muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3600, Karar No: 2012/5729, Tarih: 22.05.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3600 E.  ,  2012/5729 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.12.2011 gün ve 2011/83 Esas, 2011/250 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

Ancak;

Mağdurenin, Adli Tıp Kurumu Kütahya Şube Müdürlüğü Adli Tıp Şube Müdürü Uzman Dr.Refik Akman'ın düzenlediği 15.11.2007 tarihli ruhsal muayene raporunda, "konuşmasının normal olduğu, affektinin normal olduğu, herhangi bir akıl hastalığı ve zeka geriliği bulgusu gözlenmediği, anksiyete bozukluğu gözlenmediği, belirgin bir akut stres bozukluğu ve travma sonrası stres bozukluğu ile uyumlu bulgu gözlenmediğine göre, maruz kalmış olduğu cinsel istismar sonucunda ruh sağlığının bozulmamış olduğunun" belirtilmesine rağmen, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu tarafından verilen 18.08.2010 tarihli heyette bulunan bir adli tıp uzmanının da muhalif olduğu raporda "travma sonrası stres bozukluğu denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği ve mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun" bildirilmesi karşısında, eylemin vasıflandırılması bakımından iki rapor arasında oluşan çelişkinin giderilmesi, eylemin 5237 sayılı TCK.nın 103/6. maddesine göre, mağdurenin ruh sağlığının bozulmasına neden olup olmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu Kanununun 15/f maddesi uyarınca Adli Tıp Genel Kurulundan alınacak rapordan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.05.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11511, Karar No: 2018/19474, Tarih: 26.12.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/11511 E.  ,  2018/19474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Diğer sanık ...'ın yokluğunda verilen hükmün, sanığın mernis adresi ve aynı zamanda savunmasında bildirdiği adresine tebliğ edilmiş ancak binanın yıkılması nedeniyle tebliğatın iadesi üzerine sanığın mernis adresine tekrar tebliğe çıkartıldığı adresin yetersiz olması nedeni ile iadesi üzerine savunma adresine Tebligat Kanunu 35. maddesine göre tebliğ yapılmak suretiyle hükmün kesinleştirildiği görülmüş ise de, Tebligat Kanunu 10. maddesine göre bilinen en son adreste tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bulunmaması halinde, kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan yasanın 35. maddesine göre tebligat yapılması, daha önce kendisine tebligat yapılan adresin olmaması halinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması halinde ilanen tebligat yapılması gerektiği, sanığın bilinen adresine ve mernis adresine çıkartılan tebligatın iadesi üzerine, daha önce aynı adrese kanuni usullere göre yapılmış bir tebligat bulunmamasına rağmen, Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebliğin hukuki geçerliliğinin bulunmadığı anlaşıldığından;gerekçeli kararın usulüne uygun sanığa tebliğatlarının yapılarak, sanık ... yönünden ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9534, Karar No: 2010/3280, Tarih: 24.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/9534 E.  ,  2010/3280 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Şikâyet, satış talebi reddedilen ve yeterli satış avansı yatırmadığı için haczi düşmüş sayılan alacaklının üst sıraya alındığı sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

İcra Mahkemesince aleyhine şikâyet olunanın yasal süre içinde satış talebinde bulunduğu ve bir miktar masraf avansı yatırdığı; bu haliyle sıra cetvelinde üst sırada olmasının yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle şikâyetin reddine karar verilmiş; hüküm şikâyetçi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Şikâyet olunanın satış istemi, icra müdürünce şartların oluşmadığından bahisle reddedilmiş ve bu kararın kaldırılması için İcra Mahkemesine başvurulmamıştır. Reddine karar verilen bir istemin yasaya uygun bir satış istemi olarak kabulüne yasal olanak bulunmamaktadır. Hatalı nitelendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 24.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6375, Karar No: 2014/15969, Tarih: 04.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/6375 E.  ,  2014/15969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu enerji nakil hatlarının izdüşümü ve yüzölçümünün krokisi üzerinde fen bilirkişisine işaretlettirildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13439, Karar No: 2017/2910, Tarih: 30.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/13439 E.  ,  2017/2910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Asıl olanın basın ve haber alma özgürlüğü olduğu dikkate alındığında, bu özgürlüklerin sınırlandırılma ölçüsü konusunda son derece özenli davranmak gerekli olup, aksi takdirde yapılacak sınırlandırma hakkın özüne dokunacak, basın ve haber alma özgürlüklerinin anlamını yitirmesi tehlikesini doğurabilecektir. Bu nedenle, haber alma ve basın özgürlüğünü sınırlayıcı nitelikte düzenlemeler yapılırken Anayasa’nın 13. maddesinde ifadesini bulan “öze dokunma yasağı” ve “ölçülülük ilkesi” ile “demokratik toplum düzeninin gerekleri” ölçütlerini hiçbir şekilde gözden uzak tutmamak gereklidir.

Basın ve haber alma özgürlüğünün sınırlandırılmasında bazen ceza hukuku araçlarına başvurulabilmektedir. Ancak ceza hukuku araçlarının nitelikleri dikkate alındığında, basın özgürlüğünün demokratik toplum için vazgeçilmezliği nedeniyle, ceza hukuku araçlarına başvurmanın “ultima ratio” (son çare) olarak düşünülmesinin gerekliliği gözden kaçırılmamalıdır. Devlet otoritesinin basına müdahalede bulunmasını önlemek ve kamuoyu karşısında saygınlığı olan bir basın yaratma düşüncelerinin ürünü olarak ilk kez 1916 yılında İsveç’te uygulanmaya başlanılan “basının kendi kendini denetlemesi” sistemi ortaya çıkmıştır. Bu anlamda;

Ceza hukuku araçlarının kullanılması, ancak diğer denetim mekanizmaları ile sonuca ulaşılamayan durumlarda düşünülmelidir

Basın özgürlüğünün kötüye kullanılmasının engellenmesi gereklidir ve basın özgürlüğünün kötüye kullanılması, çoğunlukla bir ceza normunun ihlali olarak kendini göstermekte ve “basın suçu” olarak ortaya çıkmaktadır.

“Yayın” faaliyetinin kolektif niteliği, basın konusunda özel idari rejime olduğu kadar özel ceza rejimine de sebebiyet vermektedir. Bu açıdandır ki, basın suçlarının özelliklerini göz önünde bulundurarak bunların cezalandırılması esaslarını tespit eden, yargılama usulünü belirleyen özel hükümlere birçok ülkede rastlamak mümkündür. Basının hem bireyler ile toplum üzerindeki olumsuz ve zararlı olabilecek etkilerini önlemek hem de düşünce ve haberlerin yayılmasını sağlayan araçları denetlemek amacıyla, yasama organları genel suçlardan ayrı suç kategorileri meydana getirmişlerdir

Basın ceza hukukunun en belirleyici yönünü ise, basın suçlarından doğan ceza sorumluluğu ve bu sorumluluğun düzenleniş biçimi oluşturmaktadır. Gerçekten de basın suçunun faillerinin TCK'daki genel iştirake ilişkin hükümlere göre saptanmasının zorluğu, kanunları, eser sahibi dışında basın suçunu oluşturan yayının sorumlularını önceden saptamaya yöneltmiş ve bu saptayış biçimi değişik bir sorumluluk sistemi olarak ortaya çıkmıştır. Basın suçlarında sorumluluk unsuru ayrı bir öneme sahip olup, ülkemizde de gerek 5680 sayılı Kanun döneminde gerek yürürlükteki 5187 sayılı Kanun döneminde, basın kanunlarının en çok eleştiriye hedef olan ve değişikliğe tabi tutulan hükümlerinin, hep sorumluluğa ilişkin hükümler olduğu da unutulmamalıdır.

Basın Kanunu’nda basın suçları bir ayrıma tabi tutulmamış iken, doktrinde bu suçlar için bir ayrıma gidildiği görülmektedir. Basın suçlarının ayrımı, Basın Kanunu’nun 11. maddesinde öngörülen ceza sorumluluğu bakımından önem taşımaktadır. Basın suçları birçok ayrıma tabi tutulmakla birlikte, temel olarak iki grupta incelenmesi mümkündür. Bunlardan birinci grubu; “basılmış eserin içeriğine ilişkin suçlar” oluşturmakta olup, bunlar da kendi içinde “dar anlamda basın suçları” ve “basın yoluyla işlenen suçlar” olarak iki kategoride incelenebilir. Basın suçlarında ikinci grubu ise, “basın düzenine karşı suçlar” oluşturmaktadır.

Dar anlamda basın suçları (sırf basın suçları), sadece basılmış eserlerle işlenebilen, başka bir araçla işlendiğinde kanun koyucunun cezai yaptırıma bağlamadığı suçlardır. Basın yoluyla işlenen suçlar ise, aslında her tür araçla işlenebilecek olan suçların basın yoluyla işlenmesi halini ifade etmek için kullanılan bir terimdir. Örneğin, hakaret suçunun bir gazete haberi ile işlenmesi halinde basın yoluyla işlenmiş bir suçun varlığından söz edilecektir. Basın düzenine karşı işlenen suçlar, basının idari rejiminin bir gereği olarak, basın alanında faaliyette bulunanların üstlenecekleri yükümlülüklere aykırı davranışları cezalandıran normlardır. (..., '' Basın Kanunu' nda Kimlik Açıklama Yasağına Aykırılık Suçu'', TBB Dergisi, Ankara 2010, S.86, s.124-127)

Basın suçlarına ilişkin yapılan bu genel açıklamalar ışığında; davaya konu Basın Kanunu' nun ''yeniden yayım'' başlığı ile düzenlenen 24. maddesine aykırılık suç tipinin, dar anlamda basın suçları kategorisinde yer aldığının belirlenmesinden sonra davaya konu uyuşmalığın çözümüne geçilecek olursa;

Basın suçlarına ilişkin yapılan bu genel açıklamalar ışığında; davaya konu Basın Kanunu' nun ''yeniden yayım'' başlığı ile düzenlenen 24. maddesine aykırılık suç tipinin, dar anlamda basın suçları kategorisinde yer aldığının belirlenmesinden sonra davaya konu uyuşmalığın çözümüne geçilecek olursa;

5187 sayılı Basın Kanunu'nun 24. maddesinde yer alan; ''Bir süreli yayında yayımlanmış haber, yazı ve resimleri kaynak göstermeksizin yeniden yayımlayanlar beşmilyar liradan onmilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılırlar.'' şeklindeki düzenlemede ''süreli yayın'' suçun unsuru olarak belirlenmiş olup, süreli yayından ne anlaşılması gerektiği sorusu ise yine aynı Kanun'un ''tanımlar'' başlıklı 2/c maddesinde yer alan; ''Süreli yayın: Belli aralıklarla yayımlanan gazete, dergi gibi basılmış eserler ile haber ajansları yayınlarını.'' şeklindeki düzenleme ile cevaplanmıştır.

Öte yandan; bu Kanun'un sadece fiziken basılmış eserlere koruma sağladığı ve diğer eserlerin bu Kanun'un kapsamı dışında kaldığı ise Kanun' un amaç ve kapsam başlıklı 1. maddesinde yer alan; ''Bu Kanun basılmış eserlerin basımı ve yayımını kapsar.'' şeklindeki düzenlemede açıkça ifade edilmiştir.

Somut olayda sanığın sorumlu müdürü olduğu gazeteye iltibas edilen haber ve fotoğrafların Anadolu Ajansı' nın web sitesi aracılığıyla abonelerine sunduğu içeriklerden alındığı olgusu tartışmasızdır.

Anadolu Ajansı'nın abonelerinin erişimine açık tuttuğu dava konusu içeriklerin ise onaylı aboneler tarafından elektronik ortamda bilgisayarlarına indirilebildiği hususu tartışmasızdır. Bu itibarla; anılan surette elektronik ortamda yapılan haberciliğin Basın Kanunu'nun 1. maddesi kapsamında bulunmadığı ve aynı Kanun' un 2/c maddesindeki süreli yayın niteliği taşımayacağı açıktır.

Böylelikle sanığın eyleminin Basın Kanunu'nun 24/1. maddesindeki suçun maddi unsurları (hareket) yönünden oluşturmayacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması;

Kabule göre de;

5187 sayılı Kanun'un 24/1. maddesindeki; "Bir süreli yayında yayımlanmış haber, yazı ve resimleri kaynak göstermeksizin yeniden yayımlayanlar beşmilyar liradan onmilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılırlar." hükmü karşısında, anılan kanun maddesinde yer alan suçun önödemeye tabi bir suç olduğu anlaşılmış olup, adli para cezasının alt ve üst sınırları gösterilmesi nedeniyle alt sınır ödemeye esas alınarak ve varsa soruşturma giderleri ile birlikte şüpheliye tebliğ edilecektir.

Dolayısıyla, sanığa; ön ödeme ihtarı yapılırken anılan madde metninde yer alan adli para cezasının alt sınırının ve varsa soruşturma giderlerinin toplamının ödenmesi için sadece bir defa ön ödeme ihtarı yapılması gerekirken, Cumhuriyet Savcısınca ve mahkemece sanığa her bir eylemi için ayrı ayrı ön ödeme ihtarının tebliğ edilmesi usulsüz olduğundan, 5237 sayılı Kanun’un 75/3. maddesi yollamasıyla, aynı maddenin 2. fıkrasına göre mahkemesince usulüne uygun ön ödeme işlemi yapılmadan yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 30/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3860, Karar No: 2024/5006, Tarih: 18.09.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/3860 E.  ,  2024/5006 K.**

**"İçtihat Metni"**

SAYISI : 2020/476 E., 2023/387 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; yaklaşık 22 yıldır zilyetliği altında bulunan ... ilçesi, ... Mahallesi ... Sokak sınırlarında yer alan ve ekli krokide (C) harfi ile gösterilen taşınmazın tapulama harici yer olup kendisinin zilyetliğinde ve tasarrufunda bulunduğunu, tarım arazisi olarak kullandığını, Hazine'nin ve Belediyenin bu yerle bir ilgilerinin olmadığını ileri sürerek dava konusu tapulama harici yerin adına tesciline karar verilmesini istemiş, aşamada sunduğu 04.05.2015 havale tarihli ıslah dilekçesi ile kendisinin zilyetliği ve tasarrufu altında bulunan dava konusu taşınmazın 129 parsel numarası ile davalı Hazine adına tescil edildiğini, yapılan tescilin yolsuz tescil niteliğinde olduğunu belirterek 129 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 19.04.2016 tarih ve 2014/548 E, 2016/635 K. sayılı kararıyla; yargılama sırasında her ne kadar dava konusu taşınmazların yörede yapılan kadastro çalışmaları sonucunda 129 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kaldığı ve Hazine adına tesciline karar verilerek kesinleştiği anlaşılmış ise de tespit dışı bırakıldığı, 1976 tarihinden itibaren 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddesindeki şartlar gerçekleştiğinden davanın tescil davasından iptal ve tescil davasına dönüştüğü görülmekle davanın kısmen kabul kısmen reddine, Şanlıurfa ili ... ilçesi ... köyünde kain tapulama harici taşınmaz niteliğinde iken toplulaştırma çalışmaları neticesinde Hazine adına 129 parsel sayılı taşınmaz içerisinde tapuya tescil edilen, karara ekli bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 99.999,56 metrekare yüzölçümündeki alanın tapu kaydının iptali ile yeni parsel numarası verilerek tarım arazisi vasfını haiz olmak üzere davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, ... ve ... Belediye Başkanlığı'na karşı açılan davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararlarına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

2.Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 19.02.2020 tarih ve 2016/18058 E, 2020/603 K. sayılı kararı ile; " ... doğru sonuca ulaşılabilmesi için mahkemece öncelikle, dava konusu 129 parsel sayılı taşınmaza komşu 45 ve 47 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanakları ve varsa dayanakları ile dava konusu 129 parsel sayılı taşınmazın Hazine adına oluşan tapu kaydı ve dayanak belgeleri ve bu taşınmazın dava tarihinden 15-20-25 yıl öncesine ait en az üç ayrı zaman dilimine ilişkin stereoskopik hava fotoğrafları getirtilerek dosya keşfe hazır hale getirildikten sonra, taşınmaz bölümleri başında, taşınmazların bulunduğu köy ile komşu köylerden yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen ve davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve taraf tanıkları ile 3 kişilik ziraat mühendisi bilirkişi kurulu, jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişisi ve fen bilirkişisinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalı ve yapılacak bu keşifte dinlenecek mahalli bilirkişiler ve tanıklardan, taşınmaz bölümünün önceki niteliğinin ne olduğu, kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı, imar-ihyaya konu edilip edilmediği, edilmişse imar-ihyasına ne zaman başlanıp hangi tarihte tamamlandığı hususlarında maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, yerel bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanakları ve dayanakları ile denetlenmeli, beyanlar arasındaki çelişkiler gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle giderilmeye çalışılmalı; ziraatçı bilirkişiden, çekişmeli taşınmaz bölümlerinin niteliğiyle ilgili önceki tarihli ziraat bilirkişi raporlarını da irdeleyen, tarımsal niteliğini, taşınmazın diğer bölümleri ve komşu parsellerle karşılaştırmalı biçimde açıklayan, toprak yapısını, eğimini, bitki desenini ve zirai durumunu, üzerinde sürdürülen zilyetlik var ise zilyetliğin şeklini ve süresini bildiren, taşınmaz bölümünün değişik yönlerden çekilmiş fotoğrafları ile desteklenmiş, bilimsel verilere dayalı ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı; jeodezi ve fotogrametri mühendisinden de belirtilen tarihlerde çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğrafları üzerinde stereoskop aletiyle inceleme yaptırılarak; çekişme konusu taşınmaz bölümünün hava fotoğraflarında gösterilmesi istenilmeli ve taşınmaz bölümünün önceki ve şimdiki niteliğinin, arazinin ekonomik amacına uygun olarak tarım arazisi niteliğiyle kullanılıp kullanılmadığının, imar-ihyaya muhtaç olup olmadığının, imar-ihyaya muhtaç yerlerden ise imar-ihyasına ne zaman başlanıldığının ve hangi tarihte tamamlandığının belirlenmesine çalışılmalı; fen bilirkişisine, keşif ve uygulamayı denetlemeye elverişli, ayrıntılı rapor ve harita düzenlettirilmeli; bundan sonra toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek, eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsizdir" gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 23.05.2023 tarihli ve 2020/476 E, 2023/387 K. sayılı kararı ile; tüm dosya kapsamının bir bütün olarak değerlendirilmesi neticesinde davaya konu taşınmazın Şanlıurfa ili, ... ilçesi, ... Köyü/Mahallesinde kain (C) harfiyle gösterilen 99.961,32 metrekare miktarındaki alanların davacıya babası ...' den kaldığı, dinlenen mahalli bilirkişilerin taşınmazı sahiplenen ve tarıma elverişli hale getiren kişinin önce davacının babası ve sonra kendisi olduğunu beyan ettikleri, yargılama süresince yapılan ilanlar sonrasında da taşınmaz üzerinde davacı dışında hak iddia eden çıkmadığı anlaşıldığından zilyetlik şartları uyarınca davacının bu yerleri imar ve ihya edilerek tarım arazisi haline getirdiği, 30 yılı aşkın süreden beri imar-ihyasının tamamlanmış olduğu ve o zamandan beri tarım arazisi niteliğinde ve işlemeli tarım yapıldığı gerekçesiyle (C) harfi ile gösterilen bölüm yönünden davanın kabulüne, diğer bölümler yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın kabulüne ilişkin olarak verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, dava konusu taşınmazın ve üzerindeki hüküm ve tasarruf yetkisinin de müvekkili idareye ait olduğunu, bu taşınmazın zilyetlikle kazanılabilecek yerlerden olmadığını, imar - ihyadan söz edebilmek için 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesine göre yoğun emek ve para sarf ederek kayalık, taşlık ve demir girmez vs. nitelikli bir yerin tarım arazisi haline getirilmesi gerektiğini, ancak dava konusu taşınmaz yönünden davacının soyut iddiaları dışında herhangi bir bilgi ve belge sunulmadığını, alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazların tamamı üzerinde imar-ihya çalışması yapılmadığının alenen belli olduğunu, bilirkişi raporlarında dava konusu taşınmazın toprak ve taş yapısı ve diğer hususlarda hiçbir araştırma bulunmadığını, kaldı ki dava konusu taşınmazın dere vasfında olduğunun da alınan bilirkişi raporunda belirtilmesine rağmen bu hususun değerlendirme dışı bırakıldığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17.maddeleri.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713. maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1. Mahkemece, çekişmeli taşınmaz bölümü üzerinde (C) harfi ile gösterilen kısım yönünden davacı lehine zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olduğundan söz edilemeyeceği ve mahalli bilirkişiler ile tanıkların soyut ve yetersiz beyanlarının hükme esas alınması suretiyle karar verilemeyeceği açıktır.