muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/18490, Karar No: 2021/9937, Tarih: 15.09.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/18490 E.  ,  2021/9937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında Saray (Tekirdağ) Cumhuriyet Başsavcılığının 26/08/2015 tarih ve 2015/570 Esas 2015/561 Karar sayılı iddianamesiyle "... şüphelinin ... aracılığı ile celp ve sevkini yaptırması konusunda Ağustos 2013, Kasım 2013, Şubat 2014 ve Ağustos 2014 tarihlerinde tebligat yapıldığı, şüphelinin Nisan 2013 yedek subay celbi bakayalığına ait kesinleşmiş idari para cezası bulunduğu,

Şüphelinin belirtilen tarihe kadar yoklama işlemlerini yaptırması gerekirken her hangi bir kanuni özrü olmaksızın gerekli yoklama işlemlerini yaptırmak üzere yetkili şubesine müracaat etmediği ve yoklamasını yaptırmadığı, yoklama kaçağı kaldıktan sonra yani şüphelinin ifadesine göre 10/09/2014 tarihinde eğitim öğretimin bölünmemesi için ... Askerlik Şubesi'ne dilekçe verdiğini ancak daha sonra kişisel sebeplerden dolayı askerlik şubesine başvurmadığı ve bakaya kaldığını kabul ettiği, böylelikle şüphelinin üzerine atılı bakaya kalma suçunu işlediği..." şeklindeki anlatımla 2013 tarihinde bakaya suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açıldığı, sanığa isnat edilen bakaya suçunun mütemadi bir suç olduğu, mütemadi nitelikteki bakaya, yoklama kaçağı, firar, izin tecavüzü gibi suçlarda suçun başlangıç ve bitiş tarihleri bizzat maddi (öz) vakayı temsil ettiğinden eylemin maddi unsurunu oluşturan suçun başlangıç ve sona eriş tarihlerinin doğru olarak saptanmasının zorunlu olduğu, ancak sanık hakkında düzenlenen iddianamede atılı suçun hangi tarihler arasında işlendiği, temadinin ne şekilde sona erdiği hususlarının gösterilmediği anlaşılmakla, dosyanın Saray(Tekirdağ) Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilerek davanın dayanağı olan 26/08/2015 tarihli iddianamenin içeriği itibariyle sanığın hangi tarihler arasında bakaya kaldığı hususunun kesin ve net olarak açıklattırılarak davaya devam edilerek bir hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5711, Karar No: 2008/6449, Tarih: 12.06.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/5711 E.  ,  2008/6449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, sıra cetvelinde pay ayrılan davalı alacaklının alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek sıra cetveline itiraz etmiştir.

Davalı vekili cevabında, iddiaların gerçek dışı olduğunu, müvekkilinin takip borçlusuna mal sattığını, alışverişin gerçek olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davalının takip konusu yaptığı bononun kayıtlarında yer almadığı, alacağın muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacının sıra cetvelinde belirtilen alacağında faiz ve masrafların hariç olduğu belirtilmiştir. Paylaştırmada satış tarihine kadar faiz alacağı ve takip masraflarının gözetilmesi gerekir. Mahkemece davacının faiz ve masraflardan oluşan toplam alacağı saptanıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 12.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2189, Karar No: 2018/2524, Tarih: 11.04.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/2189 E.  ,  2018/2524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Güveni kötüye kullanma suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm, o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın sanığa pazarda satamadığı sebzeleri getirerek evinin altında muhafaza etmesi amacıyla bıraktığı, ancak sebzelerini almak için tekrar geldiğinde sebzeleri bulamadığı, bu şekilde sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan beyanı, tanık ifadesi ve dosya kapsamından; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik mahkumiyete yeter, her türlü şüpheden uzak kesin delil elde edilemediği gerekçesiyle verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiş olup, sanığın 21.04.2009 tarihinde Pendik 2. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından savunmasının alındığı anlaşılmakla tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç yönünden gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, o yer Cumhuriyet savcısının beraat kararının eksik inceleme sonucu verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 11/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17996, Karar No: 2019/3939, Tarih: 25.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/17996 E.  ,  2019/3939 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 15.12.2010 tarihli iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin davalı işverenden tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir.

Somut uyuşmazlıkta, sigortalının davalı işyerinde çalışmakta iken geçirdiği kalp krizi sonucu vefat ettiği, ... İş Mahkemesinin ... E., ... K. sayılı ilamıyla sigortalının kalp krizi sonucu ölümü olayının iş kazası olduğunun tespitine karar verdiği ve kararın onanarak kesinleştiği, diğer bir ifade ile olayın iş kazası olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalının olayda kusurunun olmadığı belirlenmiştir.

