muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8862, Karar No: 2022/1735, Tarih: 02.03.2022

Davalılar, kusurlarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemişlerdir.

İlk derece mahkemesince; İstanbul Adli Tıp Kurumu 7. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 21.09.2020 tarihli raporuna göre; kişiye klinik şikayetleri, MR ve muayene bulguları neticesinde... Hastanesinde 15.04.2016 tarihinde yapılan ameliyatın endikasyonunun ve tekniğinin uygun olduğu, ameliyatın komplikasyonsuz sonlandırıldığı ve ameliyat sonrası dönemde gerekli takip ve kontrollerin yapılmış olduğunun anlaşıldığı, kişide 09.01.2017 tarihinde Kayseri Eğitim ve Araştırma Hastanesinde tespit edilen aksiller sinir tutulumun 15.04.2016 tarihinde... Hastanesinde yapılan ameliyat ile illiyetinin olmadığı, tüm bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kişinin ameliyatını yapan Dr. ...’ın uygulamalarının tıp biliminin genel kabul görmüş ilke ve kurallarına uygun olduğu, dava konusu olayda “kusur” ve “illiyet bağı” koşulları somut olayda oluşmadığından, davalılara atfı kabil herhangi bir kusur bulunmadığı gerekçesiyle verilen davanın reddi kararına karşı, davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş, bölge adliye mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, doktor hatası ve çalıştığı hastanenin özen yükümlülüğüne aykırı davranması sebebiyle açılan maddi-manevi tazminat talebine ilişkindir. Davanın temeli vekalet sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığına dayandırılmıştır (TBK 502-506 md.).

Vekil, vekalet borcunu bizzat ifa etmekle yükümlüdür. Vekil üstlendiği iş ve hizmetleri; vekalet verenin haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle yürütmekle yükümlüdür. Vekilin özen borcundan doğan sorumluluğunun belirlenmesinde, benzer alanda iş ve hizmetleri üstlenen basiretli bir vekilin göstermesi gereken davranış esas alınır.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa, dava dosyasında Adli Tıp Kurumu 7. İhtisas Kurulundan rapor alınmış, raporda; kişinin klinik şikayetleri, MR ve muayene bulguları neticesinde... Hastanesinde 15.04.2016 tarihinde yapılan ameliyatın endikasyonunun ve tekniğinin uygun olduğu, ameliyatın komplikasyonsuz sonlandırıldığı ve ameliyat sonrası dönemde gerekli takip ve kontrollerin yapılmış olduğunun anlaşıldığı, kişide 09.01.2017 tarihinde Kayseri Eğitim ve Araştırma Hastanesinde tespit edilen aksiller sinir tutulumun 15.04.2016 tarihinde... Hastanesinde yapılan ameliyat ile illiyet bağının olmadığı, ameliyatı yapan Dr. ...’ın uygulamalarının tıp biliminin genel kabul görmüş ilke ve kurallarına uygun olduğu, sağlık hizmetinin yürütülmesinde idarenin organizasyon hatası tespit edilmediği bildirilmiş olup, rapora karşı davacı tarafça itiraz edilmiştir.

Mahkemece, hükme esas alınan İstanbul ATK 7.Adli Tıp İhtisas Kurulu'na ait 21.09.2020 karar nolu heyet raporu yeterli görülmüş ise de davacı tarafça itiraza uğramış rapor, tek başına hüküm vermeye yeterli değildir.

Mahkemece, hükme esas alınan İstanbul ATK 7.Adli Tıp İhtisas Kurulu'na ait 21.09.2020 karar nolu heyet raporu yeterli görülmüş ise de davacı tarafça itiraza uğramış rapor, tek başına hüküm vermeye yeterli değildir.

O halde mahkemece, davacının iddiaları ve itirazlarını karşılar şekilde, davacıya uygulanan teşhis, tedavi ve cerrahi müdahalelere ilişkin tüm tıbbi bilgi ve belgeler birlikte değerlendirilerek, konusunda uzman, akademik kariyere sahip 1 ortopedi ve travmatoloji, 2 nöroloji uzmanı üniversite öğretim üyelerinden oluşturulacak üç kişilik bilirkişi kurulundan, dava konusu olayda davalılara atfı kabil bir kusur olup olmadığı, davalıların gerekli özen ve dikkati gösterip göstermediği, meydana gelen hasar ile 15.04.2016 tarihinde yapılan ameliyat arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı, yapılan işlemlerin tıp bilimi açısından yeterliliği, tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda davalıların sorumluluğunu gerektirecek ihmal ve hata bulunup bulunmadığı hususlarını içeren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması ve ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, itiraza uğramış yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 02/03/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/14696, Karar No: 2007/1256, Tarih: 01.03.2007

7. Ceza Dairesi 2005/14696 E., 2007/1256 K.

**7. Ceza Dairesi 2005/14696 E., 2007/1256 K.**

**- KAÇAKÇILIK

- ÖNÖDEME

- TOPLU SUÇ**- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 5 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 2 ]

- 1918 S. KAÇAKÇILIĞIN MEN VE TAKİBİNE DAİR KANUN (MÜLGA) [ Madde 27 ]

**"İçtihat Metni"**

Kaçakçılık suçundan sanıklar Zeki ve Erdoğan haklarında yapılan duruşma sonunda: Kamu davasının 4926 sayıl! Kanun'un 34. maddesi gereğince ortadan kaldırılmasına dair (Samsun Birinci Asliye Ceza Mah-kemesi)'nden verilen 09.06.2004 tarihli hükmün Yargıtay'ca incelenmesi katılan idare vekili tarafından süresinde istenilerek dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığının bozma isteyen 20.10.2005 tarihli tebliğnamesiyle Daireye verilmekle dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

1918 sayılı Yasa'nın 27/2. ve 4926 sayılı Yasa'nın 5/son madde fıkralarında toplu kaçakçılık suçunun oluşabilmesi için eylemin iki veya daha fazla kişi tarafından gerçekleştirilmesinin yeterli olduğunun öngörülmesine karşın, hükümden sonra, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 2. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinde toplu suç "aralarında iştirak iradesi bulunmasa da üç veya daha fazla kişi tarafından işlenen suçu" ifade eder şeklinde tanımlanmış olup, TCK'nın 7. maddesi de gözetilerek sanıkların toplu kaçakçılık suçunu işledikleri kabul edilemeyeceğinden, sanıklara isnat edilen eylemin münferit kaçakçılık olarak değerlendirilmesi ve buna göre sanıklara ayrı ayrı önödeme önerisi tebliğ edilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün sair yönleri incelenmeksizin (BOZULMASINA), 01.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9209, Karar No: 2009/11529, Tarih: 08.07.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/9209 E.  ,  2009/11529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 114 ada 15 parsel sayılı 1791,32 m2 yüzölçümlü taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile ... ... adına tespit edilmiştir. Davacı Orman Yönetimi, taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulü 114 ada 15 sayılı parselin kadastro tespitinin iptali ile 24.6.2008 tarihli ... bilirkişi ek raporunda (A) ile gösterilen 1581 m2’lik bölümün ... parsel numarası verilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, (B) ile gösterilen 210,32 m2’lik bölümün tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza iilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın temyize konu (B) ile gösterilen 210,32 m2’lik bölümünün orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle bu bölüm yönünden davanın reddine karar verilmiş ise de, dosya arasında bulunan 09.05.2008 tarihli orman bilirkişi raporunda, çekişmeli 114 ada 15 sayılı parselin (A) ile gösterilen 1581 m2’lik bölümünün % 20-25 eğimli, üzerinde yer yer taşlık ve kayalıkların bulunduğu, kenarlarında ve yakın çevresinde genç yaşlardan başlayarak dip kısımlarında 80-90 yaşlarına kadar uzanan genç ve yaşlı meşe ağaçlarının bulunduğu ve orman içi açıklık konumunda olduğu belirtilmiştir. Toplam yüzölçümü 1791,32 m2 olan taşınmazın (A) işaretli 1581 m2’lik bölümünün eski tarihli belgelerde orman sayılan ve eylemli orman içi açıklık olduğu kabul edilerek bu bölüm yönünden dava kabul edildiği halde, taşınmazın konum olarak aynı olan ve 210,32 m2’lik ... bölümünün farklı özellikler taşıdığının belirtilmiş olması yerinde değildir. Zira, parselin temyize konu (B) kısmınında bitişiğindeki orman parseli ile aynı konumda ve devamı niteliğinde ve ayrılamaz parçası olduğu, bitişiğindeki 114 ada 1 sayılı parselin ham ... olarak tespit gördüğü ve bilirkişi raporlarına gore bu parsel üzerinde köylülerin yapraklarını hayvan beslemekte kullandıkları meşe ağaçlarının bulunduğu, yine mahkemenin daha önceki keşifte aldığı Orman Yüksek Mühendisi Naci Tül tarafından hazırlanan 18.05.2007 tarihli bilirkişi raporunda da taşınmazın içerisinde meyve ve meşe ağaçlarının bulunduğu, eğiminin yüksek olup ... muhafaza karakteri taşıdığı ve orman sayılan yerlerden olduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır.

Bu anlatımlar ışığında taşınmazın 6831 Sayılı Yasanın 17/2. maddesinde açıklanan orman içi açıklık niteliğinde olduğu, gerek 26.05.1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinde gerekse 25.06.1970 günlü Resmi Gazetede yayınlanan 31.05.1970 gün ve 531 sıra no'lu Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 33/3 ve 19.08.1974 günlü Resmi Gazetede yayınlanan 25.07.1974 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 40/A ve 30.05.1984 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 30/1 ve 02.09.1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/1 ve 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26/a maddesinde "... 6831 Sayılı Yasanın 17. maddesinde yer alan orman içinde bulunan doğal olarak ağaç ve ağaçcık içermeyen, genel olarak otsu bitki veya bazı durumlarda yer yer odunsu bitkiler içeren açıklıkların orman olarak sınırlandırılacağı" öngörülmüştür.

6831 Sayılı Yasanın 17/2. maddesinde açıklanan orman içi açıklık niteliğinde olduğu, gerek 26.05.1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinde gerekse 25.06.1970 günlü Resmi Gazetede yayınlanan 31.05.1970 gün ve 531 sıra no'lu Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 33/3 ve 19.08.1974 günlü Resmi Gazetede yayınlanan 25.07.1974 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 40/A ve 30.05.1984 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 30/1 ve 02.09.1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/1 ve 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26/a maddesinde "... 6831 Sayılı Yasanın 17. maddesinde yer alan orman içinde bulunan doğal olarak ağaç ve ağaçcık içermeyen, genel olarak otsu bitki veya bazı durumlarda yer yer odunsu bitkiler içeren açıklıkların orman olarak sınırlandırılacağı" öngörülmüştür.

6831 Sayılı Yasanın 17. maddesi, orman içi açıklıklarda ... ve inşaat yapılmasına, hayvancılık amacı ile ağıl yapılmasına, bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin vermez.

6831 Sayılı Yasa, madde: 17/1-2

Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; her çeşit bina ve ağıl inşaası ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması ve tarla açılması, işlemesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

Devlet Ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Yanan orman alanlarındaki her türlü emval Orman Genel Müdürlüğünce değerlendirilir (03/07/2004 gün ve 5112 Sayılı Yasa ile değişik hali).

Devlet Ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Yanan orman alanlarındaki her türlü emval Orman Genel Müdürlüğünce değerlendirilir (03/07/2004 gün ve 5112 Sayılı Yasa ile değişik hali).

Yasa metninden açıkça anlaşıldığı gibi, hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda ..., inşaat ve hayvancılık yapmak amacı ile ağıl yapılamaz. Bu tür yerler özel mülk olamaz. Yönetim derhal el koyma hakkına sahiptir. Orman içi açıklıklardan yararlanabilmek için zorunlu olarak orman kullanılacaktır. Bu kullanım nedeniyle ... açma, genişletme, yangın oluşması önlenemeyecek ve orman bütünlüğü bozulacaktır.

Ayrıca, bu tür taşınmazların öncesinin orman olma zorunluluğu yoktur. Zira, öncesi orman olan ve ormandan açılan taşınmazlar, 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesi ve Yargıtay uygulamaları gereği oluşan kesin içtihatlara göre zaten orman sayılmaktadır. 17. maddede tanımı yapılan olgu, öncesi orman iken açılan yerlerle beraber ayrıca [HANGİ NEDENLE OLURSA OLSUN ORMAN İÇİ AÇIKLIKLARIN KAZANILAMAYACAĞI İLKESİNİ İÇERMEKTEDİR VE AMACI ORMAN BÜTÜNLÜĞÜNÜ KORUMAKTIR]. Bu tür yerlerin 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 26/a maddesi gereğince orman olarak sınırlandırılması gerekir.

Yasa koyucu ayrı bir kavram oluşturmuş ve hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda ... ve inşaat ile özel mülke dönüşme yolunu kapamıştır. Bu itibarla, dava konusu taşınmazın memleket haritasında açık alanda gözükmesi bu olguyu değiştirmez. Etrafı ormanla çevrili olan taşınmazlar özel mülke dönüşüp, ... ve inşaata açıldığında orman bütünlüğünün bozulacağı tartışmasızdır. Dairemizin bu yoldaki kararları Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ve yerleşik kararlar halini almıştır [Y.H.G.K.’nun 10.12.1997 gün ve 1997/20-830/1034, 10.12.1997 gün ve 1997/20-808/1039, 22.10.2003 gün ve 2003/20-665/614 sayılı ve yine orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten sonra 20 yıldan fazla süre geçse dahi orman içi açıklık konumunda olan taşımazların zilyedlik yoluyla kazanılamayacağı konusundaki 11.10.2004 gün ve 2004/7-531-582 sayılı kararları].

Tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan ... kazanmasını sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları da Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan ... kazanmasını sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları da Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Ayrıca; orman içi açıklık ve boşluklar ile orman ve ... muhafaza karakteri taşıyan funda ve makilik alanlar, yasa gereği orman sayıldığı için, 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesinin (a) ve (j) bentleri gereğince Devlet Ormanı olarak sınırlandırılması öngörülmüştür. Bu tür yerler zilyetlik yolu ile kazanılamaz ve özel mülk olarak tescil edilemez.

Mahkemece değinilen yönler gözetilerek davacı Orman Yönetiminin davasının tamamen kabulü gerekirken, dava konusu taşınmazın özel mülke dönüşmesini sağlayacak biçimde davanın kısmen kabulü yolunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde Orman Yönetimine iadesine 08.07.2009 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/570, Karar No: 2020/3176, Tarih: 18.02.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/570 E.  ,  2020/3176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Dairemizin 20.03.2018 tarihli 2017/10011 Esas-2018/4904 Karar sayılı ilamı ile, "müştekinin eşi olan tanık Nurcan Güneş'in, soruşturma ve kovuşturma aşamasında müştekinin ayak serçe parmağındaki kırığın evde kapıya çarpması sonucunda oluştuğunu, sanığın müştekiye bir kez taş attığını ve atılan bu taşında müştekinin koluna isabet ettiğini beyan ettiği, yine sanığın aşamalardaki istikrarlı beyanlarında müştekiye bir kez taş attığını beyan ettiği ve yine müştekinin de kovuşturma aşamasında sanığın kendisine bir taş attığını ve atılan taşın koluna isabet ettiğini beyan ettiği, ancak soruşturma aşamasındaki ifadesinin okunması üzerine, bu kez ifadesini değiştirdiği ve sanığın kendisine iki taş attığını, attığı ikinci taşın ayak küçük parmağına denk geldiğini ve kırılmasına neden olduğu söyleyerek çelişkiye neden olduğu gözetilmeden ve bu husus karar yerinde tartışılmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması" nedeni ile bozulduğu ancak, bozmadan sonra da belirtilen hususlar gerekçeli kararda tartışılarak çelişki giderilmeden hüküm kurulması,

2)Mahkemenin gerekçeli kararında da kabul ettiği üzere, sanığın eylemini 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f.4 maddesine göre silahtan sayılan taş ile işlediğinin tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında sanığın cezasında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesine göre arttırım yapılmayarak eksik ceza tayin edilmesi,

Kabule göre de;

3) Sanığın adli sicil kaydındaki yer alan tek ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olmasına karşın mahkemece, "Sanığın tekerrüre esas olmamakla birlikte kasıtlı suçlardan hükümlülüğünün bulunması kişilik özellikleri dikkate alındığında yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaat oluşmamış olması nedeniyle" şeklinde yerinde olmayan gerekçe ile sanık hakkında TCK.'nin 50 ve 51. CMK'nin 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 5320 Sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince, isteme uygun olarak BOZULMASINA, ceza miktarı açısından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 18.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3523, Karar No: 2007/5805, Tarih: 27.03.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/3523 E.  ,  2007/5805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmaniye (İcra Hukuk) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Takip dayanağı ilamda hükmedilen tazminat alacağının yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiştir.

4833 Sayılı 2003 yılı Mali Bütçe Kanunu’nun 51/t maddesi ile 5027 Sayılı 2004 yılı Bütçe Kanunu’nun 49/o ve 5277 Sayılı 2005 yılı Bütçe Kanunu’nun 37/e maddelerindeki faiz oranları genel bütçeye dahil dairelerle, katma bütçeli idarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanır. (HGK’ nun 01.12.2004 tarih ve 2004/12-667 E, sayılı kararı)

Somut olayda borçlu bakanlıklar ilamda öngörülen tazminat alacağı için takip edildiğine göre yukarıda yer alan açıklamalar dikkate alındığında faiz hesaplamasının anılan maddelerle yer alan oranlara göre yapılması zorunludur.Ancak, 2003 yılı Bütçe Kanununun 51/t maddesi ile 2004 yılı Bütçe Kanunu’nun 49/o Anayasa Mahkemesince iptal edilmiştir. 5277 Sayılı 2005 yılı Bütçe Kanunun 37/e. maddesi de  5335 Sayılı  yasayla iptal edilmiş ve iptal hükmü  1.5.2005 tarihinde  yürürlüğe girmiştir.

O halde Mahkemece  01.01.2005-01.05.2005 döneminde 2005 yılı Bütçe Kanunlarındaki oran üzerinden hesaplama yapılması gerekirken, anılan dönem için 3095 sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca faiz hesaplanarak sonuca gidilmesi doğru değildir.

SONUÇ  : Borçlular vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 27.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/89, Karar No: 2014/226, Tarih: 29.04.2014

**Ceza Genel Kurulu         2014/89 E.  ,  2014/226 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : BAKIRKÖY 10. Asliye Ceza

Günü : 18.09.2012

Sayısı : 650-777

Sanık N.. A..'ın bilinçli taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nun 89/4 ve 22/3. maddeleri uyarınca 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 53/6. maddesi uyarınca sürücü belgesinin 3 ay geri alınmasına ve bu süre içerisinde şoförlük meslek ve sanatının icrasından yasaklanmasına ilişkin, Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 16.04.2008 gün ve 198-293 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 15.03.2012 gün ve 342-7408 sayı ile;

"1- Sanığın yönetimindeki okul taşıtı olan minibüsüyle seyri sırasında, hızını azaltmaması ve zeminin ıslak olmasının etkisiyle ışık kontrollü kavşağa geldiğinde önünde kırmızı ışıkta bekleyen araca çarpması şeklinde gelişen eyleminde bilinçli taksir koşullarının bulunmadığı halde uygulanması,

2- 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde öngörülen meslek ve sanatın icrasının yasaklanmasına ve sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin tedbirlerin birlikte uygulanamayacağının gözetilmemesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 18.09.2012 gün ve 650-777 sayı ile;

"...Sanığın Karayolları Trafik Yasası hükümlerine göre aracını hava ve yol durumuna göre normal süratle sevk etmesi gerekirken yağmurlu havada ve ışıklı kavşağa yaklaşırken hızını kesmediği ve kazanın oluşuna tam taksirli olarak sebebiyet verdiği mağdurların içerisinde bulundukları aracın şoförünün herhangi bir taksirinin bulunmadığı, yağmurlu havada süratli araç kullanılmasının ışıklı kavşağa yaklaştığında hızını kesmemesi kazayla sonuçlanacağının öngörülebilir bir durum olması karşısında sanığın bilinçli taksirle hareket ettiğini kabul etmek gerekmiştir.

İkinci bozma nedenine gelince verilen kararın doğru olduğu, bozma gerekçesinin uygulama kabiliyetinin bulunmadığı zira sürücü belgesi alınan ve sürücülük yapan sanğın sürücü belgesi olmadan sürücülük mesleğini yürütemeyeceği doğaldır. Dolayısıyla yapılan uygulamada herhangi bir yanlışlık, yasaya aykırılık görülmediği..." gerekçesiyle direnerek, ilk hükümdeki gibi karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "temyiz isteminin reddi kararının onanması" istekli 25.07.2013 gün ve 136425 sayılı tebliğnamesi ile Özel Daireye, Özel Dairece de Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.