muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3848, Karar No: 2023/9826, Tarih: 17.10.2023

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; kendisini vekil ile temsil ettiren davacıların her biri yararına ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmediğini, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat miktarlarının davaya konu olay ve neticeleri ile karşılaştırıldığında son derece düşük ve yetersiz olduğunu beyanla kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı ...Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle; bilirkişi tarafından hazırlanan raporda müteveffanın kız ve erkek çocukları için destek sonu yaşlarının 25 olarak esas alındığını, müteveffanın kızı davacı ...'ın güncel nüfus kaydında görüleceği üzere evlendiğini, bilirkişi raporunda ise evli olduğu ve dosyada öğrenci belgesi bulunmadığı halde, üniversite öğrencisi olduğu beyan edilerek 25 yaşına kadar destek verildiğini, müteveffanın kızı 25 yaşından önce evlenmiş ya da mezun olmış olabileceğinden bilirkişice yapılması gerekenin Ayşe’nin evlilik tarihini ve öğrenci belgesinin sunulup sunulmadığını dikkate alarak hesaplama yapmak, diğer çocuklar yönünden ise kız çocuğu için 22, erkek çocuğu için 18 yaşını baz almak olduğunu, bilirkişinin bu hususları dikkate almaksızın yaptığı hesaplamanın hatalı ve fahiş nitelikte olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

3.Davalı ...... A.Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın müvekkili yönünden esastan reddedilmesine rağmen nispi yerine maktu vekalet ücretine hükmedildiğini ve ayrı ayrı reddedilen maddi ve manevi tazminat talepleri açısından vekalet ücretinde de ayrı ayrı kalemler olarak değil tek bir kalem üzerinden vekalet ücretine hükmedildiğini, dolayısıyla ilgili kararın vekalet ücreti yönünden düzeltilmesi gerektiğini beyanla kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sigortalının iş kazası nedeniyle vefat etmesi sonucu yakınlarının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 nci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 55 inci, 74 üncü ve 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesi ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanun'un 4 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Davacılar vekilinin çocuklar için hükmedilen manevi tazminata, davalı ...Ş. vekilinin çocuklar için hükmedilen maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8 inci maddesinin 3 üncü fıkrasına göre, “Bölge adliye mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beş bin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beş bin” ibaresi 6763 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanun'un, 6763 sayılı Kanun 5 inci maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3 üncü maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362 nci maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

HMK 362/2 nci maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”

HMK 366 ncı maddenin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346 ncı madde uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak temyiz edilen karar kesin olduğu halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtay’a gönderilmiş ise, 01.06.1990 tarih, 1989/3 E. - 1990/4 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından temyiz talebinin reddine karar verebilecektir.

Yukarıda belirtildiği şekilde, iş mahkemelerinin kararlarının istinaf incelemesi sonucu bölge adliye mahkemelerince verilen kararlarda karar tarihine göre kesinlik sınırı: 20.07.2016 - 01.12.2016 tarihleri arasında 5.000,00 TL; 02.12.2016 tarihi sonrası için 40.000,00 TL; 01.01.2017 sonrası için 41.530,00 TL ve 01.01.2018 tarihi sonrası için 47.530,00 TL; 01.01.2019 tarihi sonrası için 58.800,00 TL, 01.01.2020 tarihi arası için 72.07000 TL, 01.01.2021 tarihi sonrası için 78.630,00 TL, 01.01.2022 tarihi sonrası için 107.090,00 TL’dir.

Bu tür davalarda, 6100 sayılı HMK’nun 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı dikkate alınmalıdır.

Bu tür davalarda, 6100 sayılı HMK’nun 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı dikkate alınmalıdır.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, temyize konu tutarın yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğu anlaşılmakla davacılar ve davalı ...Ş. vekillerinin bu kısma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.

2. Davacıların ve davalı ... .. A.Ş. vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere, temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davalı ... A.Ş. vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2. Gerek mülga BK’nın 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nın 56 ncı maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

3.Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

4.Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

5.Somut olayda davacı eş lehine hükmedilen 40.000,00 TL manevi tazminat az olmuştur.

5.Somut olayda davacı eş lehine hükmedilen 40.000,00 TL manevi tazminat az olmuştur.

6.Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

7. O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

VI. KARAR:

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacılar vekilinin çocuklar için hükmedilen manevi tazminata, davalı ...Ş. vekilinin çocuklar için hükmedilen maddi tazminata yönelik temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

2.Temyiz olunan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine,

2. Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5026, Karar No: 2015/1305, Tarih: 27.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/5026 E.  ,  2015/1305 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Başkanlığı adına Av. ... ile 1-.... vasisi ... 2-... 3-... vasisi .... aralarındaki dava hakkında... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 30.04.2013 günlü ve 2001/208-2013/182 sayılı hükmün, temyizen incelenmesi davalı Kurum ve davalılardan .. vasisi tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davalı ... vasisi ...'nun, 26.09.2013 günlü temyiz dilekçesinin harcının yatırılmadığı anlaşılmaktadır. Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi gereğince, temyiz isteği harca tabi ise, harcın yatırıldığı tarihte yapılmış sayılır, aksi takdirde temyiz talebinin reddi gerekir.Ancak, 16.04.1985 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararında, harca tabi olduğu halde temyiz dilekçsinin hiç harç alınmadan temyiz defterine kaydedilmiş olması halinde, temyi harcı HUMK m.434/3 uyarınca verilen yedi günlük kesin süre içinde ödenirse, temyiz talebi temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılacak, yatırılmazsa temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilecektir.

Anılan İBK dikkate alındığında, öncelikle davalı .... vasisi ....'nun, 26.09.2013 günlü temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydedilip kaydedilmediği belirlenmek, kaydedilmemiş ise temyiz talebinin reddine karar vermek; kaydedilmiş ise, temyiz tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla “Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hâkim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.” maddesinde öngörülen prosedür işletildikten, şayet temyiz dilekçesinin reddi yönüne gidilirse davalı ... vasisi ...'ya tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten, temyizin süresinde yapıldığı sonucuna varıldığı takdirde doğrudan iade edilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16827, Karar No: 2012/24243, Tarih: 28.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/16827 E.  ,  2012/24243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1) 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi gereğince açılan tespit ve tescil davasında, aynı Kanunun 15/son maddesine göre, değerlendirme dava tarihi itibariyle yapılacaktır.

Belirtilen nedenle; dava konusu taşınmaza dava tarihi esas alınmak suretiyle değer biçilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden 2010 yılı resmi verileri esas alınarak değer biçen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2) Sermaye faizi, tarla kirası ve genel idari giderlerin üretim masraflarına dahil edilmesi suretiyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre düşük bedele hükmedilmesi,

3) Dava konusu taşınmazın yeri, konumu, bilirkişi raporunda belirtilen özelliklerine göre belirlenen m² bedeline objektif değer arttırıcı unsur ilave edilerek bedel tesbit edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10364, Karar No: 2015/12667, Tarih: 14.09.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/10364 E.  ,  2015/12667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, el atmanın önlenmesi, eski hale getirme ve tazminat istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davacı dava dilekçesinde; dava konusu taşınmazın ortak yerlerinde Kat Mülkiyeti Kanunu'na, imara ve projeye aykırı tadilatların yapıldığı ileri sürerek müdahalenin önlenmesini, yapılan değişikliklerin imara uygun eski hale getirilmesini ve ihtiyati tedbir yoluyla durdurulmasını istemiş; mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 19. maddesinin birinci fıkrasına göre, kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdur. Aynı Yasanın ikinci fıkrasına göre de kat maliklerinden biri bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde onarım, tesis ve değişiklik yaptıramaz. Yasanın açıklanan bu hükmü anataşınmazdaki esaslı proje değişikliğini gerektirmeyen basit tamirat ve tadilatlar için öngörülmüştür. Yargıtay uygulamalarında ise onaylı projede yapılacak esaslı tadilatlar için ise kat maliklerinin oybirliği aranmaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde, ortak alana yapılan yangın merdiveninin onaylı mimari projede yer almadığı anlaşılmaktadır. Bu nitelikteki bir tadilatın Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin birinci fıkrası hükmüne göre ancak tüm kat maliklerinin oybirliği ile verecekleri bir karar ile mümkün olduğundan ve bu yönde oybirliğiyle alınmış bir karar da bulunmadığından, mahkemece projeye aykırı olarak yapılan yangın merdiveninin projeye uygun eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçelerle davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4938, Karar No: 2019/212, Tarih: 09.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/4938 E.  ,  2019/212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından mütalaa verilmesine rağmen dava açılmadığı anlaşıldığından; bu suçlardan dolayı Cumhuriyet Başsavcılığınca ayrıca işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddia ve kabul edilen olayda; sanığın, ...,.... kişilerin iş vaadi ile kendisini notere götürüp belge imzalattıklarını, adına şirket kurulduğundan haberdar olmadığını ve sahte fatura düzenlemediğini savunması nedeniyle, maddî gerçeğin ve suçun unsurlarının tespiti için;

1- Sanık tarafından düzenlendiği iddia edilen faturaların getirtilmesi, sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2- Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Sanığın savunmasında belirttiği ...,.... isimli kişilerin araştırılıp, tespit edilmeleri halinde, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde; faturalardaki yazı ve imzaların onlara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3-Kabule göre de; hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 09.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2435, Karar No: 2020/3241, Tarih: 26.10.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/2435 E.  ,  2020/3241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Çarşamba 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı borçlu hakkında ilamlı takip başlattığını, ilamın davanağı olan davanın açılış tarihinin, davalının takibinden önce olduğunu, davalının takibinin her zaman düzenlenmesi mümkün olan bonoya dayalı bulunduğunu, bononun muvazaalı olduğunu, buna rağmen düzenlenen sıra cevtelinde taşınmazın satış bedelinin taraflar arasında garameten dağıtıldığını ileri sürerek, davalının sıra cetvelinden çıkarılmasını, sıra cetvelinde davalıya ayrılan payın müvekkilinin alacaklı bulunduğu icra dosyasına ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin takip borçlusuna ödünç para verdiğini, bononun bu alacağın teminatı olarak düzenlendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, her zaman düzenlenmesi mümkün olan bononun alacağın varlığını ispatlamaya tek başına yeterli olmadığı, bononun muvazaalı olarak düzenlendiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalının sıra cetvelinden çıkarılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 18.09.2018 tarih ve 1201 E., 1141 K. sayılı ilamıyla, davacının ilamlı takibin dayanağı olan davanın 2013 yılında açıldığı ve 2015 yılında karara bağlandığı, gerekçeli kararın yazımı sonrası 11.02.2015 tarihinde icra takibine girişildiği, davalının takip tarihinin ise 05.02.2015 tarihi olduğu, davalının alacağının dayanağı olan bononun, davacının alacağını tahsil etmesini engellemek amacıyla muvazaalı olarak düzenlendiği, buna rağmen, düzenlenen sıra cetvelinde davalıya garameten pay verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verimiştir.

Bu karara karşı süresinde, davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Dava, muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz istemine ilişkindir.