muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4370, Karar No: 2016/6077, Tarih: 19.04.2016

Bilindiği üzere 506 sayılı Yasa’nın 87. maddesinde, “ ..bu kanunun işverene yüklediği ödevlerden aracı olan 3. kişi ile birlikte asıl işveren de sorumludur.” hükmü öngörülmüş olup, 10. maddenin şartlarının bulunması halinde asıl işverenin de bu maddeye göre sorumlu olduğu gözetilmelidir.

İş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 9. maddesi ile, “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Yasanın 10. maddesinde de, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tespit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmeyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Eldeki davada, bir ve ikinci katlardan ibaret bina üzerine yapılan çekme kat inşaatına ait işyeri tescilinin davalı ... tarafından Kuruma bildirilmediği, soruşturma raporu ve eklerinde yeralan ifade tutanaklarına göre kazalının 20.10.2004 tarihinde işe başladığının belirtildiği, kazanın ise 25.11.2004 tarihinde meydana geldiği anlaşılmakla birlikte, Mahkemece bu hususta araştırma yapılmamıştır. Mahkemece kazalıya ait işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği tarih araştırılarak sonucuna göre 10. madde şartlarının oluşup oluşmadığı irdelenmelidir.

Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22 nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26 ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasanın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., ......../....... E., ......../..... K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, 506 sayılı Yasanın 9 ve 10. maddeleri kapsamında, işverenin sorumluluğu irdelenmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

3)Kabule göre de bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin artışlı olarak hesabedilerek hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

0 halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S0NUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/48896, Karar No: 2012/8630, Tarih: 15.03.2012

**9. Hukuk Dairesi         2009/48896 E.  ,  2012/8630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Kısa çalışmanın Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından kabul edildiğine dair belge ile işçiye kısa çalışma ödeneği ödendiğine dair belgenin ilgili Bakanlıktan temini ile eklenerek gönderilmesi için dosyanın yerel Mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4597, Karar No: 2010/10925, Tarih: 10.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/4597 E.  ,  2010/10925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara, resmi birim fiyatları alınıp, yıpranma payı düşülerek, ağaçlara ise maktuen değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 25 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

2-Taşınmaz üzerinde bulunan ağacların el atma tarihinden sonra dikildiği hususu gözetilmeden ağaç bedeline hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11522, Karar No: 2017/14989, Tarih: 09.11.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/11522 E.  ,  2017/14989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

KARAR

1- .......: 43-41 ve 45 adreslerinde haciz tarihinden itibaren geriye doğru kimlerin hangi tarihler arasında faaliyet gösterdiğinin ilgili Vergi Dairesinden sorularak buna ilişkin yazı cevabının,

2- Davacı üçüncü kişinin tüm vergi kayıtlarının (haciz adresi ve daha önceki işyerlerine ilişkin) ilgili Vergi Dairesi'nden sorularak buna ilişkin yazı cevaplarının, temin edilip eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5541, Karar No: 2012/21756, Tarih: 21.06.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/5541 E.  ,  2012/21756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senederine mahsus haciz yolu ile başlatılan takibe karşı, borçlu vekilince icra mahkemesine yapılan başvuruda, takip dayanağı çekteki imzaların borçluya ait olmadığı itirazında bulunulmuş, mahkemece bilirkişi raporu hükme esas alınarak itirazın kabulüne karar verilmiştir

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz, İİK'nun l70.maddesinde düzenlenmiş olup, bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir. İİK'nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise, "imza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309.maddesinin 2, 3 ve 4.fıkraları ve 310, 311 ve 3l2.maddeleri hükümleri uygulanır." hükmü yer almaktadır. Anılan hükümde atıf yapılan HUMK'nun 308 ve devamı maddelerinde imza inkarı halinde mahkemece yapılacak usuli işlemler düzenlenmiş, 309.maddesinin 2,3 ve 4.fıkralarında aynen, "Ehlihibre vasıtasıyla tahkikata karar verildiği takdirde, medarı tatbik olacak yazı ve ehlihibrenin tahkikatı icra edeceği gün hakim tarafından tayin olunur. Mahkeme, bu bapta, ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı, tatbike esas addedebilir. Tatbike esas ittihaz olunabilecek evrak olmadığı ve yahut olup da derecei kifayede bulunmadığı takdirde ehlihibre tarafından terkip olunacak ibarelerle münkir olan kimseye yazı yazdırılarak tatbikat icra olunur." düzenlemesi yer almıştır.

HGK.nun 07/10/2009 tarih ve 2009/12-382-415 sayılı kararında da belirtildiği üzere; her hangi bir belgedeki imza veya yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının, tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması, sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının,dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimin .

elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleri ile de desteklenmesi şarttır. Ayrıca, yerleşik Yargıtay uygulamasına ve Dairemizin istikrar bulan kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir

Somut olayda 20.07.2011 tarihli Adli Tıp Kurumu tarafından verilen rapora bakıldığında, mukayese belgeler olarak dosya içinde bulunan belgelerin çoğunlukla fotokopi belgelerden oluştuğu, bu haliyle bilirkişi raporunun yukarıda açıklanan kıstaslara uygun olmadığı ve dolayısıyla yetersiz olduğu anlaşılmaktadır.

O halde, mahkemece, yukarıda açıklanan kıstaslara uygun olarak çekteki imzaların incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13803, Karar No: 2011/22150, Tarih: 18.10.2011

5. Ceza Dairesi 2007/13803 E., 2011/22150 K.

**5. Ceza Dairesi 2007/13803 E., 2011/22150 K.**

**- BASİT VE NİTELİKLİ RÜŞVET

- GÖREVİ KÖTÜYE KULLANMAK

- İRTİKAP

- ZAMANAŞIMI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 252 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 257 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 66 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 67 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 212 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 102 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 104 ]

**"İçtihat Metni"**

İrtikap suçundan sanıklar Fevzi, Celal, Mehmet ve M.Hamdi'nin bozma üzerine yapılan yargılanmaları sonunda; sanıklar hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına dair, (Diyarbakır Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen 27.02.2006 gün ve 2004/181 Esas, 2006/74 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanıklar hakkında verilen 15.04.2002 günlü kararın, sanıklar Mehmet ve Celal vekilleri ve bu iki sanık yönünden o yer C.Savcısı tarafından temyiz edildiği, sanıklar Fevzi ve M.Hamdi hakkındaki hükümlerin ise temyiz edilmeksizin kesinleştiği gözetilmeden, diğer sanıklarla ilgili temyiz ve bozma kararı üzerine bu sanıklar hakkında tekrar duruşma açılarak verilen hükümlerin hukuki değerden yoksun olduğu ve bu nedenle üzerinde temyiz incelemesi yapılamayacağı anlaşıldığından, katılan vekilinin sanıklar Fevzi ve M.Hamdi hakkındaki hükümlere ilişkin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin sanıklar Mehmet ve Celal hakkındaki hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

D…

D…

… SSK Hastanesi'nde genel cerrahi uzmanı olarak görevli sanıkların hastanede ameliyatı yapmak için katılan ve mağdurlardan para isteyerek almaları eylemlerinde, ilgililerin hayati tehlikelerinin bulunmamasına, aynı hastanede birden fazla genel cerrahi uzmanının bulunmasına ve dosya kapsamına göre irtikabın ikna ve icbar unsurunun bulunmadığı, sanıkların tekliflerinin karşı taraflarca kabul edilmesi üzerine ameliyatları yaptıkları ve eylemlerinin 765 sayılı Yasa'nın 212/1. maddesine uyan yapması gereken işi yapmak için rüşvet alma suçuna vücut vereceği, bu suçun aynı Yasa'nın 102/3 ve 104/2. maddeleri uyarınca 10 yıllık asli ve 15 yıllık ilave zamanaşımı süresinin bulunduğu, 765 sayılı Yasa'nın 212. maddesinin bir ve ikinci fık-ralarında basit ve nitelikli rüşvet alma suçları ayrı ayrı düzenlenip yaptırım altına alındığı halde, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın rüşveti tanımlayan 252/3. maddesinde "rüşvet, bir kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır" denilerek sadece nitelikli rüşvete yer verildiği, kamu görevlisinin yapması gereken bir işi yapması ya da yapmaması gereken işi yapmaması için yarar sağlanmasının rüşvet suçu kapsamından çıkarıldığı cihetle, sanıkların eylemlerinin aynı Yasa'nın 257/3. maddesinde düzenlenen görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlama suçunu oluşturacağı bu suçun tabi olduğu yasa maddesinde öngörülen cezanın tutarına nazaran 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirlenen 8 yıllık asli ve 12 yıllık ilave zamanaşımına tabi olduğu, suçların tarihi olan 1998 yılı ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ile 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK'nın 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanıklar hakkında açılan kamu davalarının aynı Yasa'nın 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 18.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5102, Karar No: 2014/8180, Tarih: 20.03.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/5102 E.  ,  2014/8180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beykoz İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/01/2014

NUMARASI : 2013/486-2014/9

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 140. maddesi gereğince, “Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.” Sıra cetvelini düzenleme yetkisi ilk haczi koyan İcra Dairesine aittir. Haczin talimatla uygulanması halinde sıra cetvelinin esas İcra Dairesince düzenlenmesi gerekir.

