muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4573, Karar No: 2019/6502, Tarih: 25.09.2019

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 25.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4976, Karar No: 2016/2917, Tarih: 01.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/4976 E.  ,  2016/2917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin tenfizi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dilekçesinde;davalılar ile ortak murisleri olan ...'ın 07.02.2009 tarihli vasiyetnamesi ile ilgili vasiyetnamede belirttiği taşınmazları kendisine vasiyet ettiğini,murisin vasiyetnamesinin Amasra Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2009/306 Esas sayılı dosyasında açılıp okunduğunu belirterek,murise ait vasiyetnamenin tenfizini talep ve dava etmiştir.

Davalılar cevap dilekçesi sunmamışlardır.

Mahkemece;davacının yapılan ihtara rağmen gider avansını ve eksik harcı süresinde ikmal etmediği gerekçe gösterilerek dava şartı yokluğundan HMK'nun 115/2 maddesi uyarınca davanın reddine karar verilmiş,hüküm süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK.nun 334-340.maddelerinde düzenlenmiştir.

Adli yardımın kapsamının düzenlendiği HMK'nun 335. maddesinde ;

'' (1) Adli yardım kararı, ilgiliye, aşağıdaki hususları sağlar:

a) Yapılacak tüm yargılama ve takip giderlerinden geçici olarak muafiyet.

b) Yargılama ve takip giderleri için teminat göstermekten muafiyet.

c) Dava ve icra takibi sırasında yapılması gereken tüm giderlerin Devlet tarafından avans olarak ödenmesi.

ç) Davanın avukat ile takibi gerekiyorsa, ücreti sonradan ödenmek üzere bir avukat temini.

(2) Mahkeme, talepte bulunanın, yukarıdaki bentlerde düzenlenen hususlardan bir kısmından yararlanmasına da karar verebilir.

(3) Adli yardım, hükmün kesinleşmesine kadar devam eder.''düzenlemesi yer almaktadır.

Aynı kanunun 336/3 maddesinde ;''Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtay'a yapılır''denilmektedir.

Yine aynı kanunun 337/1-2 maddesinde ise;

''(1) Mahkeme, adli yardım talebi hakkında duruşma yapmaksızın karar verebilir.

(2) Adli yardım talebinin kabul veya reddine ilişkin kararlara karşı kanun yoluna başvurulamaz. Ancak, adli yardım talebi reddedilirse, sonradan gerçekleşen bir sebebe dayanılarak tekrar talepte bulunulabilir.'' düzenlemeleri yer almaktadır.

Yine aynı kanunun 337/1-2 maddesinde ise;

''(1) Mahkeme, adli yardım talebi hakkında duruşma yapmaksızın karar verebilir.

(2) Adli yardım talebinin kabul veya reddine ilişkin kararlara karşı kanun yoluna başvurulamaz. Ancak, adli yardım talebi reddedilirse, sonradan gerçekleşen bir sebebe dayanılarak tekrar talepte bulunulabilir.'' düzenlemeleri yer almaktadır.

Somut olayda;mahkemece davaya konu taşınmazlara ilişkin keşif icra edildiği, 19.06.2013 tarihli celsede davacı tarafa HMK'nun 120/2 maddesi gereğince eksik gider avansını ve eksik harcı ikmal etmesi için iki haftalık kesin süre verildiği ihtarında bulunulduğu,davacı tarafça 18.09.2013 tarihinde adli yardım talepli dilekçe sunulduğu,mahkemece 18.09.2013 tarihli celsede ise davacının adli yardım talebine ilişkin araştırma yapılması yönünde Yenipazar İlçe Emniyet Müdürlüğü'ne müzekkere yazıldığı ve müzekkere cevabının bila ikmal döndüğü,bir sonraki celse olan 07.10.2013 tarihli celsede ise mahkemece davacı tarafça verilen kesin süreye rağmen gider avansı ile eksik harcın süresinde ikmal edilmediği gerekçe gösterilerek HMK'nun 115/2 maddesi uyarınca davanın reddine karar verildiği,ancak bu karar öncesinde davacının adli yardım talebine ilişkin olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden hüküm tesisi yoluna gidildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece;yukarıdaki açıklamalar ve yasa maddeleri gözetilerek davacının 18.09.2013 tarihli celsede adli yardım talebinde bulunduğu dikkate alınarak davacının bu talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeli,nitekim adli yardım talebinin kabulü halinde davacının HMK'nun 335/1 maddesi uyarınca gider avansı ve harçlardan da sorumlu olmayacağının gözetilmesi,talebin reddi halinde ise davacıya gider avansı ve eksik harcı ikmal etmesi için usulüne uygun süre verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma,yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş,bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35105, Karar No: 2016/17127, Tarih: 10.10.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/35105 E.  ,  2016/17127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanığın denetim süresi içinde işlediği kasıtlı bir suçtan dolayı mahkum olması üzerine, dosyayı ele alan mahkemece duruşma açılarak ve sanığın savunması alınarak CMK'nin 231/11. maddesine uygun olarak hükmün aynen açıklanması gerektiği ancak mahkemece duruşma açılmasına rağmen sanığa usulüne uygun tebligat yapılmadan yazılı şekilde sanığın savunması alınmadan karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2) Sanığın, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararından sonra denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi durumunda, CMK'nin 231/11. maddesi uyarınca ilk hükmün değişiklik yapılmaksızın aynen açıklanması gerekirken, yüzde sabit ize neden olacak şekilde mağduru yaralayan sanığın TCK'nin 86/2, 87/1-c maddelerine göre belirlenen hapis cezasının TCK'nin 87/1-c-son maddesine göre 3 yılın altında kalması nedeniyle 3 yıla çıkarılması gerektiği de gözetilmeden açıklanan hükümde değişiklik yapılması,

3) Yüzde sabit ize neden olan yaralanmanın, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği, bu nedenle eylemin 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/1-c., 87/1-son. maddelerinde düzenlenen suçu oluşturacağı dikkate alınmadan temel hapis cezasının TCK'nin 86/2. maddesine göre belirlenmesi,

4) Yüzde sabit iz nedeniyle uygulanan yasa maddesinin TCK'nin 87/1-c yerine 87/1-d şeklinde gösterilmesi,

5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sonuç ceza miktarı yönünden CMUK'un 326/son maddesine göre sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla, hükmün bu sebeblerden 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik  5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 10.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7661, Karar No: 2008/331, Tarih: 24.01.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/7661 E.  ,  2008/331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Hatay İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayet eden ... Bankası vekili, 16.6.2003 tarihli (iptal edilen önceki) sıra cetvelinde müvekkilinin 1.sırada ve şikayet edilen banka ile 2.sırada (hacze iştirak suretiyle) yazıldığını, ...'ın şikayeti üzerine ilk sıradaki müvekkil haczinin düştüğüne karar verilmesi nedeniyle düzenlenen yeni sıra cetvelinde müvekkil banka ile şikayet edilen banka alacaklarının 1.sırada garameten paylaştırılması gerekirken, müvekkil bankanın 2.sırada gösterildiğini belirterek sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

Şikayet edilen banka vekili şikayetin reddini talep etmiştir.

Mahkemece 16.6.2003 tarihli (önceki) sıra cetvelinin iptal edilerek Yargıtay tarafından da onandığı, hazırlanan yeni sıra cetvelinin kesinleşmiş olan bu karara göre yapıldığı belirtilerek şikayetin reddine karar verilmiştir.

Şikayet eden Yapı ve Kredi Bankası vekili tarafından karar temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 24.01 .2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4410, Karar No: 2018/4132, Tarih: 10.10.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/4410 E.  ,  2018/4132 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 10. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde yer alan "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", 191/3. maddesinde yer alan "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4-a maddesinde yer alan "Kişinin, erteleme süresi zarfında;

a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,

b)Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması,kabul etmesi veya bulundurması,

c)Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması,

hâlinde, hakkında kamu davası açılır." biçimindeki düzenlemeler ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde yer alan “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” biçimindeki düzenleme, yine aynı maddenin 8. fıkrasında yer alan "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." biçimindeki düzenlemeler karşısında,

Sanık hakkında 05.11.2014 tarihli “Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan yapılan soruşturma sonucunda İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 09.12.2014 tarihli ve 2014/104290 soruşturma, 2014/2992 karar sayılı “kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” karar verildiği, kararın kesinleşmesinden sonra infazı için İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’ne gönderildiği, 08.01.2015 tarihinde tanık ... tarafından motosikletten atılan uyuşturucu maddenin ele geçirilmesi nedeniyle İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı’nca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, 04.03.2015 tarihli ve 2014/104290 soruşturma, 2015/8040 esas, 2015/6674 sayılı iddianame ile kamu davasının açıldığı somut olayda;

Kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmeyen sanığın savunmasının aksine, tanık ...’nun eylemine iştirak ettiğine, ele geçirilen uyuşturucu maddelerle ilgisi bulunduğuna ilişkin, kuşku sınırlarını aşan mahkumiyetine yeterli ve kesin delil bulunmadığından; mahkemece, kamu davasında durma kararı verilerek, sanık hakkında kamu davası açılmasının ertelenmesi koşullarına uygun sonuç ve biçimde değerlendirilme yapılmak üzere dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan CMUK'nın 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 10.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/26334, Karar No: 2025/1021, Tarih: 14.01.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/26334 E.  ,  2025/1021 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/929 E. - 2023/1238 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/91 E. - 2023/116 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 62/1, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi.

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2017/1809 Esas ve 2017/5155 sayılı Kararında ve Dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir. (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, syf. 383 vd.)

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır. (Toroslu özel kısım syf. 263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf. 280)

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dosyada delil olarak gösterilen eylemlerin sanıkların PKK/KCK silahlı terör örgütü adına yaptıklarına dair somut delillerle desteklenmediği anlaşılmakla PKK/KCK terör örgütü ile bağlantısı tespit edilemeyen, kod adı kullanmayan, terör örgütü içinde ideolojik veya silahlı eğitim aldığına, örgütün dağ kadrosu veya milis güçleriyle bağlantılarını gösteren veya ilişkilerini belirleyen delil bulunmayan sanıkların örgütün hiyerarşik yapısına girerek örgüt üyesi olduğunu gösteren her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli delil bulunmaması karşısında silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar vermek gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Bozma sebebi ve mevcut delil durumu dikkate alındığında sanık ...'in TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu ya da hükümlü değil ise DERHAL SALIVERİLMESİ için ilgili yer Cumhuriyet başsavcılığına müzekkere yazılmasına, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Kocaeli 2. Ağır Ceza

Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.