muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/15659, Karar No: 2025/10862, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/15659 E.  ,  2025/10862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/887 E., 2022/368 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 28. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/29 E., 2021/128 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7,

3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca

İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

Başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İstanbul 28. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7642, Karar No: 2010/13725, Tarih: 08.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/7642 E.  ,  2010/13725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 08.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8440, Karar No: 2015/7417, Tarih: 19.11.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8440 E.  ,  2015/7417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2012

NUMARASI : 2011/297-2012/582

Taraflar arasında görülen icra memur muamelesini şikayetin sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 12.02.2014 gün ve 2013/9195 Esas, 2014/962 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi, şikayet olunan kooperatifin iflasına karar verilmesi üzerine, iflas masasına alacak başvurusunda bulunduğunu, talebinin reddedilmesi üzerine Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesinde kayıt, kabul davasını açtığını, bu sırada iflas masasının geçici pay cetveli yaptığını haricen öğrendiğini, sıra cetveli kesinleşmeden geçici pay cetveli düzenlenmesinin yasaya aykırı olduğunu, iflas idaresinin alacakları hesaplamada İİK'da belirlenen hükümlere uymadığını, iflas idaresinin geçici pay cetveli düzenleme ve hukuka aykırı tüm işlemlerinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili; şikayetçinin taraf ehliyetinin bulunmadığını, pay cetveline itiraz hakkının sıra cetvelinde alacağı bulunanlara ait olduğunu, pay cetvelinin İİK'nın 252. maddesine uygun olduğunu savunarak, talebin reddine karar verilmesini istemiştir.

İcra mahkemesince, işlemin iptaline dair verilen karar Dairemizin 12.02.2014 tarih ve 2013/9195 E., 2014/962 K. sayılı ilamıyla; somut olayda iflas idaresi tarafından şikayetçinin de içinde bulunduğu alacağı ihtilaflı olanlar için yeterince para ayrıldığı gerekçesiyle geçici pay cetveli düzenlendiği, şikayetçi tarafından geçici pay cetvelinde ihtilaflı alacakları için ayrılan payın yeterli olmadığı iddiası yönünden şikayet hakkı bulunduğu, mahkemece iflas tarihi itibariyle şikayetçinin ve diğer ihtilaflı alacaklıların faizleriyle birlikte alacakları hesap ettirilerek iflas idaresince bu alacaklar için ayrılan miktarın yeterli olup olmadığı belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Bu kez şikayetçi, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Başkan

H. DÜNDAR

Üye

T. GÜRSOY

Üye

F. GÖK

Üye

K. C. ESEN

Üye

G. AKYOL

HARÇ :

57,60.TL-K.D.R.H.

52,40.TL-K.D.P.H.

05,20.TL Kalan

Karşılaştırıldı. SA
Yargıtay — Esas No: 2007/3578, Karar No: 2007/7979, Tarih: 06.06.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/3578 E.  ,  2007/7979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalılardan ... Ltd.Şt.nin ithal ettiği opel Corsa aracı 17.5.2004 tarihinde diğer davalıdan satın ve teslim aldığını, kısa süre sonra motorunda arızalar meydana geldiğini maldan yararlanamamasının süreklilik arzetmesi nedeniyle zarara uğradığını aracın yenisi ile değiştirilmesine mümkün olmazsa fatura bedelinin faizi ile ödetilmesini istemiştir

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır..

Mahkemece, kısa kararda,2. fıkrada .bahsi geçen aracın aynen ifa kuralları gereğince davalı satıcıya teslimine,fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilirken, gerekçeli kararda ise davanın kısmen kabulüne,fatura bedeli olan 22.198.030.000 TL nin davalılardan faizi ile tahsiline ,fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş, hüküm,davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-HUMK.nun 381 maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. HUMK.nun 388/son maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt 2007/3578-7979

uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı kanunun 389 maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de HUMK.nun 388 maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Öte yandan kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.Temyize konu davada, kısa kararda davanın kısmen kabülüne fatura bedeli olan 22.198.030.000 tl nin faizi ile birlikte tahsiline,bahsi geçen aracın aynen ifa kuralları gereğince davalı satıcıya teslimine karar verilirken, gerekçeli kararda ise davanın kısmen kabulüne, 22.198.030.000 TL’nin faizi ile birlikte ödetilmesine karar verilmiş ,aracın iadesi ile ilgili gerekçeli kararda hüküm kurulmamış olması, az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, kararın bozulmasını gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentteaçıklanan nedenlerle, temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davalı ... Ltd.Şti.'ne iadesine, 6.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/11753, Karar No: 2014/12615, Tarih: 18.11.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/11753 E.  ,  2014/12615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2012/1457-2013/631

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılık sıfatının tespiti davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracılık sıfatının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde müvekkilinin davalı Milli Eğitim Bakanlığı A.. İ..O.. ait 4144 m2 lik alanın, otopark olarak, 01.09.2011 başlangıç tarihli bir yıl süreli sözleşme ile kiracısı olduğunu, davalı idarenin kiralananın 01.09.2012 tarihine kadar tahliye edilmesini istediğini, 6098 Sayılı Yasa hükümlerine göre tahliye koşullarının gerçekleşmediğini belirterek kiracılık ilişkisinin tespitini istemiştir. Davalı, davanın reddini savunmuştur.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi ile değişik “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4.fıkrasında; “kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülkiye amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edilir.” hükmü bulunmaktadır. Bu madde önceleri sadece Hazine tarafından bu kanun hükümlerine göre kiraya verilen taşınmazlar hakkında uygulanırken, 13.7.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 Sayılı Belediye Kanununun 15/p-3 maddesi hükmüyle belediye taşınmazları 5538 Sayılı Kanunun 26/b maddesi uyarınca İl Özel İdareleri ve son olarak 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi uyarınca V..Genel Müdürlüğüne ait taşınmazlar hakkında da uygulanması öngörülmüştür. Bu madde ile adı geçen kurumlara tahliye konusunda bir ayrıcalık tanınmıştır. Yasal süre bitiminden itibaren ecrimisil alınacağı hüküm altına aldığından, 2886 Sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca usulüne uygun yeni bir sözleşme yapılmadıkça kiracıyı fuzuli şagil kabul etmek gerekir.

01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu, 818 Sayılı Borçlar Kanunu ile 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanunu yürürlükten kaldırılmış, bu Kanunlardaki kira ilişkisinden kaynaklanan ihtilaflara ilişkin düzenlemeler, Kanunun dördüncü bölümünde sıralanmıştır.Kiralanan yerin gayri musakkaf vasıfta olması halinde 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 299. maddesi ve devamı maddelerinde düzenlenen Genel hükümlere tabi yerlere ilişkin kira sözleşmesi hükümleri ,kiralanan yerin musakkaf vasıfta olması halinde ise aynı kanunun 339. ve devamı maddelerinde düzenlenen konut ve çatılı işyeri kira sözleşmelerine ilişkin Kanun maddeleri uygulanacaktır.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu 327. maddesinde yer alan düzenlemeye göre genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde kira sözleşmesinin başlangıcı ve süresi belli ise kira sözleşmesinde sürenin dolması ile kira sözleşmesi kendiliğinden sona erer.

Somut olayda, hükme esas alınan 01.09.2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Her ne kadar mahkeme kararında taşınmazın ürün kirası olarak kiraya verildiği belirtilmiş ise de, hâsılat kirası, ürün veren bir mal veya hakkın kullanılmak, semerelerinden yararlanılmak ve işletilmek üzere bir bedel karşılığında kiralayan tarafından kiracıya devredilmesine ilişkin sözleşme olarak tanımlanabilir. Borçlar Kanununun 270 (TBK 357) ve devam eden maddelerinde düzenlenen hâsılat kirasından söz edilebilmesi için hasılat getiren bir taşınır ya da taşınmaz mal, ticari işletme ya da hakkın kira ilişkisinin konusunu oluşturması ve kiralananın demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiraya verilmesi gerekir. Kira sözleşmesine göre kiralananın otopark olduğu ve ruhsatı ile kiraya verilmediği, bu nedenle TBK genel hükümlerine tabi olduğu anlaşılmaktadır. TBK’nun 327. maddesinde "açık veya örtülü biçimde bir süre belirlenmiş ise kira sözleşmesi bu sürenin sonunda kendiliğinden sona erer. Taraflar bu durumda açık bir anlaşma olmaksızın kira ilişkisini sürdürürlerse, kira sözleşmesi belirsiz süreli kira sözleşmesine dönüşür.” Genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde kira sözleşmesinin sona ermesi için az yukarda açıklandığı gibi tarafların kira sözleşmesinin yenilenmeyeceğine ilişkin yazılı bildirimde bulunmaları durumunda süre sonunda kiracılık ilişkisinin son bulduğunun kabulü gerekir. Bu durumda TBK.nun 327. maddesi gereğince hüküm kurulması gerekirken dava konusu taşınmazın ürün kirasına tabi olduğundan bahisle yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12486, Karar No: 2009/1910, Tarih: 16.02.2009

**1. Hukuk Dairesi         2008/12486 E.  ,  2009/1910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMÜRSEL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/06/2004

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, çekişme konusu 66 parsel sayılı taşınmazda bulunan 20 nolu bağımsız bölümün, gerçekte davacı S. Ç.’e ait olmasına rağmen, tapu kaydının eniştesi diğer davacı N. adına oluştuğunu, davacı S.’nın davalıdan almış olduğu borca karşılık teminat amacıyla davalıya temlik edilen bağımsız bölümün, borcun ödenmiş olmasına rağmen iade edilmediğini ileri sürerek, davalı adına olan kaydın iptali ile davalı S. adına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, iddianın yazılı belge ile kanıtlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın yazılı delille kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi . . raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Davacılar ortaklaşa verdikleri dava dilekçesinde; çekişme konusu 66 parsel sayılı taşınmazda kain 20 nolu bağımsız bölümün gerçekte davacı .e ait olmasına rağmen diğer davacı N.adına kayıt oluşturulduğunu, S.nın aldığı borca karşılık ve onun talimatıyla bu bağımsız bölümün davalıya temlik edildiğini, borç ödenmiş olmasına karşın taşınmazın iade edilmediğini ileri sürerek kaydın iptali ile yalnızca davacı S. adına tescilini istemişlerdir.

Mahkemece yazılı delil ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İddianın açıklanan içeriği ve ileri sürülüş biçimi itibariyle davada inançlı işlem iddiasına dayanıldığı açıktır ve bu olgu mahkemenin de kabulündedir.

Hemen belirtilmelidir ki; Üsküdar 5. Asliye Hukuk Mahkemesi’nde görülen 2002/865 Esas sayılı davada 20.04.2004 tarih ve 171 sayılı kararla davacı Semra tarafından davalıya 01.10.1998 tarihinde temlik edilen bağımsız bölümün inançlı işlemden sözedilerek davanın kabulüne, taşınmazın yeniden davacı N.adına tesciline, Kastamonu Asliye Hukuk Mahkemesi’nde görülen 2002/568 Esas sayılı davada 19.12.2006 tarih ve 1325 sayılı kararla 3 nolu bağımsız bölümün davacı S. adına tesciline karar verildiği, sözü edilen kararlar ile gerek anılan dava dosyaları içeriği ve kesinleşmiş kararların tarafların arasındaki işlemlerin inanca dayalı olması açısından güçlü delil oluşturduğu, eldeki davada temlik edilen taşınmazın da temlik tarihinin Üsküdar’daki 18 nolu bağımsız bölüm ile aynı gün olduğu,  davalı C.e devir edilmiş olmasına karşın, davacı S.’nın kızı Banu’nun bu bağımsız bölümü kiraya verdiği, bir kısım vergilerinin davacı tarafça ödendiği, su ve elektrik aboneliğinin devam ettiğinin beyan edildiği, her üç dosyadaki senetler ve ödeme belgeleri gözetildiğinde yazılı delil başlangıcının tanık beyanları ile desteklendiği  ve önceden verilen kararların da güçlü delil teşkil ettiği kabul edilmelidir.

Öte yandan taşınmaz davacılardan Nail tarafından kayden davalıya devredilmiş ise de; davacı S.ile birlikte davacı N.de davanın kabulünü ve taşınmazın S.adına tescilini istemiştir. Bilindiği üzere,  hakim tarafların talepleri ile bağlıdır. (HUMK. 74,76.md.)

Hal böyle olunca; davanın kabulü ile 20 nolu bağımsız bölümün davacı S. adına tesciline karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddedilmesi doğru değildir. Davacıların temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.2.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17018, Karar No: 2010/28140, Tarih: 30.11.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/17018 E.  ,  2010/28140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/04/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı......... Bankası A.Ş. Vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 114. maddesinin 1. fıkrasına göre, birinci ve ikinci artırmanın yapılacağı yer, gün ve saat satış gününden önce, icra dairesi tarafından ilan edilir.

Taşınmaz satışlarında uygulanan İİK'nun 126. maddesinde yazılı olan "Artırma satıştan en az bir ay önce ilan edilir" hükmü taşınır satışlarında uygulanmaz. Ancak taşınır satış ilanı da satıştan uygun bir zaman önce yapılmalıdır.

Somut olayda araç ilahesi 29/12/2009 tarihinde yapılmış olup,  satış ilanı 03/12/2009 tarihinde gazete ile yapılmıştır. Mahkemece ihalenin feshi talebinin reddi yerine, menkul ihalesinde uygulanmayan satış ilanının, ilk satış gününe göre bir aylık sürede yapılmadığında bahisle ihalenin feshine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı .......Bankası A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 30/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.