muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7980, Karar No: 2020/1760, Tarih: 12.03.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/7980 E.  ,  2020/1760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayet olunanlardan ... Belediye Başkanlığı ve SGK vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, İstanbul 14. İcra Müdürlüğü’nün 2013/11696 E. sayılı takip dosyasında 04.09.2015 tarihli sıra cetvelinde müvekkilinin alacaklı olduğu takip dosyasının üçüncü sırada olduğunu, sıra cetvelinde paylaştırmada maddi hata yapıldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunanlardan Mudanya Belediye Başkanlığı ve ... vekilleri, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, şikayet olunanlardan ...’ın alacaklısı olduğu İstanbul 14. İcra Müdürlüğü’nün 2013/11696 E. sayılı takip dosyasında 04.09.2015 tarihinde sıra cetveli düzenlendiği, sıra cetvelinde maddi hata yapıldığı, birinci sıraya garameten ayrılan alacağın 211.938,01 TL olmasına ve geriye 329.537,56 TL kalmasına karşın sıra cetvelinde kalan ihale bedelinin 211.938,01 olarak belirlenerek buna göre dağıtım yapıldığı gerekçesiyle, şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunanlardan Mudanya Belediye Başkanlığı ve SGK vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunanlardan Mudanya Belediye Başkanlığı ve SGK vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunanlardan Mudanya Belediye Başkanlığı ve SGK vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 12.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15435, Karar No: 2015/21409, Tarih: 23.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/15435 E.  ,  2015/21409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/46319

MAHKEMESİ : Alaşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2009

NUMARASI : 2009/423 (E) ve 2009/427 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece sanığın yokluğunda verilen kararın, sorgusu sırasında mahkemeye bildirdiği bilinen son adresine gönderildiği, ancak “muhatabın adres bırakmadan ayrıldığı” belirtilerek tebligat evrakının mahkemesine iade edildiği, bunun üzerine mahkemece aynı adrese Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca tebligat yapıldığı, ancak Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için daha önce aynı adrese kanunun gösterdiği usullere göre bir tebligatın yapılmış olmasının gerektiği, aksi halde aynı Kanun'un 35. maddesine göre tebligat yapılmasının mümkün olmadığı, bu nedenle sanığa 16/06/2010 tarihinde aynı Kanun'un 35. maddesine göre tebliğ yapıldığı belirtilen adrese daha önce usulüne uygun olarak yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığından yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu, kararın 23/01/2012 tarihinde sanığa cezaevinde tebliği üzerine 24/01/2012 tarihinde verdiği temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, temyiz isteminin reddine dair 07/02/2012 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5865, Karar No: 2014/11844, Tarih: 23.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/5865 E.  ,  2014/11844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/11/2013 tarih ve 2013/198-2013/92 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin tüketici nezdinde müvekkili şirket ürün ve kalitesi ile özdeşleşmiş olan duş jeli ve ambalaj tasarımlarının aynısının ve ayırt edilemeyecek düzeyde benzerinin ''....'' markalı duş jeli ürünleri üzerinde izinsiz ve hukuka aykırı olarak kullandığını ve .... mağazalarında satışa sunduğunu, davalı şirketin müvekkili firma itibarından haksız ve hukuka aykırı olarak istifade etmesinin TTK'nın 56-57. maddeleri anlamında haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, müvekkilinin duş jeli ambalaj tasarımına ve özel ürün ambalaj tasarımına yönelik haksız rekabetinin tespitine ve men'ine, davalının haksız rekabetinin sonuçlarının ortadan kaldırılmasına ve düzeltilmesine, hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dava açma ehliyetinin ve sıfatının bulunmadığını, müvekkilinin haksız rekabette bulunmadığını, müvekkilinin dava konusu şişe ve etiket tasarımlarını kullanımının lehine mevcut ve geçerli tescile dayandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, uyuşmazlığa konu olan ''....'' markalı duş jelleri üzerinde davacı şirketin hak sahibi olduğunun tespitinin yapılamadığı, Türkiye'de bulunan .... mağazalarının sahibinin A.S. .... Güzellik ve Bakım Ürünleri Tic. A.Ş. olduğu, dava dışı bu anonim şirkette hakim konumda olan ortaklığın Hollanda'da kurulu A.S. .... (Europe) Holding B.V. olduğu, dolayısıyla davacı şirketin dava açmak hakkına sahip olmadığı, davacının dava açma ehliyetinin ve sıfatının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 23/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13374, Karar No: 2014/14711, Tarih: 27.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/13374 E.  ,  2014/14711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2008/4-2013/264

DAVA : Taraflar arasındaki, cezai şart alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle reddine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27.05.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalının rekabet yasağına aykırı davranarak taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinin (h) ve (i) maddelerini birlikte ihlal ettiğini belirterek, anılan sözleşme hükümleri gereği cezai şart alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının rekabet yasağına aykırı davranışta bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalının iş sözleşmesinin davacı işverence 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17. maddesine göre bildirimli olarak feshedildiği, davacı tarafça davalının iş sözleşmesinin feshini gerektirecek kusurlu bir eylemi olduğunun ileri sürülüp kanıtlanmadığı, bu sebeple davacı işverenin rekabet yasağına dayalı olarak bir talepte bulunamayacağı, Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin kesinleşmiş kararı karşısında şirketin imalat sırlarının üçüncü kişilere aktarıldığından söz edilemeyeceği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

İş sözleşmesinin doğası gereği sözleşmenin devamı müddetince işçi yanında çalıştığı işveren ile rekabet yapamaz. İşçi tarafından işverenle rekabet etme anlamı taşıyabilecek davranışlarda bulunması 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesine göre sakakat borcunun ihlali olarak değerlendirilir. İşçinin sadakat borcu iş sözleşmesinin kurulmasıyla birlikte doğar, sözleşmenin sona ermesine kadar devam eder ve iş sözleşmesinde sadakat yükümlülüğü ile ilgili herhangi bir hüküm yer almasına da gerek yoktur. Sözleşmenin devamı sırasında anılan şekilde işçinin işverenle rekabeti anlamına gelebilecek bir başka anlatımla sadakat borcuna aykırılık teşkil edebilecek davranışlarına bağlı olarak açılacak tüm davaların 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre iş mahkemesinde görülmesi gerekeceğinde şüphe yoktur.

Dava konusu olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 10. babı içerisinde rekabet yasağına dair maddeler bulunmaktadır. 818 sayılı Kanun'un 348. maddesinde yeralan düzenlemede "...akdin hitamından sonra..." kelimelerine yer verilmiş bulunmaktadır (benzer mahiyetteki düzenleme 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 444. maddesi "...sözleşmenin sona ermesinden sonra..." kelimeleri). Anılan bu madde ile sözleşmenin sonlanmış olmasına vurgu yapılmakla iş sözleşmesinin bitiminden sonra yapılmaması gereken hususlar hakkında düzenleme getirildiği sonucuna varmak gerekir.

İşçinin iş sözleşmesi sona erdikten sonra işveren ile rekabet etmeyeceğine dair rekabet etmeme borcu sadakat borcunun aksine her iş sözleşmesi açısından söz konusu değildir. İşçi bakımından böyle bir yükümlülükten bahsedilebilmesi için iş ilişkisi devam ederken işçi ve işveren arasında iş sözleşmesinden ayrı bir rekabet yasağı sözleşmesi imzalanması ya da iş sözleşmesine rekabet yasağına dair bir hükmün konulması gereklidir. Bahsedilen şekilde ortaya çıkacak olan Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş rekabet etmeme borcu ise sadakat borcunun aksine iş sözleşmesinin bitiminden sonra doğacak bir borç niteliği taşır.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1-3. maddesine göre, 818 sayılı Kanun'un 348. maddesinden kaynaklanan davalar mutlak ticari dava olarak sayılmıştır. Mutlak ticari davaların ise Ticaret Mahkemelerince incelenip karara bağlanması gerekir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1-3. maddesine göre, 818 sayılı Kanun'un 348. maddesinden kaynaklanan davalar mutlak ticari dava olarak sayılmıştır. Mutlak ticari davaların ise Ticaret Mahkemelerince incelenip karara bağlanması gerekir.

Dosya kapsamına göre taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinin 7. maddesinin (h) ve (i) bentlerinde cezai şarta dair düzenlemeler konulmuştur. Sözleşmenin 7/h maddesinde işçinin işten ayrıldıktan sonra 3 yıllık süre içerisinde işverenle aynı vasıfta bir iş ile iştigal eden işveren yanında çalışamayacağı, kendi adına bu vasıfta iş yapamayacağı aksi halde 10.000 USD tutarında cezai şart ödemesi gerekeceği, sözleşmenin 7/i maddesinde ise işçinin imalat ve müşteri portföyüne dair bilgi aktarımının yasak olduğu bu eylemlerin akit devam ederken yapılması halinde akdin derhal feshedileceği ve işçinin 10.000 USD tutarında cezai şart ödemesi sonucunu doğuracağı, bu olayların akdin feshinden sonra gerçekleştirilmesi halinde ise yine işçinin 10.000 USD tutarında cezai şart ödenmesi gerekeceği belirtilmiştir. Cezai şarta dair bu düzenlemelerden 7/h maddesindeki düzenleme kuşkuya yer bırakmayacak şekilde hükümleri itibariyle iş sözleşmesinin sona ermesinden sonraki dönem için rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen nitelik taşımaktadır. 7/i maddesinde ise eylemlerin sözleşme devam ederken vuku bulması ve sözleşmenin sona ermesinden sonra bu eylemlerin gerçekleşmesine göre ikili bir ayrıma gidilmiştir. Dosya içerisindeki işten ayrılma bildirgesinde, davacı işveren tarafından davalı işçinin 4857 sayılı Kanun'un 17. maddesine göre çıkışının bildirildiği anlaşılmaktadır. Şu hale göre, bu bildirim çıkış sebebi itibariyle davacı işvereni bağlayıcı bir nitelik taşımaktadır. İşverence haklı sebeple iş sözleşmesi feshedilmemekle, ancak iş sözleşmesi'nin 7/i maddesinin işçinin madde kapsamında düzenlenen sözleşmenin sona ermesinden sonraki eylemlerine dayanarak cezai şart talep etmesi mümkündür ki, bu durumda da sözleşmesinin sona ermesinden sonraki dönem için rekabet yasağına aykırılığa dayanıldığı kabul edilmelidir.Yukarıda yapılan değerlendirmeler ve kanuni düzenlemeler karşısında; işverence dayanılan iş sözleşmesinin cezai şarta dair maddelerinin Borçlar Kanunu kapsamında değerlendirilmesi gerekir ki, Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1-3. maddesi gereği bu sözleşmeden doğacak davalar mutlak ticari davadır. Mutlak ticari davalar ise Ticaret Mahkemelerinin görevi kapsamında kalır (Benzer mahiyette Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 29.2.2012 tarih ve 2011/11-781 esas - 2012/109 karar sayılı ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 27.2.2013 tarih ve 2012/9-854 esas - 2013/292 karar sayılı kararları)

Tüm bu tespitler karşısında mahkemece davaya bakmaya iş Mahkemesi değil asliye ticaret mahkemesi görevli olduğundan görevsizlik nedeniyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir. Görev hususu kamu düzenine ilişkin olup bu husus re'sen nazara alınmalı ve karar bozulmalıdır.

Tüm bu tespitler karşısında mahkemece davaya bakmaya iş Mahkemesi değil asliye ticaret mahkemesi görevli olduğundan görevsizlik nedeniyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir. Görev hususu kamu düzenine ilişkin olup bu husus re'sen nazara alınmalı ve karar bozulmalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15510, Karar No: 2017/5325, Tarih: 05.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/15510 E.  ,  2017/5325 K.**

**"İçtihat Metni"**

http://www.milliyet.com.tr ve http://www.hürriyet.com.tr isimli internet sitelerinde yayımlanan "Manken olmak için geldiler, fuhuş batağına düştüler", "Uluslararası fuhuş davasında 3 tahliye" , "İnsan ticareti operasyonunda 8 kişi tutuklandı" başlıklarıyla yayımlanan yazılar nedeniyle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu iddia eden ilgilileri ... ve ...'nın vekilleri tarafından yapılan yazı içeriğine erişimin engellenmesi talebinin reddine dair İzmir 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 22/04/2016 tarihli ve 2016/1359 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin İzmir 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 03/05/2016 tarihli ve 2016/1365 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 15/11/2016 gün ve 10382 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/11/2016 gün ve KYB. 2016 / 391233 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanunu’nun 9/1. maddesinde “İnternet ortamında yapılan yayın içeriği nedeniyle kişilik haklarının ihlal edildiğini iddia eden gerçek ve tüzel kişiler ile kurum ve kuruluşlar, içerik sağlayıcısına, buna ulaşamaması hâlinde yer sağlayıcısına başvurarak uyarı yöntemi ile içeriğin yayından çıkarılmasını isteyebileceği gibi doğrudan sulh ceza hâkimine başvurarak içeriğe erişimin engellenmesini de isteyebilir.” ve anılan maddenin 3. fıkrasında “İnternet ortamında yapılan yayın içeriği nedeniyle kişilik hakları ihlal edilenlerin talepleri doğrultusunda hâkim bu maddede belirtilen kapsamda erişimin engellenmesine karar verebilir.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, itiraz merciince erişimin engellenmesi talep edilen haberlerin verildiği tarih itibari ile güncel ve gerçeğe uygun olduğu, haber verilirken konu bütünlüğünün bozulmadığı gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmiş ise de, talepte bulunanların bahse konu olay nedeni ile yargılandıkları ve beraatlerine karar verildiği İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/01/2012 tarihli ve 2007/141 esas, 2012/9 sayılı kararının Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 13/04/2015 tarihli, 2015/18 esas, 2015/141 karar sayılı ilamı ile onanmış olması karşısında, söz konusu internet sitelerinde yayınlanan yazıların ilgililerin şeref ve haysiyetini ihlal edici ve kişilik haklarını zedeler mahiyette olduğu anlaşılmakla, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5651 sayılı "İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun"un "içeriğin yayından çıkarılması ve erişimin engellenmesi" başlıklı 9. maddesinin uygulanma şartları;

- İnternet ortamında yapılan bir yayın olması,

- Yapılan yayın içeriği nedeniyle, gerçek ve tüzel kişiler ile kurum ve kuruluşların "kişilik haklarının" ihlal edilmesidir.

İlgili kanun maddesiyle, kişilik hakkı ihlal edilenlerin "erişimin engellenmesi" konulu taleplerini içerik veya yer sağlayıcısından veya bu hususta karar almaya görevli ve yetkili Sulh Ceza Hakimliğinden doğrudan isteyebileceği, alınan kararların mahkemece erişim sağlayıcıları birliğine gönderilerek derhal yerine getirilmesi, erişimin engellenmesine konu içeriğin yayından kaldırılması halinde hakim kararlarının da kendiliğinden ortadan kalkacağı ve bu hususta alınacak hakim kararlarının yerine getirilmemesi halinde uygulanacak değişik ceza yaptırımları düzenlenmiştir.

Kanun yararına bozmaya konu dosya incelendiğinde; erişimin engellenmesi ve aynı zamanda kanun yararına bozma talep edenler, İzmir Emniyet Müdürlüğünce 2007 yılında gerçekleştirilen "köprü operasyonu" kapsamında, yapılan asayiş ve önleme uygulamaları çerçevesinde gözaltına alınan şüphelilerdir. Soruşturma sırasında şüphelilerden biri tutuklanmış, sonrasında düzenlenen iddianameyle her iki başvuran için de "suç örgütü üyeliği, fuhuş ve insan ticareti" suçlamalarıyla cezalandırılmaları için kamu davası açılmıştır. Yayının kaldırılması için başvuran şüpheliler de dahil olmak üzere, o tarihteki operasyonda yakalananların tümü hakkında; internet üzerinden yayın yapan "hürriyet.com.tr" sitesinde yer alan 15.03.2007 ve 27.06.2007 tarihli "insan ticareti operasyonunda 8 kişi tutuklandı" ve "fuhuş davasında 3 tahliye" başlıklı haberler ile "milliyet.com.tr" sitesinde yer alan 14.03.2007 tarihli "manken olmak için geldiler, fuhuş batağına düştüler" başlıklı haberde, her hangi bir yoruma yer verilmeksizin haberler yapıldığı görülmektedir. Hemen belirtmek gerekir ki "hürriyet.com.tr" adresindeki haberlerde gözaltına alınan ve tutuklanan şüphelilerin isimleri, adı ve soyadı biçiminde açıkça belirtilmişken, "milliyet.com.tr" adresinde şüphelilerin isimleri baş harfi kısaltması şeklinde yazılmış, ancak operasyonun yapıldığı gazinonun sahibi oldukları belirtilmiştir. Haber içeriklerine bakıldığında, adli soruşturma işlemleri dışında, şüpheliler hakkında başkaca bir yoruma, eleştiriye veya kişileri hedef alacak, küçük düşürücü, aşağılayıcı bir açıklamaya gidilmediği görülmektedir.

Şikayet edenler hakkında başlayan dava süreci, "sanıklar hakkında her türlü şüpheden arınmış kesin ve mahkumiyetlerine yeterli delil olmadığı" gerekçesiyle verilen beraat kararlarıyla sonuçlanmış ve beraat kararı Yargıtay 18. CD. 13.04.2015 tarihli kararıyla onanarak kesinleşmiştir. Talep edenler, 21.04.2016 tarihli dilekçeyle, adı geçen internet sitelerindeki haberlere erişimin engellenmesini Sulh Ceza Mahkemesinden istemişlerdir. İzmir 1. Sulh Ceza Mahkemesi, erişimin engellenmesi başvurusunu "...başvuran şüphelilerin haberin yapıldığı tarihte gerçekten gözaltına alındıkları, haklarında tutuklama kararı çıkarıldığı, o tarihte yapılan haberin gerçek olduğu gibi güncel de olduğu, haber içeriğinde konu bütünlüğünün bozulmadığı, ayrıca haberde 5651 sayılı Kanun'un 9. maddesinde aranan nitelikte "kişilik hakları"nı ihlal eden bir yazının da bulunmadığı, amacın haber yapmak olduğu..." gerekçeleriyle reddetmiş, başvuranların "...haberin üzerinden 9 yıl geçtiği ve güncelliğini yitirdiği, buna rağmen isimlerinin açıkça yazılı olduğu haberin halen yayında durmasının insanların lekelenmeme hakkına, kişisel verilerin korunmasına ve unutulma hakkına aykırı olduğu..." gereksiyle yaptıkları itiraz, İzmir 2. Sulh Ceza Mahkemesince "... kararda usul ve yasaya aykırılık olmadığı..." gerekçesiyle reddedilmiştir.

Kanun yararına bozma yolunda incelenerek çözülmesi gereken sorun; 5651 sayılı Kanun'un 9. maddesinde yazılı olduğu üzere, internet yoluyla (2007 yılında) yapılan ve başvuru anına (2016 yılında) kadar (yaklaşık 9 yıldır) halen erişime açık olan yayın içeriğindeki haberlerin, talep edenlerin "kişilik haklarını" bu haliyle ihlal edip etmediği, başvuranlar hakkında yapılan haberin güncelliğini yitirmesinin bu duruma bir etkisi olup olmadığıyla, güncel olmasa bile sadece gerçekleri yorumsuz biçimde yazan haberlerin erişiminin engellenip engellenemeyeceği sorunudur.

Yukarıda anlatılan sorunun sağlıklı bir değerlendirmeyle çözülebilmesi için, ilgili ulusal ve uluslararası mevzuat, AİHM, Anayasa Mahkemesi ve Yargıtay kararları ışığında; "ifade ve basın özgürlüğü" ve "kişisel verilerin korunması bağlamında unutulma hakkı" kavramlarının üzerinde kısaca durulması gerekmektedir.

I- İFADE VE BASIN ÖZGÜRLÜĞÜ

a-) Tanımlar:

İfade özgürlüğü; çoğulcu ve anayasal demokrasilerin temel taşlarındandır. Öğretide farklı tanımlara yer verilmekle birlikte tüm paydaşların üzerinde uzlaştığı genel bir kabulle, ifade özgürlüğü; düşünce ve bilgiye ulaşma (haber alma, bilgi edinme), edindiği fikir ve düşüncelerinden dolayı kınanmama, bunları meşru yöntemlerle dışa vurabilme imkan ve serbestisidir. Böylelikle, ifade özgürlüğü, sadece bir düşünce veya bilginin özü anlamında düşünme, konuşma ve açıklama gibi eylemleri güvence altına almakla yetinmemekte, aynı zamanda “görüşe sahip olma”, “haber ve görüşleri alma (ulaşma), verme ve yayma” özgürlüklerini de kapsamaktadır. Ayrıca ifade tarzları, biçimleri ve araçları da bu özgürlük kapsamında değerlendirilmelidir.