muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9319, Karar No: 2024/13490, Tarih: 05.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/9319 E.  ,  2024/13490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/327 E., 2020/447 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 220/7 ve 314/3 md.si yollamasıyla aynı yasanın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62/1, 53/1-2-3 ve 63 üncü maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı CMK’nın 299/1 inci maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütüne yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden, Bölge Adliye Mahkemesi’nin gerekçeli karar başlığında sanık hakkında “silahlı terör örgütüne yardım etme” suçundan hüküm verildiği halde, suçun adının “silahlı terör örgütüne üye olma” olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiştir.

1-Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda terör örgütüne yardım etmek kastı ile örgütle iltisaklı bankaya para yatırdığına ve bankacılık işlemleri yaptığına dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre;

Silahlı terör örgütüne yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden, gerekçeli karar başlığında, suç tarihinin "05.02.2019" yerine “15.07.2016” olarak gösterilmesi ve sanık hakkında “silahlı terör örgütüne yardım etme” suçundan hüküm verildiği halde, suçun adının “silahlı terör örgütüne üye olma” olarak yazılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Diyarbakır 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36566, Karar No: 2016/7592, Tarih: 28.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/36566 E.  ,  2016/7592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacağı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin çocuk hastalıkları uzman hekimi olduğunu, davalı şirket ile imzaladığı 19.11.2007 tarihli sözleşme ile çocuk hastalıkları uzmanı olarak 19.11.2007 - 04.06.2011 tarihleri arasında davalı şirkete ait hastanede görev yaptığını, davalı şirket ile imzaladığı 19.11.2007 tarihli iş sözleşmesinin tek nüsha olarak düzenlendiğini ve müvekkiline imzalatılan sözleşmeyi hastanenin aldığını, aldığı ücretlerin sigortaya eksik bildirildiğini, iş akdinin feshinden önceki dönemlerde müvekkilini istifaya zorlamak için işveren tarafından iş koşullarında aleyhe değişiklikler yapıldığını, fazla mesai yaptığını, yıllık ücretli izinlerinin kullandırılmadığını, milli bayramlarda da çalıştırıldığını, iş akdinin haksız feshedildiğini, kullandırılmayan izin hakları ve yaptığı fazla mesai karşılığı ücretlerinin ödenmediğini, Mart, Nisan, Mayıs, Haziran aylarına ilişkin maaş ve işçilik alacaklarının eksik ödendiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile 2011 yılı Mart, Nisan, Mayıs, Haziran ayı ücret alacağı, yıllık ücretli izin, genel tatil ve fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının müvekkili şirketçe işletilmekte olan Özel Ataköy Hastanesi'nde çocuk doktoru olarak çalıştığını ve 01.06.2011 tarihinde kendi el yazısı ile yazıp verdiği istifa dilekçesinde görevini 04.06.2011 tarihinden itibaren bıraktığını belirterek istifa etmek suretiyle işten ayrıldığını, istifa ederek işten ayrılan davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, müvekkili şirket yetkililerinin 2011 tarihi itibari ile hastaneyi devraldığını, davacının iddia ettiği şekilde düzenlenmiş bir iş sözleşmesi mevcut olmadığını, sigortaya eksik bildirim yapılmadığını, davacının fazla çalışma yapmadığını, ücretlerinin düzenli olarak ödendiğini ve eksik ücret ödemesinin söz konusu olmadığını, yıllık izinlerini de düzenli olarak kullandığını, milli bayramlarda çalışma yapılmadığını, davacının işverene verdiği ibra mahiyetindeki yazılı belgede de açıkça çalışma süresi içinde doğan tüm kanuni ve akdi haklarını aldığını, çalıştığı döneme ait yıllık ücretli izin haklarını kullandığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, yıllık ücretli izin, genel tatil ve fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş akdinin kim tarafından feshedildiği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacı iş akdinin işverence haksız olarak feshedildiğini iddia etmiş, davalı işveren davacının istifa dilekçesi vererek işten ayrıldığını savunmuştur.

Mahkemece, dinlenen davacı tanığı ... işyerinde çalışanları bezdirme politikası uygulandığını, davacının işten çıkarıldığını, kendisinin de işten çıkarıldığını ve işten çıkarken haklarını almak üzere istifa dilekçesini mecburen imzalamak zorunda olduğu söylenerek imzalattıklarını belirttiği, davacı vekilinin doktor olan müvekkilinin bir başka hastanede çalışabilmesi için önceki hastane ile ilişiğinin kesildiğine dair belgeyi Tabip Odası'na ibraz etmesinin zorunlu olup, esasen istifa etmeyen müvekkilinin karşı tarafın tazminat ve alacaklarının ödeneceği vaadi ve bu durum sebebiyle belgeyi imzalamak zorunda kaldığını belirttiği, dinlenen davacı tanığının beyanı ve işyerinde kıdemi 3 yıldan fazla olan davacının herhangi bir geçerli neden olmaksızın tüm tazminat haklarından feragat edecek şekilde istifa etmesinin hayatın olağan akışına uymadığı ve bu haliyle davacının iş akdine haklı bir neden olmaksızın davalı tarafından son verildiği gerekçesiyle davacının kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin kabulüne karar verilmiş ise de;

Davacının iş sözleşmesini kendi eli mahsulü dilekçeyle sona erdirdiği mevcut belge örneğinden anlaşılmakta olup, bu belgenin ne şekilde iradesi sakatlanmak suretiyle davacıdan alındığının somut delillerle kanıtlanamadığı, bu durumda iş sözleşmesinin işveren tarafından değil, işçinin feshiyle sona erdiği gözetilmeden davacının kıdem ve ihbar tazminatları isteminin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 28/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4916, Karar No: 2016/6450, Tarih: 25.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/4916 E.  ,  2016/6450 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Davacısı: Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. ...

Asıl dava, hak sahibi konumunda yer alan davacıya bağlanan ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesi yönündeki Kurum işleminin iptali ile aylığın kesilme tariki itibariyle yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine ilişkin olup Kurumca açılan birleşen dava ise, itirazın iptali ve icre inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulü ancak icra inkar tazminatı yönünden reddine dair hüküm kurulmuştur.

Hükmün, davalı-davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Birleşen dava yönünden, davacı-davalıya yersiz ödendiği ileri sürülen aylıkların yasal faiziyle birlikte kendisinden geri alınması için başlatılan icra takibine yönelik itiraz üzerine açılan davanın yasal dayanaklarından olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 67. maddesinin ikinci fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hüküm altına alınan şeyin tahammülüne göre, hüküm altına alınan tutarın %40’ından aşağı olmamak üzere uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüştür. 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 02.07.2012 tarih, 6352 sayılı Kanunun 11. maddesiyle, bu fıkrada yer alan “yüzde kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiştir.

6352 sayılı Kanunun 38. maddesi ile İcra ve İflas Kanununa eklenen geçici 10. maddesinde; “Bu Kanunun ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edilir.” hükmü öngörülmüş olup, Geçici 10. maddesindeki “takip işlemleri” ibaresinin takip talebi olarak anlaşılması gerektiği gözetilerek, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden önce yapılmış olan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatının asgari yüzde kırk, 6352 sayılı

Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden sonra yapılan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatının asgari yüzde yirmi olarak uygulanması gerekmektedir.

İtirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatına hükmedilebilmesi için, diğer koşulların yanında takibe konu alacağın likit olması da zorunludur. Anılan tür bir alacaktan söz edilebilmesi için ise gerçek tutarın belli ve sabit olması veya borçlu tarafından belirlenebilmesi için alacağın tüm unsurlarının bilinmesi ya da bilinebilecek durumda bulunması gereklidir. Buna göre, alacağın likit nitelikte olduğunun kabulü için borçlu tarafından tutarın araştırılarak belirlenmesi olanağının varlığı yeterlidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, asıl alacak niteliğindeki yersiz ödenen ve 18.12.2009 tarihinde icra takibine konu yapılan aylığın, takip ve dava tarihi itibarıyla varlığı ve tutarının belli ve sabit, dolayısıyla, likit nitelikte olduğu belirgin bulunduğundan, takibe haksız itiraz eden davalının, takip tarihinin 05.07.2012 tarihi öncesi olması nedeniyle, davacı alacaklı Kurum yararına alacak tutarının %40’si oranında tazminatla sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu anılan istemin reddi yönünde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç: Hüküm fıkrasının B-1/b Bendin silinerek yerine "Takip tarihi nazara alınarak asıl alacağın %40’si oranında icra inkâr tazminatının davalıdan alınarak davacı kuruma verilmesine," sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24028, Karar No: 2017/14012, Tarih: 13.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/24028 E.  ,  2017/14012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 23.05.2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına vekili Avukat ... ile karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin, davalıya ait işyerinde, 10.06.2009 tarihinden iş sözleşmesinin feshi bildiriminin tebliğ edildiği 01.09.2014 tarihine kadar kesintisiz şekilde müdür olarak çalıştığını, davalı şirketin yönetim kurulunun aldığı 26.06.2014 tarihli bir karar ile müvekkilinin görevden alınmadan dava dışı bir şahsın yeni şirket müdürü olarak atandığını, ağustos ayı başından itibaren müvekkilinin yetkilerinin elinden alındığını, akabinde kendi isteğiyle işten ayrılmayan müvekkilinin iş sözleşmesinin, alınan savunması sonrasında haksız şekilde feshedildiğini, ihbar öneli tanınmadığını, tazminatlarının ödenmediğini, ayrıca davalı şirketin, yüzde elli bir hissesi ... Belediyesi’ne ait olan bir kamu kuruluşu olduğunu, bu statüsü sebebiyle 6772 sayılı Kanun uyarınca çalışanlarına ilave tediye ödemesi gerekirken ödemediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve ilave tediye alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin ana sözleşmesinin 9. maddesine göre, şirketin idaresinin ortaklar kurulu tarafından seçilen müdür tarafından yürütüldüğünü, gereği halinde ortaklar kurulunun birden fazla müdür tayin edebileceği gibi, müdürü görev süresi dolmadan azlederek yerine yeni bir müdür atama yetkisi olduğunu, davacının müvekkili şirketin müdürü olarak çalıştığını, şirket ortaklarının 29.08.2014 tarihli kararı ile davacının iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-e maddesi uyarınca feshedilmesine karar verildiğini, yazılı fesih bildiriminin 01.09.2014 tarihinde tebliğ edildiğini, iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayandığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarına hak kazanmadığını, diğer taraftan müvekkili şirketin, yüzde ellibir hissesinin ... Belediye Başkanlığı’na, kalan hissesinin ise dava dışı ... Ofisi A.Ş.’ye ait olduğunu, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine tabi ticari bir sermaye şirketi olduğunu, kamusal yetki ve ayrıcalıklarının bulunmadığını, kamu tüzel kişisi sayılamayacağını ve dolayısıyla 6772 sayılı Kanun kapsamında bulunmadığından çalışanlarına ilave tediye ödemekle yükümlü olmadığını ve kabul anlamına gelmemek üzere dava konusu alacak taleplerinin zamanaşımına uğradığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin işverence feshinin haklı sebebe dayanmadığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarına hak kazandığı, davalı şirketin yarıdan fazla hissesinin ... Belediye Başkanlığı’na ait olduğundan 6772 sayılı Kanun kapsamında sayıldığı ve dolayısıyla davacıya ilave tediye alacağının da ödenmesi gerektiği gerekçeleriyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlıkta, öncelikle değerlendirilmesi gereken husus, davacının şirket müdürü olduğu dönem bakımından, 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında bulunup bulunmadığı noktasındadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 1. maddesinin ikinci fıkrasında, 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinde bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişi işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işveren olarak tanımlanmıştır.

Tüzel kişilerde yönetim hakkı ile emir ve talimat verme yetkisi organlarını oluşturan kişiler aracılığıyla kullanılır. Tüzel kişiler yönünden tüzel kişinin kendisi soyut işveren, tüzel kişinin organını oluşturan kişiler ise somut işveren sıfatını haizdir.

Ticaret şirketleriyle tüzel kişilerde somut işveren sıfatını taşıyan organ bir kurul olabileceği gibi tek başına bir kişiye verilen yetki çerçevesinde gerçek kişinin de organ sıfatını kazanması mümkündür.

Tüzel kişilerde yönetim hakkı ile emir ve talimat verme yetkisi organlarını oluşturan kişiler aracılığıyla kullanılır. Tüzel kişiler yönünden tüzel kişinin kendisi soyut işveren, tüzel kişinin organını oluşturan kişiler ise somut işveren sıfatını haizdir.

Ticaret şirketleriyle tüzel kişilerde somut işveren sıfatını taşıyan organ bir kurul olabileceği gibi tek başına bir kişiye verilen yetki çerçevesinde gerçek kişinin de organ sıfatını kazanması mümkündür.

Limited şirketlerde, şirketi yönetmek ve temsil etmek üzere, müdür veya müdürler atanabilir. Müdür veya müdürlerin, limited şirketin ortakları arasından seçilmesi mümkün olduğu gibi, ortak olmayan üçüncü kişiler arasından da seçilmesi mümkündür. Ortak olup olmadığına bakılmaksızın, müdür, limited şirketin organı sayılır. Dolayısıyla, şirket müdürü ile şirket arasındaki ilişkiyi iş sözleşmesi kapsamında değerlendirme ve şirket müdürlerini işçi sayma olanağı yoktur.

Somut olayda, davacının davalı ... ... Akaryakıt ve ... Ltd. Şti.’ye ait işyerinde 10.06.2009 tarihinde çalışmaya başladığı, şirket ortaklar kurulunun 09.07.2009 tarihli kararıyla (Ticaret Sicili Gazetesi’nin 13.08.2009 tarih ve 7375 sayısında yayımlanan) şirket müdürü olarak atandığı, şirket genel kurulunun 27.06.2014 tarihli kararıyla ise (Ticaret Sicili Gazetesi’nin 07.08.2014 tarih ve 55 sayısında yayımlanan) müdürlük görevine son verilerek şirketi temsil ve ilzam yetkisinin kaldırıldığı, yerine yeni bir müdürün atandığı dosya içeriğindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. İş sözleşmesi ise, davacı işçiye 01.09.2014 tarihinde tebliğ edilen yazılı fesih bildirimiyle sona ermiştir. Yukarıda da belirtildiği üzere, ortak olup olmadığına bakılmaksızın, limited şirketin müdürü, şirketin organı sayılmaktadır. Davacının, şirket müdürü olduğu dönem bakımından, taraflar arasındaki ilişki Ticaret Kanunu’na dayanmaktadır. Bahsi geçen dönem için, davacı ile davalı şirket arasındaki ilişkiyi iş sözleşmesi kapsamında değerlendirme ve davacıyı işçi sayma olanağı yoktur. Anılan sebeple, davacının şirket müdürü olarak çalıştığı dönemin dışlanması gerekirken, Mahkemece, bir ayrım yapılmadan çalışma süresinin tamamının 4857 sayılı İş Kanunu’na tabi olduğunun kabul edilmesi hatalı olmuştur.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı noktasında da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı noktasında da uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 25. maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkanı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere kanundaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkanı tanımaktadır.

Somut olayda, fesih tarihi itibariyle davacının şirket müdürü vasfı bulunmamaktadır. Davalı işveren, fesihten önce, şirket defter ve kayıtları üzerinde inceleme yaptırmıştır. İnceleme sonucunda yeminli mali müşavir ... tarafından düzenlenen 25.08.2014 tarihli ve YMM-06104581-608/52/2014-20 sayılı raporda mütalaa edilen bir kısım usulsüzlükler ile ilgili davacının 27.08.2014 tarihli savunması alınmış ve akabinde işveren şirketin genel kurulunun 29.08.2014 tarihli kararıyla, iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun’un 25/II-e maddesi uyarınca feshedilmesine karar verilmiştir. 01.09.2014 tarihinde işçiye tebliğ edilen fesih bildiriminde, ayrıntılı sebepler açıklanması suretiyle, davacının şirkette müdür olarak görev yaptığı dönem içerisinde, görev ve sorumluluklarını yerine getirmediği, işverenin güvenini kötüye kullandığı, doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlar gerçekleştirdiği iddia edilmiştir.

Mahkemece, 09.07.2015 tarihli kök bilirkişi raporu ve bu raporla aynı doğrultudaki 27.11.2015 tarihli ek bilirkişi raporu görüşleri benimsenerek, iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanmadığı kabul edilmiştir. Ne var ki, davacının kontrol ve denetim görevini yerine getirmeyerek stok ve kasa açıklarına sebebiyet verdiği, işverenin bir kısım müşterilerine yazılı sözleşme yapmaksızın ve çek, bono ya da herhangi bir teminat almaksızın vadeli satışlar gerçekleştirdiği yönündeki iddialarla ilgili olarak, gerek kök bilirkişi raporu gerekse de ek bilirkişi raporunda, feshin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı noktasında, işyeri kayıtları davayı aydınlatmaya yeterli derecede değerlendirilmemiş ve denetime açık bir inceleme yapılmamıştır. Bu halde, davayı aydınlatmaya elverişli olmayan kök ve ek bilirkişi raporlarına itibarla sonuca gidilmesi hatalı olmuştur. Anılan sebeple, aralarında işletme uzmanı ve serbest muhasebeci mali müşavir bilirkişilerin bulunduğu üç kişilik yeni bir bilirkişi kurulu oluşturularak, bilirkişilere mahallinde inceleme yetkisi de verilmesi suretiyle, şirketin defter ve kayıtları denetime açık bir şekilde incelenmeli, inceleme neticeleriyle birlikte yeminli mali müşavir ... tarafından düzenlenen 25.08.2014 tarihli rapor, davacının savunması ve tüm dosya kapsamı birarada değerlendirilerek iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı bakımından bir sonuca gidilmelidir.

Taraflar arasında, çözülmesi gereken bir diğer uyuşmazlık, ilave tediye alacağı noktasındadır.

İlave tediye alacağının kapsamı, yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir.

Kanunun 1. maddesinde, işveren kapsamı “Umumi, mülhak ve hususi bütçeli dairelerle mütedavil sermayeli, sermayesinin yarısından fazlası Devlete ait olan şirket ve kurumlarla belediyeler ve bunlara bağlı teşekküler, 3460 ve 3659 sayılı kanunların şümulüne giren İktisadi Devlet Teşekkülleri ve diğer bilcümle kurum, banka, ortaklık ve müesseseler” şeklinde belirlenmiştir. Buna göre; işveren kapsamı yönünden Devlete ve ona bağlı olmak üzere, genel, katma ve özel bütçeli daireler, sermayesi değişen kurumlar, sermayesinin yarısından fazlası Devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar, belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar, 3460 ve 3659 sayılı Kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı Devlete ait olan veya bu sermaye ile kurulan iktisadi Devlet kuruluşları, 6772 sayılı Kanun kapsamındadır.

3460 sayılı Kanun bugün itibari ile yürürlükte olan bir kanun değildir. 3659 sayılı Kanun ise, banka ve Devlet kurumlarında çalışan memurların aylıkları ile ilgili düzenleme getirmiş ve halen yürürlüktedir.