muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3826, Karar No: 2014/11208, Tarih: 11.04.2014

Kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkca anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için kesin delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımladavacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının istemininayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararıda bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12380, Karar No: 2021/3957, Tarih: 12.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/12380 E.  ,  2021/3957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : ... 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi neticesinde davalı Mustafa Yetkin vekili ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

İstinaf mahkemesince verilen karar, davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmiş, temyiz harçları yatırılmamıştır.

1-Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK'nın 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, yasanın 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Anılan maddelere göre adli yardımın şartları “ödeme gücünden yoksun olma” ve “haklı olma” dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1). Adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren

mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/2). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir. Adli yardım talebinde bulunan, davasında haklı olduğu yolunda mahkemede kanaat uyandırmak zorundadır (m. 334/1). Somut olayda, davacının ibraz ettiği belgeler, temyiz harçlarının ödemesi halinde kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşüreceğini ispata yeterli bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle davacının koşulları oluşmayan adli yardım talebinin reddi gerekmiştir.

Şu durumda; hükmü temyiz eden davacı taraftan alınması gerekli olan temyiz harç ve masrafları yatırılmadığından, müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanması mümkün değildir.

Şu durumda; hükmü temyiz eden davacı taraftan alınması gerekli olan temyiz harç ve masrafları yatırılmadığından, müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanması mümkün değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının, temyiz yoluna başvuru sırasında yaptığı adli yardım talebinin reddine karar verildiğinden 6100 sayılı HMK'nın 337. maddesi gereğince bu ret kararının davacıya tebliği ile tebliğden itibaren bir hafta içerisinde Dairemize dilekçe vermek suretiyle itiraz edebileceği, itiraz halinde itirazın Yargıtay 4. Hukuk Dairesi tarafından inceleneceği hususunda ihtarat yapılmasına, Dairemiz kararına karşı itiraz yoluna gidilmediği veya itiraz sonrası ret kararının kesinleşmesi halinde, temyiz eden davacının; kanun yoluna başvuru giderlerine dahil olan temyiz harçları ile posta masraflarını tamamlaması için HMK’nın 366. maddesi yollamasıyla 344. maddesi gereğince muhtıra tebliğ edilerek sonucuna göre işlem yapılması için dosyanın istinaf mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11619, Karar No: 2013/18120, Tarih: 03.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/11619 E.  ,  2013/18120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Düşme

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkındaki davanın şikayet yokluğu nedeniyle düşmesine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat edilen taksirle yaralama suçunun 5237 sayılı TCK'nın 89/5. maddesi uyarınca kovuşturmasının şikayete tabi olduğu, mağdurun olayın başından bu yana ağabeyi olan sanık hakkında şikayetçi olmadığını beyan ettiği ve sanığın açıkça vazgeçmeye karşı koymadığı anlaşılmakla, şikayet yokluğu nedeniyle TCK'nın 73/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca verilen düşme kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, mahalli Cumhuriyet savcısının suç vasfına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03/07/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2210, Karar No: 2015/2819, Tarih: 04.12.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2210 E.  ,  2015/2819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kayseri 2. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 12.12.2013 gün ve 2013/363 E., 2013/843 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi’nin 23.10.2014 gün ve 2014/24078 E., 2014/28929 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, fark işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş; davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine karar Özel Dairece bozulmuştur.

Bozma üzerine yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiş, direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, işin esasına girilmeden önce, 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılması ve yine aynı Kanun’un 3. maddesi uyarınca mahkemelerde süren davalarda muhatabın devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olacağının hüküm altına alınması karşısında direnme kararının ilgili kurum veya kuruluşa tebliği için dosyanın mahalline geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği ön sorun olarak incelenmiştir

12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un “Büyükşehir belediyesi kurulması ve sınırlarının belirlenmesi” başlıklı 1. maddesinin 2. fıkrası ile Kayseri Büyükşehir Belediyesinin sınırlarının il mülki sınırları olduğu, aynı maddenin 5. fıkrası ile büyükşehir belediyesi bulunan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırıldığı ve yine aynı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası ile “Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.”

Hükmüne yer verilmiştir.

Hükmüne yer verilmiştir.

6360 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre, “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” düzenlemesi ile devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerinin nasıl yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılmasına ilişkin 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 5. bendinin aynı Kanun’un “Yürürlük” başlıklı 36. maddesinin 1. fıkrasına göre ilk mahalli idareler genel seçiminde yürürlüğe gireceği düzenlenmiştir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; yerel mahkemenin 10.02.2015 tarihli direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “...” gösterildiği ve direnme kararının “davalı ... vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak, 6360 sayılı Kanun’un 36. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle davalı Kayseri İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1. maddesinin 5. fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, mahkemece dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek, direnme kararının kendisine tebliği sağlanarak, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda yazılı eksikliğin tamamlanması için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/833, Karar No: 2017/7495, Tarih: 12.06.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/833 E.  ,  2017/7495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

6352 sayılı Yasa sonrası 05.07.2012 tarihi sonrasında işlenen karşılıksız yararlanma suçları 5237 sayılı TCK'nın 163/3. maddesinden düzenlenmiştir. ''Abonelik esasına göre yararlanılabilen elektrik enerjisinin, suyun veya doğal gazın sahibinin rızası olmaksızın ve tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde tüketilmesi halinde kişi hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.''

Suçun sübutu ve elektriğin sayaçtan geçmeden kullanıldığı bilirkişi raporu ile sabitse; mutlaka bakılması gereken husus ödeme konusudur.

Bu durumda da bakılması gereken madde 5237 sayılı TCK 168/5: ''Karşılıksız yararlanma suçunda, fail, azmettiren veya yardım edenin pişmanlık göstererek mağdurun, kamunun veya özel hukuk tüzel kişisinin uğradığı zararı, soruşturma tamamlanmadan önce tamamen tazmin etmesi halinde kamu davası açılmaz; zararın hüküm verilinceye kadar tamamen tazmin edilmesi halinde ise, verilecek ceza üçte birine kadar indirilir. Ancak kişi, bu fıkra hükmünden iki defadan fazla yararlanamaz.''

Bahsedilen zarar; vergili ve cezasız miktardır. Fakat ilgili maddede zararın soruşturma aşamasında ödenmesinden bahsedilmiştir. Bu durumda Cumhuriyet Savcısı tarafından keşif yapılıp alınacak rapor sonucunda sanığa ödeme bildiriminde bulunmalıdır.

Eğer zarar soruşturma aşamasında tamamen ödenmişse mutlaka düşme kararı verilip adli sicilde bunlara ilişkin mahsus bir sisteme kayıt ettirilmelidir. Sanık soruşturma aşamasında hiç ödeme yapmamış, sanığa ödeme ihtarı da yapılmamış ve sanık kovuşturma aşamasında bilirkişinin hesapladığı miktarı tamamen gidermişse yine düşme verilmelidir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde; Sanık hakkında kuruma abone olmadan sayaçtan geçirmek suretiyle elektrik kullandığına dair kaçak elektrik tespit tutanağının

düzenlenmesi karşısında; sanığın işyerinde kullanılan elektrik sayacının tüketimi eksik gösterip göstermediği veya sayaca tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde müdahale edilip edilmediğinin tespit edilebilmesi için kuruma kaydı bulunmayan sayacın kullanıcı tarafından istenildiği zaman değiştirilmesinin mümkün olduğu da dikkate alınarak; sanığın suça konu yerde ne kadar süredir bulunduğunun ve kaçak ya da usulsüz kullanımın ne zaman başladığının kesin olarak saptanması, sanık suça konu yerde halen bulunuyor ise keşif yapılıp kurulu güç belirlenmek suretiyle; bulunmuyor ise tespit tutanağında belirtilen devreden geçen akım miktarına göre yine tespit tutanağında belirtilen endeks değerinin uyumlu olup olmadığı ve usulsüz kullanım bedeli konusunda teknik bilirkişiden rapor alınmadan eksik inceleme ve araştırma ile uygulama yapılması,

Alınan bilirkişi raporu sonucunda, sanığın karşılıksız yararlanma kastıyla hareket ettiğinin tespiti halinde, sanığa makul bir süre verilerek ''bilirkişi tarafından belirlenen tüketim bedelini tamamen tazmin etmesi halinde kamu davasının düşürüleceğine'' dair bildirimde bulunarak, sanığa makul bir süre de tanınıp bu süre beklenilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 12.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10622, Karar No: 2024/5090, Tarih: 21.03.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/10622 E.  ,  2024/5090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/866 E., 2020/996 K.

SUÇ : Terör örgütü propagandası yapmak

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.03.2020 tarihli ve 2017/606 Esas, 2020/109 sayılı Kararı ile sanık hakkında terör örgütü propagandası yapmak suçundan 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 7 inci maddesinin ikinci fıkrası, 7 inci maddesinin ikinci fıkrasını ikinci cümlesi, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 inci, 43 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca mahkumiyet kararı verilmiştir.

