muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/858, Karar No: 2024/6340, Tarih: 12.09.2024

III. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, endüstriyel tasarım hakkına tecavüzün tespiti ve meni ile maddi ve manevi tazminat istemlerine; karşı davanın ise; dava konusu tasarımın hükümsüzlüğü ile manevi tazminat istemine ilişkin olduğu, Yargıtayın yerleşik uygulamaları gereğince, tecavüz ve hükümsüzlük davalarının birlikte görülmesi halinde öncelikle hükümsüzlük davasının sonuçlandırılması gerektiği, somut olayda da; karşı davada hükümsüzlüğü istenilen 2011/01537 sayılı endüstriyel tasarımın 08.03.2011 tarihli olduğu, karşı davanın davacısı tarafından davaya konu tasarımın bizzat karşı davalı tarafından 2010 yılı kataloğunun 51. sayfasında bastırılarak tüm piyasaya tanıtıldığını, 2010 yılına ait bir kataloğun bir önceki yılın sonunda ya da en geç öngörülen yılın başında sektöre arz edildiğini, dava konusu tasarıma ait ürünün piyasaya sunulmasının üzerinden 12 aydan daha fazla bir süre geçtikten sonra tasarımın başvuru konusu yapılması nedeniyle yenilik kriterinden yoksun olduğunu ileri sürerek buna ilişkin bir de katalog sunduğu, sektördeki mutat uygulamaya göre dosyaya sunulan 2010 yılı kataloğunun en geç 31.12.2009 tarihinde basıldığının, 08.10.2010 tarihli fatura karşılığı basılan kataloğun ise 2011 yılı ürünlerine ilişkin olduğunun kabulünün gerektiği, olağan halin aksi yönde bir uygulama yapıldığını iddia eden tarafın bu iddiasını ispatla mükellef olduğu, davacı- karşı davalı tarafından anılan 2010 yılı kataloğunun sektör uygulamasının aksine 08.10.2010 tarihli fatura kapsamında 2010 yılının eylül ayında basıldığı iddia edilmiş ise de davalı- karşı davacının sunduğu deliller ve kataloğu basan şirketin müzekkereye verdiği cevap iddianın ispatına yeterli olmadığı, diğer yandan karşı davacının manevi tazminat talebi açık bulunmadığı gibi bu talebin yerinde de olmadığı, zira dosya kapsamına göre manevi tazminatın koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle asıl davanın reddine, karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm asıl davada davacı- karşı davada davalı vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava, asıl davada davalı karşı davada davacı tarafça, asıl davada davacı karşı davada davalı tarafın sahibi olduğu 2011/01537 nolu, "... Ayak" isimli endüstriyel tasarıma yapılan tecavüzün tespiti ile meni ve maddi ile manevi tazminat istemlerine, karşı dava ise, dava konusu tasarımın hükümsüzlüğü ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, asıl davada davacı- karşı davada davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, asıl davada davacı- karşı davada davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

V. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, asıl davada davacı-karşı davada davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,12.09.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2325, Karar No: 2023/4686, Tarih: 26.09.2023

**8. Hukuk Dairesi         2023/2325 E.  ,  2023/4686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/226 E., 2022/794 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki kullanım kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı çerçevesinde, 1996/4 sayılı genelge uyarınca yapılan ve davalılar adına kullanıcı şerhlerinin verildiği çalışmanın 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 11 inci maddesinde öngörülen şekilde usulüne uygun bir askı ilanına çıkarılıp çıkarılmadığının belirlenmesi için 13.09.2022 tarihli celsede Tapu Müdürlüğü ile Kadastro Müdürlüğüne yazı yazılmasına karar verilmiş,

14.09.2022 tarihli Ortaca Kadastro Müdürlüğüne yazılan yazıya, adı geçen Müdürlük 21.09.2022 tarihli cevabi yazısında; bu çalışmaya ait tüm belgelerin Tapu Müdürlüğüne devredilmesi nedeniyle, belgelerin Tapu Müdürlüğünden istenebileceğinin bildirilmiş,

14.09.2022 tarihli Ortaca Tapu Müdürlüğüne yazılan yazıya, adı geçen müdürlük 15.09.2022 tarihli cevabı yazısında; taşınmazlara ilişkin 1998-1999 yılları arasında 1996/4 sayılı genelge uyarınca yapılan ve davalılar adına kullanıcı şerhlerinin  verildiği  çalışmanın 3402 sayılı Kadastro  Kanunu'nun 11 inci maddesinde öngörülen şekilde usulüne uygun bir askı ilanına çıkarılıp çıkarılmadığı müdürlüklerince bilinemediğini, aynı hususların Kadastro  Müdürlüğünden  sorulması gerektiği bildirilmiş, yazı ekinde Dalaman Kadastro Müdürlüğünün  09.02.1999 tarih ve 127 sayılı yazısına  göre Gökbel Köyü 126 ada 63 ve 66 parsellerin  tesciline  Esas  1999/240  yevmiyeli  tescil evrakları  ve  eki   Hazine adına Orman sınırı dışına çıkarılan  parsellere  ait  liste  ekte  gönderilmiş ise de bu evrakların içinde askı ilanına dair kayıt ve belgeye rastlanmamıştır.

Bu cevaplar üzerine mahkemece celse arasında 21.09.2022 tarihinde Ortaca Tapu Müdürlüğüne yeniden yazı yazıldığı, ancak cevabi yazının dosya arasında bulunmadığı gibi Uyap ortamında da bu yönde kayıtlı belgeye rastlanmadığı yalnızca üstte belirtilen iki cevabi yazının kayıtlı olduğu görülmektedir.

Bu cevaplar üzerine mahkemece celse arasında 21.09.2022 tarihinde Ortaca Tapu Müdürlüğüne yeniden yazı yazıldığı, ancak cevabi yazının dosya arasında bulunmadığı gibi Uyap ortamında da bu yönde kayıtlı belgeye rastlanmadığı yalnızca üstte belirtilen iki cevabi yazının kayıtlı olduğu görülmektedir.

Mahkemenin temyize konu 20.12.2022 tarihli kararının gerekçesinde; 1996/4 sayılı genelge uyarınca yapılan ve davalılar adına kullanıcı şerhlerinin verildiği çalışmanın 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 11 inci maddesinde öngörülen şekilde usulüne uygun askı ilanına çıkartıldığı belirtilmekte ise de hangi belgeye dayalı olarak ve hangi tarihlerde askı ilanın yapıldığına dair gerekçede bir ibarenin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine davalılar vekillerince verilen temyize cevap dilekçelerinde; askı ilanının 26.11.1998 - 23.09.1998 tarihinde yapıldığı yazılmış ise de; dosya kapsamından bu tarihleri içerir kayıt ve belgeye de rastlanmamıştır.

Bu itibarla;

Mahkemece; öncelikle, celse arasında 21.09.2022 tarihinde Ortaca Tapu Müdürlüğüne yeniden yazılan yazıya cevap verilip verilmediğinin araştırılması, verilmiş ise dosya arasına konulması, yazı cevabının neden dosya arasında bulunmadığına dair mahkeme hakimi ve ilgili kalem personeli ile birlikte tutanak tutulması, yazı cevabı içeriğinde askı ilanlarına dair kayıt ve belgelerin bulunmadığı yada eksik olduğunun anlaşılması halinde; eldeki dosyanın önceki tarihlerde bu hususun aydınlatılması için birçok kez geri çevirme yapıldığı, gelen cevapların yeterli olmadığı, yargılamanın bu nedenle uzamasına sebebiyet verildiği de dikkate alındığında;

Yeniden ilgili Müdürlüklere yazı yazılarak 1996/4 sayılı genelge uyarınca 1998-1999 yıllarında yapılan çalışmanın 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 11 inci maddesinde öngörüldüğü şekilde askı ilanlarının yapılıp yapılmadığının tereddüte yol açmayacak şekilde bir cevap verilmesinin istenilmesi, talebin gereği gibi yerine getirilmemesi halinde ilgililer hakkında görevi ihmal nedeniyle suç duyurusunda bulunulacağının hatırlatılması,

Davalı vekillerince ayrı ayrı verilen temyize cevap dilekçelerinde bildirdikleri askı ilan tarihlerinin hangi kayıt ve belgeye dayalı olarak dilekçelerine zikrettiklerinin sorulması, kendilerine de bu yönde bir kayıt ve belgenin bulunuyor olması halinde onaylı örneklerinin de dosya arasına konulması,

Gelen belgelerin eksiksiz olarak taranmak suretiyle UYAP ortamına da aktarılması, yasal sorumluluğu bulunan mahkeme hakimi ve kalem personelince sözü geçen eksikliklerin gecikmeye sebebiyet verilmeksizin tam ve doğru bir şekilde giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

