muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2330, Karar No: 2010/5047, Tarih: 01.03.2010

Öncelikle belirtmek gerekir ki, her ihale sözleşmesi kendi dönemi ve şartlarında değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Bu nedenle önceki ihale sözleşmelerinin kanuna uygun kurulmamış olması veya muvazaalı olması, sonrakilerin de aynı şekilde kanuna uygun kurulmadığını ya da muvazaaya dayandığını göstermez. Daha sonra yapılan sözleşmenin ayrıca kanuna uygunluk ve muvazaa yönünden değerlendirmeye tabi tutulması gerekir. Somut olay bakımından daha önceki ihalelerde araç ve gereçler belediyeye ait iken dava konusu ihale sözleşmesine ait şartnamede iş için gerekli araç ve gereçlerin yükleniciye ait olacağı açıkça belirtilmiştir. Bu nedenle davalı ... tarafından yapılan önceki sözleşmelerin kanuna uygun olmadığına ya da muvazaalı olduğuna ilişkin kesinleşmiş yargı kararlarının bu dava yönünden bağlayıcılığından söz edilemez. Kaldı ki, dava konusu ihale sözleşmesinin muvazaaya dayanmadığı Hukuk Genel Kurulunun 03.12.2008 gün ve 2008/704–730 Dairemizin 2008/28734-–2009/14096 sayılı kararları ile belirlenmiş bulunmaktadır. Öte yandan, belediyelerin asli işi olan temizlik, çöplerin toplanması ve nakline ilişkin hizmetlerin 5393 sayılı Kanunun 67.maddesi uyarınca başkasından satın alınması mümkündür. Buna göre davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunun 2.maddesine uygun olduğu kabul edilmelidir.

Kanuna uygun olarak kurulduğu anlaşılan asıl işveren- alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı da uyuşmazlık konusudur. Hizmet alım sözleşmesinde, İdari ve teknik şartnamelerde yüklenicinin eleman seçiminde ve değişikliğinde idarenin uygun görüşünü alacağı, görev yerlerinin yüklenicinin bilgisi olmadan değiştirilmemesi, yıllık izin kullanma sürelerinin belirlenmesi konusunda idarenin bilgisi ve isteği doğrultusunda hareket edilmesi gibi düzenlemeler yer almakta ise de asıl işverenin denetim

yetkisi, işyeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle bu tür düzenlemelere yer verilmesi olağan karşılanmalıdır. Bu nedenle sözü edilen hükümler alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermez. Keza, alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeden yine alt işverene bağlı olarak çalışmış olması da alt işverenlik uygulamasının muvazaalı olduğunu kabule yeterli değildir. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı belediyeye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 1.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1860, Karar No: 2012/1084, Tarih: 02.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/1860 E.  ,  2012/1084 K.**

**"İçtihat Metni"**

3194 sayılı İmar Kanunu'na muhalefet eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında anılan Kanun'un 42. maddesi gereğince ... Belediyesi Encümeninin 04/12/2008 tarihli ve 826 sayılı kararı ile uygulanan 950,00 yeni Türk lirası idarî para cezasına karşı yapılan itirazın reddine dair Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 09/02/2009 tarihli ve 2009/11 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 01.02.2010 gün ve 5545 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 15.02.2010 gün ve KYB. 2010-23284 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Uyuşmazlık Mahkemesinin 13/10/2008 tarihli ve 2008/12-217 sayılı kararında da belirtildiği üzere, kabahatli hakkında öngörülen idarî para cezasının 5326 sayılı Kabahatler Kanun'un 16. maddesinde belirtilen idarî yaptırım türlerinden biri olduğu, 3194 sayılı İmar Kanunu'nda idari para cezasına itiraz konusunda görevli mahkemenin gösterilmediği, ancak; idarî para cezasına konu yapıyla ilgili düzenlenen kaçak yapı tutanağına ilişkin yaptırım kararının idari bir karar olduğu anlaşılmakla idarî para cezasına ilişkin kararın hukuka aykırılığı iddiasının da, idarî yargı yerinde görülmesi gerektiği, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 5560 sayılı Kanun'la değişik 3. maddesi ve aynı Kanunun 27. maddesine 5560 sayılı Kanun'la eklenen sekizinci fıkra hükmü bir arada değerlendirildiğinde mahkemece görevsizlik kararı verilmesi yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Tekirdağ 1.Sulh Ceza Mahkemesinin 09.02.2009 gün ve 2008/11 değişik iş sayılı kararının CMK.nın 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince düşünülmesine 02.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/39569, Karar No: 2015/14582, Tarih: 22.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/39569 E.  ,  2015/14582 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/201654

MAHKEMESİ : Sarıgöl(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2014

NUMARASI : 2012/442 (E) ve 2014/46 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 17.11.2006 tarihli erteli mahkumiyete dair kararın süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle TCK'nin 51/7 maddesi gereğince dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 24.02.2014 tarihli kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10638, Karar No: 2017/4841, Tarih: 06.06.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/10638 E.  ,  2017/4841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ölüm geliri bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

22.04.2007 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalı iken vefat eden eşinden dolayı ölüm aylığı alan davacının, aslen vefatından önce 13.09.1991 tarihinden itibaren mesleki pnömökonyoz hastalığı nedeniyle % 26, 13.12.1996 tarihinden itibaren de % 34 sürekli iş göremezlik derecesi ile gelir bağlandığı için, 17.01.2012 tarihinde ölüm aylığı yanında ölüm geliri de bağlanmasını talep ettiği, lakin davalı kurumca davacının eşinin vefatının meslek hastalığı nedeniyle olmadığı gerekçesi ile bu talebin reddine karar verildiği, bu nedenle eldeki davanın açıldığı ve mahkemece davanın kabulüne, “Davacının eşi olan ...'nın ölümünün meslek hastalığı sonucu olduğu Adli Tıp İhtisas ve ATGK raporları ile sabit olduğundan ölüm tarihi de dikkate alındığında 506 sayılı Yasa'nın 23. maddesi gereği ölenin eşine meslek hastalığı nedeniyle gelir bağlanması gerektiğinden aksi yöndeki kurum işleminin iptali ile eşe meslek hastalığı ölümü nedeniyle gelir bağlanması gerektiğinin tespitine,” karar verildiği anlaşılmakta olup, mahkemece davacı hakkında gelirin bağlanması gerektiğine dair yaklaşım yerinde ise de, bağlanacak gelirin başlangıç tarihi bakımından herhangi bir irdeleme yapılmaması isabetsiz olup usul ve yasaya aykırıdır.

Bazı hükümleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 20/3 maddesi, “İş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü % 50 oranının altında kaybetmesi nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri bağlanmış iken ölenlerin, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olmaması halinde sigortalının almakta olduğu sürekli iş göremezlik geliri, 34 üncü madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanır.” hükmünü getirmiştir.

Bazı hükümleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 20/3 maddesi, “İş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü % 50 oranının altında kaybetmesi nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri bağlanmış iken ölenlerin, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olmaması halinde sigortalının almakta olduğu sürekli iş göremezlik geliri, 34 üncü madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanır.” hükmünü getirmiştir.

Öte yandan 506 sayılı Kanunun, “Zamanaşımı ve hakkın düşmesi” başlıklı 99/1. maddesinde, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortalarından hak kazanılan gelir ve aylıkların, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren 5 yıl içinde istenmezse zamanaşımına uğrayacağı, bu durumda olanların gelir ve aylıklarının, yazılı istek gününü izleyen aybaşından itibaren başlayacağı öngörülmüş, diğer taraftan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren “Zamanaşımı, hakkın düşmesi ve avans” başlığını taşıyan 97/1. maddesinde ise bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan durumlarda, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malûllüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı günden itibaren 5 yıl içinde istenmeyen kısmının zamanaşımına uğrayacağı açıklanmıştır.

Şu durumda, 99/1. madde gereğince 5 yıl içinde istenmediğinden tümüyle zamanaşımına uğrayan gelir ve aylığın, ancak yazılı başvuru tarihini izleyen aybaşından itibaren ve geriye dönük olmamak üzere bağlanabilmesine karşın 97/1. maddede, gelir ve aylığın 5 yıl içinde istenmeyen kısmının zamanaşımına uğrayacağı belirtilerek her bir gelir ve aylık için 5 yıllık zamanaşımı süresi benimsenmiş, 99/1. maddede yer alan, gelir ve aylıkların yazılı talep gününü izleyen aybaşından itibaren başlayacağı yönündeki hükümden tamamen farklı düzenleme yapılmış olmakla buna göre hak sahipleri bakımından lehe olan 5510 sayılı Kanunun 97. madde hükmünün uygulanması gerekmektedir.

Ayrıca önemle belirtilmelidir ki, hükümlerin çelişkiden uzak ve infaza elverişli olması kamu düzeniyle ilgilidir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği düzenlenmiştir.

Yapılan açıklamalar çerçevesinde, davacıya bağlanması gereken ölüm gelirinin başlangıç tarihi infazda tereddüt ve kuşkuya yer verilmeksizin belirlenmek suretiyle karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenleridir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1355, Karar No: 2013/17827, Tarih: 08.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/1355 E.  ,  2013/17827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret (Kadıköy 5. Asliye Ticaret) Mahkemesi’nce verilen 11.09.2012 tarih ve 2010/1522-2012/802 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı ... arasında 10 yılı aşkın süredir devam eden bir adi ortaklık ilişkisinin bulunduğunu ve "...Estetik ve Güzellik" ünvanlı işletmeyi birlikte işlettiklerini, 10.06.2010 tarihinde imzalanan sözleşme ile davalı ...'ın adi ortaklıktaki 1/2 payını müvekkiline devrettiğini, bu tarihten sonra ''FORMMED'' ibaresini hiçbir yerde kullanmamayı taahhüt ettiğini ve güzellik ve estetik merkezi işletmesinin de ancak müvekkili tarafından yapılabileceğinin sözleşmede açıkça düzenlendiğini, sözleşmedeki taahhütlerin davalının ortağı olacağı şirketleri de kapsadığını, davalıların sözleşmeye aykırı davranarak haksız rekabette bulunduklarını, ''www.Formmedestetik. Com'' adresinin davalı ... adına kayıtlı olduğunun, yine ''www.Formmedestetik.com.tr'' alan adının ise 01/07/2010 tarihinde davalı şirket adına kaydedilmiş olduğunun tespit edildiğini, davalı ...'ın davalı şirketin 2 kurucu ortağından biri olup, diğer kurucu ortağın ise davalının eşi olduğunu, müvekkili ile davalı ... arasındaki adi ortaklık ilişkisinin sona ermesinden sonra müvekkilinin veri tabanına kayıtlı olan müşterilerine davalı tarafça yanıltıcı nitelikte mesajlar gönderdiğini, bu duruma ilişkin olarak gönderilen ihtarname sonrasında haksız rekabet niteliğindeki eylemlere devam edildiği gibi, sözleşme ile verilen taahhüdün kamufle edilmesi amacıyla davalı ...'ın davalı şirketteki hissesini oğlu Emrah Yılmaz'a devrettiğini, davalıların eyleminin TTK'nın 56 ve 57. maddeleri hükümlerine aykırı olduğunu belirterek davalı şirket ticaret ünvanında yer alan ''FORMMED'' ibaresinin haksız rekabet teşkil ettiğinin tespiti ile ibarenin ticaret ünvanından terkinine, www.formmedestetik.com, www.formmedestetik.com.tr ve www.formmed.tc internet sitelerinde "FORMMED" ibaresinin kullanımının haksız rekabet teşkil ettiğinin tespiti ile men'i ve ref'ine, davalılar tarafından gönderilen mesajların haksız rekabet teşkil ettiğinin tespiti ve men'ine, ''FORMMED'' ibaresinin davalılarca kısa mesaj olarak kullanımının durdurulmasına, davalıların ''FORMMED'' ünvanı altında tıbbi müdahale ve lazer epilasyon yapıp yapmadıklarının tespitine, davalı eylemlerinin 10.06.2010 tarihli sözleşmeye aykırı olup olmadığının tespitine, 25.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinden ...'ın müvekkili şirketin ortağı olmadığını, ...'ın davacı ile yapmış olduğu sözleşmenin de davalı şirketi bağlamayacağını, bu kapsamda müvekkillerinden her ikisine de husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili şirketin 07/06/2010 tarihinde kuruluş olup, şirket ana sözleşmesinin 3/6 maddesi kapsamında mevzuat hükümlerine uygun olarak ve gerekli izinler alınmak sureti ile güzellik salonu ve estetik merkezi alanında faaliyette bulunduğunu, müşterilere gönderilen mesajların davacı tarafın müvekkilinin müşteri çevresinde yarattığı karışıklığı gidermeye yönelik olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama aşamasında davalı şirketin ünvan değişikliğine giderek şirketin yeni ünvanının "ASESTETİK Medikal Kozmetik Sağlık Ürün. San. ve Tic. Ltd. Şti." olarak değiştirildiği, davalı ... ile davacı arasındaki sözleşme kapsamı itibariyle davalı ...'ın husumet itirazının yerinde olmadığı, davalı eylemlerinin haksız rekabet niteliğinde olup, manevi tazminat talep koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı şirket ticaret ünvanında kök unsur olarak kullanılan "FORMMED" ibaresinin TTK'nın 54. maddesi uyarınca ticaret sicilinden terkini gerekmekle birlikte yargılama aşamasında ticaret ünvanı değiştirildiğinden konusu kalmayan talep yönünden karar verilmesine yer olmadığına, "www.formmedestetik.com.tr., www.formmed.tc, www.Formmedestetik.com" alan adlarının davalı şirket tarafından haksız olarak kullandığının tespitine ve bu isimlerin yayınlarda kullanmasının menine, davalının bu adreslerden yaptığı yayının ve "FORMMED" isminin kısa mesaj yoluyla kullanılmasının durdurulmasına, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline, sair taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 534,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29315, Karar No: 2019/3217, Tarih: 02.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/29315 E.  ,  2019/3217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK 207/1, 62, 51 maddeleri gereğince, TCK 158/1-j-son, 62, 52, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet (her iki sanık için)

Özel belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümleri sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanıklar ...,, ...’ın fikir ve eylem birliği içerisinde Denizbank Ümraniye şubesine bireysel kredi almak için sanık ...'in asıl borçlu, diğer sanıklar ... ve ...'ın ise müşterek kefil olarak başvuru yaptıkları, bu esnada her bir sanığın aslı ele geçemeyen sahte vergi levhalarını bankaya verdikleri ve netice olarak 15.000 TL bireysel kredi aldıkları, sanıkların sahte belge kullanarak tahsis edilmemesi gereken krediyi tahsis ettikleri iddia olunan olayda ;

1-Nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede;

Sanıkların sahte belge ile tahsis edilmemesi gereken krediyi tahsis ettikleri, katılan vekilinin kısmi ödemeyi kabul etmediği anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve uygulamalarında isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı TCK.nun 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (i) ve (k)bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin TCK.nun 158/1-f-son maddesi gereğince temel ceza belirlenirken zarar miktarının kredi meblağı olan 15.000 TL olduğu bu suretle para cezasında temel cezaların 1500 gün üzerinden başlanması gerekirken 750 gün üzerinden eksik olarak başlanması sonuç olarak hükmedilen cezalarda bir değişiklik yaratmayacağından ve aleyhe temyiz de bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların sair temyiz itirazlarının reddine; Ancak,

28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5275 Sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkında Kanununun 6545 S.Y'nın 81 nci maddesi ile değişik 106/3 ncü maddesine aykırı olarak ödenmeyen adli para eczasının doğrudan hapis cezasına dönüştürüleceğine ilişkin ihtar yapılmış olması,

28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5275 Sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkında Kanununun 6545 S.Y'nın 81 nci maddesi ile değişik 106/3 ncü maddesine aykırı olarak ödenmeyen adli para eczasının doğrudan hapis cezasına dönüştürüleceğine ilişkin ihtar yapılmış olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkralarından “ödenmeyen adli para eczasının doğrudan hapis cezasına dönüştürüleceğine” ilişkin kısmın çıkartılarak hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Özel belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede;

Sanıkların bankaya sundukları vergi levhalarının asıllarının ele geçmediği fotokopi belgenin iğfal kabiliyeti bulunmadığı, bireysel kredi sözleşmesinde de sahtelik bulunmaması karşısında belgede sahtecilik suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, sanıkların belgede sahtecilik suçundan beraatleri yerine mahkumiyetlerine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıkların sübuta dair temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.