2.Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 28.10.2020 tarihli ve 2020/866 Esas, 2020/996 sayılı Kararıyla sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 16.02.20221 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle;

1.Sanığın paylaşımları gazeteci olması nedeniyle yaptığına,

2.Paylaşımların haber amaçlı olarak yapıldığına,

3.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın eyleminin terör örgütü propagandası yapma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkumiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, sanık hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

3.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın eyleminin terör örgütü propagandası yapma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkumiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, sanık hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İfade özgürlüğünün, AİHS'nin 10 (2). maddesinin sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen açıklama, düşünce ve haber için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden ifade ve fikirler için de uygulandığı, bunların çoğulculuğun, höşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın "demokratik toplumdan" söz edilemeyeceği, incelenen dosya kapsamına göre, gazeteci olan sanığın sosyal medya paylaşımına konu yorumlarının ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kaldığı anlaşılmakla; atılı suçtan beraati yerine yazılı olduğu şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 28.10.2020 tarihli ve 2020/866 Esas, 2020/996 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Diyarbakır 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3961, Karar No: 2019/5994, Tarih: 17.06.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/3961 E.  ,  2019/5994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Evlat Edinilen Küçüğün Baba Adının Değiştirilmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin tek başına evlat edindiği küçük ...'ın nüfus kayıtlarında "Ferdi" olan baba adının müvekkilinin babasının adı "..." ile değiştirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; davacı ...'ın Çanakkale Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/111-2012/280 sayılı kararı ile küçük ...'ı tek başına evlat edindiği, kararın kesinleştiği ve nüfus kayıtlarına işlendiği, küçüğün anne adının davacının adı ile değiştirilmekle birlikte baba adının halen biyolojik babasının adı olduğu ve davacının bu adı kendi babasının adı ile değiştirmek istediği anlaşılmıştır.

Türk Medeni Kanunu'nun 307. maddesinde, evli olmayan kişinin otuz yaşını doldurması halinde tek başına evlât edinebileceği; 314. maddesinde, ana babaya ait olan hak ve yükümlülüklerin evlat edinene geçeceği ve eşler tarafından birlikte evlât edinilen ve ayırt etme gücüne sahip olmayan küçüklerin nüfus kaydına ana ve baba adı olarak evlât edinen eşlerin adlarının yazılacağı; Küçüklerin Evlat Edinilmesinde Aracılık Faaliyetlerinin Yürütülmesine İlişkin Tüzüğün 20. maddesinde de, eşler tarafından birlikte evlât edinilen ve ayırt etme gücüne sahip olmayan küçüklerin nüfus kaydına, ana ve baba adı olarak evlât edinen eşlerin adlarının yazılacağı, küçüğün tek başına evlât edinilmesi halinde de aynı yöntemin uygulanacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda, evlat edinilen küçük ...'in anne adı davacının adı ile değiştirilmiş ve davacı, küçüğün baba adının da değiştirilmesini talep etmişse de, küçük ...'i evlat edinen bir baba bulunmadığına göre, evlat edinmeyen üçüncü kişinin adının çocuğun baba adı olarak düzeltilmesi doğru değildir.

Buna göre, mahkemece davanın reddi gerekirken kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 17.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/92, Karar No: 2020/1517, Tarih: 24.02.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/92 E.  ,  2020/1517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; davacıların murisi ...'nin 31/10/2003 - 10/10/2010 tarihleri arasında kapıcılık yaptığını söyleyerek hizmetlerinin tespit ve tescilini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı apartman yöneticiliği vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının kapıcılık hizmeti sunmadığını belirterek, davanın reddini, yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davacının üzerinde bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; görev, yetki, derdestlik, husumet ve hak düşürücü süre, zamanaşımı itirazında bulunmuş, kurum işleminin doğru olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

"Davanın reddine” şeklinde karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İlgili Bölge Adliye Mahkemesince, her ne kadar davacı tarafından açılan işçilik alacaklarına ilişkin dava sonucunda verilen "davanın reddi" kararının bu dava yönünden kesin hüküm oluşturduğu yönündeki gerekçe yanlış ise de, işçilik alacağı davasının işbu dava bakımından kuvvetli delil sayıldığı, özellikle 2004, 2005 yıllarında ...’nun haklarının verilmesi, 19/04/2010 tarihli ...’nun hak ve alacağı kalmadığına dair yazılı beyanı, tanıkların ise ölen ...’nin çalışma düzeni hakkında açık beyanda bulunamaması ve kapıcılık hizmetinin ... tarafından verilmeye devam edilip eşinin yardımcı olduğu yönündeki beyanları gözetildiğinde, davanın sübut bulmadığının kabulü gerektiği, davanın reddi kararının yerinde olduğu, ancak ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinin yerinde olmadığından bahisle, davacıların istinaf istemi kabul edilerek, “Davanın Reddine,” dair karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; yerel mahkeme kararının hatalı olduğunu, mahkemece eksik inceleme yapıldığını, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME: