muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13591, Karar No: 2009/1629, Tarih: 03.03.2009

6. Hukuk Dairesi 2009/13591 E., 2009/1629 K.

**6. Hukuk Dairesi 2009/13591 E., 2009/1629 K.**

**- KİRALANANIN TAHLİYESİ

- YARGILAMA GİDERLERİ**- 6570 S. GAYRİMENKUL KİRALARI HAKKINDA KANUN [ Madde 13 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye davasına dair karar, davalı Aynur tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 6570 sayılı Kanun'un 13. maddesi gereğince tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, dava konusuz kaldığından, tahliye konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi üzerine, hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, müvekkiline ait dükkanın, davalının eşine yapılan 01.01.1996 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiraya verildiğini, kiracı Aydın'ın Şubat 2008 yılında öldüğünü, davalıya keşide edilen ihtarname ile kira akdinin devam ettirilmeyeceğinin bildirildiğini, ancak davalının kiralananı tahliye etmediğini belirterek, kira ilişkisinin bittiğinin tespiti ile davalının tahliyesini istemiştir. Davalı, davacının 6570 sayılı Kanun'da belirtilen tahliye sebeplerinden birine dayanmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan 01.01.1996 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi, davacı ile davalının eşi Aydın arasında yapılmış olup, taşınmaz eczane olarak kullanılmak üzere kiralanmıştır. Davalı, kiracı eşinin ölümünden sonra kiralananda aynı işi yapmaya devam edeceğini davacıya bildirmiştir. 6570 sayılı Kanun'un 13. maddesinde, kiracılar ve ortaklarıyla sanat, meslek ve ihtisasları dolayısıyla aynı meslek veya sanat idame ettirecek olan mirasçıları ve meskenlerde ölen kiracı ile birlikte ikamet edenler tarafından tamamen riayet edildiği müddetçe aleyhlerine tahliye davası açılamayacağı hükme bağlanmıştır. Somut olayda, ölen kiracı eşi gibi kendisi de eczacı olan davalının, yasanın tanıdığı olanaktan faydalanarak kiralananda eczacılık mesleğini sürdürmesi karşısında, hakkında tahliye davası açılamayacağından davanın açılmasına sebebiyet verdiği kabul edilemez. Bu nedenle, davalı aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderlerine hükmedilmesi doğru değildir.

Hüküm, bu nedenle bozulmalıdır.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK'nın 428. maddesi uyarınca hükmün ( BOZULMASINA ), istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 03.03.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18220, Karar No: 2015/4163, Tarih: 25.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/18220 E.  ,  2015/4163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Keşan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/05/2014 tarih ve 2010/478-2014/237 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile gerçek kişi davalılar arasında hisse devir sözleşmesi yapıldığını ve müvekkilinin tüm hissesini aktif ve pasifiyle davalılara devrettiğini ancak devirden sonra ... Müdürlüğü tarafından davalı şirketin borcu nedeniyle takibe uğradığını ve tüm mal varlığına haciz konulduğunu, müvekkilinin mallarının satışını önlemek amacıyla sözleşmeyle sorumlu olmadığı bu borcu ödemek zorunda kaldığını, davalılara ihtarname gönderilerek paranın iadesi talep edilmiş ise de, davalılar tarafından herhangi bir ödeme yapılmadığını oysa davalıların hisse devir sözleşmesi ile şirketin borçlarını da devraldıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 37.908,06 TL'nin ödeme tarihi olan 29.01.2008 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket ve ...vekili, müvekkili şirket yönünden husumet itirazında bulunmuş, ... takibe konu ettiği borçtan davacı borçluluk dönemi içinde şirket ortağı ise sorumlu olduğunu ve bu sorumluluğun sözleşmeyle kaldırılamayacağını, faiz isteminin de yersiz olup, yasal faiz talep edilebileceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, müvekkilinin tüm hisselerini aktif ve pasifiyle birlikte dava dışı başka bir şahsa devrettiğini, davacının ödeme yaptığı tarihte müvekkili şirket ortağı olmadığından borçtan da sorumluluğunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında akdedilen 20.02.2006 tarihli “Limited Şirket Hisse Devir Sözleşmesi” ile davacının tüm hissesini aktif ve pasifiyle davalı gerçek kişilere devrettiği ancak, bu devirden sonra Edirne ... Müdürlüğü tarafından prim borcu nedeniyle takibe uğradığı ve 37.908,06 TL’yi 29.01.2008 tarihinde Kuruma ödediği, davalı şirketin ve takip tarihindeki ortakların bu tutar üzerinden borçtan kurtulduğu, davacının öncelikle ödediği tutarın tamamı için davalı şirkete, öte yandan ödediği aynı tutarın yarısı için de payını yarı yarıya devrettiği diğer davalılara rücu hakkı bulunduğu, bu hakkın hem devir sözleşmesi hükümleri, hem de anılan tarihte yürürlükte bulunan AATUHY'nın 35. maddesi kapsamında borcu olmayan bir borcu ödemesinden

kaynaklandığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile, 37.908,06 TL’nin 29.01.2008 tarihinden itibaren (avans faizini geçmemek koşuluyla) işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte, tahsilde mükerrerlik oluşturmayacak şekilde (davalılar... ve ...’nın sorumluluğu ayrı ayrı 18.954,03 TL ile sınırlı olmak üzere) davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1- Dava, davalı limited şirket eski ortağının ödediği kamu borcunun hisse devir sözleşmesi uyarınca hissenin devredildiği davalı ortaklar ile asıl borçlu şirketten rücuen tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda özetlenen gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, kamu idaresince davacı hakkında girişilen takip ve davacının ödeme tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Yasa'nın 5766 sayılı Kanun ile değişiklikten önceki 35. maddesi hükmü uyarınca, limited şirket ortakları ancak şirketten kesin olarak tahsili imkanı bulunmayan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olabileceklerdir. Dosya kapsamından davalı şirketin takip ve tahsil tarihlerindeki mali durumu itibariyle borcu ödeyebilecek güce sahip olduğu belirlendiğine göre, davacı tarafından ödenen işbu kamu borcunun, yine takip ve tahsil tarihleri itibariyle yürürlükte bulunan TTK'nın 502 ve 532. maddeleri nazara alındığında, sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca yalnız şirketten talep edilebilir mahiyette olmasına ve hisse devir sözleşmesinde devralanların şirketin kamu borçlarından da davacıya karşı sorumlu olduğuna dair bir hüküm bulunmamasına göre davacı tarafından hissesi oranında ödenen ... prim borcundan ötürü davacıya karşı sorumluluğu bulunmayan hisse devralan davalı şirket ortaklarından da tahsil hükmü kurulması doğru olmamış, kararın davalılar ... ile ... yararına bozulması gerekmiştir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılardan... Eğitim Hizmetleri Ltd. Şti. vekilinin aşağıdaki (3) no'lu bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3- Mahkemece temerrüt tarihi belirlenerek faize hükmedilmesi gerekirken, ödeme tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı şirket yararına bozulması gerekmiştir.

3- Mahkemece temerrüt tarihi belirlenerek faize hükmedilmesi gerekirken, ödeme tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı şirket yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılar ... ile ... vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar ... ile ... yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılardan...Eğitim Hizmetleri Ltd. Şti. vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ...Eğitim Hizmetleri Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı şirket yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davalılara iadesine, 25/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11684, Karar No: 2006/2154, Tarih: 06.03.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2005/11684 E.  ,  2006/2154 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av......ile davalı ... vek.Av....arasında görülen dava hakkında Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 03.11.2004 gün ve 6-628 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 15.09.2005 gün ve 13115-8681 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, 25.10.-YTL harç ve takdiren 137.00.-YTL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 06.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18138, Karar No: 2013/15295, Tarih: 06.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/18138 E.  ,  2013/15295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADIYAMAN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/09/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali tescil ve tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi . raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Davacılar,azledilen vekil tarafından yapılan satış akdinin miras bırakanlarını bağlamayacağını ileri sürüp iptal tescil, olmazsa tazminat istemişlerdir.

Mahkemece,davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan F. D.'ın iştirak halinde malik olduğu 42 ada 14 parsel sayılı taşınmazdaki payının satışı için yeğeni aynı zamanda davalının kardeşi M.E.S.'i 21.06.1989 tarihli vekaletname ile vekil ettiği, 11.07.1989 tarihli azilname ile de azlettiği, azilnamenin 07.08.1989 tarihinde tebliğ edildiği, vekil M.E.S.'in mirasbırakanın çekişmeli taşınmazdaki payını babası B.S.'e 01.05.1990 tarihinde satış suretiyle devrettiği, B.'in de kardeşi aynı zamanda davalının amcası M.C.'e 06.10.1992 tarihinde yine satış suretiyle aktardığı ;onun da adına kayıtlı 157/220 hisseden 47/220 hisseyi davalıya 15.09.1999 tarihinde satış suretiyle devrettiği, davalının da adına kayıtlı ½ payın tamamını yargılama sırasında T..Hazır Yemek Yapanlar Yardımlaşma Ve Dayanışma Derneğine 29.07.2010 tarihinde satış suretiyle temlik ettiği, miras bırakan F.'nın 05.06.1994 tarihinde öldüğü,geride mirasçı olarak evlatları davacılar ve davaya muvafakat eden kızı Z. ve torunu S. ile dava dışı gelinleri F. ve H. ile torunları N., R., S.., S., .., B.., B. ve S..'ın kaldıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, elbirliği (İştirak) halinde mülkiyet, yasa veya yasada belirtilen sözleşmeler uyarınca aralarında ortaklık bağı bulunan kişilerin, bu ortaklık nedeniyle bir mala veya hakka birlikte malik olma durumudur.

Bilindiği üzere, elbirliği (İştirak) halinde mülkiyet, yasa veya yasada belirtilen sözleşmeler uyarınca aralarında ortaklık bağı bulunan kişilerin, bu ortaklık nedeniyle bir mala veya hakka birlikte malik olma durumudur.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun (TMK) 701 ila 703 maddelerinde düzenlenen bu tür mülkiyetin (ortaklığın) tüzel kişiliği olmadığı gibi eşya üzerinde ortaklardan her birinin doğrudan doğruya bir hakkı da yoktur. Mülkiyet bir bütün olarak ortaklardan tümüne aittir. Başka bir anlatımla ortaklık tasfiye oluncaya kadar ortaklardan birinin ayrı mal veya hak sahipliği bulunmayıp, hak sahibi ortaklıktır. Değinilen mülkiyet türünde malikler mülkiyet payları ayrılmadığından paydaş değil, ortaktır. Bu kural, TMK'nin 701. maddesinde (...Kanun ve kanunda öngörülen sözleşmeler uyarınca oluşan topluluk dolayısıyla mallara birlikte malik olanların mülkiyeti, elbirliği mülkiyetidir. Elbirliği mülkiyetinde ortakların belirlenmiş payları olmayıp her birinin hakkı, ortaklığa giren malların tamamına yaygındır.) biçiminde açıklanmıştır. Elbirliği (İştirak) halinde mülkiyetin bu özelliği itibariyle ortaklar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmaktadır. Şayet yasa veya elbirliği (iştirak) halinde mülkiyeti oluşturan anlaşmada ortaklık adına hareket etme yetkisinin kime ait olacağı belirtilmemişse, ortaklığın tasfiyesini isteme hakkı dışındaki tüm işlemlerde ortakların (iştirakçilerin) oybirliğiyle karar almaları ve birlikte hareket etmeleri zorunluluğu vardır.

TMK'nin 702/2 maddesi bu yönde açık hüküm getirmiştir. Ancak, açıklanan kural yargısal uygulamada kısmen yumuşatılmış bir ortağın tek başına dava açabileceği, ne var ki, davaya devam edebilmesi için öteki ortakların olurlarının (onaylarının) alınması veya miras şirketine atanacak temsilci aracılığı ile davanın sürdürülmesi gerektiği kabul edilmiştir. (11.10.1982 tarih 1982/3-2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı) Nitekim bu görüş bilimsel alanda da aynen benimsenmiştir.Dava hakkına ilişkin bu hususun re'sen gözönünde tutulması icabeder.

Somut olayda, elbirliği (iştirak) halinde mülkiyet söz konusu olup, davanın mirasçılardan A.,H.,H. ve H.A.. tarafından açıldığı,yargılama sırasında Z.. ve S.'nın muvafakatlarının alındığı ancak dava dışı ortaklar da (F., N., R., S., S., C., H., B., B. ve S.'ın) bulunduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, davaya katılmayan ortakların olurlarının alınması yada miras şirketine TMK'nin 640. m. uyarınca atanacak temsilci aracılığı ile davanın sürdürülmesi gerekirken, davanın görülebilirlik koşulu gözardı edilerek yazılı olduğu üzere davanın esası hakkında hüküm kurulması doğru değildir. Davacılar vekilinin temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/35616, Karar No: 2016/8123, Tarih: 04.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/35616 E.  ,  2016/8123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

....

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava ihbar olunan alt işveren yazı yazılarak, davacı ile 2009-2014 yılları arasında imzalanan bireysel iş sözleşmelerinin istenilmesi ve yazı cevapları ile birlikte Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahlemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2016/2550, Karar No: 2017/982, Tarih: 13.02.2017

**20. Ceza Dairesi         2016/2550 E.  ,  2017/982 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : VAN 3. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi - Numarası : 29/03/2016 – 2015/169 esas ve 2016/109 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Aralarında bağlantı bulunması nedeniyle, Dairemizin 2016/2992 esas sırasında kayıtlı bulunan Van 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 20/10/2014 tarih, 2013/120 esas ve 2014/369 karar sayılı dosyası ile birlikte inceleme yapılmıştır.

Temyiz incelemesi, sanık müdafinin süresindeki isteği nedeniyle duruşmalı olarak yapılmıştır.

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 13.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI:13.02.2017 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı .....katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ...'ın yokluğunda 23.02.2017 tarihinde, açık olarak okundu.
Yargıtay — Esas No: 2014/22210, Karar No: 2015/17693, Tarih: 11.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/22210 E.  ,  2015/17693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 1. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/06/2014 (EK KARAR: 05/11/2014)

NUMARASI : 2012/188-2014/1431

Taraflar arasındaki satıcının hakem kurulu kararına itirazı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; Adana İli Çukurova Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının vermiş olduğu 15/02/2012 tarih ve 2012/355 sayılı kararın yerinde olmadığını ileri sürerek; iptalini talep etmiştir.

Mahkemece; Çukurova Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının vermiş olduğu 15/02/2012 tarih ve 2012/355 sayılı kararı yerinde olmadığından itirazın kabulü ile, hakem heyeti kararının iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık; yerel mahkeme kararının kesin olup olmadığı, varılacak sonuca göre; kayıp-kaçak bedeli tahakkuku uygulamasının mevzuata uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Tüketici, elektrik kullanımına ilişkin faturada; “kaçak kullanım (kayıp-kaçak)bedeli adı altında alınan bedellerin iadesi için Tüketici Sorunları Hakem Heyeti’ne başvurmuştur. Çukurova Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti 15.02.2012 tarih, 2012/355 sayılı kararı ile; kayıp kaçak bedeli adı altında tüketiciden tahsil edilen 103,85 TL'nin satıcı/sağlayıcıdan alınarak tüketiciye iadesine karar vermiştir.

Davacı, Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali istemiyle Tüketici Mahkemesine iptal davası açmıştır. Yerel mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiştir. Davalı iş bu kararı süresinde temyiz etmiştir. Mahalli Mahkeme; taraflar arasındaki uyuşmazlığın miktarına göre verilen esas kararın temyizi mümkün olmadığından (miktar itibarıyla kesin olduğundan) davalının süresinde yapılan temyiz talebinin reddine karar vermiş, davalı tarafından verilen bu ek kararda süresinde temyiz edilmiştir.

Davanın niteliği ve müddeabihi itibariyle, kararın temyizinin mümkün olup olmadığı, bir başka ifadeyle esas kararın kesin olup olmadığı tartışılmalıdır.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427/2. maddesinde, miktar veya değeri belirli bir tutarın altında kalan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararların kesin olduğu, dolayısıyla temyizinin olanaklı bulunmadığı hükme bağlanmıştır. Yasa koyucu bu hükümle açık bir biçimde, bir kararın temyiz kabiliyetini haiz bulunup bulunmadığını belirlerken, davanın miktar veya değeri yanında temel ölçü olarak davanın türünü de esas almıştır. Davada, davacının abonelerinden almakta olduğu kayıp-kaçak, bedellerinin alınmamasına dair Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen kararın iptali istemiyle açılmış; davalının yarattığı çekişmenin giderilmesi talep edilmiştir.

Her ne kadar; davacının, davalıdan aldığı kayıp-kaçak bedeli miktar itibariyle 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22/5. maddesinde ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; yaratılan çekişme ve verilen hüküm bir yıla mahsus olmadığından ve ileriki yıllara da yönelik olduğu, dolayısıyla art etkisinin bulunduğu, yine kayıp kaçak vs. bedellerinin alınması uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren toplu bir uyuşmazlığın bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır. Dolayısıyla yaratılan çekişme ve hukukî uyuşmazlığın kesinlik sınırının dışında kaldığı da açık ve belirgindir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 tarih 2009/13-122, 189, 13/10/2010 tarih 2010/13-406, 503 Esas, Karar sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir)

Kesin olmayan bir kararın mahkemece kesin olarak verildiği belirtilerek ve gerçekte kesin olmayan bir karara ilişkin olarak mahkemece kararın kesin olduğunun yazılması ve bu kararın temyizine ilişkin dilekçenin kararın kesin olduğundan bahisle red edilmesi yok hükmünde olup, hukuki sonuç doğurmaz.

HUMK.nun 432/4.maddesinde "Temyiz, temyizi kabil olmayan bir karara ilişkin olursa karar veren mahkeme temyiz isteminin reddine karar verir." Yasanın vazettiği anlamda bir kesinlik gerçek bir kesinliktir. Yoksa ki, kesin olmayan bir karara mahkemenin kesin ibaresini koyması o kararın kesin olduğu anlamına gelmez. Dolayısıyla da 432/4. maddesinde belirtilen bir kesinlikten bahsedilemez. Kesin olmayan bir karara hakimin kesin olduğunu kararına yazması bu kararın gerçekte kesin olduğu anlamına gelmez. Dolayısıyla da temyizi mümkündür.

Arz edilen hususlar muvacehesinde; kesin olmayan bir karara ilişkin olarak mahkemece kararın kesin olduğunun yazılması ve bu kararın temyizine ilişkin dilekçenin kesin olduğundan bahisle reddedilmesi yok hükmünde olup sonuç doğurmayacağından; bu nedenle, temyiz dilekçesinin kararın kesin olduğundan bahisle reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılması ve yasal süresi içinde verilen temyiz isteminin (esastan) incelemesine geçilmiştir.

Dava, Çukurova Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin tüketici davalı S.. Ö..'in başvurusu üzerine kayıp kaçak bedelinin iadesine ilişkin kararın iptali istemidir.

Davacı ile davalı arasında elektrik enerjisi satışına ilişkin abonelik sözleşmesi düzenlendiği, bu sözleşmeye istinaden davacı tarafından kayıp-kaçak bedeli tahakkuk ettirildiği hususunda tartışma bulunmamaktadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.