muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/22715, Karar No: 2025/6377, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/22715 E.  ,  2025/6377 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/19 E., 2022/824 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 27. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/280 E., 2021/417 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı CMK’nın 299/1 inci maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İstanbul 27. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9610, Karar No: 2017/5060, Tarih: 15.06.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/9610 E.  ,  2017/5060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında bayilik sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre davalının müvekkilinden temin ettiği ürünleri eczanesinde sadece nihai tüketiciye satmayı taahhüt ettiğini, davalının almış olduğu ürünleri nihai tüketiciye sunmayıp toptan olarak 3. şirketlere sattığını, kötü niyetle hareket eden davalının böylece hak etmediği prim yüzdesi elde ettiğini ve yüksek indirime hak kazandığını ileri sürerek, indirim bedellerinin iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili eczanenin ürünleri davacıdan değil dava dışı ... Ecza deposundan satın aldığını, müvekkilinin davacı ile herhangi bir ticari ilişkisinin bulunmadığını, davacı şirketin müvekkili tarafından satılan bir kısım ürünlerin üreticisi olduğunu, bu kapsamda davacının herhangi bir zararı bulunmadığını, dava açma yönünde husumet ehliyetinin de olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davaya konu bayilik sözleşmesinde davacının imzasının bulunmadığı, taraflar arasında aslında geçerli bir bayilik sözleşmesinin olmadığı, davalının doğrudan davacıdan herhangi bir üründe satın almadığı, davacının alınan ürünlerin nihai tüketiciye değil de 3. kişi veya şirketlere satıldığı olgusunu ispat edemediği, böyle olsa dahi sözleşmede indirim priminin geri isteneceğine yönelik sözleşmede bir hüküm de olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacı tarafından mahkemeye sunulan sözleşme hükümlerinin uygulandığına ve davalıya prim ödenmesinin kanıtlanamamış olmasından dolayı davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 15/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9854, Karar No: 2021/4786, Tarih: 22.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/9854 E.  ,  2021/4786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir,

Ancak;

I-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün temyizen incelenmesinde;

Sanık ...'in sevk ve idaresindeki yolcu otobüsünde toplam 83 karton sigara ele geçirildiği olayda, sanık ... 'in aşamalarda değişmeyen savunmasında sigaralar sigaralar ile bir ilgisinin bulunmadığını, kendisinin sabit bir yerde soförlük yapmadığını, nereden çağırırlarsa orada çalıştığını, olay günü soför olarak çağırılması üzerine gittiğini, kendisinin otobüsün bagaj kısmı ile ilgisinin bulunmadığını, muavin Gülhan'ın kendisinden habersiz sigaraları bagaja koymuş olduğunu savunduğu, diğer sanık ...'ın da bu savunmaları doğruladığı anlaşılmakla; sanık ...'in mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraat yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

II- Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünün temyizen incelenmesinde;

Hükümden sonra 15/04/2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklinde düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla; 5237 sayılı TCK'nın 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası mucibince ilgili hükümlerin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yerel mahkemece yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin ve sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17297, Karar No: 2017/6472, Tarih: 05.06.2017

**2. Ceza Dairesi         2016/17297 E.  ,  2017/6472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adreste tebligatı düzenleyen 10. Maddesinin 1. fıkrasına göre tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 30/1. maddesine göre adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir.

Aynı Yönetmelik'in 48. maddesinde “bu Yönetmelik hükümleri uyarınca kendisine tebligat yapılamayan, tebliğ memuru tarafından adresi tespit edilemeyen, adres kayıt sisteminde de yerleşim yeri adresi bulunmayan kişinin adresinin tespiti için tebligatı çıkaran merci tarafından adres araştırması yapılır. Tebligatı çıkaran merci, muhatabın adresini öncelikle resmî veya özel kurum ve dairelerden, bunlardan sonuç alınamadığı takdirde kolluk vasıtasıyla araştırabilir ve tespit ettirebilir. Yapılan araştırmalara rağmen muhatabın

adresinin tespit edilememesi halinde adres meçhul sayılır. Adresi meçhul olanlara tebligat ilanen yapılır.” şeklinde hüküm bulunmaktadır.

Yine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre ise "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır." Aynı maddenin 6099 sayılı Kanun'un 9. maddesiyle değiştirilen 2. fıkrasına göre ise; "Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır." Tebligat Kanunu'nun 35/2. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için, daha önce aynı adrese Kanun'un gösterdiği usullere uygun bir tebligat yapılmış olması ve muhatabın adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresinin de tespit edilememesi gerekmektedir. Aksi halde 35. maddeye göre tebligat yapılması mümkün değildir.

Somut olayda, sanık ....'ın yokluğunda verilen kararın, sanığın sorgusu sırasında mahkemeye bildirdiği adresine (....) gönderildiği, ancak “muhatabın adresten taşındığı” belirtilerek tebligat evrakının mahkemeye iade edildiği, bunun üzerine aynı adrese Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca tebligat yapıldığı anlaşılmaktadır. Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için daha önce aynı adrese kanunun gösterdiği usullere göre bir tebligat yapılmış olması gerekmektedir. Aksi halde 35. maddeye göre tebligat yapılması mümkün değildir. Sanığın mahkemeye bildirdiği adresinde daha önce yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığından kendisine Tebligat Kanunu'nun 35. Maddesine göre yapılan tebligat işlemi geçersizdir.

Açıklanan nedenlerle, gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi, tebligat ilmühaberi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek, temyiz incelenmesi yapılması için Dairemize gönderilmesi amacıyla dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 05/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/955, Karar No: 2015/15135, Tarih: 12.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/955 E.  ,  2015/15135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/203903

Mahkemesi : Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 11/03/2014

Numarası : 2011/871-2014/304

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkûmiyetlerine ilişkin hükümler, sanık H.. H.. müdafii ve sanık B.. H.. tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre sanık H.. H.. müdafii ve sanık B.. H..'ın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ankara Altındağ ...mahallesindeki elektrik hatlarının yeraltına alınması işini.... Elektrik A.Ş' den ihale ile .....Enerji Makina San ve Tic. A.Ş'nin aldığı, bu işin yapımı konusunda alanında ehil olmayan taşeron firma ..... Elektrik Ltd Şti. ile anlaştığı; 07/08/2010 tarihinde ... Elektrik Ltd Şti'nin yetkilileri olan sanık Hacı'nın talimatıyla sanık Bekir tarafından yüksek gerilim trafosundan enerji kesildikten sonra, şirkette işçi olarak çalışan M.. D..'ın ...Mahallesi ... Sokakta bulunan elektrik direğine çıkarak çalışmaya başlayacağı sırada, direğin çift besleme tabir edilen iki ayrı telden enerji almasından dolayı, elektrik akımına kapılması sonucu direkten düşerek öldüğü olayda; mahkemece kusurlu oldukları kabul edilen ve haklarında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulan ..... Enerji Makina San. ve Tic. A.Ş'nin yetkilileri olan yüksek elektrik mühendisi M.. B..lılar ile saha amiri tekniker C.. A.. hakkında dava açılmış ise açılan davanın incelemeye konu dosya ile birleştirilmesi, dava açılmamış ise dava açılması sağlanıp dava dosyaları birleştirilip tüm sonuçların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile sanıklar hakkında hüküm tesisi;

Kabule göre de;

Sanıklar hakkında tayin edilen hapis cezasının gün para cezasına çevrilmesi sırasında esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık B.. H.. ve sanık H.. H.. müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA 12/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8599, Karar No: 2016/5670, Tarih: 12.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/8599 E.  ,  2016/5670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; ... kadrosunda ... olarak görev yapan davalının, kendi talebine istinaden, kadrosu devlet hastanesinde kalmak kaydı ile, ... Dalında yan dal uzmanlık eğitimi yapmak üzere görevlendirildiğini ve 17.10.2011 tarihinde devlet hastanesinden ayrıldığını, bu tarihten sonra davalıya hem kadrosunu bulunduğu devlet hastanesi hem de fiilen çalıştığı Tıp Fakültesi Hastanesi tarafından mükerrer döner sermaye ödemesi yapıldığını belirterek, 2011 yılı kasım ayı ile 2012 yılı haziran ayları arasında yapılan 18.038,67 TL fazla ödemenin, ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; açılan davanın yersiz olduğunu, yapılan hatalı ödeme var ise bunun ancak idari dava açma süresinde istenebileceğini ve bu sürenin de geçmiş olduğunu, dava konusu idari işleme karşı idari yargıda açtığı iptal davasının halen derdest olduğunu, bu ödemelerin yapılması hakkında hiçbir talebi olmadığı için kendisine kusur izafe edilemeyeceğini, ayrıca eline geçen net ödeme miktarının talep edilen meblağdan daha az olduğunu belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; 18.038,67 TL nin 17.12.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, faiz talebi yönünden fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının tüm, davacının ise sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı tarafa yapılan fazla ödemenin sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayalı olarak iadesi istemine ilişikindir..

./..

-2-

Sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre borçludan faiz talep edilebilmesi için zenginleşenin iyiniyetli ya da kötüniyetli olduğuna bakılmadan temerrüde düşürülmesi gerekir. BK'nun 101. (TBK 117. mad.) maddesine göre gecikme faizinin işlemesi için borçluya ihtarname gönderilmek suretiyle temerrüde düşürülmelidir. İade talebinde bulunulmadan temerrüt faizinin işlemeyeceği açıktır.

./..

-2-

Sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre borçludan faiz talep edilebilmesi için zenginleşenin iyiniyetli ya da kötüniyetli olduğuna bakılmadan temerrüde düşürülmesi gerekir. BK'nun 101. (TBK 117. mad.) maddesine göre gecikme faizinin işlemesi için borçluya ihtarname gönderilmek suretiyle temerrüde düşürülmelidir. İade talebinde bulunulmadan temerrüt faizinin işlemeyeceği açıktır.

Somut olayda, davacı kurum tarafından dava konusu bedelin iadesi için davalıya gönderilen ihtarnamenin davalıya tebliğine ilişkin evrak dosya içerisinde bulunmamakla birlikte, davalının cevap dilekçesindeki beyanında, bedelin iadesi istemine ilişkin 12/11/2012 tarihli kurum yazısının kendisi tarafından 21/11/2012 tarihinde tebellüğ edildiği belirtilmiştir. Davacı tarafından davalıya gönderilen ihtarname içeriğinde, fazla ödenen bedelin tebliğ tarihinden itibaren 10 gün içerisinde iade edilmesi istenmiştir. Buna göre, davalının temerrüte düşürüldüğü tarihin, ihtarnamenin tebliğ tarihinden itibaren 10 gün sonrası hesaplanmak sureti ile 03/12/2012 tarihi olduğu açıktır. Buna göre, mahkemece, davacı kuruma iadesine karar verilen alacağın temerrüt tarihi olan 03/12/2012 tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davalının idareye yaptığı başvurunun reddi kararının kendisine tebliği tarihi olan 17.12.2012 tarihinden itibaren faize karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bunun yanında, mahkemece, davacının talep etmiş olduğu asıl alacak bakımından davanın tümüyle kabulüne karar verilmiş olup, istem ile karar arasındaki tek fark faizin başlangıç tarihine dayalıdır. Asıl alacağın feri niteliğinde olan faiz başlangıç tarihinin, davacının talebinden farklı olarak kabulü, davacın maddi hukuk bakımından isteminin (asıl alacağının) bir kısmının reddedildiği anlamına gelmez. Buna göre mahkemece, davanın (fazi yönünden) kısmen reddedildiği şeklindeki bir değerlendirme sonucu, kendisini vekil ile temsil ettirmiş olan davalı lehinde vekalet ücretine hükmedilmiş olması da doğru görülmemiştir.

Ancak, yukarıda açıklanan hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının 1.bendinde yer alan "... 17.12.2012 ..." ifadesinin hükümden çıkarılarak yerine "... 03.12.2012..." ifadesinin yazılması ve yine hüküm fıkrasının 6.bendinde yer yer alan ifadenin tamaman hüküm fıkrasından çıkartılması sureti ile hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.