muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3354, Karar No: 2016/6891, Tarih: 28.04.2016

malullük, ölüm, hastalık, analık, iş kazaları ve meslek hastalıkları hallerinde eş ve çocukları ile üyenin geçindirmekle yükümlü bulunduğu ana ve babasının hastalıklarında, Sosyal Sigortalar Kanunları ile temin edilen yardımlardan az olmamak üzere hak sahiplerine yardımda bulunmak..."olarak da açıklanmaktadır.

506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine, 25.02.2011 tarih 27857 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6111 sayılı Kanunun 53. maddesi ile, “Birinci fıkranın (b) bendinin uygulanmasında, yardımların sağlanması ve bağlanması yönünden alt sınırın belirlenmesinde muadil miktar karşılaştırması esas alınır. Ancak, gelir ve aylıkların artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıkların artırımına ilişkin hükümler devir tarihine kadar uygulanmaz. 5510 sayılı Kanunun geçici 20 nci maddesinin onikinci fıkrasında yer alan sınırlama dâhilinde sandıkların kuruluş senetlerinde yer alan hükümler ve sandıkların uygulamaları saklıdır. Bu hüküm, yürürlüğe girdiği tarihten önceki artışlarda ve görülmekte olan davalar hakkında da uygulanır.” fıkrasını eklemiştir. ...syal Sigortalar Kurumu Kanununun geçici 20 nci maddesi kapsamındaki sandıklar tarafından bağlanan aylık ve gelirlerin artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan aylıklara uygulanan artışların söz konusu sandıkların aktüeryal dengelerini bozmasından dolayı, aylık ve gelirlerde yapılacak artışlarda muadil miktar karşılaştırmasının esas alınmasının sağlanması ve bu nedenle doğmuş ve doğacak olan uyuşmazlıkların giderilmesinin amaçlandığını” ifade etmiştir. Maddenin açık hükmü ve gerekçesi gözetildiğinde, Vakıf emeklisi ile aynı tarihte yaşlılık aylığı bağlanan koşulları benzer bir SSK emeklisine ödenen muadil yaşlılık aylığı miktarının karşılaştırılması yapılmalıdır. Yapılacak karşılaştırma sonucu, SSK emeklisine ödenen aylığın Vakıf emeklisine ödenen aylıklardan fazla olması durumunda, davalı Vakıf yönünden yaşlılık aylığı miktarı konusunda ek yükümlülük doğacağından, aradaki farkın Vakıf emeklisine ödenmesi gerekecek, aksi halde ise yapılacak bir işlem bulunmayacaktır.

Davacıya 01/05/1993 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı nazara alındığında, aynı tarihte yaşlılık aylığı bağlanan ve koşulları davacı ile benzer olan... emeklisine bağlanacak muadil aylık hesabında, emeklilik tarihi 4447 sayılı Yasa öncesi olduğu göz önünde bulundurularak, 506 sayılı Yasanın 61. maddesi uygulama alanı bulmaktadır. Bu maddeye göre tespit edilen, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine bağlanan aylığa 506 sayılı Kanun Ek 38. maddesinde yer alan, her ay TÜİK tarafından açıklanan bir önceki aya göre kentsel yerler TÜFE değişim oranına göre arttırılması hükmünün uygulanması, 2003 yılında 4784 sayılı Kanun uyarınca 506 sayılı Kanunun Ek 38. maddesine göre Ocak 2003 den itibaren gelir, aylıklarda yapılan artış miktarları toplamını 75,00 TL’ye tamamlayacak şekilde ve aylık tüketici fiyatları endeksi artış oranındaki miktarların toplamının 75,00 TL’den düşülmesi suretiyle bulunacak miktar kadar sosyal destek ödemesi ödeme yapılması, 2004 yılında 5073 sayılı Kanun, 2005 yılında 5282 sayılı Kanun, 2006 yılında 5454 sayılı Kanun, 2007 yılında 5565 sayılı Kanun hükümleri uyarınca belirlenen artış oranları uygulanması gerekmektedir.

