muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2949, Karar No: 2017/5603, Tarih: 11.09.2017

Öte yandan; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 51’inci maddesindeki; “Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler.” ve 52’nci maddesindeki “zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hâkim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir.” hükümleri gözetilerek, zarar gören (sigortalının) müterafik kusuru da dikkate alınarak söz konusu maddeler kapsamında Hâkim tarafından takdir edilecek uygun bir indirimin yapılması gereği de göz önünde bulundurulmalıdır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. (818 sayılı Borçlar Kanunu 53.) maddesi hükmü gereğince, hukuk hakimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hakiminin, ceza hakiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkumiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi (Prof. ....., “Res Judicata’nın Türkçesi Üzerine”, .... Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 56, Sayı 2, 2007, s.45-61 ) hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 01.02.2012 gün 2011/19-639 Esas, 2012/30 Kararı; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün ve 2009/4-13 Esas, 2009/12 Karar; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.04.2010 gün ve 2010/2-76 Esas, 2010/77 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere düşme, takipsizlik, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar kesinleşmiş mahkûmiyet kararları olarak kabul edilemeyecektir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 01.02.2012 gün 2011/19-639 Esas, 2012/30 Kararı; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün ve 2009/4-13 Esas, 2009/12 Karar; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.04.2010 gün ve 2010/2-76 Esas, 2010/77 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere düşme, takipsizlik, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar kesinleşmiş mahkûmiyet kararları olarak kabul edilemeyecektir.

İnceleme konusu davada; 10.06.2002 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu mulül kalan sigortalıya ödenen gelir, geçici iş göremezlik, tedavi gideri ve sosyal yardım zammının tahsilinini talep edildiği, sigortalının 05.06.2002 tarihinde işe başladığı ancak süresinde işe giriş bildirgesinin verilmemiş olduğu, mahkemece ceza davasında alınan ve işverenin %100 kusurlu olduğunu belirten bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verildiği, Dairemizin 2014/26503 Esas, 2015/2750 Karar sayılı 20.02.2015 tarihli ilamı ile iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan kusur raporu alınması gerektiği ayrıca sürekli iş göremezlik oranı başlangıç itibariyle %15.2 olarak belirlendiğinden bu oran esas alınarak belirlenecek peşin sermaye değerli gelire göre işlem yapılması gerektiği yönünden mahkeme kararının bozulduğu, bozmadan sonra alınan 07.05.2015 tarihli kusur bilirkişi raporunda işverenin %80, sigortalının ise %20 oranında kusurlu bulunduğunun belirtildiği, mahkemece kusur raporu esas alınarak hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Dava konusu kaza olayı .... Köyü .... Yaylası orman açma işinde kullanılan amonyum nitrat çuvalının şantiye sorumlusu ...'ın talimatıyla sigortalı tarafından gölge olan bir mağaranın içine konulması ancak mağara içinde daha önce ateş yakılması sebebiyle amonyum nitratın alev alarak sigortalı işçi ....'in yaralanması şeklinde gelişmiş olup, ceza davasında alınan 08.01.2004 tarihli kusur raporunda da işverenin hiçbir tedbir almadan amonyum nitrat gibi patlayıcı maddeyi çuval içinde gelişigüzel taşıttığı, muhafazası ve kullanılması ile ilgili hiçbir kurala uyulmadığı tespit edilmekle işveren 8/8 oranında kusurlu bulunmuş, kusurun kişilere dağıtılması sonunda da 4/8 oranında işveren vekili ...'ın, 4/8 oranında şantiye sorumlusu .....'ın kusurlu olduğunun belirtildiği, ... ile ... hakkında ihmal sonucu yaralamaya sebebiyet vermek suçundan açılan kamu davasında .... 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2005/489 Esas, 2006/1 Karar sayılı kararı ile sigortalı ....'in şikayetten vazgeçmesi nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamı gereğince bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de kusur raporu yetersiz olup, hükme esas alınması yerinde değildir. 1475 sayılı İş Kanunu'nun beşinci bölümünde yer alan işçi sağlığı ve güvenlik şartları başlıklı 73. maddesinde "Her işveren işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu hususdaki şartları araçları noksansız bulundurmakla yükümlüdür. İşçiler de bu yoldaki usuller ve şartlara uymak zorundadırlar." hükmü düzenlenmiştir. Somut olayda yapılan iş orman yolu yapım işi olup, yol inşaatında yolun geçeceği güzergahta dozerin söküm yapamadığı sert, kayalık, taşlık yerlerde patlayıcı madde kullanılması işin gereğidir. Ancak işin yapımında kullanılan patlayıcı maddenin taşınması ve kullanılması esnasında meydana gelebilecek kazaları ve hasarları önleme veya en aza indirme hususunda işveren tarafından olay tarihinde yürürlükte olan 1475 sayılı İş Kanunu'nun 73. maddesi ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nde yer alan düzenlemeler gereğince gerekli olan tüm önlemleri almakla yükümlü olduğu açıktır. Bu bağlamda kazaya sebebiyet veren patlayıcı maddenin taşınması ve kullanılması yönünden işverence hangi güvenlik önlemlerinin alınması gerektiği, işveren tarafından bu güvenlik önlemlerinin alınıp alınmadığı, hangi güvenlik önlemlerinin alınmasının ihmal edildiği, somut olaya uygun daha başka hangi güvenlik önlemlerinin alınabileceği, işçinin alınan önlemlere uygun davranıp davranmadığı, kazazede işçinin işyerinde yol yapımında çalışan araçların yağını değiştirmek, mazotlarını doldurmakla görevli olduğu anlaşılmakla patlayıcı maddenin taşınması veya kullanılması noktasında da sorumluluğunun olup olmadığı hususlarını irdeleyen, tarafların ayrı ayrı kusur oran ve aidiyetlerini somut olaya uygun olarak açıklıkla belirleyen, raporlar arasındaki çelişkileri gideren meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan rapor alınması, davacı Kurumun 506 sayılı Yasa'nın 10. maddesine göre de talebi bulunduğundan ve dosyada 10. madde şartlarının oluştuğu görüldüğünden buna göre kusur oranları dikkate alınarak bulunacak miktara hükmedilmesi gerekmektedir.

Yukarıda belirtilen hukuki ve maddi olgular göz önüne alınmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin temyiz itirazı kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 11.09.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5392, Karar No: 2013/22546, Tarih: 10.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/5392 E.  ,  2013/22546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07.06.2011 tarih ve 2007/179-2011/311 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 10.12.2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalılar vekili Av. ...dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili Yayınevi’nin Türk kültür hayatına uzun yıllardan beri seçkin eserler ile hizmet verdiğini, davalıların müvekkil yayınevi aleyhine gerçeği yansıtmayan haber ve yorum yaptıklarını, gerçeği yansıtmayan haberler ile müvekkilinin isminin ve işyerinin hedef gösterildiğini, yapılan haberlerin müvekkiline karşı haksız rekabet teşkil ettiğini, davalıların gerçeğe aykırı ve müvekkilinin haklarını açıkça ihlal eden eylemleri nedeniyle davacı yayınevinin ağır ve telafisi imkansız maddi ve zarara uğradığını, davalıların müvekkil yayınevini TTK'nın 57/I'inci maddesi anlamında yanlış, yanıltıcı, lüzumsuz beyanlarla kötülediğini, 3984 sayılı Kanun’un 28. maddesi hükmünce, yayın kuruluşu ile birlikte şirketin yönetim kurulu başkanının da müştereken ve müteselsilen sorumluluğu bulunduğunu ileri sürerek, davalıların eylemlerinin gerçeğe aykırı olduğunun, davacının kişiliğine saldırı teşkil ettiğinin, müvekkili yayınevinin maddi ve manevi zarara uğradığının tespitini, durdurulmasını ve ortadan kaldırılmasını, şimdilik 50.000 TL maddi ve 20.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, Fun Televizyon Yayıncılık Yap.San. ve Tic. A.Ş.’nin Kanal D’nin sahibi ve yayıncısı olmadığından bir hukuki sorumluluğunun bulunmadığını, dava konusu yayınların haksız rekabet teşkil etmediğini, davaya konu yayınların hukuka uygunluk kriterlerini taşıdığını savunarak, davanın usul ve esas yönünden reddini istemiştir.

Davalılar vekili, Fun Televizyon Yayıncılık Yap.San. ve Tic. A.Ş.’nin Kanal D’nin sahibi ve yayıncısı olmadığından bir hukuki sorumluluğunun bulunmadığını, dava konusu yayınların haksız rekabet teşkil etmediğini, davaya konu yayınların hukuka uygunluk kriterlerini taşıdığını savunarak, davanın usul ve esas yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davaya konu yayınlarda bahsi geçen cümlelerin ilkokul 3. ve 4. sınıf öğrencileri üzerinde yaratabileceği etkiye dikkat çekilmesinin, basının kamuyu bilgilendirme göreviyle örtüştüğü, basın özgürlüğü ve kişilik haklarının çatışması durumunda, birinin diğerine üstün tutulmasının söz konusu olamayacağı, yayın yoluyla yapılan eylemin kişilik haklarına aykırılık teşkil edip etmediğinin gerçeğe uygunluk, kamusal ilgi ve toplumsal yarar, güncellik ve şekle uygunluk unsurları değerlendirilerek tespit edilmesi gerektiği, davaya konu haberlerde bu unsurların tümüyle mevcut olduğu, kitapların hitap ettiği okuyucu kitlesi de dikkate alındığında gerekli dikkat ve özenin bizzat davacı tarafça gösterilmediği, bu nedenle bu hususların yazılı ve görsel medya tarafından haber konusu yapılmasının doğru ve yerinde olduğu, kaldı ki yayınların hemen tamamında yayınevi ismi yer almamış ve/veya yayınevine adı belirtilerek doğrudan ve (haberin çarpıcı ve dikkat çekici veriliş amacı dışında) kişilik haklarına saldırı niteliğinde bir eleştiri de yöneltilmediği gerekçesiyle davalılardan Kanal D hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle,diğer davalılara yönelik davanın ise yerinde görülmediğinden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin davalılardan Fun Televizyon Yayıncılık Yap. San. ve Tic. A.Ş.’ne yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükmün, bu davalı bakımından onanması gerekmiştir.

2- Dava, davalıların eylemlerinin gerçeğe aykırı olduğunun, davacının kişiliğine saldırı teşkil ettiğinin, müvekkili yayınevinin maddi ve manevi zarara uğradığının tespiti ile maddi ve manevi tazminatın tahsili istemine ilişkin olup, davalıların dava konusu eylemlerinin yazılı basın yolu ile gerçekleştirildiği dosya kapsamı ile sabittir. Uyuşmazlık, davalıların yayın yolu ile gerçekleştirdikleri eylemlerinin davacıya karşı haksız rekabet teşkil edip etmediği noktasında toplanmakta olup, mahkemece yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TTK'nın 56. maddesi uyarınca, iktisadi rekabetin objektif iyi niyet kurallarına aykırı her türlü suistimali haksız rekabettir. Bu madde ile hakime, çevreye, zamana ve günün ekonomik koşullarına intibak edebilen geniş ve değişik bir kıstas verilmiş bulunmaktadır. Kanunun gayesi, iktisadi sahada doğruluk ve dürüstlük esaslarının ihlalini önlemek olup, bu husustaki genel kaide TTK'nın 56. maddesinde düzenlenmiştir.

TTK'nın 56. maddesi uyarınca, iktisadi rekabetin objektif iyi niyet kurallarına aykırı her türlü suistimali haksız rekabettir. Bu madde ile hakime, çevreye, zamana ve günün ekonomik koşullarına intibak edebilen geniş ve değişik bir kıstas verilmiş bulunmaktadır. Kanunun gayesi, iktisadi sahada doğruluk ve dürüstlük esaslarının ihlalini önlemek olup, bu husustaki genel kaide TTK'nın 56. maddesinde düzenlenmiştir.

TTK'nın 57/1 maddesine göre “Başkalarını veya onların emtiasını, iş mahsullerini, faaliyetlerini yahut ticari işlerini, yanlış, yanıltıcı veya lüzumsuz yere incitici beyanlarla kötülemek” iyiniyet kurallarına aykırı bir hareket olarak gösterildiği gibi TTK'nın 60.maddesinde de haksız rekabetin basın vasıtasıyla işlenmesi halinde basının mesuliyeti hüküm altına alınmıştır.

TTK'nın 58. maddesi uyarınca haksız rekabet yüzünden müşterileri, kredisi, mesleki itibarı, ticari işletmesi veya diğer iktisadi menfaatleri zarar gören veya böyle bir tehlikeye maruz bulunan kimse maddede belirtilen davaları açabilecek ve aynı maddenin d bendi uyarınca kusur varsa zarar ve ziyanın tazminini ve e bendi uyarınca de Borçlar Kanunu’nun 49. maddesinde gösterilen şartlar mevcutsa manevi tazminat verilmesini isteyebilecektir.

Borçlar Kanunu 49 .maddenin Türk Ticaret Kanunu'nun 58. maddesi ile birlikte mütalaası ile çıkan sonuca göre de davacının iktisadi menfaati yönünden zararın veya tehlikenin ve davalının kusurunun olması kafi bir sebeptir. Menfaat ihlalinin bir elem veya acıya sebebiyet vermiş olması gerekli olmayıp, tüzel kişiler için iyi şöhretin korunması amaçlanmaktadır.

Borçlar Kanunu 49 .maddenin Türk Ticaret Kanunu'nun 58. maddesi ile birlikte mütalaası ile çıkan sonuca göre de davacının iktisadi menfaati yönünden zararın veya tehlikenin ve davalının kusurunun olması kafi bir sebeptir. Menfaat ihlalinin bir elem veya acıya sebebiyet vermiş olması gerekli olmayıp, tüzel kişiler için iyi şöhretin korunması amaçlanmaktadır.

Öte yandan Basın özgürlüğü Anayasa'nın 28. maddesi uyarınca her ne kadar güvence altına alınmışsa da hiç şüphesiz ne basın özgürlüğü ne de bu özgürlüğün sonucu tanınan ayrıcalıklar sınırsız değildir. Basın özgürlüğünün de kişi ve toplum yararı açısından sınırlandırılabileceği kuşkusuzdur. Mahkemece de isabetle belirtildiği üzere basın haber verme fonksiyonunu yerine getirirken gerçeklik, kamu yararı ve toplumsal ilgi, güncellik, konu ile ifade arasında düşünsel bağlılık kurallarına uymakla yükümlüdür. Haber verme hakkı ancak bu sınırlar içinde kaldığı müddetçe hukuka uygundur. Sözünü ettiğimiz temel kurallardan olan, konu ile ifade arasında düşünsel bağlılık, haber gerçeği yansıtsa bile, kullanılacak dil ve ifadenin, yapılacak niteleme ve yorumun, haberin verilişinin gerektirdiği ve zorunlu kıldığı biçim ve ölçüde bulunmasını öngörür. Yine yayın yoluyla yapılan bir eylemin kişilik haklarına aykırılık teşkil edip etmediği gerçeğe uygunluk, kamusal ilgi ve toplumsal yarar, güncellik ve şekle uygunluk unsurlarının bulunup bulunmadığı değerlendirilerek tespit edilmelidir. Hukuka uygunluğun diğer tüm ilkeler bulunsa bile, yazının yazılış biçimi ve şekli, yazıda kullanılan ifadeler hukuka aykırı olabilir. Herhangi bir haber gerçeğe ne kadar uygun olursa olsun, haber verilişinin gerektirmediği tahkir edici bir dilin kullanılması durumunda, hukuka uygunluk durumu söz konusu olamaz. Kullanılan ifadenin, habere konu olan olay ile düşünsel bir bağlantısının bulunması zorunludur. Bu zorunluluğu aşan ve kişiyi objektif yönden tahkir edici ifadelerin kullanılması durumunda bu hakkın sınırı aşılmış, hukuka uygunluk sebebi ortadan kalkmış olur. Diğer bir deyişle yapılan beyan gerçek payı taşımasına rağmen beyanın üslubu, ölçüsüzlüğü veya zamanı itibarı ile amacın aşılması söz konusu olabilir.Kötüleme sebebiyle haksız rekabet oluşabilmesi için kusurun varlığı gerekli değildir.

Somut olaya gelince, davaya dayanak yaplan gazete kupürlerinde bahsi geçen cümlelerin ilkokul 3. ve 4. sınıf öğrencileri üzerinde yaratabileceği etkiye dikkat çekilmesi, basının, kamuyu bilgilendirme göreviyle örtüştüğü kuşkusuz ise de mahkemece, öncelikle davacı tarafından yayınlanan ...'ya ait olduğu bilinen "Uçan Küheylan", "Paşa Kızı İle Köylü Çocuğu" adlı hikaye kitaplarının orjinaline sadık kalınarak basılıp basılmadığı incelenmeden davalıların her eylemi ayrı ayrı değerlendirilmeden yeterli olmayan yazılı soyut gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bu durumda, mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, davacı tarafından yayınlanan eserlerin ...'ya ait olan eserin orjinal hali olup olmadığı belirlenmek, haberin yapılış şekli, zamanı, konuya ilişkin toplumsal ilgi de gözetilerek davalılar tarafından gerçekletirilen yedi ayrı eylem ile davacı şirketin erotik ve pornografik yayıneviymiş gibi hedef gösterilip gösterilmediği, bu bağlamda davalıların her ayrı eyleminin haksız rekabet teşkil edip etmediği ilke olarak denetime elverişli bir şekilde değerlendirmek ve sonucuna göre bir karar vermek gerekirken, yayınlarda yayınevinin isminin yer almadığına ilişkin dosya kapsamı ile örtüşmeyen yazılı bir takım gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin davalılardan Fun Televizyon Yayıncılık Yap.San. ve Tic. A.Ş.’ye ilişen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu davalı bakımından ONANMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, aynı vekilin diğer davalılara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı Fun Televizyon Yayıncılık Yapımcılık San. ve Tic. A.Ş.'ye verilmesine, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı Fun Televizyon Yayıncılık Yapımcılık San. ve Tic. A.Ş. dışındaki davalılardan alınıp davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16997, Karar No: 2014/22815, Tarih: 16.12.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/16997 E.  ,  2014/22815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 16/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11290, Karar No: 2019/3193, Tarih: 08.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/11290 E.  ,  2019/3193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

KARAR

Dava, usulsüz ödendiği iddia edilen yol ücretinin istirdadı için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum müfettişleri tarafından yapılan genel incelemede, Artvin İlinde kronik böbrek rahatsızlığı olan bazı sigortalı veya bunların bakmakla yükümlü oldukları kimselerin diyaliz tedavisine girmek için gittikleri merkeze ulaşımlarını özel ticari taksiyle sağlamış gibi göstererek ve ikametgahlarını da gerçek olandan daha uzak bir mesafeyi beyan ederek gerçeğe aykırı düzenlenmiş taksi faturalarıyla Kurumdan hak edilmeyen yol giderlerinin tahsil edildiği saptamalarını içeren rapor düzenlenmiş, raporda bu şekilde gerçeğe aykırı beyanla ödeme aldığı düşünülen sigortalıların ...Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesine sevklerinin yapılarak diyaliz merkezine gidiş gelişlerinde özel oto kullanımına gerek olup olmadığına yönelik rapor aldırılarak yersiz ödeme yapılıp yapılmadığının tespiti istenmiştir. Karadeniz Teknik Üniversitesi tarafından düzenlenen sağlık kurulu raporlarında aralarında davalının eşinin de bulunduğu birkısım sigortalıların özel oto kullanımlarının gerekli olmadığı bildirilmiştir.

Davacı Kurum müfettişliğince bilahare KATÜ sağlık kurulu raporuna istinaden 13.8.2010 tarihli aralarında davalının eşi ...’ın da bulunduğu sigortalılarla ilgili Soruşturma Raporunun hazırlandığı, davalının eşi için 2008/1-2008/11 ayları arasında ödenen özel oto yol giderlerinden mutat taşıt ücretleri çıkartılıp geriye kalan tutar için icra takibi başlatıldığı anlaşılmakta olup,sigortalının yargılama aşamasında ölümü üzerine yasal mirasçılarına karşı dava sürdürülmüştür.

Davacı Kurum müfettişliğince bilahare KATÜ sağlık kurulu raporuna istinaden 13.8.2010 tarihli aralarında davalının eşi ...’ın da bulunduğu sigortalılarla ilgili Soruşturma Raporunun hazırlandığı, davalının eşi için 2008/1-2008/11 ayları arasında ödenen özel oto yol giderlerinden mutat taşıt ücretleri çıkartılıp geriye kalan tutar için icra takibi başlatıldığı anlaşılmakta olup,sigortalının yargılama aşamasında ölümü üzerine yasal mirasçılarına karşı dava sürdürülmüştür.

Dosya içeriğinden, Artvin Devlet Hastanesi’nin 4.7.2007 tarihli sağlık kurulu raporuna göre kronik böbrek yetmezliği olan ve haftada 3 kez diyalize giren davalının eşi ...’ın diyaliz merkezine özel oto ile gitmesinin uygun olduğu belirtilmiş, Rize 82 yıl Devlet Hastanesinin 09.01.2009 sağlık kurulu raporunda da haftada 3 kez kardiyoloji uzmanı bulunan bir merkezde özel oto ile diyalize gelip gitmesine oç ile kv. şeklinde karar verilmiştir.Müfettiş raporu doğrultusunda KATÜ Tıp Fakültesi tarafından düzenlenen 24.11.2009 raporda, ...’ın özel oto gerektirecek durumunun olmadığı bildirilmiştir. Mahkeme tarafından alınan 20.11.2015 tarihli Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu Başkanlığı Raporunda ise, ...’ın diyaliz tedavisine veya diğer tıbbi kontrollere mutad araçlarla götürülmesinin uygun olmadığı,özel oto vb. şekilde naklinin uygun olduğu,tıbbi açıdan özel oto ihtiyacının gerekli olduğu oybirliği ile mütalaa olunur.şeklinde kanaat bildirilmiş, mahkemece Adli Tıp raporu esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanun'un 32. maddesinde, sigortalıya, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortası kapsamı dışında kalan hastalıklara da, aşağıda yazılı yardımların sağlanacağı belirtilerek bunlar arasında, gerekli durumlarda muayene ve tedavi için yurt içinde başka bir yere gönderilmesine yer verilmiş, 33. maddesinde, hastalık durumunda sigortalıya yapılacak sağlık yardımlarının kapsamı açıklanmış, 35. maddesinde, sigortalının eşi ve geçindirmekle yükümlü olduğu çocuklarının, hastalıkları durumunda, bu Kanun'un 33. maddesinde belirtilen sağlık yardımlarından yararlanacakları bildirilmiştir.