muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/27678, Karar No: 2023/9471, Tarih: 05.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/27678 E.  ,  2023/9471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/372 E., 2015/226 K.

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması, hukuki bir ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet , beraat

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî onama, kısmî bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle Değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2015/372 Esas, 2015/608 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hukuki bir ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla dolandırıcılık suçundan beraat, açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 209 uncu maddesinin birinci fıkrası 62 nci, 50 inci ve 52 inci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 3.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafinin temyiz isteği, dosyanın temyize gönderilmesi talebine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz isteği, dolandırıcılık suçu yönünden verilen beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğu, açığa imzanın kötüye kullanılması suçu yönünden verilen mahkûmiyet hükmünde Türk Ceza Kanunu'nun 62 nci maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanması, hapis cezasının seçenek yaptırımlara ve adli para cezasına çevrilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın esnaf olan sanıktan yaptığı alışveriş karşılığında borcuna karşılık 300,00 TL meblağlı bono düzenlendiği, bononun meblağının 300 olarak sadece rakam ile yazılıp diğer kısımlarının boş bırakıldığı ve katılan tarafından bu şekilde imzalandığı, sanığın katılanın daha sonra yaptığı alışverişlerden kaynaklı alacağının olduğunu söyleyerek senedin bedelini yazı ile Üç Bin Sekiz Yüz Seksen Sekiz TL olarak yazıp icraya koyduğu ve tahsil ettiği, sanık hakkında hukuki bir ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla dolandırıcılık ve açığa imzanın kötüye kullanılması suçlarını işlediği iddia edilmiştir.

2. Sanık savunmasında; konfeksiyon dükkanından katılanın alışveriş yaptığını, borcuna karşılık senet verdiğini, senedin rakamla yazılan hanesine 300 yazdıklarını ancak yazı ile yazılan hanenin boş olduğunu katılanın alışverişlerine devam ettiğini toplamda 3.888,00 TL borcu olduğunu senedin yazı ile yazılan hanesine Üç Bin Sekiz Yüz Seksen Sekiz TL yazarak senedi icraya koyarak alacağını tahsil ettiğini beyan etmiştir.

3. Katılan, sanığın dükkanından iki adet mont aldığını, bedeli olarak 300,00 TL lik senet düzenlediklerini, senetteki rakam hanesindeki bölümü kendisinin yazarak kapattığını ancak diğer kısımların boş kaldığını, borcunu da ödeyemediğini, sanığın borç kısımlarını doldurup senet bedelini 3.888,00 TL yaparak icraya koyduğunu beyan etmiştir.

4. Senet aslının dosyada delil olarak saklanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

5. Mahkemece sanık hakkında açığa imzanın kötüye kullanılması suçunun sübut bulduğu kabul edilerek mahkûmiyetine dolandırıcılık suçundan beraatine dair temyize konu kararlar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Hukuki Bir İlişkiye Dayanan Alacağı Tahsil Amacıyla Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 159 uncu maddesi uyarınca belirenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 05.11.2015 tarihli sorgu olduğu ve bu tarihten temyiz inceleme tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

B. Açığa İmzanın Kötüye Kullanılması Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanığa yüklenen “açığa atılan imzanın kötüye kullanılması” suçunun uzlaştırma kapsamında olması nedeniyle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri uyarınca uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla mahkumiyet hükümleri kurulması yasaya aykırı,

2. Sanığa isnat edilen ve üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren “açığa imzanın kötüye kullanılması” suçundan dolayı kurulan hükümlerden sonra 16.03.2021 tarihinde 31425 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81-2021/4 sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, “basit yargılama usulü” yönünden Anayasa’ya aykırı bulunarak iptal edilmiş olması nedeniyle, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

3. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

A. Hukuki Bir İlişkiye Dayanan Alacağı Tahsil Amacıyla Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe (A) bölümünde açıklanan nedenle Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2015/372 Esas, 2015/608 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

