muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/860, Karar No: 2012/796, Tarih: 14.11.2012

2) İşin esası yönünden yapılan değerlendirmeye gelince:

a)Cemaat Vakıflarının zilyetlikle taşınmaz iktisap edip edemeyecekleri konusunda mevzuatı incelediğimizde:

Bilindiği üzere vakıf, çok eski devirlerde bir din kurumu olarak ortaya çıkmış, geliştirilmiştir. İnsanların vakıf yoluyla sonraki nesillere iyi bir ad bırakmaları her devirde takdirle karşılanmıştır. Toplum yararına kullanıldığı sürece vakıf insanlığa büyük yararlar sağlamıştır. Hıristiyanlıkta da vakıf yoluyla hizmetlerin kamu yararına yerine getirilmesi benimsenmiştir ( Dr.Suat Bertan, Ayni Haklar Cilt 1, Sayfa 75 ). Esasen Müslüman kişilerin Müslüman olmayan ihtiyaç sahiplerine, Müslüman olmayan kişilerin de muhtaç durumdaki Müslüman kişilere mallarını vakfetmeleri geçerli sayılmıştır (Ömer Hilmi, Ahkamül Evkaf, Mesele 57 ).

Davaya konu ve benzeri cemaat vakıflarının padişah fermanı (buyruğu) olarak emri mahsusa ile kuruldukları, vakfiyelerinin bulunmadığı bir gerçektir. Anılan vakıf türlerinin iki yoldan geliştiği, ilk olarak bağımsız bir vakıf kurulduğu, sonra da kurulu vakfa mal özgülendiği, böylece ana vakfın mal varlığının çoğaltıldığı bilinen bir olgudur. Genellikle İstanbul'un belli semtlerinde ana vakıf niteliğinde büyük bir hayri ya da dini vakıf kurulmuş, aynı cemaat hizmetinin görülmesine tahsis edilen diğer kurumlar da ana vakfın tüzel kişiliğine bağlanmışlardır. Ana vakfı emri mahsusa olarak ortaya çıkaran padişah fermanları, genel içerik taşımamış, belli ve muayyen yer ya da yerlere hasredilmiştir. Söz konusu irade cemaatlerin kuruluş zamanları itibariyle dini ve hayri işlevlerini özgürce yerine getirmelerine olanak tanımak şeklinde anlaşılmalı ve bu sınırlar içerisinde düşünülmelidir. "irade-i mahsusanın" genişletilmesi günümüz mer-i hukukuna göre mümkün değildir. 1924 tarihli Lozan Sözleşmesinin 42.maddesinde öngörülen vakıflar ile dini ve hayri kurumların işlevlerinin değinilen sınırlar gözetilerek güvence altına alındığı da kabul edilmelidir.

Osmanlı Devleti döneminde, 1912 yılına kadar gayrimüslimlerin hayır kurumları (vakıfları) tüzel kişiliğe sahip değildi. Tüzel kişiliğe sahip olmadıklarından taşınmazlarını ölmüş aziz kişiler veya güvendikleri ve yasamakta olan kişiler adına tapu siciline kaydettirmekteydiler. Hicri 16 Şubat 1328 (1912) tarihli yasa gayrimüslim hayır kurumlarına mülkiyet hakkı tanıyarak tüzel kişiliklerini kabul etti. Bu yasa sonucu gayrimüslim hayır kurumları taşınmaz malları tapuya kaydettirmeye başladılar. Söz konusu, vakıflara tüzel kişilik tanınması üzerine cemaat ve hayır kurumlarına ait malların adlarına kayıt edilmesi için yasayla 6 aylık süre tayin edilmiştir. Bu süre daha sonra üç kez uzatılmıştır.

Cumhuriyetin ilanından sonra, 13 Haziran 1935 tarih ve 2762 sayılı yasayla gayrimüslim hayır kurumlarının statüsü yeniden düzenlendi ve Osmanlı Devleti döneminde kurulmuş bulunan gayrimüslim hayır kurumlarına tüzel kişilik tanındı. 1936 yılında gayrimüslim hayır kurumları beyanname vermeye davet edildiler. 1936 yılında beyanname veren hayır kurumlarının bu beyannameleri vakıfname olarak kabul edildi. Beyanname vermeyenler ise vakıf statüsü ve mülkiyet hakkı kazanamadılar. Hazine bu durumdaki taşınmazların eski malikleri adına yeniden tescilini istedi. Buna karşılık, 4 Ekim 1926’da yürürlüğe giren Medeni Kanundan sonra kurulan vakıfların hukuki statüleri ise bu son kanuna tabi oldular.

05.06.1935 tarihinde yürürlüğe giren Vakıflar Kanunu'nun hükümet gerekçesinde ve yasanın 1.maddesinde cemaatlerce idare olunan vakıfların "mülhak vakıf' olduğu açıklanmıştır. Yasanın geçici (muvakkat) maddesiyle mevcut cemaat vakıfları için onları idare edenlere Vakıflar Genel Müdürlüğü'nce beyanname verme yükümlülüğü getirilmiştir. Vakfiyesi olmayan cemaat vakıflarının 1936 yılında verilmiş beyannamelerinin taşınmaz mal varlıklarını belli etme ve sonradan mal edinme bakımından "vakıfname" niteliğinde kabul edilmesi bir zorunluluk olarak ortaya çıkmıştır. Bu itibarla bu tür vakıfların 1936 tarihinden sonra, nedeni ne olursa olsun taşınmaz mal edinemeyeceklerine ilişkin görüşler son zamanlara kadar uygulamaya yön vermiştir.

Avrupa Birliği'ne uyum çalışmaları nedeniyle kabul edilen 4771 ve 4478 sayılı Yasalar, 1936 tarihli beyannamede yer almayan malların da edinilebilmesi yolunu açmış, ancak bu imkânı kurallara ve koşullara bağlamıştır.

2762 sayılı Vakıflar Kanununun 1.maddesinin 6.fıkrası 02/01/2003 tarih ve 4778 S.K.’nun 3.maddesi ile değiştirilerek “Cemaat vakıfları, vakfiyeleri olup olmadığına bakılmaksızın, Vakıflar Genel Müdürlüğünün izniyle dini, hayri, sosyal, eğitsel, sıhhi ve kültürel alanlardaki ihtiyaçlarını karşılamak üzere taşınmaz mal edinebilirler ve taşınmaz malları üzerinde tasarrufta bulunabilirler.”

03/08/2002 tarih ve 4771 S.K.’nun 4.maddesiyle 2762 sayılı Vakıflar Kanununun 1.maddesine eklenen 7.fıkra ile “Bu vakıfların dini, hayri, sosyal, eğitsel, sıhhi ve kültürel alanlardaki ihtiyaçlarını karşılamak üzere, her ne suretle olursa olsun, tasarrufları altında bulunduğu, vergi kayıtları, kira sözleşmeleri ve diğer belgelerle belirlenen taşınmaz mallar, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren altı ay içinde başvurulması halinde vakıf adına tescil olunur. Cemaat vakıfları adına bağışlanan veya vasiyet olunan taşınmaz mallar da bu madde hükümlerine tabidir.”

Şeklinde yeni düzenlemeler getirilmiştir.

Şeklinde yeni düzenlemeler getirilmiştir.

4778 Sayılı Yasanın 3.maddesi "cemaat vakıfları, vakfiyeleri olup olmadığına bakılmaksızın Vakıflar Genel Müdürlüğü'nün izniyle dini, hayri, sosyal, eğitsel, sıhhi ve kültürel alanlardaki ihtiyaçlarını karşılamak üzere taşınmaz mal edinebilirler ve taşınmaz malları üzerinde tasarrufta bulunabilirler" hükmünü getirmiş, ikinci fıkrasında "bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esasların Vakıflar Genel Müdürlüğü'nün bağlı bulunduğu Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceğini" açıklamıştır. 4928 Sayılı Yasayla eklenen geçici 2.madde ise "cemaat vakıflarının bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihten (15.07.2003) itibaren onsekiz ay içerisinde 2762 Sayılı Yasanın birinci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca tescil isteğinde bulunabileceğini" bildirmiştir.

20.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5737 sayılı yeni Vakıflar Yasasının 2.maddesi ile cemaat vakıfları ayrı bir vakıf türü olarak benimsemiş ve gösterilmiş, 3.maddesinde de vakfiyeleri olup olmadığına bakılmaksızın 2762 sayılı Vakıflar Kanunu gereğince tüzel kişilik kazanmış, mensupları Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan Türkiye'deki gayrimüslim cemaatlere ait vakıfların cemaat vakıfları olduğu belirtilmiştir

Keza, aynı yasanın 12.maddesinin 1.fıkrasında; "vakıflar, mal edinebilirler, malları üzerinde her türlü tasarrufta bulunabilirler..."

Geçici 7.maddesinde ise;

"Cemaat Vakıflarının;

a)1936 beyannamelerdi kayıtlı olup halen tasarruflarında bulunan nam-ı müstear veya nam-ı mevhumlar adına kayıtlı olan taşınmazlar,

b)1936 beyannamesinden sonra cemaat vakıfları tarafından satın alınmış veya cemaat vakıflarına vasiyet edilmiş veya bağışlandığı halde, mal edinmeme gerekçesiyle halen Hazine veya Genel Müdürlük veya vasiyet edenler veya bağışlayanlar adına tapuda kayıtlı olan taşınmazlar tapu kayıtlarındaki hak ve mükellefleri ile birlikte bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren onsekiz ay içinde müracaat edilmesi halinde, meclisin olumlu kararından sonra ilgili Tapu Sicil Müdürlüklerince cemaat vakıfları adına tescileri yapılır."

22/08/2011 tarih ve 651 sayılı KHK’nin 17.maddesi eklenen Geçici 11.maddesinde;

“Cemaat vakıflarının;

a)1936 Beyannamesinde kayıtlı olup malik hanesi açık olan taşınmazları,

b)1936 Beyannamesinde kayıtlı olup kamulaştırma, satış ve trampa dışındaki nedenlerle Hazine, Vakıflar Genel Müdürlüğü, belediye ve il özel idaresi adına kayıtlı taşınmazları,

c)1936 Beyannamesinde kayıtlı olup kamu kurumları adına tescilli olan mezarlıkları ve çeşmeleri,

tapu kayıtlarındaki hak ve mükellefiyetleri ile birlikte bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren oniki ay içinde müracaat edilmesi halinde, Meclisin olumlu kararından sonra, ilgili tapu sicil müdürlüklerince cemaat vakıfları adına tescil edilir.

c)1936 Beyannamesinde kayıtlı olup kamu kurumları adına tescilli olan mezarlıkları ve çeşmeleri,

tapu kayıtlarındaki hak ve mükellefiyetleri ile birlikte bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren oniki ay içinde müracaat edilmesi halinde, Meclisin olumlu kararından sonra, ilgili tapu sicil müdürlüklerince cemaat vakıfları adına tescil edilir.

Cemaat vakıfları tarafından satın alınmış veya cemaat vakıflarına vasiyet edildiği veya bağışlandığı halde, mal edinememe gerekçesiyle Hazine veya Genel Müdürlük adına tapuda kayıt edilen taşınmazlardan üçüncü şahıslar adına kayıtlı olanların Maliye Bakanlığınca tespit edilen rayiç değeri Hazine veya Genel Müdürlük tarafından ödenir.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar yönetmelikle düzenlenir.”

Hükümleri ile yeni düzenlemeler getirilmiş bulunmaktadır.

4778 sayılı yasa ile değişik 2762 sayılı Vakıflar Kanununun 1.maddesinde sözü edilen ve 24.01.2003 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan "cemaat vakıflarının taşınmaz mal edinmeleri, bunlar üzerinde tasarrufta bulunmaları ve tasarrufları altında bulunan taşınmaz malların bu vakıflar adına tescil edilmesi hakkındaki yönetmelik" yukarıda izah edilen amaç ve kapsamı belirlemiş, yönetmeliğin 4.maddesinde edinilebilecek taşınmaz malların kapsamının "... satın alma, vasiyet, hibe ve sair yollar..." biçiminde olacağı; 5.maddesinde "başvurunun Vakıflar Genel Müdürlüğü'ne yapılacağı belirtilmiştir; a, b, c, d, e bentlerinde istenecek belgeler sayıldıktan sonra 6. maddesinde "başvurunun gerektiğinde ilgili bakanlık, kamu kurum ve kuruluşlarının görüşü alınarak yetkili daire başkanlığının görüşü ile birlikte, Vakıflar Genel Meclisi'nce inceleneceği ve koşulların oluşması halinde vakfa yetki belgesi verileceği" öngörülmüştür.

5737 sayılı yasa uyarınca hazırlanan ve 27/09/2008 tarih ve 27010 sayılı resmi gazetede yayımlanan Vakıflar Yönetmeliğinin 183.maddesi ile 24/1/2003 tarihli ve 25003 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Cemaat Vakıflarının Taşınmaz Mal Edinmeleri, Bunlar Üzerinde Tasarrufta Bulunmaları ve Tasarrufları Altında Bulunan Taşınmaz Malların Bu Vakıflar Adına Tescil Edilmesi Hakkında Yönetmeliği yürürlükten kaldırmıştır. Böylece Cemaat Vakfının taşınmaz edinmesindeki son sınırlama da ortadan KALKMIŞTIR.

Görüldüğü üzere cemaat vakıfları diğer vakıflarla ve tüzel kişiliklerle aynı konuma getirilmiş, mal edinmeleri konusunda mevzuatımızdaki tüm engeller kaldırılmıştır. Vakfın kendi bünyesi ve amacından kaynaklanan doğal ve zorunlu sınırlar dışında cemaat vakıflarının zilyetlikle mülk edinmeleri mümkün bulunmaktadır. (Anayasa mahkemesinin 17/06/2010 tarih 2008/22 esas 2010/82 karar sayılı ilamı)

Uygulamada aynı vakfın ve Bozcaada Kimisis Teodoku Rum Ortodoks Kilisesi vakfının aynı nitelikteki davalarına ilişkin olarak yüksek 7. ve 16.Hukuk Dairesince zilyetlikle iktisap kabul edilmiş ve içtihatlar onlarca kararla istikrar kazanmıştır.

7.Hukuk Dairesinin:

1)15/12/2010 tarih ve 2009/8226 - 2010/7238 sayılı,

Uygulamada aynı vakfın ve Bozcaada Kimisis Teodoku Rum Ortodoks Kilisesi vakfının aynı nitelikteki davalarına ilişkin olarak yüksek 7. ve 16.Hukuk Dairesince zilyetlikle iktisap kabul edilmiş ve içtihatlar onlarca kararla istikrar kazanmıştır.

7.Hukuk Dairesinin:

1)15/12/2010 tarih ve 2009/8226 - 2010/7238 sayılı,

2)09/05/2011 tarih ve 2010/1736 - 2011/3190 sayılı,

3)31/03/2011 tarih ve 2010/2828 - 2011/2060 sayılı,

4)16/12/2010 tarih ve 2009/8240 - 2010/7288 sayılı,

5)17/12/2010 tarih ve 2009/8241 - 2010/7295 sayılı,

6)20/12/2010 tarih ve 2009/8229 - 2010/7384 sayılı,

7)17/02/2011 tarih ve 2011/803 - 2011/828 sayılı,

8)17/02/2011 tarih ve 2011/2201 - 2011/829 sayılı,

9)25/01/2011 tarih ve 2011/129 - 2011/341 sayılı,

9)25/01/2011 tarih ve 2010/83 - 2011/339 sayılı,

16.Hukuk Dairesinin:

1)26/06/2012 tarih ve 2011/6409 - 2012/5734 sayılı,

2)11/05/2012 tarih ve 2010/4840 – 2012/4295 sayılı,

3)11/05/2012 tarih ve 2010/3745 – 2012/4294 sayılı,

4)11/05/2012 tarih ve 2010/4854 - 2012 4299 sayılı,

5)26/06/2012 tarih ve 2011/6411 - 2012/5733 sayılı,

6)26/06/2012 tarih ve 2011/6410 - 2012/5732 sayılı,

8)17/02/2011 tarih ve 2011/2201 - 2011/829 sayılı,

9)25/01/2011 tarih ve 2011/129 - 2011/341 sayılı,

9)25/01/2011 tarih ve 2010/83 - 2011/339 sayılı,

16.Hukuk Dairesinin:

1)26/06/2012 tarih ve 2011/6409 - 2012/5734 sayılı,

2)11/05/2012 tarih ve 2010/4840 – 2012/4295 sayılı,

3)11/05/2012 tarih ve 2010/3745 – 2012/4294 sayılı,

4)11/05/2012 tarih ve 2010/4854 - 2012 4299 sayılı,

5)26/06/2012 tarih ve 2011/6411 - 2012/5733 sayılı,

6)26/06/2012 tarih ve 2011/6410 - 2012/5732 sayılı,

İlamları bu yönde olup, davalı Vakfın aynı nitelikteki davalarında da zilyetlikle iktisaba olanak tanınmıştır. İhtilaf konusu ile ilgili olarak AİHM’de neticelenen bir kısım davalara ilişkin de örnek vermek gerekirse; Davacı Bozcaada Kimisis Teodoku Rum Ortodoks Kilise Vakfı tarafından kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak vakıf adına malik hanesinin doldurulması için Bozcaada Kadastro Mahkemesinde 2002/12 Esas sayılı dosya ile açılan dava sonunda mahkemece, davanın reddine, çekişmeli taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmiş; karar, Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiştir. Davacı Bozcaada Kimisis Teodoku Rum Ortodoks Kilise Vakfı vekili, 01.10.2010 tarihli dilekçesinde, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 06.10.2009 tarihli (Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Bozcaada Kimisis Teodoku Rum Ortodoks Kilisesi Vakfı/Türkiye Davası (No:2), Başvuru No:37646/03, 37665/03, 37992/03, 37993/03, 37996/03, 37998/03, 37999/03 ve 38000/03, Prof.Dr.Nuray Ekşi-Yargıtay, Danıştay ve AİHM Kararları Işığında Cemaat Vakıflarının Mülkiyet Sorunları 1.baskı sayfa 116 ) kararı ile “İnsan Haklarını ve Temel Özgürlükleri Korumaya Dair Avrupa Sözleşmesinin mülkiyetin korunmasına ilişkin hükmünün ihlal edildiği ve kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde savunmacı devlet tarafından ihtilaf konusu taşınmazların tamamının başvuran adına tescil edilmesine” karar verildiğini belirterek yargılamanın yenilenmesi ve çekişmeli taşınmazın davacı vakıf adına tesciline karar verilmesi talebinde bulunmuştur. Mahkemece yapılan yargılama sırasında idare tarafından çekişmeli taşınmazın mülkiyetinin davacı vakfa intikalinin sağlanması karşısında davanın konusuz kaldığı açıklanarak, dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, yargılama giderleri ile vekalet ücretinin Hazineden tahsiline karar verilmiş; Hazine vekili tarafından temyiz edilen hüküm 16.Hukuk Dairesinin 26/06/2012 tarih ve 2011/6409 esas ve 2012/5734 sayılı ilamıyla onanmıştır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de kararlarında aynı ilkeyi benimsemekte ve Cemaat Vakıfları ile diğer gerçek ve tüzel kişiler arasında bu yönde bir ayrım yapılmasını kabul etmemektedir.

Yukarıdaki ilke ve olgular karşısında 5737 sayılı yasanın 12.maddesi ile getirilen düzenlemeden sonra cemaat vakıflarının zilyetlikle taşınmaz mal edinmesine ilişkin yasa bir kısıtlama kalmadığından Vakfın kendi bünyesi ve amacından kaynaklanan doğal ve zorunlu sınırlar dışında cemaat vakıflarının zilyetlikle mülk edinmeleri mümkün olduğundan yüksek Hukuk Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun aksi yöndeki düşüncesine katılma olanağı bulunmamaktadır. Mahkemenin kabulünün bu bölümü usul ve yasaya uygundur.

b)Davalı Vakıf yararına zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşmiş olup olmadığı:

Somut olayda; davalı cemaat vakfı, (kabule göre) beyannamesinde yer aldığı kanıtlanamayan taşınmazları da 100 dönümlük limit aşılmamak kaydıyla belgesizden edinebilir. Ancak; davalı vakıf adına aynı çalışma alanında 100 dönümden fazla taşınmaz tespit ve tescil edilmiş olduğuna göre vakfın zilyetlikle edinebileceği taşınmazların miktarı vergi kayıtları kapsamları ile sınırlıdır. Hiç şüphesiz ki tescil ilamı ile oluşan tapu kayıtları ve diğer vergi kayıtları kapsamına miktarlarından fazla yer bırakılması hazinece açılacak ayrı bir davanın konusu olacaktır. Burada göz önüne alınması gereken 101 ada 9, 22, 271, 278, 279, 460, 487 489 491 ve 492 sayılı parsellerin belgesizden toplam 127.158 metrekare olarak davalı vakıf adına tespit ve tescil edilmiş olmasıdır.

Bu durumda ihtilafın çözümlenmesi 1936 beyannamesinin ve davalı vakfın vergi kayıtlarının kapsamlarının belirlenmesine bağlıdır. Taşınmazlarda vakfın 20 yılı aşkın süre ile bahçe, bağ ve tarla olarak zilyet oldukları mahalli bilirkişi ve tanık beyanları, ziraatçi bilirkişi raporu ve dosya kapsamı ile sabittir. Hemen belirtelim ki, açılmış olan tescil davasında tescil talebinden sarfı nazar edilen taşınmazların dava dosyasının bulunamaması nedeniyle dava konusu taşınmazlar olduğu kanıtlanamamış olduğu gibi, vazgeçme bir faraziye olarak kabul edilse dahi sarfı nazar etme tarihinden tespit tarihine kadar da iktisap zamanaşımı süresi dolmuş bulunmaktadır.

Sağlıklı bir sonuca ulaşabilmek ve iktisap koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin tam olarak tespiti açısından aşağıda maddeler halinde gösterilen hususlarda araştırma ve inceleme yapılması gerektiği kanaatindeyiz:

1)Öncelikle yüksek 20.Hukuk Dairesinin geri çevirme kararında belirttiği eksikliklerin tamamlanmasına ilişkin tutanak belge ve kayıtlar ile bilirkişi raporları tarafların bilgisine sunulmalı itirazlar değerlendirilmeli buna göre tarafların bilgisinden geçen deliller ile yeniden keşif yapılarak yargılama sürdürülmelidir.

1)Öncelikle yüksek 20.Hukuk Dairesinin geri çevirme kararında belirttiği eksikliklerin tamamlanmasına ilişkin tutanak belge ve kayıtlar ile bilirkişi raporları tarafların bilgisine sunulmalı itirazlar değerlendirilmeli buna göre tarafların bilgisinden geçen deliller ile yeniden keşif yapılarak yargılama sürdürülmelidir.

2)Dosyada kadastro tespiti sırasında uygulanamayan vergi kayıtlarına ilaveten davalı vakfın dayandığı 21 adet vergi kaydı tek tek yöntemine uygun ve denetime elverişli şekilde mahalline uygulanmak suretiyle kapsamları belirlenmeli vergi kaydı kapsamının kim tarafından hangi tarihten beri hangi sıfatla kullanıldığı ortaya çıkartılmalıdır. Nitekim Yüksek Hukuk Genel Kurulunun kararında da değinildiği gibi “eldeki davada yapılan keşif sırasında da vergi kayıtlarının sınırları, mevkii tek tek okunarak, her bir sınır belirlenmek suretiyle yerel bilirkişi ve tanıklara uygulatılmış ve sınırlar saptanmış değildir. Tanık ve yerel bilirkişi beyanları soyut kalmıştır.” Vergi kaydı uygulamasındaki bu eksiklik davalı vakfın iktisap hakkını engelleyici niteliktedir. Keza asli bir iktisap teşkil eden davalı vakfın 1935 tarihli beyannamesinde yer alan taşınmaz sayısı ile 1937 tarihli arazi tahrir kayıtları listesinde yer alan taşınmaz malların benzerliği üzerinde de durulmalı, mahalli bilirkişi ve tanıkların beyanlarının aksine vergi kayıtları dava konusu taşınmazları kapsamıyorsa nereleri kapsadığı kesin olarak belirlenmelidir. Beyanname kapsamı ve vergi kayıtları kapsamı tam olarak belirlenmeden uyuşmazlığın çözümlenmesi mümkün bulunmamaktadır. Ayrıca beyanname kapsamı ile vergi kayıtları kapsamı birlikte değerlendirilmeli mahalli bilirkişi ve tanık beyanları komşu parsel kayıtları ile denetlenmelidir. Bilhassa beyanname de geçen manastır etrafındaki tapuya bağlanmamış arazinin vakfın vergi kaydı kapsamındaki arazi olup olmadığı kesin olarak saptanmalıdır. Davalı vakfın dayandığı 21 adet vergi kaydının kapsamının dava konusu taşınmazlar olduğunun kanıtlanması halinde vergi kaydı kapsamını vakfın zilyetlikle iktisap edebilmesinin mümkün bulunduğu göz önünde tutulmalıdır.

Açıkladığımız usul ve esasa ilişkin gerekçelerle karar düzeltme talebinin kabulüyle yüksek 20.Hukuk Dairesinin Hazine adına tescile ilişkin kesin bozma kararının araştırma ve incelemeye dair değişik bozma olarak düzeltilmesi ve karar düzeltme isteminin kabul edilmesi görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun ret kararına muhalifiz.
Yargıtay — Esas No: 2012/28630, Karar No: 2014/12486, Tarih: 24.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/28630 E.  ,  2014/12486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/166377

MAHKEMESİ : Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2010

NUMARASI : 2010/192 (E) ve 2010/289 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Sanığın olay tarihinde kolluk görevlilerine kendi resmi bulunan N.. D.. adına düzenlenmiş suça konu adli emanetin 2010/2867 sırasında kayıtlı sahte kimliği ibraz etmesinden ibaret olayda; ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 gün ve 232-250 sayılı ve 09.10.2012 gün 2011/8-335 Esas 2012/1804 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, belgenin nesnel olarak aldatıcılık yeteneğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, muhatabın hatasından, dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatma yeteneğinin varlığını göstermeyeceği cihetle; heyetimizce belge üzerinde yapılan gözlemde suça konu kimliğin arka yüzünde soğuk mühür izinin bulunmasına karşın ön yüzünde fotoğraf üzerinde soğuk mühür izinin bulunmadığı, sahteliğin ilk bakışta anlaşılabilir nitelikte olduğu, belgenin aldatma kabiliyeti bulunmayıp resmi belgede sahtecilik suçunun unsurlarının oluşmadığı anlaşıldığından yüklenen suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyetine dair hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16159, Karar No: 2015/23708, Tarih: 09.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/16159 E.  ,  2015/23708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bayburt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2013

NUMARASI : 2012/419-2013/379

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1)Dava konusu taşınmazın sulu tarım arazisi niteliğinde olması sebebiyle kapitalizasyon faizinin % 4 oranında kabul edilerek buna göre hesaplama yapılması gerektiğin düşünülmemesi,

2)Sermaye faizi, genel idare giderleri, tarla kirası ve sabit masraflar üretim masraflarına dahil edilmek suretiyle eksik bedel tespiti,

3)Dava konusu taşınmazın konumu yola cepheli olması ve bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri dikkate alınarak gelir metoduna göre tespit edilen metrekare birim bedeline % 40 oranında objektif değer artırıcı unsur ilave edilerek bedel tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4)Acele el koyma dosyasına göre taşınmaz üzerinde muhtelif yaşlarda kavak ağaçları olduğu tespit edildiği halde, gerekçesi açıklanmadan kavak ağaçlarının bedelinin hesaplamaya dahil edilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.