muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3744, Karar No: 2022/417, Tarih: 19.01.2022

Son ilândan başlayarak üç ay içinde yukarıdaki koşulların gerçekleşmediğini ileri sürerek itiraz eden bulunmaz ya da itiraz yerinde görülmez ve davacının iddiası ispatlanmış olursa, hâkim tescile karar verir. Mülkiyet, birinci fıkrada öngörülen koşulların gerçekleştiği anda kazanılmış olur.

Davalılar ve itiraz edenler, aynı davada kendi adlarına tescile karar verilmesini isteyebilirler.

Kararda, tescili istenilen taşınmazın niteliği, yeri, sınırları ve yüzölçümü belirtilir ve karara, uzmanlarca düzenlenen teknik bilgileri içeren krokisi de eklenir.

Özel kanun hükümleri saklıdır.

6.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi uyarınca; tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir.

Sulu veya kuru arazi ayrımı, Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu hükümlerine göre yapılır.

4342 sayılı Mera Kanunu'nun 7. maddesinin üçüncü fıkrası gereği 3402 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılacak işlemlerde Kadastro Komisyonlarına konu uzmanı Ziraat Mühendisi dâhil edilir.

Taşınmaz malın, yukarıdaki fıkranın kapsamı dışında kalan kısmının zilyedi adına tespit edilebilmesi için, birinci fıkra gereğince delillendirilen zilyetliğin ayrıca aşağıdaki belgelerden birine dayandırılması lazımdır.

A) 31/12/1981 tarihine veya daha önceki tarihlere ait vergi kayıtları,

B) Tasdikli irade suretleri ile fermanlar,

C) Muteber mütevelli, sipahi, mültezim temessük veya senetleri,

D) Kayıtları bulunmayan tapu veya mülga hazinei hassa senetleri veya muvakkat tasarruf ilmuhaberleri,

E) Tasdiksiz tapu yoklama kayıtları,

F) Mülkname, muhasebatı atika kalemi kayıtları,

G) Mubayaa, istihkam ve ihbar hüccetleri,

H) Evkaf idarelerinden tapuya devredilmemiş tasarruf kayıtları.

6.2.3. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 17. maddesi uyarınca; orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14. maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde Hazine adına tespit edilir. İl, ilçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmaz mallarda bu hüküm uygulanmaz.

6.3. Değerlendirme

Dosya içeriğinden, davaya konu 105 ada 252 parsel sayılı ve 43.562,45 m² yüzölçümlü taşınmazın 12/05/1998 tarihinde yapılan kadastro çalışmasında kargir ev ve arsa vasfıyla kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak davalı ... adına tespit edildiği, kadastro tespitinin 28/01/1999 tarihinde kesinleştiği; davaya konu taşınmazın 14/01/2008 tarihli imar uygulaması sonucu ifrazı ile davaya konu 47 parça taşınmazın oluştuğu anlaşılmıştır.

6.3. Değerlendirme

Dosya içeriğinden, davaya konu 105 ada 252 parsel sayılı ve 43.562,45 m² yüzölçümlü taşınmazın 12/05/1998 tarihinde yapılan kadastro çalışmasında kargir ev ve arsa vasfıyla kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak davalı ... adına tespit edildiği, kadastro tespitinin 28/01/1999 tarihinde kesinleştiği; davaya konu taşınmazın 14/01/2008 tarihli imar uygulaması sonucu ifrazı ile davaya konu 47 parça taşınmazın oluştuğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, davaya konu bir kısım taşınmazlar yönünden davalı lehine zilyetlikle iktisap şartlarının oluştuğu, bir kısım taşınmazda ise imar ihya koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. Şöyle ki, davaya konu taşınmazların öncesi olan 252 parsel sayılı taşınmazın davalı adına tespiti için davalı lehine zilyetlikle iktisap şartlarının oluşup oluşmadığının denetlenmesi amacıyla davaya konu her bir taşınmaz yönünden titizlikle inceleme yapılması gerekirken, Mahkemece yapılan keşifte davaya konu tüm taşınmazlar yönünden yerel bilirkişi ve tanıklar yalnızca bir kere dinlenmiş, bu kişilerin taşınmazın farklı bölümleri yönünden farklı değerlendirmelerde bulunabilecekleri gözetilmeksizin tüm taşınmazlar yönünden ortak beyan alınmış ve bu beyanlara itibar edilmiştir. Ne var ki, dosyaya sunulan bilirkişi raporundaki değerlendirmeler dikkate alındığında taşınmazların birbirinden farklı özellikler arz ettiği, bu nedenle dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanlarının tüm taşınmazlar yönünden geçerli olmadığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan, Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesinin de taşınmazların niteliğini belirlemek için yeterli olduğunu söylemeye olanak yoktur. Davacının talebi üzerine yapılan delil tespiti sonucunda sunulan 19/02/2009 tarihli bilirkişi raporu ile 04/12/2018 tarihli rapor karşılaştırmalı olarak incelendiğinde, davaya konu bazı taşınmazların önceki tarihli raporda kuru tarım arazisi olarak nitelendirilmesine rağmen, sonraki tarihli raporda kayalık, taşlık ve makilik olarak değerlendirildiği, raporlar arasında oluşan bu çelişkinin giderilmediği anlaşılmaktadır. Buna ek olarak, hazırlanan sonraki tarihli raporda bilirkişi heyetinin imar ihyanın tamamlanıp tamamlanmadığı yönündeki görüşüne yer verilmediği gibi imar ihya olgusunun başlangıç tarihinin tespiti açısından bazı taşınmazlar üzerinde bulunan ağaçların yaşları da belirtilmemiş, taşınmazların eğim durumları incelenmemiştir. Ayrıca, önceki tarihli bilirkişi raporunda davaya konu taşınmazların eğimlerinin %10-20 arası tespit edilmesi nihai raporda ise bazı taşınmazların makilik ve çalılık olarak değerlendirilmesi, bazı taşınmazlarda ise orman ağaçlarının temizlendiğinin belirtilmesi karşısında davaya konu taşınmazın orman niteliği taşıyıp taşımadığının araştırılması gerekirken Mahkemece bu konuda bir inceleme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Öte yandan, dinlenen yerel bilirkişinin taşınmaz civarında hayvan otlatıldığını belirtmesine rağmen Mahkemece mera araştırması da yapılmamıştır.

Mahkemece, imar ihyanın ve zilyetlik süresinin tespiti amacıyla, dava konusu taşınmazın tespit tarihinden 15-20-25 yıl önceki dönemlere ilişkin en az 3 adet hava fotoğrafı Harita Genel Müdürlüğü’nden getirtilerek streoskopik hava fotoğrafları üzerinde jeodezi-fotogrametri bilirkişi eliyle inceleme yapılmamış, dosya arasında yer alan soyut içerikli ve zilyetlikle iktisap koşullarının oluşup oluşmadığı hususunda denetime elverişsiz, taşınmazın öncesinde imar ve ihya edilip edilmediğini belirlemekten uzak bilirkişi raporu hükme esas alınmış, taşınmazın geçmişte ne durumda bulunduğu, ilk olarak ne zaman, nasıl, kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı hususlarında mahalli bilirkişilerden maddi olaylara dayalı ayrıntılı beyan alınmamış, mahalli bilirkişilerin tamamı bir arada dinlenerek ortak beyanları ile yetinilmiş, komşu taşınmazların kadastro tespiti sırasında esas alınan tapu kaydı getirtilerek uygulanmamış, davalı adına aynı çalışma alanı içerisinde kadastro sırasında belgesiz zilyetlik nedeniyle tespit edilen taşınmaz bulunup bulunmadığı Adliye Yazı İşleri Müdürlüğü ve ilgili Tapu Müdürlüğü'nden sorulmamıştır. Bu şekilde eksik araştırma ve incelemeye dayanılarak hüküm kurulması hukuken mümkün değildir.

Hal böyle olunca, doğru sonuca ulaşılabilmesi için Mahkemece, öncelikle taşınmazın bulunduğu yeri de gösterecek şekilde tespit tarihinden 15-20-25 yıl önceki dönemlere ilişkin en az 3 adet hava fotoğrafı Harita Genel Müdürlüğü’nden tarihleri açıkça yazılmak suretiyle istenilerek dosya arasına konulmalı, komşu taşınmazların (eski 252 parsele komşu) kadastro tespit tutanak ve dayanakları getirtilmeli, davalının senetsizden edindiği taşınmaz bulunup bulunmadığı denetlenmeli, taşınmaz hakkında mera ve orman araştırması yapılmalı, dosya bu şekilde tekemmül ettirildikten sonra, jeodezi-fotogrametri mühendisi bilirkişisi, üç kişilik ziraatçı bilirkişi kurulu, orman mühendisi bilirkişi ve fen bilirkişisi ile yerel bilirkişiler ve tanıkların katılımı ile yeniden keşif yapılmalı ve yapılacak bu keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıklardan, çekişmeli taşınmazların her birirnin öncesi itibariyle kime ait olduğu, kimden kime ne zaman ve ne şekilde intikal ettiği, kim tarafından ne zamandan beri ve hangi tasarruflarla zilyet edildiği, imar-ihya gerektiren yerlerden olup olmadığı, böyle yerlerden ise imar-ihyaya konu edilip edilmediği ve edilmiş ise imar-ihyasının hangi tarihte tamamlandığı hususları etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, yerel bilirkişiler ve tanıkların sözleri arasında doğabilecek çelişkiler gerektiğinde yüzleştirme yapılarak giderilmeye çalışılmalı, bu nedenle tüm yerel bilirkişiler ve tanıklar ayrı ayrı imzalı beyanları alınmak suretiyle dinlenmeli; ziraatçi bilirkişi kurulu ve orman mühendisi bilirkişiden, taşınmazın evveliyatını, toprak yapısını, niteliğini ve zilyetlikle mülk edinilebilecek yerlerden olup olmadığını, komşu taşınmazlarla karşılaştırmalı şekilde açıklayan, bilimsel esaslara ve somut verilere dayalı, ayrıntılı, gerekçeli, çelişkileri gideren ve taşınmazın fotoğraflarını da içeren rapor alınmalı; jeodezi ve fotogrametri uzmanı bilirkişiden, çekişmeli taşınmazın kadastro paftasındaki konumunun bilgisayar programı aracılığıyla uydu ve hava fotoğraflarına aktarılması suretiyle, haritaların ait oldukları yıllara göre her bir taşınmazın niteliğini, imar-ihyaya konu olup olmadığını, olmuş ise imar-ihyaya en erken ne zaman başlanıldığını ve imar-ihyanın hangi tarihte tamamlandığını, taşınmazın ekonomik amacına uygun olarak tarım arazisi niteliğiyle zilyetliğine ne zaman başlanıldığını belirten rapor düzenlemesi istenilmeli; fen bilirkişisinden keşfi takibe imkan verir ve uygulanan kayıtların kapsadıkları alanları gösterir şekilde krokili rapor aldırılmalı, tanık ve yerel bilirkişi ifadeleri bilimsel esaslara ve maddi bulgulara dayanılarak hazırlanan söz konusu bilirkişi raporlarıyla denetlenmeli ve bundan sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Kabule göre de, bilindiği üzere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/2. maddesinde “istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” düzenlemesine yer verilmiştir. Mahkemece, davaya konu 363 ada 6 parsel yönünden hüküm kurulmamış olması; davaya konu 365 ada 9 parsel, 366 ada 1, 3, 4, 7 parsel ve 368 ada 1 parsel sayılı taşınmazların üçüncü kişiye devredilen taşınmazlardan olduğu ve bu taşınmazlar yönünden de davacının talebinin tazminat olduğu anlaşılmasına rağmen Mahkemece belirtilen taşınmazlar yönünden tapu iptal tescil talebinin reddine karar verilmesi, tazminat talebi yönünden ise hüküm kurulmaması da isabetsizdir.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın davalı ... mirasçılarına geri verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 19/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11272, Karar No: 2011/13537, Tarih: 14.11.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/11272 E.  ,  2011/13537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 11.06.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 24.05.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, genel yola çıkışı olmayan 259 ada 3 parsel sayılı taşınmazı lehine davalılara ait 259 ada 1 ve 2299 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, geçit kurulması istenilen taşınmazın orman vasfında olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak

hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Eldeki davada, davacıya ait 259 ada 3 parsel sayılı taşınmazın mutlak geçit ihtiyacı içerisinde bulunduğu sabittir. Mahkemece davalı gösterilen 259 ada 1 sayılı parsel ile 2299 sayılı parsel arasında bulunan orman arazisi üzerinde paftasında işaretli yol bulunmadığından ve orman arazisi üzerinden geçit kurulamayacağından davanın reddine karar verilmiştir. Dosyada mevcut pafta örneğinin incelenmesinden, davacı parseline komşu 259 ada 1 sayılı parselin kuzeyinden geçen yola bağlanarak, bu yol ve birbirlerine sınırı olan parseller takip edilmek suretiyle geçit kurulup kurulamayacağı araştırılmamıştır.

Mahkemece uzman bilirkişiler eşliğinde mahallinde yeni bir keşif yapılarak yukarıda açıklandığı şekilde alternatif araştırması yapılmalı, ilgili parsel malikleri yönünden taraf teşkili sağlandıktan sonra yöntemine uygun olarak geçit kurulması yerine davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 14.11.2011 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5604, Karar No: 2015/6577, Tarih: 23.12.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/5604 E.  ,  2015/6577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/362917

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 18.(Pendik 4.) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2011

NUMARASI : 2011/170 (E) ve 2011/165 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; "TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün kısmen isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6855, Karar No: 2015/17992, Tarih: 21.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/6855 E.  ,  2015/17992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/09/2014

NUMARASI : 2014/238-2014/804

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı S.. Ç.. vd. vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalı S.. Ç.. vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın arazi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesi ve bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesi doğru olduğu gibi, kamulaştırılan taşınmaz, baraj gölü içinde kaldığından, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesinde de bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ile davalı S.. Ç.. vd. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare ile davalı S.. Ç.. vd.'den peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7134, Karar No: 2024/3947, Tarih: 04.03.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/7134 E.  ,  2024/3947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1349 E., 2022/1637 K.

SUÇ : Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma, tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, Onama

İlk Derece Mahkemesince genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan verilen kararla ilgili olarak sanık ve müdafiinin yaptığı istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine dair verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz talebinin 5271 sayılı CMK'nın 298/1 inci maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma, tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçlarından verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve

yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İzmir 18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.02.2022 tarihli ve 2021/119 Esas, 2022/85 sayılı kararı ile sanık hakkında;

1. Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin altıncı fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun(3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

1. Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin altıncı fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun(3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ve 120,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 170 inci maddesinin birinci fıkrası, 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 28.04.2022 tarihli ve 2022/539 Esas, 2022/765 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca bozulmasına karar verilmiştir.

C. İzmir 18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2022/204 Esas, 2022/367 sayılı kararı ile sanık hakkında;

1. Devletin birliği ve ülke bütünlüğünü bozmak suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 302 nci maddesinin birinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun(3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ve 160,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.