muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/543, Karar No: 2020/6149, Tarih: 03.11.2020

Bölge adliye mahkemesince; davacı eczane tarafından fatura edilen 93 adet reçeteyle ilgili ceza yargılamasında reçetelerin sahte oldukları uzmanlarca tespit edildiği, yapılan işlemlerin davacı eczane kalfası tarafından yapıldığı iddia edilse de eczacı kalfasının eczacının denetiminde eczacıya yardımcı kişi olduğu, bu eylemlerden davacı eczane mesul müdürünün de sorumlu olduğuna ilişkin yerleşmiş Yargıtay içtihatları bulunduğundan sahte reçetelerle ilgili eczane sahibinin sorumluluğu olduğu açık olmakla, davacı-birleşen dosya davalısının istinaf taleplerinin reddine, birleşen dosya davacısı SGK'nın her iki dosya yönünden istinaf talebinin kabulü ile kararın kaldırılarak asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm süresi içinde asıl davada davacı birleşen davada davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Asıl dava yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle dava konusu eylemlerin kalfası tarafından gerçekleştirildiğine dair davacının ikrarı dikkate alınmakla, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan bölge adliye mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

2-Birleşen dava yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

3-Davalının sahibi ve mesul müdürü olduğu ... Eczanesi’nce kuruma fatura edilen 93 adet sahte reçete olduğu, yapılan ceza yargılamasındaki beyanlar ve dosya kapsamında toplanan delillerden anlaşılmakla, her ne kadar davacının kalfası hakkında yapılan ceza yargılamasında hakkında delil yetersizliğinden beraat kararı verilmişse de 818 sayılı BK 53 maddesi (6098 sayılı TBK 74.md.) gereğince, kural olarak, ceza mahkemesince verilen beraat kararları hukuk hakimini bağlamaz ise de; verilecek mahkumiyet kararı ve belirlenen maddi olgular hukuk hakimi yönünden bağlayıcıdır hükmü gereğince davalının sözleşmeye aykırı bir davranışı

olup olmadığı araştırılmalıdır. Somut uyuşmazlıkta davacı hastaların kimlik kontrollerini yapmayarak ve reçete muhteviyatı ilaçları hasta ya da yakınına teslim etmeyerek sözleşmeye aykırı davranmıştır. Bu durumda davalıdan, 2016 sözleşmesinin 5.4.2. maddesi uyarınca, reçete bedelleri yersiz ödeme olarak kurumca geri istenebilir. Bu madde de yer alan “Bu sözleşme kapsamında eczaneye yapılan yersiz ödemeler ödeme tarihinden itibaren, sözleşmenin uygulanmasından kaynaklanan ceza koşulu ise tebliğ tarihinden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte, eczanenin Kurumda tahakkuk etmiş alacağından mahsup edilir. Kurumda tahakkuk etmiş alacağı veya yeterli alacağı bulunmayan eczaneler için Kurum alacağı söz konusu faizi ile birlikte genel hükümlere göre tahsil edilir.” hükmü uyarınca da yersiz ödemeler nedeniyle davalıdan işlemiş faiz alacağı oranı olarak ve dava tarihinden itibaren işleyecek faiz oranı olarak yasal faiz talep edilmesi gerekir. Tüm bu hususlar dikkate alındığında dosya kapsamında alınan bilirkişi raporlarında işlemiş faiz alacağı yönünden davacının talebinin yerinde olduğu bildirilmiş ise de bu raporlar faiz hesaplaması yönünden denetime elverişli değildir. Bu durumda dosyanın faiz hesaplamasında uzman bir bilirkişiye tevdi ile denetime elverişli bir şekilde, hesaplama yöntemleri tek tek gösterilmek suretiyle rapor alınması suretiyle belirlenen miktara göre işlemiş faiz alacağına ve dava tarihinden itibaren asıl alacağa yasal faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedeni yapılmıştır.

SONUÇ: Asıl davada; yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle; yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan bölge adliye mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, Birleşen davada ise; ikinci bendde açıklanan nedenlerle; sair temyiz itirazlarının reddine, üçüncü bendde açıklanan nedenlerle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK'nın 371. maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA, 2.540 TL duruşma avukatlık parasının asıl davanın davalısı birleşen davanın davacısından alınarak asıl davanın davacısı birleşen davanın davalısına ödenmesine, peşin alınan harcın asıl davanın davacısı birleşen davanın davalısına istek halinde iadesine, HMK'nın 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca dosyanın kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 03/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6035, Karar No: 2011/17033, Tarih: 14.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/6035 E.  ,  2011/17033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/11/2009 tarih ve 2008/60-2009/300 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davacı ...’un 1992 yılında “...” ibaresini eğitim hizmetlerinde kullanmaya başladığını, ...’nin “...” ibaresini 1997 yılında marka olarak tescil ettirdiğini ve daha sonra 2003 yılında ... Yayınları’na devrettiğini, “...” ibaresinin “Açıköğretim” ve “KPSS“ alanlarında Türkiye genelinde tanınmış bir marka haline geldiğini, ... Yayınları’nın “...” ibaresi içeren markaların da sahibi olduğunu, “...” ibaresinin ayrıca müvekkillerden ikisinin ticaret unvanının esas unsurunu oluşturduğunu; davalının “Pendik ...” ibaresi ile açıköğretim ve KPSS kursları düzenlediğini, davalının eylemlerinin 556 sayılı KHK. m. 9 ve 61 gereğince marka hakkına tecavüz ve TTK 56 vd. maddelerince de haksız rekabet oluşturduğunu belirterek, davalının “...” ibaresini “açıköğretim ve KPSS kursları” için kullanmasının önlenmesine ve durdurulmasına, hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin ilk kurucusunun adının Murathan olup, 15.07.1997 tarihinde kurum açma izninin alındığını, şirketin adının, kurucusunun isminden ilham alınarak “... Eğitim Yayın Turizm ve Ticaret Ltd. Şti” olarak değiştirildiğini, müvekkili dersanesi bünyesinde “Özel Pendik ... Açıköğretim Kursu” açılması konusunda 06.03.2007 tarihinde ruhsatnamenin alındığını, bütün bunlara rağmen müvekkilinin dava konusu kurs ismini değiştirdiğini, bu yüzden davanın konusunun kalmadığını, müvekkilinin kendi ismi ve kendisine verilen yetki ve unvanla faaliyetini sürdürdüğünü ifade ederek davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporu ve dosya kapsamına göre, davalının “...” ibaresini, “Açıköğretim ve KPSS Kursları” yönünden markasal kullanımının davacılar ... Yayınları ve ... Ltd. Şti. yönünden marka hakkına tecavüz ve tüm davacılar yönünden ise haksız rekabet oluşturması nedeniyle bu kullanımlarının durdurulmasına, men ve refi’ne, “...” ibaresinin Açıköğretim ve KPSS kursları yönünden markasal kullanımına karşılık gelen ilan, reklam, broşür gibi tüm belgelerden çıkartılmasına, kararın kesinleşmesinden sonra gerekçe özeti ve hüküm fıkrasının Ulusal düzeyde yayın yapan en yüksek traja sahip ilk 5 gazeteden birinde masrafı davalıdan alınmak suretiyle bir kez yayınlanmasına karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34586, Karar No: 2013/35202, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/34586 E.  ,  2013/35202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

...

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin 25.02.2013 tarihinde UYAP sistemi üzerinden elektronik imza ile imzalayarak temyiz dilekçesini gönderdiği anlaşılmakla temyiz talebi süresinde kabul edilerek tebliğnamedeki red isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 20.11. 2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19947, Karar No: 2012/5377, Tarih: 21.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/19947 E.  ,  2012/5377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılmış, davalı ... hakkında konusuz kalan dava ile ilgili olarak hüküm tertibine yer olmadığına, davalı ... Genel Müdürlüğü yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davalılardan Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın konusuz kalması nedeniyle hüküm tertibine yer olmadığına karar verilmesinde ve davaya sebebiyet veren idare aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden davalı ... vekili ile davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyizine gelince;

1) 13.07.2011 tarihli ilk karar, davalı idarenin temyizi üzerine bozulduğundan taşınmazın dere yatağında, kalan bölümünün bedeli, idare lehine usuli kazanılmış hak teşkil ettiği gibi, bozmadan sonra ıslah ile müdeabihin artırılmasının mümkün olmadığı da gözetilmeden fazlaya hükmedilmesi,

2) Dava konusu taşınmazın tamamı 171 m2 yüzölçümünde olup 99,37 m2'sine dere yatağı, 71,63 m2'sine de yol olarak el atıldığı ve kalan kısım olmadığı halde, tamamında ayrıca değer kaybı olduğu kabul edilerek hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının ... Belediye Başkanlığından alınmasına, davacı ile ... Belediye Başkanlığından peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, aşağıda yazılı harçtan artan paranın istenildiğinde davacıya iadesine, 21.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19279, Karar No: 2013/10348, Tarih: 27.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/19279 E.  ,  2013/10348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı; davalı şirket nezdinde güvenlik görevlisi olarak 16.04.2007 – 31.08.2009 tarihleri arasında aylık 1.058 TL net maaşla çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları. Ulusal bayram ve genel tatil, fazla mesai ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece dava kısmen kabul edilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Taraflar arasında işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz

konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacının davalı işverenin ihale süresinin bitiminden sonra belediyeden iş üstlenen işveren nezdinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemece işverenler arasındaki devir olgusu tartışılmadan karar verilmesi hatalıdır.

2- Temyiz dilekçesi ekinde davacıya bir kısım ödemelerin yapılması amacıyla bankaya ödeme emri verildiği anlaşılmakta olup davacının devir olgusunun bulunmaması halinde davacının alacaklarının belirlenmesinde yapılan bu ödemelerin ayrıca değerlendirilip değerlendirilmeyeceğinin gözetilmemesi hatalıdır.

3- Davacı işçinin fazla çalışma karşılığı olan ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.