muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/26831, Karar No: 2016/2153, Tarih: 27.01.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/26831 E.  ,  2016/2153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı Talebinin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 18.08.2010 - 12.07.2012 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde iş güvenliği uzmanı ve eğitmeni olarak çalıştığını, iş sözleşmesini 12.07.2012 tarihinde sağlık problemlerinin işverene bildirilmiş olmasına rağmen herhangi bir önlem almaması sebebi ile haklı nedenle feshettiğini, davacının yaptığı iş nedeniyle hastalandığını, şehir dışı çalışmaları sebebi ile hakettiği fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile izin ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının yaptığı iş nedeniyle hastalandığı iddiasının doğru olmadığını, davacının meslek hastalığına yakalandığı konusunda yetkili kurumlardan alınmayan raporların kabulünün mümkün olmadığını, iş sözleşmesinin davacı tarafından haksız olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı vekili tarafından iş akdinin sağlık problemlerinden dolayı feshedildiğinin bildirildiği, taraf vekilleri tarafından sunulan hastane raporları ve mail yazışmaları ile 07.06.2012 tarihli hastane raporunda davacının yüksekte çalışabileceği ancak ağır kaldırmaması gerektiği hususlarının belirtilmiş olması karşısında, davacının yaptığı işe ve alınan rapora göre söz konusu çalışmasını sürdürmesinin sağlığını tehdit edeceğinin dinlenen tanık beyanları ile anlaşıldığı, fazla çalışmaların da usulünce hesaplanıp ödenmediği bu nedenlerle iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı nedenlerle feshedildiği gerekçesiyle, izin ücreti talebinin reddine, diğer taleplerin ise bilirkişi raporu doğrultusunda kabulüne ya da kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık, iş sözleşmesinin konusu olan işin yapılmasının işin niteliğinden doğan bir sebeple davacı işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olup olmadığı, bu hususun mahkemece usulünce araştırılıp araştırılmadığı ve bu bağlamda davacı işçi tarafından gerçekleştirilen feshin haklı bir nedene dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2- Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık, iş sözleşmesinin konusu olan işin yapılmasının işin niteliğinden doğan bir sebeple davacı işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olup olmadığı, bu hususun mahkemece usulünce araştırılıp araştırılmadığı ve bu bağlamda davacı işçi tarafından gerçekleştirilen feshin haklı bir nedene dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun "Sağlık Sebepleri" başlıklı I. bendinin "a)" numaralı alt bendinde, iş sözleşmesinin konusu olan işin yapılması işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olduğu takdirde işçinin iş sözleşmesini haklı olarak feshedebileceği belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı yaptığı iş nedeniyle hastalandığını, doktor raporu aldığını iş sözleşmesini bu nedenle haklı olarak feshettiğini ileri sürmüş, davalı ise böyle bir durumun söz konusu olmadığını, davacının aldığı raporların yetkili kişi ve kurumlardan alınmadığını ve bu raporların kabulünün mümkün olmadığını savunmuştur.

Bu durumda, iş sözleşmesinin konusu olan işin yapılmasının işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olup olmadığının tespiti için, mahkemece uzman bilirkişiler eşliğinde işyerinde keşif yapılmalı, rapor aldırılmalı ve sonucuna göre feshin haklı bir nedene dayanıp dayanmadığı saptanmalıdır. Mahallinde yapılacak olan keşfe, davacının yaptığı iş ve davacının doktor raporlarında belirtilen hastalıklardan anlayan uzman bir doktor, bir iş güvenliği uzmanı ve hukukçu bir bilirkişi katılmalıdır. Salt tanık beyanları ile iş sözleşmesinin konusu olan işin yapılmasının işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olup olmadığının tespiti mümkün değildir. Ayrıca, davacı tarafından dosyaya sunulan doktor raporları bu konuda yetersiz olup davalı vekili bu raporları kabul etmediğini açıkça ifade etmiştir.

