muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4901, Karar No: 2012/6975, Tarih: 27.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4901 E.  ,  2012/6975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, ... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2010/24632 Esas sayılı takip dosyasında düzenlenen 10.10.2011 tarihli sıra cetvelinin kendilerine usülsüz tebliğ edildiğini, sıra cetvelinde 1. sırada pay ayrılan davalının alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, davalının payından müvekkilinin alacağının ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı taraf tacir olduğundan davaya ticaret mahkemesinde bakılması gerektiğini, davacının 7 günlük itiraz süresi geçtikten sonra bu davayı açtığını, müvekkilinin ciro yoluyla kendisine geçen 3 adet bonoya dayandığını ve iyiniyetli olduğunu, muvazaanın sözkonusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre; davaya konu 10.10.2011 tarihli sıra cetvelinin davacı vekiline 14.10.2011 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiği, İİK'nun 142. maddesi uyarınca 7 günlük dava açma süresinin son gününün 21.10.2011 tarihi olduğu, iş bu davanın yasal süresinden sonra açıldığı gerekçesiyle hakdüşürücü süre yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere. 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15099, Karar No: 2011/15793, Tarih: 13.07.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/15099 E.  ,  2011/15793 K.**

**"İçtihat Metni"**

Şüpheli ...'a ait ... plakalı aracın yurda kaçak olarak sokulması üzerine ... Emniyet Genel Müdürlüğüne bağlı polis memurları tarafından 25.05.2007 tarihli olay tespit yakalama el koyma ve görgü tespit tutanağı ile ilgili araca el konulmasına yapılan itirazın reddine dair, Ankara 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 21.11.2007 tarihli ve 2007/1197 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin, Ankara 22.Asliye Ceza Mahkemesinin 05.12.2007 tarihli ve 2007/291 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 06.10.2008 gün ve 49348 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 14.10.2008 gün ve KYB. 2008/211072 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

5607 sayılı Kaçakçılık Kanununun 9.maddesinin 1.fıkrasında "(1) Kaçak eşya, her türlü silah, mühimmat, patlayıcı ve uyuşturucu maddelerin bulunduğundan şüphe edilen her türlü kap, ambalaj veya taşımaya yarayan diğer araçlar ile kişilerin üzerlerinde yapılacak arama ve el koymalar, 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu uyarınca yerine getirilir." hükmüne göre söz konusu el koymaya ilişkin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin uygulanması gerektiği,

5271 sayılı Kanunun 128.maddesindeki "(1) Soruşturma ve kovuşturma konusu suçun işlendiğine ve bu suçlardan elde edildiğine dair kuvvetli şüphe sebebi bulunan hallerde, şüpheli veya sanığa ait;... Kara, deniz veya hava ulaşım araçlarına,... El konulabilir.

..Kara, deniz ve hava ulaşım araçları hakkında verilen el koyma kararı, bu araçların kayıtlı bulunduğu sicile şerh verilmek suretiyle icra olunur.

..Bu madde hükmüne göre el koymaya ancak hakim karar verebilir."

Hükmü gereği el koyma kararının hakim tarafından verilmesinin zorunlu olduğu, ... Emniyet Müdürlüğüne bağlı polis memurları tarafından yapılan el koymanın usule aykırı olduğu gözetilmeden itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 13.07.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13404, Karar No: 2006/15396, Tarih: 20.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/13404 E.  ,  2006/15396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.02.2005 gününde verilen dilekçe ile kullanma ve yararlanma hakkı kayıtlarının iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davada, 9.3.1998 tarihli görev verilmesine ilişkin İmtiyaz Sözleşmesi hükümlerine dayanılarak, davacı Hazine adına direk yeri niteliği ile kayıtlı ... Mahallesi 27 ada 9 parsel ve 386 ada 212 parseldeki kullanma ve yararlanma hakkına ilişkin kayıtların iptali istenmiştir.

Mahkemece, dava kabul edilmiş,

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Yanlar arasındaki sözleşmenin 20/A ve 21/a maddeleri hükümlerince, davalı şirketin sözleşme süresinin sonunda, davacı idareye işin yürütülmesi için yapılmış ve yapılmakta olan tüm tesisleri, taşınır ve taşınmaz malları ve bunlar üzerindeki hakları tam çalışır olarak bedelsiz devretmesi gerekmektedir. Ancak, bu hükümler uyarınca davacı idareye devir edilmesi gereken taşınır taşınmaz mallar ve hakların devri için, ya sözleşmedeki imtiyaz süresinin dolmuş olması veya sözleşmenin taraflarından birince fesh edilmesi ve bu fesih işleminin kesinleşmiş olması gerekmektedir. Sözleşmeye göre imtiyaz süresi 19.10.2058 tarihinde dolacağından bu süre geçmeden taşınır ve taşınmaz mallar üzerindeki hakların devri, başka bir anlatımla kayıtlardaki 9.3.1998 tarihli sözleşme gereği davalı yararına konulan şerhlerin kaldırılması istenemez. Ne var ki; Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı ile davalı ... Elektrik A,Ş, arasında imzalanan görev verilmesine ilişkin 9.3.1998 tarihli imtiyaz sözleşmesi Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığınca fesh edilmiş, işletme faaliyeti için tüm araç ve

gereçlere el konulmuş davalı da gerek fesih işlemi ve gerekse tesislere el koyma işleminin iptali için Danıştay’da dava açmıştır. Açılan bu davanın Danıştay 13.Dairesinin 31.5.2005 tarih, 5390-2879 sayılı kararı ile red edildiği, temyiz edilmesi üzerine dosyanın Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu’na gönderildiği ve henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Davalı şirket tarafından açılan dava reddolunmak suretiyle kesinleştiği takdirde sözleşme imtiyaz süresinden önce fesh edilmiş olacağından davacı fesih kararının kesinleşmesi halinde 9.3.1998 tarihli sözleşmenin 20/A ve 21/a maddelerinden yararlanarak taşınır ve taşınmaz mallardaki intifa ve davalı yararına kurulan irtifak haklarının kaldırılmasını isteyebilir. Böyle olunca mahkemece yapılacak iş; Danıştay 13.Dairesinin temyiz üzerine Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu’na gönderildiği yukarıda tarih ve numarası zikredilen dava sonucunu beklemek, dava davacı şirket lehine sonuçlanırsa imtiyaz süresi ancak 19.10.2058 tarihinde biteceğinden davayı reddetmek, aksi durumda, 9.3.1998 tarihli imtiyaz sözleşmesi süresinden evvel haklı nedenlerle fesih edilmiş olacağından davanın sözleşmenin 20/A ve 21/a maddelerince şimdiki gibi kabulüne karar vermek olmalıdır.

Mahkemece bu yönler gözden kaçırılarak imtiyaz süresi dolmuş veya fesih kesinleşmişcesine intifa hakkına ilişkin şerhin kaldırılmasına karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ. Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 20.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/76, Karar No: 2018/13854, Tarih: 15.10.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/76 E.  ,  2018/13854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın mahkemece alınan savunmasında belirttiğinden farklı bir adrese tebligat yapılmış olduğundan bahisle yoklukta TK 21. maddesine göre gerekçeli karar tebliğ edilmiş ise de 7201 sayılı TK'nın 10/2. maddesine aykırı olarak, savunmasında bildirdiği bilinen son adresine tebliğ çıkartılmadan, kendisinin müracaatı veya kabulü de olmaksızın doğrudan adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine çıkartılmak suretiyle usulsüz tebliğ yapılmış olduğunun anlaşılması karşısında sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu değerlendirilmiştir.

Sanığın temyiz dilekçesi ekindeki belgelerden sanığa atılı suçun asıl failinin ... isimli kişi olduğu, bu kişi hakkında ... sahte kimliğini kullanmak suçundan görülen davada Sapanca Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/240 Esas 2016/277 Karar sayısı ile mahkûmiyet kararı verildiğinin anlaşılması karşısında söz konusu dava dosyası da getirtilip incelenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinden,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15/10/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27120, Karar No: 2017/5296, Tarih: 14.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/27120 E.  ,  2017/5296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 14.03.2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf adına ise kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, ilave tediye, hafta tatili, ücret farkı, bayram yardımı, iş riski ve sorumluluk zammı ve gece zammı alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur. Bozmaya uyma kararı verilerek devam edilen yargılama neticesinde, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, mahkemece verilen ilk hüküm davalı tarafın temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur. Bozma ilamında, çalışma düzenine bağlı alacakların salt husumetli tanık anlatımlarına itibar edilerek kabul edilmesinin hatalı olduğu belirtilmiş ve karar bu yönden araştırmaya yönelik olarak bozulmuştur. İlk hükmü temyiz eden tarafın sıfatı da (davalı) nazara alındığında, bozma ilamının, çalışma düzenine bağlı olan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile gece zammı alacağına ilişkin olduğu açıktır. Her ne kadar fazla çalışma ücreti alacağı da, çalışma düzenine ilişkin ise de, ilk hükümde söz konusu alacak reddedilmiş ve anılan karar davacı tarafça temyiz edilmemiş olduğundan, bu alacağa ilişkin red kararı bozma kapsamında değildir.

Mahkemece, bozmaya uyma kararı verilerek devam edilen yargılama neticesinde, salt husumetli tanık anlatımlarına dayanılarak karar verilmesinin mümkün olmadığı gerekçesi açıklanarak, dava konusu tüm alacaklar reddedilmiştir. Ne var ki, dava konusu alacaklarda ispat yükümlülüğü birbirinden farklılık göstermektedir. Bozma ilamı da, işçinin çalışma düzenine ilişkin olan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile gece zammı alacağına yönelik taleplere dairdir. Mahkemece bu yöne dikkat edilmeden ve bir ayrım yapılmaksızın yazılı gerekçeyle sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Bu halde yapılması gereken, bozma kapsamında bulunmayan, fazla çalışma, ilave tediye, ücret farkı, bayram yardımı, iş riski ve sorumluluk zammı alacakları yönünden, bozmadan önceki 04.12.2014 tarihli hükümdeki ( gerekçe dahil) gibi, hüküm sonucu tesis etmektir.

Çalışma düzenine bağlı olan ve uyulan bozma ilamı kapsamındaki, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile gece zammına yönelik taleplerin değerlendirilmesine gelince; gece çalışması, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının yapıldığını ispat yükü davacı üzerinde olup, salt husumetli tanık anlatımlarına dayanılarak söz konusu alacakların varlıklarının kanıtlanamayacağının kabul edilmesi yerindedir. Ancak davacı vekili, aynı mahkeme tarafından verilmiş ve Yargıtay’ın temyiz incelemesinden geçmiş, aynı işyerinde ve görevde çalışan işçiler hakkındaki emsal kararlara da dayanmıştır. Bu halde, davacı vekilince emsal olduğu iddia edilen, temyiz incelemesinden geçmiş davaların dosyaları incelenmeli, davacının görevine de dikkat edilerek emsal olup olmadığı belirlenmeli, emsal olduğunun anlaşılması halinde ise söz konusu kararlardaki çalışma düzeni (hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, gece zammı alacakları hakkındaki) kabulleri ve kararların temyiz incelemesi sonuçları değerlendirmeye tabi tutularak, anılan alacaklar bakımından bir sonuca gidilmelidir. Mahkemece bu yönde bir değerlendirme yapılmadan karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12939, Karar No: 2010/5919, Tarih: 13.04.2010

