muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1428, Karar No: 2022/3608, Tarih: 16.05.2022

“Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir.”

Şeklindeki düzenleme ile ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır.

2. Bu durumda haksız tahrik, kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet ya da şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade eder. Bu hâlde fail, suç işleme yönünde önceden bir karar vermeden, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısı üzerinde meydana getirdiği karışıklığın neticesi olarak bir suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan nedenlerden biridir. Başka bir anlatımla, haksız tahrik hâlinde failin iradesi üzerinde zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmaktadır.

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları (Örn: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 21.12.2021 tarihli ve 2021/1-262 Esas, 2021/660 Karar sayılı kararı; 09.12.2021 tarihli ve 2020/1-266 Esas, 2021/621 Karar sayılı kararı; 24.09.2020 tarihli ve 2020/1-5 Esas, 2020/376 Karar sayılı kararı; 17.10.2019 tarihli ve 2019/1-20 Esas, 2019/607 Karar sayılı kararı; 20.03.2018 tarihli ve 2016/1-625 Esas, 2018/109 Karar sayılı kararı) ile öğretide de kabul gören görüşler incelendiğinde, doğrultusunda haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sâdır olmalıdır.

4. 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun’da, 765 sayılı Kanun'da yer verilen “ağır – hafif tahrik” ayırımına son verilerek tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verileceği, diğer hallerde ise maddede gösterilen iki sınır (¼ - ¾) arasında belirlenen oranda cezadan indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

5. Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlemediğinin belirlenmesi önemlidir. Mağdurdan gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.

5. Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlemediğinin belirlenmesi önemlidir. Mağdurdan gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.

6. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde katılanın, sanığın eski eşi, kendisinin ise olan kız kardeşi ...'ya sahip çıkmasının, onun ihtiyaçları ve barınması ile ilgilenmesinin, bu kapsamda kendi oturdukları binaya taşınmasına yardımcı olmasının, katılan tarafından sanığa yöneltilmiş haksızlık içeriği bulunan bir fiil olarak kabul edilemeyeceği, ayrıca sanığın savunmasında öne sürdüğü önce katılanın elini beline attığı hususunun, tanıklar tarafından doğrulanmadığı belirlenmekle, sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği haksız tahrik indiriminin uygulanmamasında, hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

3. Takdiri İndirim Nedenine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

1. Cezanın hafifletilmesi sonucunu doğuran takdirî indirim nedenleri kanunî dayanağını, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinden almaktadır. Mezkûr hükmün birinci fıkrasına göre;

"Fail yararına cezayı hafifletecek takdiri nedenlerin varlığı halinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine, müebbet hapis; müebbet hapis cezası yerine, yirmibeş yıl hapis cezası verilir. Diğer cezaların altıda birine kadarı indirilir."

Şeklinde kaleme alınmıştır.

2. Yukarıda zikredilen hükmün ikinci fıkrası, Mahkemece takdirî indirim nedeni uygulanıp uygulanmayacağına karar verilirken göz önünde bulundurulması gereken kıstasları, bir diğer ifadeyle takdirin şekillenmesinde rol alacak kriterleri belirler. Buna göre;

"Takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurulabilir."

3. İlgili düzenleme incelendiğinde;

a) Failin geçmişi; failin suç işleme eğiliminin olup olmadığını,

b) Sosyal ilişkileri; failin düzenli bir sosyo-ekonomik statüsünün bulunup bulunmadığını,

c) Fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları; fiilden sonraki davranışları ile hakkındaki soruşturmayı sürüncemede ya da neticesiz bırakma çabası içinde olup olmadığını ve yargılama sürecinde suçun ortaya çıkmasına yardımcı olup olmadığını,

d) Cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri; yargılama neticesinde hükmolunacak sonuç ceza miktarının, cezanın caydırıcılığı yönünden fail üzerinde herhangi bir etkisinin bulunup bulunmayacağını,

İfade eder.

c) Fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları; fiilden sonraki davranışları ile hakkındaki soruşturmayı sürüncemede ya da neticesiz bırakma çabası içinde olup olmadığını ve yargılama sürecinde suçun ortaya çıkmasına yardımcı olup olmadığını,

d) Cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri; yargılama neticesinde hükmolunacak sonuç ceza miktarının, cezanın caydırıcılığı yönünden fail üzerinde herhangi bir etkisinin bulunup bulunmayacağını,

İfade eder.

4. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 11.07.1976 tarihli ve 15643 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 07.06.1976 tarihli ve 1976/3-4 Esas, 1976/3 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nda açıkça vurgulandığı üzere, 765 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesini hüküm altına alan kanun koyucu, hâkime takdirî indirim hükmünün uygulanması konusunda geniş bir takdir yetkisi tanıyarak uygulamada çıkabilecek ve önceden öngörülme olanağı bulunmayan çeşitli hâlleri kapsayacak bir kalıp bulmanın zorluğu karşısında hâkimin bu yetkisini kısıtlamaktan özenle kaçınmış ve bu tavrını 5237 sayılı Kanun'da da devam ettirmiştir. Nitekim, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin ikinci fıkrasında takdirî indirim nedenleri sıralandıktan sonra “gibi” denilmek suretiyle takdirî indirim nedenlerinin ilgili maddede sayılanlarla sınırlı olmadığı, aksine bunların örnek olarak belirtildiği açıkça vurgulanmıştır. Burada sayılan “failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar" uygulamada hâkimi sınırlayıcı değil, yol gösterici nitelikteki gerekçelerdir. Bunun sonucu olarak da 5237 sayılı Kanun'un, takdirî indirim nedenleri yönünden sınırlayıcı sistemi değil, serbest değerlendirme sistemini benimsediği kabul edilmektedir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 31.01.2012 tarihli ve 2011/4-277 Esas, 2012-4 Karar sayılı kararı) O hâlde takdiri indirim nedeni uygulama/uygulamama yetkisi Mahkemenin takdirindedir. Ancak bu takdir yetkisi, sınırsız değildir. Bütün kararlarda olduğu gibi takdirî indirim nedeninin uygulanmasına veya uygulanmamasına ilişkin kararlar da gerekçeli olmalıdır. Bununla birlikte gösterilen gerekçelerin hak, adalet ve nasafet kuralları ile dava dosyası içeriğine ve ilgili kanun hükümlerine uygunluğunun Yargıtay denetimine tabi olacağında şüphe bulunmamaktadır.

5. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli yazılması zorunludur. Gerekçe, verilen hükmün dayanaklarının akla, hukuka ve dosya içeriğine uygun olarak izah edilmesidir. Kanunî ve yeterli olmayan, dava dosyası içeriğine uymayan bir gerekçeyle karar verilmesi, kararın, kanunî bir gerekçeye dayanmaması nedeniyle hem kanun koyucunun amacına uygun düşmeyecek hem de tarafları tatmin etmeyerek keyfîliğe yol açacaktır.

6. Buna göre öncelikle, kurulan hükümde takdirî indirim nedeninin uygulanmamasının, hukuk kurallarını zedeleyen, Kanun'un maksat ve amacına aykırı düşen, vicdanları rahatsız eden bir yanının olup olmadığı, diğer bir anlatımla takdirî indirim nedeninin uygulanmama sebebinin ‘makul’ ve ‘makbul’ olup olmadığı yürürlükteki mevzuat hükmüne göre irdelenmeli akabinde ise takdirî indirim nedeninin uygulanmama sebebinin, kanunî bir gerekçeye dayanıp dayanmadığı saptanmalıdır.

7. Bu tespitler kapsamında somut olay incelendiğinde; sanığın kişiliğinin tespiti amacıyla dikkate almaya değer olan adlî sicil kaydının gerek dava dosyasında bulunan sureti gerekse Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi kayıtlarından güncel suretinin incelenmesi neticesinde, yargılama konusu suçtan önce işlendiği belirlenen, tekerrüre esas teşkil etmeyen sabıkasının bulunduğu, ayrıca kovuşturma aşamasında iddia makamının esas hakkındaki mütalaasını açıkladığı 08.07.2021 tarihli duruşmada, duruşma tutanağının tanzimi sırasında "lanet olsun onlara, şerefsizler" şeklinde sözler söyleyip el kol hareketleri yaparak bağırıp çağırdığının Mahkemece duruşma tutanağına yansıtıldığı tespit edilmiştir. Sanık hakkında takdirî indirim nedeninin uygulanmama sebebi Mahkemece denetimine imkân tanınan, "sanığın duruşmada gözlemlenen hâli" şeklindeki kanunî bir gerekçeye dayandırılmış olup sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasının uygulanmamasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 20.10.2021 tarihli ve 2021/2696 Esas, 2021/2116 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ... 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.05.2022 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11121, Karar No: 2017/13525, Tarih: 23.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/11121 E.  ,  2017/13525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ... vs.

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, vekil edenlerinin ve davalının 180 ada 6 parsel sayılı taşınmazda malik olduklarını, bu taşınmaz üzerinde vekil edenleri tarafından yaptırılmış kargir ve betonarme iki katlı bina bulunduğunu belirterek dava konusu muhdesatın vekil edenlerine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, 20.11.2014 tarihli ön inceleme tutanağında davayı kabul etmiştir.

Mahkemece; 180 ada 6 parsel deki taşınmaz üzerinde yer alan betonarma niteliğindeki iki katlı muhdesatın 1. Katının ...'e 2. Katının diğer davalılar ..., ... ve Mehmet ...'e ait olduğunun tespiti ile tapuda beyanlar hanesine şerh edilmesine, davalı vekilinin davayı kabul etmesi nedeniyle başkaca karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 297/2 maddesine göre, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi, infaza elverişli biçimde hüküm kurulması zorunludur. Mahkemece; hüküm fıkrasında dava konusu muhdesatın davacılara ait olduğunun tespitine karar verilmiş ve sonraki fıkra ile davalı vekilinin davayı kabul etmesi nedeniyle başkaca karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Bu şekliyle karar yukarıda bahsedilen ilkeler ışığında açık ve anlaşılır olmadığından usul ve yasaya aykırı kararın bozulması gerekmiştir.

Yine; mahkemece, kısa kararda; davalı vekilinin davayı kabul etmesi nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulmuş iken gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise; dava konusu muhdesatın davacılara ait olduğunun tespitine, davalı vekilinin davayı kabul etmesi nedeniyle başkaca karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Böylelikle; gerekçeli kararla kısa karar arasında çelişki meydana gelmiştir. HMK'nun 298/2. maddesi sonradan yazılacak gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağını amirdir. Bu nedenle Mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun 10.04.1992 tarih ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni sayılacağı belirtilmiş olup, Mahkemece yapılacak iş; önceki karar ile bağlı olmaksızın çelişki giderilmek suretiyle yeni bir karar vermekten ibaret olmalıdır.

Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişki, mahkemelere ve yargıya olan güveni sarsacağı gibi infazda duraksamaya yol açacağı da açıktır. Hükümlerin kurulmasında esas olan kısa karar olup, gerekçeli karar da buna uygun olmalıdır. Hüküm, bu nedenle Kanuna, tarih ve numarası anılan Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'na aykırı olarak tesis edilmiştir

SONUÇ:Davacılar vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14167, Karar No: 2017/6781, Tarih: 14.06.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/14167 E.  ,  2017/6781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat (itirazın iptali) davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirkete sigortalı bulunan ... 07.03.2008 tarihinde ... plakalı sigortalı araç ile ... istikametinde seyir halinde iken sol ön kısmına ... plakalı aracın çarpması neticesinde maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, davaya konu olay neticesinde müvekkil sigorta şirketi tarafından sigortalıya ödenen hasar bedeli olan 2.787,62 TL davalının kusuru nedeniyle kendisine rücu edilmekte olduğunu, bu rakam müvekkili sigorta şirketi tarafından ödenmekle müvekkil şirketin sigortalısının haklarına halef olduğunu, bu nedenle borçlu aleyhine icra takibine girişildiğini ancak borçlunun bu takibe itiraz ettiğini, anılan bu nedenle takibe yapılan itirazın iptali ile takibin devamına ve %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı taraf herhangi bir dilekçe sunmadığı gibi, duruşmalara da katılmamıştır.