26.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17382, Karar No: 2021/6510, Tarih: 31.05.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/17382 E.  ,  2021/6510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 4. Çocuk Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya içeriğine göre, suç tarihinde çıraklık eğitim merkezinden kaçmaya çalışırken yakalanan sanığın üzerinde soruşturma yapmaya yetkili olmayan çıraklık eğitim merkezi öğretmenlerinden nöbetçi müdür yardımcısı tarafından yapılan aramada pantolonunun küçük çakmak cebinden suça konu uyuşturucu maddenin ele geçirildiği ve sonrasında kolluk birimlerine haber verildiği anlaşılmakla, usulüne uygun adli arama emri veya kararı alınmadan yapılan arama sonucu elde edilen delil hukuka aykırı olacağından, suç tarihinde uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığı teknik yöntemlerle de saptanmayan sanığın atılı suçu işlediğini somut bir olgu olarak ortaya koyan mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin delil bulunmadığından tebliğnamedeki bu yöndeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından; Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 31/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18337, Karar No: 2015/9214, Tarih: 18.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/18337 E.  ,  2015/9214 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalılar T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ve .... vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı ....nin tüm, davalı ... aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2- Davacı vekili, müvekkilinin 15.10.2007 tarihinde ... Konutlarında blok görevlisi olarak işe başladığını, 03.10.2009 tarihinde herhangi bir gerekçe gösterilmeden ve bildirim yapılmadan işten çıkarıldığını, site yönetiminin işe başlarken davacının sadece 2 bloktan sorumlu olacağı ve sadece bu blokların genel temizliği ve sözleşmede gösterilen diğer işleri ile ilgilenmesi gerektiğinin söylendiğini, fakat sonra kalorifer kazanlarının bakımı, ayrıca bu kazanların yaktırılması ve bahçıvanlık gibi birtakım işler yaptırıldığını, günlük 15-16 saat çalıştırıldığını, herhangi bir ek ücret ödenmediğini, Toplu Konut İdaresinin işletmeyi özel bir şirkete devrettiğini ve davacıya özlük hakkı olarak bir miktar para ödendiğini, 2 ay çalıştıktan sonra sebepsiz şekilde işten çıkarıldığını, 2 aylık çalışması karşılığı maaşının ödenmediğini, kıdem, ihbar tazminatı ve kötü niyet tazminatı ile fazla mesai ve 2 aylık maaş alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı TOKİ vekili, davada taraf sıfatlarının bulunmadığını, husumet itirazlarının olduğunu, davacının bina görevlisi olarak site yönetimi çalışanı olduğunu, idarenin personeli olmadığını, davacı ile idare arasında işçi işveren ilişkisi bulunmadığını, idarece 27.07.2007 tarih ve 3609 Sayılı Başkanlık oluru ile Mardin 2. Etap Toplu Konutları Geçici Yönetimi oluşturulduğunu, Geçici Site Yönetimi ile .... arasında 26.09.2007 tarihinde hizmet alım sözleşmesi imzalandığını, söz konusu hizmet alımının 30.06.2009 tarihinde sona erdiğini, 30.06.2009 tarihinden itibaren site sakinlerinden seçilen yeni yönetimin site yönetimini devraldığını, site yönetiminin tüm borç, alacak ve haklarla yeni yönetime devredildiğini, bu çerçevede 30.06.2009 tarihinden itibaren doğan borçlar ve sorumluluğun kalıcı site yönetiminin sorumluluğunda olduğunu, .... Yönetimi ile davacı arasında 16.11.2007 tarihinde belirli süreli hizmet sözleşmesi imzalandığını, davacı ile idareleri arasında herhangi bir sözleşme ilişkisi bulunmadığını veya idarenin davacının işvereni olmadığını, davanın husumetten reddi gerektiğini, ... ile geçici site yönetimi arasında imzalanan sözleşmenin 11. Maddesine atıfla, yüklenicinin geçici yönetim adına personel alırken işbu sözleşme süresince çalışmak üzere süreli hizmet sözleşmesi yapmak zorunda olduğunu, süreli hizmet sözleşmesi yapılırken işe alınacak personel lehine maddeler konulduğu sonradan anlaşılan ve bu maddeler neticesinde sözleşmesi yasal sürede bitmiş olmasına rağmen işten ayrılmayan veya mahkeme kararı alan, işvereni maddi ve manevi olarak zor durumda bırakan işler sonucu oluşacak maddi ve manevi tazminat ödemelerini işbu sözleşme ile yüklenicinin karşılayacağı hükmü bulunduğunu, davacının .... yönetiminde 15.10.2007-30.06.2009, 05.08.2009 - 30.10.2009 tarihleri arasında çalıştığını, firmadan bütün ücretlerini, ikramiye, prim vs. aldığına dair ibraname ve feragatname imzaladığını, bu nedenle firmadan herhangi bir alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...., davada husumet ehliyeti olmadığını, şirketin davacının işvereni olmadığını, aralarında herhangi bir iş akdi bulunmadığını, davacının hiçbir zaman müvekkili şirketin çalışanı olmadığını savunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ...., davada husumet ehliyeti olmadığını, şirketin davacının işvereni olmadığını, aralarında herhangi bir iş akdi bulunmadığını, davacının hiçbir zaman müvekkili şirketin çalışanı olmadığını savunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı .... Yönetimi vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, davacı ile site yönetimi arasında belirli süreli iş sözleşmesi yapıldığını, iş sözleşmesinde İstanbul Mahkemelerinin yetkili tayin edildiğini, davacı ile 05.08.2009 - 30.10.2009 tarihleri arasında belirli süreli iş sözleşmesi imzalandığını, sözleşme gereği belirlenen sürenin dolması ile iş akdinin sona erdiğini, iş akdinin gerekçesiz ve bildirimsiz olarak feshi hususunun gerçeği yansıtmadığını, iddia edildiği gibi sorumluluğu dışında davacıya yüklenen işler söz konusu olmadığını, fazla çalışmasının söz konusu olmadığını, davacının 2 ay daha çalıştırılıp maaş ve kıdem tazminatının ödenmediği hususunun da gerçek dışı olduğunu, 30.06.2009 tarihinde hesaplanan kıdem tazminatının ödendiğini, işvereni ibra ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin haklı neden olmaksızın feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının önce 15.10.2007 tarihinde ... tarafından oluşturulan geçici yönetim nezdinde ve ....’den iş üstlenen ... firması işçisi olarak çalıştığı, bu çalışmasının 30.06.2009 tarihinde işveren tarafından haklı neden olmadan sona erdirildiği, işyerinin daha sonra Nur Kent daimi site yönetimine devredildiği, ve davacının 05.08.2009 tarihinde bu işveren yanında yeni bir iş sözleşmesi ile işe başlayıp 30.10.2009 tarihinde iş sözleşmesinin bu işverence sona erdirildiği anlaşılmakta olup, devreden işveren ....’nin sorumluluğunun devir tarihindeki ücret ve hizmet süresine göre doğan işçilik alacakları ile sınırlı olması gerekirken tüm dönem yönünden işçilik alacaklarından sorumlu tutulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Yine, ...., davacının iş akdini 30.06.2009 tarihinde feshettiğinden 05.08.2009 tarihinde yeniden yapılan iş sözleşmesinden kaynaklanan davacının son iki aylık ücretinden de sorumlu tutulamayacaktır. Davalı Nurkent Konutları Site Yönetimi kararı temyiz etmemiştir, verilen karar onun hakkında kesinleşmiştir. Mahkemece bu husus da gözönünde tutularak bir karar verilmesi gerekirken alacaklardan tüm davalıların sorumlu tutularak yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3- Davacı tarafından 16.02.2011 tarihli ıslah dilekçesi verilerek dava dilekçesindeki taleplerin bilirkişi raporu doğrultusunda artırıldığı görülmektedir. 492 sayılı Harçlar Yasası'nın 30. maddesi gereğince, ıslah edilen miktar için gerekli harç alındıktan sonra, ıslah edilen miktar yönünden de işin esası hakkında karar verilmesi gereklidir. Ancak dosya içinde ve sistemde yapılan arama sonucunda ıslah harcının yatırıldığını gösteren makbuza rastlanılmamıştır. Mahkemece yapılacak iş, davacı vekilinden sorarak, varsa ıslah harcının yatırıldığına dair makbuzu dosya içeriğine almak ve ıslah edilen değerlere göre bir karar vermek; eğer harç yatırılmamış ise ıslah edilen miktarlara değer verilmeden, ilk dava değeri ile sınırlı olarak karar vermekten ibarettir. Bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

O halde davalı .... vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde , davalı ...na iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ......'ne yükletilmesine, 18.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.