muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3956, Karar No: 2019/6362, Tarih: 23.09.2019

Mahkeme, kuruma başvuru tarihini her ne kadar 18.04.2016 olarak kabul etmiş ve buna göre hüküm kurmuş ise de; dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden davacının 03.05.2016 tarihinde kurum kayıtlarına intikal eden dilekçesiyle tahsis talebinde bulunduğu, talebin Kurum tarafından 09.06.2016 tarihli yazıyla reddedildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının tahsis talep ve dava açılış tarihleri dikkate alınarak, davacıya bağlanması gereken ölüm aylığının 506 sayılı Yasanın 99’uncu ve 5510 sayılı Yasanın 97’nci maddeleri irdelenmek suretiyle başlangıç tarihi 01.06.2011 olması gerekirken 01.05.2011 tarihinden itibaren belirlenmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bazı hükümleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 20/3 maddesi “İş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü %50 oranının altında kaybetmesi nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri bağlanmış iken ölenlerin, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olmaması halinde sigortalının almakta olduğu sürekli iş göremezlik geliri, 34 üncü madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanır.” hükmünü getirmiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 17. maddesi, iş kazası ve meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililere ödenecek ödenekler ve bağlanacak gelire esas teşkil edecek günlük kazancın hesaplama yöntemini düzenlemiştir. Aynı Yasa'nın 19. maddesinde ise, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurullarınca meslekte kazanma gücünü en az %10 oranında kaybetmiş olanlara, sürekli işgöremezlik geliri bağlanacağı, sigortalının işgücünü tam kaybetmesi halinde, 17. maddeye göre hesaplanan aylık kazancının %70'i oranında, kısmi kaybetmesi halinde ise, tam aylığının hesap edilerek, bunun işgöremezlik derecesi oranındaki tutarının ödeneceği, başka birinin bakımına muhtaç ise, hesap edilen gelirin %100'nün bağlanacağı düzenlemesi getirilmiş, 20. maddenin birinci ve ikinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu ölen sigortalılarla, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü %50 veya daha fazla oranda kaybetmesi nedeniyle gelir bağlanan sigortalıların ölmesi halinde, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olup olmadığına bakılmaksızın, sigortalının 17. maddeye göre tespit edilen aylık kazancının 55'inci maddenin ikinci fıkrasına göre güncellenerek 34. madde hükümlerine göre aylık bağlanacağı düzenlemesi getirilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan 20'nci maddenin üçüncü fıkrasında ise, 55'inci maddenin ikinci fıkrasındaki güncellemeden sözedilmeksizin, sigortalının almakta olduğu sürekli işgöremezlik gelirinin 34. madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanacağı hükme bağlanmıştır.

Davanın yasal dayanağı olan 20'nci maddenin üçüncü fıkrasında ise, 55'inci maddenin ikinci fıkrasındaki güncellemeden sözedilmeksizin, sigortalının almakta olduğu sürekli işgöremezlik gelirinin 34. madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanacağı hükme bağlanmıştır.

5510 sayılı Yasa'nın, gelir ve aylıkların düzeltilmesi, yükseltilmesi, alt sınırı, ödenmesi ve yoklama işlemleri başlıklı 55. maddenin ikinci fıkrası, Bu Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıklar, her yılın Ocak ve Temmuz ödeme tarihlerinden geçerli olmak üzere, bir önceki altı aylık döneme göre Türkiye İstatistik Kurumu tarafından açıklanan en son temel yıllı tüketici fiyatları genel indeksindeki değişim oranı kadar artırılarak belirlenir, düzenlemesini getirmiş, anılan maddenin üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkraları, bağlanacak gelir ve aylıkların alt sınırlarına ilişkin hükümler getirmiştir.

Eldeki davada; Bölge Adliye Mahkemesinin, davacıya ölüm geliri bağlanması gerektiğine dair kabulü isabetli ise de; 5510 sayılı Yasa'nın 20'inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre ve aynı Yasa'nın 55/2 fıkrasındaki güncelleme işlemi yapılmaksızın, ancak, üçüncü fıkrasında belirtilen, alt sınır gözetilerek, 34. madde hükümlerine göre aylık bağlanması gerektiği hususunun gözetilmeyerek isabetsiz yaklaşım ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370/2. maddesi gereğince verilen karar, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince üzerine verilen Hükmün 2/a bendi silinerek, yerine;

“Davanın KABULÜ İLE, Davacıya eşi üzerinden 5510 sayılı Yasanın 20/3, 97, 55/3 ve 34'üncü madde hükümleri gözetilerek 01.06.2011 tarihinden itibaren gelir olarak bağlanması gerektiğinin tespitine,” ibaresinin yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesi ile kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 23.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19310, Karar No: 2018/9962, Tarih: 26.03.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/19310 E.  ,  2018/9962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı ... vekili, dava konusu 448 ada 1,2,3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların davalılar adına kayıtlı olup dere yatağında olduğunu, dere yataklarının özel mülkiyete konu olamayacağını, tescil yapılmışsa bu tescilin yok hükmünde olduğunu belirterek taşınmazların tapu kaydının iptali ile tapudan terkin edilerek belediye adına olmazsa Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini savunmuşlar, davalı Hazine vekili ise davacı tarafından 448 ada 1,2,3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların dere yatağında olması sebebiyle Hazine adına dava açıldığını, Hazine’nin bu davada davalı değil davacı olması gerektiğini, belediyenin taşınmazlarda hak iddiasının mesnetsiz olup davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı vekilininin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Davacı, aynı dava dilekçesinde dava konusu parsellerle ilgili olarak tek dava sebebine dayanarak eldeki davayı açmış olup, davalı vekilleri yararına ayrı ayrı avukatlık ücreti takdir edilmiş ise de, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi nin 3/2. maddesi uyarınca davanın sebebi ve ret gerekçesi aynı olduğu anlaşılmakla kendilerini vekille temsil ettiren her bir davalı için ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmiş olması usul ve kanuna aykırıdır. Ne var ki, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 sayılı HMK'nın Ek Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK’nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazları yukarıda (2) bentte açıklanan nedenlerle haklı görüldüğünden; temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının dördüncü bendindeki “Davalı ...'nın kendisini bir vekil aracılığı ile temsil ettirdiği anlaşılmakla karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin 7/2 maddesi uyarınca hesaplanan 1500,00-TL nisbi vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine”, beşinci bendindeki “ Davalı ...'nın kendisini bir vekil aracılığı ile temsil ettirdiği anlaşılmakla karar tarihinde yürülükte bulunan AAÜT'nin 7/2 maddesi uyarınca hesaplanan 1500,00-TL nisbi vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine”, altıncı bendindeki “Davalı ...'ın kendisini bir vekil aracılığı ile temsil ettirdiği anlaşılmakla karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin 7/2 maddesi uyarınca hesaplanan 1500,00-TL nisbi vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine”, ve yedinci bendindeki “Davalı ...'nin kendisini bir vekil aracılığı ile temsil ettirdiği anlaşılmakla karar tarihinde yürülükte bulunan AAÜT'nin 7/2 maddesi uyarınca hesaplanan 1500,00-TL nisbi vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalının yasal mirasçıları olan dahili davalılara verilmesine”, ibarelerinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına, hükmün dördüncü bendi olarak" Davalılar kendilerini vekil ile temsil ettirdiğinden yürürlükteki A.A.Ü.T.'ye göre 1500,00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine ' ibaresinin yazılmasına, hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'nın 438/7. fıkrası gereğince düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 26.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15311, Karar No: 2023/22800, Tarih: 18.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/15311 E.  ,  2023/22800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/513 E., 2016/319 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunun'un (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun'un (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında;

Hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci maddeleri, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesi uyarınca 1.860,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz isteği, kendisine isnat edilen suçu işlemediğine, aleyhine olan hususları kabul etmediğine, hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir,

2. O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi, mükerrir olan sanık hakkında, seçenek yaptırım içeren suçlarda, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hapis cezasının tercih edilmesi halinde bu cezanın adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi nedeniyle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu anlaşılmıştır,

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın kullanmakta olduğu telefondan katılanın kullandığı telefona "... Bey sende biraz gurur biraz haysiyet varsa gözünü aç...., siz iyilik bilmez, kıymet bilmez, NANKÖR insanlarmışsınız... Yalanlarınızda iftiralarınızda boğulacaksınız ... " şeklinde mesajlar göndermek suretiyle hakaret ettiği, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Olay günü sanığın gönderdiği mesaj içeriklerinde yer alan kaba hitap tarzı niteliğindeki sözlerin muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden yetersiz gerekçeyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2. Kabule göre de;

a. Adli sicil kaydına göre mükerrir olan sanık hakkında, seçimlik ceza öngören hakaret suçunda, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hapis cezasına hükmolunduktan sonra, bu cezanın adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi suretiyle TCK'nın 50 nci maddesinin ikinci fıkrasına aykırı davranılması,

b. 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanunun 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15289, Karar No: 2009/14267, Tarih: 05.11.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/15289 E.  ,  2009/14267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, geç ödenen yaşlılık aylığı faiz alacağı olan 4.840.92 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine

2-Dava, davacının yaşlılık aylığının davalı kurumca geç ödenmesi sebebiyle birikmiş faiz alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 20.4.1982-22.3.1985 tarihleri arasında zorunlu ... sigortalısı olduğunun ve 1.06.2003 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine dair verilen kararın Dairemizin 17.10.2006 tarihli kararı ile onanmak suretiyle kesinleştiği, davalı kurumca davacıya 1.06.2003 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanarak birikmiş aylıkların 28.12.2006 tarihinde ödendiği davacının parayı almadan önce 22.11.2006 tarihinde kurum kayıtlarına giren dilekçesi ile faiz alacağı hakkını saklı tuttuğu anlaşılmaktadır.

19.12.1984 gününde yürürlüğe giren 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine ilişkin Kanun, Murabaha Nizamnamesini yürürlükten kaldırarak bu tarihi kadar % 5 olan kanuni faiz oranını %30 olarak belirlenmiş, ancak Bakanlar Kuruluna bu oranı % 80'ine kadaR artırma ve eksiltme yetkisi verilmiş, Bakanlar Kurulunca bu yetkiye dayanılarak 1.1.998 tarihinde kanuni faiz oranı %50'ye çıkartılmış, Anayasa Mahkemesi 15.12.1998 tarihli kararı ile 3095 sayılı Yasa'nın 1 ve 2. maddelerini iptal etmiş, karar 26.11.1999 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak 6 ay sonra 26.5.2006 tarihinde yürürlüğe girmeden önce 15.12.1999 tarihli 4489 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesi değiştirilerek Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankasının önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli kredi işlemlerinde uyguladığı reeskont oranını yasal faiz oranı olarak belirlemiştir. Ancak 1.4.2003 tarihinde itibaren uygulanan 2003 yılı Bütçe Kanununda ilgili Kanunda düzenleme yapılıncaya kadar Genel Bütçeye dahil daireler ile Katma Bütçeli idarelerin ilama bağlı kararları için 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesindeki kanuni faiz oranı 1.4.2003 tarihinden itibaren aylık % 2,5 olarak, 2004 yılı Bütçe Kanununda %1.25 , 2005 yılı Bütçe Kanunu ile 1.1.2005 tarihinden itibaren aylık %1 olarak belirlenmiş, ancak Anayasa Mahkemesince 2003, 2004 ve 2005 yılı Bütçe Kanunlarındaki bu hükümler Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmiştir. 5335 sayılı Yasa ile 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile değiştirilmiş yasal faiz oranı 1.5.2005 tarihinden itibaren %12 olarak belirlenmiş, bu oran Bakanlar Kurulu Kararı ile 1.1.2006 tarihinden itibaren % 9'a indirilmiştir. Hukuk Genel Kurulu'nun 1.12.2004 tarihli 2004/12-667 Esas 2004/628 Kararında Bütçe Kanunundaki aylık faiz oranının sadece genel bütçeye dahil dairelerle katma bütçeli idarelerin ilama bağlanmış borçlarıyla sınırlı düzenleme getirdiği, bu nitelikte olmayan borçların kapsam dışı tutulduğu bildirilmiştir.T.C. Merkez Bankası Başkanlığınca İskonto oranı 17.5.2002 tarihinde % 55, 14.6.2003 tarihinde % 50 8.10.2003 tarihinde % 43, 15.6.2004 tarihinde % 38, 13.1.2005 tarihinde % 32 olarak tesbit edilmiştir.

Bu tesbitler karşısında yasal faiz oranlarının 19.12.1984 tarihine kadar %5, 20.12.1984-31.12.1997 arasında %30, 1.1.998-14.12.1999 arasında %50, 15.12.1999- 16.5.2002 arasında 60, 17.5.2002-13.6.2003 arasında %55, 14.6.2003-7.10.2003 arasında %50, 8.10.2003-14.6.2004 arasında % 43, 15.6.2004-12.1.2005 arasında % 38, 13.1.2005- 30.4.2005 arasında % 32, 1.5.2005-.31.12.2005 arasında % 12, 1.1.2006 tarihinden itibaren 9 olarak uygulanması gerekir.

Somut olayda faiz alacağının hesabına ilişkin bilirkişi raporunda faiz hesabı yapılırken faiz oranları 8.10.2003-31.12.2003 tarihleri arasında %43 olduğu halde %50, 15.6.2004-30.6.2004 tarihleri arasında % 38 olduğu halde % 43 oranı, 13.1.2005-30.4.2005 tarihleri arasında %32 olduğu halde %38 oranı üzerinden hesaplama yapıldığı görülmektedir.

Somut olayda faiz alacağının hesabına ilişkin bilirkişi raporunda faiz hesabı yapılırken faiz oranları 8.10.2003-31.12.2003 tarihleri arasında %43 olduğu halde %50, 15.6.2004-30.6.2004 tarihleri arasında % 38 olduğu halde % 43 oranı, 13.1.2005-30.4.2005 tarihleri arasında %32 olduğu halde %38 oranı üzerinden hesaplama yapıldığı görülmektedir.

Mahkemece faiz alacağını faiz oranlarını hatalı uygulamak suretiyle fazla hesaplayan bilirkişi raporu esas alınarak sonuca gidilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1991, Karar No: 2021/2124, Tarih: 24.05.2021

**15. Hukuk Dairesi         2020/1991 E.  ,  2021/2124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hüküm süresi bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptal tescil davası olup, mahkemece davanın kabulüne dair verilen hüküm, bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir. Davacılar yüklenici, davalılar ise arsa sahibidir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacılar vekili, müvekkilleri ile davalı arsa sahipleri arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereği inşaatın tamamlanmasına ve edimlerin yerine getirilmesine rağmen, sözleşmede yükleniciye devri kararlaştırılan 6 numaralı bağımsız bölümün müvekillerine devredilmediğini, 6 numaralı bağımsız bölümün davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile müvekilleri adına tescilini, davanın kabulünü talep etmiştir.

Davalılar vekili, inşaatın sözleşmeye uygun olarak tamamlanmadığını, iskanın alınmadığını ve gecikme tazminatı alacakları bulunduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın kabulüne dair verilen ilk hüküm Dairemizce, davacı tarafından eksik harcın ikmal edilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur. Bozmaya uyan yerel mahkemece 09.01.2016 havale tarihli ek bilirkişi raporunun hükme esas alınması ile inşaatın yapılacağı parsel üzerindeki gecekondunun zamanında tahliye edilmediği, sözleşmedeki 20 ay inşaat süresinin yapı ruhsatı tarihinden itibaren başlatılması gerektiği gerekçesi ile teslimin 2 ay 2 gün geciktiği, bu süreye karşılık gelen ve davacılar tarafından depo edilen 10.028,00 TL gecikme tazminatının davalılara ödenmesi sureti ile davanın kabulüne dair verilen hüküm bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında ... 3. Noterliğinin 09.04.2008 tarihli ve 11302 yevmiye no.lu Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi imzalanmıştır. Bu sözleşmeye göre iskan alma yükümlülüğü davacı yüklenicilere ait olup inşaatın bitirilmesi gereken tarih de sözleşme tarihinden itibaren 20 ay olarak kararlaştırılmıştır. Taraflar arasındaki sözleşmeye göre inşaatın iskan alınmak sureti ile teslim edilmesi gereken tarih 09.04.2008 tarihine 20 ay eklenmek sureti ile 09.12.2009 tarihidir. İskanın ise yargılama sırasında 21.11.2011 tarihinde alındığı anlaşılmıştır. İnşaatın yapılacağı parsel üzerindeki davalılara ait gecekondunun tahliye ve yıkımına ilişkin taraflar arasındaki sözleşmede herhangi bir hüküm bulunmadığı ve davacılar vekilince gecekondunun tahliyesine ilişkin sunulmuş herhangi bir ihtarname bulunmamasına karşın sadece davacılar beyanı ile inşaat süresinin başlangıcının yapı ruhsatı tarihi olarak alınması ve devamında gecikme tazminatı hesaplanması doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılması gereken iş, sözleşmedeki hükümlere göre teslim tarihi olan 09.12.2009 tarihi ile dava tarihi olan 26.04.2011 tarihleri arasındaki sürede, davacıların dosya kapsamına sunduğu arsa sahiplerine ait bağımsız bölümlerdeki abonelik faturalarının da değerlendirilmesi sureti ile hesaplanan gecikme tazminatının depo ettirilmesi ve sonucuna göre karar verilmesinden ibaretken, yazılı şekilde yanlış hesaplanan gecikme tazminatının depo ettirilmesi sureti ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle, bir kısım davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle, bir kısım davalılar vekilinin 1 numaralı bent dışındaki temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, temyiz eden bir kısım davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.05.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.