Eldeki davada, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine ödenen yaşlılık aylığı miktarı ayrı ayrı belirtilmiş ise de, kabulün yasal dayanağı, SSK aylığının hesabına ilişkin ilkeler ve hesaplama yöntemleri ile ... aylık hesabının hangi oran ve artışlar nazara alınarak yapıldığını belirtir, denetime elverişli bir rapor düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece, Vakıf emeklisi ile emsal durumda bulunan SSK emeklisinin aylığının tespiti amacıyla, 506 sayılı Yasanın 61.

maddesi çerçevesinde alanında uzman bilirkişi yada bilirkişi heyetinden, aylık hesabı yönünden denetime elverişli rapor alınarak, Vakıf emeklisine ödenen aylık ile benzer koşulları taşıyan ... emeklisine ödenen aylıklar ay be ay ayrı ayrı belirtilmek suretiyle, aralarında yapılacak karşılaştırmanın sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırıdır.

2)Mahkeme kabulüne göre her ne kadar davacı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmiş ise de, davanın 6111 sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 25/02/2011 tarihinden önce açıldığı nazara alındığında, açıldığı tarihteki mevzuat hükümlerine uygun olan davanın, yasal dayanağını oluşturan düzenlemenin, yargılama sürecindeki yasa değişikliğiyle ortadan kalkması nedeniyle, tarafların sorumluluğu bulunmadığı halde; her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirileceği yönündeki usul kuralından hareketle davacının, davada haksız çıkan taraf olarak nitelenip vekalet ücretiyle sorumluluğuna hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3996, Karar No: 2012/7922, Tarih: 16.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/3996 E.  ,  2012/7922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14/02/2008 tarih ve 2005/465-2008/50 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Uzan Grubu şirketlerinden olan Gösterim Yayıncılık ve Reklamcılık A.Ş.'nin TMS Fonu tarafından yönetim ve denetimine el konulduğunu, yapılan incelemede kasa açığı çıktığını, bu açığın ödenmemekle birlikte ödenmiş gibi gösterilen apel ödemelerinden kaynaklandığını, bu açıktan şirket ortakları, yöneticiler ve şirket çalışanlarının sorumlu olduğunu ileri sürerek ve ıslah ile 500.000 YTL'nın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalı asiller ve davalılar vekilleri davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davacı ... davalılar bakımından müşterek ikametgah mahkemesinin şirket merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olduğunu, davanın açılmasından sonra yargı çevresinde yapılan değişiklik sonucu şirket merkezinin bulunduğu Küçükçekmece'nin Bakırköy Asliye Ticaret Mahkemesi'nin yargı çevresinde kaldığı gerekçesiyle TTK 309/3, HUMK 17/2. maddesi hükmü uyarınca dosyanın Bakırköy Asliye Ticaret Mahkemesi'ne devrine ve gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davalı ...'in bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ...'in bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26783, Karar No: 2013/35879, Tarih: 13.11.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/26783 E.  ,  2013/35879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İskenderun İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi ihale alıcısı, icra mahkemesine başvurusunda; satışı yapılan taşınmazın ihale bedeli üzerinden % 1 KDV alınması gerektiği halde %18 orandan alınmasına karar verildiğini ileri sürmüş, mahkemece  KDV'ye ilişkin şikayet ve itirazlara yönelik  davalara bakma görev ve yetkisinin  Vergi Mahkemesinin görev alanına girdiği   gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık Mahkemesinin 2012/182 E - 2013/321 K ve 11.3.2013 tarihli hukuk bölümü kararına göre; “213 sayılı Vergi Usul Kanununun “Kanunun Şümulü” başlıklı 1. maddesinde, bu kanun hükümlerinin ikinci maddede yazılı olanlar dışında, genel bütçeye giren vergi, resim ve harçlar ile il özel idarelerine ve belediyelere ait vergi, resim ve harçlar hakkında uygulanacağı belirtilmiş, 2576 sayılı Bölge İdare Mahkemeleri, İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluşu ve Görevleri Hakkında Kanunun "Vergi Mahkemelerinin Görevleri" başlıklı 6. maddesinde, Vergi Mahkemelerinin genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim ve harçlar ile benzeri mali yükümler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalarla, bu konularla ilgili olarak 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasına ilişkin davaları ve diğer kanunlarla verilen işleri çözümleyeceği hükmüne yer verilmiş ise de; İcra Müdürlüğü tarafından yürütülen takip sonucu vergi alınması işleminin, kanuna aykırılığı iddiasının şikayet yolu ile İcra Mahkemesinde çözümleneceği; Mahkemenin incelemeyi, söz konusu icra dosyası üzerinden yaparak, anılan işlemin Kanuna uygun olup olmadığı hususunda karar vereceği kuşkusuzdur. Adli yargılamanın bir parçasını oluşturan bu uyuşmazlığın, İcra Müdürlüğünün tesis ettiği bir işlemden kaynaklandığı gözetildiğinde, bu işlemin yasaya uygun olup olmadığının adli yargı yerince çözümlenmesinin gerektiği sonucuna varılmıştır.

Yukarıda açıklanan olgular karşısında Dairemizin değişen içtihadına göre KDV’ye ilişkin şikayetin İcra Mahkemelerinde incelenmesi gerektiğinden mahkemece şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken şikayetin yargı yolu nedeniyle reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Yukarıda açıklanan olgular karşısında Dairemizin değişen içtihadına göre KDV’ye ilişkin şikayetin İcra Mahkemelerinde incelenmesi gerektiğinden mahkemece şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken şikayetin yargı yolu nedeniyle reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1203, Karar No: 2011/4026, Tarih: 04.07.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/1203 E.  ,  2011/4026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AĞIR CEZA MAHKEMESİ

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ...'nun cezalandırılması talebinin reddine dair ... 3.İcra Mahkemesinin 25/06/2010 tarih ve 2010/949-949 değişik iş sayılı kararına karşı müşteki vekili tarafından yapılan itirazın kabulü ile ... 3. İcra Ceza Mahkemesinin 25/06/2010 tarih ve 2010/949-949 değişik iş sayılı kararının kaldırılmasına, sanığın, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 76. maddesi uyarınca mal beyanında bulununcaya kadar bir defaya mahsus olmak ve üç ayı geçmemek üzere hapis ile tazyik olunmasına dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/07/2010 tarih ve 2010/1017 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya aleyhine Adalet Bakanlığından verilen 26.12.2010 gün ve 76228 sayılı kanun yararına bozma talebini içeren Yargıtay C.Başsavcılığının 10.01.2011 gün ve K.Y.B.2011/1568 sayılı tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi,

Tebliğnamede, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 353.maddesinde "İcra mahkemesinin bu Bap hükümlerine göre verdiği tazyik ve disiplin hapsine ilişkin kararlara karşı, tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde, ...mahkemesine itiraz edilebilir, itiraz üzerine verilen karar kesindir." hükmünün yer aldığı, maddedeki "bu bap hükümlerine göre" ifadesinde 16. babın vurgulandığı, sanığın cezalandırılmasına karar verilen aynı Kanun'un 76. maddesinin 4. bapta bulunduğu, bu bap hükümlerine göre verilen kararlara karşı herhangi bir kanun yolunun öngörülmemiş olması karşısında ... 3.İcra Mahkemesince verilen 25/06/2010 tarihli kararın kesin olduğu cihetle, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesince karar verilmesine yer olmadığına şeklinde bir karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olduğundan anılan hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesi uyarınca bozulması gereğine işaret edilmiştir.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 353. maddesinin birinci fıkrasında, "İcra Mahkemesinin bu Bap hükümlerine göre verdiği tazyik ve disiplin hapsine ilişkin kararlara karşı, tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde, ...mahkemesine itiraz edilebilir, itiraz üzerine verilen karar kesindir." hükmünün yer aldığı, maddedeki "bu bap hükümlerine göre" ifadesinde 16.babın vurgulandığı, sanığın cezalandırılmasına karar verilen 76. maddesinin aynı Kanunun 4. babında bulunduğu, bu bap hükümlerine göre verilen kararlara karşı herhangi bir kanun yolunun öngörülmemiş olması karşısında ... 3. İcra Ceza Mahkemesince verilen 25/06/2010 tarihli karar kesin olduğundan, itiraz hakkında karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğname yerinde görülmekle, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/07/2010 tarih ve 2010/1017 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nun 309/4-d maddesi gereğince yeniden hüküm kurulması gerektiğinden;

