muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4299, Karar No: 2023/3419, Tarih: 23.10.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... mirasçıları vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı ... mirasçıları vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin yıllardır ödemek için borcunu hesaplattırmaya çalıştığını, davalının ise müvekkilinin borcuna ilişkin sağlıklı bir bilgi ve belge sunmadığını, yerinde incelemeye giden bilirkişilerin belge ve kayda ulaşamadıklarını, dava dilekçesinde gerçek borcun hesaplanması talebi olduğu halde borcun hesaplanarak bunun ödenmesinin teklif edilmesi gerektiğini, kooperatifin elinde 3 konut olduğu halde maliyet farkı ödenmesi ile verilmesinin düşünülmediğini, boş olan konutlardan birinin müvekkiline tahsisi gerektiği halde davanın tümden reddinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı kooperatif ortağı olan davacıya konut tahsis edilmesi, bu mümkün olmaz ise uğranılan zararların tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3 ncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427 nci ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun geçici 3/2. maddesinin atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanunun 428. maddesi ile 439/2. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen kararın tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kurallarına, kararda belirtilen gerekçelere ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre usul ve kanuna uygun olup ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Davacı mirasçıları vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacı mirasçılarından tahsilatta tekerrüre sebebiyet vermemek kaydıyla müştereken ve müteselsilen alınmasına,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33155, Karar No: 2017/12751, Tarih: 30.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/33155 E.  ,  2017/12751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin, derece ve kademesinin tespiti ile yeni derece ve kademesi dikkate alınarak ilk kadroya geçişinden itibaren toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ücret farkı, yıpranma primi, ilave tediye farkı ve ikramiye farkı alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesince tesis edilmiş bozma ilamına uyma kararı verilerek, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesince tesis edilmiş bozma ilamına uyma kararı verilerek, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-6111 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması İle ... ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ve Diğer Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 166. maddesinin altıncı fıkrasında, “Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” hükmü düzenlenmiştir. Davacının 6111 sayılı Kanun gereği devredildiği Kültür ve Turizm Bakanlığı bu hükme göre, sadece kendi bünyesinde işçiyi çalıştırdığı dönemle sınırlı olmak üzere dava konusu alacaklardan sorumluluğu vardır. Keza, dava dilekçesindeki talep de bu yöndedir. Mahkemece, bozmadan sonra verilen karar da, hüküm altına alınan bir kısım alacaklar bakımından anılan kanun hükmüne aykırı davranılmıştır. Şöyle ki; bozmadan sonraki yargılamada düzenlenen ve hükme esas alınan 30.06.2016 tarihli bilirkişi raporunda yer alan hesaplama tablosunda, Kültür ve Turizm Bakanlığı bünyesinde geçen dönem için ücret farkı 6.613,84 TL, kanuni ilave tediye alacağı farkı 894,92 TL gösterilmiştir. Mahkemece ise, davalı ... aleyhine 7.726,89 TL ücret farkı, 986,59 TL kanuni ilave tediye farkı hüküm altına alınmıştır. Diğer taraftan, yıpranma primi farkı bakımından, ücret farkının yüzde onbeşi tutarının, yıpranma primi olarak belirlendiği, ardından hesaplanan yıpranma priminden yüzde otuz oranında indirim yapılarak sonuç tutardan Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın sorumlu olduğu kabul edilmiştir. Yukarıdaki açıklamaya göre, Kültür ve Turizm Bakanlığı bünyesinde geçen dönem için ücret farkı 6.613,84 TL olmasına göre, bu tutarın yüzde onbeşi 992,08 TL yıpranma primi farkıdır. Kabule göre, yüzde otuz oranında indirim yapıldığında ise ulaşılan sonuç 694,45 TL’dir. Mahkemece, Kültür ve Turizm Bakanlığı aleyhine hüküm altına alınan yıpranma primi farkı ise, 811,32 TL’dir.

Anılan sebeplerle, davalı ... aleyhine, ücret farkı alacağı yönünden 6.613,84 TL hükmedilmesi gerekirken 7.726,89 TL’ye hükmedilmesi; kanuni ilave tediye farkı alacağı yönünden 894,92 TL’ye hükmedilmesi gerekirken 986,59 TL’ye hükmedilmesi; yıpranma primi farkı bakımından 694,45 TL’ye hükmedilmesi gerekirken 811,32 TL’ye hükmedilmesi hatalı olup, bozma nedenidir.

Anılan sebeplerle, davalı ... aleyhine, ücret farkı alacağı yönünden 6.613,84 TL hükmedilmesi gerekirken 7.726,89 TL’ye hükmedilmesi; kanuni ilave tediye farkı alacağı yönünden 894,92 TL’ye hükmedilmesi gerekirken 986,59 TL’ye hükmedilmesi; yıpranma primi farkı bakımından 694,45 TL’ye hükmedilmesi gerekirken 811,32 TL’ye hükmedilmesi hatalı olup, bozma nedenidir.

3-Her bir davalının ayrı ayrı sorumluluğunun belirlenerek hüküm sonucu tesis edilmesine göre, yargılama giderlerinden sorumlu oldukları tutarların da ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken, davalıların yargılama giderlerinden müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmaları bir diğer hatalı yöndür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 30.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7193, Karar No: 2019/11169, Tarih: 11.11.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/7193 E.  ,  2019/11169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile)Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı kadına mahkemece kusur olarak yüklenen güven sarsıcı davranışta bulunduğu vakıasına erkek tarafından dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasında vakıa olarak dayanılmamıştır. Dayanılmayan vakıa kadına kusur olarak yüklenemez. Ayrıca yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı erkeğin, evin eşyalarını boşaltmak suretiyle davalı kadının sokakta kalmasına sebep olduğu anlaşılmaktadır. O halde boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda taraflar eşit kusurludur.

3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir (TMK m. 175). Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere, boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu olup, kadın yararına yoksulluk nafakası koşulları oluştuğu halde, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

4-Davalı kadın cevap dilekçesinde maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmamıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davalı kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 141. maddesinde iddia ve savunmanın hangi aşamaya kadar genişletilebileceği yahut değiştirilebileceği hüküm altına alınmıştır. Taraflar dilekçeler aşaması dışında ancak karşı tarafın "Açık muvafakati" ve "Islah" yolu ile iddia ve savunmalarını genişletip yahut değiştirebileceğine göre (HMK m. 141/1) açık muvafakatin ve ıslahın yokluğu halinde iddia ve savunmalarını genişletip değiştiremeyeceği kanunun emredici hükmüdür. Davacı erkeğin anılan talebe "Açık muvafakatinin” olmadığı konusunda bir duraksama olmadığı gibi davalı kadın tarafından bu konuda usulünce yapılmış bir ıslah da bulunmamaktadır. O halde davalı tarafın bu davada Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 141. maddesinde gösterilen süreden sonra maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2) talep edemeyeceği gözetilerek maddi ve manevi tazminat talepleri hakkında süresinde olmadığından bahisle "Karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilecek yerde yazılı olduğu üzere kesin hüküm oluşturacak şekilde talebinin reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2., 3. ve 4. bentlerde açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.11.2019 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2022/38924, Karar No: 2025/3672, Tarih: 11.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/38924 E.  ,  2025/3672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2739 E. - 2019/1145 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/117 E. - 2019/178 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık müdafinin 7188 sayılı ysada öngörülen süre içerisinde 28.10.2019 tarihinde gerekçeli temyiz dilekçesi sunduğu gözetilmekle tebliğnamedeki, sanığın gerekçesiz temyiz dilekçesine yönelik temyiz talebinin reddini talep eden görüşe iştirak edilmemiştir.

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası A.Ş.'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği, silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmayan ancak, örgüt liderinin çağrı dönemlerine denk gelen dönemlerde Bank Asyada bankacılık işlemlerini yapan kişinin işlem yaptığı tarihlerde bu bankanın iltisaklı olduğu yapının silahlı terör örgütü olduğunu bilerek, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve örgüte yardım etmek kastıyla para yatırması veya yatırım işlemleri yapmasının ispatı halinde bunun örgüte yardım suçunu oluşturabileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1147, Karar No: 2019/993, Tarih: 19.02.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/1147 E.  ,  2019/993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalı şirketin ... Üniversitesi Ziraat Fakültesinden 28.01.2013 tarihinden itibaren aralarındaki sözleşmeye istinaden ürün almaya başladığını, 11 adet faturaya ilişkin borcunu ödemediğini, bir adet faturanın ise kısmen ödendiğini, ödenmeyen faturaların tahsili için davalı firma aleyhine ilamsız takip başlattıklarını, davalının itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiş, duruşmadaki beyanında faturalarda imzalarının bulunmadığını, faturaların gerçeğe aykırı olduğunu, davacı ile aralarındaki francaise sözleşmesi konusunda anlaşmazlık yaşadıklarını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, taraflar arasındaki ürün satış sözleşmesinin 3. maddesinde sözleşmenin süresinin bir yıl olduğu, 5.maddesinde davalının ürün fiyatlarını ve kar tespitini davacı ile birlikte belirleyeceğinin, 7. maddesinde davalının davacıya aylık satış hasılatının 20.000,00 TL sini geçen kısmının %5'ini imtiyaz bedeli olarak ödeyeceğinin, 12. maddesinde davalının davacı idare tarafından tutulan rapor ve ihtarnamelerin ihtilaf halinde delil niteliği taşıdığını kabul ettiği, davalının borcu olmadığına ilişkin belge sunmadığı,defter ve belgelerini sunmaktan kaçındığı, davalının faturalarda imzasının bulunmadığı itirazının geçerli olmayıp 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230'ncu maddesi borçlunun faturada imzasının bulunmasının zorunlu unsurlar arasında yer almadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava fatura bedelinin tahsili için başlatılan takibe karşı vaki itirazın iptaline ilişkindir. Satış sözleşmesinde satıma konu malı alıcıya teslim ettiğini satıcı ispatlamakla yükümlüdür. Dosya içeriğinden ambar çıkış fişleri adı altında teslim alan imzalarının bulunduğu görülmektedir. Mahkemece imza sahiplerinin isimlerinin tespiti ile öncelikle davalı çalışanı olup olmadıklarının davalıdan sorulması inkar halinde ilgili mercilerden araştırma yapılması, imzaların inkarı halinde ise bu kişilerin imza örneklerinin alınarak bilirkişi incelemesi yaptırılıp varılacak uygun sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulü yoluna gidilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 19/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14711, Karar No: 2013/11496, Tarih: 03.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/14711 E.  ,  2013/11496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 23.06.2011 tarih ve ... sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının ... markasının 35 ve 41. sınıflarda tescilli olduğunu, davalının markasını markasal olarak kullanmadığını, ayrıca davalının markası olan “...” ibaresinin güzellik anlamına gelip, fuarcılık ve kozmetik sektöründe bir çok firma tarafından bütün dünyada kullanılan genel bir ifade olduğunu, 556 sayılı KHK’nın 7/d fıkrası uyarınca marka olarak tescil edilmesinin mümkün olmadığını, müvekkilinin markasının davalının markasından farklı olup ayırtedicilik kazandığını, yerli ve yabancı tüm sektörde tanınıp bilinir halde olduğunu ileri sürerek, davalı adına tescilli ... markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı adına tescilli 09.06.2000 gün ve 2000/17022 sayılı markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, fer'i nitelikteki ilân isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.