muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2941, Karar No: 2024/5535, Tarih: 03.07.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/2941 E.  ,  2024/5535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/224 Esas, 2023/148 Karar

HÜKÜM : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. ... ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/295 E., 2019/417 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin tanınmış "Fit" ibareli markaların sahibi olduğunu, davalının “S&S natural fit” ibareli marka başvurusuna yönelik itirazlarının davalı Türk Patent ve Marka Kurulu Yeniden İnceleme ve Değerlendirme kurulunun kararıyla nihai olarak reddedildiğini, oysa müvekkili markaları ile dava konusu markanın sınıfsal açıdan birebir aynı olduğunu, bu nedenle ortalama tüketici nezdinde iltibas ihtimalinin çok yüksek olduğunu, dava konusu markada asli unsurun “Fit” ibaresi olduğunu, başvurudaki "S&S" ibaresinin hiçbir ayırt ediciliğinin bulunmadığını, “natural” ibaresinin ise İngilizce’de “doğuştan, doğal, tabi” anlamlarına geldiğini, müvekkilinin markaları ile dava konusu markanın bu anlamda benzer olduğunu, davalının markasında “fit” ibaresini hiçbir şekilde değiştirmeksizin kullandığını, önüne hiçbir ayırt ediciliği bulunmayan ve ne anlamda kullanıldığı dahi belli olmayan ibareleri markasına eklediğini, bu nedenle markaların işitsel olarak da benzer olduklarını, davalı markasının, müvekkilinin markalarının serisi olarak algılanacağını, markaların kapsamındaki ürünlerin tüketicinin herhangi bir planlama yapmaksızın satın alıp çıktığı ürünler olduğunu, gerek eski tarihli gerekse de güncel tarihli çok sayıda mahkeme kararında müvekkilinin “Fit” markalarının korunduğunu, davalı marka başvurusunun kötü niyetli bir başvuru olduğunu, davalının tesadüf eseri bir şekilde bu ibareyi seçmiş olamayacağını ileri sürerek, 2018-M-5177 sayılı YİDK kararının iptali ve 2017/84494 sayılı markanın 05/02, 29 ve 30. sınıf emtialarda hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu marka başvurusu kapsamında başvuru konusu edilen 05.02, 29 ve 30. sınıf emtiaların tamamının, davacı yanın işlem dosyasına ve hükümsüzlük taleplerine dayanak yaptığı markaları kapsamında yer alan emtialar ile genellikle aynı, aynı tür ya da benzer oldukları, dava konusu marka "S&S natural fit" şeklinde kelime kombinasyonu markası olup, marka içerisinde "S&S" ibaresinin marka mizanpajının üst kısmında ve markanın bütününe hakim unsur olarak yer aldığı, bu ibarenin hemen altında da küçük bir şekilde yazılmış “natural fit” kelimelerinin yer aldığı, “fit” ibaresinin günlük hayatta “fit olmak” kavramındaki kullanımının en yaygın bilinen kullanımı olduğu, bu anlam temelinde anılan ibarenin sağlıklı yaşama, sağlıklı beslenme, sağlıklı olma, zinde olma, formda kalma amaçlı kullanımlarının zayıflama amaçlı diyet ürünleri başta olmak üzere sağlıklı beslenmeye yönelik gıda ürünlerinde, diyetetik amaçlı farmasötik ve nutrasötik ürünlerde yaygın bir şekilde bulunduğu, dolayısıyla anılan emtialarda ayırt edici vasfı çok da güçlü olmayan ve diyetin ürünlerinin kullanımının meydana getireceği sonuçlara yönelik bir ibare olarak “fit” kelimesinin, işbu mahiyetteki emtialarda ticaret hayatında herkesçe kullanılabilir, orijinal olmayan, yaratılmamış bir sözcük unsuru olduğu, taraf markaları kapsamında 05.02 alt grubunda yer alan “Tıbbi ve veterinerlik amaçlı kullanıma uygun diyetetik maddeler; diyet takviyeleri, gıda (besin) takviyeleri; zayıflama amaçlı tıbbi müstahzarlar; bebek mamaları; tıbbi amaçlı bitkiler ve tıbbi amaçlı bitkisel içecekler

.02 alt grubunda yer alan “Tıbbi ve veterinerlik amaçlı kullanıma uygun diyetetik maddeler; diyet takviyeleri, gıda (besin) takviyeleri; zayıflama amaçlı tıbbi müstahzarlar; bebek mamaları; tıbbi amaçlı bitkiler ve tıbbi amaçlı bitkisel içecekler.” emtiaları bakımından, anılan emtiaların ilgili tüketici kitlesinin dikkat, özen ve malı satın alırken harcadığı süre bir bütün olarak değerlendirildiğinde, tüketicinin “fit” şeklindeki bir ibareyi bu mahiyetteki ürünlerde son derece zayıf ayırt edici bir işaret olarak yorumlayacağı, böyle bir durumda markalardaki sair unsurların ön plana çıkacağı, nitekim dava konusu markada da markanın bütününe hakim unsurun “S&S” ibaresi olduğu, “fit” kelimesinin marka içerisindeki kullanımının, anılan ibarenin kelime anlamı itibariyle tüketiciye mesaj vermeyi amaçlayan şekilde ve hatta bir bütün olarak (natural fit) “doğal zindelik, doğal sağlık” anlamıyla kullanıldığı, Yüksek Mahkemenin, “fit” ibaresinin marka içerisinde ön plana çıkacak mahiyette bir kullanımının bulunmadığı veyahut bağımsız ayırt edici korur nitelikte kullanımların bulunmadığı hallerde davacı markaları ile başvuru konusu işaretler arasında iltibas ihtimalinin bulunmayacağı yönünde de kararlarının olduğu, dava konusu markada ön planda olan işaretlerin varlığına rağmen, ortalama veyahut dikkat düzeyi yüksek tüketiciler nezdinde, taraf markalarının birbirleri ile benzer görülerek, markalar arasında iktisadi-idari bir bağ bulunduğu yönünde algının oluşmayacağı, taraf markalarının birbirlerinin serisi, devamı gibi algılanmasına neden olacak düzeyde bir ilişki ya da benzerlik taşımadıkları, nihayetinde taraf markaları arasında SMK'nın 6/1. maddesi anlamında benzerlik ve iltibas ihtimali bulunmadığı, tanınmışlığın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle, "fit" ibaresinin ayırt ediciliği düşük zayıf bir ibare olmadığını, aksi yönde Yargıtay kararlarının bulunduğunu, taraf markalarının görsel, işitsel ve kavramsal olarak benzer olduklarını, markaların kapsamındaki emtiaların da benzediğini, ortalama tüketicilerin markaların kapsamındaki malları satın alırken gösterdikleri özen seviyesinin düşük olduğunu ileri sürerek, yerel mahkeme kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu "S&S natural fit" ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet "Fit" ibareli markaları arasında SMK'nın 6/1. maddesi anlamında iltibas tehlikesi olmadığı, zira tertip tarzı itibariyle dava konusu başvurunun asli unsurunu "S&S" ibaresinin oluşturduğu, başvuruda geri planda kalan ve tali unsur olarak yer verilen "natural fit" ibarelerinin, markanın üzerinde kullanılacağı malların özelliklerine işaret ettiği, bu itibarla markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığı, kaldı ki Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 26.09.2022 tarih, 2021/1685 E. ve 2022/6319 K. sayılı bozma ilamında da vurgulandığı üzere davacının itirazına mesnet markalarındaki "Fit" ibaresinin, sağlıklı, zinde, formda, uygun anlamlarına geldiği ve dava konusu başvurunun kapsamında yer alan gıda maddeleri yönünden ayırt ediciliğinin düşük düzeyde olduğu, dava konusu başvurunun açıklanan nedenlerle davacının seri markalarından biri olarak da algılanmayacağı, dava konusu başvurunun kötü niyetli yapıldığının da ispat edilemediği anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, davalı tarafın" S&S NATURAL FİT" markası ile müvekkilin "FİT" ibareli markaları arasında benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, davaya taraf markaların tescilli olduğu sınıfların aynı oluşunun değerlendirilmediğini, Bölge Adliye Mahkemesi kararının müvekkile ait FİT markasına dair benzer uyuşmazlıklarda verilen emsal yüksek mahkeme kararlarına aykırı olduğunu, müvekkile ait fit ibareli markaların zayıf marka niteliğine haiz ve ayırt ediciliğinin düşük olduğu yönündeki tespitlerin hukuka aykırı olduğunu, davaya konu marka başvurusunun kötü niyetle yapıldığını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3577, Karar No: 2018/1836, Tarih: 15.02.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/3577 E.  ,  2018/1836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Yaralama suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, sanık ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Hakaret suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;

Ancak;

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne

yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

Savcı tarafından tanıklık yapmak için mahkemeye bir kişinin çağırılması işlemini “manipülasyon ve kanıtların yasadışı yollarla sunulması” olarak nitelendirmesi nedeniyle, başvuran hakkında, yargılama sırasında kullandığı ifadelerden ötürü hakaret davası açılarak para cezasına çarptırıldığı Nikula – Finlandiya davasında, AİHM, resmi görev yapan memurlara karşı kabul edilebilir eleştiri sınırlarının sade kişilere göre daha geniş olduğunu, ancak bu memurların davranışlarının, tıpkı politikacılar gibi, sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmediğini, aksine görev başındaki memurların sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara karşı korunması gerektiğini yinelemiştir. Bununla birlikte AİHM’e göre, bu davada hakaret içeren bir saldırı söz konusu değildir. Başvuranın temel eleştirisi, sert de olsa, savcının dava devam ederken seçtiği yöntem hakkındadır. Dolayısıyla, savcının mesleki veya diğer nitelikleri hedef yapılmamıştır. Bu nedenle AİHM’e göre, savcı bu eleştirileri hoşgörü ile karşılamalıdır. AİHM, ayrıca, içtihadındaki sonucuna ulaşırken, ifadelerin medya önünde değil, sadece duruşma salonunda söylenmiş olduğunu da özellikle vurgulamıştır. Nitekim AİHM, göre ancak çok istisnai hallerde savunma avukatının ifade özgürlüğüne getirilen bir sınırlama kabul edilebilecektir (Nikula/Finlandiya, 31611/96, 21.03.2002)

AHİM kararlarında da kabul edildiği gibi, ifade özgürlüğünün sınırlandırılma nedenlerinden biri de yargının otorite ve tarafsızlığının korunmasıdır. Yargı mercilerinin otorite ve tarafsızlığının sağlanması ifade özgürlüğüne sınırlamalar getirebilir. Ancak yargı mercileri müdahalenin gerekliliği konusunda orantılı davranmalıdır.

Sonuç olarak, sanık tarafından adliye koridorunda hakim olan müştekiye hitaben söylediği kabul edilen “ sen kim oluyorsun, hakim kim oluyormuş, senin yaşın kadar benim memurluğum var” şeklindeki ifadelerin söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, ağır eleştiri ve kaba ifade niteliğindedir. Bu durumun aksinin savunulması, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15.02.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/83, Karar No: 2024/3753, Tarih: 09.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/83 E.  ,  2024/3753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2151 Esas, 2022/2172Karar

DAVA TARİHİ : 22.06.2020

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2020/452 E., 2022/253K.

Taraflar arasındaki ticaret unvanının terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve ek karara ilişkin davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Eczacı ...'ın 04.12.1974 tarihinde Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığından "... Eczanesi" ticari unvanını tescil ettirerek eczane ruhsatını aldığını, 07.01.1975 tarihinde Maliye'ye kayıt yaptırarak işe başladığını, 1997 yılına kadar eczacılık mesleğine devam ettiğini, 1997 yılında eczanesini İcra ile tahliye ettirdiklerinden ve 35 metrekare dükkan bulamadığı için faaliyetini durdurduğunu, ... ve maliyeye beyanname verdiğini ve vergilerini kesintisiz ödediğini, ticari faaliyetine ilk fırsatta geri dönmeyi düşündüğünü, 01.02.2020 tarihinde eczane nöbet listesinde "... Eczanesi" adı altında ikinci bir eczane olduğunu öğrendiğini, 04.02.2020 tarihinde bu ticaret unvanının değiştirilmesini noter kanalıyla ihtar ettiğini, kendisinin "... Eczanesi” ticari unvanının ilk sahibi olduğunu, eczanesi faaliyette olmadığı halde 05.12.2013 tarihinde “... Eczanesi" unvanını tescil ve ilan ettirdiğini, ticareti terk etmediğini, bu unvanı ilk kendisi tescil ettirdiği için bu unvanı kullanma hakkının yalnızca kendisine ait olduğunu ileri sürülerek davalı ...'in kullandığı “... Eczanesi" unvanın değiştirilmesi veya silinmesini, tecavüz sonucu oluşan maddi durumun ortadan kaldırılmasını istediğini, ...'in kullandığı ticaret unvanının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... Ticaret Sicil Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde; davacının ticaret unvanının "... ... Eczanesi" olduğunu, davalı ...'in ticaret unvanının ise “Abdulkerim Kevser ... Eczanesi" olduğu, dolayısıyla hem davacının kendi unvanının ... Eczanesi olmadığını hem de davalının ... Eczanesi unvanını kullandığı iddiasının doğru olmadığını, ayrıca davacının müdürlüklerindeki kaydının 10.07. 2020 tarihinde resen silindiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... Ticaret Sicil Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde; davacının ticaret unvanının "... ... Eczanesi" olduğunu, davalı ...'in ticaret unvanının ise “Abdulkerim Kevser ... Eczanesi" olduğu, dolayısıyla hem davacının kendi unvanının ... Eczanesi olmadığını hem de davalının ... Eczanesi unvanını kullandığı iddiasının doğru olmadığını, ayrıca davacının müdürlüklerindeki kaydının 10.07. 2020 tarihinde resen silindiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı Abdülkadir Kevser vekili cevap dilekçesinde; 1997 yılından beri kullanılmayan ticaret unvanının artık zamanaşımına uğradığını, davacının talebinin iyiniyet kurallarına uygun olmadığını, ticaret unvanını kullanma hakkının tacir sıfatına doğuşuyla başlayıp bu sıfatın yitirilmesiyle sona ereceğini, davacının tacir sıfatının kaybettiğini, davacının ticari işletmesinin bulunmadığını, fiilen ticari faaliyetinin olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

3. Davalı ... Sağlık Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde; açılan davanın haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI