muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/872, Karar No: 2014/3542, Tarih: 03.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/872 E.  ,  2014/3542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2010/260-2013/579

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezliğe maruz kalan sigortalının manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; asıl davada %"0" oranındaki maluliyet nedeniyle 1.000,00TL manevi tazminata karar verilirken birleşen davada sigortalının %13 oranındaki fark maluliyeti nedeniyle 10.000,00TL manevi tazminata karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; sigortalı S.. H..'ın meslek hastalığı maluliyet oranının tespiti için Kuruma müracaat ettiği, Kurumun 20.05.2009 tarihli Zonguldak U.. Göğ.Hasl.Hast.'nin raporuna sigortalının pnömokonyoz bakımından sağlam olduğuna, meslek hastalığının bulunmadığına karar verildiği, davacının bu karara itirazı üzerine durumun Yüksek Sağlık Kurulunca(YSK) incelendiği, YSK tarafından inceleme neticesinde sigortalıda meslek hastalığı bulunduğu ama maluliyetin oluşmadığının belirtildiği, Mahkemece çelişki olarak görülen bu durum için aşamalarda ATK 3.İhtisas Dairesi ve ATK Genel Kurulundan rapor alınarak çelişkinin giderildiği, her iki ATK raporunun incelemesinden davacının maluliyet oranının %13,2 olarak belirtilmesine rağmen bu maluliyetinin yani %13,2 olan maluliyet oranının hangi tarihte başladığı hususunda bir açıklamanın bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacı sigortalının %13,2 oranındaki maluliyetinin Zonguldak U.. Göğ.Hasl.Hast.'nin 20.05.2009 tarihli raporu tarihinde mevcut olup olmadığı, diğer bir ifade ile sigortalının maluliyetinin artma kaydıyla mı? Yoksa düzeltme kaydıyla mı? %13,2 oranında olduğunun ATK Genel Kurulundan sorulmadan yazılı şekilde davacı için % “0” ve %13 maluliyetine göre ayrı ayrı manevi tazminata karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yapılacak iş yukarıda da değinildiği üzere sigortalının %13,2 oranında tespit olunan meslek hastalığı maluliyetinin başlangıç tarihini ATK Genel Kurulundan sormak, buraca sigortalının maluliyetinin Zonguldak U... Göğ.Hasl.Hast.'nin 20.05.2009 tarihli ilk raporu tarihinde%13,2 olması gerektiği, buna dair Maluliyet ve Sağlık Kurulları Daire Başkanlığının sigortalının meslek hastalığı bulunmadığına dair raporu ile yine YSK'nın sigortalının meslek hastalığı bulunmakla birlikte maluliyetinin bulunmadığına dair değerlendirmenin yapıldığı raporların düzeltilmesi ile bu neticeye varıldığının belirtilmesi halinde davacının başından itibaren tek bir maluliyetinin olduğu ve bu kabule göre de yararına hükmedilecek manevi tazminatı onun %13,2 oranında bulunan netice maluliyetini gözeterek yalnızca bir kez olarak değerlendirmek, fakat ATK Genel Kurulu'nun sigortalının %13,2 oranındaki netice maluliyetinin artma kaydıyla tespit olunduğunu yani 20.05.2009 tarihli Uzunmehmet Göğ.Hasl.Hast.'nin raporuna göre değerlendirme yapan Maluliyet ve Sağlık Kurulları Daire Başkanlığı ile YSK raporlarının esasında doğru olduğu ancak zaman içinde sigortalının maluliyetinin arttığının belirtilmesi halinde ise bu kez inceleme konusu yapılan 14.11.2013 tarihli kararda da olduğu gibi davacının % “0” ve %13.2 oranlarındaki maluliyetleri için ayrı ayrı değerlendirme yapılıp bir karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı T.T.K vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

