muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20433, Karar No: 2014/28001, Tarih: 24.11.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/20433 E.  ,  2014/28001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 18. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2013/552-2014/227

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Borçlunun 10.10.2011 tarihli ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, şikayetin reddine karar verildiği, şikayetçinin temyiz yoluna başvurması üzerine icra mahkemesinin ihalenin feshi isteminin reddine yönelik kararının onandığı, para cezası yönünden ise; İİK'nun 134/2. maddesi uyarınca talebin reddine karar verilmesi halinde icra mahkemesinin şikayetçiyi feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum edeceği belirtilerek kararın bozulduğu anlaşılmıştır. Karar düzeltme talebinin Dairece reddi üzerine mahkemece bozma ilamına uyulmuş ve şikayetçinin feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkumiyetine karar verilmiştir.

Ancak İİK'nun 134/2. maddesinde mahkemece istemin reddi halinde davacının feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkumiyeti öngörülmüşse de, madde gereğince hükmolunan para cezası hazine lehine hükmedilen bir para cezası niteliğindedir.

Somut olayda mahkeme hükmünün 1 nolu bendi “ihale bedelinin %10'u oranında para cezasının davacı taraftan alınarak alınarak hazineye irat kaydına” şeklinde kurulması gerekirken “ihale bedeli üzerinden %10 oranında para cezasının davacı taraftan alınarak davalı tarafa verilmesine” şeklinde kurulması isabetsiz olup mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekmekle beraber anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İstanbul 18. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 18.03.2014 tarih ve 2013/552 Esas, 2014/227 Karar sayılı kararının hüküm bölümünün para cezası ile ilgili 1. bendinde yer alan "ihale bedeli üzerinden %10 oranında para cezasının davacı taraftan alınarak davalı tarafa verilmesine "ibaresinin silinerek karar metninden tamamen çıkarılmasına, yerine "ihale bedelinin %10'u oranında para cezasının davacı taraftan alınarak hazineye irat kaydına" şeklinde düzeltilmesine, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4700, Karar No: 2007/5628, Tarih: 26.03.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/4700 E.  ,  2007/5628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elazığ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/01/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

4833 sayılı 2003 yılı Mali Bütçe Kanunu'nun 51/t maddesiyle, 5027 sayılı 2004 yılı Bütçe Kanunu'nun 4910 ve 2005 yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e maddelerindeki faiz oranları genel bütçeye bağlı idarelerle, katma bütçeli idarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanır. (HUK'nun 02.12.2004 tarih ve 2004/12-667 E. sayılı kararı)

Somut olayda, borçlu Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü ilamda öngörülen tazminat borcu için takip edildiğine göre yukarıda yer alan açıklamalar dikkate alındığında faiz hesabının anılan maddelerle belirtilen oranlara göre yapılması zorunlu ise de; 2003 yılı Bütçe Kanunu'nun 51/t maddesi Anayasa Mahkemesi'nin 22.01.2004 tarih ve 2003/41 E, 2004/4 K. sayılı kararıyla; 2004 yılı Bütçe Kanunu'nun 4910 maddesi yine Anayasa Mahkemesi'nin 07.06.2005 tarih ve 2004/12 E. ve 2005/35 K. sayılı kararıyla iptal edilmiş olup, elde bulunan ve uyuşmazlığın sürdüğü davalarda iptal kararının "geriye yürümeme" kuralı uygulanmayacağından ve de 2005 yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e maddesi 5335 sayılı Kanun'un 29. madde c. bendi hükmü gereğince 01.05.2005 tarihinden itibaren yürürlükten kaldırıldığından, mahkeme kararına esas alınan raporda 2003 ve 2004 yılı için yapılan hesaplama yasaya uygun ise de, 01.01.2005-30.04.2005 tarihleri arasındaki dönemde işleyecek faizin 2005 yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e maddesindeki oranlar esas alınarak hesaplanması, yerine 3095 sayılı Kanun'daki orana dayalı bilirkişi raporu esas alınarak sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19444, Karar No: 2023/3572, Tarih: 25.04.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/19444 E.  ,  2023/3572 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/220 E., 2016/139 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında suç tarihinde uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanma suçunu işlediğinden Giresun Cumhuriyet Başsavcılığının 17.04.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarıca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Giresun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli ve 2014/220 Esas, 2016/139 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun'la değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna ve mükerrerliğine hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Bulunan uyuşturucu maddenin kendisine ait olmadığına,

3. Hakkında daha önce aynı suçtan hüküm tesis edildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın kolluk görevlileri tarafından Liman'da bulunan halı saha yanındaki kayalıklarda çok miktarda alkol alması nedeniyle sızmış bir vaziyette bulunduğu, yanında gazete kağıdı içerisinde hint keneviri bitki kırıntısı bulundurduğunun tespit edildiği, sanığın alınan ifadesinde kullanmak için uyuşturucu maddeyi yanında bulundurduğunu ikrar ettiği, sanığın vücudundan alınan biyolojik örneklerde uyuşturucu madde kullandığına ilişkin bulguya rastlanmadığı, ... Kriminal Polis Laboratuvarından alınan rapor ile bitki kırıntılarının uyuşturcu madde ihtiva ettiğinin teyit edildiği eylem değerlendirildiğinde sanığın kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu işlediği yönünde yeterli şüphenin oluştuğu dosya kapsamından anlaşıldığı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Sanığın hakkında daha önce aynı suça ilişkin Giresun 3. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedildiği ve tedbire uyduğunu belirtmesi ile mahkemece inceleme yapıldığı, Giresun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2014 tarihli, 2014/235 Esas ve 2014/216 Karar sayılı dosyası olduğu görülmekle sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

A. Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, 5271 sayılı Kanun'da yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

B. Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, daha önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları ile adli sicil kaydındaki hükümlülükleri dikkate alınmaksızın, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla 5560 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesine göre ceza takdir edilip “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

C. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükümlülüğün “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçuna ilişkin olduğu, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesiyle 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde yapılan değişiklikler ile yine 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7 nci maddeye göre, koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, tekerrüre esas alınan ilamla ilgili olarak yasal değişiklik sonrası bir uyarlama işlemi yapılıp yapılmadığının araştırılması, yapılmamışsa uyarlama yargılaması yapıldıktan sonra sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesinde zorunluluk bulunması, bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Giresun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli ve 2014/220 Esas, 2016/139 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1423, Karar No: 2009/6042, Tarih: 31.03.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/1423 E.  ,  2009/6042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 30.10.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün \* tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. Taraf vekillerinin dilekçe gönderdiği davacı M.. D..'in 26.12.2008 tarihinde öldüğünü beyan ettikleri görüldü. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı asil M.. D..'in 26.12.2008 tarihinde öldüğü dosyaya sunulan nüfus kayıt örneğinden anlaşılmıştır. Evlilik birliği ölümle sona ermiştir. Bu konuda bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.31.03.2009 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/5511, Karar No: 2011/3799, Tarih: 26.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/5511 E.  ,  2011/3799 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm Üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farlılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla,

İncelenen dosyada 134 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, Üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23277, Karar No: 2013/18801, Tarih: 30.09.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/23277 E.  ,  2013/18801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne, eşyanın müsaderesine, nakil vasıtasının iadesine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Hükmolunan cezanın tür ve miktarına, müsadereye konu eşyanın gümrüklenmiş piyasa değerine göre, 21 Temmuz 2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5219 sayılı Yasa'nın 2/A-c ve 3/B madde ve fıkraları ile değişik HUMK.nun 427 ve 1412 sayılı CMUK.nun 305/1.maddelerine göre hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca sanığın temyiz talebinin REDDİNE,

II-Katılan temsilcisinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de,

1-7201 sayılı Yasa'nın 35/1.maddesinde "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır." hükmü öngörülmüş olup;

a-Soruşturmada ön ödeme önerisi 7201 sayılı Yasa'nın 35.maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, bu adresin daha önce usulüne uygun olarak tebligat yapılmış olan bir adres olmadığı anlaşıldığından, yeninden ve usulüne uygun şekilde ön ödeme önerisi tebliğ edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği hususlarının düşünülmemesi,

b-Sanığın savunma ve delillerin tespiti için, daha önce usulüne uygun şekilde herhangi bir tebligat yapılmış olmayan bir adrese 5271 sayılı CMK.nun 195.maddesi uyarınca çıkartılan açıklamalı çağrı kağıdının bila-tebliğ iadesi üzerine, bu kez CMK.nun 195.maddesindeki uyarıyı içerir 7201 sayılı Yasa'nın 35.maddesine göre yapılan tebligat ile yetinilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Suç tarihi 16.07.2006 olduğu halde, karar başlığında 18.08.2006 olarak gösterilmesi,

3-Suça konu eşyanın miktarı itibariyle, dava konusu nakil vasıtasının müsaderesi yerine iadesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14782, Karar No: 2020/766, Tarih: 24.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/14782 E.  ,  2020/766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 21.12.2015 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; mahkemenin görevsizliğine dosyanın görevli ve yetkili Bursa İdare Mahkemesine gönderilmesine dair verilen 24.05.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, ... İlçesi, ... Köyü 630 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, aynı köy istasyon Mahallesi sınırları içerisinde karayollarına ait köprü bulunduğunu, bu köprünün yakınında arsası ve besihanesinin olduğunu köprünün temel şartlarının köprü ayaklarının ve etrafındaki akıntı unsurlarının uygun olmadığını, ileride sel felaketi olduğu takdirde besihanesini su basıp hayvanlarının telef olması ihtimalinin olduğunu, bu nedenle becilik yapamadığını ve mağdur olduğunu belirterek, yeni köprü altındaki dere talveg kolunun eski köprü altındaki doğal talveg koluyla aynı duruma getirilmesini, her iki köprünün akış kesintilerinin açık tutulmasını ve eski köprünün kapatılan gözlerinin yeniden açılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili idari yargının görevli olduğunu idarece bu bölgede iki adet köprü inşa edildiğini, birinci köprünün 2009-2011, ikinci köprünün 2013-2014 yılları arasında tamamlandığını, ikinci köprünün ... Yapı Madencilik San. ve Tic. A.Ş. tarafından yapıldığını, davacı taşınmazına bir müdahale olmadığını taşınmazın bir zarara da uğramadığını, 2009 yılından beri bahse konu besihanede herhangi bir hayvancılık faaliyeti yürütülmediğini, dere yatağının eski seyrinde ve doğal kotunda aktığını, besihaneninde aralarında bulunduğu bu kesimdeki binaların dere yatağı içerisinde kaldığını, bu nedenle idareye bir kusur izafe edilemeyeceğini uğranılması muhtemel bir zarara dayanılarak açılan bu davada hukuki menfaat bulunmadığını belirterek, görevsizlik kararı verilmesini, aksi halde davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece görevsizlik kararı verilerek dosyanın görevli ve yetkili Bursa İdare Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 737. maddesinden kaynaklanan komşuluk hukukuna dayalı elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme isteminden ibarettir.