muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13569, Karar No: 2014/19108, Tarih: 22.12.2014

Mahkemece tüm dosya kapsamına ve tanık beyanlarına göre, araç maliki Selahattin'in davadan önce vefat etmesi nedeniyle hakkındaki davanın reddine, davalı Akın ile müteveffa arasında adam çalıştırma ilişkisi bulunduğuna ve müteveffanın traktörü kullanmasına dair davalı Akın tarafından verilen bir talimat olduğuna ilişkin delil bulunmamasına göre Akın hakkındaki davanın da reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda tek taraflı trafik kazasında, trafik kaydına rağmen işletenliğin 3.kişi üzerinde bulunmasını engelleyen yasa hükmünün olmadığı, araç sahibi olan veya mülkiyeti muhafaza kaydıyla satışta alıcı sıfatıyla sicilde kayıtlı görülen veya aracın uzun süreli kiralama, ariyet veya rehin gibi hallerde kiracının, ariyet veya rehin alan kişi olduğunu, ancak ilgilisi tarafından başka bir kişinin aracı kendi hesabına ve tehlikesi kendisine ait olmak üzere işlettiği ve araç üzerinde fiili tasarrufunun bulunması halinde bu kişinin işleten sayılacağından, davalı Akın'ın, davalı muris Selahattin'in mirasçılarından olup, duruşmada verdiği beyana göre de kazanın olduğu yıl traktörün kendisi tarafından kullanıldığını ifadesi karşısında fiili hakimiyeti bulunduğu ve ekonomik yönden yararlandığı kabul edilerek işleten olarak sorumlu olduğu benimsenerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden karar bozulmuştur.

Dava tarihi 29.04.2010 tarihidir.

Celb edilen nüfus kaydında davalı S.. A..30.12.2007 tarihinde vefat ettiği anlaşılmıştır.

Davalı Selahattin dosyadaki ruhsata göre traktörün kayıt malikidir. Diğer davalı A.. A.. ise S..A.. çocuğudur.

Dosyada toplanan delillere göre müteveffa ile davalıların aynı köylü olduğu, müteveffanın sürücü belgesinin bulunmadığı, muris N.. A.. çoban olan T.. K.. Selahattin'e ait traktörle köyde hayvanların bulunduğu yere bıraktıktan sonra dönmesi esnasında tek taraflı kazanın meydana geldiği, murisin hayatını kaybettiği anlaşılmıştır.

Davacıların harçlandırarak açmış oldukları dava dilekçesinde açık olarak S.. A.. yönünden 34...plakalı traktörün kayıt maliki, A.. A.. ise adam çalıştıran sıfatıyla vermiş olduğu talimatla yanında çalışan muris N.. A.. görevlendirdiği, adam çalıştıranda görülecek özen hükümlülüğünün yerine getirilmediği bu nedenle BK.madde 55 kapsamında sorumlu olduğundan bahisle bu dava açılmıştır.

Dava tarihinde henüz 6100 HMK yürürlükte değildir. Aynı köyde yaşayan ve birbirini tanıyan davacılar davadan önce 30.12.2007 tarihinde ölen kayıt maliki Selahattin hakkında dava açmışlardır. Ölü şahıs hakkında dava açılamaz. Bu nedenle hakkındaki dava reddedilmiş olup mahkemece verilen red kararı yerindedir.

Dava tarihinde henüz 6100 HMK yürürlükte değildir. Aynı köyde yaşayan ve birbirini tanıyan davacılar davadan önce 30.12.2007 tarihinde ölen kayıt maliki Selahattin hakkında dava açmışlardır. Ölü şahıs hakkında dava açılamaz. Bu nedenle hakkındaki dava reddedilmiş olup mahkemece verilen red kararı yerindedir.

Davalı Akın için davacıların talebi açıkça BK 55 maddesine dayandırılmıştır. Bu düzenleme de 6098 sayılı TBK 66 maddede düzenlenerek adam çalıştıranın özen sorumluluğu açıklanmıştır. Bu sorumluluğun doğabilmesi için adam çalıştıran ile zarar veren arasında bir çalıştırma ilişkisi mevcut olmalıdır. Adam çalıştırma deyimi mesleki veya diğer herhangi bir işin ifasında, emrine tabi olarak başkalarını çalıştıran kimseyi içerir. Çalıştıranın, emretme ve denetleme durumunda bulunması yeterlidir. İşinde çalıştıran ile çalışan arasında emretme ve denetleme, kontrol altında talimatına uygun olarak çalıştırma ve karşılığında bir bedel ödeme durumunun mevcut olması gerekir. Böyle bir durum bulunmuyorsa adam çalıştıranın sorumluluğundan söz edilemez. Nitekim olayda da Akın ile müteveffa aynı köylü olup istihdam etme hususu kanıtlanmış değildir.

Yine davacının, davasının dayanağını teşkil eden bütün vakıaları dava dilekçesinde açıkça yazması HUMK 179 maddesi gereğidir. Dava dilekçesi verildikten sonra, davacının dilekçede bildirmediği yeni vakıalar ileri sürmesi, davayı değiştirme olup ancak davalının rızası ve ıslah ile mümkündür. Hakim davacının dava dilekçesinde göstermediği vakıaları kendiliğinden gözetemez ve onları hatırlatacak hallerde dahi bulunamaz. Ancak hakim belirsiz ve çelişik gördüğü iddia ve sebepler hakkında açıklama isteyebilir. Ancak bu açıklama da yine sadece dilekçede bildirilmiş vakıalar hakkında yapılabilir. Buna göre davacının dava dilekçesinde bildirdiği vakıalar davanın temelidir. Ve ancak bu çerçevede inceleme yapılabilir. Davacı taraf, davalı Akın ile ilgili davasını açıkça TBK 66 (BK 55) maddesine dayandırmıştır. 2918 sayılı yasanın tanımladığı gibi işletenlik sıfatına dayanmamıştır. Kaldı ki dava, ölü olan kayıt maliki Selahattin'in miras şirketine karşı da açılmış bir dava değildir. Bu nedenle davacının dayanmadığı işletenlik sıfatına dayalı olarak açılmış bir dava olmadığından, mahkemece de işletenlik sıfatı yönünden herhangi bir araştırma talep olmadığı için yapılmadığından davacıların talepleri nazara alınarak davalı Akın'ın, babası Selahattin'in vefatı nedeniyle mevcut traktörü kazanın olduğu yıl fiili yarar sağlayan sıfatıyla işletenliğinin varlığına dayanılarak inceleme yapılıp karar verilemeyeceğinden davalı Akın'ın mevcut ileri sürüşe göre de adam çalıştıran sıfatının olması gereken koşullara göre mevcut bulunmadığından verilen mahkeme kararının yerinde olduğu düşüncesinde olduğumuzdan kararın bozulması yerine onanması gerektiği görüşündeyiz.
Yargıtay — Esas No: 2006/1675, Karar No: 2006/8039, Tarih: 06.06.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/1675 E.  ,  2006/8039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şerhin silinmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, ... Köyü 1548, 1550, 1551 ve 1554 sayılı parsellerin 5653 Sayılı Yasaya göre yapılan çalışmalarda orman sayılmayan makilik alan olarak tefrik edilen yerlerden olduğunu, bu nedenle, 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde gereğince Hazine adına orman rejimi dışına çıkarıldığı, yolunda tapu kaydına konulan şerhin silinmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulü ile şerhin silinmesine karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu kaydına usulsüz olarak konulan şerhin silinmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde dava tarihinde önce 1943 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1951 yılında 5653 Sayılı Yasaya göre makiye ayırma işlemi ile 1998 yılında 3302 Sayılı Yasaya göre yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Dosya kapsamından, çekişmeli parsellerin 1944 yılında yapılan orman kadastrosunda orman sınırı içine alınıp, Mayıs 1946 tarih 19 numarada orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescil edildiği, 1956 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında orman kadastrosu sonucu oluşan Mayıs 1946 tarih 19 numaralı orman tapu kaydı 1100 sayılı orman parseline revizyon gösterilerek tesbit tutanağının düzenlendiği, bu parseller hakkında gerçek kişinin gezici arazi kadastro mahkemesinde açtığı dava sonucu 1951 yılında yapılan makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek, dava konusu parsellerin de içinde bulunduğu 1100 sayılı parselin tamamının orman niteliği ile Hazine adına tesciline dair verilen kararın kesinleştiği, 1957 yılında hükmen orman olarak tescil edilen 1100 numaralı orman parselinin bazı bölümlerinin ... Tevzi Komisyonu tarafından 1967 yılında ... tevzi yoluyla dağıtıldığı ve 14.09.1968 tarihinde gerçek kişi adına tapu kaydı oluştuğu, davacının dayandığı 1548, 1550, 1551 ve 1554 numaralı tevzi parselleri tapularının 1100 sayılı orman parselinin bir bülümü olup, bir kısmının üzerinde 3 katlı bina, ahır ve meyva ağaçları bulunduğu anlaşılmaktadır.

4753 Sayılı Yasada ormanların tevzi yoluyla dağıtılacağı konusunda herhangi bir hüküm de bulunmamaktadır. Bu nedenle, aslında orman olan yerler hakkında 4753 Sayılı Yasa hükmüne göre oluşturulan tevzi tapu kayıtları bulunsa dahi, bu tapu kaydı temelde özel mülkiyete konu olmayacak kamu malı niteliğindeki Devlet Ormanı olan yerde oluşturulduğundan, böyle bir tapunun 26.03.1996 gün ve 1993/5-1996/1 sayılı Y.İ.B.G.K. kararının öngördüğü özel yasalar uyarınca oluşturulan tapu kaydı olduğu kabul edilemez.

Diğer taraftan, 22.03.1996 tarih 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile 5653 Sayılı Yasayla değişik 3116 Sayılı Yasanın 1/e maddesi uyarınca kurulan maki tesbit komisyonlarının yasal ve yaptıkları işlemlerin de geçerli olduğu ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapulara değer verileceği kabul edilmişse de, makiye ayırma komisyonlarının yasa ve yönetmeliğe uygun olarak kurulması ve yine yasa ve yönetmeliğe uygun olarak çalışma yapması gereklidir.

1951 yılında yapılan maki çalışması sırasında yürürlükte bulunan 3116 Sayılı Yasanın 24.03.1950 tarihinde kabul edilip, 03.04.1950 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5653 Sayılı Yasanın 1. maddesi ile değişik 5. maddesi "Devlet ormanlarının ve bu ormanların içinde ve bitişiğindeki otlak, yaylak, kışlak, sulak, diğer ormanlar ve her nevi arazinin sınırlaması işi bir yüksek orman mühendisinin başkanlığı altında Adalet Bakanlığınca hukuk mezunları arasında tayin edilecek bir hukukçu üye ile il genel meclisi daimi encümeni tarafından seçilecek bir üyeden müteşekkil bir komisyon tarafından yapılır. Bu komisyonlar; beldelerde, belediye encümenleri, köylerde, ihtiyar kurulu tarafından seçilecek lüzümlu bilirkişilerin fikirlerinden de faydalanılır.." şeklinde olup, orman kadastro komisyonlarının kuruluşunun nasıl olacağını göstermiştir.

Yine, Makilik ve Orman Sınırlarının Tesbitine Ait Yönetmiliğin amacını belirleyen 1. maddesinde "5653 Sayılı Yasanın birinci maddesinin (E) bendi hükmü ile ormandan sayılmadığı belirtilen ve memleketimizde Karadenizin Kızılırmaktan itibaren batısında, Ege ve bilhassa Akdeniz Sahil mıntıkılarındaki devamlı hasılat vermeyen veya muhafaza ormanı mahiyetini taşımayan makiliklerin orman sahaları ile tedavüllerini önlemek için 1/25000 mikyaslı askeri haritaları bulunan ilçelerde ve diğer lüzum ve zaruret görülen yerlerde makilik ve orman sahalarının birleştiği hatlar üzerindeki orman sınırları orman tahdit komisyonları veya mahalli orman işletme teşkilatı tarafından teşkil edilecek komisyonlar tarafından tesbit olunacak ve arz üzerinde özel işaretler ile belli edilecektir.

Komisyonların çalışmaları sırasında mıntıkasındaki işlerden bilgi edinmek ve komisyonda çalışmak üzere o yerin bölge şefi orman bakım memuru da bulundurulacaktır.

"Funda ve Makilik Sahaların Tesbitine Ait Talimatnamenin 10. maddesinde ise "Funda ve maki sahalarının tesbiti işi: Umum Müdürlükçe Başmüdürlük merkezlerinde vazifelendirilen, biri tercihan ... muhafaza mevzuunda yetişmiş üç yüksek orman mühendisinden müteşekkil komisyonlar marifetiyle yapılır. Komisyon reisini Orman Umum Müdürlüğü tesbit eder. Zaruret halinde bu elemanlardan biri mühendis yardımcısı da olabilir. Mahalli Bölge Şefi ve bölme orman muhafaza memuru müşahit sıfatıyla mıntıkada çalışan komisyanlara iltihak ederler..." şeklindedir.