B. Açığa İmzanın Kötüye Kullanılması Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2015/372 Esas, 2015/608 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin ve sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10122, Karar No: 2016/11873, Tarih: 08.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/10122 E.  ,  2016/11873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde özetle; ... ilçesi, ..... köyünde bulunan 101 ada 90 parsel sayılı taşınmazın yapılan kadastro çalışmaları sırasında Hazine adına tespit ve tapuya tescil edildiğini oysa ki, bu taşınmazı ... varislerinden kadastro tespitinden önce satın aldığını, taşınmazın kadimden beri kültür arazisi olduğunu ve kendisinin de ekin ekmek suretiyle taşınmazı tasarruf ettiğini, taşınmazın kadastro tespiti sırasında sehven kullanılmayan taşlık ve çalılık olan komşu 101 ada 91 parsel sayılı taşınmazla karıştırıldığını ve bu taşınmazın adına tespit edildiğini ileri sürerek, 101 ada 90 sayılı parselin tapu kaydının iptali ile adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır.

Davalı Hazine vekili taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında taşlık, çalılık, kayalık niteliğinde olup, üzerinde herhangi bir muhdesatın bulunmadığını, davacının zilyetlikle iktisap koşullarının oluşmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; Hazine aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile; 101 ada 90 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıtlarının iptali ile 10/06/2012 tarihli orman bilirkişisi tarafından tanzim olunan raporda (B) harfi ile gösterilen 5.544,64 m²'lik kısmın 101 ada 90 sayılı parselden ifraz edilerek aynı ada son parsel numarası ile davacı adına tarla vasfıyla tapuya kayıt ve tesciline, (B) harfi ile gösterilen 5.544,64 m²'lik kısım çıkarıldıktan sonra kalan 4.587,61 m²'lik kısmın aynı ada aynı parsel numarası ile Hazine adına taşlık ve çalılık vasfıyla tapuya kayıt ve tesciline, (A), (A1), (A2) ve (A3) harfleri ile gösterilen alanlar ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro sonucu oluşan tapu kaydının, kadastro öncesi nedene dayalı olarak iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmamaktadır. Ancak, 14.02.1979 yılında ilan edilen ve itiraz nedeniyle kesinleşmemiş orman kadastrosu ile 31.03.1992’de ilâna çıkarılan orman kadastro komisyonuna yapılan itirazlar nedeniyle kesinleşmeyen yerlerde orman kadastrosunun tamamlanması ve 2/B madde uygulama çalışmaları bulunmaktadır. Daha sonra 4999 sayılı Kanunla değişik 6831 sayılı Kanunun 9/Son maddesi gereğince yapılan fennî hataların düzeltilmesi çalışması yapılarak 02.07.2008 tarihinde ilâna çıkarılmıştır.

Çekişmeli 101 ada 90 parsel sayılı taşınmazın, çevresinde bulunan 89 ve 91 parsel sayılı taşınmazlarla birlikte nazara alındığında 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesinde açıklanan orman içi açıklık niteliğinde olduğu, gerek 26.05.1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinde gerekse 25.06.1970 günlü Resmî Gazetede yayımlanan 31.05.1970 gün ve 531 sıra nolu Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 33/3. ve 19.08.1974 günlü Resmî

Gazetede yayımlanan 25.07.1974 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 40/A ve 30.05.1984 günlü Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 30/1. ve 02.09.1986 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/1 ve 15.07.2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26/a maddesinde "... 6831 sayılı Kanunun 17. maddesinde yer alan orman içinde bulunan doğal olarak ağaç ve ağaççık içermeyen, genel olarak otsu bitki veya bazı durumlarda yer yer odunsu bitkiler içeren açıklıkların orman olarak sınırlandırılacağı" öngörülmüştür.

6831 sayılı Kanunun 17. maddesi, orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat yapılmasına, hayvancılık amacı ile ağıl yapılmasına, bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin vermez.

6831 sayılı Kanunun 17/1-2 maddesi;

Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; her çeşit bina ve ağıl inşaası ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması ve tarla açılması, işlemesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

Devlet Ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Yanan orman alanlarındaki her türlü emval Orman Genel Müdürlüğünce değerlendirilir (17/06/2004 gün ve 5192 sayılı Kanun ile değişik hali).

Kanun metninden açıkça anlaşıldığı gibi, hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım, inşaat ve hayvancılık yapmak amacı ile ağıl yapılamaz. Bu tür yerler özel mülk olamaz. Yönetim derhal el koyma hakkına sahiptir. Orman içi açıklıklardan yararlanabilmek için zorunlu olarak orman kullanılacaktır. Bu kullanım nedeniyle yeni açma, genişletme, yangın oluşması önlenemeyecek ve orman bütünlüğü bozulacaktır.

Kanun metninden açıkça anlaşıldığı gibi, hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım, inşaat ve hayvancılık yapmak amacı ile ağıl yapılamaz. Bu tür yerler özel mülk olamaz. Yönetim derhal el koyma hakkına sahiptir. Orman içi açıklıklardan yararlanabilmek için zorunlu olarak orman kullanılacaktır. Bu kullanım nedeniyle yeni açma, genişletme, yangın oluşması önlenemeyecek ve orman bütünlüğü bozulacaktır.

Ayrıca, bu tür taşınmazların öncesinin orman olma zorunluluğu yoktur. Zira, öncesi orman olan ve ormandan açılan taşınmazlar, 6831 sayılı Kanunun 1. maddesi ve Yargıtay uygulamaları gereği oluşan kesin içtihatlara göre zaten orman sayılmaktadır. 17. maddede tanımı yapılan olgu, öncesi orman iken açılan yerlerle beraber ayrıca [HANGİ NEDENLE OLURSA OLSUN ORMAN İÇİ AÇIKLIKLARIN KAZANILAMAYACAĞI İLKESİNİ İÇERMEKTEDİR VE AMACI ORMAN BÜTÜNLÜĞÜNÜ KORUMAKTIR]. Bu tür yerlerin 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 26/a maddesi gereğince orman olarak sınırlandırılması gerekir.

Kanun koyucu ayrı bir kavram oluşturmuş ve hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat ile özel mülke dönüşme yolunu kapamıştır. Bu itibarla, dava konusu taşınmazın memleket haritasında açık alanda gözükmesi bu olguyu değiştirmez. Etrafı ormanla çevrili olan taşınmazlar, özel mülke dönüşüp tarım ve inşaata açıldığında orman bütünlüğünün bozulacağı tartışmasızdır. Dairemizin bu yoldaki kararları Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ve yerleşik kararlar halini almıştır [Y.H.G.K.’nun 10.12.1997 gün ve 1997/20 - 830/1034, 10.12.1997 gün ve 1997/20 - 808/1039, 08.02.1999 gün ve 1999/7-22-43, 13.10.1999 gün ve 1999/8-689 - 822, 03.04.2002 gün ve 2002/8 - 230 - 261 ve 22.10.2003 gün 2003/20 - 665/614 sayılı ve yine orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten sonra 20 yıldan fazla süre geçse dahi orman içi açıklık konumunda olan taşımazların zilyedlik yoluyla kazanılamayacağı konusundaki 11.10.2004 gün ve 2004/7-531-582 sayılı kararları].

Tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan toprak kazanmasını sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları da Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Ayrıca; orman içi açıklık ve boşluklar ile orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan funda ve makilik alanlar, yasa gereği orman sayıldığı için, 15.07.2004 günlü Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesinin (a) ve (j) bentleri gereğince Devlet Ormanı olarak sınırlandırılması öngörülmüştür. Bu tür yerler zilyetlik yolu ile kazanılamaz ve özel mülk olarak tescil edilemez.

Ayrıca; orman içi açıklık ve boşluklar ile orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan funda ve makilik alanlar, yasa gereği orman sayıldığı için, 15.07.2004 günlü Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesinin (a) ve (j) bentleri gereğince Devlet Ormanı olarak sınırlandırılması öngörülmüştür. Bu tür yerler zilyetlik yolu ile kazanılamaz ve özel mülk olarak tescil edilemez.

Mahkemece değinilen yönler gözetilerek davacı ...’in davasının tümden reddi gerekirken, dava konusu taşınmazın krokide (B) harfiyle işaretli bölümünün özel mülke dönüşmesini sağlayacak biçimde davanın kısmen kabulü yolunda hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 08/12/2016 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7652, Karar No: 2010/13739, Tarih: 08.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/7652 E.  ,  2010/13739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 08.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15055, Karar No: 2014/19733, Tarih: 03.11.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/15055 E.  ,  2014/19733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2010/1067-2014/225

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1- Şikayetçi Sibel Karaçelik vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin REDDİNE,

2-Şikayetçi S.. Ç.. vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Üçüncü kişi şikayetçi S.. Ç.. vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; Ankara 12. İcra Müdürlüğü'nün 1999/5644 esas sayılı dosyasında borçlu sıfatı bulunmadığı halde, müvekkili adına kayıtlı Ankara K.. Y.. mahallesi ... ada 8 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan kargir apartmanın 4 numaralı bağımsız bölümünün tapu kaydı üzerine 24.09.2010 tarihinde haciz konulduğundan bahisle haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece; takip dosyasında borçlu Y.. Ş.. aleyhine ihtiyati hacizle başlatılan takipte, adı geçene ait taşınmaz üzerine 03.09.1999 da ihtiyati haciz konulduğu, alacaklının İİK'nun 264. maddesine göre süresinde asıl davasını açtığı ve aldığı hükümle 15.09.2010 da asıl takibe geçtiği, ancak İcra Dairesi'nce sehven daha önce 30.06.2010 tarihinde ihtiyati haczin kaldırıldığı, bu işlemin şikayeti üzerine, Mahkemelerinin 21.09.2010 tarih ve 2010/997 Esas 2010/967 sayılı Kararı ile; İcra Müdürlüğü'nün bu işlemi iptal edilerek, 03.09.1999 tarihli ihtiyati haczin devam ettiğine karar verildiğini, bu nedenle üçüncü kişinin bağımsız bölümü satın aldığı tarihte de haczin geçerliliğini koruduğundan bahisle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Şikayete konu bağımsız bölüme ait tapu kaydı incelendiğinde; taşınmazın borçlu Yağmur tarafından 24.06.2010 da O.. K..'e ihtiyati hacizle yükümlü olarak satıldığı O.. tarafından da 20.09.2010 da (ihtiyati haciz şerhi bulunmadan) S.. Ç.. 'e satıldığı anlaşılmaktadır

Takip dosyası ve tapu kaydı incelendiğinde ; S.. ' in taşınmazı satın aldığı 20.09.2010 tarihinde taşınmaz üzerinde ihtiyati haciz kaydı bulunmamaktadır. Bu tarihten sonra 24.09.2010 da İcra Mahkemesi'nce, 30.06.2010 tarihli ihtiyati haczin fekkine ilişkin işlemin iptal edilmiş olması, taşınmazı hacizsiz satın alan üçüncü kişi S.. Ç.. aleyhine sonuç doğurmaz.

Bu nedenle, Ankara 12. İcra Müdürlüğü'nün 1999/5644 esas sayılı dosyasında borçlu sıfatı bulunmayan malik S.. Ç.. adına kayıtlı, Ankara Keçiören Yakacık mahallesi 4150 ada 8 parsel sayılı taşınmaz üzerine, İcra Mahkemesi kararı nedeniyle yeniden haciz yazısı gönderilmesi usulsüz olup anılan işlemin bu şikayetçi yönünden iptaline karar verilmelidir.

Bu nedenle, Ankara 12. İcra Müdürlüğü'nün 1999/5644 esas sayılı dosyasında borçlu sıfatı bulunmayan malik S.. Ç.. adına kayıtlı, Ankara Keçiören Yakacık mahallesi 4150 ada 8 parsel sayılı taşınmaz üzerine, İcra Mahkemesi kararı nedeniyle yeniden haciz yazısı gönderilmesi usulsüz olup anılan işlemin bu şikayetçi yönünden iptaline karar verilmelidir.

SONUÇ: Şikayetçi S.. Ç.. vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 HMK 'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK' nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 03.11.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.