muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9188, Karar No: 2023/18174, Tarih: 09.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/9188 E.  ,  2023/18174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Katılan vekilinin, usulüne uygun olarak tefhim edilen hükmü, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 12.02.2016 havale tarihli dilekçesiyle temyiz ettiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 62 nci maddesi uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesi uyarınca da cezasının ertelenmesine ve 2 ay 27 gün denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafinin temyiz istemi, sanığın sarfettiği suça konu sözlerin eleştiri hakkı kapsamında kaldığına, alıntı yaptığı fotoğrafta yer alan sözlerin ise sanığa ait olmayıp kaynağının araştırılması gerektiğine, suç kastının bulunmadığına, verilen mahkumiyet hükmünün bozulması talebine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz istemi, suçun aleni işlenmesi nedeniyle cezanın artırılması gerektiğine ilişkindir.

3. Tebliğname hükmün bozulması yönünde görüş bildirmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın sosyal paylaşım sitesi üzerinden yaptığı yorumla katılana yönelik aleni olarak hakaret ettiği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suç tarihi itibarıyla uzlaşmaya tabi olan hakaret suçuna ilişkin, soruşturma aşamasında gerçekleştirilen uzlaştırma işlemlerinin olumsuz sonuçlanmış olması karşısında, tebliğnamedeki bu hususta bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

A. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Katılan vekilinin, usulüne uygun olarak tefhim edilen hükmü, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 12.02.2016 havale tarihli dilekçesiyle temyiz ettiği belirlenmekle, temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık Müdafinin Temyiz İstemi Yönünden

A. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Katılan vekilinin, usulüne uygun olarak tefhim edilen hükmü, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 12.02.2016 havale tarihli dilekçesiyle temyiz ettiği belirlenmekle, temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık Müdafinin Temyiz İstemi Yönünden

1- Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak Kanun'la yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye ...yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif.” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Somut olaya gelince; sanığın ... isimli sosyal medya sitesinde yayınlanan sözlerinin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2-Kabule göre de;

a. Sanığın, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesini talep etmesi, adli sicil kaydında engel bir sabıkasının olmaması, suçtan doğan maddi bir zararın bulunmaması, manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi nedeniyle, yeniden suç işlemeyeceği konusunda hakkında olumlu kanaate varılarak cezası ertelenen sanık hakkında ''...katılanın suç nedeni ile uğramış olduğu maddi ve manevi zararları karşılamadığından'' biçimindeki kanuni olmayan gerekçeyle, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmasının yer olmadığına karar verilmesi,

b. Ceza Genel Kurulu'nun 17.11.2015 tarih, 2014/12-388 esas ve 2015/403 sayılı kararında belirtildiği üzere erteleme kararı ile belirlenecek denetim süresinin "Cezayı aleyhe değiştirme yasağına." konu olamayacağı nazara alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca belirlenen denetim süresinin bir yıldan az olamayacağının gözetilmemesi,

c. ... hesabından yapılan suça konu paylaşımların herkes tarafından görülebilir olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

d. İddianamede talep edilmediği halde, 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesine aykırı olarak, sanığa ek savunma hakkı verilmeden 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması,

e. Suçun aleni olarak işlenmediğinin kabul edilmesi halinde ise,

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönüyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A- Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemece verilen karara yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B- Sanık Müdafinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1811, Karar No: 2015/2524, Tarih: 19.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/1811 E.  ,  2015/2524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/11/2014

NUMARASI : 2014/867-2014/1082

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; kayyımlık kararının kaldırılması istemine ilişkindir. Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 22.01.2015 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 18.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,19.2.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8213, Karar No: 2012/5892, Tarih: 27.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/8213 E.  ,  2012/5892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 27.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13956, Karar No: 2020/1976, Tarih: 02.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/13956 E.  ,  2020/1976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, Gaziemir 3'nolu Aile Sağlığı Merkezinde aile hekimi olarak görev yapan sanığın, hastaları görmeden ve muayene etmeden 12 farklı hastaya reçete tanzim etmek suretiyle kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın ön inceleme ve soruşturma aşamalarında alınan beyanlarında, ilaç kullanım muafiyet raporu ile müracaat edildiği durumlarda, bazen hastanın kendisi gelmeden de reçete düzenlenerek yakınlarına verildiğini, suça konu reçete sahipleri olan hastalar kendisine kayıtlı hastalar olmamakla birlikte “misafir hasta” statüsünde oldukları için reçete yazabildiğini beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı’nın 14.07.2011 tarihli ve 110640/İNC/2 sayılı inceleme raporunda suça konu reçetelerin tamamının sahte olarak tanzim edilmiş ilaç kullanım muafiyet raporlarına istinaden düzenlendiğinin belirtilmiş olması ve bu reçeteler ile ilaç kullanım muafiyet raporlarının asıl yada suretlerinin dosya içerisinde mevcut bulunmaması, dosya içerisinde bir sureti bulunan İzmir 24. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17.06.2015 tarihli 2014/100 Esas ve 2015/502 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında benzer eylemlerine ilişkin olarak açılan kamu davasında beraat kararı verildiğinin anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

a)İzmir 24. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17.06.2015 tarihli 2014/100 Esas ve 2015/502 Karar sayılı dosyasının aslı yada onaylı suretinin getirtilerek incelenmesi, bu dosyayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi ile mükerrer yargılama olup olmadığının belirlenmesi,

b)Suça konu reçeteler ile bu reçetelere dayanak teşkil eden sahte ilaç kullanım muafiyet raporlarının asıllarının dosyaya getirtilmesi ile duruşmada aldatma kabiliyeti yönünden mahkemece incelenmesi ve denetime esas olacak şekilde dosya içerisinde bulundurulması,

c)Bilgi ve rızaları dışında adlarına reçete düzenlenen ve mahkemece beyanlarına başvurulmayan diğer hastalar ile ... Eczanesi sahibi ...’un duruşmaya celp edilmeleri ile tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulması, adlarına reçete düzenlenen tanıklara sanığı tanıyıp tanımadıkları, suça konu reçetelerden haberdar olup olmadıkları, reçetelerdeki ilaçların alındığı ... Eczanesinden alışveriş yapıp yapmadıkları, reçetelerin arkasında yer alan yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığı ve ilaç kullanım muafiyet raporlarının asıl yada suretlerini bu eczaneye bırakıp bırakmadıkları hususlarının; eczane sahibi tanığa ise sanığı tanıyıp tanımadığı, eczanesine bırakılan ilaç kullanım muafiyet raporları yada sahte ilaç kullanım muafiyet raporlarına istinaden sanığa ilaç yazdırıp yazdırmadığı hususlarının ayrıntılı olarak sorulması,

d)İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 27.02.2013 tarihli 2011/115 Esas ve 2013/66 Karar sayılı dosyası ile resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından mahkûmiyetlerine karar verilen ... Eczanesi sahibi ... ve eczane kalfası ... ile sanık arasında herhangi bir iştirak ilişkisi bulunup bulunmadığının ortaya konulması; taraflar arasında iştirak ilişkisi bulunduğunun belirlenememesi halinde, sanığın kendisine ibraz edilen sahte ilaç kullanım muafiyet raporlarının gerçekliği konusunda gerekli özeni göstermeme, hastaları görmeden ve muayene etmeden reçete düzenleme şeklindeki eylemlerinin zincirleme şekilde görevi ihmal suçuna vücut verip vermeyeceği de karar yerinde tartışıldıktan sonra hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucunda sanık hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

a)"Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği" olan suç adının, gerekçeli karar başlığında “görevi kötüye kullanma”, “30.09.2010” olan suç tarihinin “25.11.2011” olarak yanlış yazılması,

b)Sanık hakkında TCK’nin 204/2. maddesi uyarınca alt sınırdan belirlenen temel cezanın TCK'nin 43. maddesi uyarınca ¼ oranında artırılıp, TCK'nin 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç cezanın “3 yıl 1 ay 15 gün hapis” yerine, “2 yıl 13 ay 15 gün” olarak eksik belirlenmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 02.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.