muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/216, Karar No: 2016/109, Tarih: 01.03.2016

Hiç şüphesiz dosyada çözümlenmeyen hususlar, cevabını bulmayan birtakım sorular mevcuttur. Ancak mahkememizin görevi, mevcut deliller çerçevesinde sübutu irdelemek, varsa başka delilleri toplamaktadır. Bu doğrultuda dosya muhtevası incelendiğinde bütün deliller toplanmış, önceki bozma ilamı çerçevesinde eksik hususlar giderilip gerekli raporlar alınmış, bozmaya konu mahkememiz kararında deliller karşılıklı olarak tartışılıp sonuca ulaşılmıştır.

Öncelikle bozma ilamının doğru olduğunu kabul edebilmek için, iki olgunun şüpheye yer vermeden kesin delillerle ispat edilmesi gerekir. Bunlardan ilki, maktule ait olduğu kabul edilen silahın suç kastı oluşturacak şekilde belli süre sanıkta olması ve taşınması, dolayısıyla ruhsatsız silah taşıma suçunun bu şekilde sübut bulması, ikinci hususun ise sanığın taşıdığı bu silahı meyhanede maktul ve diğer arkadaşları ile oturduğu sırada belinden çıkartırken tetiğine dokunmak sureti ile basması sonucu maktulün isabet alıp ölmesi olgularının sabit bulunması gerekir. Oysa mahkememiz önceki kararında da ayrıntısı ile açıklandığı üzere mahkememiz bu husustaki delilleri tartışmalı görmüş, sanığın aksi yöndeki savunmalarını ispatlayacak delil dosyada bulunmadığından şüphenin de sanık lehine değerlendirilmesi gerektiğinden hareketle kararını vermiştir. Şüphesiz ceza yargılaması, varsayımlar ya da ihtimaller değerlendirilerek yürütülemez ve mahkûmiyet kararı ancak mutlak hakikate ulaşılması, mahkemenin bu konuda şüphe duymadan kanaat edinmesi gerçeğine dayanır. Mevcut deliller ışığında mahkememiz, bozma ilamına konu olduğu şekilde dahi sanığın suçu işlediğine kanaat getirmemiştir. Mevcut delillerin bu haliyle kesin ve tartışmadan uzak bulunmadığı, tartışılacak ve toplanacak başka delil olmadığı anlaşılmış ve şüphe sanık lehine değerlendirilerek beraatine karar verilmiştir" şeklindeki gerekçeyle önceki hükmünde direnmiştir.

Direnme hükmünün Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.04.2014 gün, 382517 sayı ve "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın bilinçli taksirle ölüme sebebiyet verme ve ruhsatsız silah taşıma eyleminin sabit olup olmadığı noktasında toplanmakta ise de, öncelikle hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulmasının savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra yerel mahkemece sanığın da hazır bulunduğu oturumda bozma ilamına karşı önce sanık ve müdafilerinin diyeceklerinin sorulduğu, ardından iddia makamının görüşü alınarak, hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmanın sonlandırıldığı ve direnme kararı verildiği anlaşılmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra yerel mahkemece sanığın da hazır bulunduğu oturumda bozma ilamına karşı önce sanık ve müdafilerinin diyeceklerinin sorulduğu, ardından iddia makamının görüşü alınarak, hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmanın sonlandırıldığı ve direnme kararı verildiği anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Anılan düzenlemeden açıkça anlaşılacağı üzere, ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu celsede son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207- 309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hali, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama aşamasında sanık ve müdafileri dinlendikten ve iddia makamının bozma ilamına ilişkin görüşü alındıktan sonra, hazır bulunan sanığa son sözleri sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nun 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle yerel mahkeme direnme hükmünün sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... Ağır Ceza Mahkemesinin ... gün ve ...-... sayılı direnme kararının, duruşmada hazır bulunan sanıktan son sözü sorulmadan direnme hükmü kurulması isabetsizliğinden, sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7247, Karar No: 2006/9562, Tarih: 12.10.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/7247 E.  ,  2006/9562 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :... İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçlu şirkete ait jeneratörün satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde önceki tarihli haciz sahibi olmalarına rağmen kendilerine pay ayrılmadığını; her ne kadar müvekkiline ait takip dosyasındaki haciz tutanağının üzerinde tarih ve saat yazılı değilse de haciz talebi ve yolluk yatırma tarihinde (24.05.2005) haciz yapıldığının kabulü gerekeceği ve bu durumda hacizlerinin sıra cetvelinde ikinci sırada gösterilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline, satış bedelinin kendilerine isabetine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davacı yanca yaptırılan haciz sırasında tutulan tutanakta tarih ve saat bulunmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İcra Mahkemesi’nce davacı yanın haciz tutanağında tarih bulunmadığı, yolluğun yatırılmasının haczin de aynı tarihte yapılacağını gerektirmediği, resmi belge niteliğinde bir belgeye dayanılmadığı ve davacı takibinin muvazaalı olduğu yönünde kuşkuya düşüldüğü gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı yanın bedeli paylaşıma konu jeneratör üzerinde haczi bulunduğu tartışmasız olup, uyuşmazlık bu haczin hangi tarihte yapıldığı noktasında toplanmaktadır. Her ne kadar haciz tutanağında tarih ve saat belirtilmemişse de, haczin en geç masraflar, yolluklar vs. için düzenlenen reddiyat makbuzu tarihinde tamamlandığının kabulü gerekir. Mahkemece açıklanan hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 12.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12891, Karar No: 2020/1000, Tarih: 16.01.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/12891 E.  ,  2020/1000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nın 34, 230, 232 ve 289. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eyleminin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan sanık hakkında 20/05/2013 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara atıfta bulunmakla yetinilerek gerekçeden yoksun olarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11585, Karar No: 2011/30774, Tarih: 27.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/11585 E.  ,  2011/30774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17,15 TL onama harcın  mahsubuna, bakiye 1,25 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 27.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12219, Karar No: 2014/16445, Tarih: 18.11.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/12219 E.  ,  2014/16445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Nazilli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/03/2014

NUMARASI : 2014/38-2014/38

Taraflar arasındaki ihtiyati haciz talebinin incelenmesi sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı ihtiyati haciz isteminin reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde ihtiyati haciz isteyen vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

İhtiyati haciz isteyen vekili, faturalar, sevk irsaliyesi ve kefalet taahhütnamesine istinaden ihtiyati haciz isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, faturaların tek başına alacağın varlığını kanıtlamaya yeterli olmadığını, şirket ortağının şirketin borcundan dolayı sorumlu tutulamayacağını, kefil olan U.. P..'ın kefalet sorumluluğunun ancak dava yoluyla ileri sürülebileceğini belirterek ihtiyati haciz isteminin reddine karar verilmiş, kararı ihtiyati haciz isteyen vekili temyiz etmiştir.

İcra ve İflâs Kanunu'nun 258’nci maddenin 1’nci fıkrası uyarınca, “…Alacaklı alacağı ve icabında haciz sebepleri hakkında mahkemeye kanaat getirecek deliller göstermeye mecburdur….” Bu hükme göre alacaklının, alacağının varlığını ve muaccel olduğunu tam ve kesin şekilde ispat etmesi aranmamakta, bu konuda mahkemeye kanaat verecek delilleri göstermesi yeterli kabul edilmektedir. Bununla birlikte, özellikle hukukî bir işlem söz konusu olduğunda, alacağın varlığının ve muaccel olduğunun yazılı bir belgeye veya belgeler zincirine dayanması tercih edilmesi gereken bir seçenektir (HMK m.200).Ayrıca İİK’nın 264’üncü maddesine göre ihtiyati haczi tamamlayan merasim çerçevesinde, ihtiyati hacze konu her alacağın genel ilke olarak yargılamayı gerektirebileceği dikkate alınmalıdır.

Hukukumuzda kefalet sorumluluğunun ancak dava yoluyla ileri sürülebileceğine dair bir ilke veya kural bulunmamakta olup, şartları gerçekleştiğinde kefil hakkında da ihtiyati haciz kararı verilebilir. Öte yandan ihtiyati haciz sebebi U.. P..’ın şirket ortağı olmasına değil, yargılama dışı şirket lehine vermiş olduğu kefalete dayalıdır. Bu nedenle şirket ortağının şirket borcundan sorumlu tutulamayacağı şeklindeki gerekçe dosya içeriğine uygun düşmemekte olup, şirket ortağı olmak tek başına kefalet borcundan kurtulmaya olanak tanımaz. Diğer yandan ihtiyati haciz talep edilirken sadece faturalar değil, teslim alan kısmında isim ve imza bulunan sevk irsaliyeleri de ibraz edilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ve izah edilen hukuki esaslar çerçevesinde mahkemece yapılacak iş, ibraz edilen delillerin incelenip alacağın varlığına kanaat getirilmesi hâlinde ihtiyati haciz kararı verilmesi, aksi hâlde istemin reddedilmesinden ibaret olup, hangi hukuki ve kanuni esaslara dayalı olduğu da açıklanmayan gerekçelerle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ve izah edilen hukuki esaslar çerçevesinde mahkemece yapılacak iş, ibraz edilen delillerin incelenip alacağın varlığına kanaat getirilmesi hâlinde ihtiyati haciz kararı verilmesi, aksi hâlde istemin reddedilmesinden ibaret olup, hangi hukuki ve kanuni esaslara dayalı olduğu da açıklanmayan gerekçelerle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle ihtiyati haciz isteyen vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 18.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5366, Karar No: 2020/3887, Tarih: 07.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/5366 E.  ,  2020/3887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 07.03.2019 tarih ve 2015/396 E- 2019/189 K. sayılı kararın adli yardım talepli olarak davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin yapılmamış sayılmasına dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.11.2019 tarih ve 2019/2190 E- 2019/1431 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankanın 15.07.2011 tarihli 16.500.000 USD limitli Genel Kredi Sözleşmesine istinaden dava dışı Şhelton Forestry Products Limited lehine kredi kullandırdığını, davalı ... müşterek borçlu müteselsil kefil olduğunu, kredinin ödenmemesi üzerine kat edildiğini ve borçlular aleyhine takibe geçildiğini, davalının itiraz ettiğini, itirazın haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, takibin devamına ve alacağın %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin kefil olduğu asıl borcun ödenmesi nedeniyle kefalet sorumluluğunun da sona erdiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir

İlk Derece Mahkemesince, davacı banka ile dava dışı asıl borçlu şirket arasında arasında, 15.07.2011 tarihli 16.500.000. USD limitli kredi sözleşmesi imzalandığı, davalının bu sözleşmede müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak yer aldığı, kredi borcunun ödenmemesi üzerine kredinin kat edildiği, davacı tarafça takip yapıldığı, davalının kefil olarak sorumlu olduğu, sorumluluk sınırın 16.500.000USD olduğu, davacının kredi nedeniyle 13.374.817.67.USD alacaklı olduğu, miktarın sorumluluk sınırının da altında olduğu, icra takibinde talep edilen işlemiş faizin sözleşme kapsamında hesaplanan miktarı aştığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, asıl borçlu ile tahsilde tekerrür olmamak üzere davalı tarafın İstanbul 33.İcra Dairesinin 2015/3914 sayılı icra dosyasına yapmış olduğu itirazın 13.374.817,67.USD asıl alacak, 39.507,12.USD takip tarihine kadar işlemiş faiz ve takip tarihinden sonra asıl alacağa uygulanacak faiz oranına yapılan itirazın iptaline, asıl alacağın %20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacı tarafa ödenmesine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekilince adli yardım talepli istinaf isteminde bulunulmuştur.

Karara karşı davalı vekilince adli yardım talepli istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının adli yardım talebinin yerinde olmadığına dair karar verildiği, karara karşı davacı tarafça itiraz edildiği, itirazın da reddedilmesi ile adli yardım talebine ilişkin kararın kesinleştiği, bunun üzerine harçların ikmal edilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine geri çevrildiği, İlk Derece Mahkemesince, HMK 344. maddesi uyarınca gerekli harçların tamamlanması için davalı tarafa yatırılmaması halinde sonuçlarının da yazılı olduğu muhtıra tebliğ edildiği, süresi içinde harçların yatırılmadığı ancak verilen süre içerisinde davalı tarafça bu kez HMK’nin 337/2. maddesinin son cümlesi uyarınca ödeme gücünde sonradan gerçekleşen ciddi bir azalmaya dayalı olarak ikinci bir adli yardım talebinde bulunulduğu, İlk Derece Mahkemesince bu talebin istinaf aşamasında yapıldığı gözetilerek talep hakkında karar verilmek üzere dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği, ikinci adli yardım talebi incelendiğinde anılan Kanun hükmünün yargılamanın daha sonraki aşamalarında meydana gelecek azalmalar durumunda yardım talebine cevaz verdiği, ikinci adli yardım dilekçesinde ise kesinleşen red kararından sonra ekonomik durumunun kötüleştiğine dair bir iddianın da bulunmadığı, bu durumda kesinleşen adli yarım talebi hakkında ikinci bir adli yardım talebinde bulunulması üzerine yeniden inceleme yapılamayacağı, muhtıranın tebliğinden itibaren süresinde harçlar ikmal edilmediği gerekçesi ile HMK'nin 344 ve 352/1ç. maddeleri uyarınca, davalı vekilinin istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı davalı vekilince adli yardım talepli olarak istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince adli yardım talebinin reddine karar verilmiş ve bu karara karşı yapılan itiraz da reddedilmek suretiyle adli yardım talebinin reddi kararı kesinleşmiştir. Bunun üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, gerekli harçların ikmali için dosya İlk Derece Mahkemesine iade edilmiş, İlk Derece Mahkemesince de HMK’nin 344. maddesi uyarınca gerekli harçların ikmali için meşruhatlı muhtıra tebliğ edilmiş, süresi içinde harçların yatırılmaması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminden vazgeçilmiş sayılmasına karar verilmiştir. Ancak, anılan Kanun hükmü uyarınca bu hususta görev ve yetki İlk Derece Mahkemesine ait olup, İlk Derece Mahkemesince verilen bu yöndeki kararlara karşı da HMK’nin 346/2. maddesi uyarınca bir haftalık süre içerisinde istinaf isteminde bulunulması halinde Bölge Adliye Mahkemesince gerekli inceleme yapılarak bir karar verilir. Bu sebeple Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf isteminden vazgeçilmiş sayılmasına dair kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 07.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1815, Karar No: 2015/12594, Tarih: 31.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/1815 E.  ,  2015/12594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ak ödül primi alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının hakettiği ak-ödül primi alacağının ödenmediğini ileri sürerek ak-ödül primi alacağını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, iddia ve talebin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, sübut bulduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı tarafından davacının hak edeceği ak-ödül miktarına ilişkin bildirilen tahmini miktar 25730 TL. olup, bu tahmini miktar davacıya 1 yıl önce ödenen 68640 TL.'nın yaklaşık 1/3'ü kadardır. Bu rakam gerçeğe uygun görülmemiştir. Açıklanan nedenlerle, davacının önceki ak-ödül priminin, Mahkemenin emsal iki çalışana yönelik 2011 yılı ak-ödül prim ortalamasının alınması yerinde ise de, Mahkemenin hükmettiği miktar denetlenememektedir.

Mahkemenin esas aldığı rakamlar, bordrolardaki toplam net rakamlar olup, içerisinde emsal çalışanların maaşı da mevcuttur. Bu nedenle Mahkeme tarafından yapılacak iş (75000 TL. + 97500 TL.) / 2 formülü uygulanarak brüt rakamı bulup bu rakamı nete çevirerek sonuca gitmektir. Ayrıca kararı davacı temyiz etmediğinden, davalı lehine miktar itibariyle oluşan usuli kazanılmış hak dikkate alınmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 31/03/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.