muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16710, Karar No: 2011/17164, Tarih: 23.11.2011

Mahkemece, tapu iptal ve tescil davasının reddine, alacak davasının kabulü ile 125.000 Norveç Kronu'nun ödeme tarihi olan 1.4.1998'den itibaren devlet bankalarınca Norveç Kronu'na uygulanan en yüksek vadeli mevduat faizi ile birlikte ödeme günündeki YTL karşılığının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hükmün; davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 20.04.2011 tarihli ilamı ile bozulması üzerine davacı karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Her ne kadar Dairemizce ''Davalı tarafından imzası inkar edilmeyen devir sözleşmesi ve feragatname başlıklı belgede davalı tarafından hisse devir bedeli olarak 4.000.000.000 TL alındığı yazılı olup, 01.04.1998 tarihinde Norveç Bankası aracılığıyla davalı adına yapılan havalelerin de TL'ye çevrildikten sonra davalının hesabına aktarıldığı anlaşılmasına göre, davalı temerrüte düşürülmediği için 4.000, 00 TL nin, dava tarihinden itibaren faiz yürütülmek suretiyle tahsiline karar verilmesi'' gerekçesi ile mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiş ise de; mahkemece davalı adına gönderilen bedelin Norveç Kronu olarak mı, yoksa TL' ye çevrilip Türk Lirası olarak mı hesaba geçirildiği araştırılmadığından; ilgili bankadan bu hususun araştırılıp, gerekirse uzman bilirkişiden rapor alınmak suretiyle hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, kararın bu gerekçe ile bozulması gerekirken zuhulen az yukarıda açıklanan gerekçe ile bozulduğu anlaşıldığından, davacının bu yöne ilişkin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 20.04.2011 tarih ve 2010/17334 esas, 2011/6343 karar sayılı bozma ilamının 2 nolu bendinin değiştirilerek kararının az yukarıda açıklana gerekçe ile bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Davacının karar düzeltme isteminin kabulü ile; Dairemizin 20.04.2011 tarih ve 2010/17334 esas, 2011/6343 karar sayılı bozma ilamının 2 nolu bendinin değiştirilerek yukarıda açıklanan gerekçe ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 38.20 Tl temyiz harcın istek halinde iadesine, 23.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16180, Karar No: 2017/5724, Tarih: 19.04.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/16180 E.  ,  2017/5724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesi ile; Dumlupınar... Sınıf öğrencisi olduğunu, eğitim giderlerini karşılamakta zorlandığını ileri sürerek; davalı annenin aylık 600,00 TL yardım nafakası ödemesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesi ile; boşanma davasında verilen kararın maddi tazminat ve velayet yönünden bozulduğunu, davacının babası tarafından açılmış benzer davalar olduğunu, herhangi bir işte çalışmamakta ve gelirininde bulunmadığını, lehine 250 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini; hem nafaka alacaklısı hem de nafaka borçlusu olamayacağını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, aylık 300,00 TL yardım nafakasının dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere davalıdan tahsiliyle davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

TMK.'nın 328/2.maddesinde; "Çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullarına göre, kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler",

TMK.'nın 364/1.maddesinde de; "Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür",

TMK.'nın 365/2 maddesinde ise; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemeleri yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun, 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle, kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi, kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise; ana- babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için, belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde, TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davalı annenin sosyal ekonomik durum araştırmasına göre ev hanımı olduğu, aylık gelirinin olmadığı, taşınır ve taşınmazı olmadığı, anne ve babası ile yaşadığı belirlenmiştir. Davalı ile davacının babası (yani eski eşi) anasındaki boşanma davasında; 13.11.2014 tarihli kararla tarafların boşanmalarına karar verildiği, temyiz ve karar düzeltme taleblerinin reddiyle kararın boşanma, nafakalar ve manevi tazminat yönünden 08.02.2016 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Kararda, davalı anneye 250 TL yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir. Yoksulluk nafakası alan kişi aleyhine nafakaya hükmedilemeyeceğinden, mahkemece, açılan yardım nafakası davasının reddine karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme sonucu davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14358, Karar No: 2014/14479, Tarih: 07.07.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/14358 E.  ,  2014/14479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

K A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında paftasında dere yatağı olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 27.12.2013 tarih 38 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih 1 nolu Kararı ile kabul edilen ve 29.01.2014 tarih 28897 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 07.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5670, Karar No: 2021/7735, Tarih: 01.07.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/5670 E.  ,  2021/7735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen maddi ve manevi tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalıların istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan bölge adliye mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 12.753,75 TL bakiye temyiz harcının bir. dos. davalısı ...'a, 12.753,75 TL bakiye harcın davalı ...'e, 12.753,75 TL bakiye harcın davalı ...'ne, 12.753,75 TL bakiye harcın davalı ...'a yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 01/07/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17859, Karar No: 2012/3799, Tarih: 05.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/17859 E.  ,  2012/3799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca dere mutlak koruma alınında kalan taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7595, Karar No: 2017/10275, Tarih: 25.09.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/7595 E.  ,  2017/10275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tanık beyanlarına, sanık savunmasına ve tüm dosya kapsamına göre bir adet niteliksiz silahı sattığı belirlenen sanık hakkında, 6136 sayılı Yasanın 12/1. maddesinde öngörülen silah ticareti suçunun, yayma ve tehlikeyi genişleterek çoğaltma şeklinde ifade edilen unsurlarının oluşmadığı, kişisel gereksinime dayalı bireysel satış niteliğinde olduğu saptanan eylemin 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesinde yazılı suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.09.2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Sanığın silah ticareti yaptığı konusundaki kuvvetli şüphe üzerine usulüne uygun olarak verilen iletişimin tespiti kararlarına istinaden yapılan iletişim tespitlerinde sanığın;

03.10.2007 tarihinde ... ile, 13.10.2007 tarihinde ... ile 19.10.2007 tarihinde ... isimli şahısla, 26.10.2007 tarihinde ... ile 31.10.2007 tarihinde ... ile 04.01.2008 tarihinde ... ile 31.01.2008 tarihinde ... isimli şahısla 15-17.02.2008 tarihinde ...’la yapılan görüşme içeriklerinde açık ya da kapalı şekilde tabancalardan bahsedildiği ve tüm görüşmelerde görüşme yapan kişilerin sanıktan silah talep ettiklerinin anlaşıldığı birçoğuna olumlu yanıt verip buluşma yer ve saati verdiği,

Evinde yapılan aramada kuru-sıkı tabir edilen tabanca ele geçtiği,

.. isimli şahısta tabanca ele geçmesi üzerine tabancayı sanıktan aldığını yargılandığı dosyanın tüm aşamalarında dile getirdiği nitekim .. ile de telefon görüşmesinin tespit edildiği ve bu görüşmede tabancadan “elma” olarak söz edildiği,

Sanık tüm aşamalarda .. da dahil olmak üzere iletişim kurduğu kişilere silah temin eylemlerini kabul etmemiş ve .. dışında diğer şahıslarda silah ele geçmediği ve nitelikleri belirlenemediği için (..’ya silah temini dışındaki) bu şahıslara silah satmak eylemlerinden sorumlu tutulmaması isabetli ise de, sanığın görüşme içeriklerinin ..’ya silahı hangi amaç ve saik ile temin ettiğini ortaya koymaktadır. Tüm telefon görüşmelerinin içeriği birlikte değerlendirildiğinde sanığın silah ticareti yapmak amacı ile ..’ya tabancayı sattığı, kişisel gereksinimine dayalı bireysel bir satış olarak nitelendirilemeyeceği, bu durumda sanığın eyleminin 6136 sayılı Kanun’un 12/1. maddesi kapsamında kaldığı ve yerel mahkemenin delilleri takdir ile kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından hükmün onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmak mümkün olmamıştır. 25.09.2017
Yargıtay — Esas No: 2015/19168, Karar No: 2017/6218, Tarih: 02.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/19168 E.  ,  2017/6218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum, 25.07.2010 tarihli iş kazasında sürekli iş göremez durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ve yapılan masrafların rücuan tahsilini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'dur.

5510 sayılı Kanun'un iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21'inci madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumu'na karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanun'un 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverinin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Dosya kapsamında davalı işyeri ortağı ve yetkili müdürünün SGK müfettiş raporunda alınan 03.01.2013 tarihli ifadesinde,.... ... hat toplama işini yaptıklarının anlaşılması karşısında Mahkemece, ...A.Ş.nin asıl işveren olup olmadığı belirlenerek bu kapsamda ..... A.Ş ile davalı şirket arasındaki hukuki ilişki ve asıl işverenlik-alt işverenlik sıfatları irdelenip, belirlenmeli ve olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden bu çerçevede yeniden uygun bir kusur raporu alınmalı, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

2-25.07.2010 günü gerçekleşen iş kazasında % 11,2 oranında meslekte kazanma gücünü kaybeden sigortalıya bağlanan geçici iş göremezlik geliri nedeniyle uğranılan davacı Kurum zararının davalı işverenden rücuan alınmasına ilişkin davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin ilk fıkrasında, iş kazası, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş olmakla, anlaşılacağı üzere işverenin rücu alacağından sorumluluğu belirlenirken, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır. Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Gerçek zarar, sigortalının kaza tarihi itibarıyla kalan ömür süresine göre aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden ise, Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, ... Üniversitesi ve Başkent

Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen Ulusal Mortalite Tablosu hazırlanarak Sosyal Güvenlik Kurumunca 2012/32 sayılı Genelgeyle ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra kalan ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtayın yerleşmiş görüşlerindendir. Günlük net gelir saptanarak rapor tarihi itibarıyla bilinen dönemdeki kazanç, var olan verilere göre iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmaktadır. Bilinmeyen dönemdeki kazanç bakımından ise tazminatların peşin olarak hesaplanmasına karşın gelirlerin taksit taksit elde edilmesi sonucunda tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar, reel faiz kadar olduğundan şu durumda enflasyon dışlanmak suretiyle değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da gözetilerek % 10 yerine Kurum ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak % 5 oranı uygulanmalıdır.

Meslekte kazanma gücü kaybı oranının (sürekli iş göremezlik derecesinin) % 60’ın altında kaldığı durumlarda, emsallerine göre sigortalının daha fazla efor harcamak suretiyle de olsa çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması olası bulunduğundan, 60 yaş sonrası yönünden pasif dönem zarar hesabı yapılmamalıdır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, öngörülen ilkeler gereğince uzman bilirkişi tarafından yeniden yöntemince rapor düzenlenerek sigortalının gerçek zararı hesaplanmalı, bu miktar, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılıp davalının kusur oranına göre sorumluluğu belirlendikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesien, 02/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.