muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/209, Karar No: 2020/136, Tarih: 15.01.2020

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme ... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir."

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anayasa Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür. Anayasa Mahkemesinin kararına göre, "Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir" (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak "yeniden yargılama"dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde "Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi" yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anayasa Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anayasa Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında "Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir" hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 15/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7011, Karar No: 2018/16107, Tarih: 27.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/7011 E.  ,  2018/16107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 2. İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, müvekkilinin davalı işyerinde insan kaynakları koordinatörü olarak 01/05/1997 tarihinden itibaren çalışmakta iken işveren tarafından hiç bir haklı neden olmadan işten çıkartıldığını, feshin geçersiz olduğunu belirterek, feshin geçersizliğinin tespiti ile müvekkilinin işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinin bütününü sevk ve idare eden işçi alma ve işten çıkartma yetkisini haiz işveren vekili ve işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili yardımcısı konumunda olması sebebiyle işe iade davası açamayacağını, davacı hakkında ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinde yürütülmekte olan 2016/342 esas sayı ile ceza yargılaması olması ve hakkında verilmiş bir adli kontrol kararı olmasının ahlak ve iyi niyet kurallarına aykırılık teşkil ettiğinden yeni yönetim kurulu tarafından iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunmuş davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, davalı tarafça dosyaya sunulan işyeri belgelerinden, organizasyon şeması ve insan kaynakları koordinatörü iş tanıtımı formunda davacının beyaz yakalı çalışanların işe alım süreçlerinin merkezi olarak yönetilmesi görevini yürüttüğü yine işyerinin bütününü sevk ve idare eden, işe alma ve işten çıkartma yetkisine sahip işveren vekili ve işletmenin bütünü sevk ve idare eden işveren vekili yardımcısı konumunda olduğu anlaşıldığından davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge adliye mahkemesince,Davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE, karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

Bölge adliye mahkemesince,Davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE, karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardım­cıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yar­dımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belir­telim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci gru­bunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecek­tir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir. (26.05.2008 gün ve 2007/35929 Esas, 2008/12484 Karar sayılı ilamımız).

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacının insan kaynakları koordinatörü olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacının işveren vekili olduğu kabul edilmiş ise de davacının konumu , bağlı bulunduğu birim, imza yetkisinin mahiyeti, görev tanımı dikkate alındığında işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili veya yardımcısı olmadığı değerlendirilmekle işin esasına girilmesi gerekirken davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi ve red kararına karşı davacının istinaf başvurusunun esastan reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan ilk derece mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden bölge adliye mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten/sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5442, Karar No: 2006/6844, Tarih: 25.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5442 E.  ,  2006/6844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde bodrum kattaki eksikliklerin projeye uygun olarak tamamlatılması ve masrafının kat maliklerinden alınması istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, kendisinin de bağımsız bölüm maliki olduğu anataşınmazın E Blokunun bodrum katının otuz yıl önceden beri tamamlanmadığını, dairelere ait eklenti depoların projesinden farklı yerlere konulduğunu, kapıcı dairesinin kaba inşaat halinde bırakıldığını belirterek bodrum katta mevcut eksikliklerin projesine uygun şekilde tamamlanmasına, masrafınında arsa payları oranında davalılardan alınmasına karar verilmesini istemiş, mahkemece davacının istemlerinin gerektirdiği masrafların yersiz, gereksiz ve kat maliklerine külfet yükleyecek harcamalar olduğu ve kat maliklerinin tümü tarafından alınmış bir karar bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

634 Sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 19.maddesinin l.fıkrası uyarınca kat malikleri anataşınmazın bakımını ve mimari oluşumu ile güzelliğini, sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar. Dosyanın incelenmesinde dava konusu edilen eksikliklerin onaylı mimari projede yer alan noksanlıklar olduğu ve bunların giderilmediği anlaşılmaktadır. Yasanın yukarıda değinilen açık hükmü karşısında herbir kat maliki yalnız başına, anataşınmazın veya bloklarının onaylı mimari projesine aykırı olarak eksik bırakılan kısımlarını tamamlatmayı, anataşınmazı projesine uygun hale getirmeyi istemek hak ve yetkisine sahiptir. Bunun için kat malikleri kurulunun bir karar almasına da gerek yoktur. Tüm bu hususlar dikkate alınıp işin esasına girilip istem doğrultusunda deliller toplanıp bir karar verilmesi gerektiği düşünülmeden yetersiz araştırma ve eksik incelemeye dayanan bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın reddi yolunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2764, Karar No: 2024/5940, Tarih: 27.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2764 E.  ,  2024/5940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2243 E., 2023/2449 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/394 E., 2023/417 K.

Taraflar arasındaki meslekte kazanma gücü kaybı oranının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne ve duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının meslek hastalığına yakalanmadığını, davalı işçide Kurum tarafından tespit edilen %20 oranındaki meslekte kazanma gücü kaybı oranına itiraz ettiklerini belirterek davalı işçinin sürekli iş göremezlik oranının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

Davalı ... cevap dilekçesinde; Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesi raporu ile meslek hastalığının tespit edildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile , ... Rehberlik ve Teftiş Başkanlığınca hazırlanan 30.11.2015 tarih ve 88388/01/İR/01 sayılı inceleme raporu ile; aralarında davalı ...'nin de bulunduğu işyeri çalışanlarında ortaya çıkan silikozis hastalığı nedeniyle 5510 sayılı Kanun'un 14/b fıkrası uyarınca işyerindeki çalışma şartlarını ve buna bağlı tıbbi sonuçlarını ortaya koyan denetimin yapıldığının anlaşıldığını, Ankara Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezi'nce tanzim edilen 04.03.2016 tarih ve 2223 sayılı sağlık kurulu kararında; Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesince tanzim edilen sağlık kurulu raporu ve diğer belgelere istinaden davalı ...'de q/q 1/2 düzeyde pnömokonyoz meslek hastalığı mevcut olduğu, iş göremezlik derecesinin %15 olduğunun bildirildiği, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'nun 01.06.2016 tarih ve 43/7953 sayılı kararında; Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesi'nce düzenlenen 28.08.2014 tarih ve 1052 sayılı sağlık kurulu raporuna istinaden davalı ...'de q/q 2/2 düzeyinde pnömokonyoz meslek hastalığı tanısı konulduğu, davalı ...'nin Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği çerçevesinde maluliyet oranının %20 olduğu, sürekli bakıma muhtaç durumda olmadığı, iki yıl sonra kontrol muayenesi gerektiği bildirildiği, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'nun 22.03.2021 tarih ve 2021/4923 sayılı kararında; davalı ...'de q/q 2/2 düzeyinde opasite pnömokonyoz meslek hastalığı tanısı konulduğu, davalı ...'nin Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği çerçevesinde maluliyet oranının %20 olduğu, sürekli bakıma muhtaç durumda olmadığı, kontrol muayenesi gerekmediğinin bildirildiği, Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulunca düzenlenen 25.08.2021 tarih ve 15196 sayılı raporda; davalı ...'nin hastalığının pnömokonyoz meslek hastalığı olduğunun, mevcut bulunan söz konusu meslek hastalığı nedeniyle davalı ...'nin E cetveline göre %26,0 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının tespit edildiği, Adli Tıp İkinci Üst Kurulunun 29.12.2022 tarih ve 3709 sayılı raporu ile davalı ...'nin hastalığının pnömokonyoz meslek hastalığı olduğu ve bu hastalığı sebebiyle E cetveline göre maluliyet oranının %26,0 olduğunun, 24.05.2018 tarihi öncesi için SSYSK'nın tayin ettiği %20 maluliyet oranının uygun olduğunun belirtildiği, Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulu ve Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulu raporlarında davalı ...'de pnömokonyoz meslek hastalığının bulunduğuna yönelik tespit yinelenerek, davalı ...'nin maluliyet oranının 24.05.2018 tarihi öncesi %20 sonrası ise %26,0 olduğu tespit edildiği, raporlar arasında çelişki bulunmadığı, dosya kapsamında bulunan tıbbi raporlar ve Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulu ile Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulu raporları göz önünde bulundurulduğunda davacı tarafın iddiasının aksine davalı ...'nin meslek hastalığının bulunduğu, davalı ..

...'de pnömokonyoz meslek hastalığının bulunduğuna yönelik tespit yinelenerek, davalı ...'nin maluliyet oranının 24.05.2018 tarihi öncesi %20 sonrası ise %26,0 olduğu tespit edildiği, raporlar arasında çelişki bulunmadığı, dosya kapsamında bulunan tıbbi raporlar ve Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulu ile Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulu raporları göz önünde bulundurulduğunda davacı tarafın iddiasının aksine davalı ...'nin meslek hastalığının bulunduğu, davalı ...'nin en az Kurum tarafından tespit edilen sürekli iş göremezlik oranında (%20) meslekte kazanma gücünün kaybedildiği gerekçesiyle davacının davasının reddine karar verilmiştir.