muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14271, Karar No: 2018/15144, Tarih: 10.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/14271 E.  ,  2018/15144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mağdur ...'ın cüzdanının soyunma odasında bulunan mağdura ait dolaptan sanık tarafından çalınması şeklinde gerçekleşen olayda, cüzdanın sanık tarafından çalınması ve cüzdanın araştırma neticesi olaydan bir gün sonra fabrikanın yanında ... sokak girişinde yere atılı vaziyette bulunması neticesi hırsızlık eyleminin tamamlandığı gözetilmeden sanık hakkında mağdur ...'a yönelik olarak TCK'nın 35. maddesi uyarınca teşebbüs hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Pendik 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2007/660 E. 2008/384 K. sayılı kararı ile 8 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyetin 21.12.2009 tarihinde infaz edildiği, kararın infaz tarihinden itibaren TCK'nın 58/2-b maddesinde öngörülen 3 yıllık süre geçtikten sonra atılı suçun işlenmesi nedeniyle söz konusu ilamın tekerrüre esas alınamayacağı; ancak sanığa ait adli sicil kaydındaki 28.03.2011 tarihinde kesinleşen Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.03.2011 tarih 2010/998 Esas 2011/138 Karar sayılı ilamına konu hırsızlık suçundan verilen 1 yıl hapis cezasından ibaret olan mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılarak yerine, “ 28.03.2011 tarihinde kesinleşen Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/998 E. 2011/138 K. sayılı ilamına konu hırsızlık suçundan verilen 1 yıl hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, TCK'nın 58/6. maddesi gereğince sanığa hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına; ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesine göre koşullu salıverilmeye eklenecek sürenin, yanılgılı uygulama sonucu hükümde gösterilen Pendik 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2007/660 E. 2008/384 K. sayılı ilamına konu 8 ay hapis cezası nedeniyle koşullu salıverilmeye eklenecek süreden fazla olamayacağına” karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7673, Karar No: 2016/13141, Tarih: 22.12.2016

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/7673 E.  ,  2016/13141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Her ne kadar bozma ilamı doğrultusunda mahkemece gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden münavebeye ilişkin veri cetvelleri getirtilip, bilirkişiden ek rapor alınmış olsa da alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Yargıtay uygulamalarına göre dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan bilinmeyen giderler düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 22.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12865, Karar No: 2019/8646, Tarih: 03.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/12865 E.  ,  2019/8646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan açılan kamu davasında; sanığın, defter ve belgelerin ibrazı gerektiğine dair yazının kendisine tebliğ edilmediğini savunması, 23.12.2014 tarihli grafoloji uzmanı raporunun, sanığın huzurda alınmış yazı ve imzalarına dayanılarak hazırlanması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi açısından; tebliğ alındısında imzası bulunan gelir uzmanı ....’ın tanık olarak dinlenilmesi; sanığın yine defter ve belgeleri gizleme suçundan yargılandığı Bakırköy 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/49 esas, 2014/385 karar sayılı dosyası getirtilip, incelenerek, söz konusu dosyadaki tebligatın bizzat sanığa yapılıp yapılmadığının araştırılması, sanığın imzasına tebliğ edilmiş olması halinde, sanıktan söz konusu tebligattaki imzayı kabul edip etmediğinin sorulması, imzanın kendisine ait olduğunu kabul etmesi halinde, söz konusu tebligatın da imza incelemesinde mukayeseye esas alınacak belgeler arasında değerlendirilmesi; sanığın, tebligat tarihi olan 27.03.2013 tarihine en yakın, tercihen daha önceki tarihlerde atılmış bol miktarda samimi imza ve yazı örneklerini içerir belgelerin çeşitli kurum ve kuruluşlardan araştırılarak temini, ayrıca huzurda bol miktarda yazı ve imza örneklerleri alınarak, yaptırılacak bilirkişi incelemesi sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1305, Karar No: 2020/2721, Tarih: 04.06.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1305 E.  ,  2020/2721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı kurum tarafından 2009 protokolünün 6.3.3 maddesi uyarınca “eczanenin kuruma fatura ettiği reçetelerde bulunması gereken ve reçete muhteviyatı ilaçların reçete sahibine ya da yakınına teslim edildiğine ilişkin imzanın, reçete sahibine veya ilaçların teslim edildiği yakınına ait olmadığının tespit edilmesi’’ ve 2012 protokolünün 5.3.5. maddesi uyarınca ‘yine hastalara teslim edilmesi gereken ilaçların 60 günden fazla bir süre eczanede bekletilmesi’ hakkında uygulanan 29.517,58 TL cezai şart nedeniyle borçlu olmadığının tespiti ile bu işlemin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; davacıya ait ... Eczanesi ile ilgili müfettişleri aracılığıyla düzenlenen denetim raporunda, ilaçların hasta ve yakınlarına değil 3. şahıslara teslim edilmesi ve yine hasta yakınlarına teslim edilmesi gereken ilaçların 60 günden fazla bir süre eczanede bekletilmesi fiillerinin tespit edilmesi üzerine eczane ile kurum arasında yapılan sözleşmeye dayanarak cezai şart uygulandığını, haksız ve yasal dayanaktan yoksun davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davaya konu reçetedeki imzaların bir kısmının hastalara ait değil ise de söz konusu ilaçları hastaların kullandığı anlaşılmış olması karşısında, davanın kabulü ile; ..., ... Sosyal Güvenlik Kurumu İl Müdürlüğü, Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezinin 26/08/2013 tarih ve 83770546/2/3120802/13964279 sayılı uyarı ve para cezasına ilişkin işlemin iptaline, bu işlemlerden dolayı davalı kurumca tahakkuk ettirileceği bildirilen 29.517,58 TL. ve edimlerden ötürü davacının borçlu olmadığının tespitine dair verilen karar Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin 16/01/2018 tarihli 2015/30685 Esas, 2018/131 Karar sayılı kararıyla; mahkemece 2009 yılı Eczane Protokolünün 6.3.3 maddesi uyarınca eczaneye kesilen cezai şart değerlendirilmiş, 2012 Protokolünün 5.3.5 maddesi uyarınca da ceza kesildiği gözetilmemiştir. O halde mahkemece, tarafların tüm delilleri incelenerek, 2012 ve sonraki protokollerinin ilgili maddeleri de değerlendirilmek suretiyle ve gerektiğinde konusunda uzman bilirkişilerden Yargıtay, mahkeme ve taraf denetimine elverişli rapor alınarak, hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma sonrasında yapılan yargılama neticesinde mahkemece davanın kısmen kabulü ile; davacının davalıya 25.522,18 TL borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, Harçlar Yasası gereğince davanın kabul ve red oranına göre hesaplanan 1.743,40 TL karar ilam harcı alınmasına, peşin alınan 504,10 TL'den peşin harcının mahsubu ile bakiye 1.239,30 TL'nin ilam harcının davalı kurumdan alınarak hazineye irad kaydına karar verilmiş, söz konusu karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı aleyhine hükmedilen karar ve ilam harcına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davalı SGK Başkanlığı'nın, 492 sayılı Harçlar Kanunu ve 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu'nun 36. maddesi hükmüne göre harçtan muaf olması nedeniyle kendisinden karar ve ilam harcı alınmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün, HUMK'nun 438/7 maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının temyiz itirazının kabulü ile; hükmün 2. fıkrasında yer alan "Harçlar Yasası gereğince davanın kabul ve red oranına göre hesaplanan 1.743,40 TL karar ilam harcı alınmasına, peşin alınan 504,10 TL'den peşin harcının mahsubu ile bakiye 1.239,30 TL'nin ilam harcının davalı kurumdan alınarak hazineye irad kaydına,” ifadelerinin çıkartılarak yerine, "Davalı, 492 sayılı Harçlar Kanunu ve 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu'nun 36. maddesi hükmüne göre harçtan muaf olduğundan davalıya harç yükletilmesine yer olmadığına, davacının yatırdığı tüm harçların karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine," ifadesinin yazılması sureti ile hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde davalı yönünden karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2126, Karar No: 2012/4145, Tarih: 13.06.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2126 E.  ,  2012/4145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının alacaklı olduğu ... 10. İcra Müdürlüğü'nün 2010/6490 sayılı icra dosyasından düzenlenen sıra cetvelinin birinci sırasında yine davalının alacağına yer verildiğini, ancak davalı ile dava dışı borçlu ...'ün dünür olduklarını, aralarında gerçek bir borç ilişkisinin bulunmadığını ileri sürerek, alacağın muvazaalı olduğunun tespiti ile müvekkilinin alacağının, sıra cetvelinin birinci sırasında davalıya ayrılan paydan ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile dava dışı borçlunun dünür olduklarını, dünürünün zor durumda olması sebebiyle müvekkilinin borç para verdiğini ve karşılığında senet aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının temlik aldığı alacağa ilişkin Şekerbank tarafından başlatılan takipte dayanılan hesap kat ihtarnamesinin dava dışı borçlu ... ...'e 25.02.2010 tarihinde tebliğ edildiği, davalının hesap kat ihtarnamesinin tebliğinden beş gün sonra, 02.03.2010 tarihinde takip talebinde bulunduğu, ödeme emrinin 05.03.2010 tarihinde tebliğe çıkarıldığı ve bir gün sonra davalıya tebliğ edildiği, buna göre borcun son ödeme tarihi 16.03.2010 olmasına rağmen davalının ödeme süresi bitmeden aynı gün acele olarak araçlara haciz koyduğu, daha sonra ise araçlardan biri üzerindeki haczi kaldırdığı, tüm bu hususlar bir arada düşünüldüğünde davalının diğer alacaklılardan mal ya da para kaçırmak gayesi ile muvazaalı takip yaptığı sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile takibin muvazaalı olduğunun tespiti ile sıra cetvelinin birinci sıradaki alacak yönünden iptaline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve muvazaa iddiasının aksinin davalı tarafça ispatlanamamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı vekilinin temyizine gelince; dava, muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz istemine ilişkindir.

Sıra cetveline itiraz davalarında sıra cetvelinin iptaline değil, davalıya ayrılan payın, yargılama gideri de dahil olmak üzere öncelikle davacı alacağının ödenmesine, artan kısım bulunması halinde, davalıya bırakılmasına (İİK'nun 235/3'ncü maddesine kıyasen) karar

2-Davacı vekilinin temyizine gelince; dava, muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz istemine ilişkindir.

Sıra cetveline itiraz davalarında sıra cetvelinin iptaline değil, davalıya ayrılan payın, yargılama gideri de dahil olmak üzere öncelikle davacı alacağının ödenmesine, artan kısım bulunması halinde, davalıya bırakılmasına (İİK'nun 235/3'ncü maddesine kıyasen) karar

verilmesi gerekir. Bu tür davalarda, davanın kabulü halinde tespit değil, eda hükmü kurulmalıdır. Bu ilkelere aykırı, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiş ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamaya gereksinim göstermediğinden, HUMK'nun 438/7 nci maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın hüküm fıkrasının 1. paragrafının ilk satırında yer alan "10. İcra Müd. 2010/6490 Esas sayılı dosyasındaki takibin muvazaalı olduğunun tespiti ile" ibaresi ile aynı paragrafın son satırındaki “iptaline” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “davalıya ayrılan payın yargılama gideri de dahil olmak üzere öncelikle davacı alacağının ödenmesine, kalan kısım olması halinde davalıya bırakılmasına” ibarelerinin yazılmasına, kararın bu şekilde düzeltilerek ONANMASINA, davalıdan alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 13.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5646, Karar No: 2019/7196, Tarih: 09.10.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/5646 E.  ,  2019/7196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2018/242-2019/294

Taraflar arasında görülen yaşlılık aylığı tespiti ve alacak davası sonucu yerel mahkemece verilen hüküm, Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşmiş ise de, davacının Anayasa Mahkemesine bireysel başvurusu sonucu, Anayasa Mahkemesince mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararı sonucu mahkemece yeniden verilen kararın temyizen incelenmesi davalı avukatı tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1982 Anayasasının 148/1. maddesinde, Anayasa Mahkemesinin görevleri arasında bireysel başvuruları kararı bağlayacağı düzenlenmiş, aynı maddenin 3 ve 4. fıkralarında;

“(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz.”

Anayasanın 153. maddesine göre de, Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir ve Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuruları inceleyen Bölüm kararları da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlamaktadır.

2010 yılında Anayasa'nın 148. maddesinde yapılan değişiklikle Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruları karara bağlama yetki ve görevi verilmiştir. Bu değişikliğin gerekçesinde şöyle ifade edilmiştir: "Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, kamu gücü tarafından, temel hak ve özgürlükleri ihlâl edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde, temel hakların korunması amacıyla bireysel başvuru yolu, pek çok uygar ülkede anayasa yargısının ayrılmaz bir parçası kabul edilmektedir.“

6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunun "Mahkemenin görev ve yetkileri" kenar başlıklı 3/1-c bendinde Yüksek Mahkemeye “Anayasanın 148 inci maddesi uyarınca yapılan bireysel başvuruları karara bağlamak” görevi verilmiştir.

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme ... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir."

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anaya Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür. Anayasa Mahkemesinin kararına göre, "Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir" (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).