muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/703, Karar No: 2019/557, Tarih: 24.09.2019

.10.2004 tarihine kadar komisyon hesabına toplam 25.000TL para yatırıldığını, bu tarihte hesapta 1.503TL olduğunu, oysa harcama yapılan tutarın 25.000TL’den daha fazla olduğunu, bu fazlalığın tek nedeninin komisyon üyelerinin yollukları olduğunu, kendisinin bir kez komisyon üyelerine yolluk ödediğini, ancak "Kayseri Valiliği İl Denetim Komisyonu Başkanlığına ait 1 Haziran - 5 Temmuz 2004 ayları Harcama Listesi ve Komisyon Üyesi Yollukları" başlıklı ve 05.07.2004 tarihli belgede komisyon üyesi yollukları yer almış olmasına rağmen bu yollukları ödemediğini, hesapta fazla para bulunmasının nedeninin bu yollukları harcama evraklarında göstermesi, ancak henüz ödememesi olduğunu, komisyonun memur üyelerine bir kez yolluk ödendiğini, "Kayseri Valiliği İl Denetim Komisyonu Başkanlığına ait 1 Haziran - 5 Temmuz 2004 ayları Harcama Listesi ve Komisyon Üyesi Yollukları" başlıklı ve 05.07.2004 tarihli belgede belirtilen yollukları henüz ödemediğini, ancak daha sonra ödeyeceğini, buna karşın "Kayseri Valiliği İl Denetim Komisyonu Başkanlığına ait Mart – Nisan - Mayıs 2004 Ayları Harcama Listesi ve Komisyon Üyesi Yollukları" başlıklı ve 07.06.2004 tarihli belgedeki yollukları ödediğini, kendisinin 350TL aldığını, komisyon üyelerinden tanık ...’a 400TL, tanık...’ya 325TL, tanık...’a 325TL, tanık ...’e 325TL, tanık ...’e 117TL, ...’a 117 TL ve tanık ...’e 325TL’yi kendisinin ödediğini, adı geçenlere yapmış olduğu yolluk ödemeleri için "Adıma Tahakkuk Eden Gündeliklerimi Teslim Aldım" başlıklı bir belge imzalattırdığını, bu belgeyi imzaladıktan sonra adı geçen kişilere söz konusu tutarları ödediğini, hafta sonlarında veya mesai saatleri dışında denetim yapılmadığını, yolluk ödeneceği zaman Samsun, İstanbul ve Ankara İl Müdürlüklerinin uygulama örneklerini temin ettiğini, kendisinin de bu örneklere göre yollukları ödediğini, ancak yasal dayanağı hakkında bilgisinin bulunmadığını,

Soruşturma evresinde Cumhuriyet Başsavcılığınca alınan ifadesinde; daha önce ... müfettişlerine vermiş olduğu ayrıntılı ifadesini ve kendilerine posta ile göndermiş olduğu yazılı savunmasını aynen tekrar ettiğini, bir önceki yıl Türkiye’nin en başarılı denetim komisyonu seçildiklerini, komisyon başkanı olarak üyelere veya çalışanlara haksız ve usulsüz yolluk ödemesinin söz konusu olmadığını, kimsenin yerine imza atmadığını, komisyon kurulduktan sonra ilk yıl kimseye yolluk ödenmediğini, fakat sonradan para gönderilmesiyle yolluk ödemelerine başlandığını, Telif Hakları Ve Sinema Genel Müdürlüğünden kendilerine yolluk ödenebileceğinin söylendiğini, başkası adına yolluk çıkarıp onu kendisine mal etmesinin mümkün olmadığını, çünkü resmi belgelerin diğer üyeler ve çalışanlar tarafından mutlaka görüleceğini ve hak ettikleri yollukları kendisinden isteyeceklerini, suçlamaları kabul etmediğini, daha önce bir siyasi partiden milletvekili adayı olduğu için siyasi düşüncelerle hakkında bu şekilde rapor düzenlendiğini, suçsuz olduğunu,

Kovuşturma evresinde alınan ifadesinde ise; bütün harcama belgelerinin Ankara’ya gönderilmiş nüshalarda olduğu gibi hazırlandığını, tamamının doğru olduğunu, yolluğu hak eden kişilere mutlaka ödemelerin yapılıp imzaların alındığını, imzası alınmayan bir kişiye yolluk ödemesi yapılmasının mümkün olmadığını, uhdesinde para bulunmadığını, belgeler iyice incelendiğinde durumun ortaya çıkacağını, suçlamaları kabul etmediğini savunmuştur.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan ve Yerel Mahkemece lehe düzenlemeler içermesi nedeniyle sanık hakkında uygulanan 765 sayılı TCK’nın 202. maddesinde, zimmet suçu ;

"(1) Görevi sebebiyle kendisine tevdi olunan veya muhafaza, denetim veya sorumluluğu altında bulunan para veya para yerine geçen evrak veya senetleri veya diğer malları zimmetine geçiren memura altı yıldan oniki yıla kadar ağır hapis ve meydana gelen zararın bir misli kadar ağır para cezası verilir.

(2)Yukarıdaki fıkrada gösterilen cürüm, dairesini aldatacak ve fiilin açığa çıkmamasını sağlayacak her türlü hileli faaliyette bulunmak suretiyle işlenmiş ise faile oniki yıldan aşağı olmamak üzere ağır hapis ve meydana gelen zararın üç misli kadar ağır para cezası verilir.

(3)Zararın, kovuşturma yapılmadan önce tamamiyle ödenmiş olması halinde yukarıdaki fıkralarda yazılı cezaların yarısı, ödeme hükümden önce gerçekleştirilmiş ise üçte biri indirilir.

(4)Meydana gelen zararın ödenmemesi halinde mahkemece ödettirilmesine re'sen hükmolunur.

(5) Bu fiiller kamu bankaları aleyhine işlenmiş ise faile verilecek ceza üçte bir oranında artırılır." şeklinde düzenlenmişti.

(3)Zararın, kovuşturma yapılmadan önce tamamiyle ödenmiş olması halinde yukarıdaki fıkralarda yazılı cezaların yarısı, ödeme hükümden önce gerçekleştirilmiş ise üçte biri indirilir.

(4)Meydana gelen zararın ödenmemesi halinde mahkemece ödettirilmesine re'sen hükmolunur.

(5) Bu fiiller kamu bankaları aleyhine işlenmiş ise faile verilecek ceza üçte bir oranında artırılır." şeklinde düzenlenmişti.

765 sayılı TCK’da düzenlenen zimmet sucunun koruduğu hukuksal yarar, devlet görevlileri ile idaresine karşı duyulan güvenin korunması ve kamu görevlilerinin devlete karşı sahip oldukları sadakat yükümlülüğüne uygun davranılmasının sağlanmasıdır. Nitekim 202. maddenin gerekçesinde suç ile "Kişilerin devlete karşı muhafaza etmeleri zaruri olan itimat duygusu ve memuriyet görevi"nin korunmakta olduğu belirtilmişti.

Zimmet suçunun maddi konusunu "Para veya para yerine geçen evrak veya senetler veya diğer mallar" oluşturmaktaydı. Bu suçun oluşabilmesi için failin temellük veya faydalanma kastıyla hareket etmesinin gerekmekteydi.

Madde metninde bu suçun failinin ancak "Memur" olabileceği belirtilmişti. Suçun oluşabilmesi için malın memura "Görevi nedeniyle tevdi edilmiş olması" ya da bu malın memurun "Koruma, denetim veya sorumluluğu altında bulunması" gerekmekteydi. "Tevdi"den söz edebilmek için malın faile teslim edilmesi gerekmesine rağmen teslim kavramı geniş anlaşılmakta, malın memurun fiili egemenliğine girmesi hâlinde zimmet suçu gerçekleşmekteydi.

