muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11367, Karar No: 2019/2281, Tarih: 13.03.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/11367 E.  ,  2019/2281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.06.2011 gününde verilen dilekçe ile yayla olarak sınırlandırılması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 10.09.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı ... Tüzel Kişiliği, kadastro tespiti sırasında davalı köy adına tespit ve sırlandırılması yapılan dava konusu yaylanın köylerine ait kadim yayla olduğunu ileri sürerek tespitin iptali ile yaylanın adlarına sınırlandırılmasını istemiştir.

Davalı ... Müdürlüğü, davanın pasif dava ehliyeti yokluğundan reddini savunmuştur.

Davalı Avlu Köyü muhtarı 13.07.2012 ve 30.09.2015 tarihinde mahallinde yapılan keşifte, dava konusu yerin her ne kadar köylerinin sınırında gösterilmiş ise de davacı köyün yaylası olduğunu bildirmiştir.

Davaya dahil edilen Orman İdaresi vekili ise dava konusu taşınmazın orman olarak tahdit edildiğini, davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini, aksi halde kadimlik iddasını ispatlaması gerektiğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dava konusu yer yaylak vasfında olmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, yayla iddiasına dayalı sınırlandırma istemine ilişkindir.

Mera, bir veya birden fazla köy veya kasaba halkına bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz (4342 sayılı Mera Kanunu m.3,4).

31.05.1965 tarihli ve 4/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile “...tek başına bir köye ait bulunan mera, yaylak ve kışlakların tümünün veya bir parçasının bir başka köy sınırı içine alınmış olması halinde, sınır değişikliğinin ikinci köye bir yararlanma hakkı sağlamayacağı ve ilk köyün eskiden olduğu gibi bu yerlerden tek başına yararlanacağı” öngörülmüş olup, bu karar 4342 sayılı Mera Kanununun 29. maddesi ile de yasa hükmü haline gelmiştir. Böylece, bir köy ya da belediye sınırları içinde kalan mera, yaylak ve kışlaklar üzerinde bir başka köy veya belediyenin de intifa hakkı olabileceği kabul edilmiş, idari sınırların aidiyetin belirlenmesinde önemi olmadığı vurgulanmıştır. İdari sınırlar sadece yetkili mahkemenin saptanmasında önem arz eder.

Meraya elatmanın önlenmesi davası, kadim yararlanma hakkı olan köy veya belediye tüzel kişiliği ya da taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle ... tarafından açılabilir. Aynı şekilde, bir yerin mera olduğu iddiasıyla köy veya belediye tüzel kişiliğinin ya da Hazinenin tapu iptali ve sınırlandırma istemiyle dava açmasına olanak vardır.

Mera, yaylak ve kışlak davalarında, tahsise ya da kadim kullanma hakkına dayanılabilir. Tahsise dayanıldığında, dayanak belgelerin, ayrıca karşı tarafın savunmasında ileri sürdükleri kayıtların tüm geldileri ile birlikte merciinden getirtilmesi, kadimlik iddiası varsa bu hususun araştırılması, gerektiğinde köyün kuruluş tarihinin İçişleri Bakanlığından sorulması ve köyün kadim ya da muhdes olup olmadığının saptanması gerekir.

Keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıkların çekişmeli mera veya yayla ile herhangi bir yararlanma ilişkisi bulunmayan, yansız anlatımda bulunabilecek, yöreyi iyi bilen ve çevre köy ya da kasabalarda yaşayan yaşlı kişilerden seçilmesi gerekir.

Mahkemece yapılacak keşifte; tahsise dayanılıyorsa tahsis kayıtlarının yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığı ile uygulanması, dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığının belirlenmesi, taşınmazın mera olmadığı iddiasının bulunması halinde varsa çevre taşınmazlara ait kayıtlar da uygulanarak dava konusu yeri ne şekilde okuduğunun çevre taşınmazlarla toprak yapısı kıyaslanarak uzman bilirkişiler aracılığı ile uyuşmazlığa konu yerin ve niteliğinin saptanması gerekir.

Kadimlik iddiasında ise, yerel bilirkişi ve tanıklara taşınmazın kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı ve sınırları sorularak sonuca gidilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; mahkemece yapılan inceleme ve araştırma yetersiz olup mahallinde yapılan keşif sonucu alınan raporlar birbiri ile çelişkilidir. Şöyleki; mahkemece 13.07.2012 tarihinde mahallinde yapılan keşifde davalı köy muhtarı ve davacı tanıkları dava konusu yaylanın davacı köye ait yayla olduğunu, üzerinde yayla evleri bulunduğunu beyan etmişlerdir. Orman Mühendisi ve fen bilirkişisi dava konusu yerin 101 ada 1 parsel sayılı orman içinde kaldığını tespit etmiştir. Ziraat bilirkişisi ise dava konusu yerin mera vasfında olmadığı üçüncü sınıf tarım arazisi olduğunu bildirmiştir.

30.09.2015 tarihinde yapılan keşif de ise, yine davalı köy muhtarı ve 6 mahalli bilirkişi dava konusu yerin davacı köye ait yayla olduğunu, orman ile ilgisinin bulunmadığını beyan etmişlerdir. Orman Bilirkişisi dava konusu yerin orman sayılmayan yer olduğunu, Ziraatçı bilirkişi kıraç tarım arazisi olduğunu, yayla vasfının olmadığını tespit etmişlerdir. Fen bilirkişi ise orman ve arazi kadastro paftalarını, hava fotoğraflarını ve memleket haritasını ve taraf köylerin idari sınırlarını uygulamıştır. Görüldüğü üzere iki keşif arasında çelişkiler bulunmuş dava konusu yerin hukuki ve fiili durumu tam olarak belirlenmemiş ve kadim kullanım durumu ve yeri tam olarak açıklığa kavuşmamıştır.

Bu durumda mahkemece dava konusu yerde yeniden keşif yapılmalı, dava konusu yerin sınırlarının davacı tarafından gösterilmesinin istenmesi, çekişmeli yerin neresi olduğu açıkca tespit edildikten sonra, arazi ve orman kadastro paftaları uygulanmalı, hava fotoğraflarında ne olarak gösterildiği belirlenmeli, taraf köyler ile ilgisi olmayan mahalli bilirkişilere dava konusu yerin fiil ve önceki (kadim) kullanım durumu sorulmalı, üzerinde bulunan yayla evlerinin yeri ve kullananı tespit edilmeli, kadim yayla niteliğini sürülmek suretiyle kaybetmeyeceği de dikkate alınarak tüm bu tespitleri izlemeye uygun fen bilirkişi raporu ve uzman ziraat ve orman bilirkişi raporu düzenlettirilmeli, ondan sonra işin esasına yönelik bir karar verilmesi yoluna gidilmelidir.

Noksan inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,13.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16370, Karar No: 2009/14481, Tarih: 20.07.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/16370 E.  ,  2009/14481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 03.06.2008
Yargıtay — Esas No: 2021/3515, Karar No: 2021/5032, Tarih: 14.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/3515 E.  ,  2021/5032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05.04.2018 gün ve 2017/163-2018/339 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

1- Davalılar ...,... ve ... vekilinin adli yardım talebi ile ilgili olarak yapılan incelemede; 6100 sayılı HMK’nın 334 vd. maddeleri uyarınca, adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisiyle ailesini geçindirmek bakımından önemli bir zarurete düşürmeksizin, davanın gerektirdiği giderleri ödeme gücünden kısmen veya tamamen yoksun bulunduğunu ve taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını ispat etmesi gerektiği, aynı Yasa’nın 336/2. maddesine göre talepte bulunan kişinin, iddiasını dayandırdığı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye sunmak zorunda olduğu, davalı vekilinin adli yardım talebi ile ilgili olarak HMK'nın 336/2. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinin ekinde sunması gereken belgeleri sunmadığı, temyiz dilekçesinde davalılar hakkında verildiği belirtilen ihtiyati tedbir kararlarına dair evrakın ekli olmadığı, temyiz dilekçesi ekinde sunulan bir adet belgenin davalıların adli durum talebini tevsik eder mahiyette olmadığı anlaşılmakla, kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından davalılar ...,... ve ... vekilinin adli yardım talebinin HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalılar ...,... ve ... vekilinin kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin reddi nedeniyle, adı geçen davalılar vekiline işbu adli yardım talebinin reddi kararının tebliği, bu karara itiraz süresinin beklenmesi, itiraz edilmediği veya itirazı reddedildiği takdirde 6100 sayılı HMK’nın 366 maddesi atfı ile 344. maddesi uyarınca nisbi temyiz harcının ve dosyanın Yargıtay’a sevk giderinin ikmali için gerekli işlemler yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar ...,... ve ... vekilinin kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin REDDİNE, Dairemizin bu kararına karşı tebliğden itibaren bir hafta içinde Yargıtay 12. Hukuk Dairesi nezdinde itiraz edilebileceğine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle dava dosyasının İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33776, Karar No: 2017/14079, Tarih: 13.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/33776 E.  ,  2017/14079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamında incelenmesine ihtiyaç olduğundan; davacının davalı ile çalışmasının iş akdinin feshi sonrasında devam edip etmediğinin tespiti için;

1-Davacının dava tarihine kadar güncel hizmet döküm cetveli ile cetvelde yer alan işyerlerine ait işe giriş ve çıkış bildirgelerinin dosyaya eklenmesi,

2-İş akdinin feshinden sonra, davacının hizmet döküm cetvelinde yer alan işyerlerinin adresleri ile ticari sicil bilgilerinin getirilmesi,

3-Hizmet döküm cetvelinde fesihten sonra yeralan bu işyerleri ile dava dışı belediye arasında herhangi bir hizmet alım sözleşmesinin olup olmadığının dava dışı belediyeden sorularak tespit edilmesi için, varsa dosyaya eklenmesi için geri çevrildiği, ancak dava dışı Belediye tarafından verilen cevabın; tüm hizmet döküm cetvelinde yer alan şirketlere ilişkin daha önce sözleşme yapılıp yapılmadığı konusunda belirsiz ifadeler taşıdığı, şirketlerle ilgili ayrı ayrı cevap verilmediği, yine tüm şirketlerin ticari ortaklarının veya ticari bilgilerinin tümünün getirilmediği görüldüğünden yukarıda belirtilen tüm eksikliklerin tamamlanması için dosyanın mahkemesine ikinci kez GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.06.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/43320, Karar No: 2017/14839, Tarih: 13.12.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/43320 E.  ,  2017/14839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

CMK'nın 139. maddesi uyarınca gizli soruşturmacı tedbirine ancak, CMK'nın 139. maddesinde sayılan katalog içerisinde yer alan suçu işleyen örgüt ve örgüt mensubu suçlu aleyhine başvurulabileceği ve örgüt faaliyeti kapsamında işlenmeyen suçlar yönünden gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceğinden parada sahtecilik, uyuşturucu madde ticareti ile fuhuş gibi suçlarda faile ulaşmak ve delil elde etmek amacıyla kolluk görevlisinin kimliği gizlenerek delil toplanmasının hukuka uygun olup olmadığı ile bunun hangi hallerde hukuka uygun sayılacağının tespiti gerekir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu 12.05.2015 tarih, 2014/10-454 esas, 2015/156 sayılı kararında CMK'nın 139. maddesi dışındaki suçlar yönünden de kolluk görevlilerinin CMK'nın 160 ve devamı maddeleri uyarınca Cumhuriyet Savcısının emri doğrultusunda ve genel yetkileri ile görevleri kapsamında, suç ve failini belirlemek ve suçla ilgili delilleri toplamak amacıyla alıcı rolüne girerek suça azmettirmeden ve teşvik etmeden şüpheliden uyuşturucu madde satın almasını mümkün görmüştür. Aynı kararda bu durumda görev yapan görevlinin gizli soruşturmacı değil “gizli soruşturma yapan adli kolluk görevlisi” olduğunu, suça teşvik etmeden veya azmettirmeden elde ettiği delillerin hukuka uygun olacağına hükmetmiştir.

AİHM’de verdiği kararlarda gizli soruşturma yapan adli kolluk görevlisi yöntemine başvuru halinde, yapılan başvuruları AİHM'nin 6. maddesi kapsamında ele almaktadır.

YCGK kararı, AİHM kararları ve CMK'daki düzenlemeler uyarınca, gizli soruşturma yapan adli kolluk görevlisinin elde ettiği delillerin hukuka uygun kabul edilebilmesi için aşağıda belirtilen koşulların varlığı aranmalıdır:

a.Gizli soruşturma yapan adli kolluk görevlisi hiç bir zaman kışkırtıcı ajan gibi hareket etmemeli, önceden failde bulunmayan suç işleme kastı oluşturularak, fail suç işlemeye azmettirilmemeli.

“...Her ne kadar organize suçlardaki artış uygun önlemler alınmasını gerektirse de adil yargılamadan vazgeçilmemelidir. Bu nedenle amaca ulaşmak uğruna adil yargılama hakkı feda edilerek polisin kışkırtması sonucu elde edilen delilin kullanılması meşru değildir..., ...Somut olayda polis memurlarının faili suça kışkırttığı ve olayda onların müdahalesi olmadan da suçun işlenmiş olacağına dair hiçbir bulgu öne sürülmediğinden polis memurlarının hareketlerinin onların gizli ajanlığının ötesine geçtiğinin ve adil yargılama hakkının ihlal edildiğinin kabulü gerekir... (Teixeria de Castro/Portekiz davası, Başvuru No:44/1997/828/1034)”

“Mahkemelerce sadece gizli görevlinin tutanaklarına dayanarak değerlendirme yapılmamalıdır, tutanaklar başka sonuca götürecek unsurlarla teyit edilmelidir..., ...Sanık suç işleme potansiyeline sahip bir kişi olsa bile somut olayda görevlinin müdahalesinden önce failin suç işleme hazırlığında olduğunun başka delillerle desteklenmesi gerekir. Yani failin müdahale olmadan suçun işleyeceğinin başka delillerle kanıtlanması gerekir. (Hun-Türkiye davası, Başvuru no:17570/04)”

b.CMK'nın 160 ve devamı maddeleri uyarınca Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılan bir görevlendirmenin bulunması gerekir.

CMK'nın 160 ve 161. maddeleri uyarınca Cumhuriyet Savcısının gizli soruşturma yapan adli kolluk görevlisine bu emri yazılı veya acele hallerde sözlü olarak vermesi gerekir. Cumhuriyet Savcısının yazılı veya sözlü emri olmadan yine CMK'nın 161/2. maddesi uyarınca adli kolluk görevlisinin Cumhuriyet Savcısına bilgi vermeden kimliğini gizleyerek adli işlem yapması hukuka aykırı olup elde ettiği delil de hukuka aykırı olduğundan, CMK'nın 216/3. maddesi hükme esas alınamaz. Kimliğin gizlenerek adli işlem ifası olağan bir işlem olmayıp ikincil bir tedbirdir. Bu tedbirin gerekliliği ve orantılılığının mutlaka Cumhuriyet Savcısı tarafından denetlenmesi gerekir.

AİHM, Hun-Türkiye davasında bu konuya şöyle temas etmiştir. “AİHS sınırları belirlendiğinde ve güvence altına alındığında gizli ajanla müdahaleye tolerans gösterebilir.

AİHM, İsviçre-Lüdi kararında, İsviçre makamlarının Alman polisi tarafından haberdar edilmesi ve olayın soruşturma hakiminin bilgisi dahilinde yürütülmesi nedeniyle 6. maddenin ihlal edilmediğine karar vermiştir. (Lüdi-İsviçre kararı başvuru No:12433/86)

c.Kolluk görevlisinin tutanağı delil olarak kabul edildiğinde, diğer delillerle birlikte tutanağa da dayanılıyorsa mutlaka tutanak düzenleyiciler dinlenilmeli, sanığa, tutanak ve düzenleyicilerin anlatımlarına karşı savunma yapma imkanı verilmelidir.

AİHM, Calabro-İtalya kararında “Gizli ajanın ifadeleri başvuranın mahkûmiyetinde belirleyici faktör olmamıştır. Buna ek olarak başvurana yargılama aşamasında, soruşturmada görev alan polis memurlarını sorgulama, polis operasyonunun niteliği ve kullanılan usulleri netleştirme fırsatı vermiştir. Bu nedenle adil yargılama hakkı ihlal edilmemiştir sonucuna ulaşmıştır. (Başvuru No:58895/0011 Mart 2002)”

AİHM, Calabro-İtalya kararında “Gizli ajanın ifadeleri başvuranın mahkûmiyetinde belirleyici faktör olmamıştır. Buna ek olarak başvurana yargılama aşamasında, soruşturmada görev alan polis memurlarını sorgulama, polis operasyonunun niteliği ve kullanılan usulleri netleştirme fırsatı vermiştir. Bu nedenle adil yargılama hakkı ihlal edilmemiştir sonucuna ulaşmıştır. (Başvuru No:58895/0011 Mart 2002)”

Somut olayda, yasal düzenlemelere aykırı şekilde kolluk görevlilerinin çalışmaları üzerine Cumhuriyet Savcısının CMK'nın 160 vd. maddelerine göre yaptığı yazılı veya sözlü bir görevlendirme bulunmaksızın, bir ihbar üzerine mağdurun çalıştığı sanığa ait güzellik salonu aranıp, mağdur ile telefonda müşteri gibi konuşularak bu yere bir kolluk görevlisinin müşteri olarak gönderildiği, mağdurun kapıyı açarak müşteri kılığındaki kolluk görevlisini içeri aldığı ve ona masaj odasını gösterdiği, fuhuş pazarlığı yapılıp önceden seri numarası alınmış paraların mağdura verilmesinden sonra polis kimliğinin açıkladığı, ardından diğer kolluk görevlilerinin işyerine girerek içeride bulunan sanık ile mağdurun kimlik tespitlerinin yapılmasından sonra konu ile ilgili Cumhuriyet Savcısına bilgi verilerek, sanık ile mağdurun ifadelerinin alınması ve tahkikat evrakının ikmalen gönderilmesi talimatının alındığı anlaşılmaktadır.

Adli kolluk görevlileri tarafından yapılan işlemlerin, CMK'nın 116 vd. ile 123 ve 127. maddelerine aykırı olduğu, bu nedenle elde edilen delillerin de hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil niteliğinde bulunduğu, kaldı ki fuhuş iddiasının, sanık ve mağdur tarafından doğrulanmadığı, kolluk görevlisinin güzellik salonunu araması, müşteri olarak buraya gidilmesi, masaj odasında fuhuş pazarlığı yapılarak paranın ödenmesi aşamalarının hiçbirinde sanığın bulunmadığı, yapılan ihbarda da sanığın isminden söz edilmediği, yerleşik Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında belirtildiği üzere, gizli soruşturma yapan adli kolluk görevlisinin hiç bir zaman kışkırtıcı ajan gibi gibi hareket edemeyeceği, önceden failde bulunmayan suç işleme kastı oluşturarak, faili suç işlemeye azmettiremeyeceği, dolayısıyla sanığın üzerine atılı fuhuş suçunu işlediğine ilişkin, hukuka uygun yöntemlerle elde edilmiş delil bulunmadığı, adli kolluk görevlilerinin beyanlarının bu yönde oluşan kabulü değiştirebilecek nitelikte olmadığının anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 13/12/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14158, Karar No: 2009/23064, Tarih: 19.11.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/14158 E.  ,  2009/23064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/04/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı, icra mahkemesindeki ihya talebi başvurusunda takibin itiraza uğramadan kesinleştiğini ileri sürmüştür. Mahkemece kısa kararda "talebin kabulüne", toplam 25 adet belge ile yeniden ihyaya hüküm kurulmuş ve bu belgeler belirtilmeyip, gerekçeli kararda ise borçlunun kısmi itiraz dilekçesinin de aralarında bulunduğu bu belgeler tek tek sayılmak suretiyle kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki vardır. Bu durumda temyiz süresi tefhim tarihinden başlamayacağından, öğrenme tarihine göre alacaklı vekilinin temyizinin süresinde olduğunun kabulü gerekeceğinden mahkemenin 07.05.2009 tarihli temyiz talebinin reddi kararının kaldırılmasına karar verildi.

Dosyanın temyiz incelemesi yapıldı;

Yukarıda açıklandığı üzere gerekçeli kararla kısa karar arasında çelişki bulunduğundan 10.04.1992 gün 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca evvelki kararla bağlı olmaksızın çelişki giderilerek mahkemece yeniden hüküm kurulması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, 19/11/2009 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

karşı oy yazısı:

Mahkemece yapılacak yargılamada tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376.maddesine göre; duruşmada hazır olanların son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı Yasanın 388.maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389.maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

karşı oy yazısı:

Mahkemece yapılacak yargılamada tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376.maddesine göre; duruşmada hazır olanların son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı Yasanın 388.maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389.maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada söz konusu yasanın 381.maddesininin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekle, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır. İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389.maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141.maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, mahkemece kaybolduğu bildirilen Ankara 4.İcra Müdürlüğünün 2007/865 sayılı dosyası ile ilgili, tahsilat reddiyat makbuzu ve diğer belgeler UYAP sistemi içerisinden temin edilememiştir. Bu nedenle aynı dosyaya ilişkin daha önce Ankara 9.İcra Hakimliğinin 2007/511 esas sayılı dosyasında işlem yapıldığından, bu dosyaya ibraz edilen belge fotokopilerinden ve Çubuk İcra Müdürlüğünün 2007/192 sayılı talimat dosyasındaki belgelerden yeni bir dosya oluşturulmuştur.

Mahkemenin talebin kabulü ile ilgili 7.4.2009 günlü kısa kararda, “Ankara 4.İcra Müdürlüğünün 2007/865(eski 2004/6738) esas sayılı dosyasının, icra dairesine oluşturulan geçici dosya içinde bulunan ve Çubuk İcra Dairesinin talimat dosyası içeriğinden elde edilen 25 adet belge ile yeniden İHYA’sına” karar verilmiştir. Bu karar taraf vekillerinin yüzüne karşı 7.4.2009 tarihinde tefhim edilmiştir.

Mahkemece düzenlenen gerekçeli kararın hüküm kısmında kısa kararda belirtilen 25 adet belgenin neler olduğu tek tek sıralanmıştır.

Gerekçeli kararda sıralanan 25 adet yenilendiği belirtilen belgenin, oluşturulan dosyadaki belgelerle bir aykırılığı bulunmamaktadır.

Taraflardan temin edilen belgelerden faydalanılarak, mahkemece oluşturulan İHYA kararının HUMK.nun 381 ve 389.maddelerine aykırılığı söz konusu olmadığından mahkemenin 7.4.2009 günlü İHYA kararının ONANMASI görüşündeyim.