muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4883, Karar No: 2021/6831, Tarih: 20.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/4883 E.  ,  2021/6831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

1-)5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, sanık hakkında, “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, ''sahte fatura kullanma” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme", “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, gerekçede iddianame dışına çıkılarak sanığın sahte fatura düzenleme eyleminin yanı sıra ayrıca sahte fatura kullandığının kabul edilmesi ve hangi suçtan hüküm kurulduğunun hüküm fıkrasında belirtilmemesi suretiyle gerekçeyle hüküm fıkrası arasında çelişki yaratılması,

2-)Sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılan kamu davasında; sanığın, şirkette 2008 yılında sekreter olarak işe başladığını, şirketin... ve... adına tescil edildiğini ancak gerçek sahibinin ...... olduğunu, ...’in isteği üzerine şirkete üç aylığına ortak olduğunu, toplamda şirkette altı ay çalıştığını, çalıştığı dönemde hiçbir belgeye imza atmadığını, sahte fatura düzenlemediğini, faturaların şirketin muhasebeciliğini yapan ... ...’ın da düzenlemiş olabileceğini savunması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

a) Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan fatura asıllarının temin edilmesi ile sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; savunmasında bahsi geçen , ...... ve ... ... isimli kişilerin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

b) Tanıkların da faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde sanık ve bu kişilerin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

c) Fatulardaki yazı ve imzaların sanığa ya da tanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler tespit edilip tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6307, Karar No: 2023/3490, Tarih: 06.06.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/6307 E.  ,  2023/3490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Antalya ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesi uyarınca 2020 yılında yapılan kadastro çalışması sırasında, 144 ada 24 parsel sayılı 13.084,33 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının edinme sebebi bölümünde mülga 2613 sayılı Kanun ile 5602, 509 ve 766 sayılı Kanunlara göre yapılan kadastro / tapulama çalışmaları sırasında kadastroya tabii tutulmayarak tespit harici bırakılan yer olduğu belirtilerek, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, tarla vasfıyla, davalı ... adına tespit edilmiştir.

2. Davacı ... vekili dava dilekçesinde; Antalya ili ... ilçesi ... Mahallesi 144 ada 24 parsel sayılı taşınmazın, Hazine'ye ait olup tespit dışı bırakılan ve ilk tesis kadastrosu yapılırken kimsenin kullanımında olmayan devletin hüküm ve tasarrufu altında sayılan yerlerden iken yapılan çalışma sonucunda taşınmazın davalı adına tespit edildiğini, 3402 sayılı Kanun'un 14 inci ve 17 inci Maddesinde yer alan zilyetlikle iktisap koşullarının davalı açısından oluşması gerektiğini, yapılan çalışmaların Kanun ve genelge hükümlerine aykırı olduğunu belirterek, kadastro tutanağının iptali ile taşınmazın Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taşınmazın müvekkili olan davalının dedesi Hakkı Özenden kaldığını, davalı tarafından teyzesi ...'e icara verilerek bilfiil tarım ürünü ekilerek aralıksız olarak zilyet ve tasarruf edildiğini, taşınmazın kadastro tespiti çalışmalarında kısmen bakımsız görünmüş olmasının veya ekili olmamasının Hazine arazisi niteliği ile davacı tarafı ait olduğu anlamına gelmediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taşınmazın müvekkili olan davalının dedesi Hakkı Özenden kaldığını, davalı tarafından teyzesi ...'e icara verilerek bilfiil tarım ürünü ekilerek aralıksız olarak zilyet ve tasarruf edildiğini, taşınmazın kadastro tespiti çalışmalarında kısmen bakımsız görünmüş olmasının veya ekili olmamasının Hazine arazisi niteliği ile davacı tarafı ait olduğu anlamına gelmediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, her ne kadar keşifte dinlenilen mahalli ve tespit bilirkişileri, dava konusu taşınmazda keşif günü zeminde ekili olan kısımların (bilirkişi raporunda A ile belirtilen kısım) davalı tarafından en az 40 - 50 yıldır ekin ekilerek kullanıldığını belirtmiş, davalı tanıkları da taşınmazın akılları erdiğinden beri davalının dedesi Hakkı Öner tarafından kullanıldığı, sonrasında annesi ...'a, ondan da davalıya kaldığı, devamlı olarak ekin ekilmek suretiyle kullanıldığı yönünde beyanda bulunmuş iseler de, bilirkişi kurulunca hazırlanan raporda, hava fotoğraflarının, ortofoto ve uydu görüntülerinin, toprak yapısının değerlendirilmesinde taşınmazda B ve C ile belirtilen kısımlarının taşlık, kayalık ve kullanımsız yapıda olduğunun, bu durumun keşif günü dahi devam ettiğinin, A ile belirtilen kısmın 1963, 1971, 1980, 1992 tarihli hava fotoğraflarının değerlendirilmesinde taşınmazın tarımsal faaliyette kullanılmayan, taşlık yapıda olduğunun, çevre arazilerle arasında sınırının belirginleşmediğinin, imar ihyasının tamamlanmadığının, 2010 yılı itibariyle taşınmazın kuzey kısımları dışında imar - ihyası tamamlanarak tarım toprağı vasfının oluşmadığına yönelik tespitler karşısında mahalli ve tespit bilirkişi anlatımlarına itibar edilmediği, taşınmazda B ve C ile belirtilen kısımların keşif günü dahi taşlık çalılık halde olduğu ve imar - ihyalarının tamamlanmadığı, A ile belirtilen kısmın ise 2010 yılı itibariyle imar - ihyasının tamamlandığı, daha önceki tarihlerde kullanımın emek ve masraf gerektirmeyen, zilyetliğin sürdürülmesi seviyesinde kaldığı, bu nedenle davalı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle, davanın kabulüne, 144 ada 24 parsel sayılı taşınmaz hakkında 3402 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesi kapsamında yapılan kadastro tespitinin iptaline, taşınmazın Hazine adına, kadastro tutanağındaki yüzölçüm ve niteliğiyle tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; taşınmazın (B) ve (C) harfleriyle gösterilen kısımlarına yönelik davanın kabulü kararına karşı istinaflarının bulunmadığını, (A) harfleriyle gösterilen kısım yönünden ilk derece mahkemesince eksik araştırma ve inceleme yapıldığını, delil olarak sundukları vergi ve emlak kayıtları ile nüfus kayıtlarının dosya arasına alınmadığını, taşınmazın diğer komşu parseller ile öncesinde bir bütün iken sonrasında mirasçılar arasında yapılan taksimle davalıya intikal ettiğini, 1995 ile 2010 tarihleri arasına ilişkin uydu görüntüsü ve hava fotoğraflarının mevcut olmadığını ve bilirkişi raporunun somut verilere dayanmadığını belirterek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması suretiyle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, keşif beyanlarında ekilmeyen öbekler hariç taşınmazın 40 - 50 yıldır davalı tarafından ekildiği bildirilmiş ise de, hava ve uydu fotoğrafları ile desteklenen bilirkişi rapor içeriklerine göre taşınmaz üzerinde imar ihya çalışmaları tamamlanarak tespit tarihine kadar 20 yıllık kesintisiz zilyetliğin bulunmadığının anlaşıldığı, bu nedenle ilk derece mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçelerle, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, çekişmeli taşınmaz üzerinde davalı taraf lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kanun'un 14, 17 ve Geçici 8 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

3402 sayılı Kanun'un 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17182, Karar No: 2025/10844, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/17182 E.  ,  2025/10844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1291 E., 2022/713 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/388 E.,2021/274 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7,

3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca

İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12710, Karar No: 2018/1250, Tarih: 08.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/12710 E.  ,  2018/1250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazın kamulaştırılmasına ilişkin, kamulaştırma evraklarının tapu malikleri ve mirasçılarına tebliğ edilip edilmediği, ilgili idare ve noterlikten araştırılıp, tebligat yapılmış ise tebligat asıllarının veya onaylı bir suretlerinin davalı idare ve ilgili noterlikten,

2- Dava konusu taşınmazın Kamulaştırma Kanununun 17. maddesine göre tesciline ilişkin ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1984/40 esas 1984/18 karar sayılı dosyasının mahkemesinden,

3-Kamulaştırma bedelinin taşınmaz maliklerine ödenip ödenmediği, sorularak ödeme yapılmış ise ödeme belgelerinin davalı idare ve ilgili Banka Bölge Müdürlüğü'nden,

4-Dava konusu taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tüm maliklerini gösterir şekilde tedavüllü tapu kaydı ilgili Tapu Müdürlüğü'nden,

Getirtildikten, sonra alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2797, Karar No: 2012/4583, Tarih: 04.07.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2797 E.  ,  2012/4583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ...Ş. ve SGK ... İl Müdürlüğü vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davaya konu sıra cetvelinde paranın taraflar arasında garameten paylaştırıldığını, ancak garame hesabının yanlış yapıldığını, kendilerine daha fazla para ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, paranın talepleri gibi dağıtılması suretiyle sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar Denizbank A.Ş. ve SGK vekilleri, garame hesabının doğru olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu sıra cetvelindeki garame hesabının yanlış olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile sıra cetvelinin taraflara dağıtımına ilişkin kısmının iptaline, dağıtıma konu paradan tespit edilen miktarların taraflara ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı SGK vekili ve davalı ...Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı SGK vekili ve davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı SGK vekili ve davalı ...Ş. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı ...Ş.'den alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 04.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/799, Karar No: 2017/1931, Tarih: 09.03.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/799 E.  ,  2017/1931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Dava, davacının ev hizmetlerinde sürekli olarak,ücret karşılığı çalıştığı iddiası ile hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde sürekli çalışma unsurunun ispat edilemediğinden davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 Sayılı Yasa’nın 6. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Mahkemece, çalışmanın sürekli olduğunun ispat edilemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de; ...’nun 05.02.2014 tarih ve 2013/10-2280-2014/65 esas-karar nolu kararında "Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, davacının ev hizmetlerinde çalışma süresinin tespiti" talebine ilişkin olarak, mahkemece yapılan araştırmanın hüküm kurmaya yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle, ev hizmetleri ile ev hizmetlerinde çalışanlar yönünden mevzuatın incelenmesi gerekmektedir.

Bilindiği üzere iş mevzuatı yönünden, ev hizmetlerinin, gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrasında, gerekse 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasında yer alan hükümler ile bu Kanunların uygulama alanı dışında bırakıldığı görülmektedir.

Sosyal güvenlik mevzuatı açısından ise gerek mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu gerekse 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu kapsamında sigortalı olabilmek üç temel koşula bağlanmıştır.

Bu koşullar; hizmet akdi ile çalışma, işin işverene ait işyerinde yapılması ve mülga 506 sayılı Kanun’un 3. ve aynı yöndeki 5510 sayılı Kanun’un ise 6. maddesi kapsamında olmamak olarak sıralanabilir.

506 sayılı Kanun’un 3. maddesi sigortalı sayılmayanları; diğer bir ifade ile anılan Kanun kapsamına alınmayanları sıralamaktadır.

Buna göre mülga 506 sayılı Kanun’un “Sigortalı sayılmayanlar” başlıklı 3. maddesi uyarınca:

“Aşağıda yazılı kimseler bu Kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar:

D) (Değişik: 11/8/1977 - 2100/1 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…”