muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10462, Karar No: 2023/934, Tarih: 23.02.2023

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dava konu taşınmaz hakkında herhangi bir tapu kaydı ve tahsis işlemi bulunmadığı , davalı tarafça da bu yönde herhangi bir iddiada bulunulmadığı, mahallinde yapılan keşif alınan bilirkişi raporlarında dava konusu taşınmazın yaklaşık %5 0 - 60 oranında taşlık olduğu, taşınmazda imar - ihya işleminin yapılmadığı, taşınmaz üzerinde dağınık vaziyette yaşları yaklaşık 60 - 70 olan aşılanmış 9 adet zeytin ağacının bulunduğu, taşınmazın doğal eğiminin % 30 olduğu, taşınmazın orman kadastro sınırı dışında bırakıldığı, 6831 sayılı Kanunun 23.09.1983 gün ve 2896 sayılı Kanun ile değişik 1/ı maddesinde "sahipli arazideki aşılı ve aşısız zeytinliklerle, Özel Kanunu (...1939 gün 3573 sayılı Kanun) gereğince Devlet Ormanlarından tefrik edilmiş ve imar, ıslah ve temlik şartları yerine getirilmiş bulunan yabani zeytinlikler ile 09.07.1956 gün ve 6777 sayılı Kanunla tasrih edilen yabani veya aşılanmış fıstıklık, sakızlık ve harnupluklar orman sayılmaz" hükmü bulunduğu, davalı adına yapılan tespitin ve davalının yargılama sırasında 3573 sayılı Kanunun 2 ve devamı maddeleri gereğince tahsis edilip imar ve ıslah işlemleri tamamlanarak yetkili makamlarca yapılan temlik işlemine ya da tapuya dayanmadığından taşınmaz üzerinde bulunan ve orman ağacı niteliğindeki delice ağaçlarının aşılanması halinde orman sayılan yerlerde 3402 sayılı Kanunun 17. maddesinin uygulanmayacağı, % 12’den fazla eğimli delicelerin muhafaza (koruma) makisi olduğu, muhafaza makilerinin 5653 sayılı Kanunun 1. maddesi ile değişik 3116 sayılı Kanunun 1/e maddesinin istisnasını teşkil ettiği, aynı maddenin son fıkrası gereğince Devlet Ormanı olarak kabulü gerekeceği, yine 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 sayılı Kanunun 1/J maddesi gereğince toprak muhafaza karakteri taşıyan funda ve makiliklerin orman sayılan yerlerden olduğu, bilimsel olarak, eğimin % 12’yi aştığı yerlerin toprak muhafaza karakteri taşıyacağı, bu nedenle orman sayılan yerlerden olduğunun kabulü gerektiği açıklanarak, davacı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2 maddesi gereğince kabulüne, ... Kadastro Mahkemesi'nin 28.03.2018 tarih ve 2017/45 esas ve 2018/148 karar sayılı kararının kaldırılması suretiyle davanın kabulüne, ... ili ... ilçesi ... Mahallesi 2860 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın 5313,53 m² yüzölçümle orman vasfı ile davacı ... adına tespiti ile tapuya kayıt ve tesciline, karar kesinleştiğinde kesinleşmiş gerekçeli karardan bir suretin Tapu Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; mahalli bilirkişi beyanlarının zilyetliği açık şekilde ispatladığını, ziraat bilirkişi raporunda taşınmazın imar - ihya gerektirmeyen doğal tarla olduğunun belirtildiğini, taşınmazın orman sınırları dışında olduğunu , orman olup sonradan orman sınırları dışına çıkarılan yerlerden de olmadığını, taşınmazın 70 yıldır kullanıldığını, taşınmaz içerisindeki ağaçların da davalı ve babası tarafından dikildiğini belirterek, resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesinin kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 361 inci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713 üncü maddesi, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’un 14, 17 ve Geçici 8 ince maddesi ve 6831 sayılı Kanunun 1 inci maddesi,

3. Değerlendirme

1. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2. 6831 sayılı Kanun'un orman sayılan yerleri düzenleyen 1 inci maddesinin j bendinin karşıt anlamından (mefhum-u muhalifinden), orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan funda veya makilerle örtülü yerlerin orman sayılacağı sonucuna ulaşılmaktadır. Orman Kadastrosu ve 2/B Uygulama Yönetmeliğinin 14/o maddesinde, orman ve toprak muhafaza karakteri; üzerindeki bitki formasyonu ile taşkınları, şiddetli yağış sonrası oluşan zararlı akışları, toprak erozyonunu, toprağın strüktür ve tekstürünün bozulmasını önleyici, su verimini artırıcı etkisi bulunan ve eğimi % 12 den fazla olan yerler olarak tanımlanmıştır. Orman Kanunu’nun 23. maddesinde de, Ziraat Vekaletince, arazi kayması ve yağmurlarla yıkanması tehlikesine maruz olan yerlerdeki ormanlarla, meskün mahallerin havasını, şose ve demiryollarını, toz ve kum fırtınalarına karşı muhafaza eden ve nehir yataklarının dolmasının önüne geçen veya memleket müdafası için muhafazası zaruri görülen Devlet ormanları veya maki veya fundalarla örtülü yerlerin daimi olarak muhafaza ormanı olarak ayrılabileceği düzenlenmiştir.

Tüm bu düzenlemelere göre, makilik, fundalık, çalılık, pırnallık, meşelik v.b. türünden bitki örtüsü ile kaplı yerlerin, eğiminin % 12 den fazla olmasının tek başına o yerin orman ve toprak muhafaza karakteri taşıdığı anlamına gelmeyeceği ve dolayısıyla orman sayılan yerlerden sayılması için yeterli bulunmayacağı anlaşılmaktadır.

Bu tür yerlerin orman ve toprak muhafaza karakteri taşıması için eğime ilave olarak yukarıda belirtilen diğer unsurlarında bir ya da birkaçının birlikte bulunması gerekmektedir. Uzman bilirkişilerince, yukarıda belirtilen bitki örtüleri ile kaplı % 12 den fazla eğime sahip yerlerin orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyıp taşımadığına ilişkin rapor hazırlanırken; raporun, bölgenin ve arazinin genel yapısı, iklim ve mevsim özelliği, toprağın cinsi, su ve rüzgar erozyonuna göre durumu, eğimin şiddeti, bitki örtüsünün türü, kök ve gövdesinin niteliği, toprağa tutunma özelliği, gerekirse laboratuarda yapılacak toprak analizi ile elde edilecek bilimsel veriler ve maddi bulgulara aykırı düşmeyen, hüküm kurmaya yeterli, Yargıtay’ın, yerel mahkemenin ve tarafların denetimine elverişli olmasına özen gösterilmelidir. Dava dosyasının somut özelliği ile irtibatlandırılmamış, kanun ve yönetmelikteki tabirlerin tekrarı şeklindeki genel ve soyut açıklamalarla yüksek eğimli yerlerin orman ve toprak muhafaza karakterini doğrudan taşıdığı yönündeki raporlar hüküm kurmaya yeterli görülmemelidir.

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde 28.12.2017 tarihinde yapılan keşif sonrasında alınan orman bilirkişi raporunda; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları dışında orman sayılmayan yerlerden olduğu, dava konusu taşınmazın en eski tarihli memleket haritasında yeşile boyalı alan olarak gösterildiği ve taşınmaz üzerinde herhangi bir simgenin bulunmadığı, taşınmaza yakın kısımların ise yeşile boyalı "ibreli ağaç" simgesi ile gösterildiği, 1954 yılı hava fotoğrafında ise maki formasyonuna ait bitki örtüsü olduğunun, ibreli ağaç olmadığının tespit edildiği, 1995 yılı memleket haritasında taşınmazın açıklık olarak göründüğü ve üzerinde zeytin ağaçlarının bulunduğu , 1993 yılı hava fotoğrafında ise topraklı alan ve taşlık - kayalık olduğu, taşınmazın doğal eğiminin %30 olduğu, taşınmazın üzerinde maki formasyonuna ait bitki örtüsü bulunduğu, üzerinde asli orman ağacı bulunmadığı, üzerindeki bitki formasyonu ile taşkınlıkları şiddetli yağış sonrası oluşan zararlı akışları, toprak erozyonunu, toprak strüktür ve tekstürünün bozulmasını önleyici, su verimini artırıcı etkisinin bulunmadığı, öncesinin orman ve toprak muhafaza karakteri taşımayan makilik olduğu, orman olmadığı tespit edilmiştir. Yine alınan ziraat bilirkişi raporunda;, toprak yüzeyinin yaklaşık % 50 - 60 taşlık olduğu, taşınmazın üzerinde yağışa bağlı buğday yetiştiriciliği yapıldığı ve yaşları yaklaşık 60 - 70 olan 9 adet zeytin ağacının bulunduğu, keşif tarihi itibariyle 30 yıldır tarım yapıldığı, orman bilirkişisinini raporunda belirtildiği gibi orman sayılmayan yerlerden olduğu tespit edilmiştir.

3. Hal böyle olunca; tüm dosya kapsamına göre, dava konusu taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında olup, salt eğiminin % 30 olmasının, taşınmazın orman olduğu anlamına gelmeyeceği, aynı zamanda Kanunun ve Dairemizin de aradığı anlamda az yukarıda açıklandığı üzere toprak muhafaza karakteri taşıması da gerektiği, ancak orman bilirkişi raporunda ayrıntılı şekilde açıklandığı üzere, taşınmazın % 30 eğiminin yanında toprak muhafaza karakteri taşımadığı, dolayısıyla orman olmadığının sabit olduğu, yine taşınmazın her ne kadar 30 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı ve imar ihyasının tamamlandığı belirtilmiş ise de, imar - ihyasının tam olarak ne zaman tamamlandığının belirtilmediği, taşınmazın hali hazırda % 50 - 60 taşlık olduğu, üzerinde yaşları yaklaşık 60 - 70 olan 9 adet aşılanmış zeytin ağacı olduğu belirtilmiş ise de, taşınmazın yüz ölçümünün 5313,53 m2 olduğu gözetildiğinde, taşınmazın ekonomik amaca uygun kullanımının söz konusu olmadığı, dolayısıyla davalının dava konusu taşınmaz üzerinde kanunun aradığı anlamda imar ihya ve zilyetlikle kazanma koşullarını sağlamadığı anlaşıldığına göre, Bölge Adliye Mahkemesinin davanın kabulüne karar vermesinde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte, davacı Hazinenin talebi de gözetilerek, taşınmazın tespitteki niteliğiyle Hazine adına tescili ile üzerindeki muhdesatların davalıya ait olduğuna dair şerh verilmesi gerekirken, salt eğim gözetilerek, %12' nin üzerinde eğim olan yerlerde taşınmazın toprak muhafaza karakteri taşıyacağının kabulü ile taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilmesi doğru görülmemiştir.

VI. KARAR

Davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının (V.C.3.1) nolu bentte yazılı nedenlerle REDDİNE,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının (V.C.3.2) nolu bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA,

3402 sayılı Kanun'un 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,23.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22875, Karar No: 2022/1816, Tarih: 09.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/22875 E.  ,  2022/1816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun öğrenim gördüğü Kadirli Aydınoğlu Tufanbey Ortaokulu’nda müdür yardımcısının odasında bulunan masa camını yumruklayarak kırması şeklindeki eylemine uyan TCK'nın 152/1-a, 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık zamanaşımı süresinin, 15/01/2015 olan mahkumiyet tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 09/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7697, Karar No: 2013/8551, Tarih: 20.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/7697 E.  ,  2013/8551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin 03.12.2012 tarihli geri çevirme kararı tam olarak yerine getirilmemiştir. Bu nedenle;

Davalı ... vekili mahkeme kararını (davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği üzerine) temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken temyiz harcının alındığına dair belge ya da bilgi dosyada bulunmamaktadır. Söz konusu dilekçenin mahkeme temyiz defterine süresinde kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespitinden, süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulmasından, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11205, Karar No: 2022/10356, Tarih: 17.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11205 E.  ,  2022/10356 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA 19. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1) Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararının sanığa 25/03/2015 tarihinde tebliğ edildiği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesi beklenmeden 25/02/2015 tarihinde infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının yükümlüye 25/03/2015 tarihinde tebliğ edildiği ve sanığın 03/04/2015 tarihinde başvurduktan sonra uyarıya rağmen yükümlülüklere uymadığının tespit edilmesi üzerine denetimli serbestlik dosyasının kapatıldığı, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirmediğinden bahisle yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre;

2) Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının erteleme süresi zarfında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının erteleme süresi zarfında işlemişse; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesi uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 17/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3057, Karar No: 2017/6691, Tarih: 21.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/3057 E.  ,  2017/6691 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde; mevkiinde kain ve tapunun 5 pafta, 21250 parselinde kayıtlı bulunan taşınmazın 3 kat 9 nolu bağımsız bölümün maliki olduğunu, dairesinin çatının altında olması nedeniyle davalılar tarafından beton delinmek suretiyle monte edilen çanak antenler nedeniyle dairesine su sızdığını ve 15.228,00 TL zarar doğduğunu, sayılı dosyası ile yapılan tespit raporunun iddialarını doğruladığını, taşınmazın tasdikli projesinde terasın üzerinin çatı ile kapanmış olarak göründüğünü ancak buna riayet edilmediğini belirterek davanın kabulü ile 15.228,00 TL zararının davalılardan hisseleri oranında alınarak tarafına ödenmesine, terasın açık kısmının tüm bina sakinlerinin iştirakleri ile çatı ile kapattırılmasına, yargılama giderlerinin davalılara yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının dairesinde oluşan zararın tazmini için gerekli olan 1.500,00 TL'nin davalılardan tahsiline, çatı onarım bedeli olan 13.487,40 TL'nin tüm kat maliklerinden arsa payları oranında tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesinin birinci fıkrasında "kat malikleri, anagayrimenkulün bakımını ve mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar", ikinci fıkrasında ".... ortak yer ve tesislerdeki bir bozukluğun anayapıya veya bağımsız bir bölüme veya bölümlere zarar verdiğinin ve acilen onarılması gerektiğinin veya anayapının güçlendirilmesinin zorunlu olduğunun mahkemece tespit edilmiş olması halinde, bu onarım ve güçlendirmenin projesine ve tekniğine uygun biçimde yapılması konusunda kat maliklerinin rızası aranmaz.” hükmüne yer verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerle bilirkişi raporunun içeriğinden, taraflara ait anataşınmazın mimari projesinde ahşap oturtma ve kiremit kaplı çatı olmasına rağmen çatının üzerinde gezilebilir teras çatı olarak yapıldığı ve zemine monte edilen 8 adet çanak anten nedeniyle çatı altında bulunan dairelerin zarar gördüğü tespit edilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerle bilirkişi raporunun içeriğinden, taraflara ait anataşınmazın mimari projesinde ahşap oturtma ve kiremit kaplı çatı olmasına rağmen çatının üzerinde gezilebilir teras çatı olarak yapıldığı ve zemine monte edilen 8 adet çanak anten nedeniyle çatı altında bulunan dairelerin zarar gördüğü tespit edilmiştir.

Buna göre, çatının projesine uygun onarımı için gerekli masrafların ve yapılacak işlerin bilirkişice tespit edilmesi, Kat Mülkiyeti Kanununun 35. maddesinin (d) bendi uyarınca anataşınmazın korunması, onarımı ve bakımının yöneticinin görevleri arasında olduğundan yöneticinin bu işi kat maliklerinden toplayacağı avansla yapacağı da dikkate alınarak bilirkişinin saptayacağı çatı onarım maliyetinin kat maliklerinden (davacı da dahil) avans niteliğinde olarak Kanunun 20/b maddesi uyarınca arsa payları oranında toplanmasına, masrafların daha fazla olması halinde kalan kısmın da kat maliklerinden alınması suretiyle onarımın yapılması için

varsa öncelikle yöneticiye yetki ve uygun bir süre verilmesine, yöneticinin bulunmaması veya yöneticinin kendisine verilen görevi yerine getirmemesi halinde ise davacının yetkilendirilmesine karar verilmesi gerekirken, çatı onarım bedelinin kat maliklerinden arsa payları oranında tahsiline karar vermekle yetinilmesi ve dosyadaki tapu kayıtlarına göre anataşınmazda kat maliki olmayan davalı ... için pasif husumetten red kararı verilmemiş olması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 21/09/2017 günü oy birliği ile karar verildi.