muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/4397, Karar No: 2006/7974, Tarih: 11.07.2006

Bu tesbitler karşısında  yasal faiz oranlarının 19.12.1984 tarihine kadar %5, 20.12.1984- 31.12.1997 arasında %30, 1.1.998-14.12.1999 arasında %50, 15.12.1999-16.5.2002 arasında 60, 17.5.2002-13.6.2003 arasında %55,  14.6.2003-7.10.2003  arasında %50 8.10.2003-14.6.2004 arasında %43, 15.6.2004-12.1.2005 arasında %38, 13.1.2005 30.4.2005  arasında %32, 1.5.2005-.31.12.2005 arasında %12, 1.1.2006 tarihinden itibaren 9  olarak uygulanması gerekir.

İhtilaf konusu uyuşmazlıkta mahkemece hükme esas alınan  bilirkişi raporunda birikmiş faiz hesabı yapılırken faiz oranlarını yukarıda açıklandiği şekilde değil Bütçe Kanunu ile belirlenen  oranlar  esas alınmak  ve  oranlar değiştiği halde temerrüt tarihi ile  son ödeme tarihi arasındaki sürede  temerrüt  tarihindeki  oran üzerinden  hesaplama yapılmak suretiyle  faiz alacağının eksik hesaplandığı görülmektedir.  Bu raporun hükme dayanak alınacak  içerikte  olmadığı ortadadır.

Yapılacak iş; aktüerya hesabında uzman bir bilirkişi marifetiyle faiz alacağı  hesabını yukarıda açıklanan oranlar ve esaslar dahilinde  yeniden yaptırmak  ve çıkacak  sonuca göre karar vermektir. .

Mahkemece  bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin  yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,  ıslah dilekçesinde fazlaya ilişkin hakkını saklı tutan davacı vekilinin hukuki yararının  bulunduğunun kabulüyle   bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine, 11.7.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/900, Karar No: 2011/3432, Tarih: 25.04.2011

**5. Ceza Dairesi         2010/900 E.  ,  2011/3432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla ırza geçmeye teşebbüs suçundan sanık ...'un yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26.09.2008 gün ve 2008/214 Esas, 2008/293 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Lehe yasanın tespiti sırasında 765 sayılı TCK.nun 416/1, 61 ve 59. maddeleri uyarınca temel ceza asgari hadden belirlenip, teşebbüsten dolayı en lehe oran üzerinden indirim yapıldığı halde, 5237 sayılı Yasa gereğince teşdiden ceza tayin edilip, teşebbüs nedeniyle 2/3 oranında indirim yapılarak orantılılık ilkesine aykırı biçimde karşılaştırma yapılmış ise de; temel cezanın alt sınırdan tayini, artırım ve indirimlerin ise en lehe oranlar üzerinde yapılması halinde dahi sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanunun 102/2, 3-d, 35 ve 62. maddelerinin açıkça aleyhe sonuç doğurduğu anlaşıldığından, bu husus sonuca etkili görülmeyerek bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 25.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1914, Karar No: 2017/5214, Tarih: 19.06.2017

**14. Hukuk Dairesi         2017/1914 E.  ,  2017/5214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 27.11.2013 gününde verilen dilekçe ile kadastrol parselin ihyası talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 11.06.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, özellikle yargılama sırasında yapılan imar uygulamasının hukuki geçerliliğini koruduğu, imar parsellerinin sicil kayıtlarının dayanağı olan idari işlem iptal edilmediği sürece tapu iptali ve tescil davasının dinlenme olanağının bulunmadığı; öte yandan uyuşmazlığın, dava dışı Pendik Belediyesinin idari işleminden kaynaklandığı ve davalının eldeki davanın açılmasına sebebiyet vermediği gözetilerek hüküm kurulmuş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6295, Karar No: 2016/22225, Tarih: 15.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/6295 E.  ,  2016/22225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, huzurevinde çalıştırılmak üzere istihdam edilen davacının kaloriferi, buhar kazanını yaktığını, getir götür işleri, hasta bakıcılık (yardımcılık) yaptığını, 01/01/2007 tarihinde çocuk ve gençlik merkezinde görevlendirilerek kışın kalorifer yaktığını, yazın getir götür işleri ve temizlik yaptığını, bahçe işlerine yardım ettiğini, davacının emekliliğe hak kazandığını bildirdiğini, kıdem tazminatı, fazla mesai ve sair alacaklarını istediğini ama alacaklarının ödenmediğini , davacının 24/48 mesai usulü ile çalıştığını, hafta sonları ve bayramlarda da çalıştığını, ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, taleplerin zamanaşımına uğradığını, davacının davalı Kurum ile sözleşme imzalayan firmanın elemanı olduğunu, bu nedenle İdare'nin işçilik alacaklarından sorumlu tutulamayacağını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, taleplerin zamanaşımına uğradığını, 31/12/2010 tarihinde davacının kendi isteği ile ayrıldığına dair dilekçe verdiğini, istifa talebinin kabul edildiğinin davalı tarafından ihtarla davacıya bildirildiğini, davacının buna itiraz etmediğini, o halde istifa iradesinin kesinlik kazandığını, müvekkiline emeklilikle ilgili bilgi ve talebin davacıdan gelmediğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davalı şirketinin son alt işveren olmadığı, İhbar olunan Sos şirketinin son alt işveren olduğu, İdarenin asıl işveren, davalı şirketin alt işveren (taşeron) olduğu, alt işveren işçilerin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmasını sürdürmeleri halinde alt işverenler arasında 4857 sayılı iş yasasının 6

. Maddesi anlamında bir işyeri devri kuralının kabul edileceği, işyeri devrinin esasları ve sonuçlarının 4857 sayılı İş Kanununun 6 ıncı maddesinde düzenlendiği, sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceğinin öngörüldüğü, devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu, değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmünün uygulanacağı, anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanması gerektiği, bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumluluklarının, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlı olduğu, işyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumlu olduğu, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlamasının kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmayacağı, o halde kıdem tazminatının işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanması gerektiği, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmesi gerektiği, diğer bir ifadeyle, kıdem tazminatı açısından asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukukî veya fiilî bir bağlantı olsun ya da olmasın, kıdem tazminatı açısından önceki işverenin (devreden) devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, son alt işverenin ise tüm dönemden sorumluluğunun kabulü gerektiği, feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmadığı, işyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile son alt işveren (devralan işveren) müştereken müteselsilsen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu, devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları

bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmadığı, işyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile son alt işveren (devralan işveren) müştereken müteselsilsen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu, devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı, bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacağı, aynı doğrultuda iş yasasının 2 ve 6

. Maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, asıl işveren olan idare devreden diğer şirketlerle birlikte tüm işçilik alacaklarından müştereken ve müteselsilsen sorumlu oldukları, SGK’nun 04.02.2014 tarih ve 676211 sayılı yazısından davacının 01.08.2013 tarihinde kuruma başvurduğu, bilgi giriş formunda işten ayrılış tarihi olarak 31.07.2013 tarihinin yazılı olduğu ve 01.09.2013 tarihinden itibaren aylık bağlandığı, davacının emeklilik nedeni ile işten ayrıldığı, davacı her ne kadar değişik tarihli ihtarnameler ile alacaklarını talep ettiğini beyan etmiş ise de emekli olduğuna dair belgeyi işverene ibraz ettiğine dair delil sunmamış olması nedeniyle kıdem tazminatına dava tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar vermek gerektiği, tanık beyanları, SGK kayıtları ve dosya bir bütün olarak değerlendirildiğinde taleple de bağlı kalınarak davacının 01.01.2000-31.07.2013 tarihleri arasında çalıştığının kabul edildiği, iş sonu alınan istifa dilekçesine Yargıtay içtihatları dikkate alınarak itibar edilmediği, davalının izinlerin kullandırıldığını savunarak, imzalı izin defteri örneği sunduğu, dosyaya ibraz edilen imzalı izin defteri örneğinde davacının 124 gün izin kullandığının belirtildiği, bu durumda dosyaya sunulan belgelere göre işveren davacının bir kısım yıllık izinlerini kullandığının kanıtlanmadığı, tanık beyanları, tanıkların çalıştıkları dönem, SGK kayıtları, işyeri dosyası ve dosyadaki bilgi ve belgeler bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının fazla çalışma, genel tatil ve hafta sonu alacaklarının oluşmadığı, ihbar olunan şirketler hakkında hüküm kurulmadığı, davalı şirketin sorumlu olduğu kıdem tazminatı tutarının hüküm kısmında belirtildiği, toplanan delillerle bilirkişi incelemesi yaptırılmış, bilirkişi düzenlediği 16.11.2014 tarihli raporda davacının alacak miktarlarının hesaplandığı gerekçesi ile kıdem tazminatı ve yıllık izin haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı Şirket vekili ve davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Mahkeme tarafından esas alınan bilirkişi raporu bakımından, Mahkeme'nin gerekçesinde belirtilen 16/11/2014 tarihli bir bilirkişi raporu dosyada bulunmamakta ise de Mahkeme tarafından 08/07/2014 havale tarihli bilirkişi raporunun esas aldığı anlaşılmaktadır. Mahkeme gerekçesindeki tarih hatası maddi hata olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Kıdem tazminatına uygulanan faiz başlangıç tarihi açısından; Mahkeme'nin gerekçesinde “kıdem tazminatına dava tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar vermek gerekmiştir.” denmiş ise de 31/07/2013 tarihden itibaren kıdem tazminatına faiz yürütüldüğü anlaşılmaktadır. 31/07/2013 tarihden itibaren faiz yürütülmesi “kod 8” açıklamalı ayrılış bildirgesinin kuruma bildiriliş tarihinin 31/07/2013 olduğu gözetildiğinde yerinde ise de faiz başlangıç tarihi bakımından Mahkeme gerekçesindeki tarih hatası mahallinde düzeltilebilir maddi hata olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

4-Kıdem tazminatından alt işverenin sorumluluğu açısından; alt işveren kendi nezdindeki iş aktinin sona erme tarihinden önceki hizmet süresi ve kendi nezdindeki iş aktinin sona erme tarihindeki ücret üzerinden hesaplanacak kıdem tazminatından sorumludur.

Somut uyuşmazlıkta, son alt işveren ile organik bağının bulunmaması halinde Şirketi, hizmet süresinin sonuna kadar sorumlu tutulamaz. Bu hususlar araştırılıp irdelenip, bilirkişi raporu denetlenerek davalı kıdem tazminatından sorumlu olduğu miktar belirlenmelidir.

5-Kıdem tazminatı için yapılan ödeme açısından, davacıya son alt işveren 2013 yılında yaptığı belirtilen 2048,44 TL.'nın ödenip ödenmediği davacıdan sorularak, genekirse ödenip ödenmediği bankadan araştırılarak, her 2 davalı açısından borcu ne miktarda sona erdirdiği veya erdirmediğinin ayrı ayrı irdelenmemesi hatalıdır.

6-Yıllık izin ücreti açısından, davalı son alt işveren olmadığından son alt işverenle arasında organik bağ olmaması halinde yıllık izin ücreti alacağından sorumlu tutulamayacağının gözetilmemesi hatalıdır. Bu hususlar araştırılıp irdelenip, bilirkişi raporu denetlenerek davalı yıllık ücretli izin alacağından sorumlu olup olmadığı belirlenmelidir.

7-Yıllık izin ücreti açısından, kök bilirkişi raporundan sonra ibraz edilen yıllık izin belgelerine itibar edilip edilmeyeceği irdelenerek, itibar edilecek ise ek bilirkişi raporundaki bu belgelere ilişkin hesaplama denetlenerek sonuca gidilmelidir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 15/12/2016 tarihinde oybirliği ile kabul edildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3918, Karar No: 2011/5048, Tarih: 26.04.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/3918 E.  ,  2011/5048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyü Köyiçi mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne; fen bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen ve jeolog bilirkişi tarafından dere yatağı olduğu bildirilen 2310.96 m2'lik yerle ilgili davanın reddi ile bu yerin dere yatağı olarak tespitine, aynı krokide (B) harfi ile gösterilen bağ niteliğindeki 745.23 m2, (C) harfi ile gösterilen kagir ev ve evin bir bölümü niteliğindeki 50.00 m2 yüzölçümlü taşınmazların davacı gerçek kişi adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 1966 yılında yapılmış, ve 04/12/1967 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Çekişmeli taşınmazın yer aldığı ... Köyünde 30/05/2005 tarihinde 60 nolu orman kadastro komisyonunca 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosuna başlanmış, sonuçları 10/08/2006 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen davacı yararına 3402 sayılı Yasanın 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 26/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11417, Karar No: 2011/29282, Tarih: 19.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/11417 E.  ,  2011/29282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 19.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2727, Karar No: 2018/7808, Tarih: 21.06.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/2727 E.  ,  2018/7808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocukların, kum-çakıl harfiyet işlerinin yapıldığı şikayetçiye ait ... İnşaat isimli Yol Yapım Şirketinin açık alanda bulunan taş kırma ve kum yıkama makinalarının motorlarına bağlı olan elektrik kablolarını kesip çalmaları biçimindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan "adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında" hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 141/1 maddesi ile uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 21/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13585, Karar No: 2019/3855, Tarih: 10.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13585 E.  ,  2019/3855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

...- 2010 yılında 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanunla eklenen Ek .... maddesine göre yapılan çalışmalara ilişkin inceleme raporunun kadastro müdürlüğünden getirtilmesi,

...- Dosya içerisinde bulunan çekişmeli taşınmazın ... olarak tahsisi istemine ilişkin yazının sonucunun araştırılması, tahsis işlemi gerçekleşmiş ise tahsise ilişkin tüm kararlar, yazılar ve bilgi belgeler ile tahsis haritasının onaylı örneklerinin bulunduğu yerden getirtilmesi, alınacak bütün cevabi yazıların bu dosya arasına alınması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici .... maddesi atfıyla HUMK’nın 433/.... ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 10/06/2019 günü oybirliğiyle karar verildi.