muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/399, Karar No: 2011/746, Tarih: 04.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/399 E.  ,  2011/746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR :

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar ... ve ... Tekstil Mad. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Sıra cetveline itiraz eden vekili, Bakırköy 11. İcra Müdürlüğünün 2008/6023 sayılı takip dosyasında hazırlanan sıra cetvelinde birinci sıradaki alacaklının takip tarihinin 23.05.2008 olduğunu, kendilerinin alacaklı olduğu takip tarihinin de aynı olduğunu, ayrıca sıra cetveli yapma yetkisinin kendilerinin takibe geçtiği Bakırköy 1. İcra Müdürlüğüne ait bulunduğunu, ayrıca sıra cetvelinde ikinci sırada gösterilen takibin de kendilerinden sonra yapıldığını, kendileri ile birinci sıradaki takibin aynı tarihte kesinleştiğini belirterek kendilerinin alacaklı olduğu Bakırköy 1. İcra Müdürlüğünün 2008/5931 sayılı dosyası ile sıra cetvelinin yapıldığı Bakırköy 11. İcra Müdürlüğünün 2008/6023 sayılı dosyası arasından paranın garameten paylaştırılmasını, 2. sıradaki alacağın bu alacaklılardan sonra yer almasını ve sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... Tekstil Ltd. Şti. ve ... vekilleri davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 04.03.2010 gün ve 2010/434 esas - 2289 karar sayılı mahkeme kararlarının Anayasa'nın 141. maddesi gereğince gerekçeli olarak yazılması gerektiği, HUMK'nun 388/3. maddesine göre de hükümde iddia ve savunma yönünden toplanılan deliller, delillerin tartışılması, konu ile ilgili hukuki nedenler, taraflara yüklenen hak ve borçların kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça yazılması gerektiği yönündeki bozma kararına uyulmuştur. Yapılan yargılama sonunda bilirkişiden alınan ek rapora göre, dava konusu ve Bakırköy 11. İcra Müdürlüğünün 2008/6023 sayılı icra dosyasında yapılan sıra cetvelinde davacının üçüncü sırada, davalı ... Ltd. Şti.'nin ise birinci sırada yer aldığı, her iki takibin kesinleşme tarihlerinin aynı olması nedeni ile satış bedelinin 1. ve 3. sıradaki alacaklılar arasında garameten paylaştırılması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Karar, davalılar ... Tekstil Ltd. Şti. ve ... vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Davalı ... vekilinin temyiz istemi yönünden;

Karar, davalılar ... Tekstil Ltd. Şti. ve ... vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Davalı ... vekilinin temyiz istemi yönünden;

İcra mahkemesi tarafından verilen hüküm temyiz eden davalı ... vekiline 09.12.2010 tarihinde tebliğ edildiği halde temyiz dilekçesi İİK.'nun 363. maddesinde öngörülen 10 günlük yasal süre geçirildikten sonra 14.02.2010 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas 1990/4 Karar sayılı içtihadı birleştirme kararı uyarınca Yargıtay tarafından da karar verilebileceği kabul edilmiş olmakla temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2-Davalı ... Ltd. Şti. vekilinin temyiz istemine gelince;

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyularak bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalı ... Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, davalı ... tarafından yatırılan temyiz peşin harcının istek halinde kendisine iadesine, 04.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3797, Karar No: 2014/2095, Tarih: 10.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/3797 E.  ,  2014/2095 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 19.12.2012

No : 2010/835-2012/896

Dava, davacının yaşlılık aylığının kesilmesine yönelik Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.04.1994 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan davacının, 06.12.2006 tarihinden itibaren Emekli Sandığına tabi çalışması nedeniyle 5335 sayılı Kanunun 30. maddesi gereğince 06.12.2006 tarihinden itibaren yaşlılık aylığının kesildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanakları; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “…Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir. Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29.maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan hukuki gerçeklik karşısında; davacının çalıştığı iş yerinin genel bütçeye dahil kamu kurumu olup davacının 06.12.2006 tarihinden itibaren dava dışı işveren yanında yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olduğu ve bu nedenle 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 06.12.2006 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işlemi isabetli olduğundan, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15326, Karar No: 2010/11894, Tarih: 16.06.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/15326 E.  ,  2010/11894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik Asliye 1.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Mühür bozma

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hükümden önce 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCY.nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesinin 1.fıkrası ile CYY.nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562.maddesinin 2.fıkrası ile de CYY.nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29200, Karar No: 2015/30713, Tarih: 10.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/29200 E.  ,  2015/30713 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı K.. S.. adına vekili Avukat İ. S..ile davalı U.. Mermer San. Ltd. Şti. adına vekili Avukat S. K.. aralarındaki dava hakkında Altıntaş Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 26.01.2015 tarihli ve 2014/121 esas, 2015/18 sayılı kararı Dairenin 30.06.2015 tarihli ve 2015/16424 esas, 2015/22511 karar sayılı ilamıyla ONANMASINA karar verilmiştir. Davacı avukatınca kararın maddi hataya dayandığı gerekçesiyle ortadan kaldırılması istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içeriğine göre, Dairemizce temyiz incelemesi sonucunda verilen kararda maddi hata saptanamadığı gibi, maddi hataya dayandığı ileri sürülen hususun hukuki takdire ilişkin olduğu ve 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8. maddesi gereğince İş Mahkemelerinin kararları ile ilgili Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme istenemeyeceği de dikkate alınarak davacı vekilinin dilekçesinin REDDİNE, 10.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32975, Karar No: 2013/39792, Tarih: 12.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/32975 E.  ,  2013/39792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Niğde İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 170/son maddesinde; "İcra mahkemesi imzaya itirazın kabulüne karar vermesi halinde, senedi takibe koymadan kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde alacaklıyı senede dayanan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder" düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda, icra takibi alacaklı lehtar ...tarafından, senedi avalist sıfatıyla imzaladığı iddia edilen borçlu ...Ltd. Şti. aleyhine yapıldığına göre, senetteki imzayı kontrol etmeden alan alacaklının senedi takibe koymada ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu nedenle anılan madde hükmü gereğince alacaklının tazminat ve para cezası ile sorumlu tutulması gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin reddine dair hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1451, Karar No: 2015/14984, Tarih: 29.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/1451 E.  ,  2015/14984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı H.M.K.'nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün H.M.K.’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı H.M.K.'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı H.U.M.K.’nın 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Dosya kapsamından, 26.06.2014 tarihli gerekçeli kararın davacı yana tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda, öncelikle 26.06.2014 tarihli gerekçeli kararın davacı yana tebliği ile davacının anılan kararı temyiz etmesi halinde bu kez davacının temyiz dilekçesinin davalı ....'ne tebliği ile temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletilip gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29/06/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4061, Karar No: 2016/14936, Tarih: 21.11.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/4061 E.  ,  2016/14936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili aleyhine 132.526,28 TL. alacağın tahsili amacıyla ilamsız icra takibine başlatıldığını, dayanak oluşturan faturaların müvekkili adına düzenlenmediğini, 65 adet faturanın son iki adeti hariç hiç birisinin müvekkile gönderilmediğini, diğer faturaların dava dışı ..... adına düzenlendiğini, satış sözleşmesine aykırılıkla ilgili olarak müvekkiline gönderilmiş bir ihtar bulunmadığı gibi alacağın ne şekilde hesaplandığının da anlaşılmadığını, içeceklerin soğutulması amacıyla bırakılan cihazların dava dışı tatil köyü işleticisi dava dışı Galeri Kristal Tur.İnş.San.Tic.Ltd. tarafından kullanıldığını, davalının da adı geçen firma ile çalışmaya devam ettiğini, müvekkilinin takip alacaklısına 3.963,33 TL dışında borcunun olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dava dışı .... şirketi ile organik bağının bulunduğunu, davacı şirketin sahibi ve ortağı olan.... Çelik'in aynı zamanda .... şirketinin de yetkilisi olduğunu, takibin dayanağı olan 20.03.2009 tarihli "satış noktası sözleşmesinin" dava dışı .... ile imzalandığını, her iki şirketin aynı yerde ve aynı konuda faaliyette bulunduğunu, işletmenin de aynı kişiye ait bir şirketten bir başkasına devir edilmesinin de organik ilişkinin varlığını gösterdiğini, her iki şirket arasında perdenin kaldırılması teorisine göre özdeşlik bulunduğunu, esasen davacının cari hesap ekstresinde yer alan iki adet faturadan sorumluluğunu kabul etmesinin de bunun kanıtı olduğunu, dava dışı .... şirketinin tatil köyünü işletirken alkolsüz içecekler için müvekkili ile 20.03.2009 tarihli sözleşmeyi imzaladığını, davacı şirketin antetli kağıdı ile 29.09.2009 tarihli yazı gönderilerek işletilen tesisteki işletmeci değişikliği nedeniyle bundan sonraki faturalar yönünden şirketin unvanının değiştirilmesinin istendiğini, bunun üzerine .... adına olan cari hesabın davacı şirket adına değiştirildiğini, bu nedenle davacının cari hesap alacağından sorumlu olduğu gibi diğer alacak kalemleri yönünden de sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı şirket ile dava dışı ....arasında ticari işletmenin devri anlaşması olduğu ve devir alan davacının devir edenin davalıya olan borçlarından da sorumlu bulunduğu, benimsenen bilirkişi raporuna göre davalının 78.249,13 TL alacaklı olduğu, takip öncesi davacının temerrüde düşürülmemesi nedeniyle işlemiş faizin istenemeyeceği, ariyet olarak verilen cihaz bedelleri ile bedelsiz/promosyon ürün bedeline yönelik istemin kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü kısmen reddine karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı vekillerince ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle ticari işletmenin devri nedeniyle devir alan davacının devir edenin davalıya olan borçlarından da sorumlu olacak olmasına göre davacı ve davalı vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

21/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21245, Karar No: 2012/25265, Tarih: 05.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21245 E.  ,  2012/25265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak pilon dikilip, enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak pilon dikilip, enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi doğrudur. Ancak;

1) Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 1'ini geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tespiti,

2) Pilon alanının bedeline ayrıca hükmedildiğinden, irtifak hakkı karşılığı hesaplanırken pilon alanının, taşınmazın toplam yüzölçümünden düşülmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.