muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/297, Karar No: 2023/438, Tarih: 10.05.2023

14. Ancak kamulaştırmasız el atma ile kamulaştırmanın konu, amaç ve yetki yönüyle benzer yönleri bulunmaktadır. Her iki müessesenin de oluşması için, kamulaştırma yapmaya yetkili devlet kamu tüzel kişileri veya kamu kurumları tarafından kamulaştırma işleminin yapılması veya kamulaştırmasız el konulmuş olması gereklidir. Kamulaştırmasız el atmada da, kamulaştırmada olduğu gibi, taşınmazın edinilmesinde kamu yararının bulunması zorunludur. Gerek kamulaştırmanın gerekse kamulaştırmasız el atmanın konusu sadece özel mülkiyette bulunan taşınmaz mallardır.

15. Yukarıda açıklandığı üzere, kamulaştırmasız el atma müessesesi mülkiyet hakkının özüne dokunan ve onu ortadan kaldıran bir niteliğe sahip olmakla birlikte, çağdaş bir yaklaşımla ve sosyal devlet ilkesi gereği olarak uygulamada, taşınmaz malikine, dava yoluyla mülkiyetin bedele çevrilmesi ya da idarenin hakkın özünü zedeleyen el koyma eylemine son verilmesi yolu açılmıştır.

16. Kamulaştırmasız el atma hâlinde kamu kurumu, Kamulaştırma Kanunu’na uygun hareket etmeden, ferdin malını elinden almış olması sebebiyle kanunsuz bir harekette bulunmaktadır. Bu bakımdan dava, mülkiyete tecavüzün önlenmesi veya haksız fiil neticesinde meydana gelen zararın tazmini davasıdır (11.02.1959 tarihli ve 1958/17 E. 1959/15 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gerekçesinden).

…

40. Mülkiyet hakkına ve kamulaştırmasız el atmaya ilişkin bu açıklamalardan sonra somut olay incelendiğinde; dava konusu 48 parsel sayılı taşınmazın mülga Arsa Ofisi Genel Müdürlüğü tarafından İmar ve İskan Bakanlığının 04.05.1979 tarihli ve 575/1138 sayılı Olur’u ile kamulaştırma işlemine tabi tutulduğu, idare tarafından taşınmazda payı bulunan malik ...’in adresinin tespiti amacıyla Bakırköy 4. Bölge Tapu Sicil Muhafızlığına, Kocasinan Emlak Vergi Dairesi Müdürlüğüne, Halkalı Belediye Başkanlığına, Bakırköy Jandarma Komutanlığına ve Halkalı Köyü Muhtarlığına müzekkere yazıldığı, gelen müzekkere cevaplarına istinaden tapu müdürlüğü tarafından bildirilen adrese noter kanalı ile kamulaştırma evraklarının gönderildiği, ancak tebligatın malikin tanınmadığından bahisle 16.10.1979 tarihinde bila tebliğ iade edildiği, bunun üzerine idare tarafından 13.11.1982 ve 27.11.1982 tarihlerinde ... Gazetesi aracılığı ile ilanen tebligat yoluna gidildiği anlaşılmaktadır.

41. Mülga Arsa Ofisi Genel Müdürlüğü tarafından 48 parsel sayılı taşınmaz malikleri aleyhine açılan tescil davasında Bakırköy 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.01.1985 tarihli ve 1984/337 E. 1985/10 K. sayılı kararı ile, davalıların adreslerinin meçhul kaldığı, yaptırılan zabıta tahkikatının semere vermediği, ilan yolu ile meşruhatlı davetiye tebliğine rağmen davalıların duruşmaya gelmediği, duruşmanın devamı sırasında davalılardan ..., ... , ... ’nun gelerek rızaen ferağ verdikleri gerekçesiyle anılan kişiler dışındaki paydaşlar yönünden hisselerinin İstimlak Kanunu’nun 17. maddesi gereğince iptali ile taşınmazın idare adına tesciline karar verilmiş olup, verilen karar tapu müdürlüğünce 26.11.1985 tarihinde tapu kaydına işlenerek idare adına tescil edilmiştir.

42. Sonuç itibariyle; davalı idarece adres araştırması yapılmış, davacılar murisinin tapu müdürlüğünce bildirilen adresine kamulaştırma belgeleri tebliğe çıkarılmış, ancak bila tebliğ iade nedeniyle idare tarafından gazete aracılığı ile ilanen tebligat yapılmıştır. Yayımlanan gazete ilanlarında ise taşınmazın parsel numarası, yüzölçümü, m2 fiyatı, istimlak bedeli, malik, baba adı ve hissenin eksiksiz olarak bulunduğu anlaşılmakla ilanen tebligatın usulüne uygun olduğu kanaatine varılmıştır.

43. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında idarece Kocasinan Vergi Dairesi Müdürlüğü tarafından bildirilen adrese tebligat çıkartılmadığı, davacılar murisinin bloke edilen kamulaştırma bedelini aldığına dair herhangi bir dekont sunulmadığı, somut olayda hak düşürücü sürenin geçmediği, bu nedenle Özel Daire bozma kararındaki nedenlerle hükmün bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

44. Hâl böyle olunca mahkemece verilen direnme kararı yerindedir. Ne var ki davacılar vekilinin diğer temyiz itirazları yönünden değerlendirme yapılmak üzere dosya Özel Daireye gönderilmelidir…” gerekçesiyle direnme kararı uygun bulunarak davacılar vekilinin diğer temyiz itirazları ile ilgili değerlendirme yapılması için dosyanın Yargıtay 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine oy çokluğu ile karar verilmiştir.

Karar Düzeltme İstemi

11. Hukuk Genel Kurulunun yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı tazminat istemine ilişkin eldeki davada, dava konusu taşınmazın kamulaştırma belgelerinin davacılar murisine tebliğ işleminin usulüne uygun olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre eldeki davanın dinlenme olanağının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

13. Uyuşmazlığın çözümüne geçilmeden önce ilgili mevzuat hükümlerinin açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı tazminat istemine ilişkin eldeki davada, dava konusu taşınmazın kamulaştırma belgelerinin davacılar murisine tebliğ işleminin usulüne uygun olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre eldeki davanın dinlenme olanağının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

13. Uyuşmazlığın çözümüne geçilmeden önce ilgili mevzuat hükümlerinin açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

14. Konuya ilişkin ilk yasal düzenleme 31.08.1956 tarihli ve 6830 sayılı İstimlâk Kanunu'nda yer almakta olup, anılan Kanun’un 7 nci maddesi, kamulaştırmayı yapan idareye, taşınmaz mal sahiplerinin adreslerinin tapu ve vergi kayıtları üzerinden veya haricen yaptıracağı araştırma ile belirlenmesi yükümlülüğünü getirmiştir.

15. 6830 sayılı Kanun’un 13 üncü maddesinde ise; “İstimlâki kararlaştırılan yerlerin tapu ve tapu kaydı yoksa vergi kayıtları ile ve ayrıca haricen yapılacak tahkikatla tesbit edilen mal sahibi, zilyed ve diğer alâkalılarından ikametgâhı tesbit edilmiş olanlara istimlâk olunacak gayrimenkulun plân veya ebatlı krokisi, istimlâk kararı ve takdir olunan kıymeti ve istimlâkin hangi idare lehine yapıldığı ve açılacak davalarda husumetin kime tevcih edileceği 15 gün içinde noter marifetiyle tebliğ olunur. Tebligatta Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu hükümleri tatbik olunur... Köy lehine istimlâklerde, tebligat ihtiyar meclisi huzurunda şahsa yapılır. Tevsik edilen tebliğ muteberdir...” hükmü yer almaktadır. Kanun koyucunun kamulaştırmada özel bir önem gösterdiği tebligatın ne şekilde yapılacağı 13 üncü maddede açıklanmış, prensip itibariyle doğrudan doğruya ve mal sahibinin tespit olunan adresine noter vasıtasıyla tebligat yapılması esası kabul edilmiştir.

16. Aynı Kanun’un 14 üncü maddesinde; “İstimlâk olunacak gayrimenkulun sahibi zilyed ve diğer alâkalılar veya istimlâki yapan idare tarafından 13 üncü madde gereğince ikametgâhlarında tebligat yapılmış olanlar tebliğ tarihinden itibaren 15 gün, bunlar haricindekiler son ilân tarihinden itibaren 30 gün içinde istimlâk muamelesine karşı Şûrayı Devlette ve takdir edilen bedel ile maddi hatalara karsı da gayrimenkulun bulunduğu mahal asliye hukuk mahkemesinde dâva açabilirler. Şu kadar ki, Şûrayı Devlete müracaat edildiği takdirde mahkemeye müracaat müddeti Şûrayı Devlet kararının katîleştiği tarihten, bu karar aleyhine karar tashihi istenmiş ise bu talebin reddine dair ilâmın tebliği tarihinden cereyana başlar” düzenlemesine yer verilmiştir. Dolayısıyla taşınmaz mal sahibi yönünden, kamulaştırma işlemine karşı idari yargıda, takdir olunan bedele karşı adli yargıda dava açma süresi 6830 sayılı İstimlâk Kanunu’nun 14 üncü maddesinde düzenlenmiş olup; anılan madde uyarınca taşınmazın malik, zilyet ve diğer ilgililerin, 13 üncü madde gereğince ikametgâhlarında tebligat yapılmış olanları tebliğ tarihinden itibaren 15 gün, bunlar haricindekiler son ilân tarihinden itibaren 30 gün içinde adli ve idari yargıda dava açabileceklerdir.

17. 6830 sayılı İstimlâk Kanunu’nu yürürlükten kaldıran ve 08.11.1983 tarihinde yürürlüğe giren 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 05.05.2001 tarihinde 4650 sayılı Kanunla yapılan değişiklik öncesi 25/1 inci maddesinde "Hakların kullanılması ve borçların yerine getirilmesi bakımından kamulaştırma işlemi mal sahibi için 13. madde uyarınca yapılan tebligatla başlar" hükmü öngörülmüş; 14 üncü maddesinde ise, taşınmaz mal sahibi, zilyet ve diğer ilgililer yönünden 30 günlük dava açma süresinin, noter vasıtasıyla tebligat yapılmış olanlar hakkında tebliğ tarihinden, tebligat yapılamayanlar hakkında noter tebligatı yerine geçmek üzere gazete ile yapılan ilan tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı hüküm altına alınmıştır.

18. Dolayısıyla 6830 sayılı İstimlâk Kanunu’nun 7 nci maddesi, kamulaştırmayı yapan idareye, taşınmaz mal sahiplerinin adreslerinin tapu ve vergi kayıtları üzerinden veya haricen yaptıracağı araştırma ile belirlenmesi yükümlülüğünü getirmiş; kamulaştırma işleminin tebliğ usul ve şeklini düzenleyen 13 üncü maddesinde ise, kamulaştırılması kararlaştırılan yerlerin tapu ve vergi kayıtları ve haricen yapılacak tahkikatla tespit edilecek mal sahibine noter vasıtasıyla tebliğ olunacağı öngörülmüş, araştırmalara rağmen ikametgâhı bulunmayanlara ise ilanen tebligat yolu da uygun görülmüştür.

19. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacılar murisi tapu kayıt malikinin Tapu Müdürlüğünden tüm adresleri ile ana-baba adı ve doğum tarihleri tespit edildikten sonra bu bilgiler belirtilmek suretiyle adresinin tespiti ve ayrıca zabıta aracılığıyla adres araştırması yapılırken bu bilgilerin gösterilmesi gerekirken, muhtarlık, belediye ve jandarmaya müzekkere yazıldığı, ancak yazılan müzekkere ekinde liste olduğu belirtilmesine rağmen, ekli listenin dosya içinde olmadığı, ayrıca Tapu Müdürlüğünden yukarıda belirtilen bilgilerin alındığını gösterir bilgi ve belgenin de bulunmadığı, yine Vergi Dairesinden alınan cevabi listede yazılı adres yönünden bir araştırma yapılmadığı gibi, bu adrese de tebligat çıkmadığı, bu nedenle usulüne uygun adres araştırması yapılmadığı anlaşılmakla; mahkemece tamamlanmış bir kamulaştırma işlemi olmaksızın idarece taşınmaza fiilen el konulduğu, bu nedenle de davacıların tazminat talebinde bulunma haklarının olduğu nazara alınarak işin esasına girilip 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun Ek 3 üncü maddesinin de değerlendirmesi suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir.

20. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, davalı idarece adres araştırması yapıldığı, davacılar murisinin tapu müdürlüğünce bildirilen adresine kamulaştırma belgeleri tebliğe çıkarıldığı, ancak bila tebliğ iade nedeniyle idare tarafından gazete aracılığı ile ilanen tebliğ edildiği, yayımlanan gazete ilanlarında ise taşınmazın parsel numarası, yüzölçümü, m2 fiyatı, istimlâk bedeli, malik, baba adı ve hissenin eksiksiz olarak bulunduğu, ayrıca idare tarafından İstimlâk Kanunu’nun 17 nci maddesi uyarınca açılan tescil davasında, davalıların adreslerinin meçhul kaldığı, yaptırılan zabıta tahkikatının semere vermediği, ilan yolu ile meşruhatlı davetiye tebliğine rağmen davalıların duruşmaya gelmediği, duruşmanın devamı sırasında davalılardan Rüveyda, Nazike ve Münire’nin rızaen ferağ verdikleri gerekçesiyle anılan kişiler dışındaki paydaşlar yönünden hisselerinin İstimlak Kanunu’nun 17 nci maddesi gereğince iptali ile taşınmazın idare adına tesciline karar verildiği anlaşılmakla karar düzeltme isteminin reddine karar verilmesi gerektiği yönünde görüş ileri sürülmüş ise de; bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

21. Hâl böyle olunca karar düzeltme isteminin kabulü ile, Hukuk Genel Kurulunun 13.12.2022 tarihli ve 2020/5-354 Esas., 2022/1736 Karar sayılı direnme kararının uygun bulunmasına ilişkin kararın kaldırılarak; direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle bozulması gerekmiştir.

IV. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Hukuk Genel Kurulunun 13.12.2022 tarihli ve 2020/5-354 Esas, 2022/1736 Karar sayılı direnme kararının uygun bulunmasına ilişkin kararın kaldırılmasına, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle BOZULMASINA,

IV. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Hukuk Genel Kurulunun 13.12.2022 tarihli ve 2020/5-354 Esas, 2022/1736 Karar sayılı direnme kararının uygun bulunmasına ilişkin kararın kaldırılmasına, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle BOZULMASINA,

İstek hâlinde karar düzeltme harcının yatıranlara geri verilmesine,

10.05.2023 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.

"K A R Ş I O Y"

Hukuk Genel Kurulunun 13.12.2022 tarihli ve 2020/5-354 Esas, 2022/1736 Karar sayılı kararında açıklanan gerekçelerle, mahkemenin direnme kararı uygun bulunup işin esasının incelenmek üzere Yargıtay 5. Hukuk Dairesine gönderilmesi, bu itibarla karar düzeltme isteminin reddi gerektiği düşüncesinde olduğumdan; karar düzeltme isteminin kabulüne ve direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle bozulmasına ilişkin sayın çoğunluğun değerli görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/1067, Karar No: 2015/5087, Tarih: 06.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1067 E.  ,  2015/5087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/154119

MAHKEMESİ : Erbaa(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/01/2013

NUMARASI : 2009/529 (E) ve 2013/33 (K)

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanıklar S.. S.. ve F.. E.. hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMUK’nın 231/12. madde fıkrası uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı itiraz yasa yolu açık olup, kararın temyizi mümkün bulunmadığından temyiz dilekçesinin itiraz mahiyetinde kabul edilerek gereği mahallinde itiraz merciince değerlendirilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2)Sanık R.. S.. hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Suça konu emvalin miktarına göre tebliğnamedeki (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

a)Tekerrüre esas alınan ilamın hükümde gösterilmemesi,

b)Suça konu emvalin miktarına göre suçta kullanılan nakil vasıtasının müsaderesine karar verilmesi gerekirken iadesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin ve sanık R.. S..’nin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19776, Karar No: 2012/22433, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/19776 E.  ,  2012/22433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların, söz konusu ilköğretim okuluna hırsızlık amacıyla pencere korkuluğuna zarar verip girdikten sonra, içerideki müdür yardımcısı odasının ahşap kapısını kırdıklarının anlaşılması karşısında; birden fazla kişi ile birlikte işyeri dokunulmazlığını ihlal ve kamu malına zarar verme suçlarından zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Sanıkların okula girerek suça konu eşyaları çaldıklarının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Yasanın 142/1-a maddesi yerine aynı Yasanın 142/1-b maddesiyle hüküm kurulması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, sanıklar hakkında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 31/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/926, Karar No: 2011/5218, Tarih: 19.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/926 E.  ,  2011/5218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 12.11.2008 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.07.2010 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 19.04.2011 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av.... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklaması dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; ... köyü, 61 parsel numaralı taşınmaz yararına 59 ve 60 parsel üzerinden geçit hakkı kurulmasına ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; 61 Sayılı parsel yararına, 22.05.2010 tarihli fen bilirkişi rapor ve krokisinde 59/A ve 60/A şeklinde gösterilen 59 ve 60 sayılı parseller üzerinden, 3 metre genişliğinde geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Somut olayda; yararına geçit hakkı tesisi istenen 61 sayılı parselin genel yol ile bağlantısı olmayıp, mutlak geçit ihtiyacı içindedir.

Davacı taşınmazı yararına, 59 ve 60 parsel numaralı taşınmazlar üzerinden kurulan geçitin 22.05.2010 tarihli bilirkişi raporundan anlaşıldığı üzere zemindeki 53 sayılı parselde son bulduğu görülmektedir. Bu durumda, 61 parsel numaralı taşınmazın kesintisiz olarak genel yola ulaştığının kabulü mümkün değildir. Mahkemece, 53 sayılı parselde davacının paydaş olduğu ve bu parsel içindeki istediği yerden genel yola ulaşabilmek için geçit güzergahı belirleyebileceği gerekçesi ile bu parsel yönünden geçit tesisi talebinin reddine karar verilmiştir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulur. 53 parselin maliki değiştiğinde her zaman 61 parsel numaralı taşınmaz malikinin geçişlerini engellemeleri olanaklıdır.

Bu durumda mahkemece, davacı ...’ın paydaşı bulunduğu 53 parsel hakkında da ayrı bir dava açılıp, eldeki dava ile birleştirilerek, genel yol ile bağlantı kurulacak şekilde bir hüküm kurulması gerekirken kesintisizlik ilkesi ihlal edilerek hüküm tesisi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Bu durumda mahkemece, davacı ...’ın paydaşı bulunduğu 53 parsel hakkında da ayrı bir dava açılıp, eldeki dava ile birleştirilerek, genel yol ile bağlantı kurulacak şekilde bir hüküm kurulması gerekirken kesintisizlik ilkesi ihlal edilerek hüküm tesisi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 825,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacı taraftan alınıp davalıya verilmesine, 19.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/223, Karar No: 2020/2017, Tarih: 25.02.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/223 E.  ,  2020/2017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığın üzerine atılı suç tarihi 01.03.2014 olmasına rağmen, gerekçeli karar başlığında 23.12.2013 olarak yazılmasının, mahallinde düzeltilebilir nitelikte bir maddi hata olduğu değerlendirildi.

Sanığın, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14. maddesinde "uyar - kaldır" yöntemi benimsenerek ayrıntılı biçimde düzenlenen "düzeltme ve cevap" hakkının kullanılmasına dair tüm şartları taşıyan kesinleşmiş yargı kararını, aynı Kanunun 18. maddesinde yazılı olduğu üzere gereği gibi yerine getirmemesi eylemi karşısında;

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü, mahkumiyet hükmünün Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararlarına aykırı olduğuna dair temyiz gerekçelerine;

Düzeltme ve cevap metninin yayımlanmaması suçuyla korunan hukuki yararın, ifade özgürlüğünün gereklerinden olan toplumun doğru bilgiye erişim hakkı ile bireylerin temel hak ve özgürlüklerinden olan onur, saygınlık ve şeref gibi kişilik haklarının korunmasının sağlanması olduğu, dolayısıyla 5187 sayılı Kanun'un 18. maddesinde cezai yaptırım öngören düzenlemenin meşru bir amaca yönelik olması,

Her türlü kitle iletişim aracını kullanma yönünde geniş imkanlara sahip olan basının, sıradan bireyler veya kanunları uygulamakla yükümlü olan kamu görevlileri hakkında yaptığı haberlerde, kişilik haklarını ihlal edecek ifadeler kullanması durumunda, gerek toplumun bilgiye erişim hakkının, gerekse kişi hak ve özgürlükleri kapsamında masumiyet karinesinin güvence altına alınmasının demokratik bir toplumda gerekli olması,

Somut olayda sanığın, kamu görevlisi olan başvurucu hakkında mahkemece yayımlanmasına karar verilen düzeltme ve cevap metnini, sorumlu müdürü olduğu dergide 5187 sayılı Kanun'un 14. maddesinde ve kesinleşen yargı kararında belirtilen usule uygun şekilde yayımlaması gerekirken; 5187 sayılı Basın Kanunu'ndaki hükümlerin düzenlenme amacına, düzeltme ve cevap hakkının kullanılması usulüne aykırı şekilde yayımlamasının, basın özgürlüğü ile bireylerin temel hak ve özgürlükleri arasındaki adil dengeyi bozacak sonuçlar doğurması nedeniye sanığın cezalandırılmasının zorunlu bir sosyal ihtiyaç olması nedeniyle hükümde herhangi bir kanuna aykırılık görülmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 25/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.