muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7514, Karar No: 2021/1508, Tarih: 17.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/7514 E.  ,  2021/1508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mükellefin Ba-Bs bildiriminde 31 adet faturanın düzenlendiği ve en son KDV beyannamesinin 2009 takvim yılı Nisan ayında verildiği gözetilerek inceleme yapılmıştır.

1-Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında; sanığın aşamalardaki savunmasında, suçlamaları kabul etmeyerek, sahte fatura düzenlemediğini, .... isimli şahsın isteği üzerine adına mükellefiyet oluşturulduğunu, asıl işleri yürütenin .... olduğunu, işyerinin ...’a devir edileceğine dair muvafakatname yapıldığını ancak mağdur edildiğini beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından:

a)Savunmada adı geçen ....‘un CMK‘ nin 48. maddesi uyarınca tanıklıktan çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmeleri, adli emanette yer alan fatura asıllarının sanığa ve adı geçenlere gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

b)Sanık ile adı geçen tanıklar faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya tanıklara ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

c)Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da tanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı ve tanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın ve tanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

d)Varsa işyeri adına muhasebe işlemlerini yürüten kişi tespit edilerek, CMK'nin 46/1-c. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, fiilen işyerini kimin idare ettiği, şirket işlerinde kimle muhatap olduğu, faturaları ve belgeleri kimin getirdiği, beyannamelerin kimin tarafından verildiği, sanığı ve tanıkları tanıyıp tanımadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması, yasaya aykırı,

2-Kabule göre de ; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 17.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10611, Karar No: 2018/8846, Tarih: 02.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/10611 E.  ,  2018/8846 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 07/07/2011 tarihli iş kazasında %23,2 oranında sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelirin, geçici iş göremezlik ve tedavi giderinin tahsili istemine ilişkin olup, Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 21 ve 23’üncü maddeleridir.

Rücu davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi, 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi, İşçi sağlığı ve iş Güvenliği Tüzüğü hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporları ile ulaşılan sonuçlar, rücu davasında Kurumun taraf olmaması nedeniyle bağlayıcı nitelikte bulunmamakta, işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde güçlü delil olarak kabul edilebilmektedir.

Yine 5510 sayılı Kanunun, süresinde bildirilmeyen sigortalılıktan doğan sorumluluk bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 23’üncü maddesi hükmüne göre; sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce iş kazası meslek hastalığı ve hastalık meydana gelmiş ise, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken her türlü masraflar ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri, 21 inci maddenin birinci fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın işverene ödettirilecektir.

Sözü edilen madde ile işverenin kaçak işçi çalıştırmasının önlemesi amaçlanmış olup, maddenin düzenleniş şeklinden de açıkça anlaşılacağı üzere, 23’üncü maddeye göre işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır. Zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemiş ise, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının tamamından sorumlu tutulması gerekir. Öte yandan; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 51’inci maddesindeki; “Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler.” ve 52’nci maddesindeki “Zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hâkim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir.” hükümleri gözetilerek, zarar gören(sigortalının) müterafik kusurları da nazara alınarak söz konusu maddeler kapsamında Hâkim tarafından takdir edilecek uygun bir indirimin yapılması gereği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Dosya kapsamından, bu davada kusur raporu alınmadığı, tazminat dosyasında var olan kusur oranının hükme esas alındığı, olay nedeni ile açılan tazminat davasında dosyamız davacısı SGK’nın taraf olmadığı anlaşılmıştır.

Somut açıklamalar ışığında mahkemece;

a- İlgili tazminat dosyası celp edilmeli, kesinleşmesi halinde tazminat davasında verilen kararın güçlü delil oluşturduğu hususu gözetilmek suretiyle kusur oran ve aidiyetleri; iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan kusur raporu aldırılmak suretiyle maddi oluşa ve kanuna uygun olarak belirlenmeli,

b-Davalı işverenin, 5510 sayılı Kanunun 23. maddesine dayalı sorumluluk oranı buna göre belirlenmeli,

c-Davacının 21/2 maddesine yönelik talebi de irdelenerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8705, Karar No: 2012/14083, Tarih: 27.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/8705 E.  ,  2012/14083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin binde yedisini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

2-Tapu kaydındaki ipotek şerhinin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/23719, Karar No: 2009/4607, Tarih: 05.03.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/23719 E.  ,  2009/4607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

5766 Sayılı Kanunla Değişik 492 Sayılı Harçlar Kanununa ekli  yargı harçları ile ilgili 1 sayılı tarifenin A bendine ilave edilen IV numaralı  bölüm uyarınca temyiz başvurularında harca tabi davalarda daha önce alınmakta olan matbu temyiz harcına  ilaveten 60 TL temyiz başvurusu harcının alınması zorunlu olduğu ve başvurunun da 6.6.2008 tarihinden sonra olmasına rağmen temyiz başvuru harcı alınmadığı anlaşılmış ise de bu hususun mahallinde giderilmesi mümkün bulunduğundan dosyanın bu hususta işlem yapılmak üzere geri çevrilmesine gerek olmadığına oy birliği ile karar verilip temyiz incelenmesine geçildi;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 14.00 TL onama harcının mahsubuna, bakiye 1.60 TL ve 60 TL temyiz başvuru harcının mahallinde temyiz edenden tahsiline, 23

5.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17007, Karar No: 2015/31963, Tarih: 17.12.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/17007 E.  ,  2015/31963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/195327

MAHKEMESİ : İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2013

NUMARASI : 2012/332 (E) ve 2013/128 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

