muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/15589, Karar No: 2008/250, Tarih: 14.01.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/15589 E.  ,  2008/250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görev yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... Müdürlük ile aralarında yapılan 4.4.2002 tarihli protokol uyarınca, izinsiz enerji nakil hatlarının izin ve irtifak tesisi hakkında gerekli işlemin yapıldığını, Sındırğı-Yaylabayır köyleri enerji nakil hatlarının toplam bedelinin 42.147.597.000 Tl. olduğunu, ancak davalının ödeme yapmadığını ileri sürerek bu miktarın faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, dava konusu ihtilafa idari Yargının bakması gerektiğindenbahisle davanın görev yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacı ile davalı Tedaş Genel Müdürlüğü arasında düzenlenen 4.4.2002 tarihli protokol hükümlerine göre enerji nakil hattı tesis edilmiş olmasına rağmen Enerji Nakil Hattı Tahsis İzin İrtifak bedelinin ödenmemesi nedeni ile irtifak bedelinin tahsili için eldeki dava açılmıştır.

Tedaş 8.6.1994 gün ve 233 sayılı KHK. kapsamında iktisadi alanda ticari esaslara göre faaliyet göstermektedir. Kararnamenin "Teşebbüslerini niteliği" başlıklı 4.maddesinde tüzel kişiliği sahip teşebbüslerin bu KHK. ile saklı tutulan hususlar dışında özel hukuk hükümlerine tabi oldukları belirtilmiş, aynı hükme ara statüde yer verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, davalı Tedaş Genel Müdürlüğünün yaptığı hizmetlerde kamu yararı yönüde bulunur isede, Özel Hukuk hükümlerinin uygulanacağı alan, özellikle bu kurum ve bağlı kuruluşlarının özel hukuk kişisi sıfatı ile üçüncü kişilerle mevcut ilişkilerinde söz konusu olur.

Somut olayda da davacı ile davalı Tedaş Genel Müdürlüğü arasında düzenlenen protokol, davalı Tedaş Genel Müdürlüğünün Özel hukuk hükümlerinin uygulanacağı alana ilişkin sözleşme ilişkisi olması karşısında kamu hukukunda kaynaklanan ve İdari Yargıdagörülmesi gereken bir ilişkiden söz edilemez. Durum böyle olunca taraflar arasındaki uyuşmazlığı özel hukuk hükümlerinin uygulanması ve çıkacak ihtilaflarda da Adli Yargı Mahkemelerinde bakılması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 2.bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davalıya iadesine, 14.1.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6730, Karar No: 2010/10248, Tarih: 06.07.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/6730 E.  ,  2010/10248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :92-487

Dava fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 2002 Temmuz ayından itibaren 506 sayılı Yasa hükümleri uyarınca aylık alanların aylığında yapılan artış oranlarında aylık artışının, ek ödeme ve sosyal destek ödemesinin yapılmaması nedeniyle, alması gereken yaşlılık aylıklarının tespiti ile eksik ödenen aylıklardan 1.500 TL’nin her ay için hak ediş tarihinden itibaren ayrı ayrı hesaplanacak yasal faizi ile davalı vakıftan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacının 4784 sayılı Yasa kapsamından yararlanma istemi yönünden; anılan yasanın açık hükmü ve gerekçesi karşısında, sosyal yardım niteliğindeki sosyal destek ödemesinin sadece kanunda belirtilen yasalar kapsamındaki sigortalılara uygulanacağının ve davalı vakıf gibi, 506 sayılı Yasanın Geçici 20. maddesi kapsamındaki vakıf üyelerinin, madde uyarınca, 506 sayılı Yasa kapsamında bulunmadıklarının açık bulunmasına göre, mahkemenin bu talebe ilişkin red kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

2-Vakıf emeklisi davacının 506 sayılı Yasa hükümleri uyarınca aylık alanların aylığında yapılan artış oranlarında aylık artışının yapılması ile ilgili talebine gelince;

506 sayılı Yasanın Geçici 20. maddesinin (b) bendi "Bu personelin, iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlayacak," hükmünü içermekte olup davalı vakıf, mensupları yönünden zorunlu sosyal güvenlik kurumu niteliğindedir. Geçici 20. madde, 506 sayılı Yasanın tüm sistemi içinde değerlendirildiğinde görüleceği üzere, bu madde de sayılan sandıklar bağlı bulundukları kuruluşların personeli hakkında yasal düzenleme alanı içinde Sosyal Sigortalar Kurumu'nun yüklendiği görevleri, sağladığı hakları o düzeyin altına düşmemek üzere yüklenmiş sandıklar olup, görevleri ve en az yükümlülükleri yasa ile belirlenmiştir.(YİBK 9.3.1983/1-1, RG 23.06.1983/18086). Bu husus, Vakıf Senedinin 4. maddesinde; "Vakfın gayesi: a) İş bu vakıf senedi hükümleri dairesinde üyelerin emeklilik, malullük, ölüm, hastalık, analık, iş kazaları ve meslek hastalıkları hallerinde eş ve çocukları ile üyenin geçindirmekle yükümlü bulunduğu ana ve babasının hastalıklarında, Sosyal Sigortalar Kanunları ile temin edilen yardımlardan az olmamak üzere hak sahiplerine yardımda bulunmak..."olarak da açıklanmaktadır.

506 sayılı Yasanın Ek 38. maddesinde "Bu Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıklar ile Geçici 76. maddeye göre yapılan telafi edici ödemeler, her ay ödeme tarihlerinde bir önceki aya göre Devlet İstatistik Enstitüsü tarafından açıklanan en son temel yıllı kentsel yerler tüketici fiyatları indeksi artış oranı kadar artırılarak belirlenir." hükmü öngörülmüştür. Davalı Vakfın, "vazgeçilmez ve devredilemez" nitelikteki sosyal güvenlik hakkının yaşama geçirilmesi görevini sürdüren bir sosyal güvenlik kurumu niteliğinde olduğu gözetildiğinde," bu görevi yerine getirirken, Sosyal Sigortalar Kanunundaki temel düzenlemelerle bağlı kalması gerekir.

Geçici 20. madde kapsamında yer alan sandıklar ile 506 sayılı Yasa arasındaki ilişki, anılan Yasa'nın, bu sandıklar için bir alt sınır oluşturması ile gerçekleşir. Davalı Vakıf tarafından bu alt sınır, bağladığı aylıklara yapılan artış oranlarının, SSK sigortalılarına bağlanan yaşlılık aylıklarına yapılan artış oranlarının karşılaştırılması suretiyle bulunması gerekir. Artış oranının, 506 sayılı Yasa uyarınca yaşlılık aylığı alanlara yapılan artış oranından daha az olması durumunda, davalı Sandık yönünden yaşlılık aylığı artış oranı konusunda ek yükümlülük doğacağından, Vakıf Senedindeki düzenlemelere göre aylıklarında artış olan kimselerin, ayrıca 506 sayılı Yasanın aylık artışlarına dair hükümlerinden de yaralanmaları gerekecektir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.3.2010 gün, 2010/10-155 Esas, 2010/170 Karar sayılı kararlarında da; davalı Vakfın gayesi gözetildiğinde, yıllarca yüksek prim ödeyerek emekli olan davalı sandık mensuplarının aylıklarına daha düşük oranlarda zam yapılarak, yaşlılık aylıklarının daha düşük prim ödeyerek emekli olan 506 sayılı Yasa’ya tabi olarak yaşlılık aylığı alanların aylıkları ile eşitlenmesi düşünülemeyeceği, Geçici 20.madde zorunlu banka sandıkları için bir güvence getirdiğine göre, bu durum mensuplarına yapılacak yaşlılık aylığı artışlarının da en az 506 sayılı Yasa’ya tabi olanlara uygulanacak artış oranları kadar olması sonucunu doğuracağı, 506 sayılı Yasa’nın Geçici 20.maddesinde değinilen alt sınır belirlenmesinde, davalı Vakfın bağladığı aylıklara yapılan artış oranlarının, SGK(Devredilen SSK) sigortalılarına bağlanan yaşlılık aylıklarına yapılan artış oranları ile karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiği, artış oranının, 506 sayılı Yasa uyarınca yaşlılık aylığı alanlara yapılan artış oranından daha az olması durumunda, davalı Sandık yönünden yaşlılık aylığı artış oranı konusunda ek yükümlülük doğacağından, Vakıf Senedindeki düzenlemelere göre aylıklarında artış olan kimselerin, ayrıca 506 sayılı Yasanın aylık artışlarına dair hükümlerinden de

Davaya konu somut uyuşmazlıkta davalı Vakıf davacıya prim karşılığı olmaksızın emekli yardımının aylıklarına eklenmek üzere ödendiğini, emekli yardımını düzenleyen Vakıf Senedinin 59/C bendinin 13.02.2004 tarihli olağanüstü genel kurul kararırı ile kaldırılmış olup, aylıklarda yapılan artışlar ile emekli yardımlarının yürürlükten kaldırılması arasında bir bağlantı bulunmadığı gibi, emekli yardımlarının aylığa eklenmesi yolunda Vakıf Senedinde bir hüküm de bulunmadığını, 506 sayılı Yasanın Geçici 20. maddesinde belirtilen sınırlamaya uygun olarak Vakıf Senedi hükümlerine göre yaşlılık aylığı bağlanarak ve aylıklardaki artışların yine senet hükümlerine göre gerçekleştirildiği, sandık personelinin 506 sayılı Yasa uygulamasında sigortalı sayılmaması nedeniyle haklarında yaşlılık sigortası uygulanamayacağını beyan etmiş, senet hükümleri, olağanüstü genel kurul kararları, davacıya ödenen aylık ve ikramiye miktarları delil olarak dosyaya sunmuştur. Belirtilen iddialar ve 506 sayılı Yasanın 77 ve 4857 sayılı Yasanın 32. maddeleri uyarınca; prim, ikramiye ve bu nitelikteki her türlü istihkakın ücret kapsamında değerlendirilmesi gereği de gözetilerek; Vakıf Senedi tüm değişiklikleri ile celbedilmeli, artış oranlarına ilişkin Vakıf Senedinin dayanak hükümleri, ikramiye gibi telafi edici ödemeler ile artış oranları davalı Vakıftan, 506 sayılı Yasa uyarınca yaşlılık aylığı alanların aylıklarında yapılan artış oranları Sosyal Güvenlik Kurumundan (devredilen SSK'dan) sorulmalı, davacının artış oranlarından kaynaklanan fark alacağının bulunup bulunmadığı, aktüerya uzmanı bilirkişi marifetiyle hesaplanarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Açıklanan maddi ve hukuki nedenler gözetilerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.07.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8939, Karar No: 2008/7174, Tarih: 15.05.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/8939 E.  ,  2008/7174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 13. Aile Mahkemesi

TARİHİ :21.12.2006
Yargıtay — Esas No: 2020/8183, Karar No: 2022/1150, Tarih: 16.02.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/8183 E.  ,  2022/1150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bodrum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 10.09.2019 gün ve 2018/411 - 2019/287 sayılı kararı bozan Daire'nin 17.06.2020 gün ve 2019/4763 - 2020/2987 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davacının dava dışı limited şirket hisselerinin davalıya satılması konusunda tarafların anlaştıklarını, hisse devir bedelinin 98.000 USD olarak kararlaştırıldığını ve davalının devir bedeli karşılığında iki adet çek keşide ettiğini, 31.10.2000 tarihinde noterde hisse devir sözleşmesinin imzalandığını, davalının talebi üzerine noter senedinde devir bedelinin 125.000.000.-TL olarak gösterildiğini, davacı çekleri daha önceden aldığından bunda bir sakınca görmediğini, ancak çek bedellerinin ödenmediğini ve alacağın tahsili amacıyla başlatılan ilamsız icra takibine davalının itiraz ederek takibi durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, takibin devamına ve % 40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 55,00 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 709,50 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 16/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1219, Karar No: 2021/791, Tarih: 17.06.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1219 E.  ,  2021/791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “tapu iptali ve terkin” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Alanya 3. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı Hazine vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı Hazine vekili 25.07.2007 tarihli dava dilekçesinde; Alanya İlçesi, Özvadi Köyünde yapılan kadastro çalışmalarının 1995 yılında kesinleştiğini, dava konusu 103 ada 184 ve 185 parsel sayılı taşınmazların taşlık ve kayalık niteliğinde bulunmaları nedeniyle Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu, dolayısıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmesi gerekirken bilirkişilerin yanlış beyanı üzerine şahıs adına tespit ve tescil edildiğini, taşınmazların taşlık, kayalık ve %70 oranında meyilli olmasından ötürü bugüne kadar kimsenin zilyet olmadığı gibi tarım yapmaya da uygun bulunmadığını, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 ve 17. maddelerindeki şartların oluşmadığını, davalının da taşınmazı taş ocağı olarak kullandığını ve dinamit patlatarak çalışmalarına devam ettiğini, bu eylemlerinin köyün doğal su mecrasını değiştirebileceğini, yine Kadastro Kanunu’nun 12/3. maddesindeki hak düşürücü sürenin Hazine taşınmazlarında uygulanma olanağının bulunmadığını ileri sürerek, taş ocağı faaliyetinin durdurulması konusunda ihtiyati tedbir kararı verilmek suretiyle tapu iptali ve tescil isteminde bulunmuştur.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; kadastro tutanaklarının kesinleşme tarihinden itibaren on yıldan fazla süre geçtiğini, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12/3. maddesi uyarınca kadastrodan önceki sebeplere dayanılarak dava açılamayacağını, müvekkilinin dava konusu yeri parasını vererek satın aldığını, TMK’nın 1023. maddesine göre tapu sicilindeki kayda güvenerek iktisapta bulunan üçüncü kişi konumunda olduğundan kazanımının korunması gerektiğini, taş ocağı işletme faaliyetinin ise yetkili birimlerden izin alınarak yapıldığını, açılan davanın hukukî dayanaktan yoksun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Birinci Kararı:

İlk Derece Mahkemesi Birinci Kararı:

6. Alanya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.09.2009 tarihli ve 2007/267 E., 2009/493 K. sayılı kararı ile; yargılama devam ederken 5841 sayılı Kanun’un 2. maddesi ile Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinin 3. fıkrasına “Bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğini yahut devlet veya diğer kamu tüzel kişilerinin dahi tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” hükmünün eklendiği, ayrıca Kanuna Geçici 10. madde eklenerek, 12/3. fıkranın devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanacağının öngörüldüğü, dava konusu taşınmazlara ilişkin tutanakların da 08.03.1995 tarihinde kesinleşip tapuya tescil edildiği, bu durumda davanın on yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Birinci Bozma Kararı:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 10.05.2010 tarihli ve 2010/4644 E., 2010/5435 K. sayılı kararı ile;

“...Somut olayda, kadastro tespitinin kesinleşmesinden itibaren dava tarihine kadar 10 yıllık sürenin geçtiği açıktır. 3402 sayılı Yasanın 12/3. maddesinde öngörülen süre hak düşürücü süre olup, kamu düzeni ile ilgilidir ve mahkemece davanın her aşamasında res'en gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır.

Özellikle, bu hususlar gözetilerek davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı hazine vekilinin diğer temyiz itirazı yerinde değildir, reddine,

Ancak hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 29.05.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı hazine temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması halinde davacı hazinenin dava tarihinde dava açmakta haklı olacağı dikkate alındığında ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 sayılı yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretiyle maktu harçtan sorumlu tutulması gerekeceğinde kuşku yoktur. Hal böyle olunca, yerinde uzman bilirkişi kurulu aracılığı ile keşif yapılarak taşınmazın niteliğinin ve zilyetlikle mülk edinilecek yerlerden olup olmadığının belirlenmesi ve hasıl olacak duruma göre yargılama giderlerinin hüküm altına alınması gerekirken, değinilen husus göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir…” gerekçesiyle hüküm açıklanan nedene hasren bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesi İkinci Kararı:

9. Alanya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 15.03.2011 tarihli ve 2010/475 E., 2011/176 K. sayılı kararı ile bozma kararına uyulmuş ve davalı vekilinin avukatlık ücreti taleplerinin olmadığı, yargılama giderleri ile vekâlet ücretini ödemeye hazır oldukları yönündeki beyanı esas alınarak davanın reddi ile taraflar hakkında yargılama gideri ile vekâlet ücreti yönünden hüküm kurulmasına yer olmadığına ve yine davacı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Özel Daire İkinci Bozma Kararı:

10. Mahkemenin yukarıda belirtilen ikinci kararına karşı da süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

11. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 20.10.2011 tarihli ve 2011/8648 E., 2011/10671 K. sayılı kararı ile;

”… Dava; tapu iptal, kayıt terkini, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkin olup, yerel mahkemece son kurulan hükmün temyizi üzerine; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca hak düşürücü süreden dolayı davanın reddinin doğru olduğu, ancak yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden davalının sorumlu tutulması gerektiği gerekçesiyle bozulduğu görülmektedir.

Gerçekten de; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve iptal hükmü 23.07.2011 resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Gerçekten de; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve iptal hükmü 23.07.2011 resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Öyleyse, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca; işin esasının değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümleri de gözetilerek taraf iddiaları doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından…” gerekçesi ile bozulmuştur.

Direnme Kararı:

12. Alanya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 27.12.2012 tarihli ve 2012/310 E., 2012/706 K. sayılı kararı ile davanın reddine ilişkin olarak daha önce verilen 29.09.2009 tarihli hükmün, Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 10.05.2010 tarihli ve 2010/4644 E., 2010/5435 K. sayılı kararı ile yargılama gideri ve vekâlet ücreti yönünden bozulduğu, bozma sonrasında davalı ve vekilinin yargılama gideri ve vekâlet ücreti talep etmediklerini bildirdikleri, böyle olunca tapu iptali ve tescil talebinin reddine ilişkin kararın kesinleştiği gerekçesiyle bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına, 6099 sayılı Kanun gereğince davacı lehine, davalı taraf lehine de vazgeçmiş olduğundan yargılama gideri ve ücreti vekâlet takdirine yer olmadığına karar verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

13. Direnme kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiş ise de mahkemece temyiz isteminin süresinde olmadığından bahisle 01.07.2014 tarihli ek karar ile istemin reddine karar verilmiştir. Ek karar davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK