muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2034, Karar No: 2017/9550, Tarih: 25.09.2017

**18. Ceza Dairesi         2017/2034 E.  ,  2017/9550 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan şüpheli ... (ismini kullanan) hakkında yürütülen soruşturma evresi sonunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 17/12/2015 tarihli ve 2015/144142 soruşturma, 2015/93661 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 02/02/2016 tarihli ve 2016/811 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.03.2017 gün ve 13289 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “Dosya kapsamına göre, şüphelinin müştekinin kullandığı facebook hesabı üzerinden müştekiyi kasteder şekilde yazdığı “utanmaz kadın seni,.... denen münafık,.... münafık olduğunu bil, pornografik bi görüntü, pornografik pozlar, pornografik hareketler” şeklindeki sözlerin eleştiri ve ifade özgürlüğü sınırlarını aşarak, incitici, küçük düşürücü ve müştekinin toplum içindeki saygınlığını zedeleyici mahiyette olması nedeniyle, hakaret vasfı taşıdığı gözetilerek müsnet suçtan kamu davasının açılması gerektiği cihetle, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme;

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.'" hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İncelenen dosyada, kimliği belirsiz şüpheli tarafından, müşteki hakkında yazılı ve görsel paylaşımlarda bulunulduğu, müşteki vekili tarafından da bu paylaşımlarla müştekinin onur, şeref ve saygınlığına saldırıda bulunularak hakaret suçunun işlendiğinin ileri sürüldüğü anlaşılmıştır.

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

İncelenen dosyada; kimliği belirsiz şüpheli tarafından müştekinin facebook sayfası üzerinde, “Utanmaz kadın seni, .... denen münafık, .... münafık olduğunu bil, pornografik bi görüntü, pornografik pozlar, pornografik hareketler” şeklinde yazılar yazıldığı görülmektedir.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, paylaşımlarda yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, paylaşımlarda yer alan ifadelerin Anayasa, AİHS ve AİHM içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson/İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir (Thorgeir Thorgeirson v/İzlanda, 13778/88, 25.06.1992)

Gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Sonuç olarak, paylaşımlardaki ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, kaba söz ve eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir.

Sonuç olarak, paylaşımlardaki ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, kaba söz ve eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir.

Bu suretle, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı anlaşıldığından, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar sonucu itibariyle yerinde olup, mercii tarafından verilen itirazın reddi kararı da yerinde görüldüğünden, kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 25.09.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14361, Karar No: 2019/6134, Tarih: 22.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/14361 E.  ,  2019/6134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : 1- Sanıklar ... ve ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması

2- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması

3- Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan beraat

4- Sanıklar ... ve ... hakkındaresmi belgede sahtecilik suçundan beraat

5- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında TCK'nın 204/1, 43/1, 62 ve 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet ... ve ... müdafiileri, sanık ...

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, sanıklar ... ve ... hakkında ise görevi kötüye kullanma suçundan (değişen suç vasfı nedeniyle) verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar katılan vekili, sanıklar ..., ... ve ... müdafiileri ile sanık ... tarafından; sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan; sanıklar ... ve ... hakkında ise resmi belgede sahtecilik suçundan verilen beraat hükümleri katılan vekili tarafından; sanıklar ..., ... ve ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükümleri sanıklar ... ile ... müdafiileri ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında “2007” olarak yanlış gösterilen suç tarihinin, sahte reçetelerin kuruma fatura edildiği “28/01/2008” tarihi olarak mahallince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Gerekçeli karar başlığında “2007” olarak yanlış gösterilen suç tarihinin, sahte reçetelerin kuruma fatura edildiği “28/01/2008” tarihi olarak mahallince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıklardan ...’nun ... Eczanesinin sahibi olduğu, sanık ...’ın 30/10/2007 tarihli vekaletname ile sanık ...’yı kanuni vekil olarak tayin ettiği ve sanık ...’in bu vekaletnameye istinaden eczaneyi işlettiği, sanık ...’ın, eczanede kullanmak üzere değişik kişilerden sağlık karneleri ve yeşil kartlar temin ettiği, eczane işleten sanıkların bu sağlık karnesi ve yeşil kartların orjinal sayfalarını kopartıp doktorlar ... ve Tusal ...tarafından düzenlenmiş gibi sahte reçeteler düzenledikleri, reçeteleri faturaya bağlayarak İl Sağlık Müdürlüğü’ne gönderdikleri, İl Sağlık Müdürlüğü reçete kontrol komisyonu üyeleri olan sanıklar ... ve ... tarafından kontrol edilen reçetelerin kontrol tutanağı düzenlenerek imzalandıktan sonra İl Sağlık Müdürlüğü İdari ve Mali İşlemler Müdürlüğü’ne gönderildiği, o dönemde İdari ve Mali İşlemler Müdürlüğü görevini yapan gerçekleştirme görevlisi sanık ... tarafından tahakkuka bağlanarak imzalandığı, daha sonra tahakkuk evrakının harcama yetkilisi olarak imzalanmak üzere İl Sağlık müdür vekili sanık ...’na gönderildiği, imzalanan 3 adet ödeme emri belgesi ve ekindeki 907 adet reçete ... Eczanesine ödenmek üzere son olarak Defterdarlık Muhasebe Müdürlüğüne gönderildiği, Muhasebe Müdürlüğünce söz konusu 3 adet ödeme belgesi ekinde yer alan reçetelerin çok yüksek tutarda majistiral ilaç içerdiğinin tespit edildiği, ödeme emri belgelerinin usulüne uygun olarak düzenlenmeyen reçete ve faturalara dayanması nedeniyle Defterdarlık Muhasebe Müdürlüğünce ödeme yapılmadığı,

Ödeme emri belgeleri ve faturaların ekinde yer alan reçete listelerinde 904 adet reçetenin kaydının bulunduğu, 28/01/2008 tarih ve 24038 sayılı fatura ekinde yer alan ... ve ... işlem numaralı reçetelerin listede görülmesine rağmen ödeme emri ekinde yer almadığı, 5 adet reçetenin ekli listede olmamasına rağmen ödeme emri belgesi ekinde yer aldığı, bu reçetelerden 660 tanesinin majistiral ilaç (hekimin formülünü yazarak, eczacının da mesleki bilgisini kullanarak eczane laboratuvarında ürettikleri maddeler) içerdiği, majistiral ilaç içeren reçetelerde 206 adedinin Dr. ...'nın, 454 adedinin de Dr. ...'in kaşe ve imzalarını taşıdığı, 907 adet reçeteden 660 tanesinin rivanol toz, vitamin B12 toz maddelerinden oluşan majistiral ilaç içerdiği, söz konusu reçetelerin içerdiği majistiral ilaç toplamının Rivanol Toz 52.096 gr, Vitamin B12 toz 41740 gr olmak üzere toplam 93.836 gr olduğu,

Dr. ... ve Dr. ...'nın kaşe ve imzalarını taşıyan reçetelerden 374 tanesinin toplam 158 kişi adına düzenlendiği, yani aynı kişilere iki defa yada daha fazla aynı içerikte majistiral ilaç içeren reçeteler düzenlendiği, söz konusu reçetelerin bir kısmının aynı hastaya aynı tarihte düzenlendiği,

Dr. ... ve Dr. ...'nın kaşe ve imzalarını taşıyan reçetelerden 374 tanesinin toplam 158 kişi adına düzenlendiği, yani aynı kişilere iki defa yada daha fazla aynı içerikte majistiral ilaç içeren reçeteler düzenlendiği, söz konusu reçetelerin bir kısmının aynı hastaya aynı tarihte düzenlendiği,

Reçetelerde Rivanol Toz ve Vitamin B12 Toz reçete edildiği, reçeteler üzerinde yapılan incelemede bir çoğunda yazılmış olan tanı ile ilaçlar arasında uyumsuzluk bulunduğu, reçetelerin tanı için ayrılan kısımlarında; depresyon, hipertansiyon, tomsillit, grip, astım, parazitoz, alerji, anemi, akut gastroenterid, alt solunum yolu enfeksiyon gibi teşhisler yazıldığı, bahsi geçen teşhislerin hiç birinde Rivanol Toz ve Vitamin B12 Toz maddelerin etken olmadığı,

Maliye Bakanlığın'ca yayınlanarak 15/06/2007 tarihinde yürürlüğe giren 8 sıra nolu tedavi yardımına ilişkin uygulama tebliğinin ayaktan tedavilerde reçetelerin düzenlenmesi başlıklı 12.1.1 maddesine aykırı olarak inceleme konusu olan ve Dr. ...'in kaşesini taşıyan reçetelerden 146 adetinin doktor imzasının, 139 adetinde protokol numarasının bulunmadığı, 21 adet reçetede tanının hiç yazılmadığı, reçetelerde yazılmış olan majistiral ilaç içerikleri ile ilgili olarak yukarıda zikredilen tebliğe aykırı olarak kullanım dozunun kesin olarak belirtilmediği, majistiral ilaç dozunun çok yüksek oranda olduğu, bu kadar yüksek dozda ilaç yazılmasına rağmen bir çok hastaya kısa süre veya aynı gün içerisinde ikinci veya üçüncü defa aynı ilaç yazıldığı,

Reçetelerden 206 tanesinde kaşesi ve imzası bulunan Dr. ...'nın ... Sağlık Ocağında görev yaptığı ... Sağlık Ocağına ait protokol defterinde söz konusu reçetelere ait herhangi bir kayda rastlanılmadığı, ... Köyü Sağlık Ocağına ait 2007 yılında kullanılmış protokol defterinin istenildiği, İl Sağlık Müdürlüğünce 07/04/2008 tarih ve 2300 sayılı yazı ile söz konusu defterin getirildiği sırada kaza sonucu kaybolduğunun bildirildiği,

Dr. ...'in kaşe ve imzalarını taşıyan 454 adet reçetenin 8 adetinin Dr. ...'in ... Sağlık Ocağından ayrılışının yapıldığı 28/11/2007 tarihinden sonra, 6 adetinin ise resmi izinli olduğu 08/10/2007 ile 12/10/2007 tarihleri arasında düzenlendiği, Dr. ...'in kaşe ve imzalarını taşıyan reçetelerin protokol numaraları arasında uyumsuzluk bulunduğu, bu reçetelerden 139 tanesinde protokol numarası yazılmadığı, bir çok reçetede aynı protokol numaraları kullanıldığı, bazı protokol numaralarının tarihleri ile birlikte ardışık olarak artmadığı, kendi arasında tutarsızlık gösterdiği, aynı doktor tarafından Sağlık Ocağında veya sağlık taramalarında muayene edilen hastaların her birinin kaydının aynı protokol defterine yapıldığı, her hasta için bir adet protokol numarası verilmesi gerektiği göz önüne alındığında ... kaşe ve imzalarını taşıyan reçetelerin protokol numarası arasındaki uyumsuzluğun reçetelerin Sağlık Ocağında veya sağlık taramalarında fiilen muayene edilen hastaların tedavisi için düzenlenmediğini gösterdiği,