muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4257, Karar No: 2020/571, Tarih: 03.02.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4257 E.  ,  2020/571 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme :... 24. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi Numarası : 07/05/2015 - 2015/276 esas ve 2015/409 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 15.10.2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 08.10.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 18.12.2014 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 25.12.2014 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan dava açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre; teknik yöntemlerle uyuşturucu madde kullandığı tespit edilmeyen sanığın, aleyhinde yeterli ve kesin delil bulunmadığı aşamada, sanıkla birlikte başka şahısların da bulunduğu yerden 3 - 5 metre mesafede bulunan uyuşturucu maddeyi polisleri görünce yere attığını ve kullanmak için bulundurduğunu söylemek suretiyle ikrarı ile suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardım etmesi nedeniyle hakkında etkin pişmanlıkla ilgili TCK'nın 192. maddesinin 3. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 03/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14583, Karar No: 2017/25173, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/14583 E.  ,  2017/25173 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2370, Karar No: 2019/2408, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2370 E.  ,  2019/2408 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1397, Karar No: 2013/265, Tarih: 28.05.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/1397 E.  ,  2013/265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 07.03.2006

Sayısı : 246-172

Zorla ırza geçme suçuna teşebbüsten sanık ...'nın 765 sayılı TCK’nun 416/1, 61/1, 417 ve 59. maddeleri uyarınca 2 sene 11 ay ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin, Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 16.09.2004 gün ve 246-172 sayılı hüküm sanık tarafından temyiz edilmiş, 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 11.10.2005 gün ve 202750 sayı ile lehe kanun değerlendirmesi yapılması amacıyla dosya mahalline iade edilmiştir.

Yapılan lehe kanun değerlendirmesi sonucunda sanığın 5237 sayılı TCK'nun 102/2, 102/3-c, 35/2 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 2 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07.03.2006 gün ve 246-172 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 20.02.2012 gün ve 1395-1857 sayı ile;

“Kasıtlı bir suçtan dolayı hapis cezası verildiği halde, TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmaması, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 gün ve 2008/5-56 Esas, 2008/156 sayılı kararında açıklandığı üzere 53. maddede belirtilen hak yoksunluklarının hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak ve infaz aşamasında nazara alınması mümkün görüldüğünden, bu husus bozma nedeni sayılmamıştır.

Mağdure ile sanığın oğlu Metin Kara'nın 15.09.2003 tarihinde boşandıkları alınan nüfus kayıt örneğinden anlaşılmakta ise de, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 18/1-2 maddesi uyarınca, sanık ile mağdure arasındaki kayın hısımlığı ilişkisi boşanmayla ortadan kalkmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir" eleştirisi ve açıklamasıyla onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 12.06.2012 gün ve 107723 sayı ile;

“Yüksek Daire ile Cumhuriyet Başsavcılığımız arasındaki uyuşmazlık, TCK'nun 102/3-c maddesinin sanık hakkında uygulanmasının gerekip gerekmediğine ilişkindir.

Sanık, cinsel saldırıya kalkışmak eylemini oğlunun boşandığı eşine karşı yani eski gelinine karşı işlemiştir.

TCK'nun 102/3-c maddesine göre cinsel saldırı suçunun 'üçüncü derece dahil kan veya kayın hısımlığı ilişkisi içinde bulunan bir kişiye karşı' işlenmesi halinde artırım öngörülmüştür.

Maddede düzenlenen kayın hısımlığının belirlenmesinde Medeni Kanun hükümlerinden yardımcı hüküm olarak yararlanılmasının gerekliliği tartışmasız olarak doktrin ve uygulamada kabul edilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 'Kayın Hısımlığı' başlığını taşıyan 18. maddesinde 'Eşlerden biri ile diğer eşin kan hısımları, aynı tür ve dereceden kayın hısımları olur.

Maddede düzenlenen kayın hısımlığının belirlenmesinde Medeni Kanun hükümlerinden yardımcı hüküm olarak yararlanılmasının gerekliliği tartışmasız olarak doktrin ve uygulamada kabul edilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 'Kayın Hısımlığı' başlığını taşıyan 18. maddesinde 'Eşlerden biri ile diğer eşin kan hısımları, aynı tür ve dereceden kayın hısımları olur.

Kayın hısımlığı, kendisini meydana getiren evliliğin sona ermesiyle ortadan kalkmaz' denilmiş, yine 'Evlenme engelleri' başlığıyla düzenlenen 129. maddesinin 2. bendinde 'Kayın hısımlığı meydana getirmiş olan evlilik sona ermiş olsa bile, eşlerden biri ile diğerinin üstsoyu ve altsoyu arasında' evlenme yasaktır hükmü getirilmiştir.

Uyuşmazlığımız açısından sorun belirtilen TMK’nun 18/2. maddesi düzenlemesinin TCK' yönünden uygulanmasının mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

TCK'nun 'Cezanın Belirlenmesi' başlıklı 7. maddesinin 2. bendine göre de kanunda açıkça yazılmış olmadıkça cezalar ne artırılabilir, ne eksiltilebilir, ne de değiştirilebilir .

Bu madde açısından da bakıldığında TCK'nun 102/3-c maddesinde kayın hısımlığı bir artırım nedeni olarak düzenlenmiş ise de sona eren kayın hısımlığı buna dahil edilmemiştir. Bu halin de artırım nedeni olarak uygulanabilmesi için açıkça, kesin ve yorum gerektirmeyecek şekilde, yasa metninde bulunması gerekir. Aksi kabul ve uygulama tarzı hem TCK'nun yukarıda ifade edilen 61/7. maddesi düzenlemesine hem de genişletici yorum ve kıyas yasaklarına dair evrensel hukuk kurallarına aykırılık oluşturur.

TMK'nun 18. maddesi düzenlemesini, 129. maddesi hükmü de nazara alınarak ancak kendi sistematiği içerisinde anlamlandırmak ve insicamı kuran ve tamamlayan bir hüküm olarak değerlendirmek gerekir" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 08.10.2012 gün ve 11825-9605 sayı ile, itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kayın hısımlığının, evliliğin sona ermesiyle ortadan kalkıp kalkmayacağı ve buna bağlı olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 102/3-c maddesinin uygulanmasının isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kayın hısımlığının, evliliğin sona ermesiyle ortadan kalkıp kalkmayacağı ve buna bağlı olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 102/3-c maddesinin uygulanmasının isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanığın, öz oğlu olan Metin Kara’dan boşanan, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam eden eski gelini müdahil Türkan Coşkun(Kara)'nın olay günü arkasından tutarak; “seninle yatacağım” dediği, müdahilin sanığı itekleyerek elinden kurtulduğu, sanığın bunun üzerine müdahile vurduğu, müdahilin de evden kaçarak telefonla jandarmaya haber verdiği, müdahilin, sanığın oğlu Metin Kara ile 16.08.1996 tarihinde evlendiği, 15.09.2003 tarihinde ise resmen boşandıkları anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nda sanıkla mağdur arasında kayın hısımlığının bulunması, bazı hallerde daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hal olarak düzenlenmiştir. Bu kapsamda;

1-) 102/3-c maddesinde; cinsel saldırı suçunun kayın hısımlığı ilişkisi içinde bulunan bir kişiye karşı işlenmesi,

2-) 227/5. maddesinde fuhuş suçunun kayın üstsoy tarafından işlenmesi,

3-) 229/2. maddesinde ise, dilencilik suçunda kayın hısımlarının araç olarak kullanılması,

Hallerinde verilecek cezanın yarı oranında artırılacağı hükme bağlanmıştır.

Kayın hısımlığı bazı hallerde de şahsi cezasızlık sebebi veya daha az ceza verilmesini gerektiren bir hal olarak TCK’nda düzenlenmiştir. Bu bağlamda;

1-) 167. maddesinde, hırsızlık, mala zarar verme, hakkı olmayan yere tecavüz, güveni kötüye kullanma, bedelsiz senedi kullanma, dolandırıcılık hileli iflas karşılıksız yararlanma suçlarında, bu suçların kayın hısımlarından birinin zararına olarak işlenmesi halinde, ilgili akraba hakkında cezaya hükmolunmayacağı, ikinci derecede kayın hısımlarının zararına olarak işlenmesi halinde ise ilgili akraba hakkında şikayet üzerine verilecek cezanın yarısı oranında indirileceği,

2-) 245/4 maddesinde, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunun kayın üstsoy veya altsoy hısımlarından birinin zararına olarak işlenmesi hâlinde, ilgili akraba hakkında cezaya hükmolunmayacağı,

Düzenleme altına alınmıştır.

01.01.2002 günü yürürlüğe giren 4721 sayılı Medeni Kanunumuzun 18. maddesinin 1. fıkrasında kayın hısımlığı; “Eşlerden biri ile diğer eşin kan hısımları, aynı tür ve dereceden kayın hısımları olur” şeklinde tanımlanmış, aynı maddenin 2. fıkrasında da 743 sayılı Medeni Kanunumuzun yine 18/2. maddesinde yer alan; “evlenmenin zevali ile sıhri hısımlık zail olmaz” biçimindeki hükmü “Kayın hısımlığı, kendisini meydana getiren evliliğin sona ermesiyle ortadan kalkmaz” şeklinde aynen korunmuştur.

01.01.2002 günü yürürlüğe giren 4721 sayılı Medeni Kanunumuzun 18. maddesinin 1. fıkrasında kayın hısımlığı; “Eşlerden biri ile diğer eşin kan hısımları, aynı tür ve dereceden kayın hısımları olur” şeklinde tanımlanmış, aynı maddenin 2. fıkrasında da 743 sayılı Medeni Kanunumuzun yine 18/2. maddesinde yer alan; “evlenmenin zevali ile sıhri hısımlık zail olmaz” biçimindeki hükmü “Kayın hısımlığı, kendisini meydana getiren evliliğin sona ermesiyle ortadan kalkmaz” şeklinde aynen korunmuştur.

4721 sayılı Medeni Kanunumuzun “Evlenme yasakları” başlıklı 129. maddesinde de; “Kayın hısımlığı meydana getirmiş olan evlilik sona ermiş olsa bile, eşlerden biri ile diğerinin üstsoyu veya altsoyu arasında” evlenmenin yasak olduğu hükmü getirilmiştir. Böylece, kanun koyucu tarafından toplumda kayın hısımlığına verilen değer önemli görülmüş ve kayın hısımlığının boşanma ile sona ermeyeceği açıkça düzenlenmiş, hatta evlenme sona ermiş olsa bile belirli derecedeki kayın hısımları ile evlenme yasağı getirilmiştir.

765 sayılı TCK’nun yürürlükte bulunduğu dönemde kayın hısımlığının, kendisini meydana getiren evliliğin sona ermesiyle ortadan kalkıp kalkmayacağı konusunda yargısal kararlarda istikrarlı bir uygulama yerleşmemiş, CGK’nun 11.02.1974 gün ve 505-90 sayılı kararında; "suçun işlenmesinden önce sanığın karısının ölmesi nedeniyle mağdur ile sanık arasında kayınbaba damat ilişkisinin sona erdiği ve bu nedenle sanık hakkında TCK’nun 457/1. maddesindeki artırımın uygulanamayacağı, 743 sayılı Medeni Kanunun 18. maddesinde ancak aile arasındaki bağların devamının temini bakımından bir düzenleme getirildiği ve bu hususun ceza kanunu yönünden cezayı artırıcı bir sebep olamayacağı" kabul edilmiştir. Öğretide de, bu konuda fikir birliği oluşmamış ve karşı görüşlerin yanında 743 sayılı Medeni Kanunun 18/2. maddesi hükmünün ceza kanunu bakımından farklı yorumlanamayacağı düşünceleri de dile getirilmiştir.

Kan ve kayın hısımlığı kavramları, tıpkı mülkiyet, zilyetlik, paydaşlık veya elbirliği mülkiyeti, taşınır ve taşınmaz mal, evlenme, hak vb. birçok kavram gibi TCK'nda tanımlanmamıştır. Kanun koyucu tarafından TCK'nda yer alan suçlar açısından bu kavramların ilgili kanunlardaki tanımlamalar dışında anlaşılması ve sonuç doğurmasının istenmesi halinde istisnai düzenleme getirilmesi mümkün iken, bunun tercih edilmediği göz önüne alındığında, TCK'nda yer alan bu kavramların, aksine özel bir düzenleme bulunmadığı sürece ilgili kanunlardaki tanımlara göre anlaşılması ve uygulanması gerektiği kabul edilmelidir. Aksinin kabulü halinde, TCK'nda tanımlanmayan bazı kavramlar, TCK açısından da ilgili kanunlardaki tanımları doğrultusunda anlaşılıp uygulanırken, bazı kavramların ise TCK açısından ilgili kanunlarındaki tanımlama dışında anlaşılması ve uygulanması gerektiğinin kabulü sonucuna ulaşılır ki, bunun hiçbir kanuni dayanağı olmadığı gibi, kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı da izahtan varestedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

4721 sayılı Medeni Kanunun 18/2. maddesindeki, “kayın hısımlığı, kendisini meydana getiren evliliğin sona ermesiyle ortadan kalkmaz” şeklindeki açık düzenleme ile bu hükmün TCK açısından uygulanmayacağına ilişkin herhangi bir kanuni düzenlemenin olmaması karşısında, kayın hısımlığı ilişkisi, kendisini meydana getiren evliliğin sona ermesi ile ortadan kalkmayacağından, suç tarihinde oğlunun eski eşi, yani eski gelini olan müdahile karşı işlediği cinsel saldırı suçuna teşebbüsten dolayı sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 102/3-c maddesinin uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi M.M.Kaya; "Sanık ...’nın oğlu, Metin Kara’dan boşanmış olan gelini mağdure Türkan Coşkun ile aynı çatı altında oturdukları sırada,olay günü mağdurenin arkasından tutarak “seninle yatacağım” deyip cinsel saldırıda bulunduğu dosya içeriğinden anlaşılmıştır.

Yüksek 14. Ceza Dairesi ile Yüksek Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki anlaşmazlık şu şekildedir. Sanık kayınpeder, gelinine karşı cinsel saldırı suçunu işlediği sırada, sanığın oğlu olan Metin ise eşinden boşanmış, evlilik bağı sona ermiştir.Bu durum karşısında gelinle – sanık kayınpeder arasındaki kayın hısımlılığın sona erip ermediği Sanık hakkında 102. maddenin 3/c fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağı sorunundan ibarettir.

Bu olaya dört açıdan bakmamız gerekmektedir.

1-Medeni Kanunun 18/2. fıkrası kıyas yolu ile Ceza Kanununa uygulanabilir mi? sorunu.

5237 sayılı Yasanın 2.maddesi aynen şöyledir:

'1)Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbirleri uygulanamaz.Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz.

2)İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.

3)Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulamasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz' şeklindedir.

Madde metninden anlaşıldığı gibi dört adet ilke mevcuttur.

a-Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez.

b-Kanunda yazılı ceza ve güvenlik tedbirlerinden başka ceza verilemez.

c-Ceza içeren hükümlerde kıyas yasağı.

d-Genişletici yorum yasağı.

Medeni Hukuk uygulamasında kanunda bulunan boşlukları doldurma, bu boşluklarla ilgili olarak hukuk kuralı koyma hususunda hakime yetki verilmiştir. Buna karşılık, Ceza Hukukunda hakime böyle bir yetki verilmemiştir. Hakim bu boşlukları doldurarak ve kanundaki eksiklikleri kıyas yolu ile tamamlayarak sanığı mahkum etme yetkisi bulunmamaktadır.