Davanın yasal dayanağı, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrası, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşullarını düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücûan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumluluktan konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin işe uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: 2006/10 - 696, K: 2006/704 sayılı kararı).

İnceleme konusu davada; davalı işverene ait Yemekhanede görevli olarak çalıştığı, daha önce kalp rahatsızlığından dolayı tedavi gördüğü ,işyerindeki kalp rahatsızlığının başlaması üzerine hastaneye gittiği , tedavi gördüğü hastanede 20.12.2010 tarihinde kalp rahatsızlığından vefat etmiştir. Hükme esas alınan 20.04.2016 tarihli kusur raporunda davalı işverene iş kazası olayında olayda kusurunun olmadığı yönünde karar verilmiş ise de, Olayın kalp krizi sonucu meydana geldiği belirgin olmakla, yapılan işin ağır ve tehlikeli işlerden olup olmadığı da belirlenmek suretiyle, çalışma koşullarının bünyesel nedenlerden dolayı kalp krizine etkisi olup olmadığı yönünde kardiyolog bilirkişinin de bulunduğu konusunda uzman bilirkişi heyetinde yeniden kusur raporu alınarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18135, Karar No: 2017/2477, Tarih: 27.03.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/18135 E.  ,  2017/2477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme kararında belirtildiği şekilde, reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından usule uygun temyiz edildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü, aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası nedeniyle maluliyet oluşmayacak şekilde yaralanan davacının manevi zararlarının giderilmesi talebine ilişkindir.

Mahkeme tarafından, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Davacının 19.04.2014 günü iş yerinde kaza geçirdiğine ilişkin işveren tarafından tanzim edilen evrakın bulunduğu anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre, davacının, davalı işveren nezdinde çalışırken 19.04.2012 tarihinde iş kazası geçirdiği anlaşılmaktadır.

Gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. Maddelerinde hakimin, bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların ... ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması gerekir. Hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların ... ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması gerekir. Hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu açıklamalar doğrultusunda somut olayda, %0 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının sürekli iş göremez duruma gelmese dahi üzüntü ve elem duyacağı, ruh bütünlüğünün ihlali, sinir bozukluğunun da bedensel zarar kavramına dahil bulunduğu gözetilerek muhik bir miktarda manevi tazminata karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde manevi tazminat isteminin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,27/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3421, Karar No: 2025/573, Tarih: 03.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/3421 E.  ,  2025/573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1844 E., 2023/175 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2022/42 E., 2022/184 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu Varsak Yaylası mahallesinde 766 sayılı Tapulama Kanunu'na göre 1985 yılında yapılarak kesinleşen tapulama çalışmaları ile 6831 sayılı Orman Kanunu'na göre yapılan ve 21.08.2008 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ile 3302 sayılı 31.08.1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunla Değişik 2/B madde uygulaması çalışması ve 2020 yılında yapılarak eldeki dava nedeniyle kesinleşmeyen 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8. maddesi kapsamında yapılan kadastro çalışması bulunduğu anlaşılmıştır.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; Antalya ili, Korkuteli ilçesi, Varsak Yaylası sınırları içerisinde yer alan 166 ada 207 parsel sayılı taşınmaz "Hazineye ait olup tespit dışı bırakılan ve ilk tesis kadastrosu yapılırken kimsenin kullanımında olmayan, devletin hüküm ve tasarrufu altında sayılan yerlerden" iken, bu yerlerde 3402 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesi ve Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünün 2009/7 numaralı Genelgesinin 2. maddesi uyarınca kadastro çalışması yapıldığını, askı ilan tutanağı incelendiğinde dava konusu taşınmazın ... adına tespit gördüğünün anlaşıldığını, dava dilekçesi ekinde sunulan 20.07.2020 tarihli İdari Tahkikat Tutanağında da belirtildiği gibi taşınmazın davalı tarafından kullanıldığının tespit edildiğini ve ecrimisil ihbarnamesi düzenlenerek tahsil edildiğini, buna göre dava konusu taşınmazın Hazinenin mülkiyetinde olduğunun davalı tarafından kabul edilmiş sayılacağını, önceki tarihlerde bu yerde yapılan kadastro çalışmaları sırasında kimsenin kullanımında olmadığı, Devletin hüküm ve tasarrufundaki yerlerden olduğu belirlenerek tescil harici bırakılan bu taşınmazların gerçek kişiler adına tespit görmesi için 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713/1 ve 3402 sayılı Kanun'un 14 ve 17. maddesinde yer alan zilyetlikle iktisap koşullarının davalı açısından oluşması gerektiğini, idari tahkikat tutanakları ile de belirlendiği üzere bu taşınmazlar üzerinde imar-ihyaya yönelik herhangi bir faaliyet yapılmadığını, imar- ihyadan söz edebilmek içinse 3402 sayılı Kanun'un 17. maddesine göre yoğun emek ve para sarf ederek, kayalık, taşlık ve demir girmez vs. nitelikli bir yerin tarım arazisi haline getirilmesi gerektiğini, ayrıca imar ve ihyanın tamamlanmasından itibaren 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresinin aralıksız ve nizasız geçmesi gerektiğini belirterek dava konusu taşınmazın, davalı adına olan tespitin iptali ile davacı adına tespit ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; dava konusu parsellerin orman sınırları dışında, orman sayılmayan yerde kaldığı, imar planı kapsamında kalmadığı ve 4342 sayılı Mera Kanunu'na tabi alanlardan olmadığı, 1997-1998 yıllarında davalı ...'ün taşınmazı satın alarak evini yaptığı, taşınmazda bulunan ağaçları diktiği, o yıllardan beri de taşınmazın batısında bulunan 166 ada 203 parsel sayılı taşınmaz ile birlikte kullandığı, davalının dava konusu taşınmaza ilişkin ecrimisil ihbarnamesini icra tehdidi altında ödendiğini ifade ettiği, alınan teknik bilirkişi raporlarında; taşınmaz üzerindeki ağaçların tekniğine uygun olarak dikildiği, yaşlarının 20-25 arasında değiştiği, taşınmazın eğiminin düşülmesi adına teraslamaların yapıldığı, taşınmazdaki kullanımını 1992 yılından sonra başladığı ancak 2000 yılı itibarıyla imar ihyasının tamamlandığı, tespit tarihine kadar üzerindeki meyve bahçesi ve ev olarak fasılasız aralıksız kullanıldığı, dereden kazanım durumu olmayıp taşkın sahasında da yer almadığı yönünde görüş bildirildiği ve 3402 sayılı Kanun'un 14. ve 17. maddeleri uyarınca taşınmazın emek ve masraf sarfı suretiyle imar-ihya işlemlerinin tamamlanarak tarıma elverişli ... getirilmesi ve bu işlemlerin tamamlanmasından sonra kazanmayı sağlayacak zilyetlik süresinin (20 yıl) geçmesine ilişkin zilyetlikle kazanım şartlarının davalı yararına gerçekleştiği gerekçesiyle davanın reddine, Antalya İli Korkuteli İlçesi Varsak Yaylası mahallesi 166 ada 207 parsel sayılı taşınmaz hakkında 3402 sayılı Kanun'un Geçici 8. madde uyarınca yapılan kadastro tespiti gibi kargir ev ve tarla niteliği ile davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hükmün davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; "Tüm dosya kapsamına göre mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de 4721 sayılı TMK’nın 713/1 maddesi gereği tescile konu taşınmazın ilgilisi tarafından malik sıfatıyla zilyet edilmesi gerektiği, Dairemizin 2021/1052 esas, 2021/1508 karar sayılı kaldırma kararında davacı tarafça dava dilekçesinde çekişmeli taşınmaz için davalı tarafça ecrimisil ödendiği iddia olunduğu ve buna ilişkin belgeler sunulduğu halde, ecrimisile ilişkin evraklar ve krokileri dosya içerisine getirilerek mahallinde uygulanarak taşınmaza ait olup olmadığı saptanmamış, ecrimisil ödenmiş ise davalının taşınmazı kullanmalarına karşılık ödedikleri bedelin icra tehdidi altında ödenmiş olup olmadığı şayet cebri icra tehdidi altında ödendiği kanıtlanamazsa, davacı tarafın bu ödemeleri yaparak Hazine’nin üstün mülkiyet hakkını kabul edip etmediğinin tartışılması; ecrimisilin cebri icra tehdidi altında ödendiğinin anlaşılması halinde ise davanın esası hakkında hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığından hükmün kaldırılmasına karar verildiği, kaldırma sonrası mahkemece davalının ödemeleri cebri icra tehdidi altında yaptığı kabul edilmiş ise de davalının 28.07

.07.2009 tarihinde Korkuteli Mal Müdürlüğü’ne başvurarak ilçemiz Varsak Yaylasında maliki olduğu 833 parselin önündeki kullanımı Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki tescil harici yeri tescil masrafları tarafından karşılanmak üzere tescilinden sonra satın almak istediğine ilişkin dilekçe verdiği belirtilen nedenle davalının Devletin üstün mülkiyet hakkını kabul ettiği gibi malik sıfatıyla da zilyet olmadığı anlaşıldığından davanın kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığı" gerekçesiyle davacı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne, dava konusu Antalya ili Korkuteli ilçesi Varsak Yaylası mahallesi 166 ada 207 parsel sayılı taşınmaz hakkında 3402 sayılı Kanun'un Geçici 8. madde uyarınca yapılan kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın davacı Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.