muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/827, Karar No: 2022/1869, Tarih: 08.03.2022

Temyize ilişkin hükümler 6100 sayılı HMK' da düzenlendiğine göre aynı yasanın 448. maddesi “Zaman bakımından uygulanma” başlığıyla “ Bu kanun hükümleri, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır.” Demektedir.

Diğer yandan 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun Ek madde 6 ise “…kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan davalarda genel mahkemelerin verdiği kararlar …..miktar veya değerine bakılmaksızın 12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulabilir.” şeklindedir. Söz konusu bu düzenleme 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Yasanın 53. maddesi ile getirilmiştir. Yürürlük tarihi ise 28.07.2020 tarihidir.

6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi ise “ Bölge adliye mahkemelerinin …göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanun'un temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur…” şeklinde düzenlenmiştir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427/2. maddesi ise “ miktar veya değeri birmilyar lirayı geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir.” demek suretiyle gayrımenkullere ilişkin uyuşmazlıklarda değere bakılmaksızın temyiz yolunun açık olduğu belirtilmiştir.

HMK’nın temyiz edilemeyen kararlar başlıklı 362. maddesinin 1-a bendi ise “Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar.” demek suretiyle temyiz sınırını belirlemiştir. Bu miktarın her yıl yeniden değerleme suretiyle arttırıldığı izahtan varestedir.

Bölge adliye mahkemeleri bilindiği üzere 20.07 2016 tarihinde faaliyete başlamıştır.

Bu yasal düzenlemeler karşısında çözümlenmesi gereken husus; Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07. 2016 ile Kadastro Yasası'nın ek 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 28.07. 2020 tarihi arasında hüküm altına alınan uyuşmazlıklar açısından ek 6. maddenin uygulanıp uygulanmayacağı, bir başka ifade ile verildiği anda kesin olan bu kararlara karşı temyiz yolunun mümkün olup olmadığı hususudur.

Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarihten sonra 1086 sayılı HUMK’un 427/2. maddesinin uygulanmasının mümkün olmadığı, yine 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesinin açık hükmüdür. 6100 sayılı Yasada temyiz sınırı için gayrımenkuller açısından bir ayrım yapılmamıştır.

3402 sayılı Yasa'nın ek 6. maddesinin geriye yürüyeceğine dair herhangi bir düzenleme de yapılmamıştır. Genel kural, özel hukuk yargılamasına ilişkin kanun hükümlerinin yürürlük tarihinden sonra sonuç doğurmasıdır.

Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarihten sonra 1086 sayılı HUMK’un 427/2. maddesinin uygulanmasının mümkün olmadığı, yine 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesinin açık hükmüdür. 6100 sayılı Yasada temyiz sınırı için gayrımenkuller açısından bir ayrım yapılmamıştır.

3402 sayılı Yasa'nın ek 6. maddesinin geriye yürüyeceğine dair herhangi bir düzenleme de yapılmamıştır. Genel kural, özel hukuk yargılamasına ilişkin kanun hükümlerinin yürürlük tarihinden sonra sonuç doğurmasıdır.

Verildiği anda değer itibariyle istinaf veya temyiz sınırının altında kalan kararların o anda kesinleştiğinde ise şüphe bulunmamaktadır. Bir kararın kesinleşmesi, ya verildiği anda miktar itibariyle kanun yoluna kapalı olması, veya kanunda açıkça kesin olduğunun belirtilmesi nedeniyle, ya da kanun yolları tüketilmek suretiyle olur. Verildiği anda kesin olan hüküm bakımından artık yargılama bitmiştir. Yargılama süreci biten bir uyuşmazlık için temyiz incelemesi mümkün değildir. Kesinlik, yargılamanın devamına engel bir durumdur. Hüküm, verildiği anda kesin olduğu için artık tamamlanmış bir usulü işlem söz konusudur. Bu nedenle HMK'nın 448. maddesi gereğince Kadastro Kanunu’nun ek 6. maddesinin tamamlanmış işlemlere uygulanması mümkün değildir. Ayrıca kesin olan bu kararın lehine olan taraf bakımından usulü kazanılmış hak doğuracağı da unutulmamalıdır. Usulü kazanılmış hak ilkesi kamu düzeninden olup usul hukukunun en önemli, en temel ilkelerinden biridir.

Prof. Dr. Baki KURU “ Miktar veya değeri temyiz (kesinlik) sınırını geçmeyen menkul (taşınır) mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir.” (HUMK hükümlerine göre) derken Hukuk Muhakemeleri Usulü 2001 Altıncı baskı 4981.sayfasında “ Kanundan ötürü verildiği anda kesin olan bir karar temyiz edilirse, temyiz talebi (esasına girilmeden) mesmu olmadığından dolayı reddedilir. Fakat, Yargıtay, böyle bir (kesin) kararı yanlışlıkla bozarsa, bu bozma kararı ve mahkemenin bundan sonra yaptığı işlemler geçersizdir (yok sayılır)” demektedir. Bu nedenlerle sayın çoğunluğun değere bakılmaksızın kanun yolu denetimi yapılması gerektiği yönündeki görüşüne katılmıyorum.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 36. maddesi ile düzenlenen “Hak arama hürriyeti”nin somut olayla ilgisi bulunmamaktadır. Sayın çoğunluk, dava değerinin düşük olması nedeniyle kanun yolunu kapatan HMK hükümlerinin Anayasa’ya aykırı olduğunu düşünüyorsa öncelikle Anayasa Mahkemesine iptal başvurusu yapması gerekir. Aksi halde halen yürürlükte bulunan veya uygulama tarihinde yürürlükte bulunan yasanın şu veya bu gerekçelerle uygulanmaması keyfilik sonucunu doğuracaktır.

Somut uyuşmazlığa gelince, taşınmazın değerinin davacı tarafından 10.000TL olarak gösterildiği, keşfen bir değerin belirlenmediği, davanın reddine karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf başvurusunun esastan reddedildiği, dosya kapsamıyla sabittir.

Somut uyuşmazlığa gelince, taşınmazın değerinin davacı tarafından 10.000TL olarak gösterildiği, keşfen bir değerin belirlenmediği, davanın reddine karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf başvurusunun esastan reddedildiği, dosya kapsamıyla sabittir.

Bilindiği üzere, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 16. maddesi uyarınca, gayrimenkulün aynına taalluk eden davalarda dava değerinin gayrimenkulün değerine göre belirleneceği öngörülmüştür. Dava değerinin belirlenmesinde taşınmazın dava tarihindeki keşfen saptanacak gerçek değerinin esas alınacağı kuşkusuzdur. Anayasa Mahkemesinin 2018/36896 Başvuru nolu kararı da bu yöndedir.

Harçlar Kanunu’nun 30. maddesi ise “Muhakeme sırasında tespit olunan değerin, dava dilekçesinde bildirilen değerden fazla olduğu anlaşılıyorsa, yalnız o celse için muhakemeye devam olunur, takip eden celseye kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmadıkça davaya devam olunmaz. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 409. maddesinde (HMK 150) gösterilen süre içinde dosyanın muameleye konulması noksan olan harcın ödenmesine bağlıdır.” şeklinde, 32. maddesi ise; “Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz. Ancak ilgilisi tarafından ödenmeyen harçları diğer taraf öderse işleme devam olunmakla beraber bu para muhakeme neticesinde ayrıca bir isteğe hacet kalmaksızın hükümde nazara alınır.” şeklinde düzenlenmiştir. (Örn: 1.H.D. 2020/3743E, 2021/4867K )

Harçlar Kanununun uygulanması ( kamu düzenini ilgilendirmesi nedeniyle ) hakim tarafından re’sen gözetilmesi gereken bir husustur.

