muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14656, Karar No: 2024/2295, Tarih: 02.04.2024

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; olayda haksız tahrikin bulunmadığı'na, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihinde katılan ...'in alkollü vaziyette tartıştığı, sanık ...'ı "senin dükkanını yakarım" şeklindeki sözlerle tehdit ettiği ve sanığa sinkaflı küfürler ederek aleni şekilde hakaret suçunu işlediği, elindeki bıçak ile yaralamaya teşebbüs ettiği, sanık ...'ın da bunun üzerine katılan ...'e silahtan sayılan satır ile saldırarak onu basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığının mahkemesince kabul edildiği anlaşılmıştır.

2. Katılanın yaralanmasına ilişkin olarak; Adli Tıp Kurumu Kırıkkale Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 22.05.2019 tarihli; " Kişide tarif edilen el bileği kemik kırıklarına, sinir, damar ve tendon kesilerine neden olan yaralanmasının; Yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu, Kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı, şahısta saptanan kırıkların hayat fonksiyonlarını müştereken ORTA (3) derecede etkileyecek nitelikte olduğu" ve Kırıkkale Tıp Fakültesince tanzim olunan 15.04.2022 tarihli; " kişide median ve ulnar sinir aksonal hasarı ve tendon kesilerine bağlı meydana gelen sol el bilek parmak hareket kısıtlılıklarının; duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olduğu" görüşlerini içeren adli raporlar dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Sanık savunması, katılan ve tanıkların beyanları, adli raporlar ve diğer tutanaklar dava dosyasındadır.

4. Adli sicil kaydı ve nüfus kayıt örnekleri incelenmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Olay günü katılanın alkollü şekilde sanığın ağabeyi ile çalıştırdığı kokoreç dükkanının önüne gittiği, burada tanıkların da bulunduğu, sanığın katılanın konuşma ve davranışlarından rahatsız olarak gitmesini istediği, katılanın ise bu duruma sinirlenerek sanığa alenen küfür ettiği ve tehditte bulunduğu, tartışmanın

4. Adli sicil kaydı ve nüfus kayıt örnekleri incelenmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Olay günü katılanın alkollü şekilde sanığın ağabeyi ile çalıştırdığı kokoreç dükkanının önüne gittiği, burada tanıkların da bulunduğu, sanığın katılanın konuşma ve davranışlarından rahatsız olarak gitmesini istediği, katılanın ise bu duruma sinirlenerek sanığa alenen küfür ettiği ve tehditte bulunduğu, tartışmanın

devamında katılanın bıçak çekerek sanığa salladığı ancak sanığın yaralanmadığı, sanık ...'ın işi gereği elinde bulunan satır ile katılan ...'in sol bileğine vurarak onu yaraladığı, tanıkların yardımı ile Deniz'in hastaneye götürüldüğünün istinaf mahkemesince kabul edildiği olayda sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temel ceza belirlenirken aynı yasanın 61 inci maddesinde düzenlenen ölçütler gözetilerek katılanda meydana gelen zararın ağırlığı ve 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (d) bentleri ile 87 nci maddesinin üçüncü fıkrasının ihlali de gözetilerek alt sınırdan ayrılarak hapis cezasının teşdiden 2 yıl 4 ay hapis cezası belirlendiği, olayın çıkış sebebi, başlangıç ve gelişimi göz önüne alındığında tanık beyanları ile de desteklenen sanık savunmasına itibarla katılanın sanığa karşı hakaret, tehdit ve bıçakla yaralamaya teşebbüs etmesi şeklindeki haksız eylemlerinin kendisinde oluşturduğu tahrikin etkisi ile suçu işlediği kanaatine varılmakla 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca cezasından takdiren 1/2 oranında indirim yapılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 07.10.2022 tarihli ve 2021/1833 Esas, 2022/2150 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kırıkkale 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5731, Karar No: 2019/9242, Tarih: 11.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/5731 E.  ,  2019/9242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca 30.04.2007 olan suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 10.09.2013 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 10.09.2013 tarihinden itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun tarihi olan 18.04.2014‘a kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü karşısında; suça sürüklenen çocuğa yüklenen ''özel belgede sahtecilik'' suçunun tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nin 207/1. maddesindeki ceza miktarına ve yaşına göre tabi olduğu aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 30.04.2007 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA; bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nin 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında özel belgede sahtecilik suçundan açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11119, Karar No: 2022/11202, Tarih: 03.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11119 E.  ,  2022/11202 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAMSUN 12. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için, 11/07/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü tarafından çıkartılan ilk çağrı yazısının aynı tarihte 14/10/2014 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, kesinleşme süreleri dikkate alındığında 15 günlük itiraz süresine tabi erteleme kararı tebliğ edilmeden ve itiraz hakkı beklenilmeden, dolayısıyla kesinleşmeden Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının, sanığa tebliğ edilmekle birlikte kesinleşmesi beklenmeden infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının yükümlüye tebliğ edilerek tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre;

Kabule göre;

3- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun’un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun’un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Kanun'la ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

4- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 esas ve 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye

yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5- Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesiyle yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 03/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12831, Karar No: 2022/9004, Tarih: 17.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/12831 E.  ,  2022/9004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davasında İtiraz Hakem Heyetince verilen kararın davacı vekili tarafından süresi içinde temyizi istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili, davalıya trafik sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada davacının yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 40.000,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, talebin reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakemince, başvurunun usulden reddine karar verilmiş, anılan karara karşı davacı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince davacı vekilinin itirazının reddine karar verilmiş, karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeni ile bedensel zarara dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, meydana gelen kazada davacının yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp tazminat talebinde bulunmuş, maluliyete ilişkin alınan raporda davacının beyin işlevine bağlı davranış bozukluğu ve deri arazı nedeni ile malul kaldığı belirlenmiş, İtiraz Hakem Heyetince; davacının kaza tarihi ile rapor tarihi arasında ruhsal ve zihinsel bozukluk bakımından tıbbi bir teşhis konulmadığı, bu araz bakımından bir tedavi süreci uygulanmadığı ayrıca maluliyet ile kaza arasında bir illiyet bağı kurulamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davacıda oluşan maluliyetin tespitine yönelik olarak alınan raporda, davacının kaza sonrasında sol frontal bölgede 12 cm’lik çöküntülü deri kesisi bulunduğu, beyin ve sinir cerrahisinde ve ortopedi bölümünde tedavi gördüğü, beyin işlevine bağlı davranış bozukluğu ve deri arazı nedeni ile davacının toplamda %19 oranında malul kaldığı, sekel ile kaza arasında nedensellik ilişkisi olduğu, arazın sürekli olduğu bildirilmiş, İtiraz Hakem Heyetince anılan bilirkişi raporu kabul edilmeyerek davanın reddine karar verilmiştir. Eksik inceleme ile karar verilemez.

Hakem, çözümü hukuk dışında özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Bilirkişilik Yönetmeliği'nin Bilirkişi görevlendirilmesi ve seçimi başlıklı 22. maddesinde de “ (1) Bilirkişi, çözümü hukuk dışında uzmanlığı, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakem tarafından görevlendirilir. (2) Hakem, görevlendirilecek bilirkişinin uzmanlık alanını belirler. İşin mahiyetine göre gerekçesi açıkça gösterilmek kaydıyla, birden fazla bilirkişi görevlendirilebilir.” şeklinde düzenleme mevcuttur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Bilirkişilik Yönetmeliği'nin Bilirkişi görevlendirilmesi ve seçimi başlıklı 22. maddesinde de “ (1) Bilirkişi, çözümü hukuk dışında uzmanlığı, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakem tarafından görevlendirilir. (2) Hakem, görevlendirilecek bilirkişinin uzmanlık alanını belirler. İşin mahiyetine göre gerekçesi açıkça gösterilmek kaydıyla, birden fazla bilirkişi görevlendirilebilir.” şeklinde düzenleme mevcuttur.

Hakem, raporu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde, İtiraz Hakem Heyetince maluliyet raporu kabul edilmeyerek uzmanlık gerektiren tıbbi konuda değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Buna göre İtiraz Hakem Heyetince yapılacak iş, davacının tüm tedavi evrakları dosya arasında getirtildikten sonra, davacının Adli Tıp Kurumu veya Üniversitelerin Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlıklarından kaza tarihinde yürürlükte bulunan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre, kazadan sonra oluştuğu belirtilen rahatsızlıkların kaza ile illiyet bağının olup olmadığı, maluliyet oranına etki edip etmediği, tespit edilen maluliyet oranının davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceğinin tespit edilerek sonucuna göre karar verilmek olup, açıklanan nedenlerle itiraz hakem heyeti kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile itiraz hakem heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 16/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3643, Karar No: 2012/10324, Tarih: 12.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/3643 E.  ,  2012/10324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/07/2009 tarih ve 2008/90-2009/179 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2005/30341 nolu ''FORM BACK +Şekil'' ibareli marka tescil başvurusuna müvekkiline ait ''FORM'' ibareli tanınmış markalar gerekçe gösterilerek itiraz edilmiş ise de, itirazın reddedildiğini, davalı marka başvurusunun müvekkili markaları ile ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, iltibasa sebebiyet verdiğini, müvekkili markalarının tanınmışlığından haksız olarak yararlanacağını ve ayırt edici niteliğinin zedeleneceğini belirterek YİDK kararının iptaline, davalı marka başvurusunun tescil edilmesi halinde hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davalı marka başvurusunun davacı markaları ile iltibasa sebebiyet verecek derecede benzer olmadığını, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davacının gıda sektöründe faaliyet göstermesine rağmen, kendisinin spor, güzellik, hamam, sauna merkezli olarak faaliyet gösterdiğini, davacının ''FORM'' esas unsurlu markaları ile dava konusu ''FORM&BACK'' ibareli markanın ayırt edilemeyecek derecede benzer olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacı markaları ile davalı başvurusu arasında tescil edilmek istenilen sınıflar yönünden ayniyet bulunmamakla birlikte 43.01 nolu alt sınıftaki hizmetler yönünden benzerlik bulunduğu, davacı markasının esas unsuru olan ''FORM'' ibaresinin davalı marka başvurusu içerisinde aynen yer aldığı, davacı markaları ile davalı marka başvurusu arasında görsel ve işitsel olarak benzerlik olduğu, davacı markası gıda sektöründe tanınmış olmakla birlikte dava konusu başvuru kapsamında kalan ve 43.01. nolu alt grupta yer alan hizmetler dışında kalan hizmetler yönünden davacının markasının tanınmışlığından yararlanılabileceği, markanın itibarının zedelenebileceği sonucuna ulaşılamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile YİDK kararının 43. sınıfın (01) nolu alt grubunda yer alan hizmetler için kısmen iptaline, davalı markasının 43. sınıfın (01) nolu alt grubunda kalan hizmetler içi kısmen hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ve davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalı TPE'den ayrı ayrı alınmasına, 12/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.