muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/448, Karar No: 2017/288, Tarih: 23.05.2017

Bu açıklamalar ışığında; çeşitli suçlardan aranan sanığın, nöbetçi Cumhuriyet savcısının yazılı arama emrine istinaden yapılan arama esnasında, ihbara konu binanın çatı katında görevli polis memurları tarafından fark edilmesi üzerine, elindeki silahı kafasına dayadıktan sonra 'Kendime sıkacağım, bana yol verin, teslim olmayacağım" diyerek çatıda bulunan bir odaya girip kapısını kilitlediği, teslim olması yönündeki telkinlere rağmen kendisine silahla bir el ateş ettikten sonra uzun süren ikna çalışmaları sonucu teslim olduğu saptanan olayda; sanığın, görevli polis memurlarının kendisini fark etmeleri üzerine sarf ettiği 'Kendime sıkacağım, bana yol verin, teslim olmayacağım' sözleri tehdit içermediği gibi; incelemeye konu olayda sanıktan görevli polis memurlarına yönelen herhangi bir tehdit içeren söz ve davranış da bulunmaması, teslim olması yönündeki telkinlere karşın sanığın kapısını kilitlediği odadan 1,5 saate yakın süre çıkmaması şeklindeki pasif nitelikteki direnmenin ise 5237 sayılı TCK'da suç olarak düzenlenmemiş olması karşısında, sanığın unsurları itibarı ile oluşmayan görevi yaptırmamak için direnme suçundan beraatine karar verilmesi gerektiği kanaatiyle, sayın çoğunluğun düşüncesine katılmak mümkün olmamıştır." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurul Üyesi ...;

"Sanık ... hakkında; Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda; TCK'nın 265/1, 265/4, 58/6-7. maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezasına hükmedilmiş, anılan kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Yüksek 8. Ceza Dairesinin 28.05.2014 gün, 9412-13088 sayılı ilamı ile; 31.10.2009 tarihli olay tutanağında, çatı katına çıkan sanığın elindeki silahı kafasına dayayıp 'kendime sıkacağım, bana yol verin, teslim olmayacağım' diyerek bir odaya girdiği ve kendisini yaraladıktan sonra ikna çalışmaları sonucu teslim olduğunun belirtilmesi karşısında; sanığın görevlerini yapmalarını engellemek amacıyla polis memurlarına ne şekilde tehditte bulunduğunun duraksamaya yer vermeyecek şekilde karar yerinde açıklanıp delilleri gösterilmek suretiyle hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verildiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiş,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 20.03.2014 gün ve 277405 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 20.03.2014 gün ve 277405 sayı ile;

Özet olarak sanık ...'ın, polis memurları tarafından yakalanmasını engellemek amacıyla elinde bulunan silah ile görevlilere karşı 'İçeri girmeyin, yoksa ateş ederim' diyerek görevlileri durdurduğu ve eylemlerinin görevli polis memurlarını durdurmaya ve görev yapamaz hale getirmeye elverişli olduğu, her ne kadar sanık, görevlilere karşı, şiddet kullanmamış ve tehditte bulunmamış ise de, sanığın elinde bulunan silahla görevlilere karşı manevi cebirde bulunduğu ve görevlilere sorumlulukları çerçevesinde, baskı ve manevi şiddet uyguladığı, 1 saat 45 dakika teslim olmayarak görevlilere karşı geldiği ve eylemlerinin bir bütün olarak TCK'nın 265/1. maddesinde yazılı bulunan görevlilere etkin direnme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında Yüksek Dairece suçun oluştuğuna dair delillerin gösterilmediğine yönelik bozma kararının hukuka aykırı olduğundan bahisle anılan karara itiraz edilmiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu tarafından; itirazın kabulüne karar verilerek Yargıtay Yüksek 8. Ceza Dairesinin bozma kararı kaldırılıp, yerel mahkemece verilen mahkûmiyet kararının onanmasına, karar verilmiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazı kabul ederek yerel mahkemece verilen mahkûmiyet hükmünün onanmasına dair kararında; görevliye etkin direnme suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığı hususunda, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın çözümü için 765 sayılı TCK'nın 258/1-4. maddesine paralel hükümler içermekle birlikte aynı Kanunun 260. maddesindeki görevliye menfi mukavemet suçunu kapsam dışı bırakan 5237 sayılı TCK'nın 265/1. maddesindeki koşulların irdelenerek; kanunilik prensibi ve hakkaniyet gibi hukukun evrensel ilkeleri ile ilişkilendirilmesi, buna göre de görevliye etkin direnme suçu için anılan maddede öngörülen icra hareketlerinin yapılıp yapılmadığının ve buna bağlı olarak anılan suçun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığının yasal düzenleme ve benzer olaylardaki yargı kararlarından yararlanılarak ortaya konması gerekmektedir.

Görevi yaptırmamak için direnme, hukuk devleti ilkelerine bağlı kalarak devlet erklerinin mükemmel bir şekilde işlemesi ve bunun sonucuna bağlı olarak kamu düzeninin sağlanması için TCK'nın 265/1. maddesinde tanımlanan bir suçtur. Esasen, kamu otoritesi ya da diğer bir deyişle devlet idaresine kamu düzenini sağlaması için tanınan temel ayrıcalık, bireyler üzerinde fiziksel kuvvet kullanabilme olanağıdır. Şüphesiz kamu otoritesi, fiziksel kuvvet kullanırken pozitif hukuk kurallarına ve evrensel hukuk prensiplerine uygun hareket etmek zorundadır.

Devlet idaresinin kamusal faaliyetlere engel olacak davranışları, ceza tehdidiyle yasaklaması söz konusudur. Hukuk devletlerinde bu yasaklama, söz konusu davranışların suç olarak tanımlanması suretiyle yapılır. Pozitif hukukumuzda bu amaçla vaz edilen düzenlemelerin başında, TCK’nın 265. maddesinde düzenlenen 'görevi yaptırmamak için direnme' suçu gelir.

Bu suç tanımı ile korunması hedeflenen hukuksal yararların başında, kamu idaresi organlarının faaliyetlerini etkin, hızlı ve zararsız bir şekilde yerine getirebilmesi gelmektedir. Öte yandan suç tanımının açık ifadesi, bize kamu görevlilerinin kişi özgürlükleri ve beden bütünlükleri ile sıhhat ve esenliklerinin de korunmasının amaçlandığını göstermektedir.

5237 sayılı TCK'nun 265/1. maddesindeki görevliye etkin direnme suçunun oluşabilmesi için aşağıdaki koşulların gerçekleşmesi gerekir :

1- TCK’nın 265/1. maddesinde suçu oluşturan fiil, 'Kamu görevlisine karşı, görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanılması' şeklinde tanımlanmıştır. Bu itibarla suçu oluşturan bir hareketten söz edebilmek için failin mağdura yönelik cebir ve/veya tehdit eyleminin bulunması gerekir.

Suçun oluşumu için bunlardan birinin varlığı yeterlidir. Bu yönüyle görevi yaptırmamak için direnme suçu, seçimlik hareketli bir suçtur. Direnme suçu münhasıran bu iki tür hareketle işlenebilir. Bunun dışında hakaret eylemi ile bu suç işlenemez. Keza sadece eşya üzerinde cebir uygulanarak da bu suç işlenemez. Eğer cebir ve/veya tehdit yanında hakaret veya mala zarar verme de söz konusu ise faili bu suçlardan ayrıca cezalandırmak gerekir. Görevi yaptırmamak için direnme suçu, neticesi harekete bitişik suç (sırf hareket suçu) niteliğindedir. Cebir ve/veya tehdit hareketinin varlığı durumunda, bu hareketlerin dış dünyada meydana getirdiği değişiklik dışında ayrıca bir neticenin oluşması ve bu itibarla nedensellik bağının araştırılmasına gerek yoktur. Cebir tabirinden fiziki kuvvet uygulama anlaşılmaktadır.

Tehdit, 'muhatabın ileride ağır ve haksız bir zarara uğratılacağı beyanı' olarak tarif edilmektedir. Suç tanımında tehdidin niteliği açıkça belirtilmemiştir. Pozitif ceza düzenlemelerine bütüncül bir yaklaşım, TCK’nın 106. maddesi gereği suç olarak değerlendirilebilecek her eylemin 265. maddede düzenlenen suçu da oluşturma potansiyeline sahip olduğunun kabulünü gerektirir. Diğer bir deyişle, tehdit eyleminin madde 106/1’in 1. veya 2. cümlesi kapsamında kalması sonuca etkili olamamalıdır. Dolayısıyla kamu görevlisinin zilyetliğindeki bir eşya üzerinde cebir uygulanacağı söylenerek tehdit edilmesi, başka bir deyişle polis memuruna ekip otosunun yakılacağı söylenerek de suçun işlenmesi mümkün olacaktır.

2- Suçun oluşumu için önemli olan diğer bir husus da 'cebir veya tehdidin mağdur kamu görevlisine yönelik olması gerekliliğidir'. Kural olarak, üçüncü bir kişiye yönelik eylemler bu suçun oluşumuna imkan vermez. Zira suç tanımında açıkça 'kamu görevlisine karşı' denilmek suretiyle bu koşul ortaya konmuştur. Buna karşın görünüşte üçüncü bir kişiye yönelik olan cebir veya tehdit eylemi, görevini ifa etmeye çalışan kamu görevlisine karşı da tehdit hüviyetine bürünebilir. Kamu görevlisinin yakınlarına zarar vermekle tehdit edilmesi durumunda böyledir. Öte yandan kendi yakınlarına yönelik olmayan tehditlerin de kamu görevlisi üzerinde bir etki doğurması olasıdır. Fail kendisini yakalamak isteyen polis memurunu, peşini bırakmaması durumunda sokaktan rastgele birilerini öldürmekle tehdit edebilir. Bu durumda da kanaatimizce kamu görevlisine yönelik dolaylı da olsa bir tehdit vardır ve görevi yaptırmamak için direnme suçu oluşur.

Çünkü özellikle kolluk görevlilerinin vatandaşların can ve mal güvenliğini koruma görevleri vardır. Hiçbir kusurları olmasa dahi tehdidin gerçek olması durumunda idari ve adli soruşturmalara maruz kalmaları, tazminat taleplerine muhatap olmaları ciddi bir olasılıktır. Tüm bu olasılıkların mağdur üzerinde görevini yapmaktan vazgeçmeye yönelik bir iradeye yol açması mümkündür.

3- Görevi yaptırmamak için direnme suçu kasten işlenebilen bir suçtur. Suçun oluşumu için failin suçun tanımındaki unsurları bilerek eylemini gerçekleştirmesi gerekmektedir. Bu anlamda fail, mağdurun kamu görevlisi olduğunun, bir kamu görevini yürüttüğünün, ayrıca kullandığı cebir veya tehdidin farkında ve bilincinde olmalıdır. Suçun taksirle işlenmesi mümkün değildir. Öte yandan suç tanımında yer alan 'görevini yapmasını engellemek amacıyla' ibaresinden de anlaşılacağı üzere failin özel bir saikle (maksatla) hareket etmesi gerekmektedir. Diğer bir deyişle kast yanında, 'kamu görevlisinin görevini yapmasını engelleme amacı' görevi yaptırmamak için direnme suçunun temel şekline ilişkin bir manevi unsuru oluşturmaktadır. Nitekim bu husus, görevi yaptırmamak için direnme suçunun tehdit ve kasten yaralama suçlarından ayrılması bakımından önemli bir kriter teşkil etmektedir. Failin 'kamu görevlisinin görevini yapmasını engelleme amacı' ile hareket etmesi zorunluluğu, suçun olası kastla işlenme ihtimalini ortadan kaldırmaktadır.

4- Görevi yaptırmamak için direnme suçunun oluşabilmesi için her şeyden önce, failin kamu görevlisine yönelen eylemi ile yürütülen kamu görevi arasında bir illiyet bağı bulunmalıdır. Aksi takdirde, fail şahsi alacak verecek meselesi dolayısı ile görevini yapmakta olan bir polis memurunu yaralayacak olursa direnme suçu oluşmayacaktır.

4- Görevi yaptırmamak için direnme suçunun oluşabilmesi için her şeyden önce, failin kamu görevlisine yönelen eylemi ile yürütülen kamu görevi arasında bir illiyet bağı bulunmalıdır. Aksi takdirde, fail şahsi alacak verecek meselesi dolayısı ile görevini yapmakta olan bir polis memurunu yaralayacak olursa direnme suçu oluşmayacaktır.

Hukuka aykırılık unsuru, suçun maddi unsurlarından 'mağdurun kamu görevi yapıyor olması' ile yakından ilgilidir. Öyle ki mağdur kamu görevini yapıyorsa, diğer bir ifade ile yapması gerektiği gibi yapıyorsa, failin eylemi için bir hukuka uygunluk nedeni söz konusu olmaz. Buna karşın mağdur kamu görevi yapıyor gözükmekle birlikte yürüttüğü bir kamu görevi yoksa ve buna karşın failin haklarını ihlal ediyorsa failin bu görevliye karşı kullanacağı cebir veya tehdit hukuka uygun kabul edilebilecektir.

Somut olayımızda hakkında yakalama kararı bulunan sanığın yakalanmamak için çatı katındaki kulübeye girip, kendisini öldüreceğini beyan ederek görevlileri 1 saat 45 dakika oyaladıktan sonra ikna edilmesi üzerine kendiliğinden teslim olması nedeniyle 1-3-4 numarada sıralanan koşulların gerçekleştiği tartışmaya gerek duyulmayacak kadar açıktır. Zira bu koşulları tartışmalı kılacak herhangi bir iddia dahi ileri sürülmemiştir.

Bu durumda 2 numarada belirtilen 'cebir veya tehdidin mağdur kamu görevlisine yönelik olması' koşulunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin açıklığa kavuşturulması gerekir.

Muhalefete konu uyuşmazlıkta; ihbar üzerine eve gelen görevlilere sanığın evde olmadığının arkadaşları tarafından söylenmesine karşın, tuvalet penceresinin açık olmasından şüphelenen görevlilerin çatıdaki teras katına çıktıklarında; teras katta bulunan kulübenin kapısının kapalı olduğunu ve sanığın içeride bulunduğunu farketmeleri üzerine güvenlik önlemlerini alarak sanık ile konuşmaya başladıkları sırada sanığın görevlilerin içeri (kulübeye) girmesi durumunda kendisini öldüreceğini söyleyerek bir el kendisine ateş ettiği ancak merminin montunu delmesine rağmen kendisine isabet etmediği, görevlilerin ikna çabalarının etkisini göstermesi üzerine 1 saat 45 dakika sonra, sanığın kapıyı açarak teslim olması ile sonuçlanan olayda; sanığın silahı görevlilere yönelttiğine dair olaydan hemen sonra düzenlenen tutanakta herhangi bir ibareye yer verilmediği gibi teras kattaki kulübede silahlı bir şekilde saklanan sanığın elindeki silahla birlikte görevliler tarafından görüldüğüne dair bir bilgiye dahi dosya içerisinde rastlanılamamıştır. Sanığın kulübe içerisinde olduğunu farkeden görevlilerin güvenlik önlemlerini alarak sanıkla konuşmaya başladıktan sonra, öncelikle sanığın kendisini öldüreceğini beyan ederek gerçek iradesini tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkladıktan sonra da sözlerine ciddiyet kazandırmak için kendisine doğru ateş ederek kendisini yaralamaya çalıştığı sırada, önlem alan görevlilerin güvenli bölgede olduklarının dosya içeriğinden anlaşılmasına karşın, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazda; bir taraftan sanığın görevliler tarafından yakalanmasına engel olmak amacıyla görevlilere karşı hedef belirtmeksizin 'içeri girmeyin yoksa ateş ederim' diyerek görevlileri durdurduğu iddia edilirken, diğer taraftan aynı paragraf içerisinde 'her ne kadar sanık, görevlilere karşı şiddet kullanmamış ve tehditte bulunmamış ise de' denilerek çelişkiye düşülmüştür. Dosya içeriğine göre görevlilerin sanığın teslim olmasından sonra silahı görmeleri kuvvetle muhtemel olmasına karşın, yargılama aşamasında bu hususun açıklığa kavuşturulmadığı gibi gerekçeli kararda da; sanığın görevlilere karşı ne şekilde şiddet kullandığı denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmamıştır. Olayın üzerinden uzunca sayılabilecek bir zaman diliminin geçmesi nedeniyle bu aşamadan sonra yapılacak herhangi bir araştırmanın da sonuca etkili olamayacağı açıktır. Bu durumda mevcut delil durumuna göre; sanığın görevlileri görmediği bir ortamda; üzerime gelmeyin, yoksa kendimi vururum, şeklindeki beyanına ciddiyet kazandırmak için yine görevlilerin görmediği bir ortamda kendisine doğru bir el ateş etmekten ibaret eyleminin; görevlilere karşı manevi cebir sayılıp sayılamayacağı ve buna bağlı olarak TCK'nın 265/1. maddesindeki suçun oluşup oluşmadığının çözümü için 5237 sayılı TCK'nın 265/1. maddesinin, benzer hükümler içeren 765 sayılı TCK'nın 258. maddesi ile farklı hükümler içeren aynı Kanunun 260

. maddesindeki suçun oluşup oluşmadığının çözümü için 5237 sayılı TCK'nın 265/1. maddesinin, benzer hükümler içeren 765 sayılı TCK'nın 258. maddesi ile farklı hükümler içeren aynı Kanunun 260. maddesi ile kıyaslanarak aradaki farkın tespitinden sonra bu farklı hükümlerin kanunilik ilkesi ile irtibatlandırılarak, öğretide benimsenen ana ilkeler ve benzer olaylardaki yerleşik yargısal kararlar doğrultusunda somut olayımıza bakılması gerekmektedir.

765 sayılı TCK'nın 258/1-2. maddesi: Bir memura veya ona yardım edenlere memuriyetine ait vazifeleri ifa sırasında cebir ve şiddet veya tehdit ile mukavemet eden kimse altı aydan iki seneye kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(Değişik fıkra: 07.06.1979 - 2245/6 md.) Eylem silahla bir kişi tarafından işlenmişse iki yıldan üç yıla kadar hapis cezası verilir. Eylemin iki veya daha çok silahlı kişiler tarafından veya silahsız olsa bile toplanmış beşten çok kişiler tarafından işlenmesi halinde verilecek ceza üç yıldan beş yıla kadar hapis cezasıdır.

765 sayılı TCK'nın 260. maddesi: Kanun ve nizam hükümlerinden birinin icrasına muhalefet için nüfuz ve müessir kuvvet sarfedenler bir seneye kadar hapis cezasiyle cezalandırılır.

5237 sayılı TCK'nın 265/1-3. maddesi:

(1) Kamu görevlisine karşı görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanan kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Suçun, kişinin kendisini tanınmayacak bir hâle koyması suretiyle veya birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte biri oranında artırılır.

765 sayılı TCK’da görevi yaptırmamak için direnme suçunun karşılığı olarak kabul edilebilecek düzenlemeler, söz konusu kanunun 258 ve 260. maddelerinde yer almaktaydı. 01.06.2005’te yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’da, 765 sayılı TCK’da yer alan 'memura pasif direnme' ve 'memura aktif direnme' şeklindeki ikili ayrıma yer verilmemiş; bu Kanunun 260. maddesinde düzenlenen ve 'pasif direnme olarak' nitelendirilen eylemler suç olmaktan çıkarılmıştır.

765 sayılı TCK’nın 260. maddesinde düzenlenen ve 'pasif direnme' olarak adlandırılan suçun oluşumu için eşya üzerinde cebir uygulanması aranmaktaydı.

TCK’nın 265. maddesinde 'görevi yaptırmamak için direnme' başlığıyla 'seçimlik hareketli' ve 'amaçlı bir fiil' olarak düzenlenen ve görevin yapılmasını önleme maksadıyla kamu görevlisine karşı gelinmesi eylemleri cezalandırılan suç tipinde; hareketin 'cebir veya tehdit' şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceğinin öngörüldüğü ve belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağına dair çok sayıda içtihat mevcuttur.

765 sayılı TCK'nın 260. maddesinde 'Kanun ve nizam hükümlerinden birinin icrasına muhalefet için nüfuz ve müessir kuvvet sarfedenler bir seneye kadar hapis cezasiyle cezalandırılır.' hükmüne yer verilmesine karşın, 5237 sayılı Kanunda böyle bir hükme yer verilmemiştir.

765 sayılı TCK'nın 260. maddesinde 'Kanun ve nizam hükümlerinden birinin icrasına muhalefet için nüfuz ve müessir kuvvet sarfedenler bir seneye kadar hapis cezasiyle cezalandırılır.' hükmüne yer verilmesine karşın, 5237 sayılı Kanunda böyle bir hükme yer verilmemiştir.

765 sayılı TCK'nun 260. maddesindeki menfi mukavemet olarak özetlenebilecek eylemlerin, 5237 sayılı Kanunda suç olarak düzenlenmemesine karşın, sanığın görevliler tarafından görülmediği bir ortamda yakalanmamak için kendisine zarar vereceği açıklamak ve daha sonrada ciddiyetini göstermek için kendisine doğru ateş etmekten ibaret eyleminin görevlilere karşı manevi cebir sayılıp sayılamayacağının 'Kanunsuz Suç ve Ceza Olmaz' kuralının sınırları içerisinde kalmak kaydıyla Ceza Hukukunun izin verdiği ölçüde yorum kuralları ile bağdaştırmak suretiyle çözümü gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nun 2. maddesinde: özet olarak 'Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez. Kanunda yazılı cezalardan başka bir ceza ile de kimse cezalandırılamaz' denilerek kanunilik ilkesi özelikle vurgulanmak istenmiştir.

'Kanunsuz suç ve ceza olmaz' kuralı Türk Ceza Hukukunda, Devlet ve yargıç karşısında bireylerin 'Kamu Hakları'nın güvencesidir.

Öğretide değerini koruyan bu kural, Anayasamızın (madde 38) ilkeleri arasına girmiş ve 5237 sayılı TCK'nun 2. maddesinde de açık bir şekilde ifade edilmiştir. Bu hükmün 2. maddede yer alması bile, kurala verilen önemi gösterir.

Kanunun 2. maddesindeki 'açıkça' kelimesi Türk Ceza Hukukunda 'kıyaslama'nın yasaklandığını gösterir.

Kanunsuz ceza olamayacağından, suçun cezasının belirlenmiş olması suçluların cezalandırılmasında şarttır.

Bir fiili suç saymak ve cezalandırmak yetkisinin yalnız kanuna tanınması bireylere özgürlüklerinin sınırı hakkında bilgi verir. Bireyin, nelerin ne kadar yasak olduğunu bilmeye hakkı vardır. Bu hakkını kullanan birey yasak olanı yapmaktan çekinmek, yasak olmayanı yaparken de korkusuz hareket etmek imkanını kazanır. Kanun Kuralına gerçek anlamını kanun koyucunun iradesi verir. Kanunun iradesi kanun koyucunun subjektif iradesi değildir. Yazılı formül içinde ifade edilmiş objektif irade, kanunun iradesini oluşturur. Kanunun iradesini gösteren formül zorunlu olarak genel ve soyut olacağından, kuralın önce içeriğini ve anlamını belirtmeden, iradenin somut olaylara uygulanmasına imkân yoktur. Pozitif hukuk, yorum faaliyetlerinin sınırını oluşturur.

Mahkûmiyete konu edilen eylemin 765 sayılı TCK'nın 260. maddesi kapsamına giren menfi mukavemet niteliğindeki eylemlerden olmasına karşın, anılan eylemi suç kapsamı dışında bırakan 5237 sayılı Kanunun 265/1. madde ile görevliye karşı etkin direnme suçu müeyyide altına alınarak sadece 'görevliye yönelik cebir ve şiddet ya da manevi cebri cezalandırmak isteyen kanun koyucunun hangi eylemleri cezalandırmak istediği hususundaki iradesini açıkça ortaya koyarken, kapsam dışı bırakılan 765 sayılı TCK'nın 260. maddesinde tanımlanan menfi mukavemet eylemlerini, sırf keyfi hareketle görevlileri 1 saat 45 dakika oyalayan sanığın eyleminin cezasız kaldığı gerekçesiyle 5237 sayılı TCK'nın 265/1. maddesinde tanımlanan görevliye etkin direnme suçunun kapsamına dahil etmek, Türk Ceza Hukukunun kabul etmediği kıyas yöntemini hem de sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde 'ceza hukukuna' dahil etmek hatta bir aşama daha ileri gidilerek uygulayıcının yorum yolu ile kanunda açıkça suç olarak düzenlenmeyen bir eylemi suç olarak kabul etmesi anlamına gelir ki, bunun kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı gibi hukuk devleti ilkesiyle de bağdaşmayacağı açıktır. Zira, Kanun koyucu, genel gerekçede iradesini açıkça ortaya koymuştur. Özellikle sanık aleyhine getirilen hükümlerin hiçbir tereddüde yer vermeyecek şekilde Kanunda açıkça belirtilmesi gerekir. Bu kural Türk Ceza Kanunun 2. maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan suçların kanuniliği prensibinin doğal bir sonucudur.

Hukuk devletinde özgür bir şekilde yaşamak isteyen bireyin 'neyin ne kadar yasak olduğunu bilme hakkı' kanunilik ilkesi ile teminat altına alınırken, bir taraftan 'kanunu bilmemek mazeret değildir' diyerek çeşitli kanunlarda düzenlenen bütün yükümlülüklerden sorumlu tutulan sanığın diğer taraftan kanunda net bir şekilde yazılı olmayan bir hükümden uygulayıcıların yorumuna bağlı olarak sorumlu tutulmasının ceza hukukunun en temel değerlerden birisi olarak benimsenen kanunilik ilkesine de aykırı olacağı açıktır.

Yargılamaya konu edilen eylemde; görevlilere karşı maddi ya da manevi cebir kullanılmasının suç olduğunu bilerek görevliye karşı etkin direnme suçunun sonuçlarından kurtulmak isteme ihtimali bulunan sanığın bilinçli olarak amaçladığı hedefe ulaşmak için kendisine zarar vereceğini açıklayarak sözlerine ciddiyet kazandırmak için kendisine doğru ateş etme ihtimalinin teorik olarak mevcut olmasına karşın, güvenlik önlemlerini alarak sanığı ikna etmeye çalışan görevlilerin bir aşama sonra silahın kendilerine doğrultulma ihtimali nedeniyle manevi cebre maruz kaldıklarını kabul etmenin, benzer olaylarda varsayımlara dayalı olarak mahkûmiyet kararları verilmesinin önündeki hukuki engelleri ardına kadar açacağı ve bu güne kadar gerek uygulamada gerekse öğretide tereddütsüz bir şekilde kabul edilen temel müesseseleri (hazırlık ve icra hareketleri ayrımı) kökünden sarsacağı kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.