1-Sanığın aşamalardaki suçu inkara dayanan beyanları, suça konu çekin ön yüzündeki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının tespit edilmesi ve suça konu çeki ön yüzü doldurulmuş ve imzalanmış şekilde ..... Ltd. Şti'nin yetkilisi T.. Y..'nun bilgisi dahilinde muhasebecisi F.K.nin verdiğini ve daha öncede bu şekilde hatır çekleri aldığını beyan etmesi karşısında, vefat etmiş olan F.K.'nin resmi kurumlardan olan imza ve yazı örnekleri temin edilip, suça konu çek üzerindeki yazı ve imzaların bu şahsa ait olup olmadığı konusunda Adli Tıp veya kriminal dairelerden rapor alındıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırmaya dayanılarak yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması yasaya aykırı,

Kabule göre ise;

2- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 17.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4270, Karar No: 2025/1599, Tarih: 18.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/4270 E.  ,  2025/1599 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/62 E., 2024/589 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 8. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/826 E., 2022/708 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından davanın kabulü ve kusur belirlemesi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı erkek vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2.Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9732, Karar No: 2019/6591, Tarih: 23.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/9732 E.  ,  2019/6591 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

1-TCK'nın 53/6. maddesinde “belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde 3 aydan 3 yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceğinin belirtildiği gözetilmeksizin, sanık hakkında sürücü belgesinin ne kadar süreyle geri alındığının hükümde belirtilmemesi,

2-Oluşa ve kabule göre; yönetimindeki otomobille seyir halindeyken, trafik kurallarını dikkate almayarak, kırmızı ışıkta geçerek kazaya neden olan sanık hakkında bilinçli taksir koşullarının oluştuğu gözetilmeksizin tayin olunan cezasının TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca arttırılmaması,

3-Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca sanık hakkında hükmedilen ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 23/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13434, Karar No: 2023/10517, Tarih: 08.05.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/13434 E.  ,  2023/10517 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.07.2010 tarihli ve 2009/1309 Esas, 2010/981 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarından beraatine karar verilmiştir.

B. ... 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.07.2010 tarihli ve 2009/1309 Esas, 2010/981 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 23.03.2015 tarihli ve 2013/8032 Esas, 2015/25076 Karar sayılı kararı ile;

"Katılan M. P. ile tanıklar B. P., U. P. ile Ç. M. P.’nin soruşturma ve kovuşturma evrelerinde, sanığın elinde balta ile tehdit içeren sözler söylediği ve hakaret ettiği yönünde anlatımda bulundukları, sadece tanık A. P.’nin soruşturmadaki ifadesine göre farklı beyanda bulunarak duruşma ifadesinde ısrar ettiği, ilk ifadelerinden yaklaşık sekiz ay sonra duruşmada dinlenen tanıkların, şikayet dilekçesinde bildirildiği ve kendilerinin de ifade ettikleri gibi birden fazla olay olması nedeniyle, iddianamede tanımlanan eylemi tam olarak hatırlamalarının ve duruşmada da önceki ifadelerinin aynısını tekrarlamalarının beklenemeyeceği, ayrıntılarda ihmal edilebilir farklılık olsa bile katılan ve tanıkların, sanığa yüklenen eylemi özünde birbirleri ile uyumlu şekilde ifade ettikleri gözetilmeden, “anlatımlar arasında bariz mübayenetler bulunduğu ve bu mübayenetlerin giderilemediği, katılanın açtığı şuf’a davasını kaybetmesinin verdiği kızgınlıkla atfı cürümde bulunmuş olabilecekleri yönünde kuvvetli şüphe oluştuğu” şeklindeki gerekçeyle beraat kararı verilmesi"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. ... 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.12.2015 tarihli ve 2015/502 Esas, 2015/799 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi ve 62 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, hakaret suçundan ise 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin bir ve dördüncü fıkraları ve 62 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, karar verilmiştir.

D. Sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi üzerine, ... 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2021 tarihli ve 2020/492 Esas, 2021/126 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, hakaret suçundan ise 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin bir ve dördüncü fıkraları ve 62 nci maddesi uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

A. Beyanlar arasında çelişki bulunduğuna,

B. Lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

Mahkemece, "Müştekinin aşamalardaki beyanları arasındaki mübayenetler, müştekinin yakın akrabası olan ve sanıkla aralarında müştekiden dolayı husumet bulunduğu anlaşılan tanıkların gerek olayın meydana geliş şekli, gerek olay yerinde bulunanların kimliği, gerek sanığın söylediği iddia olunan sözlerin içeriği ve söyleniş şekli yönünden öncelikle aşamalardaki kendi beyanları arasındaki mübayenetler, gerekse bire bir anlatımları arasındaki bariz mübayenetler bulunduğu, mübayenetlerin giderilemediği, tüm dosya kapsamına göre müştekinin açtığı şuf'a davasını kaybetmesinin etkisi ile yakın akrabası olan ve sanıkla birlikte aynı binada yaşayan tanıklarla birlikte davayı kaybetmenin verdiği kızgınlıkla atfı cürümde bulunmuş olabilecekleri yönünde kuvvetli şüphe oluştuğu, oluşan şüphenin aksinin giderilemediği, müştekinin ve tanıkların mücerret ve mübayenetli oluşa dair anlatımlarına da taraflar arasındaki husumet nedeni ile itibar edilemeyeceği, aksi kanıtlanamayan şüpheden sanığın yararlanması gerektiği" şeklindeki beraate yönelik gerekçe yazıldıktan sonra, sanık hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulmak suretiyle hükümle gerekçe arasında çelişkiye yol açılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR