muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4773, Karar No: 2019/6562, Tarih: 25.09.2019

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir:"Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir.“

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anaya Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür.Anayasa Mahkemesinin kararına göre, “Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 25.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12217, Karar No: 2010/1404, Tarih: 11.02.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/12217 E.  ,  2010/1404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklılar tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan tahliye istekli icra takibine davalı borçlunun itiraz etmemesi üzerine davacı icra mahkemesinden tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece tahliyeye karar verilmesi üzerine karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 1.3.2009 başlangıç tarihli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralayanların birden fazla olması halinde zorunlu dava arkadaşlığı gereğince icra takibini birlikte yapmaları ve davayıda birlikte açmaları gerekir. 1.3.2009 başlangıç tarihli kira sözleşmesi mülk sahiplerini temsilen ..., ..., ..., ..., ... ve ...'a vekaleten ... tarafından yapılmıştır. İcra takibi ise maliklerden ..., ... (...), ..., ..., ... ve ... tarafından yapılmıştır. Kiralanana ait tapu kaydından ... ile ...'ün de paydaş oldukları anlaşılmasına rağmen adı geçenlerin takip talepnamesinde ve dava dilekçesinde yer almadıkları görülmüştür. Tahliye isteği bölünemeyen isteklerden olup, kiralayanlar arasında mecburi dava arkadaşlığı bulunduğundan mahkemece istemin reddi yerine tahliyeye karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 11.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9373, Karar No: 2013/23437, Tarih: 10.10.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/9373 E.  ,  2013/23437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aydın 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :25.01.2013

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan yargılama sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından, davacı-davalı kocanın davasının kabulü, kusur belirlemesi ile yoksulluk nafakası ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı-davacı yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, oybirliğiyle karar verildi.10.10.2013 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/16341, Karar No: 2012/21488, Tarih: 11.10.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/16341 E.  ,  2012/21488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılanın sahibi olduğu, ... il merkezinin dışında ve jandarma bölgesinde bulunan ... Toyata Plaza isimli iş yerinde, olayın meydana geldiği 19-20/03/2006 tarihlerinde sanık ...'ın güvenlik görevlisi olarak çalıştığı; sanık ... ile diğer sanık ...'in daha önceden planladıkları üzere 19/03/2006 günü saat 19:30 sularında, çay içmek ve sohbet etmek amacı ile sanık ...'in söz konusu şirkete geldiği ve bu saatten itibaren her iki sanığın kulübede oturdukları; sanık ...'ın olayın fark edildiği saate kadar ara ara kulübenin dışarısına çıkarak cep telefonuyla görüşmeler yaptığı; diğer yandan, sanık ...'in iş yerine gelmesinden itibaren, geceleyin açık olması gereken aydınlatmanın kapalı durumda olduğu ve iş yerine ait iki köpeğin de bağlı bulunduğu; bu sırada, sanık ...'ın belirli aralıklarla iş yerinin çevresini kontrol etmek için kulübeden ayrılıp tekrar geri döndüğü; 20/03/2006 günü saat 24:00 sularında yeniden kulübeden ayrılan sanık ...'ın yaklaşık yarım saat sonra geri dönerek, kulübede beklemekte olan sanık ...'e, iş yerinin arka kısmında bulunan araç servis girişindeki, pimapenden yapılma personel giriş kapısının zorlanarak açılmış olduğunu belirttiği; bunun üzerine, her iki sanığın birlikte bu yere gittikleri, ancak içeri girmedikleri; sanık ...'ın bu durumun ardından yaklaşık 1 – 1,5 saat sonra jandarmayı ve katılanı telefonla arayarak olayı bildirdiği ve kulübedeki köpekleri serbest bıraktığı; olay yerinde yapılan incelemede, iş yerine arka kısımdaki tel örgülerden atlayarak girilip, iş yerine ait üç kapının zorlanmak sureti ile açılarak sekreter odasındaki çelik kasaya ulaşıldığının ve çelik kasanın orijinal ya da kopya anahtar ile açılıp, içerisinden 25.000 Dolar ve 10.000 Avro tutarında döviz ile 50.000 TL tutarında değişik ziynet eşyalarının çalındığının tespit edildiği anlaşılmakla ;

Öncelikle sanıklara ve yakın akrabalarına ait banka ve diğer finans kurumlarında bulunan hesaplar üzerinde, olaydan sonra belirgin bir artış olup olmadığının araştırılması; sanık ...'in maaşı üzerine konulan hacizlerin devam edip etmediğinin belirlenmesi; ayrıca,

Öncelikle sanıklara ve yakın akrabalarına ait banka ve diğer finans kurumlarında bulunan hesaplar üzerinde, olaydan sonra belirgin bir artış olup olmadığının araştırılması; sanık ...'in maaşı üzerine konulan hacizlerin devam edip etmediğinin belirlenmesi; ayrıca,

sanıkların taşınır ve taşınmaz mal varlıklarının araştırılarak olaydan sonra gelirlerinin üzerinde bir edinimin bulunup bulunmadığının tespit edilmesi; diğer yandan, olay tarihinden makul bir süre önce ve sonrasına ait görüşme dökümlerinin incelenerek şüphe arz eden bir durumun bulunup bulunmadığının değerlendirilerek gerekirse görüşme yapılan telefon numaraları sahiplerinin de tanık olarak beyanlarına başvurulması; ayrıca, katılanın yeniden beyanının alınarak, olay öncesinde, kasa anahtarını nereye bıraktığının öğrenilip, katılanın odasının temizliği ile de ilgilenen sanık ...'in bu yere kolayca ulaşıp ulaşamayacağının tespitinin ardından bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde sanıkların beraatlerine karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 11.10.2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1573, Karar No: 2020/2886, Tarih: 26.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/1573 E.  ,  2020/2886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi ( Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki asıl dosyada alacak, birleşen dosyada sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine birleşen davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı-birleşen dos. davalısı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 6.856,20 TL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4235, Karar No: 2020/6170, Tarih: 23.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/4235 E.  ,  2020/6170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanıklardan ...’in 08/05/2012 tarihli tutanakta, olmayan eşyaların başka icra dosyalarından muhafaza altına alındığını beyan ettiği, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde malların haczedildiği dosyaları belirttiği, ancak evrakların silik olması nedeniyle dosya numaralarının okunamadığı anlaşılmakla; sanık müdafiinden ilgili icra dosyaları sorularak, belgelerin denetime olanak sağlayacak şekilde asılları veya okunaklı onaylı fotokopileri dosyaya eklenip savunmanın doğruluğu araştırıldıktan sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik kovuşturma ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Haciz işlemlerinin gerçekleştiği tarihte borçlunun iş yerinde maaşlı işçi olarak çalışan sanık ...’ın yargılama aşamasındaki savunmasında, iş yeri sahiplerinin işleri bozulunca iş yerinin kapandığını ve eşyalar hakkında bir bilgisinin bulunmadığını beyan etmesi karşısında, İcra Müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzların kaybolmasına neden olduğu eyleminin TCK’nun 75. maddesi gereğince önödeme kapsamında kalan TCK’nun 289/3. maddesinde yazılı suçu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan, aynı Yasa'nın 289/1. maddesinden hüküm kurulması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 23/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5615, Karar No: 2006/8100, Tarih: 17.04.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/5615 E.  ,  2006/8100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

TTK.nun 688/6.maddesi gereğince senette tanzim yerinin yazılı olması gerekir. Aynı Kanunun 689/son maddesine göre ise, tanzim edildiği yeri gösterilmeyen bir senedin tanzim edenin ad ve soyadının yazılı olduğu yerde tanzim edildiği hükme bağlanmıştır. Somut olayda takip dayanağı senette keşidecinin ad ve soyadı yanında tanzim edildiği yer "Gültepe" olarak gösterilmiş olup, gösterilen bu yer idari birim niteliği taşımamaktadır. Bu durumda takip konusu senet kambiyo senedi niteliği taşımadığından İcra Mahkemesince İİK.nun 170/a-2.maddesi uyarınca takibin iptaline karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle şikayetin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17336, Karar No: 2014/2719, Tarih: 11.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/17336 E.  ,  2014/2719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2013

NUMARASI : 2010/801-2013/124

Taraflar arasındaki imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına takdir edilen karşılığın arttırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: G.. B.. hakkındaki davanın husumetten reddine, S.. B.. aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan S.. B.. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına takdir edilen karşılığın arttırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece G.. B.. hakkındaki davanın husumetten reddine, S.. B.. aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı S.. B.. vekilince temyiz edilmiştir.

1) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile; “24/2/1984 tarihli ve 2981 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan imar uygulamalarından doğan ve ipotekle teminat altına alınanlar da dâhil olmak üzere her türlü alacak ve bedeller, borçlu idarelerce, ipotek veya uygulama tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanunda belirtilen kanuni faiz oranı uygulanmak suretiyle güncellenerek ilgililerine ödenir.Bu hüküm devam eden davalarda da uygulanır” hükmü getirilmiş olup,

Bu değişiklik uyarınca taşınmazın ipotek veya uygulama tarihindeki niteliği esas alınmak suretiyle bedele dönüştürülen davacılar payının o tarihteki karşılığı tespit edildikten sonra, bu bedele 3095 sayılı Kanunda belirtilen kanuni faiz oranı uygulanmak suretiyle dava tarihine güncellenerek bedel tespiti için bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gibi,

2) Aynı düzenleme ile; "bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı S.. B.. vekilinin temyiz itirazı doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.