muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/89, Karar No: 2014/226, Tarih: 29.04.2014

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "temyiz isteminin reddi kararının onanması" istekli 25.07.2013 gün ve 136425 sayılı tebliğnamesi ile Özel Daireye, Özel Dairece de Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirip gerçekleştirmediği ile sürücü belgesinin geri alınması ve meslek veya sanatın icrasının yasaklanması güvenlik tedbirlerinin birlikte uygulanmasının mümkün olup olmadığı noktalarında toplanmakta ise de, sanığın direnme kararını süresinde temyiz edip etmediğinin öncelikle değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın yokluğunda verilen hükmün 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, süresinde temyiz edilmediğinden bahisle hükmün kesinleşmesine karar verildiği, sanığın 18.02.2013 günlü dilekçe ile hükmü temyiz etmesi üzerine, yerel mahkemece 26.02.2013 gün ve 650-777 sayılı ek karar ile temyiz isteminin süresinde yapılmadığından bahisle reddine karar verildiği, temyiz isteminin reddi kararının da sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyanın, Yargıtay C.Başsavcılığının temyiz isteminin reddi kararının onanması istemli tebliğnamesi ile Özel Daireye, Özel Daire tarafından da Ceza Genel Kuruluna gönderildiği anlaşılmaktadır.

7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca yapılan tebliğin geçerli olabilmesi için, ilgilinin kendisine veya adına tebliğ yapılabilecek kimselere belirtilen adreste kanunun gösterdiği usullere göre önceden tebliğ yapılmış olması gerekmektedir.

Somut olayda, sanığın yokluğunda verilen direnme hükmünün 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği belirtilen, "...Mahallesi ... Sokak No:.. Esenyurt- İstanbul" adresinde sanığa daha önce tebligat yapılmamıştır. Dolayısıyla 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesinin uygulanma şartları bulunmadığından sanığa gerekçeli kararın tebliği geçersiz olup, sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyiz başvurusunun, aynı kanunun 32. maddesi gereğince kanuni süresinde yapıldığının kabulü ile yerel mahkemenin temyiz isteminin reddi kararının kaldırılarak, uyuşmazlığın değerlendirilmesine geçilmiştir.

Sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirip gerçekleştirmediği:

İncelenen dosya kapsamından;

Olay günü sanığın saat 06.50 sıralarında sevk ve idaresindeki minibüsle Florya sahil güney yol Avcılar istikametinde seyir halinde iken kırmızı ışıkta beklemekte olan araca arkadan çarparak, dört kişinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek, bir kişinin ise basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralanmasına neden olduğu,

Sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirip gerçekleştirmediği:

İncelenen dosya kapsamından;

Olay günü sanığın saat 06.50 sıralarında sevk ve idaresindeki minibüsle Florya sahil güney yol Avcılar istikametinde seyir halinde iken kırmızı ışıkta beklemekte olan araca arkadan çarparak, dört kişinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek, bir kişinin ise basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralanmasına neden olduğu,

Trafik kazası tespit tutanağında, kazanın meydana geldiği zaman diliminde havanın yağmurlu ve yolun ıslak olduğunun belirtildiği, sanığın süratli bir şekilde araç kullandığına ilişkin bir bilgiye yer verilmediği,

Doktor raporuna göre sanığın olay sırasında alkollü olmadığı,

Mahkemece yapılan keşfe katılan bilirkişi tarafından düzenlenen raporda, sanığın tam kusurlu, diğer araç sürücüsünün ise kusursuz olduğunun açıklandığı,

Müştekiler, sanığın kaza öncesinde aracının çok süratli olduğu yönünde beyanda bulundukları,

Suçlamayı kabul eden sanığın, kırmızı ışıkta önündeki araçlar durunca kendisinin de durmak için frene bastığını, ancak aracın durmadığını ve direksiyonun kilitlenerek aracın sürüklenip önünde durmakta olan araca çarptığını ifade ettiği,

Anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir hukuki çözüme kavuşturulabilmesi bakımından, taksir ve bilinçli taksir kavramları üzerinde durulması gerekmektedir.