Her ne kadar makilik ve orman sınırlarının tesbitine ait yönetmelikte orman kadastro komisyonlarının yanı sıra 3116 Sayılı Yasanın 5. maddesine aykırı olarak Orman İdaresince oluşturulacak komisyonlar tarafından da makiye ayırma çalışmasının yapılabileceği öngörülmüşse de hukukun en ... ilkelerinden olan hukukun üstünlüğü ilkesi gereğince, hukukun şekli kaynaklarından olan yasalar, Anayasa hükümlerine, yasaların uygulamasında karşılaşılacak sorunların açıklığa kavuşturulması için çıkarılan yönetmelikler ise kaynak bulduğu yasalara aykırı olamaz. Yönetmelik Yasaya aykırı ise, uygulayıcı tarafından yasalara aykırı yönetmelik hükümlerine değer verilerek işlem yapılamaz (Hukuk Genel Kurulunun 02.03.2005 gün 2005/11-81 - 118 sayılı kararı).

Somut olayda; yörede görev yapan maki tefrik komisyonu, Başkan ... ile üye ...'ın katılımı ile oluşturulmuş, yönetmelikte öngörülen diğer üyeler komisyonda yer almamıştır. Bu nedenle, komisyon 5653 Sayılı Yasa ile değişik 3116 Sayılı Yasanın 5. maddesi hükümlerine uygun kurulmadığı gibi yönetmelik hükümlerine de aykırı oluşturulmuş ve yönetmelik hükümlerine uygun çalışma yapmamıştır. Şöyle ki;

Yörede 17.09.1951 tarihinde başlanıp üç gün sonra 20.09.1951 tarihinde tamamlandığı bildirilen Komisyon Başkanı ... ve üye ...’dan oluşan iki kişilik komisyonca Makilik Sahalar Sınırlama Tutanağı başlığıyla XVIII numaralı maki poligonu tutanağı düzenlenmiş ve tutanakta herhangi bir ölçü ve açı değeri gösterilmeden Gebze İlçesinin birçok köyünün yerleşim yerini, bu köylerin ... arazilerini, meralarını Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan dereleri, dağları, tepeleri, kayalıkları tahdidi yapılmış ve yapılmamış ormanlar bu poligon içinde olacak şekilde 1/25000 ölçekli memleket haritası üzerinde sınırlar kabataslak çizilerek gösterilmiş, aynı komisyon tarafından 15.02.1952 tarihinde bir tutanak daha düzenlenerek İzmit İli Merkez, Gebze, ... ve ... İlçelerinde 23, ...-... Bucağında 1 adet ki, toplam 24 adet poligon içinde binlerce hektar arazi hakkında düzenlenen sınırlama tutanağında, her poligonun yüzölçümü ile niteliği gösterilmiş, dava ve temyize konu araziyi ilgilendiren ve birçok köyün yerleşim yerini ve arazilerini içine alan XVIII numaralı poligonun 22.262 Hektar yüzölçümünde olduğu belirtildikten sonra sonuçta “... bu XVIII sayılı poligon sahası içinde köylülere ait tapulu ve tapusuz ziraat arazisi bulunmakla beraber makilik ile örtülü sahalar üzerinde tarla açma mümkündür.” şeklinde belirtme yapılmış, aynı belirtme diğer poligonlar yönünden de tekrarlanmıştır. 22.03.1996 gün ve 1993/5-1 sayılı Y.İ.B.B.G.K. kararında “3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değiştirilen 1. maddesinin (e) fıkrası uyarınca çıkartılan makiliklerle orman sınırlarının birleştiği yerlerde Orman Sınırlarının Tespitine Ait Yönetmelik ile bu yönetmelik uyarınca kurulan maki komisyonları yasal olup, yaptıkları işlemlerin de geçerli olduğu, orman sınırlaması kapsamında iken sözü edilen komisyonlar tarafından makilik alan olarak belirlenen taşınmazlar hakkında özel yasalar gereğince oluşturulan tapulara değer verilmesi gerektiği” kabul edilmişse de, yasa (3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 5. maddesi) ve yönetmelik hükümlerine göre kurulmayan, yasa ve bu yönetmelikte (o tarihte yürürlükte olan Orman Tahdit Yönetmeliği ile 17.08.1950 tarihli Makilik ve Orman Sahalarının Birleştiği Yerlerde Orman Sınırlarının Tespitine Ait Yönetmelik) belirtilen usul ve esaslara uygun olarak makiye ayırma çalışması yapmayan (Yönetmeliğin 1. maddesinde açıkça yazılı olduğu gibi Makilik ve Orman Sahalarının birleştiği hatlar üzerindeki ormanlar ile makilik sahaların sınırları tespit edilmediğinden) komisyonların işlemlerine değer verilemez. Bir an için makiye ayırma işleminin geçerliliği kabul edilse bile 1951 yılında yapılan makiye ayırma işleminden sonra yörede 1956 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında 1944 yılında kesinleşen orman kadastrosu sonucu oluşturulan Mayıs 1946 tarih 19 numaralı orman tapusu revizyon gösterilerek orman niteliğiyle tesbit tutanağı düzenlenen ve çekişmeli ..

. Bir an için makiye ayırma işleminin geçerliliği kabul edilse bile 1951 yılında yapılan makiye ayırma işleminden sonra yörede 1956 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında 1944 yılında kesinleşen orman kadastrosu sonucu oluşturulan Mayıs 1946 tarih 19 numaralı orman tapusu revizyon gösterilerek orman niteliğiyle tesbit tutanağı düzenlenen ve çekişmeli ... tevzi parselinin de içinde bulunduğu 1100 sayılı parsel Hazine adına tesbit edilmiş, gerçek kişilerin açtığı dava makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek Gezici Arazi Kadastro Mahkemesince ret edilerek 1957 yılında orman niteliğiyle Hazine adına tescil edilmiş ve taşınmazın orman olarak Hazine adına tapuya kayıtlı kamu malı olma durumu devam etmekte iken 1967 yılında ... tevzi komisyonu tarafından tevzi edilerek 14.09.1968 tarihinde davacı adına tapuya tescil edilmiş ve bundan sonra 02.09.1986 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan ve orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulamasının yapıldığı 1988 yılında yürürlükte olan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 28. maddesindeki;

“Makilik Sahalarda Orman Kadastrosu

Madde 28.

a) Evvelce makiye tefrik edilen fakat tevzii yapılmayan sahalarda 6831 Sayılı Kanunun 1. maddesine giren ancak istisna bentlerine girmeyen ormanlık alanlar,

b) Evvelce makiye tefrik edilip, çiftçiyi topraklandırma ve iskan mevzuatına göre tevzii yapılan, temlik kararı verilmiş ve tapuya bağlanmış sahalar içinde kalan ve yüzölçümü bir bütün olarak 3 hektardan büyük ormanlık alanlar,

Devlet ormanı olarak sınırlandırılır” hükmü gereğince orman sınırları içine alınmış olmasına göre H.G.K.’nun Gebze Asliye 1. Hukuk Mahkemesinin 24.09.2002 gün ve 2002/623-641 sayılı kararının temyiz incelemesi sırasında oybirliğiyle verdiği 28.05.2003 gün ve 2003/20-371-358 sayılı kararında kabul edildiği gibi “... geçerli bir makiye ayırma işleminin olup olmadığı, ancak süresinde açılacak orman tahdidine itiraz davasında tartışılabilecek bir konu olduğu” davacı tarafından 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesinde gösterilen 6 aylık süre içinde orman kadastrosuna itiraz davası açılmadığından, orman kadastrosu kesinleşmiş olmakla maki çalışmasının bu davada bir önemi de kalmamıştır.

Açıklanan nedenlerle, davaya konu parselin öncesinin 1956 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında 1944 yılındaki orman kadastrosunun kesinleşmesi sonucu, Mayıs 1946 tarih 19 numarada Hazine adına tescil edilen orman tapusu revizyon gösterilerek kadastro tespit tutanağı düzenlenen ve gerçek kişilerin açtıkları dava sonucu 1951 yılında yapılan makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek Gezici Arazi Kadastro Mahkemesinin 1957/650-398 sayılı kararı ile Hazine adına hükmen tapuya tescil edilen 1100 sayılı orman parselinin bir bölümü olduğu, Gebze Asliye 1. Hukuk Mahkemesinin 24.09.2002 gün ve 2002/623-641 sayılı direnme kararını inceleyen HGK'nun 05.02.2003 gün ve 2003/20-84/50 ve 28.05.2003 gün ve 2003/20-371/358 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi, geçerli bir makiye ayırma işleminin olup olmadığının ancak, süresinde açılacak orman tahdidine itiraz davasında tartışılabileceği, 1988 yılında yapılan işleme karşı herhangi bir dava açılmadığından, dava konusu parseli, orman içinde bırakan tahdit ve aplikasyon işleminin kesinleştiği ve dava tarihine göre hak düşürücü sürenin çoktan geçtiği, ayrıca makiye ayırma komisyonu Yasa ve Yönetmeliğe uygun olarak kurulmadığı gibi makiye ayırma işleminin dahi yasa ve yönetmelikte belirtilen esaslara göre yapılmadığından somut olayda; 22.03.1996 gün ve 1993/5-1 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanamayacağı, 4753 Sayılı Yasada ormanların tevzi edileceğine dair bir hüküm bulunmadığı, tapu kaydının, orman tahdidi içinde iken ... tevzi yoluyla kişi adına oluştuğu ve 4753 Sayılı Yasada, ormanların tevzi edileceğine dair bir hüküm de bulunmadığından tapu kaydının hukuken değer taşımayacağı ve orman sınırları içerisinde kalan tapulu yerlerle, ... tevzi yoluyla verilen yerlerin hak sahipleri adına tespit ve tescil edileceğine dair 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 45/3. fıkrasının Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün 1987/31-13 sayılı kararı ile iptal edildiği gibi ... tevzi yoluyla verilen yerlerin orman rejimi dışına çıkartılması halinde hak sahipleri adına tespit ve tesil edileceğini öngören 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin de 22.02.2005 tarihinde kabul edilen ve 03.03.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasa ile tamamen yürürlükten kaldırıldığı, 1988 yılında orman niteliğini kaybetmiş olması nedeniyle 2/B madde uygulamasına konu edilerek Hazine adına orman rejimi dışına çıkarılmasında ve tapuya bu yönde şerh konulmasında isabetsizlik bulunmadığı, mahkemece bu yönler gözönünde bulundurularak şerhin silinmesi istemli davanın reddine karar verilmesi gerekirken, farklı görüş ve düşüncelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygun olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar Orman Yönetimi ve Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 06/06/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16649, Karar No: 2016/7222, Tarih: 31.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/16649 E.  ,  2016/7222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ...... tarafından, davalılar... A.Ş. ve diğeri aleyhine 14/01/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/04/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalıların diğer temyizleri yönünden;

a) Dava, yangına sebebiyet nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, yeni sanayi sitesinde inşaat ve hırdavat malzemeleri satışı yaptığı dükkanında yangın çıktığını, yangına davalıların kusurlu eylemlerinin sebep olduğunu, iş yerinde çok sayıda malın yandığını, bina zararı oluştuğunu, gelir kaybı ve manevi zararının da meydana geldiğini belirterek, maddi ve manevi zararlarının ödetilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; yangının sebebi, olaydaki kusur durumu, mal ve bina zararı, kar kaybı konularında yapılan bilirkişi incelemeleri sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; hükme esas alınan bilirkişi heyetinin 22/07/2013 tarihli raporlarında zarar hesabının keşif tarihine göre yapıldığı anlaşılmaktadır. Oysa, haksız fiilden kaynaklı zararlarda hesabın zararın gerçekleştiği tarih olan olay tarihine göre yapılması gerekir. Mahkemece bu hususa dikkat edilmeden keşif tarihi itibariyle hesaplanan zarara karar verilmesi doğru değildir.

b) Bilirkişi...raporunda yanan emtia bedelinin ticari dönüşüm kârı hesaplanmış ve mahkemece bu kalem zarar da hüküm altına alınmıştır. Oysa, Dairemizin yerleşik uygulamasına göre oluşan zarara hükmedilecek faizle zaten bu tür zararlar karşılanmakta olup bu kalem zarar talebinin reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile bu zararın kabulüne karar verilmesi de doğru değildir.

c) Yine yanan malların mahiyeti gereği, yangından arta kalanlarının hurda olarak değerlendirilmesinin mümkün olup olmadığının araştırılarak, hurda olarak değerlendirilmesi mümkün ise hurda bedelinin de hesaplanacak zarardan indirilmesi gerekirken mahkemece bu hususa dikkat edilmeden hesaplanan zarara karar verilmesi doğru değildir.