765 sayılı TCK’nın 202. maddesinde "Görevi sebebiyle kendisine tevdi olunan veya muhafaza, denetim veya sorumluluğu altında bulunan para veya para yerine geçen evrak veya senetleri veya diğer malları zimmetine geçiren memura…" ifadesi kullanılıp, başkasının zimmetine geçirme madde metninde düzenlenmemiş olmasına karşın Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.11.1994 tarihli ve 232-276 sayılı kararından da açıkça anlaşılacağı üzere temellükün sanığın kendisi veya başkası yararına olması suçun niteliğini değiştirmemekteydi.

Maddenin ikinci fıkrası uyarınca zimmet suçunun memurun dairesini aldatacak ve fiilin açığa çıkmamasını sağlayacak her türlü hileli faaliyette bulunmak suretiyle işlenmesi hâlinde daha ağır ceza verilmesi öngörülmüştü.

Maddenin ikinci fıkrası uyarınca zimmet suçunun memurun dairesini aldatacak ve fiilin açığa çıkmamasını sağlayacak her türlü hileli faaliyette bulunmak suretiyle işlenmesi hâlinde daha ağır ceza verilmesi öngörülmüştü.

Hileli davranışın ne zaman daireyi aldatacak nitelikte olduğu konusunda Özel Dairenin yerleşik uygulamalarıyla suçun işlendiğinin yalnızca dairedeki belge ve kayıtların incelenmesi sonucu anlaşılması hâlinde hilenin daireyi aldatıcı nitelikte olamayacağı yönünde bir ölçü benimsemiş, bunun yanı sıra hileli davranış için dairedeki belgelerle zimmet suçunun ilk bakışta ortaya çıkarılamaması koşulu da aramıştı. Hileli davranışın zimmet suçunun işlenmesinden önce veya sonra gerçekleşmesi önemli değildi. Ancak, yapılan hilenin aldatıcı niteliğinin olması şart tutulmuştu. Yine Özel Dairenin yerleşik uygulamaları uyarınca sahte belge düzenlemek suretiyle zimmetin gizlenmeye çalışılması eylemi nitelikli zimmet suçunun unsuru olarak kabul edilmekte ve faile evrakta sahtecilik eyleminden dolayı ayrıca ceza verilmemekteydi.

Maddenin üçüncü fıkrası gereğince zimmet fiili nedeniyle meydana gelen zararın, kovuşturma yapılmadan önce tamamıyla ödenmiş olması hâlinde verilecek cezaların yarısının, ödeme hükümden önce gerçekleştirilmiş ise üçte birinin indirilmesi yoluna gidilmekteydi.

765 sayılı TCK’nın 219. maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan "202 ila 218 inci maddelerde yer alan cürümler dolayısıyla alınan veya verilen rüşvet veya yararın değeri hafif olduğu takdirde verilecek cezanın yarısı, pek hafif olduğu takdirde üçte ikisi indirilir." biçimindeki düzenleme uyarınca zimmet, irtikap ve rüşvet suçları dolayısıyla alınan veya verilen rüşvet veya yararın değeri hafif olduğu takdirde verilecek cezanın yarısının, pek hafif olduğu takdirde ise üçte ikisinin indirileceği öngörülmüştü. Zimmet konusu malın değeri, suç işlendiği tarihteki ekonomik koşullar ve paranın satın alma gücüne göre belirlenmekteydi. Bu bağlamda Yargıtay, malın değerinin hafif olup olmadığına ilişkin her yıl farklı tutarlar belirlemekte ve o yıl için söz konusu değeri ölçü almaktaydı.

5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girmesinin ardından ise zimmet suçu 247. maddede;

"(1) Görevi nedeniyle zilyedliği kendisine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu malı kendisinin veya başkasının zimmetine geçiren kamu görevlisi, beş yıldan oniki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Suçun, zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi hâlinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(3) Zimmet suçunun, malın geçici bir süre kullanıldıktan sonra iade edilmek üzere işlenmesi hâlinde, verilecek ceza yarı oranına kadar indirilebilir." ,

248. maddede; "(1) Soruşturma başlamadan önce, zimmete geçirilen malın aynen iade edilmesi veya uğranılan zararın tamamen tazmin edilmesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisi indirilir.

(2) Suçun, zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi hâlinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(3) Zimmet suçunun, malın geçici bir süre kullanıldıktan sonra iade edilmek üzere işlenmesi hâlinde, verilecek ceza yarı oranına kadar indirilebilir." ,

248. maddede; "(1) Soruşturma başlamadan önce, zimmete geçirilen malın aynen iade edilmesi veya uğranılan zararın tamamen tazmin edilmesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisi indirilir.

(2) Kovuşturma başlamadan önce, gönüllü olarak, zimmete geçirilen malın aynen iade edilmesi veya uğranılan zararın tamamen tazmin edilmesi halinde, verilecek cezanın yarısı indirilir. Etkin pişmanlığın hükümden önce gerçekleşmesi halinde, verilecek cezanın üçte biri indirilir.",

249. maddede ise; "(1) Zimmet suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilir."

Şeklinde düzenlenerek mevcut hâlini almıştır.

Uyuşmazlık konusunun isabetli bir biçimde çözümlenmesi için "Delillerin ortaya konulması ve reddi" ve "Duruşmada okunmayacak ve okunmasıyla yetinilebilecek belgeler"e ilişkin kanuni düzenlemelerin incelenmesinde fayda bulunmaktadır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun "Delillerin ortaya konulması ve reddi" başlıklı 206. maddesinin üçüncü fıkrası;

"(3) Cumhuriyet savcısı ile sanık veya müdafii birlikte rıza gösterirlerse, tanığın dinlenmesinden veya başka herhangi bir delilin ortaya konulmasından vazgeçilebilir.",

"Duruşmada okunmayacak belgeler" başlıklı 210. maddesinde;

"(1) Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez.

(2) Tanıklıktan çekinebilecek olan kişi, duruşmada tanıklıktan çekindiğinde, önceki ifadesine ilişkin tutanak okunamaz. ",

"Duruşmada okunmasıyla yetinilebilecek belgeler" başlıklı 211. maddesinde ise;

"(1) a) Tanık veya sanığın suç ortağı ölmüş veya akıl hastalığına tutulmuş olur veya bulunduğu yer öğrenilemezse,

b) Tanık veya sanığın suç ortağının duruşmada hazır bulunması, hastalık, malûllük veya giderilmesi olanağı bulunmayan başka bir nedenle belli olmayan bir süre için olanaklı değilse,

c) İfadesinin önem derecesi itibarıyla tanığın duruşmada hazır bulunması gerekli sayılmıyorsa,

Bu kişilerin dinlenmesi yerine, daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanaklar ile kendilerinin yazmış olduğu belgeler okunabilir.

(2) Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanık veya müdafii birinci fıkrada belirtilenlerin dışında kalan tutanakların okunmasına birlikte rıza gösterebilirler. ",

Hükümlerine yer verilmiştir.

Bu düzenlemelerle mahkemece hangi şartlarda tanığın dinlenmesinden vazgeçilebileceği, tanık ifadesinin alınmasının zorunlu olduğu durumlar ve hangi hâl ve şartlarda tanık ifadesinin okunmasıyla yetinilebileceği açıkça hükme bağlanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Hükümlerine yer verilmiştir.

