muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5208, Karar No: 2013/7969, Tarih: 12.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/5208 E.  ,  2013/7969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 27.03.2013 gün ve 2013/1319 esas, 2013/1939 karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Şikayetçi vekili, sıra cetveline konu taşınmazın ... 13. İcra Müdürlüğü'nün 2010/176 sayılı dosyasından rehnin paraya çevrilmesi yoluyla satıldığını, satış bedelinin ilk icrai haciz olduğu zannedilen ... 4. İcra Müdürlüğü'nün 2009/13048 sayılı dosyasına gönderilip anılan dosyadan da şikayete konu sıra cetveli ve derece kararının düzenlendiği, ancak sıra cetveli ve derece kararının hiçbir yerinde rehin dosyasına ilişkin bilgi sunulmadığını, rehnin sıra cetvelinde belirtilmemesinin sıra cetvelininin hukuki niteliğini zedelediğini, ilk haciz olduğu iddia edilen ... 4. İcra Müdürlüğü'nün 2009/13048 sayılı dosyasındaki haciz tarihinin 06.01.2010 olduğunu, satışın ise 16.01.2012 tarihinde gerçekleştiğini, şikayet olunanın amacının satış değil diğer alacaklılar aleyhine haczi korumak olduğunu, bu davranışın hukuka aykırı olduğunu, müvekkiline ait ... 7. İcra Müdürlüğü'nün 2009/1294 sayılı dosyasında taşınmazın 06.03.2009 tarihinde haciz konulup 04.03.2011 tarihinde satış talep edilip avansın yatırıldığını ancak satışın yapılmadığını, taşınmaz üzerindeki ilk haczin müvekkili tarafından konulduğunu, sıra cetvelinde müvekkilinin ilk sırada olması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelini şikayet etmiştir.

Şikayet olunanlar, Akbank A.Ş. ve T. İş Bankası A.Ş. Vekilleri şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda sıra cetvelinin şikayetçinin alacaklı olduğu ... 7. İcra Müdürlüğü'nün 2009/1294 sayılı dosyasından yapılması gerektiği, nedeni ile şikayetin kabulüne karar verilmiş, kararın şikayet olunan Akbank TAŞ ile T. İş Bankası A.Ş. vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 27.03.2013 gün 2013/1319 E, 2013/1939 K sayılı ilamı ile mahkeme kararı bozulmuştur.

Bu kez, şikayetçi Kuveyt Türk Katılım Bankası A.Ş. vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nun 366.maddesi ve HUMK’nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 218,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3592, Karar No: 2019/2726, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/3592 E.  ,  2019/2726 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12717, Karar No: 2019/6152, Tarih: 10.04.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/12717 E.  ,  2019/6152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların yokluğunda verilen kararın sanık ...'a tebliğ edilmesi için bulunduğu cezaevine gönderildiği ancak tahliye edilmiş olması nedeniyle bila tebliğ iade edildikten sonra tebliğe çıkarılmadığı sanığın haricen öğrendiği tarihi tebliğ tarihi kabul ederek ve temyizin süresinde olduğu değerlendirilmiştir.

1-Katılanın arabasının arızalanması sebebiyle yol kenarında beklemekte olan katılana yardım etme bahanesiyle motor tamir ustası olan sanıklar tarafından kaputun açılıp kontrol sırasında ... marka aracın motor beyninin alınarak arızalı ... marka aracın beyni ile değiştirilmesi eylemi esnasında mağdur ve eşinin aracın başında beklemeleri nedeniyle geçerli bir sözleşme ile sanıklara teslim edilen bir eşya söz konusu olmadığından, sanığın TCK'nın 141/1 maddesi kapsamındaki hırsızlık suçundan mahkumiyeti yerine aynı Kanunun 142/2-b maddesine göre uygulama yapılması,

2-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.04.2019 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.04.2019 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanıklar ile müşteki arasında aracın tamirine ilişkin hizmet sözleşmesi yapıldığı ve bu sözleşme uyarınca aracın tamircilere yani sanıklara tevdi edildiği, sanıklar tamir ederken kendilerine tevdi edilen araçta bulunan sağlam parçaları sanki bozukmuş gibi daha ucuz olan başka bir parça ile değiştirdikleri ve değerli parçayı alıp gittikleri eylemin hizmet nedeniyle emniyeti suistimal olduğu, mağdurumuzun orda araç içerisinde oturmasının sonucu değiştirmeyeceği çünkü arızalanan parça vb. konusunda bilgisi olmadığından yapılan işlere müdahale şansı olmadığı, kanaatinde olduğumdan hırsızlık olacağı yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/22765, Karar No: 2019/11741, Tarih: 28.11.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/22765 E.  ,  2019/11741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak ve menfi tespit davalarının asıl davada ve birleşen 2012/406 Esas Sayılı davada yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, birleşen 2013/270 Esas sayılı davada yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen 2012/406 Esas sayılı davanın davacı avukatı ve birleşen 2013/270 Esas sayılı davanın davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Asıl ve birleşen 2012/406 esas sayılı davada davacı, davalılar tarafından sahte reçete düzenlenerek kurumun zarara uğratıldığını beyanla asıl davada 1.336,26 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini, dava konusu miktara 03.11.2009 tarihinden tahsil tarihine kadar yasal faiz işletilmesini, birleşen davada 446,93 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini, dava konusu miktara 24/11/2009 tarihinden tahsil tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesini istemiştir.

Birleşen 2013/270 Esas sayılı dava dosyasında davacı, 2009 yılı protokolü 4.3.6 ile 6.3.19 maddeleri uyarınca beş adet sahte reçete nedeniyle hakkında uygulanan 38.284,90 TL cezai şartın tahsili işleminin iptalini, borçlu olmadığının tespitini, tahsil edilecek cezai şartın tahsil tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalı kurumdan alınarak kendisine verilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl davada davanın ..., ... ve ... yönünden kabulü ile, davaya konu 1.336,24 TL'nin 03/11/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bu davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, davalılar ..., ... ve ... aleyhine açılan davanın reddine, birleşen 2012/406 Esas Sayılı davada davanın ..., ... ve ... yönünden kabulü ile, davaya konu 446,93 TL’nin 24/11/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bu davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, Davalılar ..., ... ve ... aleyhine açılan davanın reddine, birleşen 2013/270 Esas Sayılı davada davanın kabulü ile, davalı kurumun 28/12/2012 tarihli 18230685/1368545 sayılı işleminin iptaline, bu işlem kapsamında davacının borçlu olmadığının tespitine, davaya konu hususta davacının sahip olduğu eczane itibariyle 38.284,90 TL kesinti yapıldığı anlaşılmakla, kesintinin yapıldığı 31/12/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, asıl ve birleşen 2012/406 Esas Sayılı davada davacı, 2013/270 esas sayılı davada davalı tarafından temyiz edilmiştir.

A-Asıl ve Birleşen 2012/406 esas sayılı davada davacının temyizi yönünden;

A-Asıl ve Birleşen 2012/406 esas sayılı davada davacının temyizi yönünden;

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2016 tarihinden itibaren 2.190,00 TL’ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Mahkemece; davacının, davalılardan müştreken ve müteselsilen talep ettiği 1.336,24 TL’lık alacağının bir kısım davalılar yönünden kabulüne, bir kısım davalılar yönünden reddine karar verilmiş olması nedeniyle davacı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 2.190,00 TL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427. maddesinin 2. fıkrası gereğince davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

B-Birleşen 2013/270 esas bayılı davada davalının temyizi yönünden;

1-6100 sayılı HMK'nun 294. maddesi gereğince mahkeme, yargılamanın sona erdiği duruşmada hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. HMK'nun 297/2. maddesi gereğince, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Yine HMK'nun 298/2. maddesi gereğince de, gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Kararın gerekçesi ile hükmün birbirine uyumlu olması gerekir.

Somut olayda, kısa kararın verildiği duruşma tutanağında, “Davaya konu hususta davacının sahip olduğu eczane itibariyle 35.637,13 TL kesinti yapıldığı anlaşılmakla, kesintinin yapıldığı 31/12/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” şeklinde karar verildiği belirtilmiş ve hüküm böylece tefhim edilmiş olmasına rağmen, gerekçeli kararda, “Davaya konu hususta davacının sahip olduğu eczane itibariyle 38.284,90 TL kesinti yapıldığı anlaşılmakla, kesintinin yapıldığı 31/12/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” şeklinde hüküm kurulduğu, böylelikle kısa kararda davanın kısmen kabulüne karar verilmişken, gerekçeli kararda tam kabulüne dair hüküm kurulması suretiyle duruşma tutanağına geçirilen kısa karar ile gerekçeli karar arasında aykırılık yaratıldığı anlaşılmıştır. Bu husus; az yukarıda açıklanan kısa kararla, gerekçeli karar ve hüküm fıkrasının birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup mahkemece, 10.04.1992 gün ve 1991/7 esas ve 1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi, kısa karar ile bağlı kalınmaksızın, ancak kısa karar ile gerekçeli karar ve hüküm fıkrası arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilebilmesi için usul ve yasaya aykırı olan hükmün bozulması gereklidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda A bendinde açıklanan nedenle asıl ve birleşen 2012/406 Esas Sayılı davalar yönünden davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, B-1 bendinde açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, B-2 bendi gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde şimdilik yer olmadığına, asıl ve birleşen 2012/406 esas sayılı davalar yönünden HUMK’nun 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı, birleşen 2013/270 esas sayılı dava yönünden HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/539, Karar No: 2014/253, Tarih: 13.05.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/539 E.  ,  2014/253 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : RİZE Ağır Ceza

Günü : 30.01.2012

Sayısı : 110-8

Hırsızlık suçundan sanığın 5237 sayılı TCK'nun 141/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, Rize Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.01.2012 gün ve 110-8 sayılı hükmün katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 24.04.2013 gün ve 326-3339 sayı ile;

“1-)Oluşa, dosyadaki delillere ve mahkemenin gerekçesine göre, sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamede TCK'nun 142/2-a mad- desi uyarınca hüküm kurulması gerektiği yönünde bozma öneren düşünce benimsenmemiştir.

2-)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık İhsan'ın kasten öldürme ve hırsızlık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin tahrikin varlığına, sair nedenlere yönelen, katılanlar vekilinin suç niteliğine, takdir hükmünün uygulanmaması gerektiğine, sair nedenlere ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen re'sen de temyize tâbi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye kısmen aykırı olarak onanmasına” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 31.05.2013 gün ve 119913 sayı ile;

“...Maktül ile sanığın, önceden karşılıklı olarak ilişkiye girdikleri olan olay mahalline gittikleri, cinsel ilişkiye girme konusunda aralarında çıkan tartışma nedeni ile maktülü öldüren sanığın, maktulün üzerinde bulunan parasından bir miktarını alarak olay yerinden ayrılması basit hırsızlık değil, nitelikli hırsızlık suçu olduğu, zira sanık, maktulü parası için değil, ani gelişen kast sonucu öldürüp, daha sonra maktulün üzerinden belli bir miktar para alıyor. Aksi takdirde, sanık maktulü parası için öldürdüğünün kabulü halinde, TCK'nun 82/1-h ve 149/1-a maddeleri gereğince nitelikli öldürme ve yağma suçlarından cezalandırılacaktı. Sanık, maktulü başka sebepten öldürmesi ve üzerindeki parayı olması 142/2-a maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekir.

Bu konuda Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 23.05.2013 gün ve 2011/6402 Esas ve 2012/4221 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Bu konuda Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 23.05.2013 gün ve 2011/6402 Esas ve 2012/4221 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

'Olay tarihinde, maktulenin daha önce birkaç kez para karşılığında cinsel ilişkiye girdiği sanığa, çarşı merkezinde rastlaması üzerine tekrar ilişki teklifinde bulunduğu, sanığın kabul etmesi üzerine birlikte belediye otobüsüsüne binerek olay yerine geldikleri ve cinsel ilişkiye girdikleri ancak, maktulenin para karşılığında bir kez daha ilişkiye girme teklifinin sanık tarafından reddedilmesi nedeniyle maktulenin sanığı tehdit ettiği, bunun üzerine sanığın maktuleyi boğarak öldürüp dereye attığı ve maktuleye ait cep telefonunu alarak olay yerinden ayrılıp daha sonra cep telefonunu sattığı olayda;

