muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4533, Karar No: 2018/19842, Tarih: 06.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/4533 E.  ,  2018/19842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 28. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : ... 15. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 06/11/2018 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

İşçi ile işveren arasında imzalanan ikale sözleşmesinin geçerli olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

Anayasal haklardan olan sözleşme özgürlüğünün bir sonucu olarak, işçi ve işveren yapacakları bir anlaşmayla, daha önce kurdukları iş sözleşmesini kural olarak her zaman sona erdirebilirler. Bu ko­nuda sözleşmenin belirli veya belirsiz süreli olması arasında fark bulunmamaktadır. Sözleşmeyi sona erdirme anlaşmasına “ikale (bozma) sözleşmesi” denilmektedir.

İkale sözleşmesi ile iş sözleşmesinin ortadan kaldırılması için özgür iradelerin karşılıklı ve birbirine uygun olması gerekir. Bu nedenle taraf iradelerinin uyuşmaması veya irade sakatlıklarının bulunması hâlinde, ikale sözleşmesinin geçerli olmadığı kabul edilmelidir. Gerçekten taraflardan birinin iş sözleşmesini ortadan kaldırma konusunda karşı tarafla aynı görüşte olmaması durumunda ikale sözleşmesi geçerli olmayacaktır.

Diğer taraftan, işverene göre daha zayıf konumda bulunan işçinin ikale sözleşmesini imzalamasında makul bir yararının bulunmaması durumunda, böyle bir sözleşmeye geçerlilik tanınamayacağı da Yargıtay uygulaması ile yerleşmiş ve kabul görmüştür.

Makul yararın ne olduğuna ilişkin pozitif bir hukuk kuralının bulunmaması nedeniyle, tamamen yargısal kararlara kalan bu konuda somut olayın özelliklerine göre karar vermek gerekmektedir.

Diğer taraftan, işverene göre daha zayıf konumda bulunan işçinin ikale sözleşmesini imzalamasında makul bir yararının bulunmaması durumunda, böyle bir sözleşmeye geçerlilik tanınamayacağı da Yargıtay uygulaması ile yerleşmiş ve kabul görmüştür.

Makul yararın ne olduğuna ilişkin pozitif bir hukuk kuralının bulunmaması nedeniyle, tamamen yargısal kararlara kalan bu konuda somut olayın özelliklerine göre karar vermek gerekmektedir.

Kesin bir ölçü konulması mümkün olmamakla birlikte kanaatimizce, işverenin önelsiz geçerli fesih yapması durumunda ödemekle yükümlü olduğu kıdem ve ihbar tazminatları toplamından aşağı olmamak kaydıyla önereceği miktar parayı kabulle ikale sözleşmesi imzalayan işçinin iradesinin fesada uğratılmamış olması şartıyla bu sözleşmeyi imzalamasında makul yararının varlığı kabul edilmelidir. Çünkü, kazanılıp kazanılamayacağı ve ne kadar sürede sonuçlanacağı belli olmayan bir dava sürecini beklemektense kıdem ve ihbar tazminatlarına denk bir parayı derhal ve peşin olarak almak küçümsenemeyecek bir kazanımdır.

Somut olaya gelindiğinde; iş sözleşmesinin işverenden gelen teklif üzerine imzalanan ikale sözleşmesi ile sona erdirildiği, işçiye kıdem ve ihbar tazminatlarının ödendiği, sözleşmenin irade fesadı hâllerinden birisi ile sakatlandığı hususunda bir ispat bulunmadığı görülmektedir.

Sonuç olarak; açıklanan şartları içeren ikale sözleşmesini imzalamakta davacı işçinin makul yararının bulunduğu gözetilip, sözleşmeye değer verilmeli ve işe iade davası reddedilmeliyken kabulü hatalı olmuştur. Şeklindeki kanaatim nedeniyle aksi yöndeki sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum. 06.11.2018
Yargıtay — Esas No: 2016/25017, Karar No: 2018/11096, Tarih: 16.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/25017 E.  ,  2018/11096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, her iki dava yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise, kusur belirlemesi ile nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-karşı davacı kadın, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalı-karşı davacının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalı-karşı davacı kadının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2- Tarafların temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davalı-karşı davacı kadın 05.12.2013 havale tarihli davaya cevap ve boşanma talepli karşı dava dilekçesi vermiş, karşı dava dilekçesinin verilmesi esnasında adli yardım talebinde bulunmuştur. Mahkemece, kadının adli yardım talebi konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği gibi harç da alınmamış, eksiklik yargılama sırasında da giderilmemiştir. Harç tamamlattırılmadan müteakip işlemler yapılamaz. O halde, öncelikle kadının adli yardım talebi konusunda karar verilmeli, talep reddedildiği takdirde karşı dava harcının yatırılması için davalıya usulüne uygun olarak süre verilmeli (Harçlar Kanunu m. 30-32), harç noksanlığı giderildiği takdirde davalının taleplerinin karşı dava olarak incelenerek hasıl olacak sonucuna göre karar verilmesi; aksi halde; Harçlar Kanunu 30. maddesi gereğince işlem yapılması gerekirken, belirtilen hususlar gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre, tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.10.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/3553, Karar No: 2011/5631, Tarih: 27.04.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/3553 E.  ,  2011/5631 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

İstem sahibi bankaca, ...Dış Tic. AŞ’nin hesabında bulunan paranın aidiyetinin belirlenememesi nedeniyle tevdi mahalli tayini istenmiş; mahkemece yapılan belirleme üzerine Müflis ...Deri Teks. San. Tic. Ltd. Şti. vekilince yapılan itiraz da reddedilmiştir.

Somut olayda bankacılık işlemine dayalı bir menfi tesbit ya da itirazın iptali davası bulunmadığı gibi, tacirler arası satım sözleşmesi ya da İcra ve İflâs Kanunu'nun 140 ve 235 nci maddeleri anlamında da bir sıra cetveli bulunmadığından hükmün temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Dosyanın, hükmü temyizen incelemekle görevli Yüksek 11.Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 27.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3026, Karar No: 2018/5435, Tarih: 06.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/3026 E.  ,  2018/5435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Düşme, Beraat

16.02.2004 tarihli iddianame ile açılan kamu davasında 14.07.2004 tarihinde katılan sıfatını alan ...’nün bu dava dosyası ile birleştirilen 15.10.2012 tarih ve 30.07.2013 tarihli iddianamelerden sonra da kovuşturma evresindeki duruşmalara katılarak katılma iradesini ortaya koyduğu ve 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesi gereğince, hükmü temyiz yetkisi bulunduğundan, şikayetçi kurumun CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılan olarak, Av. ...’in de katılan vekili olarak davaya kabullerine karar verilerek yapılan incelemede,

Gerekçeli karar başlığında 30.01.2004 olarak yanlış yazılan suç tarihinin, hakediş onaylarının en son imzalandığı tarihler olan ... kalıcı konutları alt yapı inşaatlarının 1. kısım 06.03.2003, 2. kısım 12.11.2002, 3. kısım 21.11.2002, Soğucak kalıcı konutları alt yapı inşaatlarının 1. kısım 05.06.2002, 2. kısım 01.04.2002, Çalıca kalıcı konut alt yapı inşaatlarının ise 1. kısım 31.12.2002, 2. kısım 16.10.2002 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafiinin 17.01.2017 tarihli temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanıklar müdafiinin, 17.01.2017 tarihli süre tutum dilekçesi ile sanık isimleri belirtilmeden bir kısım sanıkların müdafii olduğunu, gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmesinden sonra gerekçeli temyiz dilekçesini vereceğini belirttiği, gerekçeli kararın sanıklar müdafine 23.01.2017 tarihinde tebliğ edildiği ancak bunun ardından herhangi bir temyiz dilekçesi verilmediği, müdafin isteminin bir sebebe dayanmadığı ve zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararlarına ilişkin temyizinde hukuki yararı bulunmadığı cihetle; vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçlarından verilen düşme kararları ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında memurun resmi belgede sahteciliği suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme kararlarına karşı katılan vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

II- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçlarından verilen düşme kararları ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında memurun resmi belgede sahteciliği suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme kararlarına karşı katılan vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu‘nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu‘nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun‘un 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ye yüklenen "nitelikli dolandırıcılık" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı suç tarihinden hüküm tarihine kadar ve sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., Mehmet Ercihan Subaşı ve ... hakkında memurun resmi belgede sahteciliği suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/3. maddesinde öngörülen 10 yıllık asli zamanaşımının son kesici işlem olan sanıkların savunmalarının alındığı 28.04.2004 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden, kamu davasının düşürüldüğü gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekili ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

III- Sanık ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında memurun resmi belgede sahteciliği suçundan verilen beraat kararlarına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nın 339/1 ve sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 204/2. maddelerinde düzenlenen "memurun resmi belgede sahteciliği" suçuna iştirak suçunu oluşturduğu, bu suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nın 102/3, 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nın 102/3, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 06.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33777, Karar No: 2017/14080, Tarih: 13.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/33777 E.  ,  2017/14080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamında incelenmesine ihtiyaç olduğundan; davacının davalı ile çalışmasının iş akdinin feshi sonrasında devam edip etmediğinin tespiti için;

1-Davacının dava tarihine kadar güncel hizmet döküm cetveli ile cetvelde yer alan işyerlerine ait işe giriş ve çıkış bildirgelerinin dosyaya eklenmesi,

2-İş akdinin feshinden sonra, davacının hizmet döküm cetvelinde yer alan işyerlerinin adresleri ile ticari sicil bilgilerinin getirilmesi,

3-Hizmet döküm cetvelinde fesihten sonra yeralan bu işyerleri ile dava dışı belediye arasında herhangi bir hizmet alım sözleşmesinin olup olmadığının dava dışı belediyeden sorularak tespit edilmesi için, varsa dosyaya eklenmesi için geri çevrildiği, ancak dava dışı Belediye tarafından verilen cevabın; tüm hizmet döküm cetvelinde yer alan şirketlere ilişkin daha önce sözleşme yapılıp yapılmadığı konusunda belirsiz ifadeler taşıdığı, şirketlerle ilgili ayrı ayrı cevap verilmediği, yine tüm şirketlerin ticari ortaklarının veya ticari bilgilerinin tümünün getirilmediği görüldüğünden yukarıda belirtilen tüm eksikliklerin tamamlanması için dosyanın mahkemesine ikinci kez GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.06.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6161, Karar No: 2007/8157, Tarih: 25.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/6161 E.  ,  2007/8157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şişli 3. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

T.T.K.'nun 661. maddesinde "poliçeyi kabul edene karşı açılacak davalar vadenin geldiği tarihten itibaren üç yıl geçmekle müruruzamana uğrar..." hükmü TTK.'nın 690. maddesi atfı ile bonolarda da uygulanır. Zamanaşımına konu sebepler TTK. 661 maddesinde sayılmıştır.

Takip dosyasında, bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip yapılmış olup takibin kesinleşmesinden sonra icra dosyasında alacaklı vekilince 15.07.2003 tarihinde işlem yapılmış bu tarihten yenileme tarihi olan 22.5.2006'e kadar dosya işlemsiz bırakılmıştır. 15.7.2003 tarihi ile  22.5.2006 tarihi arasındaki dönemde üç yıllık zamanaşımı süresi henüz dolmamıştır, bu süre 15.7.2006 tarihinde dolacaktır. Alacaklı vekilince üç yıllık zamanaşımı süresi dolmadan dosya yenilenmiştir. Mahkemece şikayetin reddi yerine, üç yıllık takip zamanaşımı süresi dolduğundan bahisle İİK 71/2 ve 33/a. maddeleri uyarınca icranın geri bırakılmasına karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25/04/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2885, Karar No: 2015/2785, Tarih: 02.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/2885 E.  ,  2015/2785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 9. İş Mahkemesi

Tarihi : 24/06/2013

Numarası : 2012/570-2013/369

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

I-Davacı, davalı işyerinde yemek servis elemanı olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin haklı neden olmaksızın, davalı son işveren tarafından feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece yazılan kararın infazda tereddüte sebep olup olmayacağı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297.nci maddesi uyarınca, mahkeme kararlarının; Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur. Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve Kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir.( Hukuk Genel Kurulu-2007/14-778 E, 2007/611 K sayılı kararı)

Somut olayda, davada davalı sıfatıyla 3 ayrı tüzel kişiliğe husumet yöneltilmiş olmasına rağmen hüküm fıkrasında “alacakların davalıdan tahsiline” şeklinde hüküm kurularak infazda tereddüte yol açacak şekilde hüküm kurulmuş olması bozma nedenidir.

II- Kabule göre de;

1-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'ncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'ncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.