muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/29876, Karar No: 2019/3980, Tarih: 26.03.2019

Bilindiği üzere, hukuk düzenince korunan kişisel değerlerin tamamı kişilik hakkının konusunu oluşturur. Kişisel değerler, insanın insan oluşu nedeniyle sahip olduğu vücut, sağlık, yaşam gibi bedensel bütünlüğe bağlı değerler ile ruhsal bütünlük, faaliyet özgürlüğü gibi ruhsal değerleri kapsar.

Maddi ve manevi tazminat istemlerinin bağlı olduğu zamanaşımı süreleri ise 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 72. (mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 60.) maddesinde özel olarak düzenlenmiştir.

Tazminat ilişkisinden doğan talepler de hukuki nitelikleri itibariyle bir alacak hakkı olmakla birlikte, kanun koyucu bunları tabi oldukları zamanaşımı süresi yönünden, alacak haklarına ilişkin zamanaşımı süresini düzenleyen TBK'nın 146 ve devamı hükümlerinden ayırmıştır. Ancak, bu ayırma yalnız süreler ve bunların başlangıç anı yönünden olup, zamanaşımının durması, kesilmesi gibi konularda genel hükümler uygulanır (Eren, F.; Borçlar Hukuk Genel Hükümler, ... 2017, s.852).

TBK'nın 72/1. maddesinde "Tazminat istemi, zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak iki yılın ve her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak on yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrar. Ancak, tazminat ceza kanunlarının daha uzun bir zamanaşımı öngördüğü cezayı gerektiren bir fiilden doğmuşsa, bu zamanaşımı uygulanır." denilerek mülga 818 sayılı BK'nın 60. maddesinde olduğu gibi üç türlü zamanaşımı süresi öngörülmüştür.

Görüleceği üzere, kanunda düzenlenen bu üç çeşit zamanaşımı süresi, sübjektif/nispi nitelikteki iki yıllık "kısa zamanaşımı süresi", objektif /mutlak nitelikteki on yıllık "uzun zamanaşımı süresi" ile olağanüstü nitelikteki "ceza zamanaşımı süresi"dir. Mülga BK'da zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten itibaren bir yıl olarak düzenlenen kısa süreli zamanaşımı, yeni TBK'da iki yıl olarak hüküm altına alınmıştır.

Haksız eylemden kaynaklanan tazminat davalarında, özel kanunlarda başka bir zamanaşımı süresi tayin edilmiş olmadıkça uygulanacak olan zamanaşımı süreleri bu süreler olup, bunlar hem maddi hem de manevi tazminat istemi ile açılan davalar hakkında uygulanır.

TBK'nın 72/1. (BK'nın 60/1.) maddesi, özellikle zamanaşımının başlangıç anını belirleyen bir düzenlemedir. Bu düzenlemeye göre tazminat istemi, zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten itibaren iki yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrar. Burada, uygulamada "kısa süreli zamanaşımı" olarak adlandırılan süre söz konusu olup, sürenin başlangıcı sübjektif bir koşula bağlanmıştır. Çünkü, sürenin başlaması zarar görenin zararı ve tazminat sorumlusu kişiyi öğrenmesi gibi sübjektif bir koşulun gerçekleşmesi ile mümkündür.

Mutlak nitelikteki "uzun süreli zamanaşımı"nın başlangıç tarihi ise zarar verici eylemin gerçekleştiği tarihtir. Buna göre, tazminat istemi her halde eylemin gerçekleştiği tarihten itibaren on yılın geçmesi ile zamanaşımına uğrar. Burada on yıllık sürenin başlangıç anı, zarar verici eylemin gerçekleştiği tarih gibi objektif bir koşula bağlanmıştır. Bu noktada kısa zamanaşımı süresi ile uzun/mutlak zamanaşımı süresi arasındaki ilişkiye de değinmek gerekir. Olağan zamanaşımı süresi iki yıllık olan kısa zamanaşımı süresidir. Diğer bir anlatımla iki yıllık zamanaşımı süresi on yıllık süre ile sınırlıdır. Zarar ve zararın sorumlusu olan kişi öğrenildiği takdirde davanın kısa zamanaşımı süresi içerisinde açılması gerekir. Zarar veren eylemin işlenmesinden itibaren on yıl geçtikten sonra zarar ve zararı veren kişi öğrenilmiş olsa bile tazminat istemi, zamanaşımı def'î ile karşılaştığında reddedilir.

TBK'nın 72/1. (BK'nın 60/2.) maddesinde düzenlenen üçüncü süre ise "ceza zamanaşımı süresi"dir. Zarara neden olan eylem, aynı zamanda ceza kanunları uyarınca suç teşkil eden bir eylem oluşturuyor ve bu eylem için ceza kanunlarının öngördüğü zamanaşımı süresi daha uzun bir süre ise bu takdirde uygulanacak olan zamanaşımı süresi, o suçun bağlı olduğu ceza zamanaşımı süresidir. Ceza zamanaşımı süresinin başlangıç anı da zarar verici eylemin gerçekleştiği tarihtir.

Somut olaya gelindiğinde, zarar verici eylem 12.04.2005 tarihinde gerçekleşmiş, tazminat istemine konu bu dava mutlak zamanaşımı süresi olan on yıllık süre dolmadan 10.10.2012 tarihinde açılmıştır. İlk derece yargılama makamınca yukarıda da gösterildiği üzere, haksız eylemin gerçekleştiği 12/04/2005 tarihinde yürürlükte olan Mülga 765 sayılı TCK'nun 459/2 maddesinde öngörülen suça ilişkin cezanın üst sınırı dikkate alındığında, aynı kanunun 102/4 maddesi gereğince ceza davası zamanaşımı süresinin 5 yıl olduğu, bu durumda haksız eylemin gerçekleştiği tarihten itibaren 5 yıllık dava zamanaşımı süresinin 12/04/2010 tarihinde dolduğu, bu davanın ise zamanaşımı süresi geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; 765 sayılı TCK'nin 102/4 ve 104/2 maddesi gereğince haksız eyleme konu yaralama suçunun tabi olduğu 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımı süresinin dolmadığı düşünülmeden davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle hükmün temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4071, Karar No: 2013/5168, Tarih: 20.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/4071 E.  ,  2013/5168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Urla İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Borçlu Urla Belediye Başkanlığı'nın, İzmir Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü nezdinde bulunan vergi, resim ve harç mahiyetindeki alacaklarının haczedilemeyeceğini ileri sürerek, bu konudaki 89/1 haciz ihbarnamesinin iptaline karar verilmesi istemi ile icra mahkemesine  başvurduğu anlaşılmaktadır.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde ise; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

Somut olayda, 89/1 haciz ihbarnamesi ile haczedilen ve icra dosyasına gönderilmesi istenen,  borçlunun  İzmir Su ve Kanlizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü nezdinde doğmuş alacağının niteliği ve kaynağının mahkemece yöntemince araştırılarak, haczi kabil olup olmadığının tespitinden sonra oluşacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken mahkemece  bu hususta  araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/02/2013 günündeoybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1361, Karar No: 2006/1511, Tarih: 13.02.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/1361 E.  ,  2006/1511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalılardan Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca incelenmesi yapılabilmesi için;

1) ... Köyü 126 ada 4, 5, 6, 10, 11 ve 12 numaralı parsellerin kadastro tutanak örneklerinin kesinleşme şerhli olarak Kadastro Müdürlüğünden istenmesi, davalı iseler dava dosyaları aslının, kadastro tespitlerine esas alınan dayanak tapu ve vergi kayıtlarının ilgili yerlerden ilk oluşumundan itibaren tüm gittileri ile birlikte istenmesi,

2) Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen ... ve orman bilirkişilerine verilerek keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, komşu 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 ve 13 numaralı parseller de memleket haritası üzerinde gösterilerek ve güneydeki ... krokide dava konusu parsellere bitişik olarak gösterildiği halde, önceki iade kararı üzerine alınan ek raporda memleket haritasında bitişik gösterilmediğinden bu hususa da dikkat edilerek birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu ... parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri müşterek imzalı rapor kendilerinden alınarak dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 13/02/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2140, Karar No: 2020/6275, Tarih: 14.12.2020

**16. Ceza Dairesi         2020/2140 E.  ,  2020/6275 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.07.2019 tarih

ve 2018/355 - 2019/391 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca hükmedilen hapis cezasına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Hükmedilen cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından sanığın duruşmalı inceleme isteminin CMK’nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütüne üye olma suçu temadi eden suçlardan olup yakalanma ile temadi kesileceğinden gerekçeli karar başlıklarında suç tarihinin temadinin kesildiği yakalanma tarihi olan “23.04.2018” yerine "24.04.2018" olarak yazılması maddi hata kabul edilmiş, sanığın bizzat duruşmaya getirilmesi yerine SEGBİS sistemi ile savunmasının alınmasına ilişkin olarak, sanık ve müdafiinin yargılama sırasında SEGBİS yoluyla savunma yapmaya itiraz etmemeleri karşısında bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinde CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11993, Karar No: 2008/5826, Tarih: 15.04.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/11993 E.  ,  2008/5826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...... ve Kundura Tic. ve San. A.Ş. ile davalı ... aralarındaki istihkak davası hakkında. İstanbul 5.İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 05/04/2007 gün ve 1783/298 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

İncelenmesine gerek duyulan Karaca Çanta ve Kundura Tic. ve San. A.Ş ile Karaca Ayakkabı Çanta ve Deri San. A.Ş.'nin kuruluşundan itibaren tüm ortak ve adreslerini gösterir kayıtların ilgili Ticaret Sicil Müdürlüğün'den istenilip, eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14411, Karar No: 2023/7120, Tarih: 20.11.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/14411 E.  ,  2023/7120 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2022/4211 D. İş

ŞİKÂYETÇİ : ...

ŞÜPHELİLER : ..., ...

SUÇLAR : Mala zarar verme, kişilerin huzur ve sükûnunu bozma, kasten yaralama

İNCELEME KONUSU KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın süre yönünden reddi

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.04.2023 tarihli ve 2023/32709 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Her ne kadar merci Bakırköy 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 30/06/2022 tarihli kararında yer ... "..KYOK 'nın 16.05.2022 tarihinde tebliğ edildiği halde itirazın 15 günlük yasal süreden sonra 03.06.2022 tarihinde yapıldığı (her ne kadar elektronik yolla tebligatta muhataba elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır" hükmü mevcut ise de; bu tebligatın alıcı tarafından açılmadığı hallerde 5. gün ulaşmış kabul edileceği, yoksa tebligatın alıcı tarafından açılmasına rağmen 5. günün beklenmeyeceği... Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 2020/1187 es. 2020/4264 Kr ) süresinde yapılmayan...." şeklinde gerekçe itirazın süre yönünden reddine karar verilmiş ise de;

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 24/03/2022 tarihli ve 2021/43108 esas, 2022/8379 karar sayılı ilamında, ". CGK'nun 11/11/2021 tarih, 2020/1-435 esas ve 2021/548 sayılı kararında da "7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesinde muhatabın elektronik tebligatı tebellüğ etmiş sayılacağı tarihe ilişkin olarak “Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır.” açık hükmü gözetildiğinde elektronik tebligatta tebellüğ tarihinin elektronik tebligatın muhatabın elektronik posta hesabına ulaştığı veya okunduğu tarih değil, tebligatın muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonu olduğu" açıkça belirtilmiştir." şeklinde yer ... açıklamalar ile 19/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesinde yer ... "Tebligata elverişli bir elektronik adres vererek bu adrese tebligat yapılmasını isteyen kişiye, elektronik yolla tebligat yapılabilir. Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır. Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar yönetmelikle belirlenir.” hükümleri dikkate alındığında, somut incelemeye konu dosyada, elektronik yolla müşteki adına 16/05/2022 tarihinde yapılan tebliğin 5 gün sonra 22/05/2022 tarihinde tebliğ yapılmış sayılması gerektiği ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 173/1. maddesinde yer ... “Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.” şeklindeki düzenlemeler uyarınca, müştekinin 03/06/2022 tarihinde sunduğu dilekçesinin yasal süresinde olduğu kabul edilerek, itirazın esastan incelenmesi yerine yazılı şekilde usulden reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre, Bakırköy 4. Sulh Ceza Hakimliğince, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 21.04.2022 tarihli kovuşturmaya yer olmadığı kararının şikâyetçiye 16.05.2022 tarihinde elektronik tebligat yoluyla tebliğ işleminin yapıldığı, şikâyetçinin bu karara karşı 15 günlük yasal süresinden sonra 03.06.2022 tarihinde itiraz ettiğinden bahisle süre yönünden itirazın reddine karar verildiği, ancak 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesinde; "...Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır...” şeklindeki emredici düzenleme uyarınca ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12.10.2021 tarihli ve 2020/358 Esas, 2021/462 Karar sayılı, Dairemizin 25.10.2022 tarihli ve 2022/9915 Esas, 2022/17539 Karar sayılı ve Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 25.09.2018 tarihli ve 2018/4120 Esas, 2018/6993 Karar sayılı ilâmlarında da belirtildiği üzere, elektronik tebligatta tebellüğ tarihinin elektronik tebligatın muhatabın elektronik posta hesabına ulaştığı veya okunduğu tarih olmayıp, tebligatın muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonu olduğu, somut olayda elektronik yolla şikâyetçiye 16.05.2022 tarihinde yapılan tebliğin 5 gün sonra 21.05.2022 tarihinde tebliğ yapılmış sayılması gerektiği, bu itibarla 03.06.2022 tarihli itiraz isteminin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 173/1. maddesinde yer ... “Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca süresinde yapıldığı gözetilmeden, itirazın esastan incelenmesi yerine, yazılı şekilde süreden reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Bakırköy 4. Sulh Ceza Hâkimliğinden kesin olarak verilen 30.06.2022 tarihli ve 2022/4211 Değişik İş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun'un 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, dava dosyasının itiraz merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3903, Karar No: 2019/6622, Tarih: 30.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/3903 E.  ,  2019/6622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında TCK’nın 157/1, 52/2-4, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın araç satışı konusunda gazeteye verdiği ilan üzerine kendisiyle irtibata geçen katılanın sanıkla yaptıkları görüşmeler neticesinde, belediyede kiralık araçları devredeceği hususunda katılanı ikna ederek, katılanın aracını vekaletle üçüncü bir kişiye satıp menfaat temin ettiği somut olayda, sanığın kendisini firma sahibi olarak tanıttığı, görüşmelerin de sanığın kendisine ait olduğunu ifade ettiği araç kiralamayla ilgili işyerinde gerçekleştiği ve duruşmada sanığın firmasının bulunduğunu beyan ettiği, protokol ve araç kiralama sözleşmelerine ... Medikal Ltd. Şti. kaşesini kullanıp, şirketin adı geçen yetkilisi sıfatıyla imza attığı, ayrıca sanığın ... unvanlı şirketin yetkilisi olduğuna dair noterde düzenlenmiş imza sirküleri örneğinin de dosyada mevcudiyeti nazara alındığında, sanığın şirket sahibi sıfatıyla katılandan haksız menfaat temin etmesi şeklinde gerçekleştiği anlaşılan eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 158/1-h maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 30.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7021, Karar No: 2017/5773, Tarih: 26.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/7021 E.  ,  2017/5773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/11/2014 gün ve 2013/54-2014/1014 sayılı kararı bozan Daire’nin 18/02/2016 gün ve 2015/6093-2016/1699 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davacının ... olarak bilinen sigarayı bırakma merkezinin franchise sahibi ... medikal ve güzellik hizmetleri-...'tan ... Bölgesi franchise hakkını aldığını, kendisine verilen yetki ile davalıya ... ... franchise hakkını verdiğini, sözleşme hükümlerine göre gerekli cihazların davalıya teslim edildiğini ve işin kurulumu için hizmet verildiğini, cihaz ve hizmet bedeli karşılığında kesilen faturaların davalıya imza karşılığı tebliğ edildiğini, sözleşmeye göre davalının müvekkiline 35.000,00 TL ödeme yapacağını, sözleşmenin teminatı olarak 35.000,00 TL bedelli senet alındığını, davalının taahhüt ettiği ödemeleri zamanında yapmaması nedeni ile senede dayalı takip yapıldığını, davalının itirazı üzerine takibin durduğunu, açılan itirazın iptali davasının gider avansı yatırılmaması nedeniyle usulden reddedildiğini ileri sürerek, 35.000,00 TL alacağın ticari faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve davacının alt franchise sözleşmesi yapma yetkisi bulunmaması nedeniyle sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca herkesin verdiğini geri alabilecek olmasına göre, davalı vekilinin karar düzeltme istemlerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme istemlerinin HUMK 442. maddesi uyarınca REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 4,60 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 26/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.