Sanığın, maktuleyi öldürdükten sonra ani ortaya çıkan bir kastla maktulenin cep telefonunu aldığının anlaşılması karşısında, eyleminin TCK’nun 142/2-a maddesi kapsamında hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde yağma suçundan hüküm kurulması suretiyle sanığa fazla ceza tayini',

Yine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 13.03.2012 gün ve 2011/6173 Esas ve 2012/1746 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

'Sanığın geceleyin konutuna girdiği ve öldürdüğü maktulün ölmesinden yararlanarak boynunda bulunan altınları almasından ibaret eyleminin, hırsızlık suçu kapsamında kaldığı anlaşılmakla, TCK'nun 142/2-a ve 143. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde yağma suçundan hüküm kurulması',

Yine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 07.16.2009 gün ve 2009/1317 Esas ve 2009/12824 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

'Otel odasında öldürdüğü maktule ait cep telefonu ve altınları çalan sanığın eyleminin 5237 sayılı TCY’nın 142/2-a maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Yasanın 141/1. maddesiyle hüküm kurulması',

Yine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 23/02/2011 gün ve 2010/5754 Esas ve 2011/968 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

'Oluşa ve dosya içeriğindeki delillere göre sanık S’ın A..’i öldürdükten sonra maktule ait cep telefonunu ve aracını alması, telefonu bilahare tanık S..’a satması ve aracı ise yakalandığı güne kadar kullanması şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK’nun 142/2-a maddesindeki nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi',

Yine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 27.02.2012 gün ve 2009/8111 Esas ve 2012/1172 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

'Oluşa, dosya içeriğine ve kabule göre; sanığın ani gelişen kasıtla maktulü öldürdükten sonra ölü olmasından yararlanarak üzerinde bulunan cep telefonu ve 18 TL parasını alması eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/2-a maddesine uyduğu gözetilmeden, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek TCK'nun 149/1-a-d maddesi gereğince nitelikli yağma suçundan mahkumiyetine kararı verilmesi',

Yine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.05.2012 gün ve 2012/545 Esas ve 2012/3649 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

'Oluşa, dosya içeriğine ve kabule göre; sanığın ani gelişen kasıtla maktulü öldürdükten sonra ölü olmasından yararlanarak üzerinde bulunan cep telefonu ve 18 TL parasını alması eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/2-a maddesine uyduğu gözetilmeden, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek TCK'nun 149/1-a-d maddesi gereğince nitelikli yağma suçundan mahkumiyetine kararı verilmesi',

Yine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.05.2012 gün ve 2012/545 Esas ve 2012/3649 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

'Dosya kapsamına göre, sanığın gece vakti maktuller M..N.. ve E..'i gasp amacı olmaksızın canavarca hisle öldürdükten sonra cep telefonu, cüzdan ve kişisel eşyalarını aldığı olayda, maktullerin ölmesinden yararlanarak hırsızlık suçundan TCK'nun 142/2-a, 143 ve 62. maddelerinden ayrı ayrı hükümler kurulması yerine, suçların niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde hırsızlık suçundan aynı Kanunun 141/1, 143 ve 62. maddeleri uyarınca ayrı ayrı hükümler kurulması suretiyle eksik ceza tayini' gerekçesiyle bozma kararı vermiştir. Dolayısı ile sanığın eylemi TCK'nun 142/2-a maddesi yerine, aynı yasanın 141 maddesi gereğince karar verilmesi yasaya aykırı bulmuştur.

Somut olay nedeni ile sanığın eyleminin 142/2-a maddesi kapsamında değerlendirilmesi yerine, yanı yasanın 141/1. maddesi kapsamında verilen kararın onanması, Yüksek Dairenin, süreklilik arz eden uygulamaları ile çelişmekte ve içtihat birliğini bozmaktadır” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının hırsızlık suçuna ilişkin olarak kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 01.07.2013 gün ve 2668-4714 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

İtirazın kapsamına göre inceleme, hırsızlık suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Sanığın 5237 sayılı TCK'nun 141/1 maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı hırsızlık suçunun vasıflandırılmasına ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;