muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2769, Karar No: 2017/5199, Tarih: 19.06.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/2769 E.  ,  2017/5199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalıya ait müstakil konutta 01.09.2009-01.09.2014 tarihleri arasında, ev işlerini yapmak suretiyle sigortasız olarak çalıştırıldığı iddiasıyla, talep ettiği tarihler arasında davalı işyerinde çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiş, mahkemece, istem reddedilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 05.02.2014 tarih ve 2013/10-2280 E., 2014/65 K. sayılı ilamında, ev hizmetlerinde çalışma ile ilgili davaların hukuki niteliği ve ispat şekline ilişkin ilkeler şu şekilde belirtilmiştir.

İş mevzuatı yönünden, ev hizmetlerinin, gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrasında, gerekse 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasında yer alan hükümler ile bu Kanunların uygulama alanı dışında bırakıldığı görülmektedir. Sosyal güvenlik mevzuatı açısından ise gerek mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu gerekse 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu kapsamında sigortalı olabilmek üç temel koşula bağlanmıştır. Bu koşullar; hizmet akdi ile çalışma, işin işverene ait işyerinde yapılması ve mülga 506 sayılı Kanun’un 3. ve aynı yöndeki 5510 sayılı Kanun’un ise 6. maddesi kapsamında olmamak olarak sıralanabilir. 506 sayılı Kanun’un 3. maddesi sigortalı sayılmayanları; diğer bir ifade ile anılan Kanun kapsamına alınmayanları sıralamaktadır.

Buna göre mülga 506 sayılı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 3. maddesi uyarınca:

“Aşağıda yazılı kimseler bu Kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar.

D) (Değişik: 11/8/1977 - 2100/1 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…”

Yine 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 6. maddesi uyarınca;

“…Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları hükümlerinin uygulanmasında;

Buna göre mülga 506 sayılı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 3. maddesi uyarınca:

“Aşağıda yazılı kimseler bu Kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar.

D) (Değişik: 11/8/1977 - 2100/1 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…”

Yine 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 6. maddesi uyarınca;

“…Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları hükümlerinin uygulanmasında;

…c) (Değişik: 17/4/2008-5754/4 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…4 üncü ve 5 inci maddelere göre sigortalı sayılmaz.”.

Buna göre ev hizmetleri, mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun ilk halinde Kanun kapsamı dışında bırakılmış iken, 24.08.1977 tarih ve 16037 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 24.11.1977 tarihinde yürürlüğe giren 11.08.1977 tarih ve 2100 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle yapılan değişiklik ile mülga 506 sayılı Kanun’un 3. maddesinin (D) bendinde yapılan düzenleme uyarınca, ev hizmetlerinde “ücretle ve sürekli çalışanlar” anılan maddede yer alan istisnalar içinden çıkarılmış, 5510 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile de aynı yöndeki uygulamaya devam edilmiştir.

Görüldüğü üzere, anılan maddeler uyarınca, ev hizmetlerinde çalışanlar; ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç, bu Kanunların uygulanmasında sigortalı sayılamazlar.

Sigortalı sayılmak için, ücret ve sürekli çalışma birlikte arandığından, her iki koşulun da gerçekleşmiş olması gerekir. Hizmet karşılığı ücret alınmıyorsa veya ücret alınmakla birlikte çalışmada süreklilik yoksa bu tür çalışmayı sigortalı çalışma saymak mümkün değildir.

Buna göre, diğer koşulları gerçekleştirmiş olanlar eğer anılan maddelerin kapsamına giriyorlarsa, sigortalı sayılamayacak ve 506 veya 5510 sayılı Kanunlarda düzenlenen haklardan yararlanamayacaklardır.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki, mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5/1. maddesi ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4/1. maddeleri uyarınca, İş Kanunları hükümleri ev hizmetlerine ve ev hizmetleri çalışanlarına uygulanamayacak, bu işler ve bu işleri yapan kişiler Borçlar Kanunu’nun hizmet akdini düzenleyen hükümlerine tabi olacaklardır.

Evde yapılan işle, ev hizmetleri arasında bazı farklılıkların da tanımlanması gerekir. Ev hizmeti evde yapılmakla birlikte, herhangi bir iş olmayıp doğrudan yaşanan mekâna yönelik bir iştir. Yaşanan konutla doğrudan bağlantı içerisindedir. Doğrudan eve ve ev yaşamına yöneliktir. Dolaylı olarak ev yaşamına katkıda bulunan, onu kolaylaştıran hizmetlerdir. Ev hizmetinin doğrudan eve veya ev yaşamına yönelik olması gerekir. Ev hizmeti evden soyutlanamaz (Okur A. R., Ev Hizmetlerinde (İşlerinde) Çalışanların Sigortalılığı, Kamu-İş Dergisi, Cilt 7, Sayı 3, 2004, s. 10).

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, ..., 2004, s. 179).

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, ..., 2004, s. 179).

Öğretide ev hizmetleri, evde gündelik yaşamın gerektirdiği; temizlik, yemek, çamaşır, ütü, çocuk bakımı, mürebbiyelik gibi işler olarak kabul görmektedir. Ev hizmetleri çalışanları ise uşak, kahya, hizmetçi, temizlikçi, aşçı, çocuk bakıcısı, bahçıvan, şoför, bekçi, hayvan bakıcısı vb. evin gündelik işleyişine ilişkin faaliyetleri yürüten kişiler olarak kabul görmektedir ((N. Gökçek Karaca, F. Kocabaş, Ev Hizmetlerinde Çalışanların Karşılaştıkları Sorunların Türkiye Açısından Değerlendirilmesi, Kamu-İş Dergisi, 2009, cilt 10, sayı 4, sayfa 172’den atfen; Çenberci M., 1475 sayılı İş Kanunu Şerhi, 1986, s.190-191; Mollamahmutoğlu, a.g.e., s. 179; Çelik N., İş Hukuku Dersleri, B. 20, Beta, ..., 2007, s. 70; Süzek S., İş Hukuku, B. 2, ..., Beta 2005, s. 180; Okur A., a.g.e. s. 348-349; Erkul İ-Karaca N, 4857 sayılı İş Kanunu Uygulaması, Nisan Yayınları ... 2004, s. 67; Tunçomağ K., İş Hukuku, ... 1988, s. 44-46; Akyiğit E., İçtihatlı ve Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi, C. 1, B. 3, ... 2008, s. 285; Güven E., Aydın U., İş Hukuku (Yeni İş Yasaları) B. 3, Barış Yayınları, ... 2007, s. 32; Tunçomağ K-Centel T., İş Hukukunun Esasları, B. 4, ... 2005, s. 38; Narmanlıoğlu Ü, İş Hukuku (Ferdi İş İlişkileri), B. 2, ... 1994, Barış Yayınları, s. 71; Eyrenci Ö- Taşkent S- Ulucan D, Bireysel İş Hukuku, Legal Yayınları, ... 2004, s. 43).

Yukarıda ayrıntıları açıklandığı üzere, “ev hizmetleri” 506 sayılı Kanun ile tamamen sigortalılık dışında tutulmuş iken 2100 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle ev hizmetlerinde sadece “ücretle ve sürekli olarak çalışanlar” sigortalı sayıldıklarından, bu kişilerin sigortalı olarak kabul edilebilmesi için önemli olan, ev hizmetinde geçen çalışmanın ücretle yapılması ve sürekli olmasıdır.

Sürekli çalışma kavramı yönünden uygulamada, haftanın çoğu ev işlerinde geçirilmiş ve çalışma bir süre devam etmişse, bu çalışma sigortalı çalışma olarak değerlendirilmekte, süreklilik için çalışmanın belli bir yoğunluğa ulaşması aranmaktadır.

Mülga 506 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun uyarınca “iş” tanımı açık olup, burada “iş” ev hizmetidir. Bu nedenle ölçü, işin niteliği değil ev işinde çalışanın, bu işte ne kadar süre çalıştığıdır. Ev işlerinde çalışma devamlı ise sürekli sayılacak, devamlılık yoksa, iş belirsiz aralıklarla geçici olarak ya da çağrı üzerine yapılıyorsa süreksiz sayılacaktır.

Yukarıda belirtilen Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda, somut olay değerlendirildiğinde;

Eldeki dosyada mahkemece verilen red kararı eksik inceleme nedeniyle isabetsizdir.

Yukarıda belirtilen Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda, somut olay değerlendirildiğinde;

Eldeki dosyada mahkemece verilen red kararı eksik inceleme nedeniyle isabetsizdir.

Mahkemece, re'sen araştırma ilkesi doğrultusunda yapılacak yeni araştırmalar ile davalıya ait müstakil konutta davacı dışında başka bir temizlik görevlisi çalıştırılıp çalıştırılmadığı ve ihtiyaç durumu belirlenmeli, davacının eşi ... ile davalı işveren arasındaki işçilik alacağına ilişkin dava dosyası celbedilmeli ve irdelenmeli, bu bağlamda işçilik alacağı davasında dinlenen tanıkların anlatımları ile bu dosyada bilgi ve görgüsüne başvurulan tanıkların anlatımları karşılaştırılmalı, varsa çelişki giderilmeli, davacının iddialarını teyit edip etmediği yönünden değerlendirme yapılmalı, çalışmanın varlığı ve kesintili olup olmadığı yöntemince araştırılmalı, toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 19.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6048, Karar No: 2012/7573, Tarih: 21.12.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/6048 E.  ,  2012/7573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin yönetim kurulu başkanlığı yaptığı 1999-2003 yıllarına ilişkin toplam 7.500,00 TL ücret alacağının faizi birlikte tahsili amacıyla başlatılan icra takibine davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatının tahisilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, davacının yönetim kurulu başkanlığı yaptığı dönemde müvekkili kooperatifin faaliyet göstermediğini, davacıya ücret ödenmesi yönünde alınmış bir genel kurul kararı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının kooperatif yönetim kurulu başkanlığı yaptığı döneme ilişkin ücret alacağının 7.243,01 TL olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile bu miktara yönelik itirazın iptaline ve %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, yönetim kurulu başkanlığı ücret alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Tarafların tüm delilleri toplanıp, inceledikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, HMK'nın 298/3. (HUMK'nın 388.) maddesi uyarınca kararı, gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucunu HMK'nın 294/3. (HUMK'nın 389.) maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada HMK'nın 294/4. (HUMK'nın 381/son ) fıkra hükmüne dayanılarak zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucu tutanağa geçirilip, tefhim edilmekle, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, HMK'nın 294/3. (HUMK'nın 389. ) maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyeti ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olarak gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Esasen, kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak bulunmamaktadır. HMK'nın 298/2'nci maddesinde, gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı öngörülmüştür. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili ya da farklı olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim

edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HUMK'nın ve HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca, anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksi düşünce ve uygulama yargının, yargıcın ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile bağdaşmaz.

Somut olayda, tefhim edilen kısa kararda icra inkar tazminatına hükmedilmediği halde gerekçeli kararda hükmedilmesi ile, kısa ve gerekçeli karar arasında çelişki oluştuğundan, mahkemece 10.04.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurul Kararı çerçevesinde bu kısa kararla bağlı kalınmadan yeni bir kısa ve buna uygun gerekçeli karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 21.12.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4953, Karar No: 2013/8153, Tarih: 18.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/4953 E.  ,  2013/8153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen nama ifaya izin ve kira kaybı tazminatı davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davalarda davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada davacı vekili, müvekkili ile davalı yüklenici arasında düzenlenen 23.02.2004 günlü düzenleme şeklindeki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca müvekkiline isabet eden 2 bağımsız bölümün sözleşme tarihinden 20 ay sonra teslimi gerekirken teslim edilmediğini, inşaatın sözleşme ve projeye aykırı yapılmak suretiyle davacının zarara uğratıldığını, ortak yerlerle davacıya ait dairelerde eksik ve kusurlu işler bulunduğunu ileri sürerek, sözleşmeye ve projeye aykırı işlerin ve yapı kullanım izin belgesi alınması için gereken eksikliklerin belirlenerek tahsilini, iki dairenin teslim edilmemesi nedeniyle gecikme tazminatının belirlenerek tahsilini talep ve dava etmiş, 02.09.2009 tarihli ıslahla, yükleniciye ait iki dairenin satışına izin verilerek, eksik ve kusurlu işler ile yapı kullanım izin belgesi için gerekli tüm giderlerin satıştan elde edilecek gelirle yüklenici adına karşılanmasına ve süresinde teslim edilmeyen iki daire için gecikme tazminatının faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Birleşen davalarda davacı vekili, asıl dava tarihinden birleşen dava tarihine kadar ve birleşen dava tarihinden ikinci birleşen dava tarihine kadar gecikme kirasının davalıdan faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin sözleşme ve onaylı projeye uygun şekilde edimini yerine getirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacıya ait iki dairenin yapı ruhsatı tarihinden itibaren 20 ayda teslim edilmediği, ortak yerler ile davacıya ait iki dairedeki sözleşme ve projeye aykırılıkların giderilerek yapı kullanım izin belgesinin alınması için 51.939,13 TL gider yapılması gerektiği, asıl davada ıslahla nama ifaya izin istenmesi nedeniyle sonraki dönemler yönünden eksiklerin giderilmesi için gereken 30 günlük süre dışında gecikme kirası istenemeyeceği, anılan toplam sürenin 4 ay 13 gün olduğu gerekçesiyle asıl davanın kabulü ile bilirkişi raporunda belirlendiği üzere 51.939,13 TL tutarındaki eksikliklerin davacı tarafından giderilmesine izin verilmesine, 3.031,00 TL gecikme tazminatının dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davalarda davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davalarda davacı vekili temyiz etmiştir.

Asıl dava, nama ifaya izin ( eksik kalan imalatlar için yükleniciye ait iki adet bağımsız bölümün satılarak masrafların karşılanması) ile gecikme kirası, birleşen davalar ise gecikme tazminatı istemlerine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle temyiz eden tarafın sıfatına göre, asıl ve birleşen davalarda davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davada arsa sahibinin nama ifa istemi kabul edilmiş ise de, nama ifa için bilirkişi kurulu tarafından belirlenen avans bedeli içinde iskan masrafları dahilinde ödenmesi gereken ve ilgili idaresinden sorulan sosyal güvenlik prim borçları avans bedeli içine dahil edilmemiştir. Bunun yanı sıra, iskan harcı dışındaki ödenmesi gereken vergi borçları konusunda bir araştırma ve inceleme de yapılmadan hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Ayrıca, yüklenicinin sözleşmeye aykırı şekilde teslimde temerrüde düştüğü sabittir. Mahkemece, talep doğrultusunda nama ifa kararı verildiğine göre Yargıtay'ın kararlılık kazanmış uygulamalarına göre temerrüt nedeniyle oluşan gecikme tazminatının hükmün kesinleşmesinden sonra bilirkişi kurulunca belirlenen eksik ve kusurlu işlerin giderilmesi için gereken makul sürenin sonuna kadar talep edilebilmesi mümkündür. Hal böyle iken, imalat süresinin dava tarihine eklenerek tespit edilen gecikme tazminatına asıl davada karar verilerek birleşen davalardaki istemin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Yine, sözleşmede işin süresi sözleşme tarihinden itibaren 20 ay olarak belirlendiği halde ve bu süre içinde yapı ruhsatı alınması için gerekli sürenin de bulunduğu kabul edilmesi gerekirken gecikilen sürenin ruhsat tarihinden itibaren hesaplanması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açılanan nedenlerle, asıl ve birleşen davalarda davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davalarda davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün asıl ve birleşen davalardaki davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/885, Karar No: 2017/4715, Tarih: 24.04.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/885 E.  ,  2017/4715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Başka suçtan Tekirdağ Cezaevi'nde tutuklu olan ve ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan suça sürüklenen çocuğun, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6541, Karar No: 2016/10363, Tarih: 24.10.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/6541 E.  ,  2016/10363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı .. vekili Avukat ... tarafından, davalı .. aleyhine 14/12/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece açılan davanın kabulüne dair verilen 19/01/2016 günlü kararın Yargıtayda duruşmalı olarak incelenmesi ihbar olunan ... vekili duruşmasız olarak incelenmesi de ihbar olunan ... ve davalı bakanlık vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 18/10/2016 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden ihbar olunan ... adına gelen olmadı, davalı hazine adına vekili Avukat .. ile karşı taraftan davacı vekili Avukat . . geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan davalının temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- İhbar olunanlar ... ile ...'nun temyiz itirazları yönünden;

Davada, ihbar olunanlar hakkında herhangi bir hüküm kurulmamıştır. İhbar olunan, HMK'nın 63 ve devam maddelerine göre davada taraf olmadığından temyiz hakkı bulunmamaktadır. Bu nedenle ihbar olunanlar ... ile ...'nun temyiz dilekçesi reddedilmelidir.

2- Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, icra memurunun kusurlu eyleminden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş; karar, davalı vekili ve ihbar olunanlar ... ile ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, alacaklısı olduğu dava dışı firmanın borcundan dolayı fabrikasında bulunan kumaşlar üzerinde menkul haczi tesis edilip, yediemin olarak borçlu şirket yetkilisine teslim edildiğini, ardından başkaca alacaklılar tarafından da aynı kumaşlar üzerinde haciz işlemi tesis edildiğini, söz konusu menkullerin .. esas sayılı takip dosyasında satışı yapıldığını ve bedelin o dosya alacaklısına ödendiğini, oysa kumaşlar üzerinde davacının da haczi olduğunu ve hacze iştirak için İİK/100. maddesi kapsamında dosyaya bildirildiğini, ayrıca dosyada başkaca da iştirak hacizler olduğunu bu durumda öncelikle sıra cetveli yapılması gerekirken doğrudan dosya alacaklısına ödeme yapan icra müdürünün bu işlemi nedeniyle zarara uğradığını iddia ederek, zararın İİK/5. madde kapsamında davalı .. tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacının İİK/361. maddesinde belirlenen yollara başvurarak ödeme yapılan dava dışı şahıstan zararını tahsil etmesi gerektiğini, bu yollara başvurmadan doğrudan tazminat talep etmesinin mevzuata aykırı olduğunu belirterek istemin reddi gerektiğini savunmuştur.