Yukarıda yazılı hususlar yerine getirilmeden eksik araştırma ile karar verilmesi hatalıdır.

3- Taraflar arasındaki ikinci uyuşmazlık, fazla çalışma ücretinin doğru olarak hesaplanıp hesaplanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanları nazara alınarak davacının haftanın 4 günü ve günlük 08:00-18:00 saatleri arasında, haftanın bir günü 12 saat ve ayda iki Cumartesi günü çalıştığı, davacının haftalık fazla çalışmasının 6 saat olduğu belirtilmiş ve bu süre üzerinden fazla çalışma ücreti hesaplanmış ise de davalı tarafından dosyaya sunulan izin belgelerinde davacının özellikle hafta sonu günlerinde izinli olduğu, ancak bu izin belgelerinde görünen sürelerin fazla çalışma süresinin hesabında dışlanmadığı anlaşılmaktadır. Yapılması gereken, söz konusu izin belgelerinde belirtilen sürelerin, fazla çalışma süresinin hesabında dışlanarak, fazla çalışma süre ve ücretini yeniden hesaplattırmaktır. Karar bu yönden de hatalı olup bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2785, Karar No: 2012/3197, Tarih: 20.02.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/2785 E.  ,  2012/3197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret, tehdit, kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32/1. maddesi uyarınca ceza tertibine yer olmadığına, anılan Kanun'un 57. maddesi gereğince koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbirine hükmedilmesine dair, Söke 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/08/2010 tarihli ve 2010/436-102 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 04.10.2011 gün ve 20598 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.01.2012 gün ve 360042 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında “ 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150/2. maddesinde yer alan "Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malûl veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafii görevlendirilir." şeklindeki düzenleme nazara alınarak, akıl hastası olduğu anlaşılan sanığa müdafii atanmasının zorunlu olması dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

30.12.2010 tarihli duruşmada "Fiili işlediği yolunda kuvvetli şüpheler bulunan sanığın, akıl hastası olup olmadığı, akıl hastası ise ne zamandan beri hasta olduğu ve bunun, sanığın davranışları üzerindeki etkilerini saptamak için, sağlık kurumunda gözlem altına alınmasına, akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığının belirlenmesi amacıyla rapor alınmasına" karar verildiği halde, müdafii olmayan sanığa, CMK'nun 74/2 maddesi gereğince müdafii atanması, CMK'nun 188. maddesi gereğince müdafiin katılımı ile yargılama yapılarak hüküm kurulması gerekirken müdafii atanmadan savunma hakkı kısıtlanarak verilen karar hukuka aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği istem yazısındaki düşünce yerinde görüldüğünden, Söke 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 10.03.2011 tarih ve 436/102 sayılı kararın, CYY'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonraki işlemlerin yeniden duruşma açılarak aynı Yasa maddesinin 4-b fıkrası gereğince, yerinde mahkemesince tamamlanmasına, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/17814, Karar No: 2020/1222, Tarih: 21.01.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/17814 E.  ,  2020/1222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, mal varlığına zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında kasten mala zarar verme ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan sanık müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2)Sanıklar ...ve ...hakkında katılan ...'ı kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a)Katılanın yaralanmasına ilişkin düzenlenen ...Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 14.08.2013 tarihli adli raporunda; nazal kemik kırığının hayati fonksiyonlarını 1 (bir) hafif derecede etkilediğinin belirtildiği ancak anılan raporda yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunda değerlendirme yapılmadığı ve katılan vekilinin duruşmalardaki beyanlarında bu olay nedeniyle katılanın yüzünde sabit iz kaldığını beyan etmiş olduğunun anlaşılması karşısında, katılanın yaralanmasına ilişkin tüm rapor, grafi ve tıbbi evrakın en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne gönderilerek, katılanda meydana gelen yaralanmanın, "yüzde sabit ize" neden olup olmadığı hususu belirlendikten sonra, sanıkların hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Taraflar arasında karşılıklı kavga şeklinde gerçekleşen olayda taraf anlatımlarının farklı olduğunun ve mahkemece ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinin kabulü ile haksız tahrik hükümlerinin tatbik edildiğinin anlaşılması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren uygulamalarında kabul edildiği üzere, TCK'nin 29. maddesi gereği asgari seviyede (1/4) haksız tahrik indirimi yapılması gerekirken, sanıklar hakkında hükmolunan cezalarda (1/2) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18336, Karar No: 2017/7229, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/18336 E.  ,  2017/7229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8981, Karar No: 2008/11062, Tarih: 25.09.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/8981 E.  ,  2008/11062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının 1200 nolu tarımsal sulama abonesi olduğunu, 20.12.2004 tarihinde gönderilen faturanın, elektrik tarifeler Yönetmeliğinin 38.maddesine aykırı olarak düzenlendiğini, itirazlarının dinlenmediğini, sayacın ilk endeksi ile son endeksi arasındaki farktan ayrı olarak faturada +/- tüketim miktarı adı altında hayali bir miktar ile ayrıca reaktif enerji adı altında hesaplama yapılıp toplam 20.262.880.000 TL istendiğini bildirip, faturanın 2.543.400.000 TL olarak düzeltilmesine, bakiyesinden borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya bakmanın idari yargının görevli olduğunu ve faturanın da doğru olduğunu bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının borcunun 2.543.400.000 TL olduğunun tespitine, fazlasından borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava konusu Faturada son endeks ile ilk endeks arasındaki fark tüketimden ayrı olarak (+/-) tüketim adı altında ve reaktif tüketim de nazara alınarak hesaplama yapıldığı görülmektedir. Davacı, faturada (+/-) olarak gösterilen miktar ile reaktif enerji olarak gösterilen

2008/8981-11062

miktarların tahakkukta hesaplamaya dahil edilmemesi gerektiği iddiası ile bu davayı açmıştır. Davalı ise genel müdürlüğün talimatı ile 2004 yılı sulama mevsimi başlamadan önce yöredeki kaçak elektrik kullanımını önlemek için tüm mekanik sayaçların yerlerine dijital saat takılmak üzere söküldüğünü, bir kısım abonelerin dijital saat taktırmadan elektrik kullanmaya devam ettiklerini, bu nedenle Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 18.maddesi ile kaçak ve usulsüz elektrik kullanımına ilişkin ortak hükümler doğrultusunda saatsiz kullanılan dönemdeki harcamalar da nazara alınarak faturanın düzenlendiğini bildirmiştir.

Dosya içerisinde bulunan, davalı idare tarafından düzenlenen tutanaklarda davacının mekanik saatinin, dijital saat takılmak üzere 11.5.2004 tarihinde söküldüğü, 26.7.2005 tarihinde de yeni dijital saatin takıldığı belirtilmiştir. Mekanik sayacın söküldüğü 11.5.2004 tarihinden yeni sayacın takıldığı 26.7.2005 tarihine kadar davacının sayaçsız olarak enerji kullandığının kabulü gerekir. Öyle olunca İl yada İlçe Tarım Müdürlüğünden sulama dönemi süresi sorularak sayaç endeksinin gösterdiği harcamadan ayrı olarak sayacın söküldüğü 11.5.2004 tarihinden sulama döneminin sonuna kadar davacının kullandığı elektrik tutarı, fatura dönemi de göz önünde tutularak Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13, 14, 15.maddeleri hükümlerine göre hesaplanmalıdır.

Mahkemece açıklanan hususlar araştırılmadan eksik inceleme ile sadece sayacın endeks değerlerine göre hazırlanan yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle (1) nolu bent uyarınca davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bent uyarınca kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 25.9.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3133, Karar No: 2025/8187, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2024/3133 E.  ,  2025/8187 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/877 E., 2023/1546 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/163 E., 2023/275 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı CMK’nın 299/1 inci maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.