muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2745, Karar No: 2017/6741, Tarih: 25.09.2017

ile bağlantılı, binanın çatısına kadar devam eden baca yapılmış olduğu,dükkanlardan yola ulaşmak için beton üzeri seramik kaplama yürüyüş yolunun yapılmış olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece sözü edilen tüm tadilat ve onarımların onaylı mimari projenin vaziyet planında görülmediği ve projeye aykırı yapılmış olduğu saptandığına ve projeye uygun olarak eski hale getirildiği anlaşıldığına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 25/09/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/748, Karar No: 2017/1103, Tarih: 05.04.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/748 E.  ,  2017/1103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Canavarca hisle öldürme

HÜKÜM : TCK.nun 82/1-b, 53. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ..., müdafii tarafından kararın duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine duruşma günü belirlenerek sanık ... müdafiine meşruhatlı davetiye çıkartılmasına karşın belirlenen gün ve saatte hazır bulunmadıkları anlaşıldığından duruşmasız olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş,bozma üzerine incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin haksız tahrikin varlığına, takdiri indirim maddesinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın aynı mahallede ikamet etmeleri dolayısıyla tanıdığı ve aralarında husumet bulunmayan maktülü olay gecesi yolda karşılaştıklarında tespit edilemeyen bir nedenle 18 adedi öldürücü vasıfta toplam 72 adet bıçak darbesi vurmak suretiyle öldürdüğü olayda;

1- Suçun vahşice işlenmesinin tek başına suçun canavarca hisle ya da eziyet çektirerek işlendiğini kabule yeterli bulunmadığı, canavarca hisle öldürme, sırf

öldürmüş olmak için öldürme, ölenin acı çekmesinden zevk duymak için öldürme olup, eziyet çektirerek öldürme ise ölümü meydana getirme bakımından zorunlu olmayan ve ölüme takaddüm eder vahşice hareketler olup sanığın öldürme kastının yanında işkence ya da eziyet çektirme kastının da bulunması gerektiği, sanığın canavarca hisle ya da eziyet çektirerek öldürme amacıyla hareket ettiğini kabule yeterli her türlü kuşkudan uzak yeterli kesin kanıt bulunmadığı anlaşıldığı halde, sanığın TCK'nun 81. maddesi gereğince cezalandırılması yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde TCK'nun 82/1-b maddesi gereğince hüküm kurularak fazla ceza tayini,

2- Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 05/04/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6636, Karar No: 2016/9153, Tarih: 02.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/6636 E.  ,  2016/9153 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat, istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 05.10.2004 tarihinde, ...'nün, sigortalı ...'ı silahla kasten yaraladığı, kurumca meydana gelen olay nedeniyle sigortalıya yapılan tedavi giderlerinin tahsili amacıyla, rücuen tazminat talebinde bulunulduğu, mahkemece, sigortalının olayın meydana geldiği tarihte herhangi bir iş yerinde sigortalı olarak çalışmadığı, anne ve babasının sigortasından da yaralanmadığı, bu haliyle genel sağlık sigortasına tabi olduğu, bu nedenle kurumca yapılan tedavi giderlerinin zorunlu olup, rücûan tahsil edilemeyeceğinden bahisle, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını teşkil eden 506 sayılı Kanunun 39. maddesi "Kasdi veya suç sayılır hareketi ile sigortalının hastalanmasına sebep olan kimseye, bu Kanun gereğince hastalık sigortasından yapılan her türlü giderler tazmin ettirilir" hükmü, öngörülmüştür.

Öte yandan, 506 sayılı Yasa'nın 40. maddesine göre aynı Yasa'nın 2. maddesinde belirtilen sigortalılık niteliğini yitirenler, bu tarihten önceki bir yıl içinde en az 120 gün hastalık sigortası primi ödemiş olan sigortalı, bu niteliğini yitirişinden itibaren başlamak üzere altı ay içinde meydana gelecek hastalıkları halinde, 32.maddenin (A) ve (D) fıkralarında yazılı yardımlardan yararlanacaklardır.

Eldeki dava da, ...'ın hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde, olay tarihinden önce son olarak 25.05.2004 ile 30.09.2004 tarihleri arasında 1035663 sicil numaralı işyerinde çalıştığı, kazanın meydana geldiği tarihte ise herhangi bir sigorta kaydının bulunmadığı, anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki bilgiler nazara alındığında, sigortalı ...'ın 506 sayılı Yasa'nın 40. maddesi uyarınca, 25.05.2004 ile 30.09.2004 tarihleri arasında kesintisiz çalışması nedeniyle, bir yıl içerisinde 120 günden fazla hastalık sigortası primi ödemiş olduğu, sigortalılık niteliğini yitirdiği 30.09.2004 tarihinden itibaren altı ay içinde, 05.10.2004 tarihinde yaralanmasına sebep olan olayın meydana geldiği, bu haliyle kurumun, sigortalılık niteliğinin sona erdiği 30.09.2004 tarihinden itibaren altı ay içerisinde meydana gelen tedavi giderlerinin rücuen tazmini, 506 sayılı Yasa'nın 39. ve 40. maddeleri uyarınca talep edebileceği göz önünde bulundurulmadan, davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönlerini amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 02.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17675, Karar No: 2017/3278, Tarih: 09.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/17675 E.  ,  2017/3278 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1227, Karar No: 2019/1820, Tarih: 08.05.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/1227 E.  ,  2019/1820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, ... 13. İcra Müdürlüğünün 2013/18221 Esas sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde müvekkilinin 3. davalının 2. sırada olduğunu, sıra cetvelinin usul ve yasaya aykırı olarak düzenlendiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini şikayet ve talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, şikayet olunanın haciz tarihinin şikayetçinin haciz tarihinden önce olduğu, şikayetçinin iddiasının aksine haciz tarihinin haciz kaydının tapu kaydına işlendiği tarih olarak dikkate alınmasının yasaya ve içtihatlara uygun olduğu, sıra cetvelinde yer alan hatalı bilgilerin ve fazladan yazılan kısımların sıra cetvelinin iptalini gerektirmeyeceği gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11856, Karar No: 2011/25887, Tarih: 29.12.2011

**5. Ceza Dairesi         2009/11856 E.  ,  2011/25887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Rüşvet alma suçundan sanıklar ... ve ...'nın bozma üzerine yapılan yargılanmaları sonunda; görevine girmeyen hususta menfaat sağlama suçundan mahkümiyetlerine dair, Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03/07/2008 gün ve 2008/182 Esas, 2008/214 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların 23/09/2004 - 24/09/2004 tarihleri arasında 1 gün süreyle gözaltında kaldıkları anlaşılmasına rağmen, bu sürenin; mahkum oldukları cezadan TCK.nun 63. maddesine göre indirilmesine engel oluşturabilecek şekilde gerekçeli kararda gösterilmemesinin, mahallinde giderilebilir eksiklik niteliğinde olduğu değerlendirilmiştir.

Lehe kanun karşılaştırması yapılırken 5237 sayılı TCK.nun 249. maddesinin, 255. maddede düzenlenen suç yönünden uygulanma imkanı bulunmamasına rağmen bu maddenin de değerlendirmeye alınması doğru görülmemiş ise de; 765 sayılı TCK hükümlerinin lehe kabul edilerek bu kanun hükümlerine göre uygulama yapılmış olması nedeniyle, sonuca etkili görülmeyen bu yanlışlık bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanıklar müdafilerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5930, Karar No: 2016/12946, Tarih: 26.09.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/5930 E.  ,  2016/12946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre sanıkların temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, ancak;

Kamu davasına katılma üzerine, vekili bulunan katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesinin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücretinin mahkum olan sanıklara yükletilmesine karar verilmesi gerekirken dilekçe yazım ücretine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasının katılana dilekçe yazım ücreti verilmesine ilişkin paragrafında yer alan “dilekçe yazım ücreti olan 300,00 TL'nin” biçimindeki ibarenin çıkarılarak yerine “maktu vekalet ücreti olan 1.320,00 TL'nin” ibaresi eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/813, Karar No: 2021/2231, Tarih: 29.03.2021

**14. Hukuk Dairesi         2021/813 E.  ,  2021/2231 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 24/12/2020 gün ve 2020/3039 Esas, 2020/8824 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Karar düzeltme dilekçesinde ileri sürülen hususlar daha önce temyiz nedeni yapılmıştır. Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, Dairemizce de benimsenen ve Yargıtay bozma ilamı uyarınca bozmaya uygun olarak verilen mahkeme kararı gerekçesine göre, ilamımız usul ve yasaya uygun olup, düzeltilmesini gerektirir bir neden bulunmadığından, HUMK’nun 440. maddesindeki nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle, HUMK’nun 440. maddesinde öngörülen hususlardan hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, aynı yasanın 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren 490,00TL para cezasının düzeltme isteyenden tahsiline, ret harcı pesin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 29/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4067, Karar No: 2013/5176, Tarih: 20.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/4067 E.  ,  2013/5176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Urla İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

6100 sayılı HMK'nun 294. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Aynı kanununun 297/2. maddesine göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Yine aynı kanunun 298/2. maddesinde; gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141.maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda; mahkemece yüze karşı verilen kısa kararda, davanın reddine karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda davanın reddine, davacının ihale bedelinin % 10' u oranında para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir.10.4.1992 tarih ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, bu durumda mahkemece, anılan İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği gibi, bozmadan önce verilen kararla bağlı olmaksızın aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12322, Karar No: 2014/19586, Tarih: 28.10.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/12322 E.  ,  2014/19586 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davalı işyerinde tıbbi tanıtım sorumlusu olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının ziyaret etmesi gereken sağlık mesleği mensuplarını ziyaret etmediği, ya hiç ziyaret planlamadığı veya planladığı ziyaretleri yapmadığı ve görevlerini yöneticisinin müteaddit talimat ve uyarılarına rağmen yerine getirmediğinin tespit edildiğini, bildirim yükümlülüğüne de uymadığını, savunması alınarak iş sözleşmesinin geçerli nedenlerle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu, davacı iddiasını doğrular somut ve tutarlı davacı tanıklarının yeminli anlatımları ve tüm dosya kapsamından davalı işverenin, İş Hukukunun işçinin korunması ilkesine ve 4857 sayılı İş Kanununun iş güvencesiyle ilgili hükümlerine uygun hareket etmediği, ölçülülük/son çare ilkesine uyulmadığı, davacının iş sözleşmesinin feshedilmesinin geçerli nedene dayanmadığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 Sayılı İş Kanunu’nun 18.maddesinde iş sözleşmesinin işveren tarafından işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılarak feshedilebileceği düzenlenmiştir. Söz konusu geçerli sebepler İş Kanunu’nun 25.maddesinde belirtilen derhal fesih için öngörülen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işçinin ve işyerinin normal yürüyüşünü olumsuz etkileyen hallerdir.

İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde fesih için geçerli sebep olabilirler. İş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığı kabul edilmelidir. Bu nedenle, geçerli fesih için söz konusu olabilecek sebepler, işçinin iş görme borcunu kendisinden kaynaklanan veya işyerinden kaynaklanan sebeplerle ciddi bir biçimde olumsuz etkileyen ve iş görme borcunu gerektiği şekilde yerine getirmesine olanak vermeyen sebepler olabilecektir. Sonuçta, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin yetersizliğinden ve davranışlarından kaynaklanan geçerli sebepler 25'inci maddede belirtilenlerin dışında kalan ve işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen sebeplerdir. Bunlara örnek vermek gerekirse; işçinin yetersizliğinden kaynaklanan sebepler: ortalama olarak benzer işi görenlerden daha az verimli çalışma; gösterdiği niteliklerden beklenenden daha düşük performansa sahip olma, işe yoğunlaşmasının giderek azalması; işe yatkın olmama; öğrenme ve kendini yetiştirme yetersizliği; sık sık hastalanma; çalışamaz duruma getirmemekle birlikte işini gerektiği şekilde yapmasını devamlı olarak etkileyen hastalık, uyum yetersizliği, işyerinden kaynaklanan sebeplerle yapılacak fesihlerde emeklilik yaşına gelmiş olma halleridir.

İşçinin davranışlarından doğan sebepler ise 4857 sayılı İş Kanununun 25'inci maddesinde belirtilen derhal fesih için öngörülen sebepler niteliğinde olmamakla birlikte, işçinin iş sözleşmesine aykırı davranışları bulunabilir. Bunlara örnek olarak, işverene zarar vermek ya da zararın tekrarı tedirginliğini yaratmak; işyerinde rahatsızlık yaratacak şekilde çalışma arkadaşlarından borç para istemek; arkadaşlarını işverene karşı kışkırtmak; işini uyarılara rağmen eksik, kötü veya yetersiz olarak yerine getirmek; işyerinde iş akışını ve iş ortamını olumsuz etkileyecek bir biçimde diğer kişilerle ilişkilere girmek; işin akışını durduracak şekilde uzun telefon görüşmeleri yapmak; sık sık işe geç gelmek ve işini aksatarak işyerinde dolaşmak; amirleri veya iş arkadaşları ile ciddi geçimsizlik göstermek, sıkça ve gereksiz yere tartışmaya girişmek gibi haller verilebilir. İşçinin yetersizliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebepler olarak feshe neden olabilirler. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerindeki üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

Dosya içeriğine göre, davacı, davalı işyerinde tıbbi tanıtım sorumlusu olarak yaklaşık 7 yıl süreyle çalışmıştır.