03.03.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1597, Karar No: 2012/6233, Tarih: 29.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/1597 E.  ,  2012/6233 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamda belirtildiği şekilde; davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı ... Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 25.11.2000 tarihinde işten ayrıldığını beyan ederek 30.11.2000 tarihli beyanına istinaden 01.12.2000'de 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı bağlanan davacının, 20.10.2000 tarihinden itibaren ... Bakanlığında 5434 sayılı Kanun kapsamında çalışmasının tespit edilmesi üzerine, 5335 sayılı Kanunun 30. maddeleri gereğince 01.01.2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığının kesildiği ve 21.10.2009'a kadar ödenen aylığın istendiği, bilahare yaşlılık aylığına hak kazanmak için işten ayrılma koşulunu yerine getirmediğinden bahisle aylığın başlangıç itibarıyla iptal edilerek 01.12.2000-01.01.2005 tarihleri arasında ödenen aylığın da talep edildiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 506 sayılı Kanun'un 62. maddesi ve 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir.

Öncelikle, 01.12.2000-01.01.2005 tarihleri arası dönem yönünden, 506 sayılı Kanun'un 62. maddesi, "Sigortalı olarak çalıştığı işten ayrıldıktan sonra yazılı istekte bulunan ve yaşlılık aylığına hak kazanan sigortalıya bu isteğinden sonraki aybaşından başlanarak yaşlılık aylığı bağlanır." düzenlemelerini içermektedir. Sözkonusu maddedeki, sigortalı deyimi 506 sayılı Kanunun 2. maddesinde tanımı yapılan sigortalıları kapsar. Dolayısıyla yaşlılık aylığı bağlanması için ayrılınması gereken işin, 506 sayılı Kanun kapsamında olan iş olduğu belirgindir.

Yukarıda belirtilen düzenleme karşısında; belirtilen döneme ilişkin olarak Mahkeme kabulü yerindedir.

Yukarıda belirtilen düzenleme karşısında; belirtilen döneme ilişkin olarak Mahkeme kabulü yerindedir.

01.01.2005 sonrası dönem yönünden ise; 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “...Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı Kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün.... sayılı Kararı ile ... sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.04.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün ....sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı ....105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğu belirgindir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2009/21-168 Esas, 2009/218 Karar sayılı ilamı).

Davacının, uyuşmazlık konusu olmayan dava dışı kamu kurumunda 01.01.2005 tarihinden beri yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5335 sayılı Kanunla getirilen yasal düzenlemelere aykırı olması nedeniyle, 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 01.01.2005 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işleminde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, Mahkemece, uyuşmazlığın çözümünün yargılamayı gerektirdiği ve bu nedenle icra inkar tazminatına hükmedilemeyeceği yönü de gözetilerek, uyuşmazlık konusu 01.01.2005 sonrası dönem yönünden iadesi gereken aylıklar ve faizi hesaplandıktan sonra hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı .... Başkanlığı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15613, Karar No: 2015/10069, Tarih: 08.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/15613 E.  ,  2015/10069 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte ... İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 220 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10618, Karar No: 2017/856, Tarih: 07.02.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/10618 E.  ,  2017/856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1-Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yere ait en eski memleket haritası ve hava fotoğrafları ilgili yerlerden getirildikten sonra dava dosyasının, en son keşifte dinlenen fen ve ... bilirkişilerine verilerek; en eski orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ve hava fotoğrafının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilerek, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak taşınmazın niteliği ile bitki örtüsü varsa üzerindeki ağaçların cinsi, yaşı, dağılımı ve kapalılık oranını, ... niteliği bulunup bulunmadığı hususlarını açıklayıcı ayrıntılı anlatımı içeren müşterek imzalı ek rapor alınarak dosya içine konulması,

2- Kadastro tutanağında adı geçen ... (baba adı ...), ... (baba adı ...), ... (baba adı ...), ... (baba adı ...), ... ..., ... (baba adı ...) ayrıca ... ve ... ...'ın (...'ün anne bir baba ayrı olduğunu belirttiği kardeşi) varsa miraçılık belgelerinin ayrıca tüm mirasçıları ile anne, baba ve kardeşlerinin de gözükeceği şekilde nüfus kayıt örneklerinin herbir kişi için ayrı ayrı alınıp karışıklığa sebebiyet verilmemek suretiyle dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 07/02/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12513, Karar No: 2006/14445, Tarih: 05.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/12513 E.  ,  2006/14445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Mahkemece 23.05.2006 tarihli celsede davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılmasına karar verildiği, davada Tekirdağ ve Biga'da bulunan taşınmazların yarı hissesinin adına tescili ile davalı adına kayıtlı araç ve davalının banka hesaplarının yarı hissesinin katkı payı nedeniyle kendisine ödenmesi istemine ilişkin olduğundan ve Aile Mahkemesi sıfatıyla hüküm kurulduğundan dosyanın temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek 2. Hukuk Dairesine aittir. 2797 sayılı Yargıtay K.nun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi için dosyanın sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 05.12.2006 gününde oybirliği ile karar verildi. .
Yargıtay — Esas No: 2018/1896, Karar No: 2019/8016, Tarih: 16.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/1896 E.  ,  2019/8016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ile aralarında 01/07/2008 tarihli kira sözleşmesi bulunduğunu, sözleşme gereğince ... ili, ... ilçesi, ... mevkiinde bulunan ... Mall Alışveriş Merkezi'nin 1. bodrum katında 23 nolu bağımsız bölümünde ... Güzellik Salonları ile ... adlı iki adet ticari işletmenin dekor ve malzemelerini düzenleyerek işletmeye başladığını, davalının AVM'nin tamamına malik olduğunu, 09/09/2009 tarihinde yağmur yağdığını ve davalı şirket gerekli önlemleri almadığından yağmur sularının alışveriş merkezine girmesi sonucunda 1. ve 2. katların tamamı sular altında kaldığından her iki işletmenin de kullanılamaz hale geldiğini, olayın istinat duvarı bulunan yerin yıkılarak bahçeye çevrilmesinden ve kullanılmasından kaynaklandığını, Küçükçekmece 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2009/529 D. İş sayılı dosyası ile uğranılan zararların ayrıntılı olarak tespit edildiğini, olaydan sonra dükkanların eski haline getirilip teslim edilmesi gerektiği halde sekiz aylık süre sonunda teslim edildiğini, bu süreçte AVM müşteri ziyaretine kapalı olduğundan ciro kaybı oluştuğunu, Küçükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/461 Esas sayılı dosyası ile aynı şekilde dava açıldığını, ancak davalı tarafın iş bölümü itirazı nedeniyle yetkili ve görevli Bakırköy Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderme kararının, süresinde talep edilmemesi sebebiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğini, davalının oluşan zararları gidermeye yanaşmadığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla malzeme, dekor ve dükkan içerisinde bulunan diğer eşyalar için şimdilik 5.000TL ile ciro kaybının karşılanması amacı ile şimdilik 5.000TL olmak üzere toplam 10.000TL maddi zararın olayın meydana geldiği tarihten itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, olayın 09/09/2009 tarihinde gerçekleşmiş olup haksız fiil temelli bina malikinin sorumluluğu çerçevesinde yöneltilen talebin zaman aşımına uğradığını, iddiaların ispatına yönelik delil sunulmadığını, zararın olağan dışı bir tabiat olayı sonucunda meydana geldiğinden mücbir sebep niteliğine haiz olduğunu, sözde hukuka aykırı davranış ile meydana gelen zarar arasındaki illiyet bağının bu sebeple kesildiğini, sel baskınının öngörülemeyen ve önüne geçilemeyen bir vakıa olduğunu, zararlı sonucun önlenmesi için kendisinden beklenebilecek normal ve objektif ölçülere uygun her türlü tedbiri aldıklarını, öte yandan kira sözleşmesinin ihlaline dayanan herhangi bir sorumluluğunun da bulunmadığını zira sözleşmede kiraya verenin sorumluluğuna karşı rücu hakkından feragate ilişkin hüküm bulunduğunu, binayı kendisinin inşa etmeyip sonradan devraldığını, ciro kaybı yönünden hasara konu sel baskınının gerçekleşmesini müteakip AVM'nin yeniden faal duruma geçirilmemesine istinaden zarara uğradığı iddiasının sözleşmedeki kararlaştırma nedeniyle dinlenilemeyeceğini, kaldı ki AVM'nin en kısa sürede yeniden hizmete açılması için gerekli tüm çalışmaların yapıldığını, yokluklarında yapılan delil tespitini ve alınan raporu kabul etmediklerini bildirerek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, şiddetli yağış nedeniyle oluşan sel " mücbir sebep olarak " kabul edilmesinden dolayı, davalının kasti bir hareketi veya kusuru bulunmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Taraflar arasında 01/08/2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin varlığına ilişkin uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralanan, ... Alışveriş Merkezi'nde bulunan 1B 20 nolu mağaza olup "..." markası ismi altında bayan kuaför ve güzellik salonu işletmesi olarak kullanılacağı kararlaştırılmıştır. Davacının ... Alışveriş merkezinde davalının kiracısı olduğu, 09/09/2009 tarihinde meydana gelen sel baskınında alışveriş merkezinin birinci ve ikinci katını su bastığı hususları çekişmesizdir.

Taraflar arasında 01/08/2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin varlığına ilişkin uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralanan, ... Alışveriş Merkezi'nde bulunan 1B 20 nolu mağaza olup "..." markası ismi altında bayan kuaför ve güzellik salonu işletmesi olarak kullanılacağı kararlaştırılmıştır. Davacının ... Alışveriş merkezinde davalının kiracısı olduğu, 09/09/2009 tarihinde meydana gelen sel baskınında alışveriş merkezinin birinci ve ikinci katını su bastığı hususları çekişmesizdir.

6098 Sayılı TBK'nun 69. maddesinde; "Bir binanın veya diğer yapı eserlerinin maliki, bunların yapımındaki bozukluklardan veya bakımındaki eksikliklerden doğan zararı gidermekle yükümlüdür. İntifa ve oturma hakkı sahipleri de, binanın bakımındaki eksikliklerden doğan zararlardan, malikle birlikte müteselsilen sorumludurlar. Sorumluların, bu sebeplerle kendilerine karşı sorumlu olan diğer kişilere rücu hakkı saklıdır." hükmü düzenlenmiştir. Yapı eserinin maliki, bunların hiç kimse ve hiçbir şey için tehlike taşımayacak şekilde yapılmasını ve işlemesini garanti etmekle yükümlüdür. Bu nedenle, bir yapı eserinde herhangi bir yapım bozukluğu olmasa bile, ek güvenlik ve koruma tertibatının bulunmaması yine de bir bakım eksikliği sayılır. Yapı sahibinin sorumluluğu, bir bina ya da diğer bir inşa eserinin bizatihi kendisinden kaynaklanan bir nedenle oluşan zarardan sorumluluğunu kapsamaktadır. Bu sorumluluk, objektif özen yükümlülüğüne aykırılıktan doğan "ağırlaştırılmış" bir kusursuz sorumluluk halidir.

Kusur aranmaksızın sorumluluğun düzenlendiği haller, kusursuz sorumluluk halleri olarak ifade edilmektedir. Doktrinde kusursuz sorumluluk halleri olağan sebep sorumluluğu-tehlike sorumluluğu şeklinde ikili ayırıma tabi tutulurken, TBK tarafından açıklanan hakkaniyet sorumluluğu-özen (sebep) sorumluluğu-tehlike sorumluluğu şeklinde ayırıma tabi tutulduğu görülmektedir. Denetleme ve gözetimde özen (cura in custodio) gereği, kusur unsur olarak aranmaz. (G.Antalya B.Hukuku Genel Hükümler C.1.2012.İst.sh.533.535.)

Yine, Türk Borçlar Kanunu'nun 301. maddesine göre kiraya veren, kiralananı sözleşmenin amacına uygun surette kullanmaya ve işletmeye elverişli bir şekilde teslime ve kira süresince de kiralananı bu halde tutmaya mecburdur. Bu hüküm kiracı aleyhine değiştirilemez.

Aynı Kanunun 60. maddesi'nde " Bir kişinin sorumluluğu, birden çok sebebe dayandırılabiliyorsa hâkim, zarar gören aksini istemiş olmadıkça veya kanunda aksi öngörülmedikçe, zarar görene en iyi giderim imkânı sağlayan sorumluluk sebebine göre karar verir." düzenlemesi mevcuttur.