Borçlu sanık ... hakkında mal beyanında bulunmamak suçundan dolayı cezalandırılmasına yer olmadığına, hakkındaki cezanın çektirilmemesine, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 04.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6760, Karar No: 2008/8715, Tarih: 09.07.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/6760 E.  ,  2008/8715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSKENDERUN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 18/12/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 1170 ada 7 parsel sayılı taşınmazdaki bağımsız bölümü davalının haksız olarak kullandığını ileri sürerek elatmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, çekişme konusu bölümü taşınmazın eski malikinden kiraladığını,kira sözleşmesine dayalı olarak kullandığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece,davalının taşınmazı kira sözleşmesine dayalı olarak kullandığı, Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görev yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmazdaki bağımsız bölüme elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece,görevsizlik nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre;çekişme konusu 7 parsel sayılı taşınmazdaki 7 nolu bağımsız bölümün kayden davacıya ait olduğu,davalının taşınmazda kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunmadığı,ancak tasarrufunda bulundurduğu anlaşılmaktadır.

Davacı, davalının aralarında herhangi bir kişisel ilişki kurulmadan taşınmazı kullandığını,haksız işgalci konumunda bulunduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış, buna karşın davalı kiracılık savunmasında bulunmuş, mahkemece savunmaya itibar edilerek taraflar arasında kira ilişkisi bulunduğu kabul edilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

Gerçekten de, davalının taşınmazın önceki maliki Ş.ile 1.8.2001, 1.8.2002, 1.8.2003 ve 1.8.2005 tarihlerinde kira bağıtı yaptığı sabittir.

Taşınmaz Ş. üzerinde iken, davacı tarafından 30.3.2001 tarihinde Ş. aleyhine tapu iptali ve tescili davası açıldığı ve 23.5.2006 tarihinde kesinleşen İskenderun 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/ 297 esas, 2005/ 3070 sayılı kararıyla mülkiyetinin davacıya geçtiği sicil kaydının davacıya intikal ettirildiği dosya kapsamı ile sabittir.

Mülkiyet naklini temin eden davacının açmış olduğu 2001/297 esas sayılı davanın tarihi 30.3.2001 olup, dava dışı Ş.’ın bu tarihten sonra müteaddit akitlerle taşınmazı davalıya kiraya verdiği görülmektedir.

Taşınmaz davacıya intikal ettikten hemen sonra 25.5.2006 tarihinde davacı ihtar çekerek davalının taşınmazı tahliye etmesini istediği,buna karşı davalının taşınmazı terk etmediği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidirki, bir kimsenin bir taşınmaz ile ilgili olarak kira sözleşmesi yapması için mutlaka maliki olması gerekmez. Malikin yapılan sözleşmeye icazet vermesi halinde sözleşme ile bağlı olacağında kuşku yoktur.Davacının,davalıya ihtarname çektiği gözetildiğinde yapılan kira sözleşmesine icazet vermediği kabul edilmelidir.

Hemen belirtilmelidirki, bir kimsenin bir taşınmaz ile ilgili olarak kira sözleşmesi yapması için mutlaka maliki olması gerekmez. Malikin yapılan sözleşmeye icazet vermesi halinde sözleşme ile bağlı olacağında kuşku yoktur.Davacının,davalıya ihtarname çektiği gözetildiğinde yapılan kira sözleşmesine icazet vermediği kabul edilmelidir.

Kaldı ki, taşınmazın dava dışı Ş. tarafından kayıt kendi üzerinde iken kiraya verilmiş ise de iptal ve tescil davasının davacı lehine sonuçlandığı gözetildiğinde yapılan kira sözleşmesinin davacıyı zararlandırma kastıyla yapıldığı şeklinde değerlendirilmelidir.

Öyleyse,böylesi bir sözleşmenin kayıt maliki olan davacıyı bağlayacağı söylenemez.

O halde,anılan bu olgu ve bulgular mahkemece gözardı edilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru olmadığı gibi mahkeminin kabul tarzı itibariyle de kiracılık ilişkisi benimsendiğine göre davalının taşınmazı kullanmasının haksız olduğu düşünülemeyeceğinden mutlak olarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken görevsizlik kararı verilmiş olması isabetsizdir.

O halde,davacının temyiz itirazı yerindedirKabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,9.7.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10980, Karar No: 2014/6373, Tarih: 16.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/10980 E.  ,  2014/6373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2007/696-2013/382

Davacı R.. A.. vekili Avukat N.A.tarafından, davalı D.. P.. aleyhine 02/04/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 26/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı tarafından yapılan basın açıklamasında eleştiri sınırlarının aşılarak kişilik haklarının ihlal edildiğini beyan ederek manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının basın toplasında sarfettiği sözlerin bir bütün olarak değerlendirilmesinde sert ifadelerle eleştiri mahiyetinde kamuoyunu bilgilendirmek ve yetkilileri uyarmak amacını taşıdığı, kamuoyunun aydınlanmasına ilişkin kamu yararının davacının özel yararının önüne geçtiği, demokratik rejimlerde yönetenlerin ve üst düzey bürokratların bu tür ağır eleştirilere tahammül etmeleri gerektiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davaya konu 04/02/2007 tarihli basın açıklamasında: "....İşçi Partisinin, Hırant Dink suikastını aydınlatmak üzere kurduğu komisyon yeni bulgulara ulaşmıştır. Kamuoyunun bilgisine sunuyoruz. Hırant Dink suikastını Emniyet içine yuvalanmış Fethullahçı çetenin tertiplediğini gösteren kanıtlar bir bir ortaya çıkmaktadır. Bu kanıtlar şöyle sıralanabilir. 1.Hırant Dink cinayetini işleyen ekibin, haber elemanları olmayıp Emniyet İstihbarat Daire Başkanı R.. A.. tarafından örgütlenmiş bir operasyon ekibi olduğu artık apaçık gözler önündedir....Bu durumda Mc Donalds bombalamasının da E. T.l'e o zaman Trabzon'da Emniyet Müdürü olan ve kendisini eleman olarak alan Fethullah sicilli R.. A.. tarafından yaptırıldığı görüşü iyice kuvvetlenmiştir. 2.R.. A..'in "haber elemanı" perdesi altında örgütlediği Erhan Tuncel'in Hırant Dink suikastini "organize" ettiği diğer operasyon elemanlarının ifadeleriyle saptanmaktadır. .....3. ....İkinci tetikçinin varlığının gizlenmesi, gizleyen bazı Fethullahçı polis şeflerinin de tertibin içinde olduğuna işaret etmektedir.....7....R.. A.., Hırant Dink suikastının hazırlandığını hem Trabzon Emniyet Müdürü olarak, hem de Emniyet Genel Müdürlüğü İstihbarat Dairesi Başkanı olarak bilmektedir. .....Bilgiye sahip olup da suça yol veren emniyet yöneticileri, suça azmettirmiş veya suçu tertiplemişlerdir. Bu olgular, bir ihmalin belirtisi değil, fakat suça iştirakin ciddi kanıtıdır......" şeklindeki beyanlara yer verilmiştir.

Davacı toplumun güvenlik ve asayişinden sorumlu kamu idaresinde görev yapan bir kamu görevlisidir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi uygulamalarından da anlaşılacağı üzere kamu görevlisi, kamu görevini ihmalden mahküm olursa veya kendi davranışıyla tartışmalara yol açarsa sert eleştirilere hedef yapılabilir. Bu yöntemde de aşma hususuna dikkat edilmelidir.

Dava konusu basın açıklamasında yer alan beyanlar bir bütün olarak incelendiğinde; İşçi Partisi Genel Başkanı olan davalı tarafından kamu görevlisi bulunan davacının, Hırant Dink cinayetini işleyen ekibi örgütleyen kişi olarak kamuoyuna lanse edildiği, aleyhinde herhangi bir mahkumiyet kararı olmaksızın ve kendisinin tartışmaya açan bir eyleminin olmadığı, yargısız infaz yapılarak suçlu gibi gösterildiği, davacının kamuoyuna hedef gösterildiği böylece güvenlik soruşturmalarına olan kamu güveninin salsılmasının amaç edildiği, iddiaların ispat edilemediği, eleştiri sınırlarının aşılarak davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacı yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.