muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/675, Karar No: 2024/5352, Tarih: 17.04.2024

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Tebliğnamadeki düzeltilerek onama talepli görüşe (2) nolu bendinde gösterilen nedenlerle isabet bulunmamıştır.

2.Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas 2017/3 sayılı Kararında ve Dairemizin müstekar kararlarında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 nci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası A.Ş.'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin müsnet suç yönünden örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, Bank Asyadaki hesap kayıtları üzerinde yapılan incelemeye göre, Bank Asya nezdindeki işlemlerinin rutin bankacılık işlemleri dışında değerlendirilemeyeceği, savunmasının aksine başkaca delil edilememiş olması karşısında sanığın örgüte yardım etme kastı ile hareket ettiğinin her türlü şüpheden uzak delillerle ispat edilememiş olmasına göre atılı suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

3. Kabul ve uygulamaya göre; sanık hakkında silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesinin "5237 sayılı TCK'nın 314/3 ve 220/7 nci maddeleri delaletiyle TCK'nın 314/2 nci maddesi" olarak tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 15.01.2019 tarihli ve 2018/595 Esas, 2019/53 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16485, Karar No: 2016/18242, Tarih: 28.11.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/16485 E.  ,  2016/18242 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından sanık ... hakkında, son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına dair ....15. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/02/2016 tarihli ve 2016/24 esas, 2016/56 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19/09/2016 gün ve 2016/305936 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, sanığın, 07/04/2015 tarihinde ....Adliyesine girerken ''....Cumhuriyet Başsavcılığınca Adliye Girişlerinde Uygulanacak Çalışma Talimatı ve Esasları'' başlıklı yazılı talimata aykırı olarak ''Açın buraları, bu kadar avukatı ne için bekletiyorsunuz, Başsavcı kim, ben ne onun talimatını tanırım ne de ....Barosu ile yapılan mutabakatı tanırım, ben avukatım, 1136 sayılı Kanuna tabiyim, beni kimse burada taramaya tabi tutamaz, buna kimsenin gücü yetmez'' şeklinde sözler söyleyip yanında bulunan eşyalarını x-ray cihazından geçirmesi gerektiğini belirten kolluk görevlisi müştekiyi eliyle itekleyerek ''bunun hesabını bana vereceksin'' şeklindeki söz ve eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265/1 ve 125/3-a maddelerinde tanımlanan görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarını oluşturması karşısında, mevcut delillerin son soruşturmanın açılması için yeterli olduğu, delillerin takdir ve değerlendirilmesinin de son soruşturma aşamasında davayı görecek olan mahkemesine ait bulunduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme;

1-Hakaret suçu açısından yapılan değerlendirmede;

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “ Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmü düzenlenmiştir.

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nisbi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; şüpheli avukatın, adliyeye giriş yaptığı sırada, müşteki güvenlik görevlilerine hitaben “Açın buraları, bu kadar avukatı ne için bekletiyorsunuz, Başsavcı kim, ben ne onun talimatını tanırım ne de ....Barosu ile yapılan mutabakatı tanırım, ben avukatım, 1136 sayılı Kanuna tabiyim, beni kimse burada taramaya tabi tutamaz, buna kimsenin gücü yetmez" şeklinde sözler söylediği anlaşılmaktadır. Söylenen bu sözlerin somut bir fiil ya da olgu isnat etmek şeklinde olmadığı gibi, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek ağırlıkta sövme fiili olarak kabulü de suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum olacaktır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’de ifade özgürlüğüne ilişkin sözleşmenin 10. maddesini yorumlarken, çoğulculuk, hoşgörü ve açık fikirliliğin demokratik toplumunun karakteristik özelliklerinden olduğunu, bu değerlere sahip olmayan sistemin demokratik toplum olarak adlandırılmasının mümkün olmadığını, bu nedenle ifade özgürlüğüne getirilecek sınırlamaların bu değerlere aykırı düşmemesi ve meşru amaçla orantılı olması gerektiğini, sadece zararsız ve lehte olan düşünceler değil, devlet veya toplumun bir bölümü için rahatsız edici, saldırgan veya şok edici düşüncelerin de maddenin korumasına gireceğini belirtmektedir. ( Handyside v Birleşik Krallık A 24 (1976); 1 EHRR 737 para: 49 PC.)

Yukarıda yer verilen mezuat hükümleri, AİHM kararı ve açıklamalar ışığında, ....15. Ağır Ceza Mahkemesinin, iddia olunan sözlerin kovuşturma açılmasını gerektirir nitelikte olmadığına ilişkin gerekçesi yerinde görüldüğünden, anılan kararın kanun yararına bozulmasına ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

2- Görevi yaptırmamak için direnme suçu açısından yapılan değerlendirmede;

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 58/1. maddesinde; “Avukatların avukatlık veya Türkiye Barolar Birliği ya da baroların organlarındaki görevlerinden doğan veya görev sırasında işledikleri suçlardan dolayı haklarında soruşturma, Adalet Bakanlığının vereceği izin üzerine, suçun işlendiği yer Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılır.” Aynı Kanun’un 59. maddesinde ise; “58 inci maddeye göre yapılan soruşturmaya ait dosya Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne tevdi olunur. İnceleme sonunda kovuşturma yapılması gerekli görüldüğü takdirde dosya, suçun işlendiği yer ağır ceza mahkemesine en yakın bulunan ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Savcılığına gönderilir.

Cumhuriyet Savcısı beş gün içinde, iddianamesini düzenliyerek dosyayı son soruşturmanın açılmasına veya açılmasına yer olmadığına karar verilmek üzere ağır ceza mahkemesine verir….Haklarında son soruşturmanın açılmasına karar verilen avukatların duruşmaları, suçun işlendiği yer ağır ceza mahkemesinde yapılır...” hükümleri yer almaktadır.

Yukarıda yer verilen kanun hükümlerinden de anlaşılacağı üzere, kanun koyucu avukatların görevlerinden doğan veya görev sırasında işledikleri suçlardan dolayı yapılacak soruşturmalarda genel usulden farklı olarak özel düzenlemeler getirmiştir. Buna göre kovuşturma izni üzerine düzenlenen iddianameyi inceleyen Ağır Ceza Mahkemesi, dosyadaki delilleri değerlendirerek son soruşturmanın açılmasına veya açılmasına yer olmadığına karar verecektir. Bu düzenleme isnad edilen suçla ilgili yargılama yapılmasını gerektirir nitelikte delil bulunup bulunmadığının belirlenmesi hususunda mahkemenin takdir yetkisinin olduğunu göstermektedir.

İncelenen dosyada; Şüpheli hakkında, müşteki güvenlik görevlisi Harun Sarıhan’ı eliyle itekleyip, “bunun hesabını vereceksin” şeklinde söz söylemek suretiyle görevi yaptırmamak için direnme suçunun işlediği iddiasıyla düzenlenen iddianameyi inceleyen ....15. Ağır Ceza Mahkemesince, “Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, Sanığın güvenlik görevlilerin elinden kolundan tutması üzerine kendini korumak ve duruşmaya yetişmek amacı ile hareket ettiği, kendisinin bileğinden yaralandığı, sanığın meydana gelen olayın akışına göre kendini korumak amaçlı hareket ettiği, herhangi bir suç kastının ve hakaret edici eylemin bulunmadığı ” gerekçesiyle son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda, şüphelinin , TCK’nın 265.maddesinde belirtilen görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurlarını oluşturan eylemlerde bulunduğunun müşteki ve tanık güvenlik görevlilerinin beyanlarıyla doğrulandığı, dosya kapsamında temin edilen olaya ilişkin CD incelendiğinde, şüphelinin, kendisine çantasının x-ray cihazından geçirmesi gerektiğini belirten müştekiyi aniden itekleyerek adliyeye giriş yaptığı, 5271 sayılı CMK'nın 170/2 maddesi uyarınca son soruşturmanın açılması kararı verilebilmesi (iddianame düzenlenebilmesi) için suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluştuğu görülmektedir. Şüpheli avukatın eyleminin, görevi yaptırmamak için direnme suçunun öğelerini oluşturup oluşturmadığının, lehine ve aleyhine toplanacak tüm kanıtların mahkemece, birlikte tartışılıp değerlendirilmesi sonucu belirlenmesi gerekmektedir. Yapılan açıklamalara göre, son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına ilişkin kararın, hukuka aykırı olduğu anlaşılmaktadır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Hakaret suçu açısından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE,

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Hakaret suçu açısından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Görevi yaptırmamak için direnme suçu açısından şüpheli Avukat ... hakkında, ....15. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/02/2016 tarihli ve 2016/24 esas, 2016/56 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

3- Sonraki işlemlerin aynı yasa maddesinin 4-a fıkrası gereğince yerinde tamamlanmasına 28.11.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4601, Karar No: 2008/3830, Tarih: 09.10.2008

7. Hukuk Dairesi 2008/4601 E., 2008/3830 K.

**7. Hukuk Dairesi 2008/4601 E., 2008/3830 K.**

**- HUSUMET

- KADASTRO MÜDÜRLÜĞÜNE AÇILAN DAVA**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kural olarak öğretide ve yerleşik Yargıtay uygulamasında kararlılık kazanan görüşlere göre kadastro davaları lehine tesbit yada kadastro komisyonunca adına tescile karar verilen gerçek yada tüzel kişiler arasında görülür. Bir başka deyişle kadastro davaları hakları çatışanlar arasında görülür.

Somut olaya bu olgular eşliğinde bakıldığında dava dilekçesinde hasım olarak gösterilen Kadastro Müdürlüğünün davanın gerçek tarafı olmadığı kuşkusuzdur.

Gerçekten Kadastro Müdürlüğü Başbakanlığa bağlı Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü bünyesinde kadastro faaliyetlerini yürüten idari bir birimdir. Açıklanan nedenlerle Kadastro Müdürlüğüne yöneltilen davanın husumet yönünden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ne varki, Kadastro Müdürlüğü dışındaki davalı taraf hakkında oluşturulan husumet kararı ise az yukarıda saptanan hukuksal olguların ışığı altında doğru değildir.

Davanın açıldığı günde Kadastro Müdürlüğü dışında kalan davalı taraflar hakkında gerçek hasma yöneltilen bir davanın var olup olmadığının belirlenebilmesi için iddianın öne sürülüş biçimi ve dava dilekçesi içeriği dikkate alınarak taşınmaz başında keşif yapılması zorunludur. Ne varki, mahkemece bu olgular üstünde durulmamış ve bu doğrultuda keşif yapılmamış olmasının yasal nedenleri de karar yerinde gerekçeleri ile tartışılıp açıklanmamıştır

Davanın açıldığı günde Kadastro Müdürlüğü dışında kalan davalı taraflar hakkında gerçek hasma yöneltilen bir davanın var olup olmadığının belirlenebilmesi için iddianın öne sürülüş biçimi ve dava dilekçesi içeriği dikkate alınarak taşınmaz başında keşif yapılması zorunludur. Ne varki, mahkemece bu olgular üstünde durulmamış ve bu doğrultuda keşif yapılmamış olmasının yasal nedenleri de karar yerinde gerekçeleri ile tartışılıp açıklanmamıştır

O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle davanın niteliği ve kapsamının belirlenebilmesi için yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi hazır olduğu halde çekişmeli taşınmaz başında keşif yapılmalı, geniş kapsamlı kadastro paftasının ölçeği ile davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının dayanağı kamulaştırma haritasının ölçeğiyle eşitlendikten sonra haritalar yerine çakıştırılarak yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi eliyle uygulanmalı, uygulamada haritalarda tarif edilen belli poligon ve röper noktalar ile arz üzerindeki doğal yada yapay sınır yerlerinden varsa değişmez nitelikte sınır yerleri sayılabilecek kişi taşınmazlarından da yararlanılmalı, bu yolla dava ve temyize konu taşınmazın kadastro tesbiti sırasında tutanağının düzenlenip düzenlenmediği duraksamasız belirlenmeli, tutanağının düzenlendiği saptandığı takdirde uyuşmazlığın Kadastro Mahkemesinde görülebileceği, tutanağının düzenlenmeyip kadastro dışı kalan kesim var ise bu nitelikteki davaların genel mahkemede görüleceği görev konusunun kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle yargılamanın her aşamasında mahkemece resen gözönönünde tutulacağı düşünülmeli, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre de sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 9.10.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12883, Karar No: 2012/16729, Tarih: 08.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/12883 E.  ,  2012/16729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, prim borçlarının ödenmesine yönelik, 6111 sayılı Kanundan yararlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, ... ... prim borçları yönünden 6111 sayılı Kanun'un ... prim borçlarının yeniden yapılandırılması hakkındaki hükümlerinden faydalandırılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Davacının, 6111 sayılı Yasanın yürürlükte olduğu dönemde açtığı ilk tespit davası ile 6111 sayılı Yasadan yararlanması gerektiğinin tespitini de talep edebilecekken, bu talebi, yeniden avukatlık ücretine hükmedilmesini sağlayacak şekilde ayrı bir davaya konu ederek, dava hakkını kötüye kullandığı anlaşılmıştır. Bu nedenle davacı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi isabetsiz olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerde hükmün vekalet ücretine ilişkin 3. bendi tamamen silinerek yerine “Davacı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,“ sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 08/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26437, Karar No: 2017/15455, Tarih: 06.12.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/26437 E.  ,  2017/15455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Ceza Yargılama Yasası'nda mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "İlk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, savunması yöntemince saptanmadan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Başka suçtan İzmir Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan sanığın, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 06.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28974, Karar No: 2016/8348, Tarih: 04.04.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/28974 E.  ,  2016/8348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanığın savunmasında olay tarihinde eşi olan mağdurun başka erkeklerle konuştuğunu, kendisine hakaret ettğini, eşinin başka erkeklerle görüştüğüne dair ... isimli kişinin tanık olduğunu beyan etmesi ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238-367 sayılı kararı karşısında tanık ... mahkmece çağrılıp, dinlenerek sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK' nın 29/1. maddesince haksız tahrikin uygulanıp uygulanamayacağının karar yerinde açıkça tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesi 19.12.2006 tarih ve 5560 sayılı Yasa'nın 4. maddesi ile yapılan değişikliğe kadar müstakil fıkra olup, kemik kırığının hayati fonksiyonlara etkisi de dikkate alınarak değişiklikten önce ve sonraki kanun hükümleri kararın gerekçe bölümünde eyleme uygulanıp elde edilecek sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK' nın 53. maddesindeki 1., 2., ve 4. fıkralarındaki bazı hükümlerin iptal edilmesi karşısında TCK' nın 53. maddesinin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca CMUK' nın 326/son madesince sanığın kazanılmış hakkı dikkat alınarak isteme uygun BOZULMASINA, 04.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.