muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2955, Karar No: 2019/10484, Tarih: 24.10.2019

Mutlak nitelikteki "uzun süreli zamanaşımı"nın başlangıç tarihi ise zarar verici eylemin gerçekleştiği tarihtir. Buna göre, tazminat istemi her halde eylemin gerçekleştiği tarihten itibaren on yılın geçmesi ile zamanaşımına uğrar. Burada on yıllık sürenin başlangıç anı, zarar verici eylemin gerçekleştiği tarih gibi objektif bir koşula bağlanmıştır. Bu noktada kısa zamanaşımı süresi ile uzun/mutlak zamanaşımı süresi arasındaki ilişkiye de değinmek gerekir. Olağan zamanaşımı süresi iki yıllık olan kısa zamanaşımı süresidir. Diğer bir anlatımla iki yıllık zamanaşımı süresi on yıllık süre ile sınırlıdır. Zarar ve zararın sorumlusu olan kişi öğrenildiği takdirde davanın kısa zamanaşımı süresi içerisinde açılması gerekir. Zarar veren eylemin işlenmesinden itibaren on yıl geçtikten sonra zarar ve zararı veren kişi öğrenilmiş olsa bile tazminat istemi, zamanaşımı def'î ile karşılaştığında reddedilir.

TBK'nın 72/1. (BK'nın 60/2.) maddesinde düzenlenen üçüncü süre ise "ceza zamanaşımı süresi"dir. Zarara neden olan eylem, aynı zamanda ceza kanunları uyarınca suç teşkil eden bir eylem oluşturuyor ve bu eylem için ceza kanunlarının öngördüğü zamanaşımı süresi daha uzun bir süre ise bu takdirde uygulanacak olan zamanaşımı süresi, o suçun bağlı olduğu ceza zamanaşımı süresidir. Ceza zamanaşımı süresinin başlangıç anı da zarar verici eylemin gerçekleştiği tarihtir.

Somut olaya gelindiğinde, zarar verici eylem 28.03.2007 tarihinde gerçekleşmiş, tazminat istemine konu bu dava mutlak zamanaşımı süresi olan on yıllık süre dolmadan 06.05.2014 tarihinde açılmıştır. İlk Derece Mahkemesince ameliyatın 28/03/2007 tarihinde yapıldığı, ikinci ameliyatın 2008 yılı Ağustos ayında gerçekleştiği ve davacının gerekli iyileşme sağlayamadığı, davanın ise 06.05.2014 tarihinde açıldığı, taraflar arasındaki ilişki vekalet sözleşmesine dayanmakta olup, eski ve yeni borçlar kanuna göre beş yıllık zamanaşımı süresinin geçtiği ve süre geçtikten sonra davanın açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; 5237 Sayılı TCK'nin 66/e maddesi gereğince haksız eyleme konu taksirle yaralama suçunun tabi olduğu 8 yıllık asli ve ilave zamanaşımı süresinin dolmadığı, öte yandan davacının şikayetlerinin devam ettiğini, iyileşme olmadığını ve yeniden ameliyat olması gerektiğini ileri sürdüğü, buna göre tedavi bitmeden zararın bilinemeyeceği ve zarar öğrenilmeden zamanaşmı süresinin işlemeye başlamayacağı düşünülmeden davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/12032, Karar No: 2015/20367, Tarih: 17.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/12032 E.  ,  2015/20367 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2015

NUMARASI : 2014/1472-2015/288

Davacı, davalı Kurumun ödenen aylıkların iadesine ilişkin işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davalı Kurum’un ödenen aylıkların iadesine ilişkin Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, Kurumun 09.04.2012 tarihli kararının iptaline karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 15.08.2007 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan davacının, ...... Belediye Başkanlığı’nın 18.08.2006 tarihinden itibaren % 99 oranında payına sahip olduğu ......... AŞ'de 23.08.2007 tarihinden itibaren çalıştığı ve Kurum tarafından 5335 sayılı Kanunun 30. maddeleri gereğince 23.08.2007 - 05.04.2012 tarihleri arası yersiz ödenen 51.249,91 TL’nin davacıdan 09.04.2012 tarihli Kurum yazısı ile istendiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “...Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğu belirgindir. Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı gerekir. Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K., 21.03.2012 gün ve 2012/10-20 E., 2012/235 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Davacının, uyuşmazlık konusu olmayan dava dışı kamu kurumunda 23.08.2007 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olması nedeniyle, 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 23.08.2007 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işleminde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Öte yandan, anılan kanunun açık hükmü karşısında; Kurumun, çalışmayı veya yaşlılık aylığı alma konusunda seçim hakkı verdikten sonra aylığı kesme gibi bir yükümlüğü bulunmadığı gibi, davacının sebepsiz zenginleşmenin haklı bir sebebe dayanmadığını, geri vermekle yükümlü olduğunu bilecek durumda olduğu ve 5335 sayılı yasadaki istisnalara girmediğinin anlaşılması nedeniyle, Kurumun denetim görevini yerine getirmediği ve fuzuli ödemenin Kurumun hatasından kaynaklandığından bahisle, davacının iyiniyetli olduğunun kabulü ise mümkün değildir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6547, Karar No: 2017/6565, Tarih: 20.09.2017

**7. Ceza Dairesi         2017/6547 E.  ,  2017/6565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Enerji ... Düzenleme ve Denetleme Kurumu'na usulüne uygun davetiye tebliğ edildiği ancak Kurumun katılma talebinin bulunmadığı anlaşılmakla, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan Enerji ... Düzenleme ve Denetleme Kurumu vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 20.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3666, Karar No: 2011/6362, Tarih: 29.11.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/3666 E.  ,  2011/6362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/04/2010

Davacı, iş sözleşmesinin haklı ve geçerli neden olmaksızın feshedildiğini, feshin geçersizliğine, işe iadeye ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, bankada operasyon yönetmeni olarak çalışan davacının yönetim ve denetiminde gerekli dikkati göstermeyerek yolsuzluk yapılmasına elverişli bir ortamın doğmasına yol açma fiilini tekrarladığı, şubesinde operasyonel işlemlerin denetimini organize etmediği, kredi-çek ödemesi olan ve nakit ihtiyacı bulunan müşterilere nakit temin etmek sureti ile banka müşterileri ile borç-alacak ilişkisine girdiği anlaşılmakla 4857 Sayılı İ.K.’nun 25/II. maddesi gereğince haklı nedenle feshedildiğinden davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının eylemlerinin  ispatlanamadığı gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir.

Hüküm davalı işveren tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına göre, banka işlerinden anlayan üçlü bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak davalı banka şubesinde operasyon yönetmeni sıfatıyla çalışan davacının denetim ve gözetim görevini ihmal edip etmediği, babasının hesapları üzerinde başka müşteriler ile alacak - borç ilişkisine girip girmediği yönleri tespit ettirilmeli ve bu suretle elde edilecek deliller ile birlikte işyerinde  çalışanların beyanları da nazara alınıp tüm deliller birlikte  değerlendirilerek oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmesi gerekirken konunun mahiyetine göre bilirkişilerin görüşüne başvurmadan yetersiz araştırma ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/970, Karar No: 2019/5800, Tarih: 14.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/970 E.  ,  2019/5800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Yüksek Öğrenim Kredi Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Anayasa’nın 138 ve 141. maddeleri uyarınca Hakimler, Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanı kanaatlerine göre hüküm verirler ve bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır. Bu gerekçede hukuki esaslara ve kurallara dayanmalı, nedenleri açıklanmalıdır.

Diğer taraftan 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK.nın 27. maddesinde hukuki dinlenilme hakkı kurala bağlanmıştır. Hukukî dinlenilme hakkı, Anayasanın 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsurudur. Hukuki Dinlenilme Hakkı” gereğince davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir. Mahkemeler, kararlarını somut ve açık bir şekilde gerekçelendirmek zorundadırlar. Eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması adil yargılanma hakkının (hukukî dinlenilme hakkının), ihlâlidir.

HMK.nın 297. maddesinde de, verilecek hükümde tarafların iddia ve savunmalarının özetinin, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususların, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delillerin, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesinin, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin yer alması gerektiği açıkça vurgulanmıştır. Kararın gerekçesinde maddi olay saptanmalı, hukuki niteliği ve uygulanacak hukuki kurallar belirlenmeli, bu konuda gerekli inceleme ve delillerden söz edilmeli, hukuk kuralları somut olaya uygulanmalı ve sonunda hüküm kurulmalıdır. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemenin karar gerekçesi aynen;

“DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE:

Dava dilekçesi ve ekleri, tarafların iddia ve savunmaları, SGK ve işyeri kayıtları, ,yapılan yargılama sırasında dinlenen tanık beyanları,ibraz edilen belgeler,cevabi yazılar, ve tüm dosya kapsamına göre;

Davacının 13/04/2009 - 13/01/2014 tarihleri arasında davalı yanında hizmet sözleşmesiyle çalıştığı kabul edilmiş bu süreye göre yapılan hesaplamaya itibar edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemenin karar gerekçesi aynen;

“DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE:

Dava dilekçesi ve ekleri, tarafların iddia ve savunmaları, SGK ve işyeri kayıtları, ,yapılan yargılama sırasında dinlenen tanık beyanları,ibraz edilen belgeler,cevabi yazılar, ve tüm dosya kapsamına göre;

Davacının 13/04/2009 - 13/01/2014 tarihleri arasında davalı yanında hizmet sözleşmesiyle çalıştığı kabul edilmiş bu süreye göre yapılan hesaplamaya itibar edilmiştir.

Davacı taraf davacının bu son ücretinin asgari olduğunu beyan etmiş, mahkememizce yapılan maaş araştırması sonucunda davacının çalıştığı sektörde bulunan çeşitli meslek kuruluşlarından gelen cevabi yazılar göz önüne alındığında davacının son maaşının net 1.275,30 TL olduğu kabul edilerek yapılan hesaplamaya itibar edilmiştir.” şeklindedir.

Mahkemenin gerekçeli kararında iddia ve savunma tartışılmamış, feshin kimin tarafından, ne sebeple yapıldığının ve haklı olup, olmadığının gerekçesi ve yasal dayanakları ortaya konulmamıştır.

Karar Anayasa’nın ve HMK.nın anladığı anlamda gerekçesiz olup, kararın salt bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de;

Davacı vekili dava dilekçesinde “ davacının davalı asıl işveren Yüksek Öğrenim Kredi Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü ... Kız Öğrenci Yurdunda temizlik görevlisi olarak çalıştığını, müvekkilinin iş akdini sağlık sebepleri nedeniyle 13.01.2014 tarihinde haklı nedenle feshettiğini, müvekkilinin temizlik görevlisi olarak çalıştığını, kullanılan temizlik malzemelerinin de kalitesizliği ve kimyasal madde içermesi nedeniyle akciğerinden rahatsızlandığını, müvekkilinin rahatsızlanması nedeniyle tedavi gördüğünü ve ... Göğüs Hastalıkları Hastanesinde kendisine İnterstisyel AC hastalığı tanısı konduğunu, bu hastalığın mesleksel ve çevresel etkilenmeye bağlı olduğunu, müvekkilinin rahatsızlığı işin niteliğinden doğan sebeple olduğundan ve müvekkil açısından tehlike oluşturduğundan müvekkil iş akdini sağlık sorunları sebebiyle haklı nedenle feshettiğini,” iddia ederek kıdem tazminatı talebinde bulunmuştur.

Davacının yasal dayanağı 4857 sayılı Yasa’nın “ Sağlık sebepleri" başlıklı 24/I-a maddesidir.

Maddeye göre işçi “İş sözleşmesinin konusu olan işin yapılması işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olursa." iş akdini haklı nedenle feshedebilir.

Mahkemece davacının iddia ettiği sağlık sorununun bu madde kapsamında olup, olmadığı araştırılmadan karar verilmiştir.

Yapılacak iş, davacı işçinin iddia ettiği rahatsızlığının işin niteliğinden kaynaklanıp, kaynaklanmadığı, işin yapılmasından, niteliğinden kaynaklanıyor ise sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olup, olmadığını, gerekirse işyerinde, iddia edilen rahatsızlıktan anlar uzman hekim ve iş güvenliği uzmanı bilirkişiler refakate alınarak keşif yapılarak tespit etmektir.

Mahkemece gerekli araştırma yapılmadan karar verilmesi hatalıdır.

Yapılacak iş, davacı işçinin iddia ettiği rahatsızlığının işin niteliğinden kaynaklanıp, kaynaklanmadığı, işin yapılmasından, niteliğinden kaynaklanıyor ise sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olup, olmadığını, gerekirse işyerinde, iddia edilen rahatsızlıktan anlar uzman hekim ve iş güvenliği uzmanı bilirkişiler refakate alınarak keşif yapılarak tespit etmektir.

Mahkemece gerekli araştırma yapılmadan karar verilmesi hatalıdır.

Ayrıca davalı T.C. Gençlik ve Spor Bakanlığı Yüksek Öğrenim Kredi Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü’nün harçtan muaf olduğunun düşünülmemesi de hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre esasa ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, nispi temyiz harcının ilgilisine iadesine, 14.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2384, Karar No: 2016/3011, Tarih: 09.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/2384 E.  ,  2016/3011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :.........Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı .....'nin sevk ve idaresindeki ......... plaka sayılı aracın ....... Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, dava dışı ......'nin ticari risk sigorta poliçesi ile müvekkilinin sigortalısı olduğunu, sigortalının işyerinin de yer aldığı davalı yönetimin bulunduğu ........ adresindeki binada 26/04/2014 tarihinde gider borusunun dirseğinden oluşan sızma nedeniyle sigortalının ilaç kutularının ıslanarak zarara gördüğünü, bu nedenle müvekkilinin sigortalıya sigorta sözleşmesi çerçevesinde 26.688,96 TL ödemede bulunduğu, zararın davalı bina yönetiminin kusurundan kaynaklandığından ödenen bedelin kendilerinden talep edildiğini, ancak davalının ödemede bulunmadığını belirterek, 26.688,96 TL nin ödeme tarihi olan 04/02/2015 tarihinden itibaren avans faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, olayda kusurun davacı tarafın sigortalısı olan.......nin olduğunu, şirketin ecza deposu ilaçlarının saklanması ve muhafazasına ilişkin tedbirlere riayet etmediğini ve kendi kusuru ile zarara sebebiyet verdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; dava konusu zararın meydana geldiği işyeri.........ili sınırları içerisinde olduğunu, davalının yerleşim yeri ve

haksız fiilin meydana geldiği yerin de..... olduğun bu nedenle ve tüm dosya kapsamına göre yetkili ve görevli mahkeme ......Asliye Hukuk Mahkemesi olduğundan mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA 9.3.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20686, Karar No: 2012/2361, Tarih: 26.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/20686 E.  ,  2012/2361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa genel güvenliği tehlikeye sokacak biçimde ateş etme suçundan tayin edilen hapis cezasının paraya çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK.nun 50/1-a maddesi yerine 52/2. maddesinin gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hük- mün (ONANMASINA), 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.