muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4045, Karar No: 2016/5463, Tarih: 10.03.2016

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalıya ait işyerinde 30/12/2014 tarihinde işyerinde örgütlü ve yetkili olan .......... ile bağıtlanan 01/09/2014 – 31/08/2017 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu iş sözleşmesi mevcuttur.

İşyerinde Mayıs 2015 döneminde bazı işçilerin ...... istifa ederek ........... üye oldukları bu arada işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmelerinden yararlanmak için dayanışma aidatı dilekçesi verdikleri dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

.........üye olanların işyerinde seçim yapmak suretiyle 6356 Sayılı Yasa anlamında olmasa da kendi içlerinden işyeri sendika temsilcilerini seçmeleri demokratik bir hak olup, davalı işverence temsilci olarak seçilen 11 işçinin iş sözleşmesinin feshi, sözü edilen işçiler bakımından sendikal nedenin varlığını ortaya koymaktadır. Dairemizce yapılan değerlendirmede salt temsilci seçilen işçilerin iş sözleşmelerinin 18/06/2015 tarihindeki toplu eylem sebebiyle feshedilmesi geçerli nedene dayanmadığı gibi, fesihlerin sendikal neden ile yapıldığını ortaya koyduğu kabul edilmiştir.

Öte yandan, dosya içeriğine göre işyerinde 690 civarında işçinin toplu eylemlere katıldığı ileri sürülmesine rağmen 240 civarında işçinin iş sözleşmesi değişik nedenlerle feshedilmiş olup, toplu eylem nedenine dayalı fesihler bakımından davalı işverence eşit davranma borcuna aykırı davranıldığı anlaşılmaktadır. Davalı işveren, eyleme katılan tüm işçiler arasında davacı işçinin eyleme katılarak üretimi aksatan, aksatmaları konusunda çalışanları tehdit eden ve eylemleri yönlendiren konumunda olduğunu yöntemince kanıtlayamamıştır. Bu itibarla toplu eylem nedenlerine dayalı olarak işverence yapılan feshin haklılığından söz edilmesi mümkün değildir. Ancak işverenin eşit davranma borcuna aykırı davranması, geçerli nedeni ortadan kaldırmamaktadır. Sendikal neden ve geçerli neden yönlerinden gerekli araştırma yapılmalıdır.

Yukarıdaki paragrafta sözü edilen 11 işçi dışında kalan davacı işçiler bakımından feshin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı ve dahi sendikal nedenin varlığı noktasında yapılan inceleme ve değerlendirmeler yeterli değildir.

Yukarıdaki paragrafta sözü edilen 11 işçi dışında kalan davacı işçiler bakımından feshin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı ve dahi sendikal nedenin varlığı noktasında yapılan inceleme ve değerlendirmeler yeterli değildir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, davalı işyerinde çalışan sayısı, her iki sendikaya üye olan ve üyelikten istifa eden işçi sayıları, dayanışma aidatı dilekçesi veren işçilerin sayısı, halen işyerinde Birleşik Metal Sendikasına üye işçi olup olmadığı gibi hususlar değerlendirilmelidir. İşverenin yaptırdığı mahkeme ve noter tespitleri ile işçilere gönderilen SMS yazıları ve tanık beyanları dikkate alınarak, işveren tarafından işçilerin sendika seçme özgürlüğüne müdahale edip etmediği belirlenmelidir. İşverence işçilerin sendikal özgülüklerine müdahalede bulunulmadığı belli bir sendika yararına veya aleyhine bir tutum izlenmediği belirlenirse, aşağıda belirtilen fesih nedenlerine göre geçerli nedenin mevcut olup olmadığı ortaya konulmalıdır. İşverenin sendikayı seçme özgürlüğüne çeşitli yöntemlerle doğrudan veya dolaylı olarak müdahalede bulunduğu belirlendiğinde, kural olarak işçilerin buna karşı toplu eylem hakkının varlığından söz edilebilir. Ancak işverence işçilerin belli bir sendikaya üye olma veya olmama noktasında yönlendirildiğinin tespiti halinde dahi, işçilerin buna karşı tepkilerini barışçıl ve demokratik bir biçimde ortaya koyup koymadıkları değerlendirilmeli ve ölçülü şekilde kullanılıp kullanılmadığı ele alınmalı sonucuna göre feshin geçerli olup olmadığı belirlenmelidir.

26/07/2015 tarihli fesih bildirimlerinin bazılarında 20-26/07/2015 tarihleri arasında işyerinde yapılan ve kolluk güçleri tarafından müdahale ile sonlandırılan toplu eyleme katılınması, bazılarında ise aynı eylemlerin yanı sıra 18/06/2015 tarihli toplu eylem gerekçe gösterilmiştir.

27/07/2015 tarihli fesih bildirimlerinde ise 18/06/2015 tarihli toplu iş yavaşlatma eylemine katılınması ve 20-26/07/2015 tarihleri arasında işyerinde yapılan ve kolluk güçleri tarafından müdahale ile sonlandırılan toplu eyleme iştirak olunması nedenlerine dayanılmıştır.

03/08/2015 tarihli fesihlerde ise 20-26/07/2015 tarihleri arasında işyerinde yapılan toplu eylemlere katılınmasına rağmen iş sözleşmesinin feshedilmediği ve idari izinli sayıldığı açıklanmış, işbaşı yapması gereken tarihte işe gelmesine rağmen arkadaşları işe alınmadığı sürece işbaşı yapmayacağının söylendiği ve işyerini terk etmesi üzerine iş sözleşmesinin haklı olarak feshedildiği bildirilmiştir.

12/08/2015 tarihli fesihlerde, Ağustos ayı içinde devamsızlık nedenlerine dayanılmış ve İş Kanunu’nun 25/2 (g) maddesine dayanılmıştır.

27.08.2015 tarihli fesih yazılarında ise yine Ağustos ayı içindeki devamsızlığa dayalı fesihlerden söz edilmiştir.

08/09/2015 tarihli fesih yazısında, Ağustos ayı içinde işçinin devamsızlıkta bulunduğu sonradan işgöremezlik belgesi gönderdiği ancak 28.08.2015 tarihinden sonra işe gelmediği belirtilerek haklı fesih nedenine dayanılmıştır.

12/08/2015 tarihli fesihlerde, Ağustos ayı içinde devamsızlık nedenlerine dayanılmış ve İş Kanunu’nun 25/2 (g) maddesine dayanılmıştır.

27.08.2015 tarihli fesih yazılarında ise yine Ağustos ayı içindeki devamsızlığa dayalı fesihlerden söz edilmiştir.

08/09/2015 tarihli fesih yazısında, Ağustos ayı içinde işçinin devamsızlıkta bulunduğu sonradan işgöremezlik belgesi gönderdiği ancak 28.08.2015 tarihinden sonra işe gelmediği belirtilerek haklı fesih nedenine dayanılmıştır.

Görüldüğü üzere davalı işveren işçilere yönelik olarak farklı tarihlerde birbirinden çok farklı fesih nedenlerine dayalı olarak fesih yoluna gitmiştir. Feshe konu olayların bazılarıyla ilgili olarak işverence mahkemeden tespit talebinde bulunulmuş ve noter tespiti işlemleri yaptırılmıştır.

Mahkemece her bir davacı işçi bakımından fesih nedenine göre değerlendirme yapılmamıştır. Her bir davacı işçi bakımından fesih nedeni ile bağlı kalınarak öncelikle iddiaya konu fesih yönünden deliller değerlendirilmeli, varsa eylemin barışçıl ve demokratik olup olmadığı, davacı işçi eyleme katılmışsa eylemin süresi belirlenmek suretiyle ölçülü biçimde kullanılıp kullanılmadığı değerlendirmeye alınmalıdır. Devamsızlığa dayanan fesih nedenleri bakımından da deliller ayrıca değerlendirilmelidir. Tanık beyanları da her bir dava özelinde davacıya özgü fesih nedeni yönünden ele alınmalıdır. Dosya kapsamına göre her bir fesih nedeni ve delil durumu değerlendirilmek suretiyle iç hukuk ve uluslar arası hukuk yönlerinden somut olaya özgü değerlendirme yapılmalıdır. Mahkemece eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

F) HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile; temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15991, Karar No: 2025/10443, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/15991 E.  ,  2025/10443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/801 E., 2023/304 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 3. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/368 E., 2021/202 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7,

3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca

İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Kahramanmaraş 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18126, Karar No: 2013/16836, Tarih: 28.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/18126 E.  ,  2013/16836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin askerlik hizmeti sırasında toplu olarak yapılan iğne nedeniyle Hepatit B hastalığına yakalandığını, hastalık ortaya çıkmadan önce müvekkilinin davalı şirkete 28/05/2002-28/02/2004 tarihlerini kapsayan "Mehmetçik Ferdi Kaza ve Maluliyet Sigortası" yaptırdığını ileri sürerek, 12.000,00 TL tazminatın 07/07/2003 tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ferdi kaza sigortası genel şartlarına göre hastalık hallerinin teminat dahilinde olmadığını, hastalığının kaza hallerinden sayılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının hastalığa neden yakalandığı konusunda bir delil bulunmadığını, poliçenin kaza ve maluliyete karşı sigorta teminatı vermekte olduğunu, davacının talebinin bu hallerden herhangi birine girmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 28.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4848, Karar No: 2010/2465, Tarih: 09.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/4848 E.  ,  2010/2465 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı, davalıya borcunun bulunmadığını, takibin dayanağı senetteki imzanın müvekkiline ait olmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı- borçlu ...’in ... Noterliğinin 02.01.2006 tarihli vekaletname ile ...’a temsil yetkisi verdiğini, bu şahsın borçlunun ticari mümessili konumunda bulunduğunu, davacının vekili tarafından tanzim edilen senetten dolayı sorumlu olduğunu, ticari mümessilin hüsnüniyet sahibi üçüncü şahıslara karşı müessese sahibi hesabına kambiyo taahhütlerinde bulunmak ve onun namına müessesenin gayesine dahil olan bilimun tasarrufları yapmak selahiyetine haiz olduğunu, bir başka ifade ile imza incelemesi yaptırılmasına gerek bulunmadığını belirterek davanın reddi ile %40 tazminatın davacıdan tahsili gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde senetteki imzanın ...’a ait olduğu savunmasına, davacının da bir itirazının bulunmadığı, davacının geniş yetkiler içerecek şekilde ...’ı vekil tayin ettiği, söz konusu genel vekaletnameye istinaden ...’ın dava dışı ... Ecza Deposu’ndan aldığı mallara karşı da bir kısım senetler düzenlediği, hal böyle olunca ...’ın ...’in ticari mümessili olduğu, ticari mümessilin imzaladığı senetlerin iyiniyetli üçüncü kişiler bakımından işletmeyi bağlayacağı (B.K.’nun 450/1), her ne kadar davacı ...’ı 27.08.2007 tarihinde azletmiş ise de, bu azilin bono tanzim tarihinden sonra olması nedeniyle hüküm ifade etmeyeceği, senedin ... tarafından vekaleten imzalandığı yazılmasa dahi bu durumun vekalet veren davacının dava konusu senetten dolayı sorumluluğunu etkilemeyeceği gerekçeleri ile davanın reddine, ihtiyati tedbir yolu ile alacaklının alacağına kavuşması geciktirilmediğinden davalının tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlığın çözümünde ... Noterliği tarafından 02.01.2006 tarihinde düzenlenen genel vekaletname içeriğine göre dava dışı ...’ın ticari vekil mi yoksa ticari mümessil mi olduğunun saptanması önem arz etmektedir. Zira B.K.’nun 453/2. maddesine göre ticari vekil açık yetki verilmedikçe kambiyo taahhütlerinde bulunamayacağı halde aynı yasanın 450/1. maddesi uyarınca ticari mümessil, iyiniyetli üçüncü kişilere karşı müessese sahibi hesabına kambiyo taahhütlerinde bulunma yetkisine haiz sayılır.

Uyuşmazlığın çözümünde ... Noterliği tarafından 02.01.2006 tarihinde düzenlenen genel vekaletname içeriğine göre dava dışı ...’ın ticari vekil mi yoksa ticari mümessil mi olduğunun saptanması önem arz etmektedir. Zira B.K.’nun 453/2. maddesine göre ticari vekil açık yetki verilmedikçe kambiyo taahhütlerinde bulunamayacağı halde aynı yasanın 450/1. maddesi uyarınca ticari mümessil, iyiniyetli üçüncü kişilere karşı müessese sahibi hesabına kambiyo taahhütlerinde bulunma yetkisine haiz sayılır.

Somut olayda yukarıda sözü edilen vekaletname kapsamına göre bonoyu düzenleyen ...’ın davacının ticari mümessili olduğunun kabulü mümkün değildir. Adı geçen B.K.’nun 453/2. maddesi hükmüne göre ticari vekildir. Vekaletnamesinde kambiyo taahhütlerinde bulunma yetkisi yoktur.

Mahkemece açıklanan bu yön gözetilmeden yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 09.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5515, Karar No: 2019/2098, Tarih: 07.03.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/5515 E.  ,  2019/2098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 09.11.2009 gününde verilen dilekçe ile ecrimisil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 05.06.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taraflar arasındaki alt kira sözleşmesinin bitimi sonrası haksız işgal nedenine dayalı ecrimisil istemine ilişkindir.

Davacı, kiracısı olduğu motel, pansiyon, bar ve cafe niteliğindeki işyerini, işletme ruhsatı hariç demirbaşları ile birlikte 25.04.2006 başlangıç tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesi ile davalıya kiraladığını, davalı/kiracı borçlunun ödemediği kira bedellerinin tahsili amacıyla aleyhinde 12.05.2008 tarihinde icra takibi başlattığını, 27.05.2008 tarihinde ödeme emri tebliğ edilen davalının itirazı üzerine 13.06.2008 tarihinde itirazın iptali ve tahliye istemiyle açtığı davada ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.07.2009 tarihli ve 2008/655 E. 2009/709 K. sayılı Kararı ile kira alacağına yönelik itirazın iptali isteminin kısmen kabulüne, tahliye isteminin ise reddine karar verildiğini, kararın derecat incelemesi neticesinde Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 22.03.2010 tarih 2009/13045 E. 2010/3117 K. Sayılı Kararı ile ''özellikle kiralanana ait işletme ruhsatının kiralayan Halise Karakaya adına olduğu ve kira sözleşmesinin Borçlar Kanununun adi kiraya ilişkin hükümlere tabi olup tahliye isteminin yasal 30 günlük süre dolmadan istenmiş bulunduğu'' gerekçesiyle onandığını, davalı ile aralarındaki alt kira sözleşmesinin 25.04.2009 tarihinde sona erdiğini, sözleşmenin sona erdiği tarih itibariyle davalının haksız işgalci konumunda olduğunu ileri sürerek haksız müdahale tarihinden itibaren 10.000,00 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, kira sözleşmesinin sona erdiği tarih sonrasında iş yerini kullanmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası niteliğinde olduğu, Borçlar Kanununun 285. maddesi uyarınca hasılat kiralarında fesih bildirimi ile akdin sona ereceği, taşınmazın hasılat kirasına konu olması sebebiyle takip dosyasında en az 60 günlük ödeme süresi verilmediğinden davacının tahliye talep hakkı doğmadığı, bu durumda davalının dava tarihi itibariyle fuzuli işgalci sayılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası niteliğinde olduğu, Borçlar Kanununun 285. maddesi uyarınca hasılat kiralarında fesih bildirimi ile akdin sona ereceği, taşınmazın hasılat kirasına konu olması sebebiyle takip dosyasında en az 60 günlük ödeme süresi verilmediğinden davacının tahliye talep hakkı doğmadığı, bu durumda davalının dava tarihi itibariyle fuzuli işgalci sayılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, taraflar arasındaki 25.04.2006 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli sözleşmenin, kira sözleşmesi niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. 818 sayılı mülga Borçlar Kanununun 270 (6098 sayılı TBK'nun 357) ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kirasından söz edilebilmesi için hasılat getiren bir taşınır ya da taşınmaz mal, ticari işletme ya da hakkın kira ilişkisinin konusunu oluşturması, burasının demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiraya verilmesi gerekir. Oysa taraflar arasında düzenlenen sözleşmede, iş yerinin işletme ruhsatı ile birlikte kiralanmadığı görülmektedir. Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin yukarıda bahsedilen ilamında da bu hususa değinilmiştir. Bu halde, taraflar arasındaki kira ilişkisinin hasılat kirası olmadığının kabulü gerekir. Taraflar arasındaki kira ilişkisi niteliği itibariyle Borçlar Kanununun adi kira hükümlerine tâbi olup 818 sayılı Kanunun 263. (6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 327.) maddesi gereğince sözleşmede açık ya da örtülü biçimde bir süre belirlenmiş ise, kira sözleşmesi bu sürenin sonunda kendiliğinden sona erer. Taraflar bu durumda açık bir anlaşma olmaksızın kira ilişkisini sürdürürlerse, kira sözleşmesi belirsiz süreli sözleşmeye dönüşür. 818 sayılı Kanunun 262. (6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 328.) maddesine göre de ihtarda bulunma mükellefıyeti, kiranın süresiz olması veya bu hale dönüşmesi haline münhasırdır. Dosyada mevcut kira sözleşmesinin özel şartlar başlığı altındaki maddelerinde; kiracının, kira dönemi sonunda hiçbir mahkeme ilamına ve protesto keşidesine gerek olmaksızın iş yerini tahliye edeceği ve kira süresinin kiralayanın yazılı izni ile uzatılabileceği kararlaştırıldığı gibi kiralayan davacının 13.06.2008 tarihinde açtığı tahliye davası ile davalı tarafın kullanımına karşı çıktığı anlaşılmakla yukarıda açıklanan yasal düzenlemeye göre kira sözleşmesinin sonu olan 25.04.2009 tarihi itibariyle kira akti sona erdiğinden bu tarihten sonrası için davalının kiralananda kiracılık sıfatı kalmamıştır.

Bu durumda, taraflar arasındaki adi kira sözleşmesinin 25.04.2009 tarihinde sona erdiği ve davalının bu tarihten itibaren dava konusu taşınmazda fuzuli şagil konumunda olduğu anlaşıldığından mahkemece, davalının 25.04.2009 tarihinden sonraki kullanımı için davacının ecrimisil isteyebileceği gözönüne alınarak inceleme ve araştırma yapıldıktan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş; bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.