Kural olarak suç; ancak kastla, kanunda açıkça gösterilen hallerde ise taksirle de işlenebilir. İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksirde, failin cezalandırılabilmesi için mutlaka kanunda açık bir düzenleme bulunması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nun 22/2. maddesinde taksir; “dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla bir davranışın, suçun yasal tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir” şeklinde tanımlanmıştır.

Öğretide de benimsendiği üzere, Ceza Genel Kurulunun birçok kararında taksirin unsurları;

1- Fiilin taksirle işlenebilen bir suç olması,

2- Hareketin iradi olması,

3- Sonucun istenmemesi,

4- Hareket ile sonuç arasında nedensellik bağının bulunması,

5- Sonucun öngörülebilir olmasına rağmen öngörülmemiş olması,

Şeklinde kabul edilmektedir.

Taksirli suçlarda da, gerek icrai hareketin gerekse ihmali hareketin iradi olması ve meydana gelen neticenin öngörülebilir olması gerekmektedir. İradi bir davranış bulunmadığı takdirde taksirden bahsedilemeyeceği gibi, öngörülemeyecek bir sonucun gerçekleşmesi halinde de failin taksirli suçtan sorumluluğuna gidilemeyecektir.

5237 sayılı TCK’da taksir; basit taksir ve bilinçli taksir şeklinde ayrıma tâbi tutulmuş, kanunun 22. maddesinin 3. fıkrasında bilinçli taksir; “kişinin öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi” şeklinde tanımlanmış, bu halde taksirli suça ilişkin cezanın üçte birden yarıya kadar arttırılacağı hükme bağlanmıştır.

5237 sayılı TCK’da taksir; basit taksir ve bilinçli taksir şeklinde ayrıma tâbi tutulmuş, kanunun 22. maddesinin 3. fıkrasında bilinçli taksir; “kişinin öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi” şeklinde tanımlanmış, bu halde taksirli suça ilişkin cezanın üçte birden yarıya kadar arttırılacağı hükme bağlanmıştır.

Basit taksir ile bilinçli taksir arasındaki ayırıcı ölçüt; taksirde failin öngörülebilir nitelikteki neticeyi öngörmemesi, bilinçli taksir halinde ise gerçekleşmesini istemediği bu neticeyi öngörmüş olmasıdır.

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç, fail tarafından öngörüldüğü halde istenmemiştir. Gerçekten neticeyi öngördüğü halde, sırf şansına veya başka etkenlere, hatta kendi beceri veya bilgisine güvenerek hareket eden kimsenin hali, bunu öngörmemiş olan kimsenin hali ile bir tutulamayacaktır. Neticeyi öngören kimse, ne olursa olsun, bu sonucu meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

Failin somut olayda tam ya da tali kusurlu olmasının ya da nedensellik bağını kesmediği sürece sonucun gerçekleşmesinde mağdurun taksirli davranışının da etkisinin bulunmasının suçun “bilinçli taksirle” işlendiğinin belirlenmesi açısından belirleyici bir önemi bulunmamaktadır. Failin taksire dayalı kusurluğunun ağırlığı ya da hafifliği ancak TCK'nun 61/1-f maddesi uyarınca temel cezanın tayininde dikkate alınabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Alkollü olmayan sanığın gündüz saatlerinde sevk ve idaresindeki araçla sahil yolunda ilerlerken, aracının hızını hava ve yol durumunun gerektirdiği şartlara göre ayarlamaması, yola gereken dikkat ve özeni göstermemesi nedeniyle kırmızı ışıkta beklemekte olan araca arkadan çarparak araç içerisinde bulunan müştekilerin yaralanmasına neden olduğu olayda, havanın yağışlı ve yolun ıslak olduğunu gözönünde bulundurmaksızın dikkatsiz şekilde araç kullanması, aracının hızını hava ve yol durumunun gerektirdiği şartlara göre ayarlamaması sonucu kırmızı ışıkta beklemekte olan araca arkadan çarpması nedeniyle asli ve tam kusuru olan sanığın meydana gelen ve öngörülebilir nitelikteki neticeyi öngörmediği ve dosya kapsamı itibarıyla da kırmızı ışıkta beklemeksizin yola devam etmek istediğini gösterir herhangi bir delilin bulunmadığı anlaşıldığından, bilinçli taksirin şartları oluşmamıştır. Öte yandan yerel mahkemece, sanığın olay anında süratli bir şekilde aracını kullandığı belirtilerek, eylemin bilinçli taksirle gerçekleştirdiği kabul edilmiş ise de, süratli araç kullanılması bilinçli taksirle hareket edildiğinin kabulü için tek başına yeterli olmadığı gibi, sanığın süratli araç kullandığını gösterir dosya içerisinde mevcut maddi bir delil de bulunmamaktadır.

Bu itibarla; sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirdiğinin kabulü ile uygulama yapan yerel mahkemenin direnme kararı usul ve kanuna aykırı olup, bozulmasına karar verilmelidir.

Bu itibarla; sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirdiğinin kabulü ile uygulama yapan yerel mahkemenin direnme kararı usul ve kanuna aykırı olup, bozulmasına karar verilmelidir.

Sürücü belgesinin geri alınması ile meslek veya sanatın icrasının yasaklanması güvenlik tedbirlerinin birlikte uygulanmasının mümkün olup olmadığının değerlendirilmesinde:

5237 sayılı TCK’nun "Güvenlik tedbirleri" başlıklı 53. maddesinin uyuşmazlığa ilişkin altıncı fıkrası; "Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir. Yasaklama ve geri alma hükmün kesinleşmesiyle yürürlüğe girer ve süre, cezanın tümüyle infazından itibaren işlemeye başlar" şeklinde düzenlenmiş olup, fıkranın açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere, meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin tedbirlerden ancak birine karar verilebilecektir. İki tedbire birlikte hükmolunması kanunun açık hükmüne ve kanun koyucunun muradına aykırı olacaktır.

Diğer taraftan, hakkında meslek veya sanatın icrasının yasaklanması tedbirine hükmolunan kişi sürücü belgesi geri alınmadığı için meslek ve sanatın icrası kapsamında olmayacak şekilde günlük hayatında araç kullanmaya devam edebilecektir. Sürücü belgesinin geri alınması ile meslek veya sanatın icrasının yasaklanması güvenlik tedbirlerini birlikte uygulayan yerel mahkemenin direnme kararı bu nedenle de usul ve kanuna aykırı olup, bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç olarak, yerel mahkeme direnme kararının, sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirmediğinin gözetilmemesi ve meslek veya sanatın icrasının yasaklanması ile sürücü belgesinin geri alınması güvenlik tedbirlerine birlikte hükmolunamayacağının değerlendirilmemesi isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2012 gün ve 650-777 sayılı direnme hükmünün,

a) Sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirmediğinin gözetilmemesi,

b) Meslek veya sanatın icrasının yasaklanması ile sürücü belgesinin geri alınması güvenlik tedbirlerine birlikte hükmolunamayacağının değerlendirilmemesi,

İsabetsizliklerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.04.2014 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2391, Karar No: 2025/2694, Tarih: 27.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/2391 E.  ,  2025/2694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1893 Esas, 2024/3325 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/467 Esas, 2023/408 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin 3 üncü maddesi uyarınca kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi, bölge adliye mahkemesine veya Yargıtay’a yapılır.

Bu çerçevede talep edenin adli yardım talebi ile ilgili olarak yapılan incelemede, 6100 sayılı Kanun’un 335 vd. maddeleri uyarınca, adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisiyle ailesini geçindirmek bakımından önemli bir zarurete düşürmeksizin davanın gerektirdiği giderleri ödemekten kısmen veya tamamen aciz içinde bulunduğunu (fakirlik şartı) ve davasında veya savunmasında haklı olduğunu (haklı olma şartı) ispat etmesi gerekir. Aynı Kanun'un 336 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre de talepte bulunan kişi, iddiasını dayandırdığı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.

