muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/48094, Karar No: 2010/5223, Tarih: 01.03.2010

111 tane de yeni işçi alındığı, işçilerin başka bir işyerinde değerlendirme olanağı araştırılmadan ve son giren ilk çıkar ilkesi dikkate alınmadan çıkarıldıkları, feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı ... Belediyesi tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında temel uyuşmazlık davalı belediyenin tarafı olduğu asıl işveren alt işveren ilişkisinin kanuna uygun olup olmadığı ve muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve görevlendirdiği işçileri sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise, asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımdan yola çıkıldığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları, iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekir. Alt işverene yardımcı iş, ya da asıl işin bir bölümü, ancak teknolojik nedenlerle uzmanlık gereken işin varlığı halinde verilebilecektir. 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinde asıl işveren alt işveren ilişkisini sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak asıl işin bir bölümünün alt işveren verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada olması gerektiği belirtilmelidir. 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında tamamen aynı biçimde “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu kararlılığı ortaya koymaktadır.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir. Bundan başka 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinin 7. fıkrasında sözü edilen hususların adi kanuni karine olduğu ve aksinin kanıtlanmasının mümkün olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı yasa ile 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olduğu ortaklıklara dair ayrık durumlar tanınmıştır. Bununla birlikte maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin öğeleri ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Öyle ki, alt işveren verilmesi mümkün olmayan bir işin bırakılması ya da muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinin 6.fıkrasında açık biçimde öngörülmüştür. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunmaz. Gerçekten muvazaalı ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi ise, kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı İş Kanununun 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin 2008 yılında vermiş olduğu içtihatlar bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD. 24.10.2008 gün 2008/ 33977 E, 2008/ 28424 K.).

Somut olayda, davalı ... Başkanlığının, temizlik işlerini ihale ile değişik firmalara verdiği, davalı dışı bir firma ile bu kapsamda sözleşme yaptığı, sözleşmenin eki teknik şartnamede araç ve gereçlerin yükleniciye ait olduğunun belirtildiği, davacının temizlik işini üstlenen firmanın işçisi olarak çalışmakta iken, firma tarafından iş sözleşmesinin “…Bilindiği üzere 5747 sayılı yasa ile... İlçesine ait bir kısım mahalleler ayrılmak suretiyle ... adı altında yeni bir ilçe kurulmuş 29.3.2009 Genel Mahalli seçimleri de faaliyetlerine başlamıştır. İhale işini yürüttüğümüz... Belediyesinin yetki sınırları içerisinde tarafımızdan temizliği yapılan ve çöpleri toplanan alanların büyük bir kısmı ... ilçesine geçmiştir. Ancak yukarıda açıklamış olduğumuz üzere... Belediyesinin bölünmesi nedeniyle temizlik hizmeti ve çöp toplama hizmeti vereceği alanların küçülmesi nedeniyle... Belediyesince yapılan yeniden yapılan ve organizasyon çerçevesinde... Belediyesi yetki sınırları içerisindeki faaliyetlerimizin 31.7.2009 tarihinde feshedileceği 11.5.2009 tarih ve 016/327 sayılı yazı ile bildirilmiştir. Yine aynı yazıda... Belediyesinin yetki sınırları Genel Mahalli İdareler seçimi sonrası bölündüğü ancak 5747 sayılı yasa gereği ... Belediyesi temizlik hizmeti alt yapısını oluşturuncaya kadar bedeli ... Belediyesince ödenmek üzere temizlik hizmetlerinin... Belediyesince yerine getirileceği yönünde ... Belediyesi ile... Belediyesi arasında protokol imzalandığı, imzalanan protokol gereği 31.7.2009 tarihine kadar ... Belediyesi sınırları içerisinde kalan cadde ve sokakların temizliği ile ilgili çöplerin toplanması işi... Belediyesi ile firmamız arasında halen geçerli olan ihale gereğince firmamız tarafından yapılacaktır. Firmamızın... Belediyesinden almış olduğu ihale 31.7.2009 tarihinde sona erecektir” gerekçesi ile 31.7.2009 tarihi itibariyle feshedileceği bildirilmiştir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, her ihale sözleşmesi kendi dönemi ve şartlarında değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Bu nedenle önceki ihale sözleşmelerinin kanuna uygun kurulmamış olması veya muvazaalı olması, sonrakilerin de aynı şekilde kanuna uygun kurulmadığını ya da muvazaaya dayandığını göstermez. Daha sonra yapılan sözleşmenin ayrıca kanuna uygunluk ve muvazaa yönünden değerlendirmeye tabi tutulması gerekir. Somut olay bakımından daha önceki ihalelerde araç ve gereçler belediyeye ait iken dava konusu ihale sözleşmesine ait şartnamede iş için gerekli araç ve gereçlerin yükleniciye ait olacağı açıkça belirtilmiştir. Bu nedenle davalı ... tarafından yapılan önceki sözleşmelerin kanuna uygun olmadığına ya da muvazaalı olduğuna ilişkin kesinleşmiş yargı kararlarının bu dava yönünden bağlayıcılığından söz edilemez. Kaldı ki, dava konusu ihale sözleşmesinin muvazaaya dayanmadığı Hukuk Genel Kurulunun 03.12.2008 gün ve 2008/704–730 Dairemizin 2008/28734-–2009/14096 sayılı kararları ile belirlenmiş bulunmaktadır. Öte yandan, belediyelerin asli işi olan temizlik, çöplerin toplanması ve nakline ilişkin hizmetlerin 5393 sayılı Kanunun 67.maddesi uyarınca başkasından satın alınması mümkündür. Buna göre davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunun 2.maddesine uygun olduğu kabul edilmelidir.

Kanuna uygun olarak kurulduğu anlaşılan asıl işveren- alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı da uyuşmazlık konusudur. Hizmet alım sözleşmesinde, İdari ve teknik şartnamelerde yüklenicinin eleman seçiminde ve değişikliğinde idarenin uygun görüşünü alacağı, görev yerlerinin yüklenicinin bilgisi olmadan değiştirilmemesi, yıllık izin kullanma sürelerinin belirlenmesi konusunda idarenin bilgisi ve isteği doğrultusunda hareket edilmesi gibi düzenlemeler yer almakta ise de asıl işverenin denetim

yetkisi, işyeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle bu tür düzenlemelere yer verilmesi olağan karşılanmalıdır. Bu nedenle sözü edilen hükümler alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermez. Keza, alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeden yine alt işverene bağlı olarak çalışmış olması da alt işverenlik uygulamasının muvazaalı olduğunu kabule yeterli değildir. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı belediyeye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1481, Karar No: 2011/3692, Tarih: 05.05.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/1481 E.  ,  2011/3692 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla ırza geçmek suçundan hükümlü ...’in bozma üzerine yapılan uyarlama yargılaması sonunda; 5237 sayılı Yasaya göre cezasının yeniden belirlenmesine dair, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.03.2010 gün ve 2008/405 Esas, 2010/62 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından 21.01.2011 tarihli tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma üzerine gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen 5327 sayılı Kanunun lehe olduğunun kabulü ile hükümlünün cezasının buna göre yeniden belirlenmesine dair hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen hükümlü müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle ONANMASINA, 05.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/805, Karar No: 2022/5767, Tarih: 14.09.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/805 E.  ,  2022/5767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : HAZİNE V.D.

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasındaki kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın davacı adına tescili istemine ilişkin açılan davada bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine dair verilen karar, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı ..., İskilip ilçesi Seki köyü çalışma alanında bulunan kadastro sırasında adlarına tespit edilen 101 ada 122 parsel sayılı taşınmazın bir bölümün yol olarak bırakıldığını ileri sürerek yol olarak bırakılan bu kısmın 101 ada 122 parsele ilave edilmek suretiyle tapuya tescil edilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı köy tüzel kişiliği temsilcisi, dava konusu taşınmazın uzun zamandır davacı ve ailesi tarafından bahçe olarak kullanıldığını beyan etmiş, davalı Hazine temsilcisi ise taşınmazın niteliği gereği iktisaba elverişli olmadığı, öte yandan zilyetlikle iktisap şartlarının oluşmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece önceki tarihli karar ile, davacı yararına zilyetlikle mülk edinme koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulü ile, teknik bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 408.58 metrekare yüzölçümündeki yerin bahçe vasfı ile davacılar murisi Hakkı oğlu 10/07/1937 doğumlu Ahmet Karabudak mirasçıları adlarına iştirak halinde mülkiyet olarak tesciline karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Yukarıda belirtilen karar süresi içinde davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

2. Bozma Kararı

Mahkemenin önceki tarihli kararı, Yargıtay 8. Hukuk Dairesi tarafından “Davacı, ceza davası dosyası kapsamında bulunan Kaymakamlık makamına verdiği 08.10.2004 tarihli ifadede “Eski dere yatağından sonraki yere tecavüzü ve talebi olmadığını” beyan etmiş, mahkemesindeki savunmasında da “Bahse konu yer köy yoludur. Ancak benim köy yolunu bahçeme katmak gibi bir niyetim kesinlikle yoktur. Sadece kendi bahçemi düzenlediğim esnada köy yolunu da kepçeyle düzelttirdim” şeklinde beyanda bulunmuştur. Bu ifade ve savunma kapsamında davacının dava konusu yol niteliğindeki yer üzerinde zilyetliğinin bulunmadığı, kendi bahçesini dozerle düzeltirken yol olan yeri de düzelttiği anlaşılmaktadır. Ceza davasında davacı dava konusu yeri sahiplenmediği, kamuya ait yola tecavüzü bulunmadığı gerekçesi ile beraat etmiştir. Bu açıklamalar karşısında davanın zilyetlik şartları oluşmadığından reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır. ” gerekçesiyle bozulmuştur.

3. Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 04.03.2021 tarihli ve 2020/149 Esas - 2021/95 Karar sayılı kararıyla; bozma ilamında belirtilen gerekçe benimsenmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

3. Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 04.03.2021 tarihli ve 2020/149 Esas - 2021/95 Karar sayılı kararıyla; bozma ilamında belirtilen gerekçe benimsenmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

4. Bozma Sonrası Mahkeme Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde, karara dayanak teşkil eden ceza dosyasında davacının ifadesinde dere yatağından sonraki köy yolu olan kısımda zilyetlik iddiası olmadığını beyan ettiği, davacının yola tecavüzünün olmadığını söylerken dere yatağından sonraki kısım için bu beyanda bulunduğu, köy yolu olarak anlatılan bölümün eldeki davanın konusunu teşkil eden yer değil tam tersine dere yatağından sonra gelen ve halihazırda yol olarak kullanılan yere tekabül ettiğini, şu halde ceza dosyasındaki alanın eldeki davanın konusu taşınmaz ile aynı yer olmadığının anlaşıldığı, ceza dosyasındaki taşınmazın eldeki davanın konusu yerden daha geniş bir alanı kapsadığı, davacının zilyetliğinin olmadığını belirttiği yerin halihazırda kullanılan köy yolu olduğu; dosya içerisinde bulunan krokilerden de görüleceği üzere dere yatağının iddiaya konu bölümden daha uzakta kaldığı, bu çelişkinin giderilmesi için yeniden keşif yapılarak rapor alınması yoluna gidilmesi gerekirken bozma ilamından önce alınan rapora itibar edildiği, kafa karışıklığına sebep olan ihtilafı gidermek için delillerin yeniden toplanması yoluna gidilmesi ve keşif yapılması, gerekiyorsa davacının isticvabı yoluna gidilmesi gerekirken noksan tahkikata itibar edildiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastro sırasında yol vasfıyla tespit harici bırakılan çekişmeli taşınmazın davacı adına tescili isteğinden ibarettir.

6.2. İlgili Hukuk

6.2.1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1. maddesi, "Tapu kütüğünde kayıtlı olmayan bir taşınmazı davasız ve aralıksız olarak yirmi yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduran kişi, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir. "

6.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi, "Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüz ölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir. "

6.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi, "Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüz ölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir. "

6.2.3. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun ve 17. maddesi, "–Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14. maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde Hazine adına tespit edilir.’’ hükümlerini içermektedir.

6.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararın dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, (IV/2) numaralı paragrafta gösterilen ve hükmüne uyulan bozma ilamında belirtildiği şekilde karar verilmiş olmasına göre (IV/4.) nolu paragrafta yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya, bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL onama harcının davacıdan alınmasına kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.09.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7980, Karar No: 2012/9528, Tarih: 17.09.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/7980 E.  ,  2012/9528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kat Mülkiyeti Yasasının 23. maddesi gereğince terasın onarımı için davalının bağımsız bölümünden çatıya çıkış izni, projeye aykırılıkların giderilmesi ve 2.753,22 TL zararın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş, davalı ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı ... mahkeme kararını temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması ve dosyanın birlikte gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9137, Karar No: 2012/8215, Tarih: 11.07.2012

**5. Ceza Dairesi         2009/9137 E.  ,  2012/8215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet almak, görevi kötüye kullanmak, rüşvet vermek, rüşvet vermeye teşvik ve yardım etmek

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükme dayanak alınan, Diyarbakır 2. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 30/04/2007 tarih ve 2007/171 numaralı müteferrik kararı ile sanık ... için verilen iletişim dinlenmesi kararının, sanık ...’in, ateşli silahla adam öldürme ve yaralama olayının firari şüphelisi olan ... ... isimli şahıs ile irtibatta olduğu, firari şüpheli şahsın tespiti ve yakalanmasını sağlamak için Nurettin’e ait telefon vasıtasıyla bu şahsa ulaşılabileceği değerlendirilmek suretiyle verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK’nın 135/1 maddesi uyarınca iletişimin dinlenmesi kararının ancak “bir suç dolayısıyla yapılan soruşturma ve kovuşturmada, suç işlendiğine ilişkin kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı ve başka suretle delil elde etme imkanının bulunmaması durumunda…, şüpheli veya sanık için verilebileceği” hükmü gözetildiğinde usulsüz olduğu, mahkemenin kabulüne göre ise, söz konusu iletişimin dinlenmesi kararının, hakkında ateşli silahla adam öldürme ve yaralama suçundan yürütülmekte olan soruşturma kapsamında hakkında yakalama emri bulunan sanık ...’in yakalanmasını temin amacıyla alındığının belirtilmesi karşısında, aynı Yasanın 135/4 maddesi uyarınca şüpheli veya sanığın yakalanabilmesi için ancak mobil telefonun yerinin tespitinin mümkün olduğu anlaşılmakla, yine verilen iletişimin dinlenmesi kararının usulsüz olup bu karara dayanılarak elde edilen dinleme kayıtları hukuka aykırı delil niteliğinde olup hükme esas alınamayacağı gözetilerek, dosya kapsamında belirtilen dinleme kayıtları dışında da sanıkların mahkümiyetine yeter nitelikte, somut ve kesin delil bulunmadığından atılı suçlardan sanıkların beraetlerine karar verilmesi yerine yazılı gerekçelerle, CMK’nın 206/2-a ve 230/1-b maddelerine de muhalefet edilmek suretiyle mahkümiyetlerine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii ve C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.