muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12468, Karar No: 2025/10142, Tarih: 09.04.2025

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı Kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınarak sanığın kastı değerlendirilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca İstanbul 23. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20603, Karar No: 2016/2064, Tarih: 24.02.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/20603 E.  ,  2016/2064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1) ... yönünden her iki suçtan ayrı ayrı beraat,

2) ... yönünden 5237 sayılı TCK 204/1, 43/1, 62, 53/1 ve 5237 sayılı TCK 158/1-e, son, 43/1, 52/2-4, 62, 53/1 maddeleri gereğince mahkumiyet

3) ... yönünden 5237 sayılı TCK 204/1, 43/1, 62, 53/1 maddeleri ve 5237 sayılı TCK 158/1-e, son, 43/1, 52/2-4, 62, 53/1 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıklar .... ve ....'in mahkumiyetine, sanık ...'un beraatine ilişkin hükümler, Sanık ..., sanık ... ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, sanıklardan ...'nın geçmişte eczane kalfalığı ve yeşilkart müracaat takipçiliği işleri ile uğraştığı, sağlık sistemi ve SGK işlemlerini bildiğinden diğer sanık ...'in, sanık ... ile temasa geçtiği, katılan SGK kurumundan eczaneler aracı kılınmak suretiyle ilaçların ele geçirilerek tekrar piyasaya sürülmesi için .....'u ikna ettiği, şikayetçi şahısların kimlik belgeleriyle ve şikayetçi doktorların adlarına kayıtlı kaşe asıllarını ele geçirmek suretiyle ve kimlik bilgilerini de elde ederek piyasada yeniden kaşe yaptırmak suretiyle boş reçeteleri doldurarak, ilaç temini yoluna gittikleri, sahte raporlarla reçeteler düzenleyip SGK'ya fatura ettikleri, elde ettikleri ilaçların bir kısmının sanık ...'nın evinde yapılan aramada ele geçtiği, böylece SGK' yı nitelikli olarak dolandırdıkları, sahte resmi belgeyle dolandırıcılık suçlarının zincirleme olarak işledikleri, diğer sanık ...'un ise, kendi savunmasına bu sanığın beyanını doğrulayan sanık ... ile tanık .... ifadesine göre, sanığın mahkumiyetine yeterli, kesin, şüpheden uzak deliller elde olunamadığı gerekçesine dayanan beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıkların kanuna aykırı ve fazla ceza verildiğine,katılan vekilinin tüm sanıkların cezalandırılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 24.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29784, Karar No: 2013/29735, Tarih: 28.11.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/29784 E.  ,  2013/29735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, davalı iade ile yapılan sözleşme uyarınca edimini yerine getirerek hizmet verdiğini, 5510 sayılı yasanın 81/1-1 maddesi uyarınca hakedişlerinden kesinti yapılmaması gerekmekte iken davalının %5 oranında kesinti yaparak ödemede bulunduğunu ileri sürerek 8000 TL'nın tahsilini istemiş, ıslah dilekçesi ile talebini 45.894,57 TL'na çıkarmıştır.

Davalı davacının reddini dilemiştir.

Mahkemece 18.855,47 TL'nın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı eldeki davada, ıslah dilekçesi ile 45.894,57 TL'nın tahsilini istemiş, mahkemece tefhim olunan kısa kararda 45.864,57 TL'nın tahsiline karar verilmesine rağmen gerekçeli kararda 18.855,47 TL'na hükmedilmiş, davacının tavzih talebi üzerine de 19.7.2013 tarihli tutanak başlıklı karar ile gerekçeli karardaki miktar kısa karardaki miktar ile uyumlu hale getirilmiştir.

6100 sayılı yasanın 294.maddesi uyarınca mahkeme yargılamanın sona erdiği duruşmada hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak 1 ay içinde 2013/29784-29735

yazılması gerekir. HMK'nun 298/2.maddesi gereğince de, gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Somut olayda tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm kısmında kabul edilen miktar arasında bariz hata bulunmakta olup, kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Öte yandan bu hatanın tavzih kararı ile düzeltilmesi de mümkün değildir. Tavzih kararıyla, kararın hüküm fıkrasının değiştirilmesi olanaksızdır. Mahkemece, 10.4.1992 gün 1991/7 esas ve 1992/4 karar sayılı içtihadı birleştirme kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi ortadan kaldıracak şekilde karar verilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz edilen kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 28.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7804, Karar No: 2017/14545, Tarih: 23.11.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/7804 E.  ,  2017/14545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından, borçlu aleyhine bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile başlatılan icra takibine karşı, borçlunun, takip dayanağı senet altındaki imzanın sahte olarak oluşturulduğunu ileri sürdüğü, borca da itiraz ederek anılan takibin durdurulması ve alacaklı aleyhine tazminata hükmolunması talebiyle süresi içerisinde icra mahkemesine başvurduğu; mahkemece, davanın reddine, borçlu aleyhine alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatına ve alacağın %10'u oranında para cezasına hükmolunduğu görülmektedir.

Mahkemece yaptırılan inceleme sonucunda ..., Sahtecilik ve Balistik uzmanı bilirkişi ... tarafından düzenlenen raporda, amaca yönelik sahte bir senet düzenlendiği, fakat imzanın borçlu ... elinden çıktığı bildirilmiştir. Borçlu tarafından 07.10.2015 havale tarihli dilekçe ile sunulan ve ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2015/42866 soruşturma No'lu dosyasında aldırılan ve Adli Tıp Uzmanı Bilirkişi ... tarafından düzenlenen 26.08.2015 tarihli raporda ise; senet üzerindeki imzanın borçlu ...’e ait olmadığı bildirilmiştir.

Bu durumda, bononun ön yüzünde keşideci bölümünde atılı bulunan imzanın, keşideci borçlu ...’e aidiyeti hususunda mevcut iki rapor arasında çelişki bulunduğu görülmektedir.

HGK’nun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-382-415 sayılı kararında da belirtildiği üzere; herhangi bir belgedeki imza ve yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının, tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması, sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf yada diğer uygun görüntü teknikleri ile de desteklenmesi şarttır.

O halde mahkemece, anılan bilirkişi raporları arasında var olan çelişkinin giderilmesi için, yukarıda da ifade olunduğu şekilde, takibe dayanak yapılan bononun ön yüzünde bulunan keşideci imzasının borçlu ...’e ait olup olmadığı yönünden, yeniden farklı bir uzman bilirkişi kurulundan denetime elverişli rapor alınması ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/380, Karar No: 2008/1237, Tarih: 11.02.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/380 E.  ,  2008/1237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde projede olduğu halde inşa edilmeyen bacanın yapılması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı, anayapının 17 nolu fırın nitelikli bağımsız bölümün maliki olduğunu, anayapı inşaatının tamamlanmasından ve ruhsatının alınmasından sonra fırını çalıştırmak istediğinde fırın bacasının projede olmasına rağmen yapılmadığını tespit ettiğini, geçici olarak ana yapının merkezi kalorifer bacasına bağlantı yaparak kullandığını, bu nedenle tadilat projesinde var olan fırına ait bacanın yapılmasına karar verilmesini böylece projeye uygun hale getirilmesinin sağlanmasını istemiş, mahkemece mimari projede bulunmayan yeni bir baca yaptırılmasına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan bilgi ve belgeler ile toplanan kanıtlardan, anayapının tamamlanmasından sonra 17 nolu dükkan nitelikli işyerinin fırın haline getirildiği, bu amaçla yapılan tadilat projesinde 17 nolu dükkana baca ilave edilerek kenarına da ... yazılmış olduğu, ancak bu değişikliğin mimari projenin yalnızca 17 nolu bağımsız bölümüne ilişkin kısmında gerçekleştirilip üst katlarda fırın bacasının devamına ilişkin bir değişiklik yapılmadığı, yetkili merci tarafından da projenin yalnızca 17 nolu bağımsız bölüme ilişkin kısmının incelenip onaylandığı, anagayrimenkulün diğer bölümlerinin halen mevcut onaylı asıl ve tadil projelere uygun olduğu anlaşılmaktadır.

Kat Mülkiyeti Yasasının 19.maddesinin ikinci fıkrasında kat maliklerinin anagayrimenkulün bakımını, mimari durumu ve güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur oldukları hükme bağlanmıştır. Bu bağlamda bağımsız bölüm malikleri hak ve yükümlülüklerini yerine getirirken yasanın amir hükümlerine uymak ve yasal haklarından da faydalanmayı istemek durumundadır. Hakkın kullanımı da yasanın himaye ettiği belgelerle mümkündür.

Kat Mülkiyeti Yasasının 19.maddesinin birinci fıkrası hükmüne göre ortak yerlerde inşaat, onarım ve tesisler yapılması tüm kat maliklerinin rızasına bağlıdır. Anayapının projesi dışına çıkılarak projede olmayan bir tesis ve bölümün yapılması tüm kat maliklerinin oybirliği ile verecekleri bir karar ile mümkün olup, kat maliklerince verilmeyen iznin hakim tarafından verilmesi ve projeye aykırı bir değişikliğin hakim kararıyla yaptırılması mümkün değildir.

Açıklanan esaslar gözönünde tutularak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Açıklanan esaslar gözönünde tutularak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 11.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3093, Karar No: 2007/4299, Tarih: 19.03.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/3093 E.  ,  2007/4299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ... A.H. ( Aile ) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Yukarıda tarihi, numarası, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; Dairenin \* 08.11.2006 gün ve 7098- 15236 sayılı ilamiyle\* düzeltilerek onanmasına karar verilmişti. Sözü geçen Dairemiz kararının düzeltilmesi istenilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü.

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı Kanunun değişik 442. maddesi ile 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunun 52. maddesi hükmünce takdiren (140) YTL. para cezasının, harçlar kanunu uyarınca (27.00) YTL. ilam harcının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna oyçokluğuyla karar verildi. 19.03.2007

- KARŞI OY YAZISI -

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre velâyetin “yeniden düzenlenmesi” konusunda dava açıldığı ve dava konusu çocuğun bir “temsil kayyımı” tarafından temsil edilmeden karar verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Velâyetin “yeniden düzenlenmesine” yönelik davalarda dava konusu çocuk bir “temsil kayyımı” tarafından “usulüne uygun biçimde” temsil edilmeden işin esasının incelenebileceğine yönelik değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.

Velâyet ilişkisinde “iki taraf” (=Ebeveyn ve çocuklar) söz konusudur. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 32)

Velâyet, küçüklerin ve bazı durumlarda kısıtlı çocukların gerek kişiliklerinin gerek mallarının korunması ve onların temsili konusunda yasanın ana babaya yüklediği ödevler ile bu ödevlerin gereği olan hakların “tümünü” ifade eder. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 843)

Temsil kayyımı ise bir kimseyi belirli bir iş ya da birden fazla işte “temsil etmesi” için atanan kişiyi ifade eder.(OĞUZMAN/DURAL, Aile Hukuku, İstanbul-1994, s. 510)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 183 hükmüne göre ana veya babanın başkasıyla evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine gerekli önlemleri alacağı gibi çocuğun korunmasına ilişkin diğer önlemlerden sonuç alınamaz ya da bu önlemlerin yetersiz olacağı önceden anlaşılırsa, hâkim 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 348 hükmünde yer alan hâllerde velâyetin kaldırılmasına da karar verir. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Yetkin Yayınevi, Ankara 2007 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK-2, s. 2515-2517)

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyetin kötüye kullanılması halinde çocuğu korumak üzere alınabilecek “en radikal”, “en etkin” önlem ve bu anlamda “son çare” ise velâyetin kaldırılmasıdır.(Rona SEROZAN, Çocuk Hukuku, İstanbul-2005, s. 292.)

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Dava konusu çocuk ile yasal temsilcisi davalı arasında menfaat çatışması vardır. (TMK. m. 426 b. 2). Zaten çocuk yönünden “işler yolunda gitmediğinden” bu sebeple velâyetin “yeniden düzenlenmesi” için dava açılmıştır/açılmak zorunda kalınmıştır.

O halde “velâyetin yeniden düzenlenmesi” davasında;

-Dava konusu çocuğa bir temsil kayyımı atanmalı,

-Temsil kayyımı davaya katılmalı,

-Temsil kayyımı tarafından gösterildiği takdirde delilleri toplanarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/5259, Karar No: 2015/30302, Tarih: 20.10.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/5259 E.  ,  2015/30302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye 2. Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık ile katılan arasında husumet bulunduğu, olaydan önce tartıştıkları ve katılanın sanığı tartakladığı, sanığın tartışma üzerine sinirle katılanın işyerine gittiği, yerden aldığı taşlarla katılanın işyerine ait camları kırdığı, böylece sanığın mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın ikrar yönünde savunması, görgü tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre atılı mala zarar verme suçunun sanık tarafından işlendiğine yönelik mahkemenin kabulünde aşağıda belirtilenler dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel kurulu'nun 14/06/2011 tarih ve 2011/1-24 Esas, 2011/124 Karar sayılı kararına göre, failin haksız bir fiilin yarattığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında hareket ederek bir suç işlemesinin haksız tahrik olduğu, bu durumda failin suç işleme yönünde önceden bir karar vermeksizin, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısında yarattığı karışıklığın sonucu olarak suç işlemeye yöneldiği, buna göre; sanığın, katılanın kendisini tartakladığı, bu haksız hareketin yarattığı elem nedeniyle suç işlediğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 29.maddesi kapsamında, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.