Hal böyle olunca, taşınmaz başında keşif yapılarak Harçlar Kanunu’nun 16. maddesi uyarınca taşınmazın dava tarihindeki değerinin belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, eldeki dava bakımından öncelikle gerçek dava değeri usulünce belirlenmeli, taşınmazın değeri istinaf sınırının üzerinde ise öncelikle istinaf incelemesi yapılmalı, ondan sonra temyiz kesinlik sınırının üzerinde ise temyiz incelemesi yapılmalı, değeri temyiz sınırının altında ise yukarıda açıklanan gerekçelerle temyiz dilekçesinin değerden reddine karar verilmelidir, ne var ki bu aşamada taşınmazın gerçek değeri mahkemece belirlenmediği için bu gerekçeyle kararın bozulması gerekirken değere bakılmaksızın temyiz incelemesi yapılması gerektiği yönünde oluşan sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/794, Karar No: 2016/224, Tarih: 02.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2014/794 E.  ,  2016/224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki “iştirak nafakasının artırılması” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 11.Aile Mahkemesi tarafından davanın kısmen kabulüne dair verilen 22.11.2012 gün ve 2012/745 E., 2012/1570 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 10.04.2013 gün ve 2013/4454 E., 2013/6055 K. sayılı ilamı ile ;

“…Davada; aylık 300,00 TL olarak ödenen iştirak nafakasının artırılarak, aylık 2.500 TL'ye çıkartılması talep edilmiştir.

Mahkemece, davalının ödeme gücü, müşterek çocuğun ihtiyaçlarındaki artış ve önceki nafaka tahakkuk tarihinden dava tarihine kadar geçen zaman nazara alınarak davanın kısmen kabulü ile dava tarihinden geçerli olmak üzere aylık iştirak nafakasının 1.650,00 TL'ye çıkartılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Tarafların, 13.09.2005 tarihinde kesinleşen mahkeme kararı ile boşandıkları ve velayeti anneye verilen 12.10.2003 doğumlu müşterek çocuk için aylık 300,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiği anlaşılmaktadır.

Yapılan ekonomik ve sosyal durum araştırmasında da; davacı annenin çalışmadığı, kendi ailesinin yardımı ve elde ettiği kira gelirleri ile geçimini sağladığı; davalı babanın mimar olup aylık 1.500 TL gelirinin bulunduğu ve kendine ait evde oturduğu müşterek çocuğun ise, 2003 doğumlu olup özel okulda eğitim gördüğü ve yıllık okul giderlerinin toplam 14.960,00 TL civarında olduğu belirtilmiştir. Ayrıca davalı tarafın cevap dilekçesinde, serbest olarak mimarlık yapmadığı gibi mimarlık alanı ile ilgili hiçbir gelirinin bulunmadığını, güzellik merkezi adı altında şirketinin faaliyette bulunduğunu ancak kendi geçimini sağlayacak düzeyde gelire sahip olduğunu beyan ettiği görülmüştür.

İştirak nafakası; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana-babanın mali durumlarına göre takdir edilir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olaya bakıldığında; yukarıdaki ilke ve esaslar gözetilerek, makul oranda ve hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmesi gerekirken, ilk nafakanın takdir edildiği tarihe, tarafların gerçekleşen ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına, müşterek çocuğun yaşı ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alındığında; artırılan iştirak nafakası miktarı fazla olup, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine aykırı görülmüştür.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 02.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4881, Karar No: 2025/2895, Tarih: 28.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/4881 E.  ,  2025/2895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin TÜRKPATENT nezdinde tescilli 2015/09198 ve 2016/02531 sayılı çoklu tasarımların sahibi olduğunu, davalı şirketin 2018/01100 sayılı başvurusuna konu tasarımınının müvekkili tasarımları karşısında yenilik ve ayırt edicilik vasfını taşımadığını, dava konusu tasarımda kullanılan desenin müvekkilinin "..." markalı ürünlerdeki desenin aynısı olduğunu, ancak davalı şirket tasarım başvurusuna yapılan itirazın reddedildiğini ileri sürerek TÜRKPATENT Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun (YİDK) 2018/T-764 sayılı kararının iptali ile davalıya ait 2018/01100 sayılı tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, YİDK kararının hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde, müvekkilinin tasarım tescil başvurusunun, yenilik ve ayırt edicilik kriterini taşıdığını, sektörde çok fazla değişiklik yapılmadan malzeme, ebat veya açı farkları ile tasarımların yaratıldığını, dikdörtgen şeklin duş tekneleri için harcı âlem olduğunu, müvekkili ürününün desen ve gider bölümü itibari ile esaslı ve belirgin farklılık içerdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde, müvekkilinin tasarım tescil başvurusunun, yenilik ve ayırt edicilik kriterini taşıdığını, sektörde çok fazla değişiklik yapılmadan malzeme, ebat veya açı farkları ile tasarımların yaratıldığını, dikdörtgen şeklin duş tekneleri için harcı âlem olduğunu, müvekkili ürününün desen ve gider bölümü itibari ile esaslı ve belirgin farklılık içerdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu 2018/01100 numaralı tasarımın, duş alanına özelleşmiş bir vitrifiye/seramik ürünü olduğu, seçenek özgürlüğü kapsamındaki emsal ürünler incelendiğinde bu ürünlerin yekpare ve kesintisiz oluşturulduğu, suyun akması için içeride gidere doğru bir eğime sahip bulunduğu, suyu tutmak için belirsiz korkuluklara sahip olduğu ve akışın bir gider ile nihayetlenmesi gibi hususları barındırdığı, genel bir değerlendirme yapıldığında, yüzeye sıfır eğimli olan duş teknelerinin piyasada mevcut olduğu, dolayısıyla taraf tasarımlarının serbestlik ilkesi sınırları içerisinde küçük ayrıntıların ötesine geçmesi gerektiği, taraf tasarımları karşılaştırıldığında, davacıya ait itiraza mesnet çoklu tasarımları ile davalıya ait 2018/01100 numaralı tasarımın, bilgilenmiş kullanıcı gözünden yeni ve ayırt edici nitelik taşıdığı, taraf tescillerindeki desenlerin slate olarak bilinen kayrak taşının bir benzeri olduğu, formasyon olarak benzedikleri ancak üretilen desen yapısı açısından farklılık arzettikleri, 2018/01100 sayılı tasarımda var olan desenin davacıya ait ... deseninden farklı olduğu, dava konusunun davalıya ait 2018/01100 numaralı tasarımın hükümsüzlüğü olması nedeniyle ulaşılabilen ilk sunum tarihi 22.17.2015 olan ... ait ... & ... serisi ürünler ile davalı tasarımı karşılaştırıldığında, 2015 tarihli ... ait ürün ile davalıya ait 2018/01100 numaralı tasarımın bilgilenmiş kullanıcı gözünden benzer oldukları, davalı tasarımının davacının dayanak yaptığı tasarımları karşısında yeni ve ayırt edici nitelikte olması nedeniyle hükümsüzlüğünden söz edilemeyeceği, ancak 2015 tarihli ... ait ürün ile davalıya ait 2018/01100 numaralı tasarımın bilgilenmiş kullanıcı gözünden benzerlik taşıdığı, bu noktada mutlak yeni olmadığından hükümsüz sayılacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu 2018 01100 numaralı tasarımın Hidrobox firmasının ilk sunum tarihi 22.07.2015 olan ürünü karşısında yeni ve ayırt edici olmadığı, davalının bilirkişi ek raporuna karşı itirazlarının ikinci ek raporda karşılandığı, buna göre, karşılaştırılan ürünlerin sifonları arasında itiraz dilekçesinde belirtilen farkların bulunmadığı, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 05.02.2024 tarihli ve 2022/4097 E., 2024/739 K. sayılı kararında belirtildiği üzere YİDK tarafından hem itiraza mesnet bilgi belgeler kapsamında hem de re'sen mutlak yenilik incelemesi yapılması gerektiği, aksinin kabulünün tasarım hukukunda mutlak yenilik unsurunun kamu düzenine ilişkin olması ilkesiyle bağdaşmayacağı, nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 29.03.2023 tarihli ve 2021/11-943 E., 2023/288 K. sayılı kararının da bu yönde olduğu, bu nedenle YİDK kararının iptali talebiyle açılan davanın da kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine hüküm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ile tasarım hükümsüzlüğü taleplerine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalıların temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı harcın istek halinde ilgiliye iadesine, 28.04.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29019, Karar No: 2013/5988, Tarih: 26.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/29019 E.  ,  2013/5988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gelibolu Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İİK.nun 140. maddesi gereğince, “satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.” Sıra cetvelini düzenleme yetkisi ilk haczi koyan İcra Dairesine aittir. Haczin talimatla uygulanması halinde sıra cetvelinin esas İcra Dairesince düzenlenmesi gerekir.

İİK.nun 100. maddesi gereğince, borçluya ait paranın veya satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar birden fazla alacaklı tarafından haciz konulması halinde anılan madde hükmü gereği icra müdürlüğünce derece kararı yapılması gerekir. Derece kararının yapılması için mutlaka satış sonucu para elde edilmesi zorunlu değildir.

HMK.nun 33. maddesi uyarınca hukuki tavsif hakime aittir. Hakim, bir davada sadece tarafların ileri sürdükleri maddi vakıalar ve neticei taleplerle bağlı olup, dayandıkları kanun hükümleri ve onların tavsifleri ile bağlı değildir. Kanunları re'sen tatbik ederek iddia ve müdafaadaki neticei talepleri karara bağlamakla mükelleftir ( 4.6.1958 ve 15/6 sayılı İBK).

Somut olayda; şikayetçi vekili İcra Mahkemesine başvurusunda; Gelibolu icra müdürlüğünün 2009/2011 sayılı dosya alacaklısı olduklarını, hissedarlardan Ş....... B..... adına kayıtlı taşınmazlar üzerinde hacizleri bulunduğunu, bu taşınmazların Gelibolu Sulh Hukuk Mahkemesi satış memurluğunun 2010/8 sayılı dosyadan satıldığını, borçlu hissesine düşen miktardan 7.545,06 TL'nin haczi olmamasına rağmen vergi dairesine ödenmesi işleminin yanlış olduğunu bildirerek işlemin iptalini istemiştir. Her ne kadar şikayetçi vekili dava konusunu "sıra cetveline itiraz" olarak nitelendirmiş ise de; bu aşamada henüz İcra ve İflas Kanunu hükümlerine göre düzenlenmiş bir sıra cetveli bulunmadığına göre, şikayetçinin bu talebinin satış memurunun paraların paylaştırılmasına ilişkin tevzi tablosuna itiraz olarak değerlendirmek gerekir.

Gelibolu Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/8 sayılı İzaleyi Şüyu satış dosyasının incelenmesinde; Vergi Dairesince birkısım hissedarlar için gayrimenkul satışlarından hisselerine düşen miktara 25.08.2010 tarihli gönderilen bildirim ile haciz konulduğu görülmektedir.  Buna göre  aynı  hissedarlar  yönünden başka icra müdürlüklerince konulmuşhaciz var ise ilk haczi koyan yere sıra cetveli yapılmak üzere paranın gönderilmesi gerekir. Bu durumda ilk haczi koyan icra müdürlüğünce yapılacak sıra cetveline itiraz yoluyla vergi dairesinin alacağının imtiyazlı alacaklardan olup olmadığının değerlendirilmesi mümkün olacaktır. Bir diğer anlatımla satış memurluğunca sıra cetveli yapılamayacağından yapılacak tevzi tablosunda haciz alacaklılarının alacaklarının öncelik durumunun satış memurluğunca değerlendirilemeyeceği tabidir. Bu durumda satış memurluğunca hissedar Şuhret Bağatır'ın hissesine ilk haczi koyan icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılması gerekir.

O halde mahkemece yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda satış memurluğunca işlem yapılması yönünde karar verilmesi gerekirken sıra cetveli düzenlenmediği ve dava şartı oluşmadığından bahisle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/02/2013 günündeoybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9300, Karar No: 2013/8180, Tarih: 24.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/9300 E.  ,  2013/8180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... .... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31...2010 gün ve 2010/...-2010/374 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı, davalı ... ve davalı şirket vekilleri tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davalı Güven Su ve Su Gereçleri San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili katılma yoluyla hükmü temyiz etmiş olmasına rağmen, kendisinden temyiz harcı alındığına dair makbuza rastlanılmamıştır.

....05.1985 gün ve 1984/... esas, 1985/... sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında, harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK'nın 434/.... maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır. Somut olayda, temyiz dilekçesi hükmü veren mahkemeden başka bir mahkeme eliyle gönderilmiş olup, işbu mahkemenin muhabere defterine kaydı yapılmıştır.

Bu itibarla, davalı şirket tarafınça harç yatırılmış ise makbuzu dosyaya konulmak, aksi takdirde belirtilen işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, ....04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.