muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2936, Karar No: 2023/3726, Tarih: 25.05.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlular istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayetçi borçlular istinaf dilekçesinde; İlk Derece Mahkemesi tarafından ibraname incelenmeden eksik inceleme ile karar verildiğini, gerekçeli kararda ibranameye hiçbir şekilde yer verilmediğini, ibranamenin İİK 71 madde kapsamında imzası ikrar edilmiş belge olduğunu, bu ibraname ile borcun son bulduğunu, davalı yanın vermiş olduğu cevap dilekçesinde ibranameyi açıkça kabul ettiğini, dosya borcunun itfa edildiğini, davalının emlak vergi borcu, SGK borcu ve İş Bankası borcu ile ilgili yapmış olduğu ödemelerden kaynaklı alacağı olması sebebiyle borcun tamamının ödenmediği yönündeki iddialarının davada yeri olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; alacağı temlik alan... Mimarlık Dekorasyon Reklamcılık İnşaat Sanayi Ve Ticaret Ltd.Şti. ile borçlu ... Deri Mamülleri San.ve Tic.A.Ş. arasında bağıtlanan 24.02.2020 tarihli Borç Tasfiye Protokolü dışında, yine... Mimarlık Dekorasyon Reklamcılık İnşaat Sanayi Ve Ticaret Ltd.Şti. tarafından imzalanan 25.04.2022 tarihli ibraname ile; "Temlik edilen dosya borçlarının teminatını teşkil eden ipotek konusu İstanbul İli Zeytinburnu İlçesi Kazlıçeşme Alt Mahalle 779 Ada 4 Parsel sayılı taşınmaz 24.02.2022 tarihinde tarafımıza devir ve temlik edilmiştir. İşbu belge ile yukarıda zikredilen icra dosyalarından İstanbul 33. İcra Dairesi 2020/31438 E. sayılı dosya bakımından ... Deri Mamülleri San. ve Tic.A.Ş., Mader Deri Sanayi ve Tic.A.Ş., ..., ..., ... ve ......,ın kefalet sebebiyle oluşan borçları bakımından tüm ferileri de dahil olmak üzere ibra ettiğimizi gayrikabili rücu kabul beyan ve taahhüt ederiz." şeklinde beyanda bulunarak tüm takip borçlularının ibra ettikleri, alacaklının davaya cevap dilekçesinde de protokol ve ibraname altındaki imzaya itiraz edilmediği, alacaklı tarafından imzası ikrar edilen, " 24.02.2022 tarihli borç tasfiye protokolü", "25.04.2022 tarihli ibraname" ve tarihsiz "makbuzdur" başlıklı belge kapsamında takip borçluları tarafından takibin kesinleşmesinden sonra borcun itfa edildiği anlaşılmakla, itfa nedeniyle takibin iptaline karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile mahkeme kararının kaldırılmasına ve istemin kabulü ile itfa nedeniyle davacı borçlular yönünden icranın geri bırakılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde alacaklı... Mimarlık Dekorasyon....Şti. temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde alacaklı... Mimarlık Dekorasyon....Şti. temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Alacaklı... Mimarlık Dekorasyon....Şti. temyiz dilekçesinde; borçlu tarafından sunulan protokol incelendiğinde görüleceği üzere taşınmazı devralırken üzerindeki tüm hacizlerle alacağı ve tapu masraflarının da alacaklıya ait olacağının kararlaştırıldığı, taşınmaz devralınmak istendiğinde taşınmazın emlak vergi borcu olduğu tespit edilmiş, bu borcun ödenmemesi halinde taşınmazın devredilemeyeceğinin ortaya çıktığını, bu sebeple davacının dayanak yaptığı protokolde yer almayan 1.081.612 TL emlak vergi borcunun ayrıca ödendiğini, ipotekli taşınmazın eski maliki ... Deri Mamülleri San. Ve Tic.A.Ş.'nin SGK ve vergi borçları da toplamda 1.651.000 TL olmak üzere ödendiğini, yine ... Deri Mamülleri San. Ve Tic.A.Ş.'nin Türkiye İş Bankası A.Ş.'ye olan borcunun ödemesi olarak 1.050.000 TL tutarından ödeme yapıldığını, tüm bu ödemelerin toplam tutarı 3.782.612 TL olup hiçbiri taraflar arasındaki protokolde yer almadığını, bu fazladan ödemenin iadesi hususunda taraflar arasında yeni bir protokol düzenlendiğini, alacağın temlikine ilişkin hükümlerin geçerliliği, imzalanan bu ek protokol ile davacı tarafın üstlendiği edimlerin eksiksiz ifa edilmesi ile mümkün olacağını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; borçlunun İİK'nın 71. maddesine dayalı olarak takibin kesinleşmesinden sonraki aşamada ileri sürdüğü itfa talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İİK md. 71. maddesi

3. Değerlendirme

1. Borçlu tarafından sunulan 25.04.2022 tarihli ibraname ve taahhütname başlıklı belgenin İİK'nın 71/1 maddesinde sayılan belgelerden olduğu anlaşılmıştır.

2.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup alacaklı... Mimarlık Dekorasyon....Şti. tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanunun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 179,90 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/38811, Karar No: 2014/30866, Tarih: 23.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/38811 E.  ,  2014/30866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 13. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/10/2012

NUMARASI : 2010/502-2012/801

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 2004 yılının Haziran ayından 2007 yılının Mayıs ayına kadar yarım zamanlı, 2007 yılı Mayıs ayından 21 02.2010 tarihine dek tam zamanlı olarak C.. A..'de çalıştığını, çalışma süresi boyunca kendisine verilen görevleri tam ve eksiksiz olarak yerine getiren, iş hayatını kendi hayatının merkezine koyan, özel hayatından feragat ederek özveriyle çalışan ve şirketin kar ve prestijine emeği ile katkı sağlayan davacının, davalı şirketçe haklı bir neden olmaksızın işten çıkarıldığını, C.. A..'nin iş akdini 21.02.2010 tarihinde fesih ettiğini ve davacının çalışma dönemine ait fazla mesai alacağını ödemediğini, davacının işe başladığı tarihten bu yana sürekli fazla mesai yaptığını, 2004/6 -2007/5 ayları arasındaki dönemde yarın zamanlı olarak çalışırken, çalıştığı günlerde her zaman en az 2 saat fazla mesai yaptığını, 2007/5 - 21.02.2010 tarihi arasındaki dönemde tam zamanlı olarak çalışırken, her gün işe 07:45'te başladığını ve akşamları en erken 21.00-21.30 civarında işten çıkabildiğini, davacının her gün yasal çalışma süresinin çok üzerinde çalışmasına rağmen emeğinin karşılığını alamadığını, davalı tarafın 19.04.2010 tarihli Ankara 30.Noterliği 07561 yevmiye numaralı ihtarname ile fazla mesai alacağının ödenmesi hususunda ihtar edilmesine ve kendisine 2 işgünü süre verilmesine rağmen, ihtarnamenin tebliğ edildiği 22.04.2010 tarihinden bugüne herhangi bir ödeme gerçekleşmediğini iddia ederek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydı ile; fazla mesai alacağından 4.000,00 TL,Olmak üzere fazla mesai alacağının 24.04.2010 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsil edilmesine karar verilmesini iddia ve talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; fazla çalışma ücret alacaklarının 5 yıllık zaman aşımına tabi olduğunu, dava tarihinden geriye doğru 5 yıl içerisinde oluşan fazla çalışma alacağının göz önüne alınması gerektiğini, davacının fazla çalışına ücretini hak kazandığına dair iddiasını kabul etmemekle birlikte, mahkemenin aksi kanaate ulaşması durumunda 5 yılı aşan fazla çalışma iicreti talebinin reddine karar verilmesi için zaman aşımı definde bulunduklarını, diğer taraftan davacının çalışma düzeni ve ücretinin ödenme şekli nedeniyle fazla çalışma ücretine hak kazanamadığını, davacının fazla çalışmasının olmadığını, bunun kanıtının da ücret bordrolarında veya bankaya yatırılan ücretin alınması sırasında herhangi bir ihtirazi kayıt ileri sürülmemesi olduğunu, ayrıca davacının davalı şirkette satış temsilcisi olarak çalıştığını, şirkette çalışan satış temsilcilerinin çalışma düzenlerini ve ara dinlenmelerini kendilerinin belirlediğini, davacının sabit ücret ve değişken prim esasına, göre çalıştığını, bordrolarından da görüleceği üzere işyerinde yılda 4 ikramiye, satış primi ve satış teşvik priminin ödendiğini, ayrıca işverenin davacının fazla çalışma yapması yönünde yazılı talebinin de olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

T.C. Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda davacıya, bilirkişi tarafından fazla mesai hesaplamasının yapıldığı döneme denk gelen bordrolarda tahakkuk ettirilen 15.441,17 TL’lik prim ödemesi yapıldığı belirlenmiş olup, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda davacıya ödenen primlerin fazla mesaileri karşılayıp karşılamadığı araştırılmadan karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7702, Karar No: 2011/11928, Tarih: 31.10.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/7702 E.  ,  2011/11928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Saray/Tekirdağ İcra Mahkemesi

Dava, davalı kiralayan tarafından tahliye taahhüdü nedeni ile tahliye istemli olarak yapılan takipte davacı kiracının örnek 1 takip talebinin usulüne uygun olmadığından yapılan takibin şikayet yolu ile iptali istemine ilişkin olup, karar İcra Hukuk Mahkemesi tarafından verilmiştir. Davanın açıklanan bu niteliğine göre temyiz inceleme görevi Yargıtay 12.Hukuk Dairesi Başkanlığı'na aittir. Ne var ki adı geçen Dairece de görevsizlik kararı verildiğinden görev uyuşmazlığının halli için dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu'na gönderilmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığı'na gönderilmesine, 31.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.