muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12692, Karar No: 2017/10147, Tarih: 05.12.2017

1.134,48 TL maddi tazminatının 700,00 TL‘ sinin 24/11/2014 dava tarihinden, 434,48 TL‘ sinin ise ıslah tarihi olan 01/02/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılar ... müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine,

2- Davalı ...nin karşı açılan davanın dava konusu olayla herhangi bir ilgisinin bulunmadığı ve kusur izafe edilmediğinden husumet yokluğundan REDDİNE " karar verildiği anlaşılmaktadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 294 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca düzenlenmiştir. HMK'nun 294/3. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Anılan Kanun'un 297/2. maddesine göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Başka bir anlatımla, yargılamanın açık bir şekilde yapılması, tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi esastır. Bu nedenle hükmün açık, anlaşılır, infaz edilebilir şekilde tesis edilmesi ve de en önemlisi sonradan yazılacak gerekçeli kararın, HMK.nun 298/2. maddesi uyarınca tefhim edilen hüküm özetine (kısa karara) uygun olması gerekmektedir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Aksi halde - kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması durumunda - yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine aykırı bir durum yaratılmış, kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına güven sarsılmış olacaktır. Nitekim, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu’nun 10/04/1992 tarih ve 1991/7 E., 1992/4 K. sayılı kararında da kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olmasının bozma nedeni sayılacağı içtihat edilmiştir. Mezkur İçtihadı Birleştirme Kararında; çelişkinin varlığı tesbit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu sebeple bozulması gerektiğine işaret edilmiştir.

Somut olayda; kısa kararda tazminat miktarlarından her üç davalı müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmuşken; gerekçeli kararda davalılardan sadece Teknomega ve Teskon Dizayn'nin sorumlu tutulması ve davalı TPAO aleyhine açılan davanın husumetten reddilmesine ilişkin kararın kısa karar da yer olmadığı ve böylelikle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı anlaşılmıştır. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22863, Karar No: 2022/4037, Tarih: 09.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/22863 E.  ,  2022/4037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 14/12/2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 01/01/2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 289/1. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık zamanaşımının, suç tarihi olan 20/09/2007 gününden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 09/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6371, Karar No: 2019/18291, Tarih: 28.11.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/6371 E.  ,  2019/18291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nın 34, 230, 232 ve 289. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eyleminin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan sanık hakkında 12/02/2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara atıfta bulunmakla yetinilerek gerekçeden yoksun olarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 28/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21363, Karar No: 2017/24650, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/21363 E.  ,  2017/24650 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7798, Karar No: 2009/10221, Tarih: 05.11.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/7798 E.  ,  2009/10221 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 10.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, İstanbul 14.İcra Müdürlüğünün 2008/10363 sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelini maddi gerçeğe aykırı olduğunu, müvekkilinin alacaklı olduğu dosyada 24.01.2008 tarihinde satışa konu mallara kaydı haciz uyguladığını, müvekkilinin bu haczinin sıra cetveli düzenlenirken gözetilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece paylaşıma konu malların menkul mal olduğu, fiilen yapılamayan hacze değer verilemeyeceği, sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 05.11 .2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21157, Karar No: 2014/5959, Tarih: 14.04.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/21157 E.  ,  2014/5959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Tebligat Kanununun 35. maddesine göre; Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.

Somut olayda ise; gerekçeli karar ile karşı tarafın temyiz dilekçesinin tebliği için davalıya çıkartılan tebligat, adresinden ayrıldığı ve yeni adresinin tesbit edilemediği belirtilerek bila tebliğ iade edilmiş, bunun üzerine davalının adres kayıt sisteminde yerleşim yerinin bulunup bulunmadığı araştırılmadan, eski adresine Tebligat Kanununun 35. maddesi gereğince tebligat yapılmıştır.

Bu nedenle, davalının adres kayıt sisteminde yerleşim yerinin bulunup bulunmadığı araştırılarak; yeni adresinin tesbit edilmesi halinde gerekçeli karar ile karşı tarafın temyiz dilekçesinin bu adrese tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenilmesi, aksi halde ise durumun tutanakla tesbit edilerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9448, Karar No: 2014/1649, Tarih: 27.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/9448 E.  ,  2014/1649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan 1500 TL adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun' a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

1- Hükmün esasını oluşturan ve duruşmada açıklanan kısa kararda, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan temel ceza belirlenirken 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesi gereğince suçun işleniş şekli, suça sürüklenen çocuğun amaç ve saiki, meydana gelen zararın ağırlığı gözönüne alınarak temel ceza 2 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlenerek, 5237 sayılı TCK.nun 31/2 ve 62. maddeleri gereğince yapılan indirimler sonucu sonuç ceza 1 yıl 15 gün hapis cezası olarak belirlendiği halde, gerekçeli kararda suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan aynı gerekçelerle temel cezanın 3 yıl olarak belirlenerek, 5237 sayılı TCK.nun 31/2 ve 62. maddeleri gereğince yapılan indirimler sonucu sonuç ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

2- Hükmün esasını oluşturan ve duruşmada açıklanan kısa kararda, suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan temel ceza belirlenirken suçun 5237 sayılı TCK.nun 116/1. maddesi gereğince suçun işleniş şekli, suça sürüklenen çocuğun amaç ve saiki, meydana gelen zararın ağırlığı gözönüne alınarak temel ceza 6 ay hapis cezası olarak belirlenerek, 5237 sayılı TCK.nun 31/2, 62, 50/3-1-a maddeleri gereğince yapılan indirimler sonucu sonuç ceza 1500 TL adli para cezası olarak belirlendiği halde, gerekçeli kararda suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan aynı gerekçelerle 5237 sayılı TCK.nun 116/2. maddesi gereğince temel cezanın 180 gün adli para cezası olarak belirlenerek, 5237 sayılı TCK.nun 31/2, 62, 50/3-1-a maddeleri gereğince yapılan indirimler sonucu sonuç ceza 1500 TL adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

3-Hükmün esasını oluşturan ve duruşmada açıklanan kısa kararda, suça sürüklenen çocuğun yeterli ekonomik gücünün bulunmaması sebebi ile 2532 sayılı yasanın 13/1. aynı maddeye istinaden 02/03/2007 tarih ve 26450 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan CMK gereğince suça sürüklenen çocuk aleyhinde müdafii ücreti takdirine yer olmadığına karar verildiği halde, gerekçeli kararda tespit edilen 274.00 TL ücreti vekaletin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmesi suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

4-Hükmün esasını oluşturan ve duruşmada açıklanan kısa kararda, 15.00 TL Adli Tıp gideri, 4 tebligat gideri 24.00 TL, posta gideri 6.00 TL olmak üzere toplam 45.00 TL yargılama giderinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verildiği halde, gerekçeli kararda 0,90 TL posta gideri, 3 tebligat gideri 18,00 TL olmak üzere toplam 18,90 TL yargılama giderinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmesi suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 27/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6672, Karar No: 2024/6964, Tarih: 19.12.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/6672 E.  ,  2024/6964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/192 E., 2023/146 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kütahya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/765 E., 2021/17 K.

Taraflar arasındaki muris muvazaası hukuki nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili özetle; davacı ... ile davalı ...'ın muris ...'ın mirasçıları olduğunu, davacının davalı ...'in ablası, davalı ...'in halası olduğunu, murisin ... 2674 ve 2677 parsel sayılı taşınmazları davalı ...'e 22.03.2017 tarihinde, 809 parsel sayılı taşınmazı 07.09.1995 tarihinde davalı ...'e satış ile temlik ettiğini, işlemlerin herkesten habersizce yapılmasının ve satışı gerçekleşen taşınmazlarda murisin vefatına kadar malik gibi davranmasının davacıdan mal kaçırıldığının ispatı olduğunu belirterek davalılar adına kayıtlı olan taşınmazların muris muvazaası nedeniyle tapularının iptali ile miras payları oranında davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili özetle; davacıların iddialarını kabul etmediklerini, davacının hiçbir zaman babası ... ile ilgilenmediğini, aynı köyde oturmasına rağmen arayıp sormadığını, murisin şeker hastalığı nedeniyle ayağının kesildiğini ve davalıların baktığını, maddi ve manevi tüm ihtiyaçlarını karşıladıklarını, tapu senedinde gösterilen satış bedelinin taşınmazın o günkü rayiç bedeli baz alınarak belirlenmiş bir bedel olduğunu, öte yandan gerçek bedel ile satış bedeli arasındaki farkın muvazaaya karine teşkil etmediğini, muvazaanın ayrıca diğer delillerle de ispat olunması gerektiğini, murisin geride kalan mal varlığı gözetildiğinde davacının saklı payının ihlal edilmediğini, davanın kötü niyetle haksız kazanç sağlamaya yönelik olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin tarih ve sayısı yukarıda belirtilen kararı ile; muris ...'ın mirasçılarının ... ve... olduğu, murisin sağlığında oğlu... ve torunu ...'a yönelik mal devri yaptığının sabit olduğu, ekonomik ve sosyal durum araştırmasında taşınmaz satmaya ihtiyacı bulunduğuna dair her hangi bir sebebin bulunmadığı, devredilen taşınmazların değeri ve satış bedelleri arasında fahiş fark bulunduğu, öte yandan gösterilen satış bedellerinin terekeye girdiğinin de ispatlanamadığı, murisin aktifinde taşınır ve taşınmaz malların bulunduğu görülse de dava konusu taşınmazların köy içinde kaldığı ve murisin mal varlığı içinde önemli bir yer edindiği, toplumdaki genel eğilim gereği murisin erkek evladı ve ondan olan torununa kalması iradesi ile davalılar lehine işlem yapmak istediği, tüm mirasçılarını kapsayan, hak ve adaleti gözetir şekilde bir paylaştırma yapmadığı, murisin mallarını davalıya aktarma, bağışlama amacı güttüğü, satışların gerçek iradeyi yansıtmadığı, her ne kadar dava konusu 809 sayılı parsel 07.09.1995 tarihinde ...'a, ... tarafından da ...'a devredilmiş ise de murisin bu taşınmaz yönünden de satmaya ihtiyacı olmadığı, muris ile davalı ... arasındaki işlemin muvazaa nedeniyle sakat olduğu, davalı ...'ın ise muris ile diğer davalı ... arasındaki muvazaalı işlemi bilebilecek kişilerden olduğu ve iyi niyetli 3. kişi olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, davalıların murisin tüm maddi ve manevi ihtiyaçlarını karşıladıklarını, hatta murisin şeker hastalığı nedeniyle ayağının kesildiği dönemde davacının murisle ilgilenmediğini, murisin sağlık sorunlarının olduğu dönemde davalılar tarafından bakılıp ilgilenildiğini, dava konusu olayda öncelikli olarak murisin gerçek iradesinin araştırılması gerektiğini, muris muvazaasından söz edilebilmesi açısından murisin amacının mirasçısından mal kaçırmak olması gerektiğini, murisin diğer mirasçılarından mal kaçırma kastının olmadığını, kastının var olduğu noktasında yeterli delilin dosya içerisinde mevcut olmadığını, davacının iddialarını ispat edemediğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç