muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4015, Karar No: 2011/4822, Tarih: 03.10.2011

Hal böyle olunca, dava dilekçesinde özgülenen ve keşif sonucunda bilirkişi raporunda A harfi ile belirlenen 21082 m2’lik dava konusu yerin 1980 tarihli hava fotoğraflarından imar ve ihyasının tamamlanmadığı bu tarihten itibaren Hazine adına ihdas yoluyla kaydın oluştuğu 26.7.1990 tarihine kadar davacı lehine TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddesindeki koşulların gerçekleşmediği saptanmıştır. Kabule göre ise son karara konu edilen ve hakkında harcı yatırılarak yöntemine uygun bir biçimde dava açılmayan bilirkişi raporunda C ve D harfleriyle belirlenen yerlerin dava konusu yerler olmadığı anlaşılmakla bu yerler için kabul kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan tüm bu nedenlerle davalı Toplu Konut İdaresi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 3064,00 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 03.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8353, Karar No: 2019/3212, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/8353 E.  ,  2019/3212 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/23665, Karar No: 2011/4016, Tarih: 21.03.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/23665 E.  ,  2011/4016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 140.maddesinde; "Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar" hükmü yer almaktadır.

Somut olayda taşınmaz üzerine haciz konulmuş olup, henüz satış işlemlerine başlanmadan taşınmazın kamulaştırıldığı ve kamulaştırma bedelinin icra dosyasına gönderildiği görülmektedir. Bu durumda birden fazla haciz alacaklısı bulunması nedeniyle sıra cetvelinin yapılması gerekir. O halde icra mahkemesince şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile red kararı verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1724, Karar No: 2020/4168, Tarih: 09.12.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/1724 E.  ,  2020/4168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (İcra Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayet davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, borçluya ait taşınmazın satıldığını, düzenlenen sıra cetvelinde müvekkilinin ipotek alacağının eksik gösterildiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini eksik ödenen tutarın müvekkilinin alacaklı olduğu dosyaya ödenmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, icra müdürlüğünce şikayetçi bankadan ipotek alacağının miktarının sorulduğunu şikayetçi banka tarafından bildirilen bedelin esas alındığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemenin 20.01.2015 tarihli ve 2013/110E., 2015/5 K.sayılı ilamı ile mahkemenin görevsizliğine dair kararının şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30.12.2015 tarih ve 2015/3472 E., 2015/8636 K. sayılı ilamı ile şikayetçinin talebinin alacağının icra müdürlüğünce eksik hesaplandığı olup bu talep sıra cetveline karşı itiraz değil, şikayet niteliğinde olduğundan mahkemece, davanın esasına girilerek karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu alınan bilirkişi ek raporunda şikayetçinin takip dosyasına ödenmesi gereken meblağın 16.09.2013 tarihi itibariyle 154.208,03 TL olduğu, sonraki alınan 2. raporda da şikayetçinin ipotekten kaynaklanan alacağının eksik hesaplanmış olduğu ve bu sebeple de sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olmadığı gerekçesiyle şikayetin kabulüne ve sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

Haciz yoluyla takiplerde sıra cetveli, alacağın İİK'nın 138. maddesi uyarınca satış tarihindeki ulaştığı miktar dikkate alınarak düzenlenir. Diğer bir anlatımla, haciz konulan bir malın satış tutarı, haciz tarihindeki alacak ile satış tarihine kadar hesaplanacak fer'ileriyle takip masraflarını tazmin eder. Satış tarihi itibari ile bedeli paylaşıma konu ipotekli taşınmazın ihale tarihindeki ana para, ferileri ve takip masraflarından oluşan toplam alacak miktarının belirlenmesi gerekir.

Sıra cetveline yönelik şikayetlerde icra mahkemesi, önüne gelen şikayetleri sonuçlandırmak ve icra müdürüne bu yönde talimat vermekle görevli olup, gerekçede yeni sıra cetvelinin hangi ilkelere göre düzenleneceğini belirlemesi, diğer bir anlatımla alacaklıların ne miktar için hangi sıralarda yer alması gerektiğini saptaması, cetvelin hukuka uygun olmayan kısımlarını göstermesi, bu çerçevede işlem yapılması için icra müdürüne talimat vermesi (İİK'nın 17/1. md.) gerekir.

Sıra cetveline yönelik şikayetlerde icra mahkemesi, önüne gelen şikayetleri sonuçlandırmak ve icra müdürüne bu yönde talimat vermekle görevli olup, gerekçede yeni sıra cetvelinin hangi ilkelere göre düzenleneceğini belirlemesi, diğer bir anlatımla alacaklıların ne miktar için hangi sıralarda yer alması gerektiğini saptaması, cetvelin hukuka uygun olmayan kısımlarını göstermesi, bu çerçevede işlem yapılması için icra müdürüne talimat vermesi (İİK'nın 17/1. md.) gerekir.

Somut olayda iki ayrı bilirkişi raporu alınmış ve bunlardan ilk raporda ve ek raporda yukarıda belirtilen ilkelere uymayan farklı miktarlarda hesaplamalar yapılmış

ikinci raporda ise yukarıdaki ilkelere değinilmiş hesaplama yapılmamıştır. Mahkemece bu raporlardan hangisine itibar edildiği belirtilmeksizin, uyuşmazlığı ortada bırakacak şekilde her halükarda sıra cetvelinin hatalı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne dair karar oluşturulması usul ve yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayet olunan yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8360, Karar No: 2018/8801, Tarih: 20.09.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/8360 E.  ,  2018/8801 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki menfi tespit- çek iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalılara ait işyerini eczane olarak kiraladığını, tadilata başladığını, 30.000 TL nakit, 30.000TL bedelli de teminat çeki verdiğini, bu sürede işyerinin eczane olarak ruhsat alamayacağının anlaşıldığını, davalının iskan almada sorun çıkmayacağını beyan ettiğini, sağlık müdürlüğünün iskan olmadığı için işyerine ruhsat verilmeyeceğini beyan ettiğini, bu sürede çekin bankaya ibra edildiğini ve karşılıksız yazıldığını, sözleşmenin davalı kusurundan ifa edilemediğini, davalıya borçlu olmadığını ileri sürerek, çekin iptali ve davalılara borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar; davalı ...' ın sözleşmede taraf olmadığını, davacının bilerek taşınmazı kiraladığını, belediyenin yapı izni olmadığını bildirdikten sonra sözleşmenin imzalandığını, çekin kira borcuna mahsuben alındığını, kira bedellerinin ödenmediğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; ifa imkansızlığı bulunduğu ve davaya konu çekin teminat çeki olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kiralananın tahliye edildiğinin (kiracının kiralananı iade borcunu yerine getirdiğinin) kabul edilebilmesi için, kiralananın fiilen boşaltılması yeterli değildir. Anahtarın da kiralayana teslim edilmesi gerekir. Kiracının bildirdiği tahliye tarihinin kiralayan tarafından kabul edilmemesi; başka bir ifadeyle, tahliye tarihinin taraflar arasında çekişmeli olması halinde; kiralananın fiilen boşaltıldığını ve anahtarın teslim edildiğini, böylece kira ilişkisinin kendisince ileri sürülen tarihte hukuken sona erdirildiğini kanıtlama yükümlülüğü, kiracıya aittir. Kiracı, kiralananı kendisinin ileri sürdüğü tarihte tahliye ettiğini ispatlayamazsa, kiralayanın bildirdiği tahliye tarihine itibar olunmalıdır.

....

....

Anahtarın kiralayana teslimi, hukuki işlemin içerisinde yer alan bir maddi vakıa olmakla birlikte, sözleşmenin feshine yönelik bir hukuki sonuç doğurduğundan, bunun ne şekilde ispat edileceği hususu, yıllık kira bedelinin tutarı esas alınmak suretiyle, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 200 ve 201.maddeleri çerçevesinde değerlendirilmelidir. Eş söyleyişle, yıllık kira bedelinin tutarı senetle ispat sınırının üzerindeyse ve kiralayanın açık muvafakati yoksa bu yön kiracı tarafından ancak yazılı delille ispatlanabilir; tanık dinlenemez. Kiralayan anahtarı almaktan kaçınırsa, kiracının yapması gereken, mahkemeden bu yolda tevdi mahalli tayinini isteyip, tayin edilecek yere anahtarı teslim etmek ve durumu kiralayana bildirmektir. Kiracının kiralananı iade borcu, ancak bu şekilde, durumun kiralayana bildirildiği tarihte son bulur. Aksi takdirde, kiracının, kira parasını ödemek de dahil olmak üzere, sözleşmeden kaynaklanan yükümlülükleri devam eder.

Somut olayda; taraflar arasında imzalanan 15.08.2013 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede davaya konu 31.12.2013 keşide tarihli ve 30.000 TL bedelli çeke dair hüküm bulunmamaktadır. Davacı kiracı 13.01.2014 tarihinde keşide ettiği ihtarname ile kiralananın iskanı olmadığı gerekçesiyle sözleşmeyi feshetmiş, davalı kiraya veren de 31.01.2014 tarihli cevap ihtarnamesinde sözleşmenin feshini kabul ettiğini ancak kusurlu olmadıklarını beyan ettiği anlaşılmıştır.

Davalı kiraya veren çekin kira borcuna mahsuben alındığını kabul etmekle, Mahkemece davacı kiracının tahliye tarihine kadar kira borcunun devam edeceği, davalı kiraya verenin 31.01.2014 tarihli cevap ihtarnamesi ile kiracının sözleşmeyi feshetmesini kabul ettiği ve temyiz dilekçesinde de davacının fesih tarihine kadar kira borcunun hesaplanması gerektiği şeklindeki beyanları dikkate alınarak sonucuna göre davacının kira borcu hesaplanarak, çek bedelinden düşülüp kalan miktar için bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2011/31590, Karar No: 2013/28036, Tarih: 04.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/31590 E.  ,  2013/28036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ (BEYOĞLU 2.İŞ)

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, maaş alacağı, yıllık izin ücreti ile prim alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirkette yönetim kurulu üyesi ve genel müdür olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin, ücret ve pirim alacağının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının danışman olarak şirkete hizmet verdiğini, boşalan yönetim kurulu üyesi yerine yine hizmet akdi ile değil vekalet ilişkisi ile çalışmaya devam ettirildiğini, davacı çalışan olmadığı için kendisine bir ücret ödenmediğini, sigorta primlerinin ödenmediğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davasında kısmen haklı olduğu, kıdem, ihbar tazminatı, ücret ve yıllık ücretli izin alacağı taleplerinin yerinde olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

Kanunun 2 nci maddesinde bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişi işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işveren olarak tanımlanmıştır. İşçi ve işveren sıfatları aynı kişide birleşemez.

Yasanın 8 inci maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

İş sözleşmesini eser ve vekâlet sözleşmelerinden ayıran en önemli ölçüt bağımlılık ilişkisidir. Her üç sözleşmede, iş görme edimini yerine getirenin iş görülen kişiye (işveren-eser sahibi veya temsil edilen) karşı ekonomik bağımlılığı vardır.

İş sözleşmesini eser ve vekâlet sözleşmelerinden ayıran en önemli ölçüt bağımlılık ilişkisidir. Her üç sözleşmede, iş görme edimini yerine getirenin iş görülen kişiye (işveren-eser sahibi veya temsil edilen) karşı ekonomik bağımlılığı vardır.

İş sözleşmesini belirleyen ölçüt hukukî-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukukî bağımlılık işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki talimatlara uyma yükümlülüğünü içerir. İşçi edimini işverenin karar ve talimatları çerçevesinde yerine getirir. İşçinin işverene karşı kişisel bağımlılığı ön plana çıkmaktadır. İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini, işçinin işverenin talimatlarına göre hareket etmesi ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. İşin işverene ait işyerinde görülmesi, malzemenin işveren tarafından sağlanması, iş görenin işin görülme tarzı bakımından iş sahibinden talimat alması, işin iş sahibi veya bir yardımcısı tarafından kontrol edilmesi, işçinin bir sermaye koymadan ve kendine ait bir organizasyonu olmadan faaliyet göstermesi, ücretin ödenme şekli, kişisel bağımlılığın tespitinde dikkate alınacak yardımcı olgulardır. Bu belirtilerin hiçbiri tek başına kesin ölçüt teşkil etmez. İşçinin işverenin belirlediği koşullarda çalışırken kendi yaratıcı gücünü kullanması ve işverenin isteği doğrultusunda işin yapılması için serbest hareket etmesi bağımlılık ilişkisini ortadan kaldırmaz. Çalışanın işyerinde kullanılan üretim araçlarına sahip olup olmaması, kâr ve zarara katılıp katılmaması, karar verme özgürlüğüne sahip bulunup bulunmaması bağımlılık unsuru açısından önemlidir.

İş sözleşmesinde işçi işveren için belirli veya belirsiz süreli olarak çalışır. Vekâlet sözleşmesinde ise vekil kural olarak uzmanlığı bakımından iş sahibinin talimatları ile bağlı değildir. İş sözleşmesinin varlığı ücretin ödenmesini gerektirir. Oysa vekâlet için ücret zorunlu bir öğe değildir. Vekâlet sözleşmesine ilişkin hükümlerde iş sözleşmesinin aksine sosyal nitelikte edimlere ve koruma yükümlülüklerine rastlanmaz. Vekil bağımsız olarak iş görür, bu nedenle faaliyetini sürdüreceği zamanı belirlemede kısmen de olsa serbestliğe sahiptir. Bütün zamanını tek bir müvekkile özgülemek zorunda olmayan vekil, farklı kişilerle vekâlet sözleşmeleri yapabilir. Ekonomik olarak tek bir işverene bağımlı değildir.

Tüzel kişilerde yönetim hakkı ile emir ve talimat verme yetkisi organlarını oluşturan kişiler aracılığıyla kullanılır. Tüzel kişiler yönünden tüzel kişinin kendisi soyut işveren, tüzel kişinin organını oluşturan kişiler ise somut işveren sıfatını haizdir.

Ticaret şirketleriyle tüzel kişilerde somut işveren sıfatını taşıyan organ bir kurul olabileceği gibi tek başına bir kişiye verilen yetki çerçevesinde gerçek kişinin de organ sıfatını kazanması mümkündür.

Tüzel kişilerde yönetim hakkı ile emir ve talimat verme yetkisi organlarını oluşturan kişiler aracılığıyla kullanılır. Tüzel kişiler yönünden tüzel kişinin kendisi soyut işveren, tüzel kişinin organını oluşturan kişiler ise somut işveren sıfatını haizdir.

Ticaret şirketleriyle tüzel kişilerde somut işveren sıfatını taşıyan organ bir kurul olabileceği gibi tek başına bir kişiye verilen yetki çerçevesinde gerçek kişinin de organ sıfatını kazanması mümkündür.

Limitet, hisseli komandit ve kolektif şirketlerde yönetim yetkisi şirket ortaklarından birine bırakıldığında, bu kişi müdür sıfatıyla kişi-organ sayılır. Türk Ticaret Kanununun 319 uncu maddesine göre, anonim şirketler yönünden yönetim ve temsil yetkisinin yönetim kurulu üyelerine bırakılması halinde, bu kişi veya kişiler kişi-organ sıfatını kazanır. Şirketi temsil ve yönetime yetkili kişi-organ sıfatını taşıyan kişiler işveren konumunda bulunduklarından işçi sayılmazlar.

İş Kanununa tabi genel müdür olarak çalışanların aynı zamanda yönetim kurulu üyesi olmaları halinde kişi-organ statüsünü taşıyıp taşımadıklarının araştırılması gerekir. Genel müdürün organ sıfatını kazanmaksızın yönetim kurulu üyesi olması halinde, “genel müdürlük görevi” sebebiyle iş ilişkisinin devam ettiği sonucuna varılmalıdır. Buna karşın şirketi temsil ve ilzama yetkili kişi-organ sıfatı kazanılmışsa, işçi ve işveren sıfatı aynı kişide birleşemeyeceğinden iş ilişkisinin bulunmadığı kabul edilmelidir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

Somut olayd, davacı, davalı şirkette yönetim kurulu üyesi genel müdür konumunda bulunmuş olup, yukarıdaki ilke kararında da açıklandığı üzere taraflar arasında vekalet ilişkisi mevcuttur. Bu nedenle davacının 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında işçi sıfatını taşımadığından uyuşmazlığa bakmakla görevli mahkeme Ticarat Mahkemesi olacağından, Mahkemece bu husus düşünülmeden görevsizlik kararı yerine yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11692, Karar No: 2023/914, Tarih: 22.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/11692 E.  ,  2023/914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Anadolu 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2016/180 Esas, 2016/429 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 28.11.2020 tarihli ve 2016/310223 sayılı, bilinçli taksirin koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle bozma görüşünü bildiren Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1- Kusur durumuna,

2- Ceza miktarına,

3- Bilinçli taksirin koşullarının oluşmadığına,

ilişkindir.

B. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

1-Takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna,

2-Diğer temyiz sebeplerine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. ... Anadolu 8. Asliye Ceza Mahkemesi gerekçesi; "Sanığın samimi ikrarında da belirttiği gibi olay günü saat 23:00-24:00 sıralarında iki adet bira içerek morali bozuk olduğu halde çalıştığı şirkete ait araçla . Mahallesi .Bulvarında seyrederken saat 01:10 sıralarında karşıdan karşıya geçmekte olan yaya ...'e çarparak ölümüne sebebiyet verdiği,saat 03:08 sıralarında trafik ekipleri tarafından yapılan alkol muayenesinde 0.54 promil alkollü olduğunun tespit edildiği olayda sanığın Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Trafik İhtisas Dairesinin raporunda da belirtildiği gibi özensiz ve nizamlara aykırı hareket ederek aracını kullanırken yola gereken dikkati vermeyerek mahal şartlarının üzerinde bir hızla seyrini sürdürüp yaya geçidi bilgi levhasına yakın bir mesafeden yola giren yayaya mevcut hızı ile önlemsiz vaziyette çarparak ölümüne sebebiyet vermesi nedeniyle asli kusurlu olduğundan bilinçli taksirle olaya sebebiyet verdiğinin oluş ve kabulü ile eylemine uyan TCK'nın 85/1,22/3. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki hüküm fıkrası tesis edilmiştir." şeklindedir.