muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/307, Karar No: 2009/343, Tarih: 08.07.2009

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Davacı Hazine vekili; çekişme konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve zilyetlikle edinilemeyecek yerlerden olmasına rağmen, kadastro tespiti sırasında davalı adına tespit edildiğini ileri sürerek, kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı Hazine vekilinin tescile yönelik bu talebinin, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup olmadığının, dolayısıyla zilyetlikle edinilebilecek yerlerden bulunup bulunmadığının araştırılmasına ve sonucuna göre taşınmaz malın özel siciline yazılmasına engel teşkil etmediği, kuşkusuzdur.

Diğer taraftan, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16. maddesinde;

“Kamunun ortak kullanılmasına veya bir kamu hizmetinin görülmesine ayrılan yerlerle Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan sahipsiz yerlerden:

B) Mera, yaylak, kışlak, otlak, harman ve panayır yerleri gibi paralı veya parasız kamunun yararlanmasına tahsis edildiği veya kamunun kadimden beri yararlandığı belgelerle veya bilirkişi veya tanık beyanı ile ispat edilen orta malı taşınmaz mallar sınırlandırılır, parsel numarası verilerek yüzölçümü hesaplanır ve bu gibi taşınmaz mallar özel siciline yazılır…” hükmü yer almaktadır.

Anılan maddede sözü edilen ve kamu mallarından olan meraların, özel mülkiyete konu olamayacağı açıktır.

Bu itibarla; Hazinenin, taşınmazın zilyetlikle edinilemeyecek yerlerden olduğu ve Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden bulunduğu iddiasını ileri sürmesi karşısında, dava konusu taşınmazda nitelik itibariyle ağır basan orman, mera, taşlık kayalık yer gibi iddiaların araştırmasının yapılmasını da gerektireceğinden; direnme kararında sözü edilen, Hazinenin yargılama sırasında mera iddiasının bulunmadığı yönündeki gerekçenin kabulü olanaklı değildir.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki; dosyadaki bilgi ve belgelere göre, mera iddiası yönünden yapılan araştırmada, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede mera tahdit ve tahsis çalışmasının yapılmadığı, mera haritasının bulunmadığı belirlenmiş ise de; taşınmazın kadim mera niteliğinde olup olmadığı hususunun, usulüne uygun olarak araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki; dosyadaki bilgi ve belgelere göre, mera iddiası yönünden yapılan araştırmada, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede mera tahdit ve tahsis çalışmasının yapılmadığı, mera haritasının bulunmadığı belirlenmiş ise de; taşınmazın kadim mera niteliğinde olup olmadığı hususunun, usulüne uygun olarak araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

O halde Mahkemece yapılacak iş; öncelikle dava konusu taşınmazın komşu parsellerine ait tüm dayanak tapu ve vergi kayıtları ve varsa tescil ilamları ile krokileri getirtildikten sonra, taşınmaz başında yeniden keşif yapılarak varsa komşu parsellere ait tescil tapularının da kapsadığı yerler belirlenerek uzman bilirkişiler aracılığı ile uygulattırılması, keşifte dinlenecek yerel bilirkişilerin taşınmazın bulunduğu köy yerine komşu köylerden seçilerek yerel bilirkişilerin ve taraf tanıklarının taşınmaz başında dinlenmesi ve bu şekilde çekişmeli taşınmazın kadim mera olup olmadığının araştırılması ile uzman bilirkişilere denetime elverişli raporlar düzenlettirilmesi; bunun yanında, yerel bilirkişi ve tanık beyanları ile komşu taşınmazlara ait çekişmeli taşınmazda yapılan tapu ve vergi kaydı uygulamalarını gösteren, denetime elverişli krokilerin hazırlattırılması ve tüm deliller değerlendirilerek, taşınmazın zilyetlikle edinilebilecek yerlerden olup olmadığının tereddüde mahal vermeyecek biçimde saptanmasından ibarettir.

Hal böyle olunca; Yerel Mahkemece, yukarıda açıklanan şekilde inceleme ve araştırma yapılarak, taşınmazın kadim mera niteliğinde olup olmadığının belirlenmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu ve yanılgılı gerekçeyle direnme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.07.2009 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10256, Karar No: 2013/9453, Tarih: 30.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/10256 E.  ,  2013/9453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İrtikap

HÜKÜM : Değişen suç vasfı nedeniyle yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında irtikap suçundan iddianame ile kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının duruşmadan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş olup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün ve ilgili Tapu ve Kadastro Müdürlüğünün duruşmadan haberdar edildiğine ve temyiz hakkını kullanabilmesi için hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; davanın Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğüne ve ilgili Tapu ve Kadastro Müdürlüğüne haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosyasına eklenilmesi, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 30/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4668, Karar No: 2013/7759, Tarih: 15.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/4668 E.  ,  2013/7759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden paydaşı oldukları 228 parsel sayılı taşınmazın bir kısmını davalının ekip biçmek suretiyle işgal ettiğini ileri sürüp elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairemizce , " açılan davanın mutlak olarak kabulüne karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle bozulmuş bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 14.755,70 TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 15.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11914, Karar No: 2021/6975, Tarih: 18.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/11914 E.  ,  2021/6975 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

16.08.2014 günü saat: 08:30 sıralarında, dört şeritli, 16 metre genişliğinde, bölünmüş asfalt yolda, meskun mahalde, sanık sevk ve idaresindeki servis otobüsü ile seyri sırasında kontrollü kavşağa geldiğinde, kırmızı ışıkta beklemekte olan araçlardan; öncelikle sürücü Murat Şahin’in yönetimindeki otobüsün sağ yan ve dikiz aynasına sürtme şeklinde çarptığı, sonrasında hemen önündeki ... idaresindeki otobüse arka kısmından çarptığı, bu aracın çarpmanın etkisiyle öne doğru savrularak karşıdan karşıya geçmeye çalışan yaya ...'ya çarparak altına aldığı, ışıkta bekleyen otobüslere çarpan sanığın idaresindeki otobüsün ise duramayıp karşı yönden gelen trafiğe ait bölünmüş yola girerek cadde üzerinde park halinde bulunan otomobilin sol ön kısmına otobüsünün ön kısmıyla çarpması sonucu, sanığın asli kusuru ile yaya ...'nın ölümüne sebebiyet verdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin sanık hakkında hükmedilen cezanın az olduğuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün (3) numaralı bendi hükümden çıkarılarak yerine, " Sanığa verilen 2 yıl 11 ay hapis cezasının TCK 50/4-1.a. maddesi gereğince, sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1060 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20.-TL olarak hesabıyla 21.200,00-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin yazılması ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün; DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17431, Karar No: 2014/3514, Tarih: 13.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/17431 E.  ,  2014/3514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/11/2011

NUMARASI : 2009/363-2011/1448

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı sigorta şirketi vekili, davalının işleteni olduğu ve müvekkili sigorta şirketi tarafından Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta Poliçesi ile sigortalanan aracın, 11.03.2006 tarihinde dava dışı sürücü S. Ö. tarafından alkollü olarak kullanılması sırasında park halindeki iki araca çarparak araçların hasarına sebebiyet verdiğini, müvekkili sigorta şirketi tarafından zarar gören araç sahiplerine toplam 4.622,00 TL tazminat ödendiğini, ödenen bu tazminatın rucuan tahsili amacıyla davalı aleyhine başlatılan icra takibine itiraz edilmesi üzerine icra takibin durduğunu belirterek icra takibine itirazın iptaline, takibin devamına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili ise, müvekkilinin işleteni olduğu aracın kaza sırasındaki sürücüsünün, S.Ö. olmadığını, adı geçen kişinin alkollü olduğunu ancak, aracı kullanmayıp aracın içinde yolcu olarak bulunduğunu, S. Ö. tarafından alkollü olarak araç kullandığı iddiasıyla ehliyetinin geri alınması işleminin iptali için İdare Mahkemesinde dava açıldığını ve işlemin iptaline karar verildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, “kesinleşen İdare Mahkemesi kararına göre, aracın, alkollü olduğu tespit edilen S. Ö. tarafından kullanıldığı sabit olmadığından bu kişi hakkında alkolü araç kullanmaktan dolayı ehliyetinin geri alınmasına ilişkin idari işlemin iptaline karar verildiği, böylece davalının işleteni olduğu aracın alkollü olarak kullanıldığının sübuta ermediği” gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ZMSS sözleşmesine dayanılarak, sigortalı aracın sürücüsünün alkollü olması sebebiyle zararın, münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiği ve teminat kapsamında olmadığı iddiasıyla, olayda zarar gören 3.kişiye ödenen hasar bedelinin sigortalıdan (akitten) tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Zorunlu Mali Sorumluluk Sorumluluk Genel Şartlarının B.4.d maddesinde; tazminatı gerektirin olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Zorunlu Mali Sorumluluk Sorumluluk Genel Şartlarının B.4.d maddesine dayanılarak açılan bu davada; davacı vekili, sigortalı aracın, olay günü 1,16 promil alkollü olduğu belirlenen S. Ö.tarafından kullanıldığını, aldığı alkolün etkisi ile de kazaya neden olduğunu ileri sürmüş ve delil olarak trafik kazası tespit tutanağına dayanmıştır.

Davalı vekili ise, aracın sürücüsünün S. Ö. olmadığını savunmuş ve delil olarak adı geçen şahıs hakkında alkollü olarak araç kullanması nedeniyle verilen ehliyetinin geri alınması işleminin iptali için açılan ve sonuçlanan İdare Mahkemesi dava dosyasına dayanmıştır.

Mahkemece, davalı vekilinin savunmasında belirttiği İdare Mahkemesine ait dava dosyası getirtilerek incelenmiş ve yapılan yargılama sonucunda, “kesinleşen İdare Mahkemesi kararına göre, aracın, alkollü olduğu tespit edilen S. Ö. tarafından kullanıldığı sabit olmadığından bu kişi hakkında alkollü araç kullanmaktan dolayı ehliyetinin geri alınmasına ilişkin idari işlemin iptaline karar verildiği, böylece davalının işleteni olduğu aracın alkollü olarak kullanıldığının sübuta ermediği” gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; sigortalı aracın sürücüsünün alkollü olduğu belirlenen S.Ö. olup olmadığı ve kazanın münhasıran alkolün etkisiyle meydana gelip gelmediği, S.Ö. hakkında olay günü alkollü olarak araç kullanması nedeniyle verilen ehliyetinin geri alınmasına ilişkin idari işlemin iptali için açılan davanın sonucunda İdare Mahkemesince verilen kararda araç sürücüsünün kim olduğu konusunda kesin bir belirleme yapılıp yapılmadığı, bu kararın gerekçesinin ve gerekçesine dayanak teşkil eden delillerin de eldeki bu davada sigortalı aracın sürücüsünün alkollü olduğu belirlenen S.Ö. olduğu yönünde ileri sürülen iddianın aksinin ispatı için yeterli nitelikte görülüp görülemeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Davaya konu kaza sonrasında olay yerine gelen polis memurlarınca düzenlenen kaza tespit tutanağında, sigortalı aracın sürücüsünün alkollü olduğu belirlenen S.Ö.olduğu belirtilmiş ve sürücü olarak gösterilen S. Ö. hakkında alkollü olarak araç kullanması nedeniyle ehliyetinin altı ay süreyle geri alınmasına karar verilmiştir. S. Ö. tarafından bu işlemin iptali için İdare Mahkemesinde açılan dava dosyasının incelenmesinden de; S. Ö.'ın, aracın olay günü dayısının gelini olan Nihal Vural tarafından kullanılırken aracın kontrolden çıkarak yol üzerinde park etmiş araçlara çarptığını, kendisinin ise bu aracın içinde yolcu olarak bulunduğunu ileri sürerek idari yaptırım kararının iptaline karar verilmesini istediği, kaza sesini duyarak araçlarının yanına gelen araç sahiplerinin de “ çarpma sesini duyduklarında dışarıya çıktıklarını, aracın yanında S.i Ö.'ı yakaladıklarını, onu polise götürdüklerini, ancak aracın kimin tarafından kullanıldığını görmediklerini” beyan ettikleri ve İdare Mahkemesince de “aracın, alkollü olduğu tespit edilen S. Ö. tarafından kullanıldığının sabit olmadığı” gerekçesi ile işlemin iptaline karar verildiği ve bu kararın onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

İdare Mahkemesince verilen ve kesinleşen kararın yukarıda yazılı gerekçesinde, sigortalı aracın olay günü sürücüsünün alkollü olduğu belirlenen S.Ö. olmadığı yönünde kesin bir belirleme yapılmamıştır. Bu nedenle; İdare Mahkemesince ispat yetersizliğine dayanılarak verilen kararın ve karara dayanak teşkil eden delillerin, eldeki bu dava yönünden, zarara neden olan sigortalı aracın kaza sırasındaki sürücüsünün alkollü olduğu belirlenen S. Ö olmadığının kabulü için yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu kazaya ilişkin kaza tespit tutanağında, sürücünün S. Ö. olduğu belirtilmiştir. Kaza tespit tutanakları ise aksi ispat edilene kadar geçerli resmi belge niteliğindedir.

Bu durumda; mahkemece, kaza tespit tutanaklarının aksi sabit oluncaya kadar geçerli resmi belgelerden olduğu gözetilerek, tutanağı düzenleyen polis memurlarının tanık sıfatı ile dinlenmesi ve tanık beyanları ile tüm deliller birlikte değerlendirilerek, zarara neden olan aracın kaza sırasındaki sürücünün S.Ö. olup olmadığının tespit edilerek açıklığa kavuşturulması, sürücünün S.Ö. olduğunun belirlenmesi halinde ise; kaza saatine göre kaza anındaki alkol oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunup bulunmadığı, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında olup olmadığı üzerinde durulması, içinde nörolog doktorun da bulunduğu uzman bilirkişi kurulundan rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 13.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/19515, Karar No: 2014/26071, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19515 E.  ,  2014/26071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İş Mahkemesi

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı belediye işçisi olarak çalışırken, ...ne devredildiğini, davalı belediye işyerinde çalıştığı dönemde yapılan fazla çalışmaların karşılığı ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı belediye vekili, davacının fazla çalışma yapmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, müvekkilinin devir tarihinden önce doğmuş işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hesaplamaya esas alınan dönemde davacının toplu iş sözleşmesinden yararlandığı ve toplu iş sözleşmesi hükmü gereğince fazla çalışma saat ücretinin, normal çalışma saat ücretinin yüzde yüz fazlası olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Dosya kapsamında, hesaba esas alınan sürede işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmeleri bulunmadığı gibi, davacının toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadığı da belirli değildir. Anılan sebeple, hesaba esas alınan dönemde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmelerinin celp edilerek incelenmesi ve davacının toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadığının araştırılması gerekirken, bu yönde bir araştırma ve inceleme yapılmadan yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Diğer taraftan, fazla çalışma şahit beyanlarıyla belirlenmiş olup, şahitlerin ifadelerinin kapsamı, hesaba esas alınan çalışma süresi, bu süre boyunca hastalık, izin veya mazeret izni gibi sebeplerle çalışma yapılmadığı günler olabileceği de dikkate alındığında, fazla çalışma ücreti alacağından yüzde kırk oranından az olmamak üzere takdiri indirim uygulanması gerekirken, yazılı şekilde indirimin yüzde otuz oranında uygulanması hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebeplerden, eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.