muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19224, Karar No: 2014/12378, Tarih: 19.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/19224 E.  ,  2014/12378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

En son 24.11.2006 tarihli havale ile haksız yararın sağlandığı anlaşılmakla sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır.

Din, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve Allah kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünüdür. Dini inanç, dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duygularıdır. Bir insanın dini inanç ve duyguları ile, doğup büyüdüğü, terbiyesini aldığı ailesi, çevresi ve içinde bulunduğu toplum arasında çok sıkı bir ilişki bulunmaktadır. Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Somut olayda; katılanların ikamet ettiği .../ ... köyüne, evrakı tefrik edilen, açık kimliği belirlenemeyen ... adlı bir kişi ile 2006 yılı kasım ayı başlarında gelen, adını ... ... ... olarak bildiren ve katılan ...'ın annesi ...'nin hac'dan tanıdığı olduğunu söyleyen sanığın, anne-katılan ile görüşmek istediğini belirtmesi üzerine katılan ...'ın oğlu tanık ... ile sanığı annesine yönlendirmesi, katılan ...'yi hac-dini sohbet ortamında etkileyen sanığın Islahiye'de yapılan camii için hacılardan yardım topladığı yalanı ile ondan 10 gram ağırlığındaki yüzüğünü alması, oluşturulan dini hassasiyetlere yönelen diyalog ortamında şikayetçi ...'ın evinde vukubulmakta olan bazı huzursuzluklardan duyduğu endişeyi kullanarak; cinlerle irtibat kurabilme özelliğini haiz olduğunu, huzursuzluğun sebebinin evin bahçesinde gömülü, yabancı ülkede bulunan bir papaza ait, cinler tarafından korunan bir küp olduğunu, cinlerin eve musallat olmalarının önüne geçilebilmesi için bu küpün mutlaka çıkarılıp sahibi papaza iadesi gerektiğini, bunun gerçekleşmesi halinde papazın bu iyiliğe karşılık para ve Mercedes otomobil hediye edeceğini söylemesinin ardından, yaptığı kazı neticesinde çıkardığı adli emanete alınan tarihi değeri olmayan küp ve içindeki eşyaları katılanlara gösterip kendisine duyulan güveni kuvvetlendirmesi, küpün teslim edileceği papazın İsviçre'de olduğunu, onu ve vadettiği Mercedes otoyu getirebilmek için masraf gerektiğini belirtip katılan ...'dan evden ayrılmadan önce para istemesi, nakit bulunamaması üzerine ...'ın gelini katılan ...'dan bir kısım ziyneti alıp sanığa vermesi, bilahare 09.11.2006- 24.11.2006 tarihleri arasında telefonla katılan ...'ı arayan ve konuya ilişkin ikna edici çeşitli yalanlar uyduran sanığın İşbankası/Ankara şubesi nezdinde ..., ... adlarına açılmış hesaplara para havaleleri yapılmasını sağlayarak haksız yarar sağlaması eyleminin "nitelikli dolandırıcılık" suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında aşağıdaki bozma nedeni ve yukarıdaki eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmolunan hapis cezası yanında takdir olunan temel tam gün birim sayısının TCK'nın 52/2. maddesi tatbik olunarak adli para cezası miktarının belirlenmemiş olması,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmolunan hapis cezası yanında takdir olunan temel tam gün birim sayısının TCK'nın 52/2. maddesi tatbik olunarak adli para cezası miktarının belirlenmemiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasının üçüncü paragrafından sonra gelmek üzere "TCK'nın 52/1,2. maddesi uyarınca; sanığa verilen 700 günden ibaret tam gün sayısının bir gün karşılığı takdiren 20 TL'lik miktarla çarpılması suretiyle sanığın neticeten 3 yıl 6 ay hapis ve 14.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına paragrafı yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20756, Karar No: 2012/29291, Tarih: 20.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/20756 E.  ,  2012/29291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile ... Hizmetleri Protokolü imzaladıklarını, sözleşme kapsamında davalı kurum sigortalılarına ... hizmeti verdiklerini, davalı kurum tarafından sözleşmeye aykırılık iddiasıyla alacaklarından kesinti yapıldığını ileri sürerek, eksik ödenen 570.878,44TL alacağın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini Dilemiştir.

Mahkemece, dava dilekçesinin görev nedeniyle reddine, tarafların genel bütçeye ve katma bütçeye tabi idareler olması sebebiyle ihtilafın 3533 sayılı yasada gösterilen şekilde ve hakem tarafından çözülmesi gerektiği gerekçesiyle ...'da kıdemli Asliye Hukuk Mahkemesinin 8. Asliye Hukuk Mahkemesi olması nedeniyle dosyanın hakem mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı yasa gereği; Katma bütçe ile idare edilen daireler,belediyeler, özel bütçe ile idare olunan veya sermayesinin tamamı devlet, belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseselerin veya bu daire ve müesseselerden biriyle ikinci maddede yazılı dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıklar,bulunduğu yerin ve uyuşmazlık gayrimenkule ilişkin ise o gayrimenkulün bulunduğu yerin ve taraflar değişik yerlerde bulunuyorlarsa davalı durumunda olan daire veya müesseselerin ve davalılar birden çok olduğu takdirde 2012/20756-29219

bunlardan birinin bulunduğu yerin yüksek dereceli hukuk mahkemesi başkanı veya hakimi tarafından hakem sıfatıyla çözümlenir.

Bir uyuşmazlığın 3533 sayılı yasa gereği mecburi tahkim yoluyla çözümlenmesi için iki tarafın da bu yasa kapsamında kalması gerekir. 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanununun 1.maddesi “.. kamu tüzel kişiliğini haiz, idari ve mali açıdan özerk, bu kanunda hüküm bulunmayan durumlarda özel hukuk hükümlerine tabi Sosyal Güvenlik Kurumu kurulmuştur.” düzenlemesini getirmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince davalı kurum 3533 sayılı yasa hükümlerine tabi değildir.Bu açıklamalar gözetildiğinde taraflar arasındaki uyuşmazlığın genel mahkemede görülmesi gerekir.Hal böyle olunca mahkemece işin esasına girilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken uyuşmazlığın mecburi hakem sıfatı ile görülmesi gerektiği gerekçesiyle dava dilekçesinin görev nedeniyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle hükmün BOZULMASINA, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4721, Karar No: 2006/11413, Tarih: 19.07.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/4721 E.  ,  2006/11413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Babalık

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına \* ve özellikle 5490 sayılı yasanın geçici 5' nci maddesi ile babalığına hükmedilen çocukların baba hanesine tescilinede imkan verilmiş bulunmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz istemlerinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 19.07.2006 Çrş.

KARŞI OY

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun yürürlüğünden önce açılan ve hükme bağlanan babalık davasında, davanın kabulüne karar verilerek “davalının ...’ın babası olduğunun tespitine ve ...’ın davalı nüfusuna tesciline” karar verilmiştir.

Temyiz edilen hüküm değerli çoğunluk tarafından “…ve özellikle 5490 sayılı yasanın geçici 5’nci maddesi ile babalığına hükmedilen çocukların baba hanesine tesciline de imkan verilmiş bulunmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına” karar verilerek bir “babalık davasında” 4721 sayılı Türk Medenî Kanununda ve 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun “geçici olmayan” maddelerinde hiçbir değişiklik olmadığı halde Dairemin bugüne kadar olagelen uygulamasından farklı olarak babalığına hükmedilen çocukların “baba hanesine” tesciline ve “baba soyadını” taşımasına olanak veren bir sonuca varılmıştır.

“Olması gereken” hukuk açısından bir sorun yoktur. “Olan hukuk” açısından durum farklıdır.

Dairem uygulamasında çocuğun baba hanesine tesciline “engel hüküm” 4721 sayılı Türk Medenî Kanununda yer alan m. 321 hükmüdür: “Çocuk, ana ve baba evli ise ailenin; evli değilse ananın soyadını taşır. Ancak, ana önceki evliliğinden dolayı çifte soyadı taşıyorsa çocuk onun bekârlık soyadını taşır.”

Yerleşik uygulamamıza bir örnek vermek gerekirse:

“Türk Medenî Kanununun 321. maddesi ile “ Çocuk, ana ve baba evli ise ailenin; evli değilse ananın soyadını taşır.” hükmü getirilmiştir. Bu nedenle, davalı İbrahim Sami Karakoç’un küçük ...’ın babası olduğunun tespitine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken babasının soyadının taşımasını sağlayacak şekilde, baba hanesine kaydedilmesine de karar verilmesi doğru bulunmamıştır.” (Y2HD, 13.10.2003, 12266-13350, ..., 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili ...,... 2004, Kısaltma: ...-TMK, s. 1461)

Bilindiği üzere 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 321 hükmü 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun m. 28 hükmü ile “tanınan çocuklar” yönünden örtülü olarak değiştirilmişse de “babalık hükmü alanlar” yönünden bir değişiklik söz konusu değildir. Değerli çoğunluğun kararı ile 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 321 hükmü “babalık hükmü alanlar” yönünden de örtülü olarak kaldırılmış gözükmektedir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 321 hükmüne göre babalık hükmü alanlar yönünden çocuk, ana ve baba evli olmadığından “ananın soyadını” taşıyacağı halde değerli çoğunluğun bu kararı ile “babasının soyadını” taşır duruma gelmektedir/getirilmektedir. Başka bir anlatımla çocuğun “ana soyadı” kaybettirilmiştir/kaybettirilmektedir.

Evlilik dışı çocuk neden “ana soyadı” yerine “baba soyadını “almaktadır?/almak zorunda bırakılmaktadır? Baba soyadının ne özelliği vardır ki “evlilik dışı” bir çocuk için “babalık hükmü alanlar” yönünden de bu uygulamaya geçilmiştir/geçilmektedir? Kadın erkek eşitliği açısından bakıldığında “evlilik dışı çocuk” açısından ana soyadı ile baba soyadının birbirine üstünlüğünden söz edilemez.

Değerli çoğunluk gerekçesinde 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu (Resmi Gazete: 29 Nisan 2006 - Sayı : 26153) Geçici Madde 5 hükmüne dayanmaktadır.

Gerçekten Geçici Madde 5 hükmü ile 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 321 hükmü “babalık hükmü alanlar” yönünden de yürürlükten kaldırılmış mıdır? Başka bir anlatımla babalık davalarında bundan sonra ana hanesine tescil edilen çocukların babalığa hüküm kararı sonucu “baba hanelerine nakline” karar verilmesi bir zorunluluk mudur/“emredici” bir hüküm müdür?

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu Geçici Madde 5 hükmüne göre “Bu Kanun ‘yürürlüğe girinceye kadar’ tanıma beyanı veya babalığa hüküm kararı sonucu ana hanesine tescil edilen çocukların baba hanelerine nakline ana ve babanın birinin, çocuk ergin ise kendisinin ‘müracaatı’ aranır.”

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun “geçici olmayan” m. 28 hükmü evlilik dışı çocuklardan sadece “tanınan çocuklara” yönelik bir düzenleme yaparak “Tanınan çocuklar babalarının hanesine baba adı ve soyadı ile analarının kimlik ve kayıtlı olduğu yer bilgileri belirtilmek suretiyle tescil edilir.” hükmünü getirmiştir.

Aynı olanak babalığa hüküm kararı alınan çocuklardan “bilerek ve istenerek” esirgenmiştir. Kanun koyucu böyle bir düzenleme isteseydi geçici olmayan ya da başka bir anlatımla kalıcı maddeler ile aynı tanınan çocuklar da olduğu gibi bir düzenlemeyi elbette getirebilirdi.

Aksine Kanun koyucu sadece “geçici madde” ile yalnızca önceden babalık kararı almış olanlara ve üstelik müracaat edilirse bu olanağı vermiştir.

Kanun koyucunun sonuç olarak esirgediği bu düzenleme “içtihaden” getirilebilir mi? Bu konuda Kanun değişikliği yapıldığında –ki bu değişikliğin yapılacağını şimdiden söylemek önbilicilik sayılamaz- bu işin içtihaden yapılamayacağı da örtülü olarak deklare edilmiş olacaktır.

Aksine Kanun koyucu sadece “geçici madde” ile yalnızca önceden babalık kararı almış olanlara ve üstelik müracaat edilirse bu olanağı vermiştir.

Kanun koyucunun sonuç olarak esirgediği bu düzenleme “içtihaden” getirilebilir mi? Bu konuda Kanun değişikliği yapıldığında –ki bu değişikliğin yapılacağını şimdiden söylemek önbilicilik sayılamaz- bu işin içtihaden yapılamayacağı da örtülü olarak deklare edilmiş olacaktır.

Kanun koyucu babalığa hüküm kararı sonucu ana hanesine tescil edilen çocukların baba hanelerine nakline sadece “geçici” bir maddeyle açıklık getirdiği için bu konuda açık bir düzenleme yapılmadığı sürece böyle bir uygulama “geçici madde/kalıcı madde bağlamında” 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu “sistematiğine aykırılık” oluşturacaktır.

Kanun koyucu 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun yürürlüğe girdiği 29 Nisan 2006 tarihinden önce babalığa hüküm kararı alan ergin çocukların “ana soyadını” terkedip baba hanelerine naklinin ancak “müracaatları” durumunda gerçekleştirileceğini açıklamıştır. Çocuk ergin değilse ana ve babanın birinin “müracaatı” zorunludur. Oysa tanımaya ilişkin “kalıcı düzenlemede” böyle bir “müracaat” koşulu aranmamıştır.

Başka bir anlatımla 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu Geçici Madde 5 hükmüne göre hiçbir “müracaat” yoksa çocuk “ana soyadını” taşımaya devam ederek ana hanesine kalmaya devam edecektir. Müracaat yoksa “ana hanesinde” ve “ana soyadı” ile kalınmasından doğrusu hiç de rahatsız olunmamıştır.

Kanun koyucu ergin çocuğa “seçenek” sunmaktadır. İster “ana soyadını” taşı ve ana hanende kal, ister “baba soyadını” taşı ve baba hanesine geç. Böyle bir uygulamanın çocuğun yararlarına uygunluğu tartışılamaz bile. Her ergin çocuk kendi sosyal statüsü ve şartlarına göre durumunu kendi değerlendirir ve sonucuna göre tercihini kullanabilir.

Değerli çoğunluk “babalık hükmü alanlar” yönünden “geçici” maddeyi “kalıcı” bir maddeye dönüştürdüğü gibi geçici maddede yer alan “müracaat” koşulunu da tanımaya paralellik kurmak üzere kaldırmış olmaktadır. Bu çaplı bir uygulama ancak bir “yasama tasarrufuna” konu teşkil edebilir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 321 hükmü “babalık hükmü alanlar” yönünden yürürlükte olup 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu Geçici Madde 5 hükmüne göre bu Kanun yürürlüğe girinceye kadar alınmış bir babalığa hüküm kararı da bulunmadığından, kaldı ki böyle bir karar olsa bile nakil zorunlu olmayıp bir müracaat gerekeceğinden hükmün “.......babası olduğunun tespitine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken babasının soyadının taşımasını sağlayacak şekilde, baba hanesine kaydedilmesine de karar verilmesi doğru bulunmamıştır.” şeklinde Dairemin yerleşik uygulaması doğrultusunda bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/18507, Karar No: 2015/605, Tarih: 16.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/18507 E.  ,  2015/605 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali ile davacının yurtdışında geçen süreleri borçlanabileceğinin tespiti ve .... sigortasına giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimitarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 3201 sayılı Yurt Dışında Bulunan Türk Vatandaşlarının Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Sosyal Güvenlikleri Bakımından Değerlendirilmesi Hakkında Kanun hükümlerinden yararlanmak üzere davalı Kuruma yaptığı 05.04.2013 tarihli başvuru ile ...’da geçen süreleri borçlanmak istemiş, Kurum tarafından bu talep, talep tarihinde Türk vatandaşı olunmadığı gerekçesi ile reddedilmiştir. Davacı İş bu dava ile...’da geçen süreleri borçlanabileceğinin tespitini ve ... sigortasına giriş tarihi olan 19.09.1973 tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespitini istemiş, mahkemece talep gibi karar verilmiştir. Dosya içerisinde bulunan hizmet belgesinde davacının Türkiye’de 16.11.1970 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olarak işe başladığı görülmektedir.

1-... giriş tarihi olan 19.09.1973 tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespitine ilişkin olarak;

Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 Esas 2007/840 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi (davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir. Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Somut olayda; davacının Türkiye’deki sigortalılık başlangıcının 16.11.1970 olması karşısında; davacının, .... giriş tarihi olan 19.09.1973 tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespitine ilişkin eldeki davayı

açmakta hukuki yararının bulunmadığı belirgin olduğu halde; eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulü yönünde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-16.11.1970-30.12.1970 ve 12.08.1973-08.09.1973 tarihleri arasında 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında zorunlu sigortalılığı bulunan, 01.01.1951 doğumlu davacının henüz yapılmış bir borçlanma işlemi bulunmamaktadır.

açmakta hukuki yararının bulunmadığı belirgin olduğu halde; eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulü yönünde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-16.11.1970-30.12.1970 ve 12.08.1973-08.09.1973 tarihleri arasında 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında zorunlu sigortalılığı bulunan, 01.01.1951 doğumlu davacının henüz yapılmış bir borçlanma işlemi bulunmamaktadır.

Mahkemece, yurtdışında geçen sürelere ilişkin borçlanma talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, davacının 5510 sayılı Yasanın 4/1-a bendi kapsamında sigortalılığı bulunmasına rağmen, borçlanmanın 5510 sayılı Yasanın 4/1-a bendi kapsamında kabul edilmeyerek, yazılı şekilde eksik hüküm kurulması, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8521, Karar No: 2006/10257, Tarih: 07.12.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/8521 E.  ,  2006/10257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemeleri sonucunda düzenlenen raporlar yasa hükümlerine uygundur.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınarak bilimsel yöntemle değerinin belirlenmesinde ve buna göre ... ve hakkaniyete uygun bir kamulaştırma bedeli tespitinde isabetsizlik görülmemiştir.

1-10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 40.sırasında Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın 18.maddesinin (f) bendi uyarınca 1.1.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır. Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden karar harcının alınmış olması,

2-Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 5018 sayılı Yasaya ekli I sayılı cetvelde genel bütçeye dahil kamu idareleri kapsamına alınmış olup, anılan Yasanın 45. maddesinin birinci fıkrası uyarınca genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tapu sicilinde tescil olunacağı gözetilmeden dava konusu taşınmazın doğrudan idare adına tesciline karar verilmesi doğru değil ise de bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının 1 nolu bendine geçen "davacı D.S.İ.Genel Müdürlüğü" sözcükleri yerine "Hazine" sözcüğü yazılması, 4 nolu bendin karar metninden çıkartılarak yerine "Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davacıya iadesine" sözcüklerinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesi ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 7.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.