18. Hukuk Dairesi 2009/12939 E., 2010/5919 K.

**18. Hukuk Dairesi 2009/12939 E., 2010/5919 K.**

**- ANATAŞINMAZ

- KAT MÜLKİYETİ

- YÖNETİM PLANI**- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 19 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 28 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 44 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde yönetim planı hükümlerinin iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi davacı vekili ile davalılardan A.Emin vekili tarafından, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davacı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde, kat mülkiyetli anataşınmazın tapu kütüğünde tescilli olan yönetim planının 31, 32 ve 33. maddelerinin iptali istenilmiş, mahkemece davanın kısmen kabulü ile 32. maddenin iptaline, 31 ve 33. maddelerle ilgili davanın konusu kalmadığından hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan bilgi ve belgelerin incelenmesinden, kat mülkiyeti kurulmuş olan dava konusu taşınmazda davacı ve davalıların kat malikleri olduğu ve tüm kat maliklerinin davada taraf olarak yer aldığı, böylece taraf teşkilinde eksiklik bulunmadığı anlaşılmaktadır.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 28. maddesi "Yönetim planı yönetim tarzını, kullanma maksat ve şeklini, yönetici ve denetçilerin alacakları ücreti ve yönetime ait diğer hususları düzenler. Yönetim planı, bütün kat maliklerini bağlayan bir sözleşme hükmündedir." Yönetim planında yer alacak/alabilecek hususlar bu şekilde hükme bağlanmıştır. Bunlar anagayrimenkulün yönetim tarzı, kullanma maksat ve şekli, yönetici ve denetçinin alacakları ücret ve yönetimle ilgili benzeri hususlardır. Fıkranın karşı anlamından çıkan sonuç ise, yönetim ile ilgili olmayan hususlara, örneğin bir veya birkaç kat malikine mülkiyet ve benzeri ayni hak sağlayıcı hükümlere yönetim planında yer ve-rilemeyeceğidir.

Anagayrimenkulün yönetim tarzı, kullanma maksat ve şeklinin düzenlenmesi kapsamında olarak bazı ortak yerlerin, yönetim planı ile -ayni hak bahşetmeyecek biçimde- bir veya birkaç bağımsız bölümün kullanımına bırakılması mümkün olup, bu gibi hükümlerin yönetim planında yer alması yasaya aykırılık oluşturmayacak, ancak ortak yerlerde projeye aykırı inşaat ve değişiklik yapılmasına, kapıcı dairesi ve sığınak gibi mutlak ortak yerlerin kullanım hakkının bir veya birkaç bağımsız bölüme bırakılmasına, Yasa'nın 19. veya 44. maddelerindeki koşulların bertaraf edilmesine yönelik hükümlere yönetim planında yer verilemeyecektir.

Öte yandan, yönetim planı hükümlerinin, kat malikleri arasında çıkabilecek uyuşmazlıkların çözümlenmesinde -Yasanın emredici kurallarına açıkça aykırı olmadıkça veya mahkemece iptal edilmedikçe ya da kat malikleri kurulunca değiştirilmedikçe- öncelikle uygulanması esastır.

Öte yandan, yönetim planı hükümlerinin, kat malikleri arasında çıkabilecek uyuşmazlıkların çözümlenmesinde -Yasanın emredici kurallarına açıkça aykırı olmadıkça veya mahkemece iptal edilmedikçe ya da kat malikleri kurulunca değiştirilmedikçe- öncelikle uygulanması esastır.

Uyuşmazlık konusu somut olayda, anataşınmazın yönetim planının mahkemece iptaline karar verilen 32. maddesinde yer alan "En altta cadde üzerinde bulunan ve tasdikli projede garaj ve alet yeri olarak gösterilen bölümlerin kullanma hakkı 9 ve 12 nolu dairelere aittir" hükmü ile "Ön ve yan bahçelerde ve bina altında projede gösterilmeyip meyil dolayısıyla sonradan yapılacak tesislerin gazino-lokanta gibi tesislerin kullanma hakkı da 9 ve 12 nolu dairelere aittir" hükmü, yukarıda açıklandığı üzere ayni hak bahşetmeyen, mutlak olmayan ortak yerlerde salt kullanım hakkı veren düzenlemeler niteliğinde olup, yasaya aykırı yönleri bulunmamakta ise de, aynı maddedeki "Sığınağın kullanma hakkı 2 nolu daireye aittir" hükmü, sığınak mutlak ortak yerlerden olduğundan kullanım hakkının bir veya birkaç bağımsız bölüme bırakılması yasaya aykırılık oluşturmaktadır. Bu nedenle, yönetim planının 32. maddesinin yalnızca sığınakla ilgili hükmünün iptaline karar verilmesi, maddedeki diğer hükümlere yönelik istemin reddine karar verilmesi gerekirken, maddenin tümüyle iptaline karar verilmesi isabetli değil ise de, temyiz eden davalı tarafın bu yöne ilişkin bir temyiz itirazı bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamış, aşağıdaki bozma nedenlerine göre davalı tarafın temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Ancak;

Yönetim planının 31. maddesinde yer alan 'Teras katların ön, arka ve yanları teras kat sahiplerine aittir, münhasıran onlar tarafından kullanılır. Buraya kimse çıkamaz. Tam kata iblağ edildiğinde diğer kat malikleri buna itiraz etmemeyi, gerekli muvafakati vermeyi şimdiden kabul ederler. Teras kat sahipleri şimdiden buraya çiçek seri kabilinden demir veya duvarla kapatabilir ve lüzumlu inşaat malzemesi insan asansörleri ile taşınacaktır. Çatı katları bir altındaki dairenin büyüklüğüne yakın veya biraz fazla yapıldığı takdirde bir altındaki daire kadar masraflara iştirak edecektir" hükmü ile 33. maddedeki "1 ve 12 nolu dairelerin yanında ve arkasındaki toprak dolu gözüken ve kazı neticesi çıkan yerler bu dairelere aittir" hükmünün, ortak yerlerde bazı bağımsız bölüm maliklerine mülkiyet benzeri haklar tanıdığı, projeye aykırı inşaat ve değişiklik yapılmasına, böylece Yasa'nın 19. ve 44. maddelerindeki koşulların bertaraf edilmesine yönelik olduğu, Yasaya aykırılık oluşturduğu açıktır.

Kat mülkiyetli anataşınmazın tapu kütüğünde tescilli olan yönetim planındaki bu hükümler var olmakta devam ettiği sürece, bu hükümlerin iptalinin istendiği bir davanın konusuz kaldığından söz edilmesi mümkün değildir. 31 ve 33. maddelerde tanımlanan hakların kullanılmış olup ol-mamasının, öngörülen imalatların yapılıp yapılmamasının bu sonuca etkisi yoktur.

Kat mülkiyetli anataşınmazın tapu kütüğünde tescilli olan yönetim planındaki bu hükümler var olmakta devam ettiği sürece, bu hükümlerin iptalinin istendiği bir davanın konusuz kaldığından söz edilmesi mümkün değildir. 31 ve 33. maddelerde tanımlanan hakların kullanılmış olup ol-mamasının, öngörülen imalatların yapılıp yapılmamasının bu sonuca etkisi yoktur.

Açıklanan nedenlerle, yönetim planının 31 ve 33. maddelerinin de tümüyle iptallerine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 13.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22018, Karar No: 2021/10498, Tarih: 26.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/22018 E.  ,  2021/10498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 14.06.2013 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 15.12.2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/2 ve 62/1. maddelerinde belirtilen hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4 maddeleri gereğince hesaplanan 6 yıllık kesintili dava zamanaşımının, 29.01.2012 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca

halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.05.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15979, Karar No: 2008/16198, Tarih: 27.11.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/15979 E.  ,  2008/16198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Siirt Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :14.6.2007