muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5975, Karar No: 2014/14901, Tarih: 01.07.2014

Davalı vekili, davacının fiilen elektrik bakım, onarım ve arıza işinde çalışmaması nedeni ile bakım tazminatı talep edemeyeceğini, iş güçlüğü tazminatının ise ödendiğini savunmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının elektrik teknisyeni olması nedeni ile bakım tazminatına ve iş güçlüğü tazminatına hak kazandığı belirtilerek bakım ve iş güçlüğü tazminatı hesaplanmıştır.

Dosya içindeki bordrolara göre davacının kadro unvanının ETİB teknisyeni olduğu sabittir. Davalı işveren davacının bakım ve arıza işlerinde çalışmayıp Tahakkuk Müdürlüğünde çalıştığını belirtmiştir. Davacı tanıkları davacının kaçak ve tahakkuk servisinde çalıştığını beyan ettikleri gibi dosya içinde bulunan görevlendirme belgelerinden de davacının kaçak ve tahakkuk servisinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Tanık anlatımları ve dosya içindeki Kaçak ve Tahakkuk Müdürlüğü'nün görev tanımı dikkate alındığında davacının fiilen bakım-onarım-arıza işinde çalışmadığı ortaya çıkmaktadır. Davalı işyerinde uygulanan İTİS’in 99. maddesinde %14 bakım tazminatına hak kazanacaklar arasında ETİB Teknisyeni kadrosu açıkça düzenlenmiş olup bakım onarım işinde fiilen çalışma şartı aranmaktadır. Aynı İTİS’in uygulandığı Menderes EDAŞ'da çalışan işçiler tarafından açılan davalarda davacının ETİB başteknisyeni olmasına karşın fiilen bakım işinde çalışmadığından ödenmeyen bakım tazminatı alacağı için açılan davada mahkemece talebi reddedilmiş olup bu karar 9.Hukuk Dairesi'nin 12.03.2013 gün ve 2010/50180 E. 2013/8653 K. sayılı kararı ile onanmıştır. (Aynı şekilde fiilen görev ünvanında çalışılmaması nedeni ile talebin reddi gerektiğine dair 9.Hukuk Dairesi'nin 14.05.2014 tarih ve 2012/10420 Esas ve 2014/15659 Karar sayılı kararı). Bu nedenle davacının kadro unvanının ETİB teknisyeni olmasına karşın fiilen arıza ve bakım-onarım işinde çalışmadığı anlaşıldığından bakım tazminatı talebinin reddi, iş güçlüğü tazminatının da bu duruma göre değerlendirilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile bu taleplerin kabulü hatalı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 01/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11316, Karar No: 2022/9442, Tarih: 25.10.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/11316 E.  ,  2022/9442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine dair Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.03.2022 gün ve 2020/414 Esas, 2022/75 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 25.10.2022 tarihinde Üye ...'un karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

İlk derece mahkemesi, akıl hastası yirmi bir yaşındaki mağdureye karşı birden fazla kez rızasıyla cinsel ilişkiye girerek nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık hakkında TCK’nun 102/2 fıkrasından 12 yıl, 102/3-a bendinden 18 yıl, 43/1 fıkrasından 22 yıl 6 ay ve 62 maddesinden indirim yaparak 18 yıl 9 ay hapis cezası vermiştir. Bölge adliye mahkemesi, mahkumiyet hükmüne karşı istinaf talebini esastan reddetmiştir.

ATK raporunda, mağdurede bulunan atipik efektif bozukluğu nedeniyle işlenen suça karşı kendisini koruyamayacağı, durumunun ilk bakışta hekim olmayanlarca anlaşılamayacağı, yakın veya tekrarlayan görüşmelerle anlaşılabileceği ve beyanlarına ana hatlarıyla itibar edilebileceği bildirilmiştir. Mağduredeki bilişsel gerilim geriliği % 25 düzeyindedir ve dört kez hastanede yatarak psikolojik tedavi görmüş, iki kez intihara teşebbüs etmiştir. Sigara ve esrar maddesine alışmış, önceden de evden kaçıp uzun süre gelmediği günler olmuştur. Mağdurenin başından daha önce cinsel tecrübeler geçmiştir.

Mağdure 11.03.2016 günü evlerinden gezmek amacıyla çıkmış, 17.03.2016 günü dönmüştür. Bu süre içinde sanıkla tanışıp beraber gezdikleri, mağdurenin sanığı öperek hoşlandığını söylediği, sanığa ait eve gizlice gece vakti pencereden giren mağdurenin isteğiyle cinsel ilişkiye girdikleri, birkaç gece bu şekilde girdikleri evde toplam üç kez cinsel ilişki yaşadıkları, son gün kafede bulundukları sırada ihbarla yakalandıkları anlaşılmaktadır.

Mağdure 11.03.2016 günü evlerinden gezmek amacıyla çıkmış, 17.03.2016 günü dönmüştür. Bu süre içinde sanıkla tanışıp beraber gezdikleri, mağdurenin sanığı öperek hoşlandığını söylediği, sanığa ait eve gizlice gece vakti pencereden giren mağdurenin isteğiyle cinsel ilişkiye girdikleri, birkaç gece bu şekilde girdikleri evde toplam üç kez cinsel ilişki yaşadıkları, son gün kafede bulundukları sırada ihbarla yakalandıkları anlaşılmaktadır.

Mağdure zorlama olmadan rızasıyla cinsel ilişki yaşadıklarını, akıl hastalığını sanığın bilmediğini, bazen artan cinsel dürtülerini kontrol edemediğini ve sanıktan şikayetinin olmadığını anlatmıştır. Mağdurenin babası da rızasıyla kızının cinsel ilişki yaşadığını ve sanıktan şikayetinin olmadığını mahkemeye bildirmiştir.

Sanık olayı mağdure gibi anlatmış, mağdurenin kendisini öptüğünü, altı gün içinde rızasıyla üç kez ilişkiye girdiklerini, gündüz dışarıda gezip gece evlerine pencereden mağdureyi gizlice aldığını, hal ve hareketlerinde bir gariplik bulunmadığını, bir süre sonra arkadaşı ve annesinin mağduredeki garipliği fark ettiklerini, davranışları rahatsız edici olmaya başlayınca yakalandıkları yere götürdüğünü, akıl hastalığını önce fark etmediğini anlatmıştır.

Hukuki sorun, akıl hastalığı bulunan mağdure ile rızasıyla sanığın gerçekleştirdiği cinsel ilişkilerin suç olup olmadığı, akıl hastası kişilerin cinsel hayat yaşamasının kanunda suç olarak düzenlenip düzenlenmediği ve akıl hastası kimseyle rızalı cinsel ilişkinin hangi hallerde cinsel saldırı suçunu oluşturduğu hususlarıdır.

TCK’nun 102/1, 2 ve 3-a bendi düz mantıkla okunup uygulandığında akıl hastalarına cinsel bir hayat tanınmadığı, onların bu ihtiyacının gözetilmediği ve cinsel davranışı gerçekleştiren herkesin cezalandırılacağı sonucu çıkmaktadır. Uygulamada bu şekilde yerleşmiş ve akıl hastası bir kimseyle cinsel bir davranış yaşayan herkes istisnasız cezalandırılmaktadır.

Akıl hastası mağdura karşı zorla gerçekleştirilen cinsel davranışların suç olduğu konusu tartışmasızdır. Sorun akıl hastası mağdurun iradi olarak cinsel davranışları istemesi ve fail ile birlikte karşılıklı olarak cinsel davranışları veya cinsel ilişkiyi yaşamalarında ortaya çıkmaktadır. Akıl hastası olup rızasıyla cinsellik yaşayan mağdurun cinsel partnerinin suç işleyip işlemediği sorunlu konuyu oluşturmaktadır.

Cinsellik bütün canlılar için doğuştan gelen, belli sürelerde periyodik olarak tatmin edilmesi gereken doğal ve normal bir ihtiyaçtır. Akıl hastası kimselerin de bir cinsel özgürlüğü ve cinsel hayatı olmalıdır. Kültürel ve normatif bir alanı düzenleyen ceza hukukunun doğal ihtiyaçların tatmin yollarını kapatması düşünülemez. Bütün engellilerin cinsel hayatı ve cinsel özgürlükleri de hukukun koruması altındadır ve cinsel hayatlarına saygı duyulmalıdır.

Cinsellik bütün canlılar için doğuştan gelen, belli sürelerde periyodik olarak tatmin edilmesi gereken doğal ve normal bir ihtiyaçtır. Akıl hastası kimselerin de bir cinsel özgürlüğü ve cinsel hayatı olmalıdır. Kültürel ve normatif bir alanı düzenleyen ceza hukukunun doğal ihtiyaçların tatmin yollarını kapatması düşünülemez. Bütün engellilerin cinsel hayatı ve cinsel özgürlükleri de hukukun koruması altındadır ve cinsel hayatlarına saygı duyulmalıdır.

İnsan zekası, yaş, eğitim durumu, yaşanılan çevre, genetik yapı gibi bir çok unsurun birleşerek oluşturduğu bilinç düzeyini ifade etmektedir. Akıl hastalığı, izafidir. İleri derecede akıl hastalığını herkesin fark etmesi mümkün iken birçok akıl hastalığını hekimlerin bile teşhisi ancak uzun süreli gözlem, tetkik ve tahlil sonuçlarıyla mümkün olabilmektedir. İlaçlarını düzenli kullanan veya belirli periyotlar içinde değişiklik gösteren hastalığın kişideki belirtilerini fark etmek oldukça zordur.

Türkiye, 5825 sayılı kanunla onaylanmasını uygun bulduğu “Engellilerin Haklarına İlişkin Sözleşme”yi 14.07.2009 günü Resmi Gazetede yayınlayarak yürürlüğe sokmuştur. Bu sözleşmenin 1’inci maddesinde “engellilerin tüm insan hak ve özgürlüklerinden tam ve eşit bir şekilde yararlanması ve insanlık onurlarına saygıyı güçlendirme” amacı bulunduğu kabul edilmiştir.

Engelli kavramı, 2’inci fıkrada tanımlanmıştır; “Diğer bireylerle eşit koşullar altında topluma tam ve etkin bir şekilde katılmalarının önünde engel teşkil eden uzun süreli fiziksel, zihinsel, düşünsel ya da algısal bozukluğu bulunan kişiler” engellidir. Sözleşmeyle engelliğe dayalı ayrımcılık yasaklanmıştır. Yine sözleşmenin 23/1-a bendinde “evlilik çağına gelmiş engellilerin evlenme ve aile kurma hakkının tanınması ve bu hakkın evlenmek isteyen eşlerin serbest iradeleri ve rızaları doğrultusunda kullanılması” devletlere bir yükümlülük olarak getirilmiştir. Ayrıca sözleşmenin 23/1-c bendinde de “engellilerin diğer bireylerle eşit koşullar altında doğurganlıklarından mahrum bırakılmama” yükümlülüğü getirilmiş, sırf engelli olmak kısırlaştırma için yeterli görülmemiştir. Ruh veya beden bakımından engelli olan kimselerin evlenmesi, cinsellik yaşamaları, çocuk sahibi olmaları mümkündür. Ayırt etme gücü olmayan akıl hastaları dışında diğer bütün akıl hastalığı veya zayıflığı, cinsellik yaşamaya, evlenmeye, çocuk sahibi olmaya hukuki veya tıbbi bir engel değildir. Akıl hastalarının da cinselliklerini yaşamaya hakları vardır, dolayısıyla rızaları da geçerlidir. İç hukukumuzun bir parçası haline gelen sözleşmeye uygun olarak TCK’nun 102/3-a bendinin yeniden yorumlanması zorunlu hale gelmiştir.

765 sayılı eski kanunda “akıl hastalığı suçun unsuru” iken 5237 sayılı kanunda hatalı olarak akıl hastalığını da içine alan ruh veya beden bakımından kendisini savunamamak nitelikli hal olarak kabul etmiştir. Bu hükümle kanunun cezalandırdığı konu anlaşılmayarak düzenleme düz mantık uygulanarak akıl hastası kimselerle gerçekleştirilen her türlü cinsel aktivite suç sayılmıştır. Yargıtay özel dairesinin sürdürdüğü uygulamada, akıl hastası kimselere cinselliklerini yaşayabilecekleri hiçbir özel alan bırakılmamıştır.

Akıl hastası mağdura karşı işlenen cinsel davranışların suç oluşturması için;

1-) “Ayırt etme gücünü bütünüyle ortadan kaldıracak ve evlenmesine engel olacak” derecede ağır bir akıl hastalığı bulunması,

2-) Mağdurun bu durumunu failin bilmesi,

3-) Failin mağdurun ruh sağlığındaki bozukluğu kötüye kullanması,

4-) Mağdurun rızasının olmaması veya rıza vermeyecek durumda bir ruh ve sinir hastalığının pençesinde olması şartları birlikte aranmalıdır.

Mağdurun akıl hastası olması, cinsel davranışlara rızasının olamayacağına ve failin doğrudan cezalandırılmasına yol açacak şekilde genişletilmemelidir.

TCK’nun 102/3-a bendinde açıkça ifade edilmese bile eğer cinsel davranış mağdur bakımından bir kötüye kullanma oluşturmuyorsa artık faili cezalandırmanın anlamı kalmamaktadır. Kötüye kullanma, isteği dışında mağduru cinsel davranışa katlanmaya zorlama, ikna etme, kötü davranarak yaralama, cinsel ilişkinin görüntüsünü çekerek onu küçük düşürme veya başkalarının da cinsel ilişki kurması için yayma, sömürme benzeri hallerdir. Failin kötüye kullanma amacı olmadan akıl hastalığı veya zayıflığı olan kimseler ile gönüllü ilişkileri cezalandırmaya değer kötülük teşkil eden davranışlar değildir. İradi olarak davranması mümkün akıl hastalarının cinsel özgürlüğü sınırlandırılmamalı, onunla cinsellik yaşayan fail cezalandırılmamalıdır. İradi davranabilen bir kimsenin cinsel hayatını bizzat kendisinin düzenlemesine müsaade edilmeli, bu konu hukukun cezalandırdığı alan dışında tutulmalıdır.

Akıl hastasının vücudu üzerinde gerçekleştirilen her cinsel davranış suç oluşturmamaktadır. Suç olabilmesi için akıl hastalığının ya ileri derecede ağır olması veya mağdurun bu durumunu bilen fail tarafından kötüye kullanılması gerekmektedir.

Akıl hastasının vücudu üzerinde gerçekleştirilen her cinsel davranış suç oluşturmamaktadır. Suç olabilmesi için akıl hastalığının ya ileri derecede ağır olması veya mağdurun bu durumunu bilen fail tarafından kötüye kullanılması gerekmektedir.

Sanık mağdurdaki akıl hastalığını bilerek bu durumu kötüye kullanmak suretiyle cinsel ilişki kurmamıştır. Rızasıyla cinsellik yaşayabilecek mental kapasiteye sahip olan mağdure, sanıkla tanışıp onu öperek ilk cinsel davranışlara kendisi başlamıştır. Evden önceden de kaçan mağdurenin bulunması için olay intikal etmiştir. Rıza dışı gerçekleştirilmiş bir cinsel davranış yoktur. Mağduredeki akıl hastalığının evlenmesine engel olup olamayacağı belirsizdir. Mağdur soruşturma ve duruşmada olayları ayrıntılı olarak kendince mantıklı bir biçimde anlatabilecek zekaya sahiptir. Hekim olmayanların mağdurdaki akıl hastalığını fark etmesi mümkün değildir. Sanık, mağdurdaki anormal durumu, akıl hastalığını arkadaşına sorup öğrenmiştir. Bu durumun farkına vardıktan sonra mağduredeki noksanlığı kötüye kullandığı mantıki çıkarımı yapılamamaktadır. Velevki sanık mağduredeki anormalliği annesi ve arkadaşının ikazlarıyla fark etmiş olsa bile işlediği davranışın suç olduğunu bilerek kasten devam ettirdiği kanaatine varılamaz. Mağdure ve babası sanıktan şikayetçi bile değildir. Akıl hastası mağdurun bu durumunu fark etmeyen saf sanığın rızalı cinsel ilişkileri genel kamu düzenini bozduğu ve ağır bir cezayı hak ettiği ileri sürülemez. Bu nedenle sanığın mağdureyle gönüllü yaşadığı cinsel ilişkiler suç oluşturmayıp cezalandırmayı gerektirmemekte ve ortada TCK’nun 102/2 ve 3-a bendini ihlal eden hukuka aykırı, cezalandırmayı gerektiren tipik bir fiil bulunmamaktadır.

Yukarıda sıralanan gerekçelerle sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü, ya suç olmayan bir fiili cezalandırdığı için hukuka aykırı olduğundan ya da en azından mağduredeki akıl hastalığını sanığın bilmediği ve hataya düştüğü kabul edilerek kastı kaldıran hatadan yararlandırılması için bozulması ve sanığın tahliyesi yerine temyiz itirazlarının esastan reddine ve hükmün onamasına dair sayın çoğunluğun kararına iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/16084, Karar No: 2012/195, Tarih: 09.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/16084 E.  ,  2012/195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasının 765 sayılı TCK.nun 59. maddesi uyarınca 1/8 oranında indirilerek 393 TL olması gerekirken, 343 TL olarak eksik belirlenmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 09.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2559, Karar No: 2010/779, Tarih: 28.01.2010

**21. Hukuk Dairesi         2009/2559 E.  ,  2010/779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde Temmuz 1981 tarihinden itibaren 3 ay çalıştığının tespiti ile yaşlılık aylığı bağlanmasına, aksine kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde 1981 yılı Temmuz ayı sonlarından itibaren 3 ay süreyle fiili olarak 506 sayılı Yasa'ya tabi zorunlu sigortalı olarak çalıştığının tesbiti ile aykırı Kurum işleminin iptali ve tahsis talep tarihi itibariyle yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tesbiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, "davacı ... sigorta sicil numaralı ...'un 07.08.1981 tarihinde ...’a ait sanat yapıları inşaat işyerinde asgari ücretle çalışmış olduğunun tespitine,kurumun karşı işleminin iptaline," karar verilmesi doğrudur. Ancak “davacının kuruma yaşlılık aylığı bağlanması için yapmış olduğu 29.04.2008 tarihli müracaatı izleyen aybaşından itibaren yaşlılık aylığı bağlanması için diğer şartlar oluşması halinde 01.05.2008 tarihinden itibaren kendisine yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine” şeklinde şarta bağlı hüküm kurulması hatalı olmuştur.

HUMK'nun 389. maddesinde, Mahkeme kararında taraflara yükletilen görev ve verilen hakların şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde açık olarak yazılması öngörülmüştür. Hüküm fıkrası, kararın esası olup, açık ve infazı mümkün olmalıdır. Şarta bağlı ve terditli olarak hüküm kurulamaz. Davanın açıldığı tarihteki duruma göre hüküm fıkrasında, asıl talep ile yardımcı talepler hakkında, şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde, açık olarak karar verilmelidir.

Yapılacak iş; davacının tahsis talep tarihi itibariyle emeklilik aylığına hak kazanıp kazanmadığına ilişkin yasal koşulların somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediğini tüm unsurlarıyla birlikte araştırıp, tahsis koşullarını değerlendirdikten sonra, bu konuda açık ve tereddüde yer bırakmayacak şekilde karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde şarta bağlı hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28739, Karar No: 2012/32107, Tarih: 01.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/28739 E.  ,  2012/32107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 15.06.2011 tarih 2009/3535 esas 2011/8432 sayılı düzelterek onama kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 24.05.2012 tarih 2012/120715 sayılı itiraznamesi ile sanık müdafiinin ek temyiz dilekçesinde ve sanık tarafından karar düzeltme talep yazısı ekinde sunulan raporlarda suç tarihinden önce ruhsal rahatsızlığının bulunduğunun belirtilmesi karşısında İstanbul ATK ilgili ihtisas dairesinden TCK'nin 32/1-2. maddelerine göre sanık hakkında rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi için Dairemiz düzelterek onama kararının kaldırılarak belirtilen gerekçelerle mahkeme kararının bozulması talebiyle Yüksek Yargıtay Birinci Başkanlığına dosyanın gönderilmesinden sonra 05.07.2012 tarih ve 6352 sayılı yasanın 99. maddesiyle ile 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesine eklenen 2 ve 3. bentler ile aynı yasanın geçici 5. maddesi ile 5320 sayılı Ceza muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli hakkındaki Kanuna eklenen geçici 5. madde hükmü uyarınca Yüksek Yargıtay Ceza Genel kurulunca henüz karara bağlanmayan dosyanın itirazen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Yerinde görülen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2- Dairemizin 15.06.2011 tarih 2009/3535 esas, 2011/8432 sayılı düzelterek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine ancak;

A-Sanık hakkında Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen 29.03.2007 tarihli yazıda “08.05.2006-01.06.2006 tarihleri arasında iki uçlu mizaç bozukluğu (manik epizod) tanisiyle hastanede yatarak tedavi gördüğünün belirtilmesine,yine Bilecik Devlet Hastanesi Nöroloji uzmanı ve Psikiyatrı uzmanı doktor tarafından tanzim olunan raporlarda 16.12.2011 tarihinden önce 5 yıldır “bipolar affektif bozukluk” tanısıyla tedavi edildiğinin, 2006 yılında başlamış ağır geçirilmiş psikotik özellikli duygudurum epizodu teşhisi yazılı belgeler nazara alınarak sanığın tedavi gördüğü hastanelerden tedavi belgeleri temin edildikten sonra sanık ile birlikte İstanbul ATK ilgili ihtisas dairesine gönderilerek, suç tarihi itibariyle sanık hakkında TCK 32/1-2. maddelerinin tatbiki gerekip gerekmediğine dair raporu aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde eksik soruşturmayla hüküm tesisi,

B-Kabule göre de, sanık hakkında mahkumiyet hükmünün kanuni sonucu olarak 5237 sayılı yasanın 53/1 maddesinde 5 bend halinde sayılan hak yoksunluklarının tamamına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

B-Kabule göre de, sanık hakkında mahkumiyet hükmünün kanuni sonucu olarak 5237 sayılı yasanın 53/1 maddesinde 5 bend halinde sayılan hak yoksunluklarının tamamına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 01.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.