Davalı.... cevap dilekçesi ile; davacının yaralandığı olayda tarafının herhangi bir kusurunun bulunmadığını, tarafınca ağaç budama işi yapılmakta olduğu esnada bölgede bulunan vatandaşlara sürekli uyarılar yaptıklarını bölgede çalışma yaptıkları esnada kendilerinin çalıştığı bölgeye 15-20 metre mesafede beklemekte iken davacı tarafından bu bölgede çalışma yaptıklarının görülüp - bilinmesine karşı ve arkadaşları tarafından ve bölgede bulunanlar tarafından yapılan uyarıların dikkate alınmadan ağaç kesimi yapılan bölgeye gelmesi neticesinde kendi kusurlu davranışları sonucu olaya sebebiyet verdiğini, dolayısı ile davacının olaya kendi kusuru ile sebebiyet vermesi nedeniyle açılan davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile, ... 2.İcra Müdürlüğü'nün 2010/446 E. Sayılı dosyasında davalı tarafın 512,00 TL'lik alacak miktarına yapmış olduğu itirazın iptali ile takibin bu bedel üzerinden devamına, fazlaya ilişkin itirazın iptali talebinin reddine, şartları mevcut görülmediğinden icra inkar tazminatına hükmedilmesine yer olmadığına, dair karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 14.6.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3219, Karar No: 2025/604, Tarih: 03.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/3219 E.  ,  2025/604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/877 E., 2021/358 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiş olup, kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Çekişmeli taşınmazların 04.07.1959 tarihinde yapılan tapulama çalışmaları sırasında dere yatağı olarak tescil harici bırakıldığı, akabinde dava konusu Rize ili Güneysu ilçesi Küçükcami Mahallesi 513 ve 515 parsellerin 17.06.2002 tarihinde arsa vasfıyla idari yoldan Hazine adına tescil edildiği, taşınmazların bulunduğu yerde 23.05.2016 tarihinde 3402 sayılı Kadastro Kanunu (3402 sayılı Kanun) 22/A madde uygulaması yapıldığı anlaşılmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde, Rize ili Güneysu ilçesi Küçükcami Mahallesinde tapuda kayıtlı bulunan 247 parsel sayılı taşınmazın davacılar adına kayıtlı olduğunu, 513 ve 515 parsel sayılı taşınmazların Hazine adına kayıtlı olduğunu, 513 ile 515 parselin arasındaki alan ile 513 ile 316 parselin arasında kalan alanın ise tescil dışı bırakıldığını, taşınmazların kadastro tespitlerinin 1959 yılında yapıldığını, 1959 yılında Rize ilinde büyük bir sel felaketi yaşandığını, bu sel felaketi sonrasında tescil dışı bırakılan bu alanların müvekkillerinin murisi adına tescil edilmediğini, 513 parsel ile 515 parselin ise Hazine adına tescil edildiğini, dava konusu olan bu yerlerin 1959 yılındaki sel felaketinden hemen sonra suların yatağına çekilmesi ile yine müvekkillerinin murislerince kullanılmaya devam edildiğini, tarıma elverişli ... getirildiğini, taşınmazların ihya edildiğini, o tarihten sonra da söz konusu taşınmazların bir daha derenin sel suları altına kalmadığını, ihya adilmeleri nedeniyle derenin aktif etkisi alanından korunduğunu, halen zıraat arazileri olarak kullanıldığını, murislerinin vefatı ile taşınmazların zilyetlikle müvekkillerine kaldığını, 20 yılı aşkın bir süredir tüm taşınmazların nizasız, fasılasız, kesintisiz olarak zilyetlikle müvekkillerince kullanıldığını iddia ederek dava konusu davalılar adına tapuya tescil edilen 513 parsel sayılı taşınmazın tamamının, 515 parsel sayılı taşınmazın ise müvekkillerince kullanılan kısmının tespiti ile davalılardan Hazine adına olan tapu kaydının iptali ile müvekkilleri adına tapuya kayıt ve tescilini, yapılan kadastro tesbitinde tescil dışı bırakılan 513 parsel ile 515 parsel arasındaki alan ile 513 parsel ile 316 parsel arasındaki alanın müvekkilleri adına tapuya kayıt ve tescilini istemiş, davalılar cevap dilekçelerinde, davanın reddini savunmuşlardır.

Dava, kadastrodan önceki nedene dayalı tapu iptali ve tescil ile tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Dava, kadastrodan önceki nedene dayalı tapu iptali ve tescil ile tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; fen bilirkişisinin 27.09.2011 tarihli raporunda (A) harfi ile gösterilen 865,79 metrekarelik kısmı ile Küçükcami köyü 513 parsel sayılı taşınmazın davacılara ait tarım arazisi olduğu, taşınmazların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan taşınmazlardan olmadığı, 1959 yılında bölgede sel baskınları olması sebebiyle tarıma ara verildiği anlaşılmış ise de taşınmazların derenin taşmasıyla oluşan sel baskınından kısa sürede kurtulup davacıların ve murislerinin zilyetlik durumlarının devam ettiği, taşınmazların derenin aktif etkisinde olmadığı, zilyetlik şartlarının davacılar lehine oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, fen bilirkişisinin 27.09.2011 tarihli raporunda (A) harfi ile gösterilen 865,79 metrekarelik kısmın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, Rize Güneysu ilçesi Küçükcami köyü 513 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, kararın davacılar vekili ve Hazine vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 21.02.2013 tarihli ve 2012/8770 Esas, 2013/1817 Karar sayılı ilamında; yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli olmadığı gibi dava dilekçesinde açıklanan bir kısım taşınmazlarla ilgili İlk Derece Mahkemesince olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği, İlk Derece Mahkemesince birbiri ile çelişkili bilirkişi raporlarına dayalı olarak davanın kabulüne karar verildiği, imar-ihyanın tamamlandığı ve taşınmazın tarımsal nitelikte kullanıldığı sürenin net bir şekilde tespit edilmediği, hava fotoğraflarından yararlanılmadığı belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiş, davacılar vekili tarafından karar düzeltme talebinde bulunulması üzerine, Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 26.11.2013 tarihli ve 2013/14153 Esas, 2013/17666 Karar sayılı ilamında; karar düzeltme istemi reddedilmiştir.