muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/28964, Karar No: 2015/29704, Tarih: 02.11.2015

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iptali talep edilen 12-13 Nisan 2014 tarihli genel kurulun vesayet makamı olan Ankara 10. İş Mahkemesinin denetiminde ve kayyım heyeti marifetiyle gerçekleştirildiğini, Ankara 10. İş Mahkemesinin, genel kurulun, iptal edilen genel kurulun yenilenmesi niteliğinde olduğu için o tarihteki delege yapısının dikkate alınması gerektiğine karar verdiğini, sendika üyesi olan Tesco-Kipa işyerleri ile birlikte toplam işçi sayısının 41.238 olarak tespit edildiğini, 3.423 Tesco-Kipa işçisi dahil edildiğinden, iptal edilen 26-27 Mart 2011 tarihli genel kurula nazaran bazı şubelerin delege sayılarının arttığını bazı şubelerinde delege sayılarının azaldığını, ölüm, emeklilik, üyeliğin kaybı, istifa ve benzeri sebeplerle boşalan delegeliklerin alt sıralardan tamamlanmasının kayyım heyetince kabul edilmediğini, seçilmiş delegelerin ise üyeliklerine bağlı sendika işleyişine katılma hakkının bir parçası olması sebebiyle üyeliğin sona ermesi halinde delegeliğin sona erdiğini, bu sebeple üyeliği sona eren seçilmiş delegelere 12-13 Nisan 2014 tarihli genel kurulda yer verilmediğini, yapılan itirazın da seçim kurulu tarafından reddedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yargılama sırasında 9. Olağan Genel Kurulun dört yıllık süresi sona erdiğinden şubelerden seçilen yeni üst kurul delegeleri ile yeni genel kurulun yapıldığı, sendika organlarının seçimlerinin gerçekleştirildiği, süresi dolduğundan 9. Olağan Genel Kurulun yenilenmesine imkan olmadığı gerekçesiyle konusu kalmayan davanın esası hakkında hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacılar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 2/1-ğ maddesinde sendikalar “İşçilerin veya işverenlerin çalışma ilişkilerinde, ortak ekonomik ve sosyal hak ve çıkarlarını korumak ve geliştirmek için en az yedi işçi veya işverenin bir araya gelerek bir işkolunda faaliyette bulunmak üzere oluşturdukları tüzel kişiliğe sahip kuruluşlar” olarak tanımlanmıştır. Anayasanın 51. maddesi de aynı doğrultudadır. Aynı maddenin son fıkrasında sendikaların yönetim ve işleyişlerinin demokrasi esaslarına aykırı olamayacağı vurgulanmıştır.

Genel kurul sendikaların iradesini yansıtan nihai karar organıdır. Genel kurullar bakımından asıl olan ise olağan genel kuruldur. Olağan genel kurul, kanunda ve daha kısa bir süre belirlenmesi şartıyla tüzükte öngörülen sürelerde düzenli olarak yapılmak zorunda olunan ve yapılması için herhangi bir sebebin ortaya çıkması gerekli olmayan genel kuruldur. Olağanüstü genel kurul ise ancak genel kurulun olağanüstü toplanmasını gerektirir nitelikte objektif ve ciddi sebeplerin bulunması halinde söz konusu olan istisnai nitelikteki genel kuruldur.

6356 sayılı Kanun'un 9. maddesinde, genel kurulun, sendika ve şubelerin zorunlu organlarından olduğu belirtilmiştir. Genel kurulun görev ve yetkileri, aynı Kanun'un 11. maddesinde düzenlenmiş olup, maddeye göre, sendika organlarının seçimi yetkisi de genel kuruldadır. Bu itibarla, sendikanın yönetim, denetim ve disiplin kurulu üyelerinin belirlendiği genel kurulların, demokratik esaslar doğrultusunda icra edilmesi, sendika içi demokrasinin gerçekleşmesi yönünden son derece önemlidir. Bu cümleden olarak, bir sendikanın demokratik yapıya sahip olup olmadığına ilişkin en somut ölçüler genel kurulun yapısı ve işleyişinde aranmalıdır. 9. Olağan Genel Kurulu 26-27 Mart 2011 tarihinde gerçekleştirilmiş, ancak Ankara 10. İş Mahkemesi'nin 30.04.2013 tarihli kararı ile anılan genel kurulun iptaline ve sendikaya kayyım tayinine karar verilmiştir. Bilahare, iptaline karar verilen genel kurulun 12-13 Nisan 2014 tarihinde yenilenmesine karar verilerek söz konusu tarihte de 9. Olağan Genel Kurul yeniden icra edilmiştir. Somut olayda da, bu genel kurulun iptali talep edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, yargılamanın devamı esnasında, süresinin gelmesi sebebiyle sendikanın 10. Olağan Genel Kurulu 21-22 Mart 2015 tarihinde icra edilmiştir. Mahkemece, yeni genel kurulun icra edilmesi sebebiyle davanın konusuz kaldığı kabul edilmiş ise de, gerekçe dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Sendikalar tarafından icra edilen her genel kurul, birbirinden farklı hukuki neticeler doğurmaktadır. Nitekim, iptali talep edilen genel kurulda da, zorunlu organ seçimleri dışında alınan kararlar ve tüzük değişiklikleri söz konusudur. Diğer taraftan, önceki genel kurulda icra edilen seçim sonuçları da, tabii delegeler yönünden sonraki olağan genel kurulu da etkileyecek niteliktedir. Bu itibarla, eldeki davanın konusuz kalması söz konusu değildir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular karşısında, mahkemece işin esasının incelenmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12400, Karar No: 2013/1827, Tarih: 05.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/12400 E.  ,  2013/1827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

... ...

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı işyerinde 01.03.2000 - ....08.2010 tarihleri arasında 2009 yılı Ağustos ayından itibaren ücretinin .../... oranındaki kısmının eksik ödenmesi sebebiyle ... sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir

Davalı işveren, davacının ... sözleşmesinin devamsızlık haklı sebebine dayanılarak 25/II-g maddesi uyarınca gereğince feshedildiğini, fazla mesai ve ücret alacağı bulunmadığı, taleplerin zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının ... sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Temyize konu uyuşmazlıkta, 27.03.2012 tarihi duruşmada tefhim edilen kısa kararda, bu davada talep edilmeyen ihbar tazminatına hükmedildiği belirtilmiş ve davacı tarafça talep edilen fazla mesai ücretine ilişkin karar hükümde yer almamıştır. Taraflara tebliğ edilen kararın, gerekçe bölümünde, davacının ....229,64 TL kıdem tazminatı, ....870,00 TL ücret alacağı ve ....934,41 TL fazla mesai ücret alacağına hak kazandığı belirtilmiştir ve hüküm fıkrası hatalı olarak tefhim edilen kısa karada gösterildiği şekilde oluşturulmuştur.

Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun ....04.1992 tarih ve 1991/... esas, 1992/... karar sayılı kararı gereğince bozma sebebidir. Mahkemece tefhim edilen kısa karar ile sonradan yazılan gerekçeli karar arasındaki çelişki açık olduğundan kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir. Bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazları incelenmemiştir .

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9344, Karar No: 2014/68, Tarih: 14.01.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9344 E.  ,  2014/68 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26.09.2013

NUMARASI : 2013/415-2013/415

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasında davacı vekilinin ihtiyati tedbir talebinin reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde ihtiyati tedbir isteyen-davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

İhtiyati tedbir isteyen-davacı vekili, davalı arsa sahibi ile dava dışı yüklenici O.. İnş. Tic. A.Ş. arasında 05.06.1995 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, dava dışı yüklenicinin üzerine düşen hak ve vecibeleri yine noterde düzenlenen 26.12.2011 tarihli sözleşme ile müvekkiline devrettiğini, müvekkilinin inşaat sözleşmesinde yüklenici sıfatı kazandığı halde, gerek davalı arsa sahibi gerekse de devreden yüklenici şirket tarafından muaraza çıkartıldığını ileri sürerek, arsa sahibi davalının çıkardığı muarazanın men'i ile 26.12.2011 tarihli devir sözleşmesinin ayakta olduğunun tespitine ve müvekkiline vekaletnameyle yükleniciye verilen yetkilerin verilmesini ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine konu 4491 ada 2 ve 44570 ada 4 parselin tapu kayıtlarının üçüncü kişilere temlikinin önlenmesi için ihtiyati tedbir konulmasını talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Yasa'nın 389. maddesinde sadece uyuşmazlık konusu hakkında ihtiyati tedbir kararı verilebileceğinin hüküm altına alındığı, eldeki davada tedbir konulması istenilen taşınmazların mülkiyeti ile ilgili bir uyuşmazlık bulunmadığı, davanın konusunun bu taşınmazlarla bir ilgisinin bulunmadığı gerekçesiyle, yerinde görülmeyen tedbir isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati tedbir isteyen-davacı vekili temyiz etmiştir.

İhtiyati tedbirin şartlarını düzenleyen 6100 sayılı HMK'nın 389/1. maddesine göre, "Mevcut durumda meydana gelebilecek bir değişme nedeniyle hakkın elde edilmesinin önemli ölçüde zorlaşacağından ya da tamamen imkânsız hale geleceğinden veya gecikme sebebiyle bir sakıncanın yahut ciddi bir zararın doğacağından endişe edilmesi hâllerinde, uyuşmazlık konusu hakkında ihtiyati tedbir kararı verilebilir." İhtiyati tedbir, bu madde hükmü uyarınca kural olarak kendisi çekişmeli olan, bir diğer ifade ile davacının üzerinde ayni hak iddia ettiği malların üçüncü kişilere devrinin engellenmesi amacını güder.

Somut olayda, davacı tarafça dava dışı yükleniciden devralınan 05.06.1995 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin ayakta olduğunun tespiti, muarazanın giderilmesi ve bu sözleşmede yükleniciye tanınan yetkilerin tamamının müvekkiline tanınması ve yetki verilmesi ile birlikte inşaat sözleşmesine konu taşınmazların tapu kaydına üçüncü kişilere devir ve temlikinin önlenmesi için ihtiyati tedbir kararı verilmesi talep edilmiştir.

Somut olayda, davacı tarafça dava dışı yükleniciden devralınan 05.06.1995 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin ayakta olduğunun tespiti, muarazanın giderilmesi ve bu sözleşmede yükleniciye tanınan yetkilerin tamamının müvekkiline tanınması ve yetki verilmesi ile birlikte inşaat sözleşmesine konu taşınmazların tapu kaydına üçüncü kişilere devir ve temlikinin önlenmesi için ihtiyati tedbir kararı verilmesi talep edilmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 355. vd. ( 6098 sayılı TBK'nun 470. vd) maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinin bir türü olan “arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi” iş sahibinin bir arsanın muayyen bir payının bedel olarak devri veya devri taahhüdü karşılığında, yüklenicinin bir inşa (yapı) eseri meydana getirmeyi taahhüt ettiği, tam olarak iki tarafa borç yükleyen, ivazlı, çift tipli bir karma sözleşme olup, davacının yükleniciliği temlik aldığı 05.06.1995 tarihli sözleşmenin 5. maddesinde arsa sahibine, yükleniciye kademeli olarak tapu devretme ödevi yüklenmektedir.

Bu durumda mahkemece, ayakta olduğunun tespiti istenilen inşaat sözleşmesine konu taşınmazların üçüncü kişilere devir ve temlikinin önlenmemesi durumunda, diğer bir deyişle taşınmazların arsa sahibi davalı tarafından üçüncü kişilere devredilme olasılığına göre davacı yüklenici yönünden HMK'nın 389. maddesi uyarınca mevcut durumda meydana gelebilecek bir değişme nedeniyle hakkın elde edilmesinin önemli ölçüde zorlaşacağı ya da tamamen imkânsız hale geleceği açık olduğundan, davacı vekilinin ihtiyati tedbir isteminin kabulüne karar verilmesi gerekirken, bu husus gözardı edilerek, taşınmaz mülkiyetiyle ilgili ihtilaf olmadığına dair hatalı gerekçe ve yanılgılı değerlendirmeye dayanılarak talebin reddi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ihtiyati tedbir isteyen-davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11477, Karar No: 2010/6338, Tarih: 03.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/11477 E.  ,  2010/6338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/04/2008 tarih ve 2005/192-2008/71sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 01.06.2010 gününde davacı avukatı ...ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1989 yılından itibaren LOTÜS+Şekil ibaresini işletme adı olarak, 7.8.1996 tarihinden itibaren de marka olarak kullandığını, davalının 1996 yılında aynı ibareyi ticaret unvanın da kullanmaya başladığını, müvekkilinin sözlü ve 8.6.2004, 5.11.2004 tarihli ihtarlar ile ibarenin unvan olarak kullanılmamasını davalı taraftan istediğini ancak bir sonuç alamadığını, davalının aynı sektörde çalışması nedeniyle müvekkilinin unvan ve markasından haberdar olduğunu, ayrıca davalının yöneticilerinin müvekkilinin müşterisi olduğu İnanır Kozmetik adlı şirketin Ankara temsilciliğini yaptığını, davalı şirketin yöneticilerinin kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, davalı tarafından yapılan haksız rekabetin men’ine, davalı şirket ticari unvanındaki LOTÜS ibaresinin terkinine, fazlaya dair talep ve dava hakları saklı kalması kaydıyla şimdilik, 500 YTL maddi ve 3.000 YTL manevi tazminatın davalıdan faizi ile tahsiline, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 8.4.2002 tarihinde Ankara’da kurulduğunu, müvekkilinin güzellik salonlarına, medikal cihaz pazarlaması ile uğraşan şirketlere bu işin toptancılığını yapan şahıs ve şirketlere cihaz ve ekipman sattığını, pazarlamasını yaptığı malların markasının LOTÜS olmadığını, müvekkili ile davacının müşteri kesiminin farklı olduğunu, müvekkilinin kayıtlı ticaret unvanını kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma,toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, LOTÜS ibaresi üzerinde gerçek hak sahibinin davacı olduğu, davalının ihtara rağmen ibareyi markasal olarak kullanmaya devam etmesinin haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile maddi tazminata ilişkin davanın feragat nedeniyle reddine, davalı şirketin ticaret unvanında yer alan LOTUS ibaresinin iptaline ve ticaret sicilinden terkinine, 3.000 YTL manevi tazminatın faizi ile davalıdan tahsiline, hüküm özetinin ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 750,00 TL duruşma vekillik ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 16.20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14561, Karar No: 2013/27442, Tarih: 25.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/14561 E.  ,  2013/27442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :03.04.2013
Yargıtay — Esas No: 2016/4198, Karar No: 2019/7661, Tarih: 24.06.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/4198 E.  ,  2019/7661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı kulüp ile aralarında yaptıkları Profesyonel Futbolcu Sözleşmesi ve buna bağlı olarak yapılan Protokol başlıklı Özel Sözleşme kapsamında, ödenmeyen alacağına yönelik başlattığı takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, hitirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile takibin asıl alacağın tamamı yönünden devamına, işlemiş faiz alacağı yönünden 7.298,63 TL lik kısmı yönünden takibin devamına, fazlaya ilişkin faiz isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalı ile yapılan ve TFF'na gönderilmek suretiyle tescil ettirilen Profesyonel Futbolcu sözleşmesi ile buna dayalı olarak yapılan Protokol başlıklı futbolcu özel sözleşmesinden doğan alacaklarının tahsiline yönelik başlattığı takibe vaki itirazın iptali isteğinde bulunmuştur. Davalı taraf, davacı ile yapılan tek sözleşmenin futbol federasyonuna tescili yapılan tip sözleşme olduğunu, davalı kulübün çift imza ile temsil edildiğini, iddia edilen imzaların kime ait olduğunun belirsiz olduğunu beyan etmiştir. Davalının bu savunması üzerinde durulmamış, hükme esas alınan özel sözleşmenin davalı kulüpten sadır olup olmadığı hususunda ki belirsizlik giderilmemiştir. Bu itibarla mahkemece davacının dayandığı ve davalı derneği temsilen imzalandığı iddia edilen özel futbolcu sözleşmesindeki davalı yetkililerine atfen atılan imzanın aidiyetine ilişkin olarak 6100 sayılı HMK’nın 169 vd. (HUMK.nun 230 vd) maddeleri gereğince davalıya meşruhatlı isticvap davetiyesi çıkarılmalı imzanın inkar edilmesi halinde, davalı tarafın temsile yetkili görevlilerinin (sözleşmedeki imza sahipleri) tatbike medar imzaları ile mahkemece alınacak imzalarıyla birlikte sözleşme aslı üzerinde HMK. 208 ve sonraki maddelerine göre bilirkişi incelemesi yaptırılıp hasıl olacak sonucuna uygun karar verilmelidir. Mahkemece bu yön gözardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yar olmadığına,

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/539, Karar No: 2020/6117, Tarih: 18.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/539 E.  ,  2020/6117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Çankırı Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Davanın reddine

Taksirle öldürme suçundan sanıklar hakkında açılan davanın reddine dair hükümler, sanık müdafii, katılanlar vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık müdafinin vekalet ücretine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı 12/04/2016 tarihinde tefhim edilen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra sanık müdafii tarafından 20.05.2016 tarihinde temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Katılanlar vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı 12/04/2016 tarihinde tefhim edilen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra sanık müdafii tarafından 20.05.2016 tarihinde temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Katılanlar vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunduğu şekliyle, 5271 sayılı CMK'nın 172/2. maddesinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacağı ve aynı Kanunun 173/6. maddesinde itirazın reddedilmesi halinde; Cumhuriyet savcısının, yeni delil varlığı nedeniyle kamu davasını açabilmesinin, önceden verilen dilekçe hakkında karar vermiş olan ağır ceza mahkemesinin bu hususta karar vermesine bağlı tutulduğu, bu kapsamda; sanık ve katılan sanık hakkında Kurşunlu Cumhuriyet Başsavcılığının 2009/435 sayılı soruşturma dosyası üzerinden 28/04/2010 tarihinde 2010/81 sayılı kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, belirtilen karara katılanlar vekilinin süresinde itirazda bulunması ile Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesinin 24.01.2011 tarih ve 2010/560 Değişik iş sayılı kararıyla müşteki vekilinin itirazının reddedilmesine karar verildiği, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 16/05/2011 tarihli yazısı ile "kanun yararına bozma" yoluna gidilmediğinin anlaşıldığı, buna karşın aynı olay ve sanıklar hakkında şikayet dilekçesi verilmesi üzerine 18/02/2014 tarih, 2014/437 soruşturma ve 2014/151 esas no’lu iddianame ile sanık ve katılan sanık hakkında taksirle öldürme suçundan dava açıldığı, 5271 sayılı CMK'nın 173/6. maddesi uyarınca, daha önce kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine karar verilmesinden sonra yeni delil varlığı nedeni ile sanıklar hakkında kamu davası açılabilmesinin yine aynı şekilde itiraz merciince bu hususta karar verilmesi şartına bağlı olduğunun ve yine aynı Kanunun 223/8. maddesi gereğince soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da, şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; öncelikle şartın gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilmesi, sonrasında ise daha önce kovuşturmaya yer olmadığına dair itirazı karara bağlayan merciin, yeniden kamu davası açılabilmesi konusundaki kararının beklenilerek sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden açılan dava üzerine yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.