muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18296, Karar No: 2013/27853, Tarih: 11.11.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/18296 E.  ,  2013/27853 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Ecza Deposu ve İlaç Paz. A.Ş. vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 21. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 09.06.2010 tarih ve 2008/390 2010/178 sayılı hükmün Dairenin 5.3.2013 tarih ve 18812-5160 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalı hakkında başlatılan icra takibine davalının kısmen itiraz ettiğini ileri sürerek haksız itiraz edilen 12.209,02 Tl üzerinden itirazın iptalini istemiş,mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 4.756,53 Tl üzerinden itirazın iptaline karar verilmiştir.Mahkeme kararının dairemizce 5.3.2013 tarihinde onanması üzerine, davacı bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK nun 440/III-1 maddesindeki karar düzeltme ile ilgili parasal sınır 6.000.000.000 TL’ye 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2013 tarihinden itibaren 11,100,00 TL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasalarda derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri tarafından verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Bu durumda 1.1.2013 tarihinden sonra verilen ve 11.100,00 TL den az olan hükümlerin onanması veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna başvurulamaz. Karar düzeltme isteği dairemizin 5.3.2013 günlü onama kararına ilişkin olduğuna göre, davacı tarafın 7.452,49 TL olarak reddedilen miktara yönelik, yerel mahkemesince verilen red kararının dairemizce onandığıda gözönüne alınarak, karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle davacının karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25923, Karar No: 2015/18306, Tarih: 07.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/25923 E.  ,  2015/18306 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 26/03/2015

Numarası : 2013/237-2015/202

Yukarıda tarafları, tarihi, esas ve karar numarası ile mahkemesi yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan;

1-On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 06.12.2012 tarih ve 28489 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile tüzel kişiliği kaldırılan A.. İ..'nin taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarının ayrıca personelinin, mahkemelerde süren davalarının devir, tasfiye ve paylaştırılmasına ilişkin aynı kanunun Geçici 2.maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'nun aldığı kararın tüm ekleri ile birlikte Antalya Valiliği'nden;

2-A.. İ..'nin tüzel kişiliğinin bulunduğu bir sırada açılan eldeki bu davanın Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu tarafından nereye devredildiğinin Antalya Valiliği'nden;

3-Bilirkişi raporunun denetlenmesi için gerekli olduğundan dosya içinde bulunmayan davalı taraf ile Yol İş Sendikası arasından imzalanan davacının tüm çalışma dönemini kapsayan Toplu İş Sözleşmeleri'nin davalı taraftan temin edilip eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8205, Karar No: 2017/3100, Tarih: 05.06.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/8205 E.  ,  2017/3100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Çanakkale Adli Tıp Şube Müdürlüğünde görevli tek adli tıp uzmanı tarafından verilen 24.06.2010 tarihli raporda mağdurenin herhangi bir akıl hastalığı bulgusu göstermediği, epilepsi hastası olduğu, konuşma, hareket ve denge bozuklukları bulunduğu, mevcut hali ile maruz kaldığı iddia edilen cinsel saldırı eylemine karşı bedenen kendisini savunamayacak durumda olduğunun kabulünün gerekeceği bildirilmiş ise de, mevcut raporun içeriği itibariyle yetersiz olduğu anlaşılmakla, mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kuruluna sevk edilerek olay tarihi itibariyle herhangi bir akıl hastalığı ya da zayıflığı bulunup bulunmadığı, var ise bu durumun hekim olmayanlar ile çevresinde yaşayanlar ve kendisini tanıyanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişip gelişmediği, beden veya ruh bakımından eyleme karşı kendisini savunabilecek durumda olup olmadığı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği hususlarında ayrıntılı rapor alınıp neticesine göre mağdureye CMK'nın 239/2. maddesi uyarınca vekil tayin edilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1170, Karar No: 2022/3049, Tarih: 31.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/1170 E.  ,  2022/3049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 20. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin maliki olduğu Pendik 14 pafta 436 parsel ve 4 pafta 77 parsel sayılı taşınmazlar için öncelikle dava dışı ... İnşaat firması tarafından inşaat başlatıldığını ve bu firmaya bağlı olarak şantiye şefi olarak çalıştığını, davalının dava dışı ... İnşaat ile sözleşmesinin 21/03/2011 tarihinde sona ermesi üzerine 21/04/2011 tarihinde davalıya devredildiğini, 11/2006-12/04/2011 tarihleri arasında önce davalı şirketin üst işverenlik ilişkisi daha sonra ise işverenlik ilişkisi içerisinde şantiye şefi olarak çalıştığını; ancak, iş akdi 12/04/2011 tarihinde sona ermesine rağmen rızası dışında 12/04/2011 tarihinden 11/10/2013 tarihine kadar söz konusu taşınmazlarda devam eden inşaatlar yönünden Pendik Belediyesi kayıtlarında şantiye şefi olarak göstermek suretiyle ünvanından faydalanıldığını ileri sürerek; bu döneme ilişkin alması gereken ücret oranında davalının zenginleştiğini HMK'nın 107. maddesi gereğince şimdilik 5.000 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı; davacının tazminat davası açtığını ancak zarara uğradığını veya fakirleştiğine dair herhangi bir iddiasının bulunmadığı, davacının tazminat talebini dayandırabileceği özel bir kanun hükmünün bulunmaması nedeniyle bu davayı açmakta hukuki yararının da olmadığını, dava konusu edilen şantiye alanlarından sadece 77 parselin maliki olduğunu ve davacının işvereni ... İnşaat ile sözleşme ilişkisi sona erdikten sonra yeni bir inşaat firması ile anlaşarak inşaata devam edildiğini, 436 parselde ise malik dahi olmadan yüklenici firma olduğunu ancak arsa malikleri ile yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesinin 17/08/2010 tarihinde sonlandırıldığını ve inşaat ile de alakasının kalmadığını, şantiye şefinin yapı müteahhitine bağlı bir şekilde çalışan

görevli olması sebebiyle mevzuata göre şantiye şefine ilişkin bildirimlerin yalnızca yapı müteahhitince yapılması gerektiğini ve yapı müteahhitinin de dava dışı ... inşaat olduğunu, dolayısıyla Pendik Belediyesindeki kayıtlarını terkin etmek gibi bir yükümlülük yüklenemeyeceğini, davacının Pendik Belediyesinin Yapı Denetimi sistemi üzerinde şantiye şefi olarak kayıtlı gözükmesinden dolayı sağlanan herhangi bir kazancıda bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

görevli olması sebebiyle mevzuata göre şantiye şefine ilişkin bildirimlerin yalnızca yapı müteahhitince yapılması gerektiğini ve yapı müteahhitinin de dava dışı ... inşaat olduğunu, dolayısıyla Pendik Belediyesindeki kayıtlarını terkin etmek gibi bir yükümlülük yüklenemeyeceğini, davacının Pendik Belediyesinin Yapı Denetimi sistemi üzerinde şantiye şefi olarak kayıtlı gözükmesinden dolayı sağlanan herhangi bir kazancıda bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın sebepsiz zenginleşme davası olduğunu, sebepsiz zenginleşmenin gerçekleşebilmesi için bir kimsenin mal varlığının geçerli yani haklı bir sebep olmaksızın diğer bir kimsenin mal varlığı aleyhine çoğalması şeklinde gerçekleştiğini ve bu zenginleşmeden sorumlu olabilmesi için zenginleşme ile zenginleştirici olay arasında illiyet bağı bulunması ve zenginleşmenin haklı bir sebebe dayanmaması gerektiği, somut olayda ise, SGK kayıtlarının incelenmesinde; davacının 12/04/2011 tarihinden sonra Mento Proje ... A.Ş, 01/11/2012-31/08/2013 tarihleri arasında...İnşaat... A.Ş ünvanlı iş yerinde çalıştığı, 10/09/2013-22/09/2013 tarihleri arasında 1091476 sicil numaralı iş yerinde, 23/09/2013 tarihinde ise 1286884 sicil numaraları iş yerinde çalışmaya başladığı ve halen çalışmaya devam ettiğinin anlaşıldığı; davacının gerek bilirkişi raporunda gerekse dosya içerisinde mevcut hizmet döküm cetvellerinden 12/04/2011 ile 11/10/2013 tarihlerinde dava dışı iş yerlerinde çalıştığı ve bu çalışmalarının sürekli olduğu, bu haliyle davacının mal varlığı aleyhine olarak davalı tarafta meydana gelen bir zenginleşmenin mevcut olmadığı; dolayısıyla, davaya konu olayda sebepsiz zenginleşmeye dayalı olarak alacak isteminin oluşamayacağı, davaya konu olayda haksız fiil hükümlerinin uygulanabileceği hususunun gündeme gelebileceği ancak davacının haksız fiile dayanmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, iş akdi sona ermesine rağmen davacının ünvanının davalı tarafından devam eden inşaatlarda kullanılmaya devam edilmesi sebebi ile oluşan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, iş akdi sona ermesine rağmen davacının ünvanının davalı tarafından devam eden inşaatlarda kullanılmaya devam edilmesi sebebi ile oluşan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir (6100 sayılı HMK m.33). Mahkemece davacının isteminin sebepsiz zenginleşemeye dayandığı ve sebepsiz zenginleşme koşulları oluşmadığından istemde bulunulamayacağı, haksız fiil hükümleri kapsamında da talepte bulunmadığından istemin reddine karar verilmiş ise de; dava dilekçesi incelendiğinde iddianın ileri sürülüş şekline göre davanın, davacının isminin (ünvan) sözleşme ilişkisi olmadan kullanılması sebebi ile uğranılan maddi zararın tazmini istemine ilişkin olduğu ve talebin TMK'nın 26. maddesinde hüküm altına alınan “adın korunması” hükümleri çerçevesinde çözülmesi gerektiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; iş akdi sona ermesine rağmen davacının adının davalıya ait şantiyelerde şantiye şefi olarak kullandığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, davacının ünvanının haksız olarak kullanılması sebebi ile oluşan maddi zararının tazminini isteyip isteyemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Adı haksız olarak kullanılan kişi buna son verilmesini; haksız kullanan kusurlu ise ayrıca maddî zararının giderilmesini ve uğradığı haksızlığın niteliği gerektiriyorsa manevî tazminat ödenmesini isteyebilir (TMK m. 26).

Davalı tarafından inşaatların devam ettirebilmesi için şantiye şefi bulundurma zorunluluğu bulunmaktadır. Şantiye şefi, yapı müteahhidi adına, yapım işinin ruhsata ve ruhsat eki etüt ve projelere uygun olarak gerçekleştirilebilmesi için gerekli olan inşaat ve iş organizasyonunu sağlamak, mevzuatın öngördüğü her türlü tedbiri almak, uygulamak ve uygulatmakla sorumludur. Dolayısıyla sorumluluk altına giren şantiye şefine de bir ödeme yapılması gerektiği aşikardır. Davacının dava konusu edilen dönemlerde başka bir iş yerinde çalışıyor olması da istemde bulunmasına engel teşkil etmeyecektir. Zira, Mecellenin 87. maddesinde de belirtildiği üzere mazarrat menfaat mukabelesindedir.

Hal böyle olunca, ilk derece mahkemesince; davacının maddi zararının tespiti için bilirkişi görüşüne başvurulması ve ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 31/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/489, Karar No: 2018/15330, Tarih: 07.11.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/489 E.  ,  2018/15330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Katılanların soruşturma aşamasında vermiş oldukları beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; katılan ...'in tek başına diğer katılan ...'e ait aracın sağ ön koltuğunda oturduğu sırada, yaş nedeniyle evrakı ayrılan ...'ın aracın bagaj kapağını açarak katılanın dikkatini dağıttığı, bu sırada sanık ...'in aracın kapısını açıp katılanı direksiyon tarafına doğru ittirerek ayağının uç tarafında paspasın üzerinde bulunan ve içinde 85.000 TL para olan poşetini çektiği, katılanın ayağı ile poşeti almasına engel olmaya çalışması üzerine yine katılanı itekleyerek poşeti çekip aldığı ve her iki sanığın koşarak uzaklaşması şeklinde gerçekleştiği iddia edilen olayda; sanığın eyleminin sübutu halinde yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri takdir ve münakaşasının üst görevli Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olduğu gözetilmeden, görevsizlik kararı yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Suça konu paranın aracın ön koltuğunun paspası üzerinden alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde belirtilen suçu oluşturduğunun gözetilmemesi,

3-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile müdafiininin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son. maddesi gereği sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine, 07.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7303, Karar No: 2021/276, Tarih: 26.01.2021

**9. Ceza Dairesi         2020/7303 E.  ,  2021/276 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Görevi kötüye kullanma

Hüküm : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların olay tarihinde ilçe milli eğitim müdürlüğü ve ilçe milli eğitim şube müdürlüğü görevlerini yürüttükleri, 10/06/2014 tarih 29026 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan ve yürürlüğe giren Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı Eğitim Kurumları Yöneticilerinin Görevlendirilmelerine İlişkin Yönetmeliğe göre ilçede çeşitli okullarda müdürlük görevinde bulunanlar hakkında yanlı bir değerlendirmede bulunarak haksız yere müdürlüklerinin sona erdirilmesi suretiyle sanıkların üzerilerine atılı görevi kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia ve kabul edilen somut olayda;

6528 sayılı “Milli Eğitim Temel Kanunu İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 22/8. maddesinde “Okul ve Kurum Müdürleri, İl Millî Eğitim Müdürünün teklifi üzerine, Müdür Başyardımcısı ve Yardımcıları ise Okul veya Kurum Müdürünün inhası ve İl Millî Eğitim Müdürünün teklifi üzerine Vali tarafından dört yıllığına görevlendirilir. Bu görevlendirmelerin süre tamamlanmadan sonlandırılması, süresi dolanların yeniden görevlendirilmesi ile bu fıkranın uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esaslar yönetmelikle düzenlenir. Bu fıkra kapsamındaki görevlendirmeler özlük hakları, atama ve terfi yönünden kazanılmış hak doğurmaz.” şeklinde yer alan amir hükümde, müdürlükle görevlendirilen kişilerin özlük hakları yönünden bir kazanılmış hakkın oluşmayacağı belirtildiği, ayrıca değerlendirme esnasında üç şube müdürü bulunmasına rağmen sanık ...’e hem “İnsan kaynaklarından” hem de “Eğitim kurumundan sorumlu şube müdürü” olarak görevlendirilmesi ile ilgili olarak tek şube müdürüne iki ayrı görevlendirme yapılamayacağına ilişkin herhangi bir açık hüküm bulunmadığı anlaşılmış olup;

Anılan yönetmelikte müdürler hakkında yapılacak değerlendirmenin ne şekilde yapılacağına

Anılan yönetmelikte müdürler hakkında yapılacak değerlendirmenin ne şekilde yapılacağına

dair herhangi bir bilgi bulunmadığından idareye bir takdir hakkı tanınmakta olup; İdarenin idari işlem tesis ederken ve eylemde bulunurken yararlandığı serbestiye idarenin “Takdir yetkisi” denilmektedir. Takdir yetkisi ile idareye belirli şart ve koşullarda bir işlemi yapıp yapmama hususunda ve kanunda öngörülen farklı çözümler arasında bir tercih yapma konusunda serbestlik bırakılmaktadır. İdarelerin belirli bir kamu hizmetinin etkili ve verimli bir biçimde yürütülmesi, kamu yararının somut biçimde ortaya konulması için birden çok seçenekten birisini tercihte takdir yetkisine sahip olmaları halinde yapılacak yargısal denetim, idarenin tercih ettiği seçeneğin ve bunun uygulanmasının hukuka uygun olup olmadığının araştırılması ve saptanması ile sınırlandığı, boş bulunan kadroya, kamu yararı ve hizmet gereklerini gözeterek en uygun kişiyi atama konusunda , gerekli nitelikleri taşıyanlar arasında tercihte bulunma hak ve yetkisine sahip olduğu, bu yetkisini belirli bir kişi lehine kullanmaya yargı kararı ile zorlanamayacağı, idarenin takdir yetkisini ortadan kaldıracak biçimde yargı kararı verilemeyeceği ve yerindelik denetimi yapılamayacağı, yapılacak değerlendirmenin izlenim ve kişisel kanaatler uyarınca yapılmasının keyfi bir uygulama olduğuna ilişkin ve kişileri mağduriyete uğratma amacıyla hareket edildiği yönünde bir delil bulunmadığı bu haliyle; sanıkların ayrı ayrı beraatleri yerine dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmiş olması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısı ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddeleri uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 26/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.