muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4560, Karar No: 2019/6489, Tarih: 25.09.2019

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/58, Karar No: 2011/21938, Tarih: 11.10.2011

**5. Ceza Dairesi         2007/58 E.  ,  2011/21938 K.**

**"İçtihat Metni"**

Rüşvet teklif etmek ve rüşvete aracılık suçlarından sanıklar ... ve ...’in yapılan yargılanmaları sonunda; lehe kabul edilen 765 sayılı Yasa hükümleri uyarınca mahkümiyetlerine dair, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.11.2005 gün ve 2004/431 Esas, 2005/336 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece sanık ...’nin bir suç nedeniyle arama kaydının düşürülmesi amacıyla sanıkların rüşvet verdikleri kabul edilerek hüküm kurulmuş ve suç tarihi itibariyle sanık ...’nin Pendik Sulh Ceza Mahkemesinin 2004/181 sorgu sayılı müzekkeresine istinaden ve Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının 2004/5564 hazırlık sayılı evraklarına ilişkin aranma kayıtları olmakla birlikte; dosya kapsamına göre, 23.08.2004 tarihinde ... isimli şahsın cep telefonunun yağmalanması olayı ile ilgili olarak müştekinin sanık ...’yi resminden teşhis etmesi üzerine yapılan soruşturmada kollukça sanığın aranması için evine gidilip telefon numarası bırakılmasından sonra, 02.09.2004 günlü polis memuru ... tarafından asayiş büro amirliğine düzenlenen raporda telefonla kendisini arayıp ... olarak tanıtan şahsın kapkaç olayı ile ilgili olarak teşhisin iptal edilmesi durumunda 500.00 TL. vereceğini söylediğinin, aynı günlü olay yakalama ve zaptetme tutanağı içeriğinde de kapkaç olayı ile ilgili aramadan vazgeçilmesi halinde ne istenirse vereceğini ifade ettiğinin belirtilmesi karşısında, rüşvet teklifinin 23.08.2004 tarihinde ... isimli şahsın cep telefonunun yağmalanması olayına ilişkin sanık ...’nin teşhis ve aranma işleminin iptaline ilişkin olduğu, sanığın bu eylemine ilişkin yağma suçundan yapılan yargılama sonucunda ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.11.2005 gün ve 2004/431 esas ve 2005/336 sayılı kararla beraetine karar verilmiş olması karşısında, sanıkların eylemlerinin 765 sayılı Yasaya göre haklı nedenle rüşvet vermeye ve bu suça aracılığa teşebbüs suçlarını oluşturduğu gözetilip, 5252 sayılı Yasanın 9/3 ve CMK.nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçlarının birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime olanak verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hükümlerden sonra 08/02/2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanıklar yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, bu maddenin 6. fıkrasına 25/07/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de nazara alınarak sabıka kayıtları da değerlendirilip mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/10/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2982, Karar No: 2017/4609, Tarih: 10.10.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/2982 E.  ,  2017/4609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Doktor olan sanığın, aşamalarda rutin muayene dışında katılanın vücuduna cinsel amaçlı temasta bulunmadığını savunması karşısında, katılan ... hakkındaki hastane dosyası ile Sağlık Bakanlığı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu Denetim Hizmetleri Daire Başkanlığının 09.05.2013 tarih ve 78/03 sayılı idari soruşturma raporuyla eklerinin getirtilerek, katılanın bedeni üzerinde yapılan eylemlerin tıbbi gereklere uygun olup olmadığı, bunu aşacak şekilde ve cinsel arzuları tatmin amacıyla yapılıp yapılmadığı hususlarında katılanda mevcut hastalık konusunda uzman bilirkişiden rapor alınıp gerektiğinde Adli Tıp Kurumundan da görüş sorularak neticesine göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5965, Karar No: 2019/3085, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5965 E.  ,  2019/3085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18659, Karar No: 2013/20050, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/18659 E.  ,  2013/20050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanıkların olay tarihinde katılan ...ET. A.Ş ye ait elektrik trafosunun üzerine sprey boyalarla çeşitli yazılar yazmak suretiyle zarar verdikleri iddiasıyla açılan davada, sanıkların ellerinde boyalarla köydeki eski duvarlara yazılar yazdıklarına dair anlatımları, tanıklar ...’ın trafoya yazı yazan iki kişiyi görüp muhtar olan ... Ulusoy’a haber verdiğine ve ... Ulusoy’un da sanıkları trafo yanında gördüm, yazıları siz mi yazdınız dediğimde "başkaları da yazdı" şeklinde iddiayı doğrulayan beyanları karşısında sanıkların atılı suçtan mahkumiyetine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde mahkemede suçu inkar ettiğinden beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/12/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2357, Karar No: 2021/6252, Tarih: 16.11.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2357 E.  ,  2021/6252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

VEKİLİ : AV. ...

VEKİLİ : AV. ...

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 13. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 03.05.2018 tarih ve 2016-605/294 sayılı kararın davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 13.02.2020 tarih ve 2018-1895/218 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, rücuen alacak davasına konu mahkeme kararının davacısı olan Bey-Em Tic. İnş. Elk. Mak. San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından 10/07/2000 tarihli endeks okuma sözleşmesi imzalandığını, sözleşme süresi olan 1 yılın bitiminden sonra %30 ek iş verildiğini, ancak bu ek işin fiyat farkının ödenmediğini bu nedenle ek iş fiyat farkının tahsili için başlatılan ilamsız icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek açmış olduğu itirazın iptali davasında Beyoğlu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 23/03/2005 tarih ve 2002/364 E.-2005/95 K. kararı ile davalı borçlu Boğaziçi Elektrik Dağıtım AŞ. tarafından icra takip dosyasına yaptığı itirazın iptali ile takibin 112.443.405.113 TL üzerinden devamına, asıl alacak miktarı 88.237.042.987 TL'ye takip tarihinden itibaren % 64 ve değişen oranlarda avans faizi yürütülmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, % 40 icra inkar tazminatı 44.977.362.045 TL nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verildiğini, müvekkili şirket tarafından temyiz edilen bu kararın Yargıtay 19. HD'nin 10/05/2007 tarih ve 2006/11477 E.-2017/4757 K. sayılı ilamı ile onandığını kesinleşen mahkeme kararı sebebiyle müvekkili şirket tarafından Beyoğlu 3. İcra Müdürlüğü'nün 2002/12546 E. sayılı dosyasına 364.118,86 TL ödendiğini, ayrıca kararda hükmedilen icra inkar tazminatı ile avukatlık ücretinin yasal faizi olan 19.472,86 TL’nin takibe konu edilmeksizin 02/07/2007 tarihinde ödendiğini, Beyoğlu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin kararına konu olay dağıtım sisteminin işletilmesi ile ilgili olup müvekkili şirket ile davalı arasında imzalanan 24/07/2006 tarihli işletme hakkı devir sözleşmesi öncesinde gerçekleştiğini, sözleşmenin 7.4 ve 7.6. maddeleri gereği bu olaydan dolayı sorumluluğun davalıya ait olduğunu, bu sebeple dava dışı Bey-em.Ltd. Şti.’ne müvekkili tarafından ödenen bedelin işletme hakkı devir sözleşmesi hükümleri gereğince davalıdan rücuen tahsili talepli bu davada rücu konusu olayın dağıtım sistemini davalı TEDAŞ'ın işlettiği yıllarda TEDAŞ'ın haksız uygulamasından kaynaklanan itirazın iptali davası olduğunu, rücu ilişkisine konu olayın henüz Boğaziçi EDAŞ'ın tüzel kişilik olarak kurulmadığı ve faaliyette olmadığı bir zamanda yani işletme hakkı devir sözleşmesinden önce gerçekleştiğini, işletme devir hakkı sözleşmesinin tarafı olmayan dava dışı Bey-em.Ltd. Şti.nin işbu sözleşmenin 7.4 maddesi kapsamında 3. kişi konumunda olduğunu ve bu kişinin yönelttiği talepten rücu ilişkisi çerçevesinde BEDAŞ değil davalı TEDAŞ'ın sorumlu olduğunu ileri sürerek Beyoğlu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 23/03/2005 tarih ve 2002/364 E.-2005/95 K. kararı uyarınca müvekkili şirket tarafından hak sahibine ödenmek zorunda kalınan 383.591,72 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, TBK'nın 73. maddesi gereği rücuya dayalı alacak davasının 2 yıllık zamanaşımına tabi olduğunu ve dava tarihi itibarıyla bu sürenin dolduğunu, özelleştirmeye ilişkin iş ve işlemleri yerine getirmekle yükümlü olan TEDAŞ'ın 24/07/2006 tarihinde şirketlerle imzalamış olduğu İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin ihale şartnamesi ve hisse devir sözleşmesi ile birlikte yorumlanması gerektiğini, Özelleştirme İdare Başkanlığı'nın 04/04/2012 tarihli yazısında; devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden geçmiş yıllara ilişkin olarak TEDAŞ'tan herhangi bir talepte bulunamayacağının açıkça belirtildiğini, davacının müvekkili kurumdan herhangi bir alacağının kalmadığını, alacak davasına ilişkin talep edilen edilen bedellerin Boğaziçi BEDAŞ'ın devre esas bilanço tarihi olan 30/04/2013 tarihinden önce ödenmiş ve söz konusu ödemelerin müvekkilinden talep edilmesinin haksız ve yersiz olduğunu, dava konusuna esas bedellerin şirketin fiili devir tarihi olan 28/05/2013 tarihinden önce ödenmiş olduğu, bu ödemelerin müvekkilinden talep edilemeyeceği, davacının işletme hakkı devri sözleşmesinin 18.6 maddesi gereği davacının müvekkilinden talepte bulunamayacağı, rücu davasına konu edilen dava dosyasının konusu sözleşme ilişkisinden kaynaklanan alacak talebi olduğundan bu talebin işletme hakkı devri sözleşmesinin 7. maddesi kapsamında değerlendirilemeyeceği ve işletme hakkı devir sözleşmesinin 7. maddesinin başlığı 3. kişilerin hak iddiaları olup dava konusu dayanak dosyada yer alan dava dışı firma ile davacı şirket arasında imzalanan sözleşmeye dayandığından bu davada 3. kişi zararından söz edilemeyeceğini, işletme hakkı devir sözleşmesinin 7.2 maddesi uyarınca bildirim yükümlülüğünü yerine getirmeyen davacının faiz talebinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, uyuşmazlığın niteliği gereği uygulanması gereken 818 sayılı BK 125 maddesi (TBK 146 maddesi) uyarınca dava 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açılmış olduğundan davalının zamanaşımı itirazının yerinde görülmediği, davanın işletme hakkı devir sözleşmesinden kaynaklanan rücuen alacak talebine ilişkin olduğu, taraflar arasında düzenlenen 24/07/2006 tarihli işletme hakkı devir sözleşmesi ile İstanbul ili Avrupa yakası elektrik dağıtım bölgesinde yer alan ve TEDAŞ uhdesinde bulunan dağıtım sistemi, dağıtım tesisleri ve dağıtım tesislerinin işletilebilmesi için zorunlu taşınır ve taşınmazların mülkiyet hakkı saklı kalmak kaydıyla işletme hakkının Boğaziçi Elektrik dağıtım AŞ'ne devredildiği, aynı sözleşmenin 7. maddesi ile dağıtım faaliyetinden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırılması yoluna gidildiği, endeks okuma sözleşmesi kapsamında ek iş fiyat farkı alacağının tahsiline yönelik ilamsız takibe itirazın iptali talebine ilişkin açılan Beyoğlu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2002/364 esas 2005/95 karar sayılı kesinleşmiş ilamı gereğince davacı tarafından hakkında yapılan icra takibi kapsamında takip alacaklısına 03/07/2007 tarihinde 350.000,00 TL, 02/07/2007 tarihinde ise davacı kurum veznesinden takip alacaklısına 19.472,86 TL ödeme yapıldığı, her ne kadar davacı vekili tarafından 04/12/2017 dilekçe ve 15/03/2018 tarihli rapora beyan dilekçesi içeriğinde rücu talebine esas olan davada davacı Bay-Em Tic. Ltd. Şti.'den başka davalardan dolayı alacaklı oldukları bedelin takas ve mahsubu nedeniyle 383.591,72 TL'nin davalıdan rücuen tahsili talep edilmiş ise de davacı vekilinin 04/12/2017 tarihli dilekçe ekinde sunulan hukuk müşavirliğinin 02/07/2007 tarihli yazı içeriği kapsamında davacı yanın takas mahsup talebine esas olan davacı BEDAŞ'ın dava dışı Bay-EmTic.Ltd. Şti.'den kesinleşmiş bir alacağının varlığı sunulan deliller kapsamında kanıtlanamamış, davacı yanın yapmış olduğu ödeme nedeniyle mamelekinde meydana gelen azalma ölçüsünde rücu talebinin yerinde olduğunun kabul edildiği, rücu talebine esas olan kesinleşmiş ilama konu sözleşmeden kaynaklanan ek iş fiyat farkı alacağının gerçekleştiği tarih ve takip ve dava tarihinin taraflar arasındaki işletme hakkı devir sözleşmesinin imzalandığı tarihten önce olduğu, işletme hakkı devir sözleşmesinin 7. maddesinin yukarıda belirtilen hükümleri kapsamında dağıtım faaliyetlerinin TEDAŞ tarafından yürütüldüğü dönemde bu faaliyetin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen her türlü iş ve işlemlerin bütün sorumluluğu TEDAŞ'a ait olduğundan ve TEDAŞ'a ihbar yükümlülüğünden söz edilemeyeceğinden davacı tarafından yapılan ödemeden davalının sorumlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabülü ile 369.472,86TL'nin 19.472,86 TL'sine 02/07/2007 tarihinden itibaren, 350.000,00 TL'sine 03/07/2007 tarihinden itibaren avans faizi işletilmek suretiyle davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.