İİK.nun 100. maddesi gereğince, borçluya ait paranın veya satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar birden fazla alacaklı tarafından haciz konulması halinde anılan madde hükmü gereği icra müdürlüğünce derece kararı yapılması gerekir. Derece kararının yapılması için mutlaka satış sonucu para elde edilmesi zorunlu değildir.

HMK.nun 33. maddesi uyarınca hukuki tavsif hakime aittir. Hakim, bir davada sadece tarafların ileri sürdükleri maddi vakıalar ve neticei taleplerle bağlı olup, dayandıkları kanun hükümleri ve onların tavsifleri ile bağlı değildir. Kanunları re'sen tatbik ederek iddia ve müdafaadaki neticei talepleri karara bağlamakla mükelleftir( 4.6.1958 ve 15/6 sayılı İBK).

Somut olayda şikayetçi vekilinin icra mahkemesine başvurusu, satılan menkuller üzerinde rehin hakları olduğu ve alacaklının alacağının da belirtilen miktar kadar olmadığı yönünde olmakla ve icra müdürlüğü tarafından yukarıda açıklanan İİK.hükümlerine göre düzenlenmiş bir sıra cetveli bulunmadığına göre, mahkemece; icra müdürlüğünce sıra cetveli düzenlenmesi gerektiğine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24680, Karar No: 2018/18509, Tarih: 31.10.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/24680 E.  ,  2018/18509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı, beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Mahkemece gerekçeli kararın katılan ... ...’e duruşmada bildirdiği en son adrese yöntemince tebliğ edilmediği, Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre yapılan tebliğin ise usulüne uygun olarak yapılabilmesi için daha önce aynı adrese kanunun gösterdiği usullere göre bir tebligat yapılmış olması gerektiği, aksi halde 35. maddeye göre tebligat yapılmasının mümkün olmadığı, daha önce yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığından sanığa 35. maddeye göre yapılan tebligat işleminin de geçersiz olduğu,

2-Sanık ...’ın katılan ...’ya yönelik tehdit ve yaralama suçlarından, sanık ... ...’in katılan ...’ya yönelik tehdit ve yaralama suçları ile katılan ...’ya yönelik tehdit, hakaret ve yaralama suçları ile sanık ... hakkında katılan ...’a yönelik yaralama suçundan kurulan hükümler de temyiz edilmiş olmasına karşın, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın tebliğnamesinin bu konularda görüş içermediği,

Anlaşıldığından, katılan sanıklar ... ve ... müdafii ile katılan sanıklar ... ve ...’ın temyiz davası istekleri hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA, katılan ... ...’e gerekçeli kararın tebliğ işlemleri gerçekleştirildikten sonra temyiz dilekçesi verildiği takdirde, bu hususta ve görüş içermeyen diğer hususlarda EK TEBLİĞNAME DÜZENLENDİKTEN SONRA DAİREMİZE YOLLANILMAK, dosyanın incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 31/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9222, Karar No: 2025/6503, Tarih: 10.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/9222 E.  ,  2025/6503 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2344 E. 2020/141 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, atılı suçu işlemediğine, tutanakların doğruyu yansıtmadığına, tanıkların beyanlarına itibar edilemeyeceğine, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, şüpheden uzak, kesin bir delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, aşağıda belirtilenler dışında başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

1. Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. Sanığın, sarf ettiği kaba hitap tarzı niteliğindeki sözlerin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması, sözlerin demokratik toplumun temel esaslarından hoşgörü kapsamında değerlendirilecek ağır eleştiri niteliğinde kalması nedeniyle Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, mahkumiyet kararı verilmesi,

2. Kabule göre de

a. Dosya kapsamından; sanık hakkında aynı olay nedeniyle kolluk görevlilerine hakaret suçundan İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/733 E. sayılı dosyasının bulunduğunun anlaşılması, Cumhurbaşkanına hakaret suçu ile birlikte kamu görevlilerine karşı görevinden dolayı hakaret suçunun işlendiğinin kabulü halinde, eylemin tek olması nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi gereğince daha ağır hüküm içeren 5237 sayılı Kanun'un 299. maddesi uyarınca hüküm kurulmasının gerekmesi karşısında, İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/733 E. sayılı dosyasının akıbeti araştırılıp delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,