muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1004, Karar No: 2018/1961, Tarih: 20.12.2018

Uyuşmazlığa konu olayda ise, davalı ASKİ bu düzenlemeler yerine, Ankara Büyükşehir Belediye Meclisinin 02.12.1991 tarih, 474 sayılı kararı ile kabul edilen ve Başkanlığın 03.12.1991 tarih ve 5658 sayılı onayı ile 04.01.1992 tarihinde yürürlüğe giren Ankara Su ve Kanalizasyon İdaresi Tarifeler Yönetmeliğinin Ankara Büyükşehir Belediye Meclisinin 14.03.2008 tarih ve 778 sayılı kararıyla değiştirilen 39’uncu maddesine dayanarak pay bedeli tahakkukunda bulunmuştur.

Bu maddede aynen:

“Yapılacak yeni; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevsi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine ASKİ Genel Müdürlüğünce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı = KP

Tesislerden yararlanacak gayrimenkulün yola nazaran arsa cephesi = L

Gayrimenkulün yararlanacağı su veya kanal hattına metre / tûl maliyeti = T

Gayrimenkulün toplam inşaat alanı = S

Adil bir katılımın sağlanmasına yönelik katsayı :

N = S/1000 Olmak üzere;

Su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payları:

KP =(LxT)/2 x N

Formülüne göre hesaplanan değerdir. Bu değer gayrimenkulün vergi değerinin %2’sini geçemez.” düzenlemesi mevcuttur.

Maddenin devamında su ve kanalizasyon şebekelerine katılım paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmının, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edileceği; ayrıca Büyükşehir Belediye Meclisinin 15.10.2010 tarih ve 3007 nolu kararıyla kabul edilen yönetmelik gereği, bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tek su aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin emlak vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere kanal vizesi verilmesi aşamasından önce binada o bağımsız bölümde lehine kat irtifakı tesis edilen veya kat irtifakı tesis edilmemiş ise, arsa payı karşılığı malik olarak görünen kişiden katılım payı tahsil edileceği ve bu payların tahsili yapılmadan binaya kanal vizesi verilemeyeceği öngörülmüştür.

Yerel Mahkeme, ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin açıklanan 39’uncu maddesinin vergi mahkemesi kararı ile iptal edilmiş olması nedeniyle İdarenin ancak Belediye Gelirleri Kanunu çerçevesinde yapılacak hesaplama ile belirlenecek katılım payını, bu Kanunda düzenlenen sınırlamaları aşmamak ve kanuni prosedürü uygulamak kaydıyla, tahakkuk ve tahsil edebileceğini kararına gerekçe kılmıştır.

Oysa Özel Daire bozma kararında sonradan iptal edilmiş olsa bile somut uyuşmazlık tarihi itibari ile yürürlükte olan 39’uncu madde düzenlemesine dayanılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı değerlendirmesinde bulunmuştur.

Hâl böyle olunca önce ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39’uncu maddesinin iptaline ilişkin yargılama süreci üzerinde durulması gerekir.

Oysa Özel Daire bozma kararında sonradan iptal edilmiş olsa bile somut uyuşmazlık tarihi itibari ile yürürlükte olan 39’uncu madde düzenlemesine dayanılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı değerlendirmesinde bulunmuştur.

Hâl böyle olunca önce ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39’uncu maddesinin iptaline ilişkin yargılama süreci üzerinde durulması gerekir.

Ankara 2. Vergi Mahkemesinin 02.05.2012 tarih ve 2011/543 E., 2012/963 K. sayılı kararı ile “... Ankara Su ve Kanalizasyon İdaresi Tarifeler Yönetmeliğinin 1. maddesinde belirtildiği üzere, Ankara Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğünün; su satışı, kanalizasyon tesisi bulunan yerlerdeki kullanılmış suların uzaklaştırılması, septik çukurlarının boşaltılması ile bu işlemlere ilişkin hizmetlerle ilgili tarifelerin hangi esaslara göre saptanacağını ve uygulanacağını belirtmek amacıyla yayınlandığı ve Yönetmeliğin yayınlanmasına dayanak gösterilen 2560 sayılı Yasanın 23. maddesinde de Belediye Gelirleri Kanunu ile getirilen su tesisleri harcamalarına katılma payı ile ilgili olarak Yönetmelik yayınlayarak tarife belirleme yetkisi tanınmadığı açık olduğundan, Ankara Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğünce yayınlanan Ankara Su ve Kanalizasyon İdaresi Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesinde su tesisleri harcamalarına katılma payı ile ilgili olarak tarifeye ilişkin düzenleme yapılmasında hukuka uyarlılık görülmemiştir. Açıklanan nedenlerle davanın kabulüne ve dava konusu Ankara Su ve Kanalizasyon İdaresi Tarifeler Yönetmeliği'nin 39.maddesinin iptaline” karar verildiği, bu kararın Danıştay 9. Dairesinin 26.11.2015 tarih, 2012/6360 E., 2015/14481 K. sayılı kararı ile onandığı; İdare tarafından karar düzeltme yoluna başvurulması üzerine aynı Dairenin 23.11.2017 tarih ve 2016/15553 E.-2017/8514 K. sayılı kararı ile karar düzeltme başvurusunun reddine karar verilerek iptal kararının 23.11.2017 tarihi itibari ile kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Eldeki uyuşmazlığın doğduğu tarih itibari ile ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin mahkeme kararı ile iptal edilmemiş olduğu çekişmesizdir. Çekişme, iptal edilmemiş olduğu dönemde dahi bu yönetmeliğin uygulanmasının mümkün olup olmadığı noktasındadır.

Bu aşamada konuya idare hukuku açısından da bakılması gerekir. Bilindiği üzere idarenin genel, objektif, bireysel nitelikte olmayan kural işlemler yapma yetkisine “düzenleme yetkisi”, bu yetkinin kullanılması sonucu yapılan işlemlerine de düzenleyici işlemler denilmektedir (Gözübüyük, Ş./Tan, T.: İdare Hukuku- Genel Esaslar, C.I, 7.b., Ankara 2010, s.111).

Bu aşamada konuya idare hukuku açısından da bakılması gerekir. Bilindiği üzere idarenin genel, objektif, bireysel nitelikte olmayan kural işlemler yapma yetkisine “düzenleme yetkisi”, bu yetkinin kullanılması sonucu yapılan işlemlerine de düzenleyici işlemler denilmektedir (Gözübüyük, Ş./Tan, T.: İdare Hukuku- Genel Esaslar, C.I, 7.b., Ankara 2010, s.111).

İdarenin düzenleme yetkisi sınırlı, tamamlayıcı ve bağımlı bir yetkidir. Bu nedenle Anayasa’da öngörülen ayrık durumlar dışında, kanunlarla düzenlenmemiş bir alanda, kanun ile yürütmeye genel nitelikte kural koyma yetkisi verilemeyeceği gibi (Anayasa Mahkemesinin 06.07.1993 tarih ve 1993/5 E., 1993/25 K. sayılı kararı), idarenin yasallığı ilkesi gereği kanuna dayanılmaksızın, başka bir anlatımla kanun koyucu yasama organının yürütmeye tanıdığı ve kanun ile sınırlarını çizdiği düzenleme yapma yetkisini aşarak, düzenleyici idari işlem yapılamayacaktır.

Eldeki uyuşmazlıkta 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu’nda konu ile ilgili düzenleyici idari işlem yapma yetkisi İçişleri Bakanlığına verilmiş ve Bakanlık da bu doğrultuda yukarıda sözü edilen yönetmeliği yürürlüğe koymuş olup, Belediyenin yetkisi olmadığı hâlde tarifeler ile ilgili düzenleyici işlem yapması nedeniyle 39’uncu madde mahkeme kararı ile iptal edilmiş, yargılama sürecinde bu karar kesinleşmiştir.

Bu durumda, iptal kararının kesinleşmesinden önce doğan uyuşmazlıklarda bu madde hükümlerinin uygulanmasının mümkün olup olmadığı tartışılmalıdır.

Bir idari işlemin yargı kararıyla iptal edilmesi hâlinde, söz konusu kararın dava konusu işlemin tesis edilmesi sırasında unsurlarında bulunan sakatlıkları saptadığı, işlemi yapıldığı andan başlayarak ortadan kaldırdığı, bu özelliği nedeniyle geriye yürüyen sonuçlar doğurduğu idare hukukunun ilkelerindendir. Dolayısıyla iptal kararları, iptali istenilen idari tasarrufu ve ona bağlı işlemleri tesis edildikleri tarihten itibaren ortadan kaldırarak bu tasarruf ve işlemlerin tesisinden ve icrasından önceki hukuki durumun yürürlüğünü sağlar. Diğer bir deyimle iptal edilmiş olan işlemi hukuk aleminde hiç doğmamış hâle getirir.

Her ikisi de objektif hukuk düzenine aykırılık oluşturan hukuksal işlemleri iptal ederek onu koruyan bir işlev yerine getirmesine karşın, Anayasa Mahkemesince verilen iptal kararları Anayasa’nın 153’üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince geriye yürümediği hâlde, idari yargı yerlerince verilen iptal kararları geriye yahut geçmişe yürümektedir. İdari yargı yerlerince verilen iptal kararlarına tanınan bu etki ve sonuç tamamen içtihadîdir (Kaplan, G.: İptal Kararlarının Etki ve Sonuçlarının Zaman Yönünden Yargıç Tarafından Sınırlandırılması, Hacettepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C.III, 2013,S.2, s.30-38).

Bu prensip Danıştay kararlarında “iptal hükümlerinin davanın tevcih edildiği idari muamele ve kararın ittihaz edildiği tarihe kadar tesirde bulunması, hukuk idarenin maruf bir kaidesidir” şeklinde ifadesini bulmaktadır (Danıştay Dava Daireleri Umumi Heyetinin 25.01.1938 tarih, 1937/202 E., 1938/14 K. sayılı kararı). Danıştay İdari Dava Daireleri Genel Kurulunun 30.09.1994 tarih ve 1993/247 E., 1994/559 K. sayılı kararında da ifade edildiği gibi sakat bir idari işlemin hukuk düzenine girmesi ile hukuka aykırı bir durum doğar. Bu durumun giderilebilmesi için, iptal kararı hukuken sakat idari işlemi geriye yürür biçimde ortadan kaldırır ve hukuka aykırı işlem yapılmasından önceki hâle dönülür.

Bu hâlde idare iptal kararının amaç ve kapsamına göre yeni bir işlem ya da işlemler yapmak, iptal edilen idari işlemden doğan tüm sonuçları ortadan kaldırmak görevi ile yükümlüdür. Aksi düşünüş tarzı, idari yargı kararlarının uygulanmaması gibi hukukun kabul edemeyeceği bir sonuç doğurur (Danıştay 12. Dairesinin 02.04.2014 tarih, 2013/795 E., 2014/2164 K. sayılı kararı ve benzer mahiyette Danıştay 8. Dairesinin 23.03.2015 tarih, 2015/1996 E.-2015/2057 K. sayılı, 5. Dairesinin 25.02.1998 tarih, 1997/13 E.-1998/515 K.sayılı kararları).

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; düzenleyici işlem yapma yetkisine sahip olmadığı açık olan idarenin uygulamaya koyduğu ASKİ Tarifeler Yönetmeliği’nin 39’uncu maddesinin eldeki uyuşmazlıkta uygulanması mümkün olmayıp, yerel mahkemenin 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ile belediyelere tanınan yol, su, kanalizasyon hizmetleri giderlerini hizmetten yararlananlardan tahsil etme yetkisinin ancak iptal edilen bu düzenleme dışında kalan yasal düzenlemeler çerçevesinde kullanılabileceği; bu doğrultuda, katılım paylarının hizmetten istifade eden taşınmazların şebeke veya kanalın tamamlanarak hizmete sunulduğu yahut mevcut şebeke tesislerinin tevsii ve ıslahı tarihinde maliki olan kişilerden Belediye Gelirleri Kanunu’nun belirlediği usul ve sınırlar dâhilinde tahsil edilmesi gerektiği yönündeki kabulünde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Sonuç itibariyle yerel mahkemenin yazılı şekilde karar vermesinde bir isabetsizlik görülmediğinden usul ve yasaya uygun direnme kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı ASKİ vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile yukarıda açıklanan nedenlerle direnme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3’üncü maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429’uncu maddesi gereğince ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alındığından başka harç alınmasına yer olmadığına, aynı Kanun’un 440’ıncı maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.12.2018 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1303, Karar No: 2008/2447, Tarih: 28.02.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/1303 E.  ,  2008/2447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 23.02.2007 gününde verilen dilekçe ile temliken tescil, bu istem kabul edilmezse irtifak hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 07.12.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 725.maddesine dayalı taşkın yapıdan ötürü mülkiyet aktarımı veya taşan kısım için irtifak hakkı kurulması istemleriyle açılmıştır.

Mahkemece, dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan ... Asliye 2.Hukuk Mahkemesinin 2005/498 Esasında kayıtlı dava dosyasında mülkiyet hakkı sahibi davalıların, taşkın ... sahibi davacı ... aleyhine, elatmanın önlenmesi ve kal istemiyle açtıkları davada mahkemece istemin hüküm altına alındığı, hükmün Yargıtay 1.Hukuk Dairesince incelenerek ”…ve özellikle kayden davacılara ait çaplı taşınmaza davalının haklı ve geçerli bir nedeni bulunmaksızın taşkın yapılanmak suretiyle elattığı, Türk Medeni Kanunu’nun 725.maddesinde öngörülen temliken tescil koşullarının da oluşmadığı anlaşıldığına göre davalının temyiz itirazları yerinde değildir…” gerekçesi ile onandığı anlaşılmaktadır.

Görülüyor ki, eldeki davada dayanılan hukuki sebep ile önceki davadaki hukuki sebep yekdiğerinden farklı olduğu için önceki dava eldeki dava yönünden kesin hüküm teşkil etmez. Fakat, önceki davada kesin hükme bağlanan saptamaların ikinci davada kuvvetli bir takdiri delil olacağından şüphe

duyulmamalıdır. Aksinin kabulü halinde taraflar arasındaki aynı ilişkiden kaynaklanan benzeri davaların önüne geçmek mümkün olmaz. Önceki davada davacının bu davada istemine dayanak yaptığı, Türk Medeni Kanunu’nun 725.maddesi koşullarının oluşmadığı saptandığından, davanın reddedilmesinde yasaya aykırılık yoktur.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacının bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 28.02.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3676, Karar No: 2019/3781, Tarih: 23.09.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/3676 E.  ,  2019/3781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, ... 1. İcra Müdürlüğünün 2012/3319 Esas sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde 1.sırada şikayet olunanın kesinleşmemiş ihtiyati haciz kararına dayalı olarak ve ihtiyati haciz kararında yer alan kısımdan çok daha fazla bir meblağ üzerinden haczine yer verildiğini, şikayet olunanın 1.sıradaki haczinin iki yıllık süreden sonra avans yatırması sebebiyle düştüğünü ve kendi hacizlerinin birinci sıraya çıktığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, düzenlenen sıra cetvelinde bir usulsüzlük bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, ilgili icra dosyaları ve tüm dosya kapsamına göre davalının ihtiyati haczinin 28.05.2012 tarihinde kesin hacze dönüştüğü, alacaklı tarafından süresi içerisinde masrafı da yatırılarak satış talebinde bulunulduğu ve hacizlerin ayakta olduğu, davacı tarafın haciz tarihinin ilk iki sıradaki şikayet olunanın haciz tarihinden sonra olduğu, davacı tarafın dilekçesinde ileri sürdüğü diğer itirazların bu davada incelenmesinin mümkün olmadığı ve ayrı bir davanın konusu olduğu ayrıca ileri sürülen itirazların düzenlenen sıra cetveline herhangi bir engelinin olmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dava, sıra cetveline şikayettir.

Şikayetçi, şikayet olunan borçlu ... hakkında aldığı 65.000,00 TL'lik ihtiyati haciz kararını 2012/3319 Esas sayılı dosya üzerinden uygulamaya koymuştur. Her ne kadar aynı dosya üzerinden takip kesinleşmeden 02.05.2012 tarihli haciz müzekkeresi de yazmışsa da takip kesinleşmediğinden konulan bu haciz hükümsüz sayılarak, şikayet olunanın geçerli haczinin ihtiyati haciz kararında belirtilen 65.000,00 TL olarak kabul edilmek suretiyle yeniden sıra cetveli yapılmak üzere şikayetin kabulü yerine reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 23.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5650, Karar No: 2015/13796, Tarih: 02.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/5650 E.  ,  2015/13796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetkisizlik nedeni ile reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili,müvekkilinin eczacı olduğunu, ecza deposu işleten davalı şirket ile 04.10.2013 tarihli ilaç alım sözleşmesi akdedildiğini, sözleşmeye göre ilaç sipariş edildiğinde sipariş en geç 1 gün içinde müvekkilinin eczanesinde olacağını, davalıya siparişleri karşılığı her biri 5.250,00 TL bedelli 10 adet bono verdiğini, davalının 5.250,00 TL'lik senet karşılığı bir kez mal teslim ettiğini, ilk senet bedelinin ödendiğini, daha sonrakilerin teslim edilmemesi üzerine sözleşmenin feshedildiğinin ihtarname ile davalıya bildirildiğini, davalının cevabi ihtarname ile malı teslim edemeyeceğini bildirdiğini belirterek, senetler sebebi ile davacının borçlu olmadığının tespitine ve %20 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Fer'i müdahil şirket vekili, senet üzerinde yetkili kılınan ... Mahkemeleri'nin yetkili olduğunu, müvekkilinin iyi niyetli olduğunu ve verilen tedbirin aleyhine uygulanamayacağını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; tarafların tacir olmasına göre, HMK'nın 17.maddesi gereği yetki sözleşmesinin geçerli olduğu gerekçesiyle fer'i müdahilin yetki itirazının kabulüne, dava dilekçesinin yetkisizlik nedeni ile reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalının yetki itirazı olmadan, davalı yanında fer'i müdahil olan ... vekilinin yetki itirazı üzerine, kamu düzeni ile de ilgili mahkemece re'sen gözetilecek bir kesin yetki kuralı söz konusu olmadığı halde, yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bu yönüyle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 02.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4852, Karar No: 2017/240, Tarih: 06.02.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/4852 E.  ,  2017/240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 06.04.2016 gün ve 2015/4761 Esas, 2016/2164 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl ve birleşen davada davalı .... vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacı vekili, borçluya ait taşınmaz üzerinde ipotek alacağı dışında başka alacaklarının tahsili için devam eden ilamsız icra takipleri bulunduğunu, bu dosyalardan da aynı taşınmaz üzerine konulan hacizlerinin bulunduğunu, ... 3. İcra Müdürlüğü'nün 1999/1949 E. sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde 2. ve 3. sıraya yazılan, alacağını ... Varlık Yönetimi'ne temlik eden ...bank'ın icra dosyalarındaki haciz tarihlerinin kendilerinin haciz tarihinden sonra olduğunu, bu alacaklar için 6183 sayılı Kanun'un 21. maddesine göre paylaştırma yapılamayacağını, 4. sıraya yazılan davalı ....'nin alacağının ise sıra cetvelinde belirtildiği kadar olmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, davalı ....'nin alacağının sıra cetvelindeki kadar olmadığını, müvekkilinin haczinin, 2. ve 3. sıraya yazılan, alacağını ... Varlık Yönetimi'ne temlik eden ...bank'ın haczinden daha önceki tarihli olduğunu ve adı geçen davalının alacağının da büyük oranda bittiğini ve sıra cetvelindeki kadar olmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davalarda davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı ...'ın alacağının bulunmadığı, alacağını ... Varlık Yönetimine temlik eden ...bank'ın ise 2 ve 3. sırada değil, alacağı ...bank'tan temlik alan davacı ...'ın icra dosyalarından sonra sıra cetvelinde yer alması gerektiği belirtilerek, davanın kabulü ile sıra cetvelinin iptaline dair verilen kararın asıl ve birleşen davada davalı .... vekilince temyizi üzerine, Dairemizin 06.04.2016 tarih ve 2015/4761 E., 2016/2164 K. sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez, asıl ve birleşen davada davalı .... vekili, karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davalı .... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 70,00 TL harç ve takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 06.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8355, Karar No: 2019/3213, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/8355 E.  ,  2019/3213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.