muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11534, Karar No: 2022/4914, Tarih: 15.03.2022

arasında Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği, 01.09.2013-01.06.2015 tarihleri arası Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği, 01.06.2015-20.02.2019 tarihleri arası Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik, 20.02.2019 tarihinden sonra Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.

Eldeki dosyada; kaza sonrası düzenlenen 03.05.2019 tarihli Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp ABD Başkanlığı raporuna göre, kişide kazadan dolayı meydana gelen organik sanrılı bozukluk şikayetlerine bağlı olarak Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümlerine göre maluliyet oranı % 48 olarak belirlenmiştir. Davacının olay sonrası psikiyatrik değerlendirmesi yapılmış, Düziçi Devlet Hastanesinin 20.09.2017 tarihli Sağlık Kurulu raporuna göre kişide işlevselliği tedavi ile kısmen düzelen organik sanrılı bozukluk saptandığı, özür oranının %40 olduğu, Çukurova Üniversitesi Balcalı Hastanesi Psikiyatri ABD Dalının 20.02.2019 tarihli konsültasyon evrakında; hastanın sağlık kurulunda değerlendirildiği, hastada organik sanrılı bozukluk saptandığı(bağımlı olmayan), tedavi ile kısmen düzelen bir durumun düşünüldüğü, psikiyatristler ile yapılan görüşmede hastalığın kaza sonucu meydana geldiği ve özür oranının %40 olduğu, belirtilmiştir. 03.05.2019 tarihli Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp ABD Başkanlığı raporu kaza tarihi itibariyle yürürlükte olan yönetmelik hükümlerine göre düzenlenmiş, önceki tedavi evrakları incelenmiş ve rapor 3 uzman tarafından imzalanmıştır. Önceki tedavilere ilişkin epikrizlerde ruh ve sinir hastalıkları uzmanının muayene ve tedavisine ilişkin ayrıntılı bilgi ve belgeler bulunmakla birlikte heyette ruh ve sinir hastalıkları uzmanının bulunmadığı anlaşılmıştır. Rapor bu haliyle karar vermeye yeterli değildir.

Bu durumda, davacının psikolojik tedavisine ilişkin tüm tedavi evrakları dosya arasına getirtildikten sonra, davacının muayenesi de yapılarak aralarında psikiyatr doktorun da bulunduğu yeni bir heyetten rapor alınarak, 03.05.2019 tarihli Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp ABD Başkanlığı raporu da irdelenmek suretiyle, kaza tarihinde yürürlükte bulunan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümlerine göre, kazadan sonra oluştuğu belirtilen psikolojik rahatsızlıkların kaza ile illiyet bağının olup olmadığı, maluliyet oranına etki edip etmediği, “organik sanrılı bozukluk (bağımlı olmayan), tedavi ile kısmen düzelen” hastalığa ilişkin tespit edilen maluliyet oranının davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceğinin tespit edilerek, davalı lehine oluşan kazanılmış haklar da gözetilmek kaydıyla, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu hususun üzerinde durulmamış olması doğru görülmemiştir.

3-Kabule göre; İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti için Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16/13 maddesinin uygulanması gerektiği göz önüne alınarak hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine hükmedilmesi, (hesaplanan miktar maktu vekalet ücretin altında kaldığı takdirde AAÜT'nin 17. maddesi gereğince karar yılındaki maktu vekalet ücretine hükmedilmesi) gerekirken yazılı şekilde tam nispi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle de davalı ... şirketi lehine bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3)numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 15/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/31114, Karar No: 2013/21850, Tarih: 10.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/31114 E.  ,  2013/21850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi davalıya ait işyerinde çalışmasına devam ederken, haberi olmadan davalı tarafından iş sözleşmesinin sona erdirildiğini ve başka bir şahsa çalışılan şubeyi devrettiğini ve sanki yeni başlamış gibi işe başlatılmış gösterdiğini, davalı ile acente arasındaki sözleşmede devredilen personelin işçilerin tüm işçilik alacakları ödenerek feshedileceğinin belirtildiğini, işyeri devir olmadığını, fesih nedeni ile kıdem ve ihbar tazminatı ile kullandırılmayan yıllık ücretli izinleri, ödenmeyen fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili, davacının çalıştığı işyerinin 02.03.2009 tarihli acentelik sözleşmesi uyarınca davalı şirkete bağlı Başak Şubesi acente olarak ...'a devredildiğini, sözleşmenin 26.maddesi uyarınca şirketin ilgili bölümlerinde çalışan personelinde iş akitlerinin 4857 sayılı yasanın 6.maddesine uygun olarak devir edildiğini, acentelik sözleşmesi imzalandıktan ve yasaya uygun olarak ilgili şubedeki personelin acenteye geçişi sağlandıktan sonraki uygulamaların şirketi bağlamadığını, davacının şirkette çalışmış olduğu sürelerde hakettiği tüm işçilik alacaklarının ödendiğini, dolayısıyla kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte diğer alacaklardan da şirketin sorumlu bulunmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna itibar edilerek, her ne kadar davalının hizmet akdinin acenteye devir edildiği bu nedenle davalı şirketin sorumluluğunun bulunmadığı, davalı tarafça ileri sürülmüş ise de, acentelik sözleşmesi içeriği ile acentelik sözleşmesinin yapılması esnasında davalı şirket tarafından çalışanların iş akdinin feshedildiği ve işyerinde çalışan personelin acentedeki çalışmalarının yeni bir hizmet akdine istinaden devam ettiğinin sabit olduğu, bu nedenle davalı şirketin davacının şirketteki çalışma süresi ile ilgili olarak kıdem tazminatından ve işyeri devri işveren için haklı fesih sebebi oluşturmadığından davacının iş akdinin haklı olmayan sebeplerle feshedilmiş olması

sebebi ile kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, kullanmadığı izinleri bulunduğu, işyerinde fazla mesai yaptığı, bazı ulusal bayramlarda çalıştığı, ancak ücretinin ödenmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, hesaplanan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından cevap nedenleri ile temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağı feshe bağlı istemlerdir.

Kısaca bu istekler için aradaki iş ilişkisinin sona ermesi şarttır. İşçi işyeri devri de olsa aynı işyerinde çalışmaya devam ediyor ve kayıt üzerinde çıkış gösterilse dahi kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek iş ilişkisi tasfiye edilmemiş ise feshe bağlı haklar dava konusu yapılamaz.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan "hukukî işleme dayalı" ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir. İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Diğer taraftan işyerinin acenteye devrinde, devralan belirli bir organizasyona, uzmanlığa ve hukuksal bağımsızlığa sahip değilse, kısaca üretim ya da hizmet sunumuna ilişkin ekonomik faaliyetin bağımsız yönetimini üstlenmemişse bir devirden sözedilemez. Zira muvazaa olgusu iddia edilmese de resen araştırılması gereken bir olgudur. Devredenin işveren sıfatının devam ettiği kabul edilmelidir. Acentelik sözleşmesine göre devredenin devralan acente üzerinde denetim ve kontrol yetkisinin bulunması, çalışma şartlarını belirlemesi, çalışan üzerinde yönetim hakkını kullanması, acente ilişkisinin kayıt üzerinde kaldığının, acentenin bağımsız bir işveren olmadığının göstergeleridir.

Dosya içeriğine göre davacı davalıya ait şube işyerinde çalışırken, davacının bilgisi olmadan davalı dava dışı 3. Kişi ile acente sözleşmesi kapsamında şubeyi devretmiş, davacının kayıt üzerinde davalı işyerinden çıkışı yapılmış ve acente işverene giriş kaydı yapılmıştır. Davacı işçi aynı işyerinde ve aynı işte çalışmasına devam etmektedir. Davalı ile dava dışı acente arasındaki sözleşme incelenmemiş, gerçekten bir işyeri devri olup olmadığı, davalının gerçek anlamda işverenlik sıfatının devir nedeni ile son bulup bulmadığı araştırılmamıştır.

İster işyeri devri kabul edilsin, isterse dava dışı acentenin sözleşmeye göre gerçek işveren sıfatı bulunmadığı, davalının işverenlik sıfatının devam ettiği kabul edilsin, iddia edilen ve kayden çıkış gösterilen tarihte fesih ve bunun sonucu olarak feshe bağlı kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının talep edilebilme koşulu gerçekleşmediğinden, bu isteklerin reddine karar verilmelidir. Ancak davalı ile dava dışı acente arasında işyeri devri olup olmadığı, davalının işverenlik sıfatının muvazaa olgusu kapsamında devam edip etmediğinin araştırılması ve sonucu doğrultusunda bir karar verilmelidir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1012, Karar No: 2023/1332, Tarih: 16.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/1012 E.  ,  2023/1332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Düşme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 19.11.2015 tarih ve 2015/45152 Esas sayılı iddianamesiyle, icra kanalı ile kendisine teslim edilen bir kısım eşyayı satış mahallinde hazır etmediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1-1. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/866 Esas 2016/109 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında , 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1., 62. , 50. ve 52. maddeleri uyarınca hapisten çevrili 1500.00 TL ve doğrudan 20.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/866 Esas 2016/109 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 10.03.2022 tarihli ve 2020/32654 Esas, 2022/4210 karar sayılı kararıyla;

''Haczin yapıldığı tarihte işyerinde işçi olarak çalıştığını ancak suç tarihinden evvel işyerinden ayrıldığını ve mahcuzların akıbetini bilmediğini beyan eden ve icra müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davrandığı anlaşılan sanığın eyleminin TCK'nın 289/3. maddesinde tanımlanan ve yalnız adli para cezasını gerektiren suçu oluşturacağı gözetilip hakkında ön ödeme işlemi yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,'' .Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir

4.Bozma üzerine Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2020/300 Esas, 2022/816 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 75., 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddeleri uyarınca düşme kararı verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, suçun sübut bulduğuna, mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

4.Bozma üzerine Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2020/300 Esas, 2022/816 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 75., 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddeleri uyarınca düşme kararı verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, suçun sübut bulduğuna, mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1-Borçlu firmada işçi olarak çalışan sanığa haciz ile teslim edilen bir kısım mahcuzun muhafaza için gidildiğinde yerinde olmadığı, sanığın suç tarihinden önce işten ayrıldığı ve bu durumu icra müdürlüğüne bildirmeyerek dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davrandığı belirlenmiştir

2. Haciz tutanakları ve sanık savunması dosyada bulunmaktadır.

3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulduğu ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2020/300 Esas, 2022/816 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1419, Karar No: 2015/5023, Tarih: 29.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/1419 E.  ,  2015/5023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasında .... Asliye Hukuk Mahkemesi ile ... İcra Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeniyle yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, sıra cetvelinde sıraya ve alacağa itiraza ilişkindir.

Asliye hukuk mahkemesi, davacının sıra cetvelinde sırasına itiraz ettiği, alacağın esas ve miktarına itiraz etmediği gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

İcra hukuk mahkemesi tarafından ise, davacının itirazının sıra cetveline şikayet kapsamında değerlendirilemeyeceği ve alacağa da itiraz edildiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İcra ve İflas Kanununun 142'nci maddesine göre sıra cetveline itiraz davaları, kural olarak genel mahkemede görülür; itiraz, sadece sıraya ve icra müdürünün icra hukuku kurallarına uygun davranmadığına ilişkin ise görev İcra Mahkemesindedir. (İİK m 142/son)

Somut olayda davacı, ... İcra Müdürlüğünün 2013/825 sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinin haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, davalı ...'ın böyle bir alacağı olmadığı halde 1. sıraya yazıldığını iddia ederek, davalı borçlu gerçek kişinin böyle bir borcu olmadığının tespiti ile sıra cetvelinin iptal edilerek yeniden düzenlenmesini talep etmiştir. Davacının, alacağın hem sırasına hem de esasına başka deyişle varlığına ilişkin itirazda bulunduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın asliye hukuk mahkemesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nIn 21 ve 22. maddeleri gereğince .... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 29/05/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13943, Karar No: 2015/28682, Tarih: 15.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/13943 E.  ,  2015/28682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/343614

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2011

NUMARASI : 2010/121 (E) ve 2011/257 (K)

SANIK : A.. K..

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükmün temyiz itirazlarının incelenmesinde,

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı kanunun 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuran suçtan zarar görenin haklarını ortadan kaldırmayacağından temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmün temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Tursan Turizm Tic. San. Ltd. Şti'nin düzenli olarak Adana Sigorta İl Müdürlüğüne bildirimde bulunmakta iken 25.01.2006 tarihinde şirket ortaklarından Recep Altınköse'nin hissesini sanık A.. K..'a devrettiği, Adana 10. Noterliğince düzenlenmiş 06.01.2006 tarihli ve 532 yevmiye nolu imza sirküleri ile şirketi temsilen A.. K..'ın şirket müdürü olarak seçildiği, işyerinden 01.04.2006 ile 30.06.2006 tarihleri arasında sigortalı bildirimde bulunulduğu ancak tahakkuk eden prim borçlarının ödenmediği, bu tarihler arasında hiçbir faaliyetinin bulunmadığı, buna rağmen şirketi temsile yetkili sanığın şirkette bilfiil çalışmamış olmalarına karşın bilgileri ve başvuruları da alınmamak suretiyle; S.. M..'na adına 133440 numaralı 07.04.2006 tarihli, T.. S.. adına 133439 nolu 07.04.2006 tarihli, D.. S.. adına 125928 nolu 01.04.2006 tarihli, H.. M.. adına 133438 nolu 07.04.2006 tarihli sahte sigortalı işe giriş bildirgeleri düzenleyip şirket kaşesini ve kendi imzasını atmak suretiyle S.G.Kurumuna verdiği, fiziki ortamda adlarına belge düzenlenerek sigortalı gösterilen H.. M..'nun 84, S.. M..'nun 84, D.. S..'ın 30 ve T.. S..'ın 1 gün olmak üzere toplam 879 gün sigortalı çalışma bildirildiği ancak tüm çalışma primlerinin yatırılmadığı gibi sigortalıların anılan işyerinde ya hiç çalışmadıkları veya bazılarının çok kısa bir süre çalıştıklarının tespit edildiği somut olayda, sanığın düzenlemiş olduğu sigortalı işe giriş bildirgelerinin özel belge niteliğinde olduğu dikkate alınmadan, sanık hakkında yazılı şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20115, Karar No: 2012/17186, Tarih: 17.09.2012

**4. Ceza Dairesi         2011/20115 E.  ,  2012/17186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma, yalan beyan

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık ...'ın, diğer sanık ...'in bulunduğu Tosya Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna ziyarete geldiğinde kapalı görüş esnasında üzerindeki montu diğer sanığa verirken yapılan aramada montun kafa kısmında 10,44 gram toz esrar ele geçmesinden ibaret eylemin, TCK'nın 188/3.maddesinde öngörülen başkasına vermek için uyuşturucu madde nakletme ve anılan Yasanın 297/1.maddesinde düzenlenen cezaevine yasak eşya sokmaya kalkışma suçlarını oluşturabileceği ve kanıtları değerlendirme ve fikri içtima hükümleri de gözetilerek hukuki nitelendirme yapmanın ağır ecza mahkemesinin görevine girdiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması,

2- Sanıklardan ...'in cezaevinde kardeşi ... adıyla bulunduğu, sözkonusu olayla ilgili olarak tutulan tutanaklarda ve Cumhuriyet Savcılığında ifadesi alınırken adını ... ... olarak ifade etmesi karşısında eyleminin TCK'nın 268.maddesinde düzenlenen başkasına ait kimlik bilgilerinin kullanılması suçunu oluşturup oluşturmadığı değerlendirilmeden, yazılı şekilde yalan beyan suçundan hükümlülük kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar ... ve ... müdafii ile Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.