Somut uyuşmazlıkta talep eden tarafından sunulan adli yardım talepli temyiz dilekçesinin ekinde gerekli bilgi ve belgelere yer verilmemiştir. Açıklanan nedenle talep edenin adli yardım talebinde bulunarak temyiz harcı yatırmamış olması nedeniyle adli yardım şartlarının oluşup oluşmadığı hususunda gerekli araştırma yapıldıktan sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5807, Karar No: 2014/5382, Tarih: 10.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5807 E.  ,  2014/5382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2013/857-2013/1519

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, sağlık kuralları bakımından günde yedibuçuk saat ve daha az çalışması gereken işler hakkında yönetmelik kapsamında çalıştığını, günlük azami çalışma süresinin yedibuçuk saat olması gerekirken, fiilen sekizbuçuk saat çalıştırıldığını belirterek günlük bir saatlik çalışmasının karşılığı olan fazla mesai ücretinin, yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri gereğince yüzde seksen zamlı olarak hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 18.04.2007-15.02.2008 tarihleri arasında fazla çalışma yaptığı benimsenerek davanın kabulüne ilişkin verilen karar, Dairemizin 20.05.2013 tarihli kararı ile bozulmuştur. Bozma sonrası davacının fazla sürelerle çalışmalarının 01.05.2011 tarihine kadar devam ettiği kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2- Dosya içeriğine göre, dairemizin 20.05.2013 tarihli bozma ilamı sonrası, davacının 01.05.2011 tarihine kadar aynı şartlarla, fiilen sekizbuçuk saate tabi çalıştığı kabul edilerek, yürürlükteki toplu iş sözleşmesi düzenlemeleri gereği, 25.02.2009 tarihine kadar yüzde yirmibeş, bu tarihten sonra ise yüzde otuzbeş zamlı yapılan hesaplamalar hüküm altına alınmıştır. Ancak 22. dönem toplu iş sözleşmesinin yürürlük süresi 28.02.2011 tarihinde

bitmiş olup 01.03.2011-01.05.2011 tarihleri arasındaki toplu iş sözleşmesi düzenlemesi araştırılmamıştır. Anılan dönemde uygulan toplu iş sözleşmesi metni dosya arasına alınıp fazla sürelerle çalışma konusundaki düzenleme araştırılarak, gerekirse bu dönem için bilirkişiden ek rapor alınmak sureti ile sonuca gidilmelidir.

3- Davacı, bozma sonrası açtığı birleşen davayı 23.12.2013 harç tarihli dilekçe ile ıslah etmiştir. Davalı ıslaha karşı zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. Mahkemece zamanaşımı değerlendirmesi yapılmışsa da bu değerlendirmede sadece birleşen dava tarihinin esas alındığı anlaşılmaktadır. Davalının, zamanaşımı savunması denetime elverişli raporla değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5678, Karar No: 2024/1765, Tarih: 05.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5678 E.  ,  2024/1765 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1287 Esas, 2022/1117 Karar

DAVA TARİHİ :

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar

Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/187 E., 2017/234 K.

Taraflar arasındaki markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin hücre yenileyici bileşen bularak TÜBİTAK mucitleri arasında yer aldığını, uluslararası patentli buluşunu kullanarak ürettiği malları, "SEBİ, SEBİLİNE, SEBİALA, SEBİNEHİR KOZMETİK, SEBİ SİMYACI, SEBİ İXİR" ibareli tescilli markalarla piyasaya sunduğunu, ürünlerini internet ve telefon yoluyla tüketicilere ulaştırdığını ve bir çok eczanede satışını yaptığını, davalı tarafın ise 2015/31593 no ile "SEBİ BEBİ" markasını 41. sınıfta tescil ettirdiğini, ayrıca "..." ve "... SEBİ BEBİ" markalarını da farklı sınıflarda tescil ettirmek üzere Türk Patent ve Marka Kurumu'na (TÜRKPATENT) başvuruda bulunduğunu, firmaya gelen tüketici şikayetleri sonrasında davalının "SEBİ BEBİ" markası altında müvekkiline rakip olan kişisel bakım ve kozmetik ürünlerini tanıttığını, bazı internet sitelerinde satışını yaparak müvekkilinin markasına benzer şekilde kullandığını, bu eylemin tüketici nezdinde karıştırılmaya mahal verdiğini, tescilin kötü niyetli olduğunu ileri sürerek davalı adına tescilli 2015/31593 numaralı "SEBİ BEBİ" markasının hükümsüzlüğüne ve markanın sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin kurumsal firmaların satış pazarlama bölümlerinde çalıştıktan sonra sinema ve TV sektörüne geçiş yaptığını ve makyaj konusunda geliştirdiği tecrübelerini bu sektörde daha ileriye taşıyarak 05.03.2011 tarihinde ilk bloğu olan www.sebibebi.com sitesini açtığını, "SEBİ BEBİ" markasının davaya dayanak olarak gösterilen markaların tescilinden çok önce kullanılmaya başlandığını, "SEBİ BEBİ" ibaresi ile Youtube'a ilk katılma tarihinin 04.11.2006 tarihi olduğunu, marka altındaki ilk paylaşımın ise 08.09.2009 tarihinde yapıldığını ve 25.03.2015 tarihinde Youtube'da ilk kanalını açtığını, davacı markası ile müvekkili markasının benzer olmadığını, "SEBİ BEBİ" markasının bir bütün olarak kullanıldığını, parçalara bölünerek kullanılamayacağını, markaların görsel ve işitsel olarak benzeşmediğini, her iki markanın halk tarafından karıştırılma ihtimali bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu marka ile davacı adına tescilli markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu marka ile davacı adına tescilli markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı markası 41. sınıfta eğitim öğretim hizmetleri emtiasında tescilli olmasına rağmen, müvekkilinin markalarının hizmet verdiği kozmetik sektöründe çalışmalar yapmakta olduğunu, bilirkişi raporunun 9. sayfasında bulunan "İnternet üzerinde yapılan inceleme" başlıklı görüntülerde her ne kadar davalının Youtube kanalını 2006 tarihinde açtığı ve davalıca yapılan ilk paylaşımda "Sebi Bebi'nin güzellik okuluna hoşgeldiniz." ibarelerinin bulunmuş olduğu saptansa da; "Sebi Bebi'nin güzellik okuluna hoşgeldiniz." ibaresinin bulunduğu alanın youtube kanalının sahibi tarafından yani davalı tarafından her zaman değiştirilebilecek bir bölüm olduğunu, yani o alanda "Sebi Bebi'nin güzellik okuluna hoşgeldiniz." cümlesinin geçmesinin bu cümlenin, 2006 yılında yazıldığı anlamına gelmediğini, "Sebi Bebi" markasının 2006 tarihinde ve aktif olarak 2011 tarihinden itibaren kullanılan bir marka olmadığını, bu markanın müvekkilinin kozmetik alanında başarı elde etmesinden sonra davalı tarafından kullanılmaya başlanıp tescilinin sağlandığını, davalının, açıkça kozmetik alanında çalıştığını internet sitesindeki açıklamasıyla kabul ettiğini, davalının söz konusu sınıfları araç olarak kullandığını, davalının davacıdan sonra tescil ettirdiği ''sebi, sebiline, sebiala, sebinehir kozmetik, sebi simyacı, sebi ixir'' ibareli markaların isimsel benzerliğinin bulunduğunu, tüketici nezdinde iltibas ihtimalinin bulunduğunu, davalı markasının davacının seri markası gibi algılanabileceğini ya da işletmeler arasında işletmesel bağ bulunduğu algısı oluşabileceğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç