muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13774, Karar No: 2025/5123, Tarih: 07.04.2025

**7. Ceza Dairesi         2023/13774 E.  ,  2025/5123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2022/4462 D.İş

Kabahatli hakkında, 2918 sayılı Kanun'a muhalefet kabahatinden, sürücü belgesinin 2 yıl süreyle geri alınması yaptırımı uygulanmasına karar verildiği, kabahatli tarafından bu karara karşı başvuruda bulunulduğu, İstanbul 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 28.06.2022 tarihli ve 2022/4462 D.İş sayılı kararı ile karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 12.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.06.2023 tarihli ve KYB - 2023/57811 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.06.2023 tarihli ve KYB - 2023/57811 sayılı kanun yararına bozma isteminin;“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde yer alan, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 7. fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz

edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin sayıldığı, somut olayda yapılan başvuru sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 223/1. maddesinde tahdidi olarak sayılan hüküm çeşitlerinden birisiyle hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Kabahatlinin, hakkındaki sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin idari yaptırım kararına karşı ilk kez başvurulduğu ve başvuruyu inceleyen Hakimlikçe 5326 sayılı Kanun uyarınca başvuru hakkında bir karar verilmesi gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

II. GEREKÇE

Kabahatlinin, hakkındaki sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin idari yaptırım kararına karşı ilk kez başvurulduğu ve başvuruyu inceleyen Hakimlikçe 5326 sayılı Kanun uyarınca başvuru hakkında bir karar verilmesi gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesinde yer alan "Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde..." şeklindeki ifade ile ancak hüküm ve kararların kanun yararına bozma incelemesine konu olabileceğinin düzenlendiği, öte yandan kabahatler nedeniyle uygulanan idari yaptırım kararlarına karşı yapılan başvurular üzerine başvuruyu inceleyen Sulh Ceza Hâkimlikleri tarafından yapılacak inceleme sonucunda verilecek karar türlerinin 5326 sayılı Kanun'un 28. maddesinin birinci ve sekizinci fıkralarında sayıldığı, bu düzenlemeler ışığında, İstanbul 4. Sulh Ceza Hâkimliği tarafından, kabahatlinin, hakkında uygulanan idari yaptırım kararına karşı yapılan başvurusu üzerine, ne 5271 sayılı Kanun'un 223. maddesinde sayılan hüküm türleri arasında, ne de 5326 sayılı Kanun'un 28. maddesinde sayılan karar türleri arasında yer verilmeyen "karar verilmesine yer olmadığı" şeklindeki kararın kanun yararına bozma yoluyla incelenebilecek mahiyette bir karar olmadığı anlaşılmıştır.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Hâkimliğine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/23355, Karar No: 2008/19828, Tarih: 11.11.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/23355 E.  ,  2008/19828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :  İcra takibinin dayanağı olan ilamda artırılan kamulaştırma bedel farkının 06.08.1998 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. İlamda, oran belirtilmeyip, ödemenin (yasal faizi) ile birlikte yapılacağının hüküm altına alınması halinde, faiz oranlarının (uyuşmazlığa uygulanması gerekli yasada öngörülen şekilde) belirlenmesi gerekir. Öte yandan, faiz alacağına mahkeme ilamında hükmedildiğinden Borçlar Kanunu’nun 113/2. maddesi uyarınca (halin icabından anlaşılan durum gereği), bu alacaktan açıkça feragat edilmediği sürece hukuki varlığını koruyacağından alacaklı, fazlaya ilişkin hakkını saklı tutmasa bile zamanaşımı süresinin dolmasına kadar ilamda yazılı faizi yukarıda açıklanan niteliğinin belirlenmesinden sonra bu orana göre talep edebilir. İlama dayalı bu istek, icra müdürünün (ilama aykırı) işlemini kapsadığından süreye tabi değildir.

Anayasanın 4709 sayılı yasa ile değişik 46/son maddesi hükmüne göre kesin hükme bağlanan (kesinleşmiş) kamulaştırma bedellerinin ödenmemesi halinde 17.10.2001 tarihinden itibaren kamu alacaklı için öngörülen en yüksek faizin uygulanması talep edilebilir. Bir başka anlatımla, henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedeli için 17.10.2001 tarihinden itibaren kamu alacaklı için öngörülen en yüksek faiz oranı uygulanmaz. Bu oran kararın kesinleşme tarihinden sonrası için hesaplamada dikkate alınacaktır. (HGK.nun 06.07.2005 tarih ve 2005/12-471 sayılı kararı)

Bu durumda, mahkemece dayanak ilamın kesinleşme tarihi sorulup tespit edilmeli, kesinleşme tarihine kadar 3095 sayılı kanunun 1. maddesi, kesinleşme tarihinden sonra ise Anayasanın 46. maddesinde yazılı faiz oranı tatbik edilerek sonuca gidilmelidir.

Ancak, yapılan hesaplamada borçlunun sıfatı nazara alınarak Bütçe Kanunlarında yer alan faiz oranlarının uygulanması gerektiği de gözden kaçırılmamalıdır. 4833 sayılı 2003 yılı Bütçe Kanunu’nun faizle ilgili 51/t maddesi Anayasa Mahkemesi’nin 22.01.2004 tarihli kararı ile iptal edilmiştir. 2004 yılı Bütçe Kanunun 49/o maddesi yine Anayasa Mahkemesinin 07.06.2005 tarih ve 2004/12 E - 2005/35 K. sayılı kararıyla iptal edilmiştir. 2005 yılı Bütçe Kanunu’nda yer alan faize ilişkin 37/e maddesi de 5335 sayılı yasayla yürürlükten kaldırılmıştır. 2005 yılı için ise Bütçe Kanunundaki faiz oranı 01.05.2005

tarihine kadar hesaplamada dikkate alınacaktır. 01.01.2005 - 01.05.2005 tarihleri arasında kalan dönem için Bütçe Kanununda öngörülen yıllık %12 oranına göre asıl alacak faizinin hesaplanması gereklidir. Bütün bu açıklamalar yukarıda değinildiği gibi dayanak ilamın kesinleşme tarihinden öncesine ait faizin hesaplanması içindir. Kesinleşme tarihinden sonraki dönem faizin Anayasanın 46. maddesinin son fıkrasına göre ödeneceği yukarıda açıklanmıştır.  O halde, mahkemece şikayetin yukarıdaki kurallara göre değerlendirilip sonuçlandırılması gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 11.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20177, Karar No: 2013/10294, Tarih: 18.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/20177 E.  ,  2013/10294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Arda Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 18.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21096, Karar No: 2021/6257, Tarih: 23.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/21096 E.  ,  2021/6257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nın 34, 230, 232 ve 289. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eyleminin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan sanık hakkında 02/10/2014 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara atıfta bulunmakla yetinilerek gerekçeden yoksun olarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3081, Karar No: 2013/4390, Tarih: 14.03.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/3081 E.  ,  2013/4390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dilekçesinde; babası olan davalının, müşterek haneden ayrıldığını, annesi ve kendisini aramadığını, iaşe, eğitim gibi doğal ihtiyaçlarını karşılamadığını, Açıköğretim Fakültesinde eğitimine devam ettiğini belirterek aylık 500 TL yardım nafakasının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; bankalara ve kişilere borçlu olduğunu, maaşından çok az bir miktarın kendisine kaldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının eğitimine devam ettiği, annesi ile birlikte kirada oturdukları, davacının kısmi çalıştığı, aldığı ücretin geçimlerini sağlamaya yeterli olmadığı, davalının sosyal ekonomik durumu dikkate alındığında davacıya eğitim ve geçimi için yardımda bulunması gerektiği gerekçesi ile davanın kabulü ile aylık 500 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; 1987 doğumlu reşit kız çocuğunun üniversite eğitimini devam ettirebilmek için davalı babasına karşı açtığı yardım nafakası talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 364/1 maddesine göre; “Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.” Aynı kanunun 365. maddesinin 2.fıkrasında davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

TMK.'nun 328.maddesinde; anne ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, anne ve baba durum ve koşullara göre, kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler", düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında da; ":...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların" yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde Medeni Kanun'un 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davacının yapılan sosyal ekonomik durum araştırmasında; açıköğretim fakültesi öğrencisi olduğu, aynı zamanda avukatın yanında çalıştığı, bu işten aylık 450 TL gelir elde ettiği, 220 TL kira karşılığında annesi ile birlikte oturduğu tespit edilmişir. Davalının ise, işçi emeklisi olduğu, aylık 1.650 TL geliri olduğu, aylık 200 TL kira ödediği tespit edilmiştir.

Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, özellikle davacının geliri nazara alındığında hükmedilen yardım nafakası miktarı fazla olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiş ve bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12322, Karar No: 2016/7714, Tarih: 09.06.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/12322 E.  ,  2016/7714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK.nun 223/7. maddesi uyarınca reddine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Köye ait harman yerine tecavüz suçundan açılan davada, suçun mağduru köy tüzelkişiliği olup suçtan doğrudan zarar görmeyen Maliye Hazinesinin davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da katılma kararı verilmiş olmasının hükmü temyiz hakkı vermeyeceği cihetle; Maliye Hazinesi vekilinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Cumhuriyet Savcılarının temyizi üzerine yapılan incelemeye gelince;

Sanığa yüklenen suç kesintisiz suçlardan olup, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olduğu, hükme esas alınan önceki dava dos- yasındaki iddianame tarihi olan 26.07.2006'dan sonra yapılan 23.11.2006 tarihli keşifte sanığın tecavüzüne devam ettiğinin anlaşılması karşısında, sanığın eylemine devam ettiği gözetilerek dosyanın esasına ilişkin bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 09.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2973, Karar No: 2014/15456, Tarih: 18.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/2973 E.  ,  2014/15456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2013

NUMARASI : 2010/197-2013/583

Davacılar Ş.. A.. vd. vekili Avukat Ö.. E.. tarafından, davalı G.. Ş..-.. M.. Ajansı A.Ş. aleyhine 04/06/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davacılar ve duruşmasız olarak da davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm,davacılar ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalı Şok gazetesinde ve gazetenin internet sitesinde yapılan “Turkish K...” başlıklı haber içeriği ile kişilik haklarına saldırı yapıldığını iddia ederek uğradıkları manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davaya konu haberin Ankara 3. Aile Mahkemesi dosyası içeriğinde yer alan bilgi ve belgelere dayalı olduğunu ve basın özgürlüğü kapsamında kaldığını beyanla davanın reddini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, yayının içerik olarak davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 10. maddesi bakımından Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi yerleşik içtihatlarıyla oluşturulan ilkelerden biri de ifade özgürlüğüne ilişkindir. Buna göre; ifade özgürlüğü, demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve herbir bireyin gelişimi için temel koşullardan birini oluşturur. İfade özgürlüğü sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan "haber" ve "düşünceler" için değil, aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Sözleşmenin 10. maddesinde belirtildiği üzere bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalı ve bir kısıtlama ihtiyacının bulunduğu inandırıcı bir şekilde ortaya konmalıdır. (Prof.Dr.Osman Doğru-Dr.Atilla Nalbant; İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi Açıklama ve Önemli Kararlar, Cilt:2, s.365, Nilsen ve Johnsen [BD] 43).

Dosya içeriğinden; Dava dışı G.. G.. Alan tarafından davacılardan E.. A.. aleyhine Ankara 3. Aile Mahkemesi'nin 2008/568 Esas, 2009/1556 Karar no'lu dosyasında, "kocasının Ş.. A.. ile ilişkisi olduğu iddiasıyla" boşanma davası açıldığı, dava dilekçesi ekinde, bu kişiler arasında olduğu iddia edilen bir kısım yazışma ve görüntü çıktılarının delil olarak sunulduğu, yapılan yargılama sonunda E.. A..'ın güven sarsıcı

Dosya içeriğinden; Dava dışı G.. G.. Alan tarafından davacılardan E.. A.. aleyhine Ankara 3. Aile Mahkemesi'nin 2008/568 Esas, 2009/1556 Karar no'lu dosyasında, "kocasının Ş.. A.. ile ilişkisi olduğu iddiasıyla" boşanma davası açıldığı, dava dilekçesi ekinde, bu kişiler arasında olduğu iddia edilen bir kısım yazışma ve görüntü çıktılarının delil olarak sunulduğu, yapılan yargılama sonunda E.. A..'ın güven sarsıcı

tutum ve davranışları nedeniyle boşanmaya neden olduğu gerekçesiyle tarafların boşanmalarına karar verildiği, boşanma dosyasında mahkemece alınmış gizlilik kararı olmadığı anlaşılmıştır.

Gerek Dairemizin, gerekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin istikrar kazanmış uygulamaları ve haber içeriği birlikte değerlendirildiğinde; davaya konu haberin görünür gerçeğe uygun olduğu, kişilik haklarını ihlal edici tarzda verilmediği, ifade ve basın hürriyetine aykırı bir durum olmadığı anlaşılmaktadır. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek istemin tümden reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12828, Karar No: 2015/28769, Tarih: 19.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/12828 E.  ,  2015/28769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

... Hastanesinin veri giriş elemanı hizmet alım ihalelerini üstlenen firmalar; .... İle ....'ne yazı yazılarak, davacı ile 2009-2013 yılları arasında imzalanan bütün bireysel iş sözleşmelerinin istenilmesi,

Yazı cevapları ile birlikte dosyanın Dairemize gönderilmek üzere yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19/10/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4040, Karar No: 2014/7227, Tarih: 14.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4040 E.  ,  2014/7227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MUŞ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/03/2013

NUMARASI : 2012/234-2013/239

Taraflar arasında görülen davada Muş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/03/2013 tarih ve 2012/234-2013/239 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 11/07/2007 tarihinde meydana gelen trafik kazasında müvekkillerinin murisinin vefat ettiğini, davacıların maddi zararının tazmini için aracın sigortacısı aleyhine açtıkları davada alınan bilirkişi raporuna göre müvekkilleri için 130944,48TL destek tazminatı hesaplandığı, sigortacı yönünden poliçe limitleri dahilinde 60.000,00TL'ye hükmedildiğini, kalan kısmın davalılardan tahsili gerektiğini ileri sürerek, davacı eş S.. S.. için 45.920,65 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi tazminat ile, çocuklar M.. S.. için 8.480,44 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi, S.. S.. için 8.526,03 TL maddi, 5.000,00 TL manevi, A.. S.. için 4.496,47 TL maddi, 5.000,00 TL manevi, H.. S.. için 3.520,81 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 70.944,00 TL maddi tazminat ile 35.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ve vekilleri, zamanaşımı süresinin dolduğunu, müvekkillerinin Muş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde taraf olmadıklarını, kazanın oluşumunda kusurları bulunmadığını, davacıların murisinin ağır kusurlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalılardan F.. A..' ın sevk ve idaresindeki traktörün kaza yapması sonucu, römorka yüklü kerestelerin üzerinde seyahat eden davacıların murisinin vefat ettiği, davalı F.. A..'ın asli derecede kusurlu olduğu, Muş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/181 Esas 2012/70 Karar sayılı dava dosyasında alınan bilirkişi raporlarının bilimsel ve yeterli olduğu, maddi tazminat talepleri

yönünden poliçe limiti dışında kalan miktardan davalıların sorumlu olduğu, manevi yönünden tarafların ekonomik durumları, olayın meydana getirdiği acı ve elem ile hakkaniyet ilkesi gereğince, davacıların taleplerinin kısmen kabulünün uygun olacağı gerekçesiyle, davacıların maddi tazminat taleplerinin kabulüne, manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.