Bu düzenlemelerle mahkemece hangi şartlarda tanığın dinlenmesinden vazgeçilebileceği, tanık ifadesinin alınmasının zorunlu olduğu durumlar ve hangi hâl ve şartlarda tanık ifadesinin okunmasıyla yetinilebileceği açıkça hükme bağlanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Telif Hakları ve Sinema Genel Müdürlüğü ile Kayseri İl Denetim Komisyonu Başkanlığı arasında düzenlenen protokol gereği Genel Müdürlük tarafından İl Denetim Komisyonunun giderlerinde kullanılmak üzere gönderilen avansların harcamasında görevlendirilen İl Denetim Komisyonu Başkanı sanık hakkında; gerçekte 200TL hamaliye gideri yapmış olmasına rağmen hamaliye gideri için toplam 3.298TL tutarında harcama pusulası düzenlendiği, komisyon tarafından herhangi bir akaryakıt gideri yapılmamış olmasına karşın Telif Hakları ve Sinema Genel Müdürlüğüne toplam 10.107TL tutarında akaryakıt faturası gönderildiği, denetim komisyonu üyelerine yolluk ödemesi yapılabilmesi için, üyelerin mesai saatleri haricinde çalışma yapması gerektiği, ancak komisyonun mesai saatleri dışında denetim yapmadığı, bu nedenle üyelere herhangi bir ödeme yapılmaması gerektiği, ancak üyelerden tanık ...'e 100TL, tanık ...'a ise 385TL yolluk ödendiği, diğer komisyon üyelerine herhangi bir ödeme yapılmamış olmasına rağmen harcama çizelgelerinde diğer komisyon üyelerinin imzaları taklit edilmek suretiyle Telif Hakları ve Sinema Genel Müdürlüğüne gönderilen evrakta toplam 3.706TL yolluk ödenmiş gibi gösterildiği ve bu şekilde toplam 16.427TL’nin zimmete geçirildiği iddiasıyla kamu davası açıldığı,

Yerel Mahkemece; hamaliye giderlerine ilişkin dosyadaki belgelerin tanık beyanları ile uyum göstermediği ve tanık beyanları ile sanık savunmasının farklılık arz etmesi gerekçeleriyle gerçekte ödenen hamaliye giderlerinden geriye kalan 3.098TL miktarındaki zimmet iddiasının, akaryakıt giderlerinin yapılıp yapılmadığı konusunda sanık savunması ve tanık beyanları dışında delil bulunmaması nedeniyle de 10.107TL’lik zimmet iddiasının değerlendirme dışı bırakıldığı, hükme esas alınan bilirkişi raporlarındaki tespitler ve tanık beyanları doğrultusunda yolluk ödemelerine ilişkin ilgililerine ödenen ve banka hesabında bulunan miktardan bakiye kalan 1.367TL’nin sanığın zimmetinde bulunduğu kabul edilerek sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulduğu ve bu hükmün Özel Dairece onandığı,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca da; denetim komisyonu üyelerine ve kurulda görev yapan personele, kurulun sekretaryasının olup olmadığı, kurulun çalışma sisteminin ve uygulamasının ne şekilde olduğu, harcamaların ve ödemelerin kimin tarafından ne şekilde gerçekleştirildiği, belgelerdeki parayı alan görevlilere ve diğer hak sahiplerinin parayı kimden aldıkları dahi sorulmadan, yalnızca tanıklar ... ve ...’in parayı alıp almadığının Mahkemece sorulduğu, müfettiş tarafından alınan beyanların, bilgi ve görüşlerin doğru olup olmadığı dahi sorulmadan imza incelemesi için alınan beyanlarla yetinildiği gözetilerek, özellikle tanık ...'nın hükümden önce 22.04.2013 havale tarihli dilekçesinin kendisine açıklattırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle itiraz yoluna başvurulduğu anlaşılmış ise de;

Bandrol Uygulamasına İlişkin Kurulacak Denetim Komisyonlarının Çalışma Usul Ve Esasları Hakkında Tebliğ’in 8. maddesinde yer alan komisyonun yazı ve hesap işleri ile evrak hizmetlerinin İl Kültür Müdürlüklerince yürütüleceğine ilişkin düzenleme, komisyon sekretaryasının Müdürlükçe yürütüldüğüne ilişkin tanıklar ... ve İsmet’in beyanları ve komisyondaki işlemlerin sanık tarafından yerine getirildiğine ilişkin tanıklar ..., ... ve ...’nın anlatımları ile yolluk ödemeleri dahil tüm harcamaların bilgisi dahilinde olduğuna ve öncelikle kendi kontrolünden geçtiğine ilişkin sanık savunması uyarınca kurulun sekretaryasının olmadığının, kurulun çalışma sisteminin tamamen sanığın kontrolünde bulunduğunun ve tüm harcamaların sanık tarafından gerçekleştirildiğinin anlaşılması, İstanbul Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesince düzenlenen 01.03.2011 tarihli ve 4990 sayılı raporda "Adıma Tahakkuk Eden Gündeliklerimi Teslim Aldım" başlıklı belgelerde yer alan imzalardan tanıklar ... ve ... ile sanık adına atılanlar haricindeki imzaların ilgililerine ait olmadığının tespit edilmesi, bu hususun tanıklar...’ın beyanları ile ... müfettişlerince düzenlenen 04.03.2005 tarihli rapor ve hükme esas alınan Sayıştay Emekli Uzman Denetçilerince düzenlenen 07.12.2005 havale tarihli bilirkişi kurulu raporu ile aynı heyetçe düzenlenen bila tarih ek rapor bulguları ile desteklenmesi, tanık ...’nın hükümden önce Mahkemeye sunmuş olduğu 22.04.2013 tarihli dilekçesindeki yolluk ücretlerinin kendisi tarafından dağıtıldığına ilişkin açıklamaların; tüm evrakın kullanılması ve düzenlenmesi işlerinin sanık tarafından yerine getirildiğine ilişkin aşamalardaki kendi beyanları, yolluk ödemelerini sanıktan aldıklarına ilişkin kovuşturma evresinde de ifadeleri alınan tanıklar ... ve ...’ın anlatımları ve yolluk ödemelerinin bilgisi dahilinde olduğuna ilişkin sanık savunması ile çelişki oluşturması nedeniyle sanığı suçtan ve cezadan kurtarmaya yönelik olduğunun kabul edilmesinin gerekmesi, 29.12.2011 tarihli on yedinci oturumda Yerel Mahkemece tebligat işlemlerinin okunmasının ardından tanıklara sorulması üzerine sanık ... müdafisi ile Cumhuriyet savcısının tevsii tahkikat taleplerinin olmadığını belirtmeleri ve dosyadaki tüm bilgi ve belgelerin duruşma sırasında okunmuş olması karşısında, itirazda isimleri belirtilen tanıkların kovuşturma evresinde dinlenmemiş olmalarının CMK’nın 206. maddesinin üçüncü fıkrası ile 210. maddesinin birinci fıkrasına aykırılık teşkil etmediği, yine yolluk alıp almadığı ve aldıysa ödemenin kim tarafından ne şekilde yapıldığı hususlarında ...’ın aşamalarda ifadesine başvurulmamış ise de zimmete konu paranın bir kısmının sanığın uhdesinde bulunduğunun sabit olması ve Yerel Mahkemece sanık hakkında zimmet miktarının pek hafif olduğu gözetilerek indirim yapılması nedeniyle anılan tanığın ifadesinin önem derecesi itibarıyla duruşmada hazır bulunmasını gerekli kılmaması hususları hep birlikte göz önünde bulundurulduğunda;

Sanığa atılı nitelikli zimmet suçunun sabit olup olmadığının tespiti bakımından eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 24.09.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/326, Karar No: 2024/14176, Tarih: 06.11.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/326 E.  ,  2024/14176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece bozma üzerine sanık hakkında fuhuş suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle, atılı suçu işlediğine dair delil bulunmadığına, mağdurlara iyilik yapmak için evine aldığına, suçun unsurlarının oluşmadığına ve kararın bozulmasına yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda mağdurların birden fazla kez fuhuş yapmasına aracılık etmesine rağmen, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesi uygulanmamış ve fuhuş suçunun mağdur sayısınca oluşacağı gözetilmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.11.2024 tarihinde karar verildi.