muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4924, Karar No: 2022/6243, Tarih: 29.09.2022

Dava konusu 110 ada 22 parsel sayılı taşınmaza yönelik davanın ise hükmüne uyulan bozma kararı uyarınca reddine karar verilmiştir.

4. Bozma Sonrası İlk Derece Mahkemesi Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkeme kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili ile dahili davalı ... vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

5.1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu 110 ada 22 parsel sayılı taşınmazın müvekkiline atalarından geldiğini, taşınmaz herhangi bir sit alanı içerisinde bulunmadığı için özel mülkiyete konu olabileceğini, zilyetliğin de hiçbir zaman terkedilmediğini, taşınmazda çok eskiden beri kısıtlı imkanlar, sınırlı ürün deseni ve geleneksel yöntemlerle, insan ve hayvan iş gücüyle mekanik aletler kullanılarak yüzeysel toprak işlemesi yapıldığını, bu yerde sulama imkanı olmadığı için sadece kuru tarım yapılabildiğini, taşınmazda teraslama çalışması yapılarak eğiminin azaltıldığını, ayrıca taşınmazın komşu parsellerle benzer özellikler taşıdığını, Türkiye gerçeklerinde her yerin Çukurova veya Konya Ovası gibi düz yapıya sahip olmasının beklenemeyeceğini, Mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılmadan, yalnızca 2 adet fotoğraf üzerinden değerlendirme yapılmak suretiyle davanın reddine karar verilmesinin yerinde olmadığını ileri sürerek, kararın bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

5.2. Dahili davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; eldeki davanın vekil eden Belediyeye de yöneltildiğini ancak Mahkemece yalnızca davalı lehine vekalet ücretine hükmedildiğini, vekil eden Belediye Başkanlığı lehine vekalet ücretine hükmedilmediğini ileri sürerek, kararın bu yönüyle bozulmasına, gerek görülmediği takdirde düzeltilerek onanmasına karar verilmesini istemiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Kadastro sonucunda Muğla ili, Fethiye ilçesi, Boğaziçi Mahallesi çalışma alanında bulunan dava ve temyize konu 110 ada 22 parsel sayılı 4.012,53 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 1. derece doğal sit alanında kaldığı gerekçesiyle, Hazine adına tarla vasfıyla tespit ve Kadastro Komisyon kararı uyarınca tescil edilmiştir.

Dava; kadastro tespit öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

6.2. İlgili Hukuk

6.2.1. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14/1. maddesi; “Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir.”

6.2. İlgili Hukuk

6.2.1. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14/1. maddesi; “Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir.”

6.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 17. maddesi; “Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14 üncü maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde Hazine adına tespit edilir.

İl, ilçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmaz mallarda bu hüküm uygulanmaz.” hükümlerini içermektedir.

6.3. Değerlendirme

6.3.1. Dahili davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Mahkemenin 09/06/2015 tarihli ve 2014/90 Esas, 2015/192 Karar sayılı kararıyla, dahili davalı ... aleyhine açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verildiği ve hükmün bu yönüyle temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmış ise de; Mahkemece bozma öncesi yapılan yargılama sonunda, ... aleyhine açılan davanın husumet yönünden reddine karar verilerek, vekalet ücreti yönüyle de hüküm fıkrasının 6. maddesinde, “... kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT gereğince hesap ve takdir olunan vekalet ücretinin, davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesi” şeklinde hüküm kurulmuş olmakla, maddi hata yapıldığı açık olup, bozma sonrası Mahkemece dahili davalı ... lehine/aleyhine herhangi bir hüküm de kurulmadığı, maddi hatanın düzeltilmesinin ise her zaman mümkün olduğu gözetilerek, dahili davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne karar vermek gerekmiştir.

6.3.2. Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dosya içeriğine ve Mahkemece hükmüne uyulan bozma kararı gereğince yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

V. SONUÇ

1. Yukarıda açıklanan nedenlerle, dahili davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Fethiye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 09/06/2015 tarihli, 2014/90 Esas, 2015/192 Karar sayılı kararının hüküm fıkrasının 6. maddesinin 3. satırında yer alan “davalı Hazineden alınarak davacıya” kelimelerinin hüküm yerinden çıkarılarak yerine, “davacıdan alınarak dahili davalı ... Başkanlığına” kelimelerinin yazılmasına ve bu karardaki MADDİ HATANIN BU ŞEKİLDE DÜZELTİLMESİNE,

V. SONUÇ

1. Yukarıda açıklanan nedenlerle, dahili davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Fethiye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 09/06/2015 tarihli, 2014/90 Esas, 2015/192 Karar sayılı kararının hüküm fıkrasının 6. maddesinin 3. satırında yer alan “davalı Hazineden alınarak davacıya” kelimelerinin hüküm yerinden çıkarılarak yerine, “davacıdan alınarak dahili davalı ... Başkanlığına” kelimelerinin yazılmasına ve bu karardaki MADDİ HATANIN BU ŞEKİLDE DÜZELTİLMESİNE,

2. Davacı vekilinin temyiz itirazlarının, yukarıda açıklanan nedenlerle reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 26,30 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, alınan peşin harcın istek halinde dahili davalı ... Başkanlığına iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 29/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3339, Karar No: 2016/6876, Tarih: 28.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/3339 E.  ,  2016/6876 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 01/01/2003 tarihinden bugüne kadar vakıf senedi ve 506 sayılı Yasa gereği yapılmayan zam artışlarından kaynaklanan maaş farkları alacağının fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000-TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsili, istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili, davacının 506 sayılı Yasanın Geçici 20.maddesi hükmü uyarınca kurulan davalı vakfın üyesi olarak 01/02/2003 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı aldığı, ancak davalı vakıf tarafından 01/01/2003 tarihinden itibaren, ilgili yasal mevzuat uyarınca SSK'dan yaşlılık aylığı almakta olanlara yapılan oranda zam ve seyyanen yapılan zam artışlarının davacının yaşlılık aylığına da uygulanması gerekirken uygulanmadığı, yine SSK'dan yaşlılık aylığı alanlara uygulanan enflasyon artışlarından kaynaklanan zammın da yansıtılmadığı, bu nedenle 01/01/2003 tarihinden bugüne kadar vakıf senedi ve 506 sayılı Yasa gereği yapılmayan zam artışlarından kaynaklanan maaş farkları alacağının fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000-TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline, karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

1)Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Geçici 20.maddesidir. 506 sayılı Yasanın Geçici 20. maddesinin (b) bendi "Bu personelin, iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlayacak," hükmünü içermekte olup davalı vakıf, mensupları yönünden zorunlu sosyal güvenlik kurumu niteliğindedir. Geçici 20. madde, 506 sayılı Yasanın tüm sistemi içinde değerlendirildiğinde, bu madde de sayılan sandıklar bağlı bulundukları

kuruluşların personeli hakkında yasal düzenleme alanı içinde Sosyal Sigortalar Kurumunun yüklendiği görevleri, sağladığı hakları o düzeyin altına düşmemek üzere yüklenmiş sandıklar olup, görevleri ve en az yükümlülükleri yasa ile belirlenmiştir.(YİBK 9.3.1983/1-1, RG 23.06.1983/18086). Bu husus, Vakıf Senedinin 4. maddesinde; "Vakfın gayesi: a) İş bu vakıf senedi hükümleri dairesinde üyelerin emeklilik, malullük, ölüm, hastalık, analık, iş kazaları ve meslek hastalıkları hallerinde eş ve çocukları ile üyenin geçindirmekle yükümlü bulunduğu ana ve babasının hastalıklarında, Sosyal Sigortalar Kanunları ile temin edilen yardımlardan az olmamak üzere hak sahiplerine yardımda bulunmak..."olarak da açıklanmaktadır.

506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine, 25.02.2011 tarih 27857 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6111 sayılı Kanunun 53. maddesi ile, “Birinci fıkranın (b) bendinin uygulanmasında, yardımların sağlanması ve bağlanması yönünden alt sınırın belirlenmesinde muadil miktar karşılaştırması esas alınır. Ancak, gelir ve aylıkların artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıkların artırımına ilişkin hükümler devir tarihine kadar uygulanmaz. 5510 sayılı Kanunun geçici 20 nci maddesinin onikinci fıkrasında yer alan sınırlama dâhilinde sandıkların kuruluş senetlerinde yer alan hükümler ve sandıkların uygulamaları saklıdır. Bu hüküm, yürürlüğe girdiği tarihten önceki artışlarda ve görülmekte olan davalar hakkında da uygulanır.” fıkrasını eklemiştir.

Yasa koyucu madde gerekçesinde; “506 sayılı ... Kurumu Kanununun geçici 20 nci maddesi kapsamındaki sandıklar tarafından bağlanan aylık ve gelirlerin artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan aylıklara uygulanan artışların söz konusu sandıkların aktüeryal dengelerini bozmasından dolayı, aylık ve gelirlerde yapılacak artışlarda muadil miktar karşılaştırmasının esas alınmasının sağlanması ve bu nedenle doğmuş ve doğacak olan uyuşmazlıkların giderilmesinin amaçlandığını” ifade etmiştir. Maddenin açık hükmü ve gerekçesi gözetildiğinde, Vakıf emeklisi ile aynı tarihte yaşlılık aylığı bağlanan koşulları benzer bir SSK emeklisine ödenen muadil yaşlılık aylığı miktarının karşılaştırılması yapılmalıdır. Yapılacak karşılaştırma sonucu, SSK emeklisine ödenen aylığın Vakıf emeklisine ödenen aylıklardan fazla olması durumunda, davalı Vakıf yönünden yaşlılık aylığı miktarı konusunda ek yükümlülük doğacağından, aradaki farkın Vakıf emeklisine ödenmesi gerekecek, aksi halde ise yapılacak bir işlem bulunmayacaktır.

Davacıya 01/02/2003 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı nazara alındığında, aynı tarihte yaşlılık aylığı bağlanan ve koşulları davacı ile benzer olan SSK emeklisine bağlanacak muadil aylık hesabında, 506 sayılı Kanunun 4447 sayılı Kanunla değişik 61.maddesi ve aynı Kanunla 506 sayılı Yasaya eklenen Geçici 82. maddesi uygulama alanı bulmaktadır. Bu maddeye göre tespit edilen, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine bağlanan aylığa 506 sayılı Kanun Ek 38. maddesinde yer alan, her ay TÜİK tarafından açıklanan bir önceki aya göre kentsel yerler TÜFE değişim oranına göre arttırılması hükmünün uygulanması, 2004 yılında 5073 sayılı Kanun, 2005 yılında 5282 sayılı Kanun, 2006 yılında 5454 sayılı Kanun, 2007 yılında 5565 sayılı Kanun hükümleri uyarınca belirlenen artış oranları uygulanması gerekmektedir.

Eldeki davada, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine ödenen yaşlılık aylığı miktarı ayrı ayrı belirtilmiş ise

Eldeki davada, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine ödenen yaşlılık aylığı miktarı ayrı ayrı belirtilmiş ise

de, kabulün yasal dayanağı... aylığının hesabına ilişkin ilkeler ve hesaplama yöntemleri ile SSK aylık hesabının hangi oran ve artışlar nazara alınarak yapıldığını belirtir, denetime elverişli bir rapor düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece, Vakıf emeklisi ile emsal durumda bulunan SSK emeklisinin aylığının tespiti amacıyla, 506 sayılı Yasanın 61.ve geçici 82.maddesi çerçevesinde alanında uzman bilirkişi yada bilirkişi heyetinden, aylık hesabı yönünden denetime elverişli rapor alınarak, Vakıf emeklisine ödenen aylık ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine ödenen aylıklar ay be ay ayrı ayrı belirtilmek suretiyle, aralarında yapılacak karşılaştırmanın sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırıdır.

2)Mahkeme kabulüne göre her ne kadar davacı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmiş ise de, davanın 6111 sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 25/02/2011 tarihinden önce açıldığı nazara alındığında, açıldığı tarihteki mevzuat hükümlerine uygun olan davanın, yasal dayanağını oluşturan düzenlemenin, yargılama sürecindeki yasa değişikliğiyle ortadan kalkması nedeniyle, tarafların sorumluluğu bulunmadığı halde; her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirileceği yönündeki usul kuralından hareketle davacının, davada haksız çıkan taraf olarak nitelenip vekalet ücretiyle sorumluluğuna hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 28.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11951, Karar No: 2006/5810, Tarih: 31.05.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2005/11951 E.  ,  2006/5810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, yanlar arasında akdedilen iş akdi kapsamında müvekkilinin işe başlarken teminat amacıyla boş bir bonoyu keşide ederek davalı yana verdiğini, müvekkilinin davalı yana hiç bir borcu bulunmadığı halde bononun davalı tarafça doldurularak müvekkili aleyhine takip yapıldığını ve takibin kesinleştiğini belirterek bono nedeniyle müvekkilinin davalıya borçlu bulunmadığının tesbitine ve bononun iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Yargılama sürecinde davacı yanın 3.290.000.000.TL ödemesi nedeniyle dava istirdat davasına dönüşmüştür.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile davacı yanca yapılan 2.916.439.481.TL ödemenin dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık işçi işveren arasında iş ilişkisi sebebiyle verildiği iddia edilen kambiyo senedinden kaynaklanmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın çözümünde İş Hukukuna ilişkin kuralların uygulanması gerektiğinden İş Mahkemesinin görevli olduğu ve dava dilekçesinin görev yönünden reddi gerektiği düşünülmeden işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 31.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1290, Karar No: 2016/3889, Tarih: 04.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/1290 E.  ,  2016/3889 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasında Akhisar İcra ile Akhisar 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeniyle yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, sıra cetvelinde sıraya itiraza ilişkindir.

Akhisar İcra Mahkemesince, davacının itirazının sıra cetveline şikayet kapsamında değerlendirilemeyeceği ve alacağa da itiraz edildiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Akhisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından ise davacının sıra cetvelinde sırasına itiraz ettiği, alacağın esas ve miktarına itiraz etmediği gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

İcra ve İflas Kanununun 142. maddesine göre sıra cetveline itiraz davaları, kural olarak genel mahkemede görülür; itiraz, sadece sıraya ve icra müdürünün icra hukuku kurallarına uygun davranmadığına ilişkin ise görev icra mahkemesindedir (İİK. m.142/son).

Somut olayda; davacı, kendi alacağı olan motorlu taşıtlar vergisi alacağının 1. sırada yer alması gerektiği halde 2. sırada yer aldığını belirterek ... 2. İcra Müdürlüğünün 24.03.2015 tarihli .../... E. sayılı sıra cetveli kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir. Davacının sadece alacağının sırasına ilişkin itirazda bulunduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın Akhisar İcra Mahkemesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Akhisar İcra Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04.04.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/33302, Karar No: 2024/9209, Tarih: 26.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/33302 E.  ,  2024/9209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2381 E., 2019/1107 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın temyizin kapsamını oluşturduğu ve bu kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2018 tarih ve 2017/682 Esas, 2018/172 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat hükmü kurulmuştur.

2. (1) nolu bölümde belirtilen karara yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 30.04.2019 tarih ve 2018/2381 Esas, 2019/1107 Karar sayılı kararıyla, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm kaldırılarak, sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 7080 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve cezanın 24 eşit taksitte tahsiline, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna ve eksik inceleme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, facebook isimli sosyal paylaşım sitesinde, katılana yönelik hakaret niteliğinde ifadeler içeren yorumlar yazdığından bahisle açılan kamu davasına ilişkin, sanık savunması, katılan vekili beyanı, paylaşımlara dair çıktılar ve tüm dosya kapsamıyla İlk Derece Mahkemesince, Bolu Belediye Başkanı olan katılanın, topluma mal olmuş kişilerden olması nedeniyle ağır şok edici sarsıcı eleştirilere katlanma yükümlülüğünün bulunduğu ve ifadelerin ağır eleştiri olarak değerlendirilmesi gerektiği kabul olunup, sanık hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince sanığın, 27.03.2014 tarihli paylaşımın altına yaptığı yorumun katılanı incitecek ve küçük düşürecek nitelikte olması nedeniyle sanığa atılı suçun unsurları itibarıyla oluştuğu kabul edilerek, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince sanığın, 27.03.2014 tarihli paylaşımın altına yaptığı yorumun katılanı incitecek ve küçük düşürecek nitelikte olması nedeniyle sanığa atılı suçun unsurları itibarıyla oluştuğu kabul edilerek, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede;

1. Dairemizce de benimsenen, Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin ..., haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin ..., ... ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

2. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, ..., ... ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

3. Öncelikle belirtilmelidir ki, sanığın sözlerindeki ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, bu ifadelerin, Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

4. İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.