönünden değerlendirmeye tabi tutulması gerekir. Somut olay bakımından daha önceki ihalelerde araç ve gereçler belediyeye ait iken dava konusu ihale sözleşmesine ait şartnamede iş için gerekli araç ve gereçlerin yükleniciye ait olacağı açıkça belirtilmiştir. Bu nedenle davalı ... tarafından yapılan önceki sözleşmelerin kanuna uygun olmadığına ya da muvazaalı olduğuna ilişkin kesinleşmiş yargı kararlarının bu dava yönünden bağlayıcılığından söz edilemez. Kaldı ki, dava konusu ihale sözleşmesinin muvazaaya dayanmadığı Hukuk Genel Kurulunun 03.12.2008 gün ve 2008/704–730 Dairemizin 2008/28734-–2009/14096 sayılı kararları ile belirlenmiş bulunmaktadır. Öte yandan, belediyelerin asli işi olan temizlik, çöplerin toplanması ve nakline ilişkin hizmetlerin 5393 sayılı Kanunun 67.maddesi uyarınca başkasından satın alınması mümkündür. Buna göre davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunun 2.maddesine uygun olduğu kabul edilmelidir.

Kanuna uygun olarak kurulduğu anlaşılan asıl işveren- alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı da uyuşmazlık konusudur. Hizmet alım sözleşmesinde, İdari ve teknik şartnamelerde yüklenicinin eleman seçiminde ve değişikliğinde idarenin uygun görüşünü alacağı, görev yerlerinin yüklenicinin bilgisi olmadan değiştirilmemesi, yıllık izin kullanma sürelerinin belirlenmesi konusunda idarenin bilgisi ve isteği doğrultusunda hareket edilmesi gibi düzenlemeler yer almakta ise de asıl işverenin denetim

etkisi, işyeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle bu tür düzenlemelere yer verilmesi olağan karşılanmalıdır. Bu nedenle sözü edilen hükümler alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermez. Keza, alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeden yine alt işverene bağlı olarak çalışmış olması da alt işverenlik uygulamasının muvazaalı olduğunu kabule yeterli değildir. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı belediyeye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 1.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8626, Karar No: 2019/15512, Tarih: 05.11.2019

**18. Ceza Dairesi         2019/8626 E.  ,  2019/15512 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Cinsel taciz, hakaret, tehdit ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Burhaniye Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 14/03/2018 tarihli ve 2018/1163 soruşturma, 2018/436 esas, 2018/347 sayılı iddianamenin iadesine dair Burhaniye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2018 tarihli ve 2018/129 iddianame değerlendirme sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesinin 16/05/2018 tarihli ve 2018/687 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının,10/07/2018 gün ve 2018/59453 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Her ne kadar sanık hakkında düzenlenen iddianamenin, " ... 1-Olay günü şüphelinin eylemlerinden şikayetçi olan müştekilerin evlerinin kapısına bir cisimle vurularak şüpheli tarafından zarar verildiğine dair müştekilerin beyanları ve 13/03/2018 tarihli tutanak ile mala zarar verildiğinin anlaşılması karşısında, şüphelinin mala zarar verme suçu nedeniyle yürütülen soruşturma muktezaya bağlanmadan, 2-Müştekilerin olay günü evlerinin avlusuna girerek kapılarına vurup iddianamede belirtilen suçlara konu sözleri söyleyen şüphelinin müştekilerin komşularının müdahale etmesi ile evlerinin önünden uzaklaştırıldığını beyan etmelerine rağmen, olaya müdahale ederek bilgi ve görgüsü olduğu belirtilen müştekilerin komşuların tespiti ile beyanların temin edilmeyip, bu suretle atılı suçların sübutuna mutlak derecede etkisi bulunan deliller toplanmadan.. " gerekçesiyle iadesine karar verilmiş ise de,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 170/4. maddesindeki “İddianamede, yüklenen suçu oluşturan olaylar, mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 225/1. maddesinde yer alan "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenleme karşısında, iddianamedeki anlatıma göre şüpheliye isnat edilen suçları oluşturan olayların mevcut delillerle ilişkilendirilerek gösterildiği ve şüpheliye yüklenen ve suç olduğu kabul edilen eylemlerin neler olduğundan bahsedildiği, iddianame konusu olmayan suç veya suçlara ilişkin yargılamanın her aşamasında suç duyurusunda bulunabileceği cihetle, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun iddianamenin iadesine ilişkin 174. maddesi;

"1- Mahkeme tarafından, iddianamenin ve soruşturma evrakının verildiği tarihten itibaren on beş gün içinde soruşturma evresine ilişkin bütün belgeler incelendikten sonra, eksik veya hatalı noktalar belirtilmek suretiyle;

a) 170 inci maddeye aykırı olarak düzenlenen,

Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun iddianamenin iadesine ilişkin 174. maddesi;

"1- Mahkeme tarafından, iddianamenin ve soruşturma evrakının verildiği tarihten itibaren on beş gün içinde soruşturma evresine ilişkin bütün belgeler incelendikten sonra, eksik veya hatalı noktalar belirtilmek suretiyle;

a) 170 inci maddeye aykırı olarak düzenlenen,

b) Suçun sübûtuna etki edeceği mutlak sayılan mevcut bir delil toplanmadan düzenlenen,

c) Ön ödemeye veya uzlaşmaya tâbi olduğu soruşturma dosyasından açıkça anlaşılan işlerde önödeme veya uzlaşma usulü uygulanmaksızın düzenlenen, İddianamenin Cumhuriyet Başsavcılığı'na iadesine karar verilir.

2- Suçun hukukî nitelendirilmesi sebebiyle iddianame iade edilemez.

3- En geç birinci fıkrada belirtilen süre sonunda iade edilmeyen iddianame kabul edilmiş sayılır.

4- Cumhuriyet Savcısı, iddianamenin iadesi üzerine, kararda gösterilen eksiklikleri tamamladıktan ve hatalı noktaları düzelttikten sonra, kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesini gerektiren bir durumun bulunmaması halinde, yeniden iddianame düzenleyerek dosyayı mahkemeye gönderir. İlk kararda belirtilmeyen sebeplere dayanılarak yeniden iddianamenin iadesi yoluna gidilemez.

5- İade kararına karşı Cumhuriyet Savcısı itiraz edebilir." biçiminde düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'da düzenlenen iddianamenin iadesi kurumu, uzun süren yargılama süreçlerinin önüne geçilebilmesi ve davaların “tek oturum”da bitirilebilmesini temin amacıyla getirilen düzenlemelerden biridir. Bunun gerçekleştirilebilmesi için de soruşturma safhasında tüm delillerin toplanmış olması gerekmektedir.

5271 sayılı CMK’nın 2/e maddesinde “kanuna göre yetkili mercilerce suç şüphesinin öğrenilmesinden iddianamenin kabulüne kadar geçen evre” olarak tanımlanan soruşturma safhasında asıl görevli ve yetkili makam Cumhuriyet Savcısı'dır.

İnceleme konusu somut olayda; şüpheli hakkında TCK'nın 125/1, 106/1, 105/1, 116/4 maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı anlaşılmaktadır.

Burhaniye 2. Asliye Ceza Mahkemesi, 29/03/2018 tarih, 2018/129 nolu kararı ile "1-Olay günü şüphelinin eylemlerinden şikayetçi olan müştekilerin evlerinin kapısına bir cisimle vurularak şüpheli tarafından zarar verildiğine dair müştekilerin beyanları ve 13/03/2018 tarihli tutanak ile mala zarar verildiğinin anlaşılması karşısında, şüphelinin mala zarar verme suçu nedeniyle yürütülen soruşturma muktezaya bağlanmadan,

2- Müştekilerin olay günü evlerinin avlusuna girerek kapılarına vurup iddianamede belirtilen suçlara konu sözleri söyleyen şüphelinin müştekilerin komuşlarının müdahele etmesi ile evlerinin önünden uzlaştırıldığını beyan etmelerine rağmen, olaya müdahale ederek bilgi ve görgüsü olduğu belirtilen müştekilerin komşuların tespiti ile beyanların temin edilmeyip, bu suretle atılı suçların sübutuna mutlak derecede etkisi bulunan deliller toplanmadan, eksik soruşturma ile," gerekçesiyle iddianamenin iadesine karar vermiştir.

Bu karara itiraz edilmesi üzerine Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesinin 16/05/2018 tarihli ve 2018/687 değişik iş sayılı kararı ile itirazin reddine karar verilmiştir.

CMK’nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Cumhuriyet Savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir.

Somut olayda, şüpheli hakkında isnad edilen suçlardan dolayı toplanan delillere göre kamu davası açılması için yeterli şüphenin mevcut olduğu, olaya ilişkin bilgi ve görgüsü olduğu belirtilen komşuların kimlik bilgilerinin tespit edilerek beyanlarının alınmamasının atılı suçların sübûtuna etki edeceği mutlak sayılan mevcut bir delil niteliğinde olmaması ve iddianame konusu olmayan mala zarar verme suçuna ilişkin yargılama aşamasında suç duyurusunda bulunabileceğinin anlaşılması karşısında, iddianamenin iadesi kararı ve bu karara itiraz üzerine merciin itirazın reddi kararı hukuka aykırıdır.

Sonuç ve karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesinin 16/05/2018 tarihli ve 2018/687 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK’nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 05/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/869, Karar No: 2021/678, Tarih: 17.02.2021

**4. Hukuk Dairesi         2020/869 E.  ,  2021/678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/03/2014 gününde verilen dilekçe ile muvazaa nedeniyle tapu iptal ve tescil, aksi halde temliken tescil, aksi halde bedel iadesi istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; bedel iadesi talebi yönünden davanın kabulüne dair verilen 06/03/2018 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1)Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2) Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, muvazaa nedeniyle tapu iptal ve tescil, aksi halde temliken tescil, bunun da mümkün olmaması halinde bedel iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece davacının bedel iadesi isteminin kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, ekonomik sıkıntılar yaşayan müvekkili ...’ın Muş ili Merkez ilçesi Kültür Mahallesi... sayılı taşınmazı davalının babası ...’a işleri düzeldiğinde geri almak üzere devrettiğini, müvekkilinin işleri düzelince davalının babası ile aralarındaki sözleşme gereğince haricen belirlenen bedeli ödediğini, ancak taşınmaz bedelinin tahsil edilmesine rağmen davalının babası ...’un müvekkilini sürekli oyaladığını ve devrin gerçekleşmediğini, bu süreçte taşınmazın... tarafından muvazaalı olarak önce dava dışı oğlu ... ’a ardından da davalıya devredildiğini belirterek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline, bu talebinin kabul edilmemesi halinde müvekkilinin iyiniyetli hareket ederek taşınmazın kendisine ait olacağı düşüncesiyle malzeme bedelinin tamamını ödeyerek taşınmaz üzerine bina inşa ettiğinden dava konusu taşınmazın temliken tescilini, aksi halde davalının murisi ...’a ödenen bedelin tazminini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine dair verilen ilk kararın Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 14/03/2017 tarihli 2016/8538 esas ve 2017/2734 karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, davacılar tarafından murislerinin inançlı işlem iddiasının yazılı delil ile ispat edilemediğinden tapu iptal tescil talebinin yerinde olmadığı, yine taşınmaz üzerindeki yapının da taşınmazın davalının murisi...’a satılmasından önce yapılması nedeniyle temliken tescil talebinin reddine karar vermek gerektiği, ödenen bedelin tazmini talebi yönünden ise taşınmazın geri alınması için davacı tarafından 23.000,000 YTL (23.000 TL) ödendiğinin tanık anlatımları ile ispat edildiği, ancak ödemenin 1985 yılında yapılmış olması nedeniyle dava tarihi olan 2014 yılı gözetilerek bedelin uyarlanması yönünden bilirkişi raporu alındığı ve alınan raporun denetime elverişli olduğu, ancak dava dilekçesinde harca esas değerin 10.000 TL olarak belirtildiği gerekçesiyle davacı tarafından ödenen bedele yönelik talebin kabulüne ve 10.000 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Her ne kadar mahkemece bozma ilamına uyulduğu belirtilmiş ise de bozmaya aykırı davranılmıştır. Şöyle ki; mahkemece davanın reddine dair verilen ilk karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 14/03/2017 tarihli 2016/8538 esas ve 2017/2734 karar sayılı ilamı ile “HMK'nun 203/a bendinde, senetle ispatın istisnası olarak ‘Altsoy ve üstsoy, kardeşler, kayınbaba, kaynana ile gelin ve damat arasındaki işlemler’ olarak belirtildiği, somut olayda, davalının murisi Hayrettin'in davacının kayınbabası olduğu, öte yandan tereke borçlarından mirasçıların müteselsilen sorumlu olup bir mirasçıdan talep edilmesinin de mümkün olduğu, davacı kayınbabası Hayrettin'e 30.000,00 TL verdiğini iddia etmiş ise de tanık anlatımları ile anlaşmanın bu miktar üzerinden yapıldığı ancak ödenen paranın 23.000 TL olduğunun ispatlandığı, bu durumda mahkemece, davacının 23.000 TL alacak ve faizi yönünden talebin kabulüne karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece anılan bozma ilamına uyulmakla davacı yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Ayrıca davacılar tarafından taşınmazın dava tarihindeki değeri üzerinden eksik harç ikmal edilmiştir.

Şu durumda; mahkemece uyulmasına karar verilen bozma ilamı gereğince 23.000 TL alacağın faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, davalının tüm, davacıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8287, Karar No: 2022/4001, Tarih: 24.05.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/8287 E.  ,  2022/4001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 19/07/2019 tarih ve 2018/143 E. - 2019/718 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “Doğata” isimli firmayı 2007 yılında kurduğunu, 2008 yılında “Atatürk Orman Çiftliği” isim hakkını aldığını, daha başarılı, güçlü olmak amacıyla ve kredinin teminatlandırılması aşamasında davalı Polisan ile 19/07/2010 tarihinde Hisse Alım ve Ortaklık Sözleşmesi yapıldığını, Doğaata Su ve Su Ürünleri Gıda Turizm San. ve Tic. A.Ş. (yeni unvanı Atasu Su ve Ürünleri San. Tic. A.Ş.)'ne ait hisselerin %75'i davalıya devrine dair protokole davacının satıcı davalının ise alıcı sıfatıyla imza attıklarını, taraflar arasında yapılan sözleşme uyarınca da davacının üç yıllığına şirkete genel müdür olarak atanacağını, aylık ücret, ikramiye, araba gibi özlük hakları ile diğer çalışma koşulları konusunda hizmet sözleşmesi düzenleneceği, hizmet sözleşmesinin 2. yılının bitiminde anlaşma halinde 2 yıl daha uzatılabileceği hususunun kararlaştırıldığını, 07/09/2011 tarihinde düzenlenmiş ihtarname ile davacının haksız ve hukuka aykırı bir şekilde genel müdürlükten el çektirildiğini, 16/11/2013 tarihli yönetim kurulu kararıyla da şirket ana sözleşmesine aykırı olarak davacının 587.500.- TL itibari değeri olan 5.875 adet B grubu ortaklık payından ıskat edilerek davacının %25 ortak kalma hakkının elinden alındığını, yine 25/12/2013 tarihli Ticaret Sicil Gazetesi'nde yayınlanan 2011 yılı şirket olağan genel kurulu kararıyla sözleşmeye aykırı olarak B grubu hisselerinden ıskat edilen davacının şirket yönetim kurulu üyeliği görevinin de sonlandırıldığını, yönetim kurulu kararlarının butlan ile malul olduğunun tespiti için Hendek Asliye Hukuk Mahkemesi'nde 2015/503, 2013/22, 2013/448 ve 2013/352 Esaslarına kayıtlı davalar açtığını ve bu davaların devam ettiğini, kapanıştan sonra 3 yıl genel müdür ve en az 24 ay %25 ortak kalacağını düşünerek sözleşme imzalayan davacının davalının çok ağır sözleşme ihlalleri ile karşılaştığını, piyasa değeri çok yüksek olan şirketin değer kaybına uğradığını, müvekkilinin de zarara uğradığını, kişilik haklarının zedelendiğini, şirket tarafından davacıya ödenmemiş olan genel müdürlük hizmet alacağından dolayı Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2014/253 Esas sayılı dava dosyasındaki icra takibine yapılan itirazın iptali davası açtıklarını, davalının 19/07/2010 tarihli sözleşmeye aykırı davrandığının tespitine, davalının sözleşmeye aykırı davranışı nedeniyle şimdilik 10.000,00 TL maddi tazminat ile 50.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin Atasu Su ve Su Ürünleri A.Ş.'nin 5 hissedarından birisinin olduğunu, şirketin iş ve işlemlerinin yapılması için beş yönetim kurulu üyesinin atandığını, yapılan iş ve işlemlerinin hukuka aykırı olduğunu kabul etmemekle birlikte yönetim kurulu üyeliği işlemlerinden kaynaklı zarar iddiası ile açılan davanın şirket tüzel kişiliği ile şirket yönetim kurulu üyelerine yöneltilmesi gerektiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.