muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6383, Karar No: 2012/7565, Tarih: 20.12.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/6383 E.  ,  2012/7565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayet davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 01.03.2012 gün ve 2011.4679 Esas 2012/1601 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Şikayetçi vekili, borçluya ait taşınmazın satışı sonrası düzenlenen sıra cetvelinde, süresinde satış istenmemesi nedeniyle haczi düşmüş olan şikayet olunanın takip dosyasına ödeme yapıldığını ileri sürerek, davalı haczinin düştüğünün kabulü ile sıra cetvelinin buna göre düzenlenmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, şikayetin reddine dair verilen karar şikayetçi vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 01.03.2012 günlü ilamı ile bozulmuştur.

Bu kez, şikayet olunan vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına ve takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 20.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4171, Karar No: 2012/7934, Tarih: 03.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/4171 E.  ,  2012/7934 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :430-368

Davacı, ürün bedelinden yapılan tevkifat nedeniyle 2926 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunun ve 6111 sayılı Kanun kapsamında yapılandırma hükümlerinden faydalandırılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmü, davalı Kurum vekili tarafından temyiz etmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurumun, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 E. 2007/840 K. sayılı ilamında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi ( davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi ) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ); diğer bir kısmı da, olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir.

Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Mahkemece, dava konusu somut olayda, davacının tescili bulunan döneme ilişkin talebinin hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, anılan dönemde davacının tescili bulunduğundan ve hukuki ihtilaf bulunmadığından bahisle hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi, ayrıca, davacının tescilinin 04.05.2011 tarihi itibarıyla yapılmış olmasına rağmen, yanılgılı şekilde 14.05.2011-13.06.2011 (dava tarihi) dönem yönünden hukuki yarar bulunmadığının belirtilmiş olması,

2) HGK’nun 28.05.2008 günlü 2008/10-370 Esas, 2008/410 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere ; yargılama giderlerinden davada haksız çıkan tarafın sorumlu olduğu ve davanın kısmen reddi nedeniyle, davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin yasal bir zorunluluk olduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3.maddesi yollamasıyla Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 436. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3.maddesi yollamasıyla Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 436. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. ve 2. bendinde yer alan “14.05.2011” tarihlerinin silinerek, yerine, “04.05.2011” tarihinin yazılmasına, 1. bendinde yer alan “hüküm kurulmasına yer olmadığına” sözcüklerinin silinerek, yerine, “talebin reddine” sözcüklerinin yazılmasına, 2. bendinde yer alan “Davanın kabulüne” sözcüklerinin silinerek, yerine, “kısmen kabulüne” sözcüklerinin yazılmasına, yargılama giderine ilişkin 6. bendinin silinerek, “Davanın kısmen kabulü nedeniyle 6,00 TL yargılama giderinden takdiren 3,00 TL' nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye kısmın davacı üzerinde bırakılmasına” sözcüklerinin yazılmasına, vekalet ücretine ilişkin 7. bendine “Davanın kısmen reddi nedeniyle karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davalı Sosyal Güvenlik Kurumu yararına takdir olunan 1.100,00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı Sosyal Güvenlik Kurumuna verilmesine” sözcüklerinin eklenmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3389, Karar No: 2014/4706, Tarih: 19.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/3389 E.  ,  2014/4706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Turgutlu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2012/856-2013/507

Davacı M.. O.. vekili Avukat H.. G.. tarafından, davalı V.. D.. aleyhine 27/11/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, CHP Turgutlu ilçe başkanı olan davalının, e-mail yoluyla ilçe gazetelerine gönderdiği ve gazeteler tarafından yayınlanan basın açıklamasında yer alan ifadeleriyle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek manevi tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı taraf ise, ilçe belediye başkanı olan davacının, seçim dönemindeki vaadlerinden yerine getirilmeyenleri ana muhalefet olarak dile getirdiklerini, basın açıklamasının gerçek olgulara dayandığını belirterek; siyasetçi olan tarafların AHİM'nin kararları doğrultusunda eleştiriye açık olmaları gerektiği, ifadelerin eleştiri mahiyetinde olduğunu belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; dava konusu basın açıklamasının davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesiyle istem kısmen kabul edilmiştir.

Dosya kapsamından davalının basın açıklamasının, davacının vaadlerini yerine getirmediği dolayısıyla yalancı olduğu ve bazı yerleri peşkeş çektiği dolayısıyla halkı aldattığı yönünde açıklamalar olduğu anlaşılmaktadır. Bu beyanlara neden olan olayların, davacının iki ayrı dönemde seçim vaadi olarak BMC'nin ilçede fabrika açması konusunda girişimde bulunulduğu ve bu yatırımın belediye başkanı olması halinde gerçekleşeceğini söylediği halde, Turgutlu Sanayi Odası'nın 2010 yılı durum raporunda Turgutlu Organize Sanayi Bölgesi'nde arsa tahsisi yapılan firmalar arasında BMC'nin yer almadığı, davacının bu husustaki soruları yanıtsız bıraktığı, O.. A.Ş.'ye imar planı tadilatı sonucu daha önce park alanı olarak tahsis edilen yerin devredilmesine mukabil O.. A.Ş.'nin de kamuya başka bir yeri devretmesine ilişkin meclis kararının Manisa İdare Mahkemesi'nde açılan dava ile yerlerin konumundan dolayı özel çıkar sağlandığı gerekçesiyle iptal edildiği ve buna benzer olaylar olduğu anlaşılmaktadir.

Davacı Turgutlu ilçesi belediye başkanı, davalı ise aynı ilçenin CHP ilçe başkanı olmaları nedeniyle siyasi hüviyete sahip kişilerdir. Davalı bir kısım olay ve belgelerden hareketle davacının bazı seçim vaadlerini yerine getirmediğini, ilçedeki bir kısım kamuya ait yerlerin haksız şekilde birilerine verilmek istendiğini dile getirmiştir. Bu tarafların siyasi kimlikleri de göz önünde bulundurulduğunda, siyasi eleştiri mahiyetindedir. Ceza mahkemesince davalıya hakaretten ceza verilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmişse de, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ceza kararları hukuk hakimini bağlayacak nitelikte değildir.

Bununla beraber Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin kararlarında da belirtildiği üzere siyasi hüviyete sahip şahısların kendilerine yönelik sert, ağır ve hatta incitici eleştirilere de katlanmaları gerekir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile güvence altına alınan ifade özgürlüğünün sadece “zararsız ve ilgilenmeye değmez olarak görülen bilgi ve fikirler değil aynı zamanda rahatsız eden, şaşırtan ve gücendiren ifadelerin de bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiği” belirtilmiş ve bu ifadeler var olmadan "demokratik bir toplum"dan söz edilemeyeceği vurgulanmıştır.

Mahkemece bu yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/182, Karar No: 2016/335, Tarih: 16.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2015/182 E.  ,  2016/335 K.**

**"İçtihat Metni"**

##########

MAHKEMESİ :##########İş Mahkemesi

##########

##########

##########

##########

Av. ...-Av. ...

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; ..........İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 10.04.2014 gün ve 2013/714 E., 2014/194 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay .......... Dairesinin 26.05.2014 gün ve 2014/12715 E., 2014/14284 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

##########

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, fark işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda yazılı karar ile bozulmuş; bozma üzerine yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiş, direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasına girilmeden önce, 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılması ve yine aynı Kanun’un 3. maddesi uyarınca mahkemelerde süren davalarda muhatabın devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olacağının hüküm altına alınması karşısında direnme kararının ilgili kurum veya kuruluşa tebliği için dosyanın mahalline geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği ön sorun olarak incelenmiştir

12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un “Büyükşehir belediyesi kurulması ve sınırlarının belirlenmesi” başlıklı 1. maddesinin 2. fıkrası ile Kayseri Büyükşehir Belediyesinin sınırlarının il mülki sınırları olduğu, aynı maddenin 5. fıkrası ile büyükşehir belediyesi bulunan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırıldığı ve yine aynı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası ile “Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.”

Hükmüne yer verilmiştir.

Hükmüne yer verilmiştir.

6360 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre, “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” düzenlemesi ile devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerinin nasıl yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılmasına ilişkin 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 5. bendinin aynı Kanun’un “Yürürlük” başlıklı 36. maddesinin 1. fıkrasına göre ilk mahalli idareler genel seçiminde yürürlüğe gireceği düzenlenmiştir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; yerel mahkemenin direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “Kayseri Büyükşehir Belediyesi (Münfesih ...)” gösterildiği ve direnme kararının “... vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak, 6360 sayılı Kanun’un 36. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle davalı ...nin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1. maddesinin 5. fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, mahkemece ilgili komisyon kararının da celbi ile dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek, direnme kararının kendisine tebliği sağlanarak, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda yazılı eksikliğin tamamlanması için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

...............

##########
Yargıtay — Esas No: 2012/15271, Karar No: 2012/20065, Tarih: 06.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/15271 E.  ,  2012/20065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/07/2009 gün ve 2008/90-2009/179 sayılı kararı onayan Daire’nin 12/06/2012 gün ve 2011/3643-2012/10324 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin ''FORM BACK+Şekil'' ibareli marka tescil başvurusuna müvekkiline ait ''FORM'' ibareli tanınmış markalar gerekçe gösterilerek yapılan itirazın reddedildiğini, davalı marka başvurusunun müvekkili markaları ile ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, iltibasa sebebiyet verdiğini, müvekkili markalarının tanınmışlığından haksız olarak yararlanacağını ve ayırt edici niteliğinin zedeleneceğini ileri sürerek, YİDK kararının iptaline, davalı marka başvurusunun tescil edilmesi halinde hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket, davacının gıda sektöründe faaliyet gösterdiğini, kendilerinin ise spor, güzellik, hamam ve sauna merkezi olarak faaliyette bulunduğunu, davacının ''FORM'' esas unsurlu markaları ile dava konusu ''FORM&BACK'' ibareli markanın ayırt edilemeyecek derecede benzer olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı markaları ile davalı başvurusu arasında tescil edilmek istenilen sınıflar yönünden ayniyet bulunmamakla birlikte 43.01 nolu alt sınıftaki hizmetler yönünden benzerlik bulunduğu, davacı markasının esas unsuru olan ''FORM'' ibaresinin davalı marka başvurusu içerisinde aynen yer aldığı, davacı markaları ile davalı marka başvurusu arasında görsel ve işitsel olarak benzerlik olduğu, davacı markası gıda sektöründe tanınmış olmakla birlikte dava konusu başvuru kapsamında kalan ve 43.01 nolu alt grupta yer alan hizmetler dışında kalan hizmetler yönünden davacının markasının tanınmışlığından yararlanılabileceği, markanın itibarının zedelenebileceği sonucuna ulaşılamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile YİDK kararının 43. sınıfın (01) nolu alt grubunda yer alan hizmetler için kısmen iptali ile davalı şirket markasının bu hizmetler için kısmen hükümsüzlüğüne dair verilen kararın davacı vekili ve davalı TPE vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 12.06.2012 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 06/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1022, Karar No: 2024/2374, Tarih: 03.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1022 E.  ,  2024/2374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1490 E., 2023/1982 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm tesisi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Nazilli 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/236 E., 2023/206 K.

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin kaldırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı anne tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; boşanma ilâmıyla çocuğun velâyetinin anneye verilerek baba ile kişisel ilişki tesis edildiğini,tarafların müşterek çocuklarınin 3 yaşında olduğu ve otizim tanısı konulmuş özel eğitim ve rehabilite eğitim desteği gördüğünü, babası ile kişisel ilişki kurduğu zaman tavır ve hareketlerinde ciddi bozulmalar gözlemlendiğini, ortak çocuk ...'ın davalı baba yanında bulunduğu vakitlerde birlikte olduğu C. isimli kişinin ... ile uygunsuz münasebet kurduğunu, savcılığa şikayette bulunduğunu, dosya kapsamında soruşturmanın halen sürdüğünü iddia ederek davalı baba ile küçük ... arasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde özetle; davalı babanın çocuğunu yanına almak ve görüşmek suretiyle yatılı olarak şahsi münasebet tesisine" karar verildiği, müvekkilinin çocuğuna oldukça düşkün bir baba olduğunu, hem evlilik döneminde hem de boşanma sürecinin ardından çocuğunun tüm bakımıyla ilgilenmek istediğini, onun bütün ihtiyaçlarını en doğru şekilde karşılamak istediğini, davacının iddialarının asılsız ve gerçek dışı olduğunu, müvekkilinin, çocuğu ile normal bir şekilde kişisel ilişki kuramadığı için çocuğunu icra kanalı ile görmek zorunda kaldığını belirterek haksız ve hukuka aykırı davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kişisel ilişki nedeni ile çocuğun huzurunun tehlikeye gireceği ve babanın bu haklarını yükümlülüklerine aykırı olarak kullandığına ilişkin bir vakıa dosya kapsamında ispatlanamadığı; ayrıca davalının çocuk ile ciddi olarak ilgilenmediği yada çocuk ile kişisel ilişki kurma hakkının kaldırılmasına ilişkin önemli sebeplerin olmadığı, babanın kişisel ilişki hakkının devam ettirilmesinin faydalı olacağı, bu ilişkinin düzenlenmesinde çocuğun sağlık, eğitim ve ahlak bakımından üstün yararı ve sosyal inceleme raporları da dikkate alınarak çocuk için çocuğun yaşı psikolojik durumu halihazırda babaya bağlılığı gibi bütün unsurlar değerlendirildiğinde kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına uygun olduğu gerekçesi ile çocuk ile baba arasında boşanma davası ile kurulan kişisel ilişkinin kaldırılması davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı anne vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı anne vekili istinaf dilekçesinde özetle; eksik inceleme ile hukuka ahlaka aykırı karar verildiğini beyan ederek; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davasının kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Mahkemece müşterek çocuğun özel durumu ve üstün yararı gözetilerek, davacı annenin çocuk ile davalı baba arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılması istemiyle açtığı davanın çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince kısmen kabulü ile boşanma ilamı ile düzenlenen kişisel ilişkinin kaldırılmasına ve 06.03.2023 tarihli sosyal inceleme raporunda belirtildiği şekilde baba ile çocuk arasında yeniden kişisel ilişki düzenlenmesine karar verilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde hataya düşülerek davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediği gerekçesi ile davacının istinaf talebinin kısmen kabulü ile çocuk ile baba arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılması davasının kabulü ile çocuk ile baba arasında her ayın 1. ve 3. haftası cumartesi günleri saat 14.00-15.00 arasında ve dini bayramların ikinci günü saat 14.00-15.00 arasında yatısız, bir saat ve anne refakatinde olacak şekilde kişisel ilişki düzenlenmesine, davacının sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı baba vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı baba vekili temyiz dilekçesinde özetle; usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla , kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme