muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10321, Karar No: 2023/12078, Tarih: 29.11.2023

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacının iş kazası geçirdiğiyle alakalı olarak ilk iddiasını kaza tarihinden tam 22 gün sonrasında Sarıveliler Karakoluna verdiği ifadeyle dile getirdiğini, ancak davacının kaza geçirdiğini iddia ettiği dönemde yani 25.12.2013 tarihinde olayla ilgili olarak herhangi bir fotoğraf, kroki, tutanak, iş kazası bildirim tutanağı, sonrasında kolluk tarafından tutulan herhangi bir olay yeri tespit tutanağı, ambulans veya hastane kaydına rastlanılmadığını, öyle ki konuyla ilgili hiçbir iz bulunmadığını, bu durum davacının şikayeti üzerine başlatılan Manavgat C. Başsavcılığının 2014/2034 Soruşturma nolu hazırlık dosyasındaki bilirkişi raporlarında ve hem de Kurum denetim elemanlarından Kadir Duman’ın olaya ilişkin hazırladığı 17.02.2021/12 sayılı denetmen raporunda da belirtildiğini, bu nedenle de davacının diğer davalıya ait işyerinde çalıştığına ilişkin ortada resmi nitelikte herhangi bir kayıt olmaması, kaza anında herhangi bir ambulans, hastane kaydı bulunmaması, kolluk tutanağı bulunmaması,davacının soyut ithamlarının dışında delil vasfını taşıyacak herhangi bir resmi belge veya evrakın bulunmaması nedeniyle kurum müfettişince “...’in geçmişe yönelik iddialarında ısrarcı ise 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi uyarınca mahkemeye başvurebileceği “ yönünde rapor tanzim edildiğini, bununla birlikte sayın mahkemenin dikkatinde olması gereken en önemli husus ise davacıyla ilgili olarak düzenlenen Adli Tıp Kurumu Konya Adli Tıp Şube Müd. 23.07.2014 tarihli raporu olduğunu, rapor incelendiğinde 3. paragrafında “ Gösterdiği sol ayak bölgesinde yara izi bulunmadığı, yürüme patolojisi bulunmadığı, her iki ayak üzerinde ayrı ayrı durabildiği, her iki ayakta eklem hareket açıklıklarının eşi ve tam olduğu,deformasyon bulunmadığı…” ifadesinin geçtiğini, kanunilik ilkesinin geçerli olduğu bir resmi devlet kurumu olan vekil eden SGK’nın kendiliğinden, ortada geçerli resmi deliller ve emareler bulunmadan işlem yapabilmesinin mümkün olmadığını, bu nedenle Kurum böylesi bir davanın açılmasına sebebiyet vermediğinden ötürü, Mahkemece davalı lehine bir soruca gidilmesi durumunda dahi Kurum aleyhine masraf ve vekalet ücreti yüklemesi yapılamayacağını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davasının kabulüne, davacının davalı şirkete ait iş yerinde 25.12.2013 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde, usul ve Kanun'a aykırı olduğunu belirttiği İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde, usul ve Kanun'a aykırı olduğunu belirttiği İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanıklar ... ve ...'nun beyanları ile davacıya ilişkin tedavi evrakları ve davalı şirket yetkilisinin yargılandığı ceza dosyası ile dosyadaki yazılara, hükmün Dairece de benimsenmiş bulunan kanuni ve hukuki gerekçeleri ile dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının yaralanması ile sonuçlanan olayın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve Kanun'a uygun olup, hastane kayıtları, ceza dosyası, dinlenilen bordro tanıklarının beyanları ile dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5411, Karar No: 2019/2930, Tarih: 14.05.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/5411 E.  ,  2019/2930 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/04/2018 tarihli ve 2017/603 esas, 2018/446 karar sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 26/09/2016 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonucunda 04/06/2015 tarihli ve 2015/78685 soruşturma, 2015/2490 sayılı karar ile; ... sayılı TCK’nın 191/2. maddesi gereğince beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca erteleme süresi içerisinde bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, aynı Kanun'un 191/4. maddesi gereğince erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararın 16/06/2015 tarihinde şüpheliye tebliğ edildiği,

2-Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca kararın gereğinin ifası için 14/08/2015 tarihinde Ankara Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Ankara Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 04/09/2015 tarihli çağrı yazısının şüpheliye 11/08/2015 tarihinde tebliğ edildiği,şüphelinin müdürlüğe başvurmaması üzerine dosyanın kapatılarak savcılığa gönderildiği,

3-Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheli hakkında, dava açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak 30/11/2015 tarihli, 2015/164849 soruşturma, 2015/46473 esas ve 2015/40056 sayılı iddianame ile sanık hakkında TCK’nın 191/1-4 ve 53.maddeleri uyarınca kamu davası açıldığı,

4- Kanun yararına bozma istemine konu Ankara 30.Asliye Ceza Mahkemesinin 04/04/2018 tarihli, 2017/603 esas ve 2018/446 karar sayılı kararı ile; “…… sanık hakkında ihbar doğrultusunda karar verilmesine yer olmadığına, karar kesinleştiğinde infazın kaldığı yerden devamı için gerekli işlemlerin yapılmasına” karar verildiği, kararın 02/05/2018 tarihinde kanun yoluna gidilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma İstemi:

4- Kanun yararına bozma istemine konu Ankara 30.Asliye Ceza Mahkemesinin 04/04/2018 tarihli, 2017/603 esas ve 2018/446 karar sayılı kararı ile; “…… sanık hakkında ihbar doğrultusunda karar verilmesine yer olmadığına, karar kesinleştiğinde infazın kaldığı yerden devamı için gerekli işlemlerin yapılmasına” karar verildiği, kararın 02/05/2018 tarihinde kanun yoluna gidilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma İstemi:

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 04/06/2015 tarihli ve 2015/78685 soruşturma, 2015/2490 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca 30/11/2015 tarihli ve 2015/164849 soruşturma, 2015/46473 esas, 2015/40056 sayılı iddianamesiyle kamu davasının açılması üzerine, şüpheliye yapılan tebligatın usulsüz olduğundan bahisle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/04/2018 tarihli ve 2017/603 esas, 2018/446 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, ... sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında geçerli tebligat işlemleri yapılarak müracaat etmesi halinde denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, anılan Kanun'da düzenlenmeyen karar verilmesine yer olmadığı şeklinde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.” denilerek Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/04/2018 tarihli ve 2017/603 esas, 2018/446 sayılı kararının kanun yararına bozulması istenilmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

... sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” biçiminde düzenlemenin yer aldığı, yine aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." biçiminde düzenlemenin yer aldığı, bu düzenlemeler ile hüküm çeşitlerinin kanunda sınırlı olarak sayıldığı , somut olayda mahkemece, kamu davasında durma kararı verilerek, denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden Kanunda düzenlenmeyen “karar verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D)Karar:

Açıklanan nedenlere göre; kamu davasında durma kararı verilerek, denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden Kanunda düzenlenmeyen “karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde karar verilmesi kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; Ankara 30.Asliye Ceza Mahkemesinin 04/04/2018 tarihli ve 2017/603 esas, 2018/446 karar sayılı kararının ... sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 14/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7199, Karar No: 2024/12674, Tarih: 30.10.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/7199 E.  ,  2024/12674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/272 E., 2019/232 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etmek

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin

birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.10.2019 tarihli, 2018/280 Esas ve 2019/311 sayılı Kararı ile sanık hakkında eylemlerinin "silahlı terör örgütüne yardım etmek" suçunu oluşturduğunun kabulü ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 inci maddesinin yedinci fıkrası yollamasıyla 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 inci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2.Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi'nin 17.12.2019 tarihli, 2019/272 Esas ve 2019/232 sayılı Kararı ile kararda bir isabetsizlik görülmediği anlaşıldığından, istinaf itirazları yerinde görülmemiş olmakla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 16.01.2022 tarihli onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle:

1-Mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına,

2-Suçun unsurlarının oluşmadığına,

3-Kararın bozulmasına, temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etmek suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına uygun kabule göre yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etmek suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına uygun kabule göre yapılan incelemede;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 inci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda terör örgütüne yardım etmek kastı ile örgütle iltisaklı bankaya para yatırdığına ve bankacılık işlemleri yaptığına dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması ve bankanın TMSF'ye devrinden sonra dahi mutad bankacılık işlemlerinin devam ettiğinin belirlenmeleri karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Kanuna aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 17.12.2019 tarihli, 2019/272 Esas ve 2019/232 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,30.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3795, Karar No: 2012/7682, Tarih: 04.07.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/3795 E.  ,  2012/7682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...’ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Ankara 9. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 29.03.2007 gün ve 2006/1025 Esas, 2007/262 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalardaki uyumlu ve samimi görülen anlatımlarına, tanık beyanlarına ve dosya içeriğinde göre sanığın okula gidip gelmekte olan 15 yaşı içerisindeki mağdureye yol üzerinde “ bacaklara bak, üf anam, şu güzelliğe bak, yavrum, hişt” şeklinde sözler söylemesi ve eylemlerinde bedensel temas bulunmaması nedeniyle, mağdureye yönelik eylemleri zincirleme surette cinsel taciz suçunu oluşturduğu halde, yazılı şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında, TCK.nın 53/1. maddesi gereğince uygulama yapılırken aynı maddenin 3. fıkrası gözetilmeksizin, 53/1-c madde ve bendinde sayılan velâyet ..., vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksunluğun sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 04.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.