muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16201, Karar No: 2012/9168, Tarih: 08.05.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/16201 E.  ,  2012/9168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı şirkete ait Akmerkez Alışveriş Merkezi'nde bulunan " ..." ünvanlı mağazada Satış Şef'i olarak l0.l.2007 tarihinde çalışmaya başladığını, davalı şirketçe 0l.06.20l0 tarihinde şifahi olarak 02.06.20l Satış Şefi tarihi itibariyle şirketin Pendik Şubesine atandığının bildirildiğini kendisinin Ulusta oturduğunu ve yürüyüş mesafesinde bulunan Akmerkezdeki işyerine aynı gün kabul etmeme gerekçeleriyle atama kararını kabul etmediğini bildirdiğini, bunun üzerine herhangi bir açıklama yapılmadan ertesi gün işe alınmadığını belirterek feshin geçersizliğine karar verilmesi, buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren vekili iş sözleşmesinin şirketin ihtiyaçları ve gördüğü lüzum üzerine davacının işyerini değiştirmek zorunda kaldığını, çalışma koşullarında hiçbir değişiklik olmadan yine şirket bünyesinde başka bir işyerinde işine başlanmasının yazılı olarak istendiğini,davacının işyeri değişikliğini kabul etmediği gibi eski işine de izinsiz ve mazeretsiz olarak devam etmediğini, bunun üzerine 4857 sayılı İş Kanunu'nun işverenin haklı nedenle derhal fesih hakkını düzenleyen 25. maddesinin II/g bendine göre haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacının, yapılan görev yeri değişikliği üzerene davacının eski işyerine gittiği,ancak iş yerine alınmadığı gerekçesiyle davacının iş sözleşmesinin davalı işverence haksız feshedildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18 ve devamı maddeleridir. 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından yada işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve

ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, davacı işyerinde mağaza satış şefi olarak çalıştığı sırada işveren tarafından usulüne uygun biçimde davalı şirketin 02.06.20l0 tarihi itibariyle şirketin Pendik Şubesine atandığı, davcının yapılan görev yeri değişikliğini kabul etmeyerek görevlendirilen işyerinde işe devam üzerine iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından 08.06.2010 günü itibariyle 4857 sayılı Kanun'un 25. Maddesinin II/g bendine göre feshedilmiştir. İşveren davacı işçinin görev yerini iş sözleşmesinin 3. maddesindeki değişiklik yetkisine ve işyerinin ihtiyacını gerekçe göstermek suretiyle davacının İstanbul - Etiler’deki işyerinden Pendik İlçesindeki başka bir işyerine görevlendirmiştir. Taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinin 3. maddesinde işverenin lüzum ve ihtiyaca göre işçinin işini ve işyerini devamlı veya geçici olarak değiştirebileceği, değiştirebileceği kararlaştırılmıştır. Davacı tarafından görevlendirmenin görevlendirme yazısında gösterilen sebepten başka bir sebebe dayandığı iddi ve ispat edilmiş değildir. Bu durumda yapılan görev yeri değişikliğini kabul etmeyerek görevlendirilen işyerinde işe devam etmeyen davacının iş sözleşmesinin işveren tarafından feshinin geçerli nedene dayandığının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 70,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 08.05.2012 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 70,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 08.05.2012 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Somut olayda davalıya ait işyerinde 10.01.2007 tarihinde çalışmaya başlayan ve satış şefi unvanı ile çalışan davacının iş sözleşmesi 02.06.2010 tarihinden itibaren işe gelmediğinden söz edilerek devamsızlık nedeniyle 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-g maddesi gereğince iş sözleşmesinin feshedildiği bildirilmiştir. Davacı Akmerkez’deki

mağazada çalışmakta iken davalı işverence 01.06.2010 tarihli yazı ile iş sözleşmesindeki yetkiye yollamada bulunularak, işyerinin ihtiyacı gerekçesi ile Pendik şubesine atandığının bildirildiği, davacının atandığı şubenin oturduğu yere göre uzak olduğunu belirterek atamayı kabul etmemesi üzerine davalı işverence Pendik şubesine gelmediği gerekçesi ile 02.06.2010 tarihinden itibaren devamsızlık tutanaklarının düzenlendiği, davacının bu sırada Akmerkezdeki işyerine girişinin engellendiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesinde, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir” hükmü yer almaktadır. Buna göre, işverence değişiklik önerisinin işçiye kanuni usule uyularak iletilmesi ve işçinin de kanundaki süre ve şekil çerçevesinde kabul beyanı ile hukuki geçerlilik kazanır.

İş Kanunu’nun 22.maddesinin birinci fıkrasının asıl konuluş amacı işverenin tek taraflı değişiklik işlemlerine karşı işçiyi korumak; işçinin isteği dışında işini, işyerini ve diğer çalışma koşullarını değiştirecek işveren davranışlarına engel olmak ve bazı hallerde işçinin sözleşmesinin feshedilmesi yerine çalışma koşullarında belirli değişiklikler yapılması yoluyla iş sözleşmesinin sürdürülmesini sağlamaktır. Anılan hüküm, işçinin korunması esasına da uygun olarak, esas ve şekil bakımından mutlak emredici bir nitelik taşımaktadır. Bu açıdan aksinin kararlaştırılması mümkün değildir (..., ..., İşverenin Çalışma Koşullarında Değişiklik Yapma Hakkını Saklı Tutan Sözleşme Hükümleri Bağlayıcı Mıdır?, MESS, Sicil İş Hukuku Dergisi, Eylül 2006, Sayı:3 s, 12).

İş Kanunu’nda sözleşmesinin devamı sırasında işverenin çalışma koşullarında değişiklik yapmanın yolu kapanmış değildir. Kanun koyucu böyle bir ihtiyacın doğması halinde 22.maddenin birinci fıkrası hükmü öngörmüştür. İşveren, geçerli bir değişiklik nedeninin bulunması halinde maddede belirtilen yönteme uymak suretiyle çalışma koşularını esaslı tarzda değiştirebilecektir.

İş Kanunu Tasarısının 22.maddesinde çalışma koşullarının değiştirilmesi hususunda işverenin lehine saklı tutulan kayıtların bulunması halinde 22.maddenin ilk fıkra hükmünün uygulanmayacağı düzenlenmişti. Ancak, tasarının bu hükmü TBMM’de yapılan ikinci görüşmelerden sonra maddeden çıkarılmıştır. Böyle bir düzenlemenin 22.maddenin birinci fıkra hükmünü etkisiz ve anlamsız hale getireceği endişesi ile kanun koyucunun bu değişikliği yapmak zorunda kaldığı açıktır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 22/1.madde hükmünün yukarıda belirtilen konuluş amacı ve kesin bağlayıcılığı karşısında, işverenin çalışma koşullarını değiştirebilme hakkını saklı tutan sözleşme hükümlerinin geçerli olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Nakil yetkisinin geçerli olduğu kabul edilip ardından nakil işlemine uymayan işçinin iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilebileceğini kabul etmek kanunun açık düzenlemesine ve işçiyi koruma ilkesine açıkça aykırılık teşkil edecektir. İşçiyi korumak için düzenlendiğinden şüphe edilmeyen bir kanun hükmünü işçi aleyhine sonuç doğuracak şekilde yorumlanması iş hukukunun temel ilkelerine uygun düşmemektedir.

Görüldüğü gibi İş Kanununun 22.maddesinin açıkça işçiyi korumayı amaçlayan emredici hükmünün, nakil hakkının baştan sözleşme ile saklı tutulabileceğini kabul etmek, kanun koyucunun öngörmediği tazminatsız fesih sonucuna götürmektedir. Bu sonuç hem işçinin haklı nedenle fesih hakkını ortadan kaldırmakta, hem de işverene haklı nedenle fesih fırsatını doğurmak suretiyle işçiyi koruma ilkesini ihlal etmektedir.

Görüldüğü gibi İş Kanununun 22.maddesinin açıkça işçiyi korumayı amaçlayan emredici hükmünün, nakil hakkının baştan sözleşme ile saklı tutulabileceğini kabul etmek, kanun koyucunun öngörmediği tazminatsız fesih sonucuna götürmektedir. Bu sonuç hem işçinin haklı nedenle fesih hakkını ortadan kaldırmakta, hem de işverene haklı nedenle fesih fırsatını doğurmak suretiyle işçiyi koruma ilkesini ihlal etmektedir.

Yukarıda belirtildiği gibi işverenin nakil yetkisini saklı tutan sözleşme hükmü geçersiz kabul edilmelidir. Davacının çalışma koşullarında esaslı tarzda aleyhe değişiklik yapılmak istendiği dosya içeriği ile sabittir. Davalı işverence naklin yapıldığı tarih itibariyle ne Akmerkez şubesinde personel fazlalığı ne de Pendik şubesinde işgücü açığı kanıtlanmış değildir.

Çalışma koşullarında aleyhine yapılmak istenen esaslı değişikliği kabul etmeyen davacının iş sözleşmesinin, sözleşmesindeki nakil yetkisi nedeniyle tazminatsız olarak feshedilebileceğini kabul etmek İş Kanunun 22.maddesinin açık hükmüne ve kanun koyucunun amacına aykırıdır. Davacı önceki işyerine gittiğine göre devamsızlıktan söz edilemez. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22.maddesi gereğince değişikliğin geçerli nedene dayandığı ya da fesih için başka bir geçerli nedenin varlığı kanıtlanmış olmadığından mahkeme kararının onanması gerektiği kanaati ile sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2007/6256, Karar No: 2007/7039, Tarih: 16.07.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/6256 E.  ,  2007/7039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde ortak gider alacağı ile ilgili icra takibine yapılan itirazın iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekili mahkeme kararını 28.2.2007 havale tarihli dilekçe ile temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve davalı vekilinden harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması ve dosyanın birlikte gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.7.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5887, Karar No: 2015/10767, Tarih: 19.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/5887 E.  ,  2015/10767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2015/197764

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28.04.2015

NUMARASI : 2015/64 Esas, 2015/159 Karar

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi ve sanık müdafiince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle 11.11.2015 Çarşamba saat:13.30'a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından B... E... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine dosyadaki vekaletnameye dayanarak sanık S.. Y.. adına gelen Av. Ö... Y... ve ibraz ettiği yetki belgesine dayanarak gelen Av. C... S... huzura alınarak duruşmaya başlandı.

Duruşma isteğinin süresinde ve yerinde olduğu anlaşıldıktan sonra uygun görülen talep ve mütalaa dairesinde sanık S.. Y.. hakkında DURUŞMALI inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek tefhim olunduktan sonra işin açıklanmasına dair raportör üye tarafından düzenlenen rapor okundu.

Raportör üye rapora ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirdi.

Sanık müdafileri temyiz layihalarını açıklayarak savunmalarda bulunup müvekkili hakkındaki hükmün BOZULMASINI istediler.

Sanık müdafii Av. C... S... 1 sayfalık yazılı savunma dilekçesi sundu. Alındı, okundu, dosyasına konuldu.

Yargıtay Cumhuriyet Savcısı tebliğname içeriğini tekrar etti.

Son sözleri sorulan sanık müdafileri savunmalarına ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirmekle dosya incelenerek karar verilip tefhim olunmak üzere duruşmanın 25.11.2015 Çarşamba günü saat 13:30'a bırakılmasına oybirliğiyle karar verildi.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile müdafilerin duruşmalı inceleme sırasındaki savunmalarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

19.11.2015 tarihinde verilen işbu karar 25.11.2015 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından Ü... B... hazır olduğu halde sanık müdafilerinin gıyaplarında tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2010/26654, Karar No: 2011/7927, Tarih: 28.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/26654 E.  ,  2011/7927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/07/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 169/a maddesi gereğince borca itiraz üzerine icra hakimi mutlaka duruşma açmak ve itirazı duruşmalı incelemek zorundadır. Dosya üzerinden karar veremez. Tayin edilen duruşma gününde taraflar gelmezler veya alacaklı gelip de duruşmayı takip etmeyeceğini bildirir ise HUMK'nun 409.maddesinin uygulanması gerekir. Mahkemece duruşma açılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi yerine dosya üzerinden şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 28.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11362, Karar No: 2022/7687, Tarih: 13.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/11362 E.  ,  2022/7687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANTALYA 21. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nin 06.05.2015 tarihli ve 81.266.704 sayılı yazısında sanığın çoklu madde kullanımının tespit edildiğinin bildirildiği anlaşıldığından, sözü edilen uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanımının tespitine ilişkin tetkik sonuçlarının fiziki olarak aslı ya da onaylı örneğinin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisinde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre;

2- 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda sanığın denetime başladığı, sanığın 07.04.2015 tarihli 1. oturum gününde toksikolojik tarama testi için hastaneye başvurmaması üzerine, sanığa Antalya Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü tarafından 29.04.2015 tarihli uyarının tebliğ edilerek ihtarda bulunulduğu; uyarıdan sonra hastaneye sevkedilen sanığın 09.06.2015 tarihli tedavi programına gitmemesi üzerine sanığa yeni bir süre verilerek başvuru yapması konusunda ihtaratta bulunulmadan dosyasının kapatıldığının anlaşılması karşısında, ikinci uyarı yapılmadığıdan ve ısrar şartı gerçekleşmediğinden kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümlesi uyarınca kamu davasının durmasına ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için dosyasının Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

3- 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3- 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 13.06.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6736, Karar No: 2017/4682, Tarih: 07.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/6736 E.  ,  2017/4682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline dair mahkemece verilen hükme karşı, davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Ne var ki, mahkeme hükmünün Yargıtay bozma kararı üzerine verildiği anlaşılmakla, hüküm istinaf değil, temyiz kanun yoluna tabidir. Bu halde, davalı vekilinin söz konusu dilekçesinin temyiz dilekçesi mahiyetinde olduğunun kabulü gerekmektedir.

Kararı temyiz etmiş sayılan davalı vekili tarafından, temyiz tarihi itibariyle, 143,50TL temyiz kanun yoluna başvurma harcı ve 374,98 TL temyiz karar harcı yatırılması gerekirken; 79,70 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı ve 373,45 TL istinaf karar harcı yatırılmıştır.

Anılan sebeplerle, istinaf karar harcı ve istinaf kanun yoluna başvurma harcı adı altında yatırılan harçlar talebi halinde davalı vekiline iade edilmeli; davalı vekilinin temyiz kanun yoluna başvurma harcı ile temyiz karar harcını usulünce (harçların türüne de dikkat edilerek) yatırması için, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici .... maddesi gereğince uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca gerekli işlemler yerine getirilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen eksikliğin giderildikten sonra dosyanın tekrar Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.