muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/19675, Karar No: 2010/24804, Tarih: 26.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/19675 E.  ,  2010/24804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aksaray İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/06/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 170/4.maddesi uyarınca; icra mahkemesi, itirazın kabulüne karar vermesi halinde, senedi takibe koymada kötüniyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde alacaklıyı senede dayanan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder. Somut olayda para cezasının hazineye irat kaydına karar verilmesi yerine davalıdan alınıp davacı borçluya verilmesine hükmedilmesi isabetsiz olup, mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekir ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Aksaray İcra Mahkemesinin 02.06.2010 tarih ve 2008/174 E. 2010/163 K.sayılı kararının hüküm bölümünde yer alan "...ve %10 oranında para cezasının" ibaresinin hükümden çıkarılmasına, "takip konusu alacağın %10'u oranında para cezasının hazineye irat kaydına" ibaresinin aynı paragraf sonuna eklenmesine, hükmün düzeltilen bu şekliyle İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, 26.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5315, Karar No: 2023/6553, Tarih: 20.11.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/5315 E.  ,  2023/6553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/126 E., 2021/237 K.

DAVA TARİHİ : 19.04.2011

KARAR DÜZELTME

Taraflar arasındaki davadan dolayı İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.06.2021 tarihli ve 2021/126 Esas - 2021/237 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan Dairenin 04.07.2023 tarihli ve 2021/9117 Esas - 2023/3906 Karar sayılı kararının düzeltilmesi, süresinde davalılar (Bir kısım) (davalı ... Taşıyan hariç) tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Karar düzeltme dilekçesinde ileri sürülen hususlar 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi gereğince uygulanması gereken HUMK'nın 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymadığından davalılar (Bir kısım) (davalı ... Taşıyan hariç) karar düzeltme isteklerinin REDDİNE,

Davalılar (Bir kısım) (davalı ... Taşıyan hariç) HUMK'nın 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Kanun uyarınca takdiren 1.470,00 TL para cezası alınmasına, karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 20.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3409, Karar No: 2010/9620, Tarih: 04.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3409 E.  ,  2010/9620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.06.2008 tarih ve 2006/207-2008/171 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 13.11.2003 tarihinde 2003/03566 nolu çoklu tasarım talebinde bulunduğunu, davalı şirket tarafından tasarımların yeni ve ayırt edici olmadığı ve kendisine ait 2001/2504 ve 2001/1721 nolu tasarımlar gerekçe gösterilerek itiraz edildiğini, YİDK’nun itirazı kabul ederek 1, 2, 3 ve 4 nolu tasarımlar yönünden itirazı kabul ettiğini, ancak müvekkiline ait tasarımların yeni ve ayırtedici olduğunu ileri sürerek, YİDK'nun 23.05.2005 tarih ve 2005/T-237 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, davacının tasarımlarının, müvekkiline ait 2001/2504 ve 2001/1721 nolu tasarımlar ile aynı ve ayırtedilemeyecek kadar benzer olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait tasarımlardan 2003/3566-1 nolu tasarımın yeni ve ayırtedici olmadığı, davalının 2001/2504 nolu tasarımı ile benzer olduğu, farklılıklarının küçük ayrıntılar düzeyinde kaldığı, 3 ve 4 nolu tasarımların ürünün başka bir ürüne mekanik olarak monte edilebilmesi için zorunlu biçim ve boyutlarda bulunduğu, 554 sayılı KHK’nın 10. maddesi uyarınca koruma koşullarını taşımadığı, 2 nolu tasarımın davalıya ait 2001/2504 nolu tasarım ile yapılan kıyaslamasında bilgilenmiş kullanıcıda yarattığı genel izlenim açısından belirgin bir farklılığının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile YİDK’nun 23.05.2005 tarih ve 2005/T-237 sayılı kararının 2003/3566-2 nolu tasarım yönünden iptaline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı TPE ve davalı şirket yönünden yapılan temyiz incelemesine gelince dava, TPE YİDK’nun kararının iptali istemine ilişkindir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı TPE ve davalı şirket yönünden yapılan temyiz incelemesine gelince dava, TPE YİDK’nun kararının iptali istemine ilişkindir.

Tasarım hukuku görünüm hukukudur. Tasarım “görünümdür”. Bu, bir ürünün veya ürün parçasının, ürün üzerindeki süslemenin çizgilerinin, renklerinin, dokunun, malzemenin, esnekliğin ve bunun gibi insan duygularıyla algılanabilen unsur ve özelliklerin; bunların tamamının veya bir kısmının bileşiminin ya da takımının görünümüdür ( Ünal TEKİNALP, Fikri Mülkiyet Hukuku, 4. Bası, sayfa 610). Tasarım hukuku görünüm hukuku olduğu için görünmeyen hususlar şartları bulunduğu taktirde patent veya faydalı model korumasının konusunu oluşturabilir.

554 Sayılı KHK’nin 6. maddesi uyarınca, bir tasarımın tescil edilebilmesi için, tasarımın aynısının başvuru veya rüçhan tarihinden önce dünyanın herhangi bir yerinde kamuya sunulmamış olması, bir başka deyişle mutlak yenilik koşulu kabul edilmiştir. Mutlak yenilikten söz edilebilmesi için de tasarım tescil başvurusu yapılan ürünün görünümünün dünyanın herhangi bir yerinde kamuya sunulan tasarımlardan yararlanma ve benzetme serbestisi ilkesi sınırları içinde kalmak kaydıyla küçük ayrıntıların ötesinde farklı özelliklere sahip olması gerekli ve yeterlidir.

554 Sayılı KHK’nin 7. maddesinde düzenlenen tasarımın ayırt edicilik unsuru ise yeni olan bir tasarımı ortak özelliklerinin dışında ve bilgilenmiş kullanıcı gözüyle kıyaslanan diğer tasarımlardan farklı kılan ve böylece yeni olan bir tasarıma aynı KHK’nin 11. maddesi ile sağlanan hukuki korumanın da kapsamını belirleyen özelliktir.

Dava konusu uyuşmazlıkta, bilirkişi görüşüne başvurulmuş ise de hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu tasarımların davalı şirkete ait 2001/ 02504 nolu tasarımı ile yapılan karşılaştırması sonucu 2 nolu tasarımın bilgilenmiş kullanıcıda yarattığı genel izlenim açısından belirgin bir farklılığının bulunduğu gerekçesiyle 2 nolu tasarım yönünden YİDK kararının iptaline karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda uygulanan karşılaştırma metodu yukarıda açıklanan ilkeler karşısında olaya uygun düşmemektedir.

Bu itibarla, 554 Sayılı KHK ile mutlak yenilik kriteri benimsendiğinden, bu yönün mahkemece re’sen dikkate alınarak, tarafların bildirdikleri delillerle birlikte anılan KHK’nin 5 ila 10. maddeleri hükümleri göz önüne alınmak suretiyle konusunda uzman olan bilirkişi heyetinden yeni bir rapor alınmak suretiyle sonucuna göre karar verilmek gerekirken sadece davalı şirkete ait tasarımla yapılan karşılaştırmaya dayalı olan rapora itibar edilerek 2 nolu tasarım yönünden YİDK kararının iptaline karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı TPE vekili ve davalı şirket vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan davalılar yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davalılara iadesine, 04.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19604, Karar No: 2006/22765, Tarih: 01.12.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/19604 E.  ,  2006/22765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

5277 Sayılı 2005 Yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e maddesindeki faiz oranı genel bütçeye dahil dairelerle katma bütçeli idarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanır. (HGK.nun 01.12.2004 tarih ve 2004/12-667 E. sayılı kararı) Ancak, 5277 Sayılı 2005 Yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e maddesi de 5335 Sayılı Yasa ile iptal edilmiş ve iptal hükmü 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise 01.01.2005 ile 30.04.2005 tarihleri arasında faiz oranının %12 yerine %38 oranı üzerinden hesaplama yapıldığı görülmektedir. Bu durumda eksik incelemeye dayalı dayalı rapora itibar edilerek sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 01.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22951, Karar No: 2014/1516, Tarih: 23.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/22951 E.  ,  2014/1516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kilis 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2013/315-2013/508

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor değer biçme yöntemi bakımından yasa hükümlerine uygundur.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin binde 1'ini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/197, Karar No: 2011/2155, Tarih: 11.03.2011

**17. Hukuk Dairesi         2011/197 E.  ,  2011/2155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfusta baba adının düzeltilmesine ilişkin davada Konya 4.Asliye Hukuk ve Konya 2.Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davacıların murisi olan annelerinin nüfusta baba adının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Konya 4.Asliye Hukuk Mahkemesince, dava konusu uyuşmazlığın nesebe ilişkin olması ve Aile Mahkemesinin görevine girdiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Konya 2.Aile Mahkemesi ise, davanın nüfusta baba adının düzeltilmesine yönelik olduğunu ve TMK'nun 282 ve devamı maddeleri uyarınca soybağı kurulması ile ilgisi bulunmadığını bildirerek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Dava ile davacıların murisi olan anneleri ...'in nüfus kayıtlarında “Açık” olarak yazılan baba adının ... olarak düzeltilmesine ilişkindir.

Nüfusta baba adı düzeltilmesi istenen Sebahat'ın nüfusta baba adı mevcut değildir. ...'in babasının ... olduğuna ve buna yönelik nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin talep babalığın tespiti niteliğindedir. Bu durumda uyuşmazlığın Konya 2. Aile Mahkemesince görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Konya 2.Aile Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3827, Karar No: 2013/6046, Tarih: 11.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/3827 E.  ,  2013/6046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içerisindeki belgelerin incelenmesinde mahkeme kararının sadece davacı vekili tarafından temyiz edildiği, Dairenin geri çevirme kararı sonrasında dosya içerisine davalı ... 'nın mahkeme kararının bozulması istemli temyiz dilekçesinin sunulduğu ancak ilgiliden temyiz harcının alınmadan dosyanın gönderildiği anlaşılmıştır.

Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8188, Karar No: 2019/1053, Tarih: 20.02.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/8188 E.  ,  2019/1053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat (ayrı ayrı)

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılana ait eczanede ortak olarak çalıştığı, sanığın ecza depolarından alınan ilaçları satarak karşılığında kim olduğu tespit edilemeyen ... tarafından düzenlenmiş gibi tanzim tarihi olmayan 725.000 TL bedelli adi senetleri katılana verdiği, bu bedellerin ödenmemesi üzerine yine borçlusu kendisi olacak şekilde tanzim tarihi ve lehtarı olmayan 5 adet adi senet düzenleyerek verdiği ve bedelini ödemediği, bu suretle sanığın özel belgede sahtecilik ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda;

1- Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan beraat hükmünün incelenmesinde;

Sanığa atılı özel belgede sahtecilik suçunun TCK’nın 207/1. maddesi kapsamında kanunun gerektirdiği cezalarının türleri ve üst sınırları itibariyle tabi olduğu TCK’nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının, sanığın 22/07/2010 tarihli sorgu tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2- Sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan beraat hükmünün incelenmesinde;

Gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, suça konu borçlusu ‘...’ gözüken bonoların ön yüzlerindeki yazı ve rakamların sanığın eli ürünü olup olmadığına ilişkin bilirkişi incelemesi yaptırılması ayrıca katılan’ın oğlu olduğu belirtilen ve eczanede sanıkla birlikte çalıştığı anlaşılan ’ın tanık sıfatı ile dinlenilmesinden sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat hükmü verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11239, Karar No: 2022/11985, Tarih: 21.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/11239 E.  ,  2022/11985 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Uyulmasına kararı verilen Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 25/03/2019 tarih 2015/15593 esas ve 2019/1848 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan CMK'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Somut olayda sanık hakkında dava konusu suç, uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı; zira suç tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın 139. maddesinin 4. fıkrasına göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği;

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile sanığın mahkeme huzurunda ikrarına dayandırılmıştır. CMK'nın 217. maddesine göre sanıklara atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan delile dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir.

1-Bozmaya uyularak, gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulduğu, müzekkere cevabının gizli ibareli zarf ile gönderildiği ve mahkeme kasasına konulduğunun 12/11/2019 tarihli tutanak ile belirlendiği anlaşılmakla, gizli soruşturmacı olarak görevlendirilen kişilerin adli kolluk görevlileri olup olmadığına ilişkin belgenin Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde dosyada bulundurulmasının zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

2- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3-Üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan uyuşturucu maddenin TCK'nın 54/4. maddesi gereğince müsaderesi yerine TCK'nın 54. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi,

4-İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı tarafından alınan tanık numunelerin de müsadere edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 21/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5865, Karar No: 2021/10066, Tarih: 10.06.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/5865 E.  ,  2021/10066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde aşçı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini, ayrıca feshin sendikal nedenle yapıldığını ileri sürerek sendikal tazminat, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının sendikal sebeplerle işten çıkartılması halinde sadece işe iade davası açabileceğini, ayrıca iş sözleşmesinin ... Şubesine yapılan görevlendirmeyi kabul etmemek suretiyle davacı tarafından feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti: