muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/42, Karar No: 2007/63, Tarih: 07.02.2007

Hukuk Genel Kurulu 2007/10-42 E., 2007/63 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2007/10-42 E., 2007/63 K.**

**- FAİZ ALACAĞI**- 5018 S. KAMU MALİ YÖNETİMİ VE KONTROL KANUNU [ Madde 12 ]

- 5502 S. SOSYAL GÜVENLİK KURUMU KANUNU [ Madde 1 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "faiz alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 4. İş Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 20.07.2005 gün ve 825-711 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 10.Hukuk Dairesi'nin 01.12.2005 gün ve 9459-12527 sayılı ilamıyla; (...1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava konusu faiz alacağının 25.05.2001 - 30.06.2002 dönemi yönünden %60, 01.07.2002 - 31.03.2003 dönemi yönünden %55, 01.04.2003 - 31.12.2003 dönemi yönünden %30 ve 01.01.2004 - 25.11.2004 dönemi yönünden %15 oranı esas alınarak belirlenmesi gerekirken, Mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, yukarıda anılan oranları gözetmeksizin hesaplama yapan bilirkişice düzenlenen raporun hükme dayanak kılınarak fazla faiz alacağının hüküm altına alınması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, süresinde ödenmeyen yaşlılık aylıkları nedeniyle oluşan yasal faiz alacağı istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, istemin kabulüne karar verilirken, bilirkişi raporunda hesaplamaya esas alınan faiz oranlarına itibar edilmiştir.

Yüksek Dairece verilen ve yukarıda yazılı bulunan bozma kararında, 2003-2004 dönemde uygulanması gereken yasal faiz oranlarının hatalı belirlenmiş olduğu belirtilmiş, yerel mahkemece, hükme esas alınan faiz oranlarının 3095 sayılı Kanuna uygun bulunduğu, Anayasa Mahkemesince dayanak maddelerinin iptaline karar verilen Bütçe Kanunlarınca belirlenen faiz oranlarının somut olaya uygulanma olanağının bulunmadığı nedeniyle direnme kararı verilmiştir.

Faiz; "alacaklının nakdinden bir süre için yoksun kalması sebebiyle ile, nakdin kullanılması olanağını borçluya bırakması karşılığında elde ettiği, para borçları bakımından özel olarak düzenlenen, tahsili için zararın ve kusurun varlığı şart olmayan bir tür tazminat, bir medeni semere" şeklinde tanımlanabilmektedir (Doç. Dr Mehmet Helvacı, Para Borçlarında Faiz Kavramı, Beta, 1. Baskı, s;65).

Faiz; "alacaklının nakdinden bir süre için yoksun kalması sebebiyle ile, nakdin kullanılması olanağını borçluya bırakması karşılığında elde ettiği, para borçları bakımından özel olarak düzenlenen, tahsili için zararın ve kusurun varlığı şart olmayan bir tür tazminat, bir medeni semere" şeklinde tanımlanabilmektedir (Doç. Dr Mehmet Helvacı, Para Borçlarında Faiz Kavramı, Beta, 1. Baskı, s;65).

3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanunun yasal faizin düzenlendiği 1.maddesinde; faiz ödenmesi gereken ancak, miktarı sözleşme ile tespit edilmemiş hallerde faiz oranlarının nasıl belirleneceği hükme bağlanmıştır.

Anılan Kanunun (4489 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişik) 1. maddesinde; Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankasının önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli kredi işlemlerinde uyguladığı reeskont oranı üzerinden yapılacağı, söz konusu reeskont oranının, 30 Haziran günü uygulanan reeskont oranından beş puan veya daha çok farklı ise, yılın ikinci yarısında bu oranın geçerli olacağı; 21.4.2005 gün ve 5335 sayılı Kanunun 14.maddesiyle değişik düzenlemesinde ise, yasal faiz oranının %12 olduğu, Bakanlar Kurulunun, bu oranı aylık olarak belirlemeye, yüzde onuna kadar indirmeye veya bir katına kadar artırmaya yetkili bulunduğu ifade edilmiştir.

4833 sayılı 2003 Mali Yılı Bütçe Kanununun 51/t maddesinde; İlgili kanununda düzenleme yapılıncaya kadar, 4.12.1984 tarihli ve 3095 sayılı Kanunun 1 inci maddesindeki kanuni faiz oranı, 1.4.2003 tarihinden itibaren aylık % 2,5 olarak; 5027 sayılı 2004 Mali Yılı Bütçe Kanununun 49/o maddesi ise aylık % 1,25 olarak uygulanacağını hükme bağlamıştır.

Uyuşmazlık; Bağ-Kur'un taraf olduğu ve yaşlılık aylığının geç ödenmesi nedeniyle yoksun kalınan faiz alacağı istemine ilişkin davalarda, Bütçe Kanunlarında belirlenen faiz oranlarının hüküm ifade edip etmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Bütçe Kanunlarında, sadece genel bütçeye dahil dairelerle katma bütçeli idarelerin ilama bağlanmış borçlarıyla sınırlı bir düzenleme getirilmiş olup, bu nitelikte olmayan borçlar kapsam dışında tutulmuş, Kanunun gerekçesinde bu yön açıkça vurgulanmış olmakla, somut uyuşmazlıkta; davalı Kurumun ve faiz alacağının belirtilen tanıma uygun olup olmadığı önem taşımaktadır.

5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanununun 1.maddesinde; kurum, kamu tüzel kişiliğini haiz, idari ve mali açıdan özerk, bu Kanunda hüküm bulunmayan durumlarda özel hukuk hükümlerine tâbi bulunduğu,

5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununun 12.maddesinde; Genel bütçe, Devlet tüzel kişiliğine dahil olan ve bu Kanuna ekli (I) sayılı cetvelde yer alan kamu idarelerinin bütçesi; Sosyal güvenlik kurumu bütçesi ise, sosyal güvenlik hizmeti sunmak üzere, kanunla kurulan ve bu Kanuna ekli (IV) sayılı cetvelde yer alan her bir kamu idaresinin bütçesi olarak tanımlanmıştır.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununun 12.maddesinde; Genel bütçe, Devlet tüzel kişiliğine dahil olan ve bu Kanuna ekli (I) sayılı cetvelde yer alan kamu idarelerinin bütçesi; Sosyal güvenlik kurumu bütçesi ise, sosyal güvenlik hizmeti sunmak üzere, kanunla kurulan ve bu Kanuna ekli (IV) sayılı cetvelde yer alan her bir kamu idaresinin bütçesi olarak tanımlanmıştır.

Belirtilen yasal düzenlemeler ve ekli listeler ile uyuşmazlığa konu alacağın niteliği dikkate alındığında, davalı Kurumun genel bütçeye dahil idare, yaşlılık aylığının geç ödenmesinden kaynaklanan yasal faiz alacağının da "ilama bağlanmış borç" olarak tanımlanmasına olanak bulunmamaktadır.

Kaldı ki; 4833 Sayılı 2003 yılı Mali Bütçe Kanununun 51/t maddesi Anayasa Mahkemesinin 22.01.2004 tarih ve 2003/41 Esas, 2004/4 sayılı Kararı ile; 5027 sayılı 2004 Mali Yılı Bütçe Kanununun 49/o maddesi ise, 7.6.2005 gün ve 2004/12 Esas, 2005/35 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. Elde bulunan ve uyuşmazlığın sürdüğü davalarda iptal kararının geriye yürümemesi kuralı uygulanamayacağından, 2003 ve 2004 yıllarında yürürlükte bulunan ve 3095 Sayılı Kanunun 1. maddesinde öngörülen faiz oranlarının somut uyuşmazlıkta gözetilmesi yasal zorunluluktur.

Bilirkişi tarafından hesaplamaya, yerel mahkemece hükme esas alınan yasal faiz oranlarının, (uyuşmazlık konusu devrede yürürlükte bulunan 3095 sayılı Kanunun 4489 sayılı Kanunla değişik 1. maddesi ile TC Merkez Bankasının kısa vadeli kredi işlemlerinde uyguladığı reeskont faiz oranlarına yapılan atıf nedeniyle) reeskont işlemlerinde uygulanan faiz oranlarını belirleyen 17.5.2002, 14.6.2003, 8.10.2003 ve 15.6.2004 tarihli TC Merkez Bankası Tebliğlerine uygun bulunduğun anlaşılmış olması karşısında, yerel mahkemenin usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle ONANMASINA, 07.02.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6865, Karar No: 2024/1110, Tarih: 21.02.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/6865 E.  ,  2024/1110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 07.12.2022 tarihli ve 2021/11276 Esas, 2022/9690 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.09.2023 tarihli ve KD - 2023/81505 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 ... maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 ... maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık ... hakkında kurulan hükümlerde; olayı gerçekleştiren asli failler ..., ... ve ...'ın işledikleri suçlara yardım eden olarak herhangi bir katkısının bulunmadığı, sanığın yaptığı olayın gidişatı hakkında bilgi almaya benzer bir davranış olup suçun işlenmesine maddi manevi bir katkısı olmayan, yardım boyutuna ulaşmamış hareketi sebebiyle suça yardım eden olarak sorumlu görülüp cezalandırılmasının hukuka aykırı olduğundan bahisle onama ilamının kaldırılmasına ve sanık müdafiinin temyiz isteminin kabulü ile mahkumiyet hükümlerinin bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanık ... hakkında Bölge Adliye Mahkemesince verilen yardım etmek suretiyle nitelikli kasten öldürme, yardım etmek suretiyle nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs ve yardım etmek suretiyle kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından cezalandırılmasına ilişkin kararlarda isabetsizlik bulunmadığı düşüncesiyle Dairemizin onama yönündeki kararlarında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy birliğiyle REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 ... maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 07.12.2022 tarihli ve 2021/11276 Esas, 2022/9690 Karar sayılı onama kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6768, Karar No: 2006/14733, Tarih: 01.11.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/6768 E.  ,  2006/14733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( Aile ) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Nez’i

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 01.11.2006

KARŞI OY YAZISI

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre velâyetin “yeniden düzenlenmesi” konusunda dava açıldığı ve dava konusu çocuğun bir “temsil kayyımı” tarafından temsil edilmeden karar verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Velâyetin “yeniden düzenlenmesine” yönelik davalarda dava konusu çocuk bir “temsil kayyımı” tarafından “usulüne uygun biçimde” temsil edilmeden işin esasının incelenebileceğine yönelik değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.

Velâyet ilişkisinde “iki taraf” (=Ebeveyn ve çocuklar) söz konusudur. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 32)

Velâyet, küçüklerin ve bazı durumlarda kısıtlı çocukların gerek kişiliklerinin gerek mallarının korunması ve onların temsili konusunda yasanın ana babaya yüklediği ödevler ile bu ödevlerin gereği olan hakların “tümünü” ifade eder. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 843)

Temsil kayyımı ise bir kimseyi belirli bir iş ya da birden fazla işte “temsil etmesi” için atanan kişiyi ifade eder.(OĞUZMAN/DURAL, Aile Hukuku, İstanbul-1994, s. 510)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 183 hükmüne ana veya babanın başkasıyla evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine gerekli önlemleri alacağı gibi çocuğun korunmasına ilişkin diğer önlemlerden sonuç alınamaz ya da bu önlemlerin yetersiz olacağı önceden anlaşılırsa, hâkim 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 348 hükmünde yer alan hâllerde velâyetin kaldırılmasına da karar verir.

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyetin kötüye kullanılması halinde çocuğu korumak üzere alınabilecek “en radikal”, “en etkin” önlem ve bu anlamda “son çare” ise velâyetin kaldırılmasıdır.(Rona SEROZAN, Çocuk Hukuku, İstanbul-2005, s. 292.)

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Dava konusu çocuk ile yasal temsilcisi davalı arasında menfaat çatışması vardır. (TMK. m. 426 b. 2). Zaten çocuk yönünden “işler yolunda gitmediğinden” bu sebeple velâyetin “yeniden düzenlenmesi” için dava açılmıştır/açılmak zorunda kalınmıştı

O halde “velâyetin yeniden düzenlenmesi” davasında;

- dava konusu çocuğa bir temsil kayyımı atanmalı,

- temsil kayyımı davaya katılmalı,

- temsil kayyımı tarafından gösterildiği takdirde delilleri toplanarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/13439, Karar No: 2012/5244, Tarih: 03.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/13439 E.  ,  2012/5244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/05/2010 tarih ve 2007/121-2010/149 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillinin “tost ve ızgara makinesi” isimli tasarımı tescil ettirmek için davalı kuruma başvurduklarını, başvurunun ilanı üzerine diğer davalının başvuru konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini haiz olmadığından bahisle itirazda bulunduğunu, itirazın davalı kurumca kabul edildiğini, bu kararın hatalı olduğunu, davalı şirketin itirazında “Silex” ibareli markasına dayandığını, oysa markadan dolayı tasarımın iptaline karar verilemeyeceğini, ayrıca davalı şirketin itiraz dilekçesinde ileri sürdüğü hususların başvuru konusu tasarımla ilgilerinin bulunmadığını ileri sürerek, davalı kurumun 13.03.2007 tarih, 2007/T-169 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, müvekkili kurum tarafından alınan kararın usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, müvekkilinin TPE nezdinde tescilli “Silex” markasının sahibi olduğunu, davacı ...'ın 2001 yılında müvekkilinin çeşitli ülkelerdeki distribütörlüğünü yaptığını, itiraz konusu tasarımın müvekkilince uzun yıllardır piyasaya sunulan “Silex” markalı tost ve ızgara makinelerinin kopyası niteliğinde bulunduğunu, dolayısıyla yenilik ve ayırt edicilik özelliğini taşımadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı TPE'nin itiraz nedenleri ile sınırlı olarak inceleme yapma yetkisinin bulunduğu, itiraz aşamasında sunulmayan ve daha sonraki gelişmelerle ilgili delillerin YİDK kararının iptali istemli davada göz önüne alınamayacağı, bu nitelikteki delillerin ancak hükümsüzlük davasında değerlendirme konusu yapılabileceği, davalı şirketin tasarım başvurusuna itiraz aşamasında sunduğu delillerin, davacının tasarım başvurusunun yeni ve ayırt edici olmadığını ispatlar mahiyette bulunmadığı, bu durumda da iptali istenen kararın yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne TPE YİDK'nun 13/03/2007 tarih ve 2007/T-169 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Mahkeme ilamı, davalı şirket vekiline 24.08.2010 günü tebliğ edilmiş olup, hüküm anılan vekilince, HUMK.nun 432 nci maddesinde öngörülen 15 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra, 13.09.2010 günü temyiz edilmiştir. 01.06.1990 gün ve 1989/3 esas, 1990/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararında, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceği öngörüldüğünden, bu davalı vekilinin HUMK.'nun 432/4 ncü maddesi uyarınca, temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı TPE'nin temyiz itirazlarına gelince; Dava, TPE YİDK kararının iptali istemine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere mahkemece, davalı şirketin tasarım başvurusuna itiraz aşamasında sunduğu delillerin, davacının tasarım başvurusunun yeni ve ayırt edici olmadığını ispatlar mahiyette bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

554 Sayılı KHK’nin 6. maddesi uyarınca, bir tasarımın tescil edilebilmesi için, tasarımın aynısının başvuru veya rüçhan tarihinden önce dünyanın herhangi bir yerinde kamuya sunulmamış olması, bir başka deyişle mutlak yenilik koşulu kabul edilmiştir. Mutlak yenilikten söz edilebilmesi için de, tasarım tescil başvurusu yapılan ürünün görünümünün dünyanın herhangi bir yerinde kamuya sunulan tasarımlardan yararlanma ve benzetme serbestisi ilkesi sınırları içinde kalmak kaydıyla, küçük ayrıntıların ötesinde farklı özelliklere sahip olması gerekli ve yeterlidir.

554 Sayılı KHK’nin 7. maddesinde düzenlenen tasarımın ayırt edicilik unsuru ise, yeni olan bir tasarımı ortak özelliklerinin dışında ve bilgilenmiş kullanıcı gözüyle kıyaslanan diğer tasarımlardan farklı kılan ve böylece yeni olan bir tasarıma aynı KHK’nin 11. maddesi ile sağlanan hukuki korumanın da kapsamını belirleyen özelliktir.

Bu açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, 554 Sayılı KHK ile mutlak yenilik kriteri benimsendiğinden, bu hususun mahkemece re’sen dikkate alınarak, tarafların bildirdikleri delillerle birlikte anılan KHK’nin 5 ila 10. maddeleri hükümleri göz önüne alınmak suretiyle ve somut uyuşmazlık koşulları itibariyle de gerektiğinde bilirkişi görüşü alınarak çözüme kavuşturulması gerekmektedir. O halde, mahkemece, davalı şirketin gerek itiraz aşamasında gerekse yargılama sırasında sunduğu bütün deliller de değerlendirilmek suretiyle dava konusu tasarımın yenilik unsuruna sahip olup olmadığının, bir başka deyişle, o tasarımın dünyanın herhangi bir yerinde kamuya sunulmuş bulunup bulunmadığının gerekirse bilirkişi incelemesi yaptırılarak belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin temyiz isteminin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı TPE vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün mümeyyiz davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... Elektro Gerate Gmbh'dan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı TPE'ye iadesine, 03/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23738, Karar No: 2017/25741, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/23738 E.  ,  2017/25741 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.