muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2717, Karar No: 2019/10656, Tarih: 26.12.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/2717 E.  ,  2019/10656 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar ..., ... ve ... aralarındaki alacak davasına dair İstanbul 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 27/10/2015 tarihli ve 2009/266 E. - 2015/316 K. sayılı hükmün onanması hakkında Dairece verilen 14/02/2019 tarihli ve 2017/4510 E. - 2019/1174 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı 21.10.2009 tarihinde açtığı işbu davada; davalıların murisi ...'in ... Caddesi, No:165 adresindeki büfeyi 01.04.2007 başlangıç tarihli ve 10+10 yıl süreli kira sözleşmesi ile tarafına kiraladığını, kira sözleşmesin davalıların murisi ...’in kiralayan, mirasçılardan davalı ...’in ise kefil olarak imzaladığını, ilk 10 yıllık kira bedeli olarak 90.000,00 TL'nin %20 stopajını kesip ilgili vergi dairesine yatırmak suretiyle kalan 72.000,00TL'yi peşin olarak elden ödediğini, sözleşmede ödendiği belirtilen 90.000,00 TL'den ayrı olarak ikinci 10 yıllık dönem için de 38.000,00TL civarında ödeme yaptığını, murisin 10+10 yıl süreyle kiraladığı taşınmazı 21 ay sonra 31.12.2008 tarihinde üçüncü şahıslara sattığını, kira sözleşmesinin 23.maddesinde "Kontrat süresi içerisinde mülkün satılması halinde kiracıya 100.000 USD tazminatı ödenecektir " şeklinde cezai şart hükmü bulunduğunu, yeni alıcılar tarafından gönderilen 20.02.2009 tarihli ihtarnameler sonucu taşınmazı 2.750,00TL aylık kira bedeli ile yeni sahiplerinden kiralamak zorunda kaldığını ancak bir süre sonra arttırılan kira bedelini ödeyemediğini ve iş yerini tahliye etmek zorunda kaldığını belirterek peşin olarak ödenmiş kira bedelinden kullanılamayan 99 aylık döneme ilişkin 74.250,00 TL alacağın şimdilik 2.000,00 TL'lik kısmı ile gelecek 10 yıllık döneme ilişkin olarak ödenen 38.000,00 TL'nin şimdilik 28.000,00 TL'lik kısmı ve cezai şart olarak ödenmesi gereken 100.000 USD 'nin şimdilik 10.000,00 TL 'lik kısmı olmak üzere toplam 40.000,00 TL 'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine hükmedilmiş, verilen hükmün davacı vekili tarafından temyizi üzerine; Dairemizin 14.02.2019 günlü ve 2017/4510 E. - 2019/1174 K. sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir. Dairemizin onama ilamına karşı davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuş olmakla, yeniden yapılan incelemede;

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine hükmedilmiş, verilen hükmün davacı vekili tarafından temyizi üzerine; Dairemizin 14.02.2019 günlü ve 2017/4510 E. - 2019/1174 K. sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir. Dairemizin onama ilamına karşı davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuş olmakla, yeniden yapılan incelemede;

Dava konusu büfe ile ilgili fiilen uygulanan bir kira ilişkisinin mevcut olduğu ancak sunulan kira sözleşmesinde 10 yıllık peşin ödeme yapıldığı ve kiralananın satılması halinde 100.000 USD cezai şart ile ilgili el yazısı ile yapılan eklemede kiralayanın parafı ve imzasının bulunmadığının bilirkişi raporuyla tespit edildiği, kira sözleşmesinin sonundaki imzanın da muris kiralayana ait olup olmadığının tespitinin mümkün olmadığı yönünde Adli Tıp Kurumu raporları alındığı belirtilerek karar verilmiş ise de sözleşmenin hususi şartlar kısmının 9. maddesinde düzenlenen ‘’Kiracı peşinat olarak 90.000 YTL (Doksanbin YTL) mal sahibine vermiştir. ‘’hükmünün geçerli ve tarafları bağlayıcı kabul edilebilmesi için sadece sözleşmenin sonunda yer alan kiraya veren ibaresi altında atılan imzanın ...’e ait olması yeterli olup, bu imzanın adı geçen şahsa ait olduğuna ilişkin alınan 17.03.2012 tarihli ilk rapor karşısında aldırılan Adli Tıp Kurumu Başkanlığı raporu ile kira sözleşmesinde ... adına atılı imzanın, teşhise götürecek karakteristik materyal, önemli yazı ve tanı unsuru içermeyen, basit tersimli bir imza olması nedeniyle aidiyetinin ve bu meyanda ...'in eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediği yönünde görüş bildirilmek suretiyle, sözleşmenin sonunda yer alan imzanın ...’e ait olup olmadığı açıkça ortaya konulamamıştır. Bu itibarla; Adli Tıp Kurumu Başkanlığı tarafından imza incelemesi sonunda düzenlenen raporların bağlayıcı olmadığı da nazara alınarak konusunda uzman farklı bir bilirkişi heyetinden kira sözleşmesinin sonunda yer alan kiraya veren sıfatıyla atılan imzanın ...’e ait olup olmadığı hususunda, kuşkuya yer vermeyecek şekilde, yeni bir rapor alınmak suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm verildiği bu defaki incelemeden anlaşılmakla,hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı tarafın karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 14.02.2019 günlü, 2017/4510 E. - 2019/1174 K. sayılı ilamının kaldırılmasına ve İstanbul 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 27.10.2015 günlü, 2009/266 E. -2015/316 K. sayılı ilamının HUMK'nın 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 26/12/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/477, Karar No: 2019/1110, Tarih: 20.03.2019

**23. Hukuk Dairesi         2019/477 E.  ,  2019/1110 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasında görülen sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 18.12.2018 gün ve 2018/2458 Esas, 2018/5922 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan vekilince istenilmekle dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin......sayılı takip dosyaları ile kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip yapıldığını ve takiplerin kesinleştiğini, sıra cetveli düzenlendiğini, sıra cetvelinde yer alan şikyaet olunanın takip dosyalarındaki taşınmaz hacizlerinin ihale tarihinden evvel düştüğünü ileri sürerek 16.11.2011 tarihli sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece şikayetin reddine dair verilen kararın dairemizce bozulması üzerine bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda şikayet olunanın sıra cetvelindeki alacaklı olduğu dosyadaki haciz tarihi 12.03.2001 olduğu, bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerinde 26.10.2001 tarihinde satış talep edildiği, 22.06.2004 tarihinde satış avansının yatırıldığı gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiş, kararın, şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 18.12.2018 tarih ve 2018/2458 Esas, 2018/5922 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir.

Şikayet olunan vekili, bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayet olunan vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 384,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine 20.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15359, Karar No: 2013/11540, Tarih: 19.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/15359 E.  ,  2013/11540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin işverence geçerli neden olmaksızın performans düşüklüğü gerekçe gösterilerek feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren iş sözleşmesinin haklı ve geçerli nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacının, davalı işyerinde tıbbi ilaç mümessili olarak çalıştığı ve sorumluluğundaki bölgede işverenin satışa sunduğu ilaçların satışından çok doktor, hastane ve eczane ziyaretleriyle ilaç tanıtımı yaptığı, bu haliyle davacının asıl görevinin ilaç tanıtımı olduğu açıktır. Tanıtım sonrası ilaçların satılması; hasta sayısı, hastaların SGK'ya bağlı olup olmaması, doktor tercihi, eczane ve hastanelerin talebi gibi tanıtım dışındaki dış etkenlere bağlı olmakla salt satış oranına bağlı olarak belirlenen ve dış etkenleri dikkate almayan performans değerlendirilmesinin objektif bir değerlendirme olması mümkün değildir. Davacının ilaç tanıtım mümessili olarak ziyaretlerini tam olarak yerine getirmediği, davalı tarafından iddia ve ispat edilememiştir. Ziyaret hükümlülüğünü yerine getiren davacının performans düşüklüğüne gerekçe gösterdiği ve performans değerlendirmesinde dikkate alınmayan dış etkenlerin performansın düşmesinde ciddi rol oynayabilecek nitelikte olduğu, ancak bu konuda hiçbir iddia ve delil sunmayan davalının ispat yükünün gereğini yerine getirmediği gerekçesiyle feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatma tazminatının beş aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.

Davalı işverence feshin geçerli nedene dayandığı kanıtlanamadığından, mahkemece feshin geçersizliğine karar verilmiş olması doğrudur, Davacının işe iadesine karar verilmiş olması dosya içeriğine uygun olduğundan, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Davalı işverence feshin geçerli nedene dayandığı kanıtlanamadığından, mahkemece feshin geçersizliğine karar verilmiş olması doğrudur, Davacının işe iadesine karar verilmiş olması dosya içeriğine uygun olduğundan, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesinin birinci fıkrasında işe başlatmama tazminatının alt ve üst sınırları gösterilmiş olup; söz konusu tazminatın belirtilen sınırlar arasında işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmesi gerekir. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun 31. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Anılan maddeye göre feshin sendikal nedene dayanması halinde işe başlatmama tazminatının işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenmesi gerekir. Dairemizin uygulaması bu yöndedir. Dairemiz yıllık ücretli izinle ilgili 53. maddedeki kıdem sürelerini dikkate alarak 6 ay ile 5 yıl arasında kıdemi olan işçi için 4, 5 yıl ile 15 yıl arasında kıdemi olan işçi için 5, 15 yıldan fazla kıdemi olan işçi için 6 aylık ücreti tutarında işe başlatmama tazminatın belirlenmesini öngörmekte, fesih sebebine göre bu miktarlarda azami sınır 8 aya kadar da çıkmaktadır. İşletme gerekleri ile fesihte emeklilik nedeninin gösterilmesi ve davacının emekliliğe hak kazanması halinde işe başlatmama tazminatı alt sınırdan belirlenmektedir.

Dosya içeriğine göre söz konusu tazminatın davacının beş aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesine karar verilmesi hatalıdır. Fesih nedenine ve davacının kıdem süresinin 5 yılın altında olmasına göre işe başlatmama tazminatı tutarının davacının dört aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Belirtilen nedenlerle, davalının bu yöndeki temyiz itirazının kabulü ile 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Alınması gereken 24.30 TL harçtan peşin alınan 18,40 TL harcın tenzili ile bakiye 5,90 TL harcın davalıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT'ne göre 1.320,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

5-Alınması gereken 24.30 TL harçtan peşin alınan 18,40 TL harcın tenzili ile bakiye 5,90 TL harcın davalıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT'ne göre 1.320,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 111,00 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Yatırılan gider ve delil avansından artan miktarın ilgililere iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 19.06.2013 tarihinde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4002, Karar No: 2022/1365, Tarih: 21.02.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4002 E.  ,  2022/1365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, davanın kısmen kabulüne ilişkin karar, süresi içinde davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Kadastro sonucu Hadim İlçesi, Bolat Mahallesi çalışma alanında bulunan 258 ada 58 parsel sayılı 86.058,53 metrekare yüzölçümlü ve bağ vasfı ile ilgili parselin tapu ve vergide kaydına rastlanılmayıp zilyetlikle iktisabı mümkün olan yerlerden olduğu, işbu parselin mahalli vasıtalarla yapılan ada ve mevki ilanına rağmen bu taşınmazın zilyedi veya zilyetleri tarafından tahdit ve tespit esnasında zilyetlik hak ve iddiasında bulunmadıkları, muhtar ve bilirkişilerin de bu taşınmazın Bolat Kasabasında kim yada kimlere ait olduğunu bilemediklerinden dolayı 3402 sayılı Kanun'un 18. maddesine istinaden bağ vasfı ile Hazine adına tespit ve tescil edilmesine karar verilmiştir.

I. DAVA

Davacı ..., kadastro çalışmaları esnasında çekişmeli taşınmazın başında olmadığını, bu sebepten tespit yapan görevlilerin araştırma yapmadan taşınmazı Hazine adına yazdıklarını, dava konusu taşınmazın miras yoluyla kendisine intikal ettiğini, çekişmeli taşınmaz üzerinde eklemeli olarak zilyetlikle iktisap koşullarının lehine gerçekleştiği iddiasıyla taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tescili istemiyle dava açmıştır.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; dava konusu devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden olduğunu ve bu tür yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 12.01.2016 tarihli ve 2014/510 Esas, 2016/15 Karar sayılı kararıyla davacının zilyetlik şartlarının oluştuğu mahalli bilirkişi beyanlarından da anlaşıldığı ve bu sebepten davacı lehine zilyetlik şartları oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, çekişmeli 258 ada 58 parsel sayılı taşınmazın 01.10.2015 tarihli fen teknik krokide (A) harfi ile gösterilen 4.606,67 metrekarelik kısmın Hazine adına olan tapusunun iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine vekili, temyiz dilekçesinde özetle, delillerin takdiri ve olaya uygulamasında hataya düşüldüğünü, çekişmeli taşınmazların özel mülkiyete konu olamayacağını ve kaldı ki davacının zilyetlik şartlarının da oluşmadığını belirterek, Hadim Asliye Hukuk Mahkemesi 2014/510 Esas, 2016/15 Karar sayılı kararının bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

2. Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine vekili, temyiz dilekçesinde özetle, delillerin takdiri ve olaya uygulamasında hataya düşüldüğünü, çekişmeli taşınmazların özel mülkiyete konu olamayacağını ve kaldı ki davacının zilyetlik şartlarının da oluşmadığını belirterek, Hadim Asliye Hukuk Mahkemesi 2014/510 Esas, 2016/15 Karar sayılı kararının bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 973. maddesinde, "Bir şey üzerinde fiilî hâkimiyeti bulunan kimse onun zilyedidir. Taşınmaz üzerindeki irtifak haklarında ve taşınmaz yüklerinde hakkın fiilen kullanılması zilyetlik sayılır" şeklinde tanımlanmıştır. Bir şeye malik olmayan kimsenin zilyetliği zamanla o şeyin mülkiyetinin kazanılmasını sağlayabilir. Mülkiyetin kazanılma sebeplerinden biri olan zilyetliğin konusu ancak maddi şeylerdir. Zilyetliğin tanımında da görüleceği gibi, zilyetlik olması için bir şeyin bulunması ve ayrıca o şey üzerinde fiili hâkimiyetin kurulması gerekir (İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.12.1998 tarihli ve 1996/4 E., 1998/3 K. sayılı kararı).

3.2.2 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi uyarınca "Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir."

3.2.3 Malik sıfatıyla zilyetliğin tanımı mevzuatta yapılmamıştır. Malik sıfatı ile zilyetlik hakkında öğretide çeşitli görüşler ileri sürülmekle birlikte, zilyedin o malı/taşınmazı sahiplenme, kullanma, idare ve işletme amacıyla hâkimiyetinde bulundurması hâlinde malik sıfatıyla zilyetlikten söz edilebileceği, o mal üzerinde kendi zilyetliğinden başka kişinin üstün korunmaya değer zilyetliğini tanımayan kişinin zilyetliğinin malik sıfatıyla zilyetlik olduğu kabul edilmektedir (Sapanoğlu, Süleyman: Zilyetlikten Kaynaklanan Tescil Davaları, Ankara 2013, s. 297-298; Özmen, İhsan/Çorbalı, Halim: 3402 Sayılı Kadastro Kanunu Şerhi, Ankara 1995, s. 424) .

3.3. Değerlendirme

3.3.1 Kadastro sonucunda, Hadim İlçesi, Bolat Mahallesi çalışma alanında bulunan 258 ada 58 parsel sayılı, 86.058,53 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bağ vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.

3.3.2 Bilindiği üzere terk edilmiş dere yatakları, kayalık, taşlık, yol ve yol boşluğu gibi taşınmazlar, ancak imar-ihya yolu ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi uyarınca iktisap edilebilirken; ham toprak, hali arazi, köy boşluğu gibi basit ameliye ile zilyet edilebilecek yerler ise aynı Yasa'nın 14. maddesi gereğince iktisap edilebilir

3.3.2 Bilindiği üzere terk edilmiş dere yatakları, kayalık, taşlık, yol ve yol boşluğu gibi taşınmazlar, ancak imar-ihya yolu ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi uyarınca iktisap edilebilirken; ham toprak, hali arazi, köy boşluğu gibi basit ameliye ile zilyet edilebilecek yerler ise aynı Yasa'nın 14. maddesi gereğince iktisap edilebilir

3.3.3 Somut olayda Mahkemece temyize konu 285 ada 58 parselin içerisinde teknik bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen 4.606,67 metrekare yüzölçümündeki bağ vasıflı çekişmeli taşınmaz bölümü üzerinde davacı yararına zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Ne var ki dosya arasında yer alan ziraatçı bilirkişi raporunda taşınmaz üzerinde tarımsal amaçlı toprak işlemenin uzun yıllardır yapılmadığı; taşınmazın içerisinde yer yer meşe ağaçları, yabani armut ağaçları, kuş burnu ve tek ve çok yıllık yabani otsu bitkilerin bulunduğu belirtilmesine rağmen raporun kanaat bölümünde temyize konu bölümün tarım arazisi konumunda olduğu ve dolayısıyla tarım arazisi vasfı taşıdığı belirtilmesi nedeniyle çelişki oluştuğu halde bu çelişki giderilmemiş; dava konusu taşınmazın niteliği, üzerinde sürdürülen zilyetliğin şekli ve süresine ilişkin olarak 3 kişilik ziraat bilirkişi kurulundan rapor aldırılmamış; yine söz konusu hususların tespiti amacıyla streoskopik hava fotoğrafları üzerinde inceleme yapan jeodezi ve fotogrametri bilirkişinin 01.10.2015 tarihli raporunda temyize konu bölümün 1970, 1990 ve 2011 tarihlerinde boş doğal görünümde olduğu ancak tarımsal faaliyet yapıldığı belirtilmiş olması nedeniyle aynı bilirkişi raporu içerisinde çelişki oluştuğu halde bu çelişki de giderilmemiş, taşınmazın geçmişte ne durumda bulunduğu, ilk olarak ne zaman ve nasıl, kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı hususlarında mahalli bilirkişiler ve tanıklardan maddi olaylara dayalı ayrıntılı olarak beyan alınmamış olduğundan yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

3.3.4 Mahkemece doğru sonuca varılabilmesi için, öncelikle, taşınmaza ait eski ve yeni tarihli ortofoto ve uydu fotoğrafları ile Harita Genel Müdürlüğü web sitesinin harita sorgulama sayfasına girilerek, taşınmazın bulunduğu köyü/ mahalleyi kapsayacak şekilde hangi yıllara ait hava fotoğrafı bulunduğu araştırılıp belirlenmek ve (denetimin sağlanması bakımından) ilgili sayfanın çıktısı dosya arasına alınmak suretiyle, buradan elde edilen verilere göre tespit tarihinden 15-20-25 yıl öncesine ilişkin farklı dönemlerde çekilmiş stereoskopik hava fotoğraflarının en az üç tanesi tarihleri açıkça yazılmak suretiyle Harita Genel Müdürlüğü'nden getirtilerek dosya arasına konulmalı, ayrıca çekişmeli taşınmaza komşu parsellere ait kadastro tespit tutanakları ve var ise bu taşınmazların tespitine dayanak belgeler celp edilmelidir.