muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3383, Karar No: 2024/8479, Tarih: 25.06.2024

2.Örgüt liderinin talimatı ile Bank Asyada hesap açmadığına

3. İşlemlerin rutin bankacılık işlemi olduğuna,

4. Temyiz dilekçelerinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek duruşmalı yapılan yargılama sonucunda, İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılarak, sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay 16. Ceza Dairesinin (kapatılan) İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında ve Dairemizin müstakar ilamlarında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın savunmaları ve Bank Asyadaki hesap hareketlerine dair kayıtlar, Bilirkişi Raporu ve sair deliller birlikte değerlendirildiğinde, örgüte yardım kastı ile hareket ettiğine yönelik savunmalarının aksini ispat eden, cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın, atılı suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 11.12.2019 tarihli ve 2018/3259 Esas, 2019/1490 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep 7. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6596, Karar No: 2007/8599, Tarih: 30.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/6596 E.  ,  2007/8599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sarıkaya İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklılar vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

4833 sayılı 2003 yılı Bütçe Kanununun 51/t maddesiyle 5020 sayılı 2004 yılı Bütçe Kanununun 49/o ve 2005 yılı Bütçe Kanununun 37/e maddelerindeki faiz oranları genel bütçeye bağlı dairelerle, katma bütçeli idarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanır (HGK. 1.12.2004 T. ve 2004/12 E.667 sayılı kararı.)

İcra Mahkemesinin gerekçesinde yeralan açıklamadan faiz hesabının Bütçe Kanunlarında öngörülen oranlar esas alınarak yapıldığı görülmektedir. İcra takibinin dayanağı ilamın tarafları incelendiğinde işlemiş faizin belirlenmesinde Bütçe Kanunlarında yeralan faiz oranlarının uygulanması mümkün bulunmamaktadır.

Bu durumda mahkemece ilamda öngörülen 31.1.2002 tarihinden başlamak üzere işlemiş faizin kademeli olarak ve 3095 sayılı kanunun 1. maddesinde yazılı kurallara göre hesaplanması ve takipten sonra işleyecek faizin de yine kademeli olarak ve icra müdürlüğünce hesaplanması gerektiğine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 30/04/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21098, Karar No: 2016/416, Tarih: 20.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/21098 E.  ,  2016/416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Vezirköprü 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2015

NUMARASI : 2014/676-2015/445

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21546, Karar No: 2015/18755, Tarih: 20.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/21546 E.  ,  2015/18755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düzce İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/07/2014

NUMARASI : 2012/444-2014/721

Davacı, S.. A..'nın 2009/2-2010/6 tarihleri arasında her ay için mesai saatleri yarım gün olduğunun tespitiyle bu çalışmaları 30 güne tamamlatılarak tahakkuk edilecek borçları, buna ilişkin faiz ve para cezalarının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davacının davalı Kurum'un ek prim ve hizmet belgesi düzenlenmesine yönelik işleminin iptali ile bu işleme istinaden tahakkuk edilecek olan borçlar ile buna ilişkin faiz ve idari para cezalarının iptali gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile “davacı firmada çalışan S.. A..'nın 2009/2. ayından başlayarak 2010/6. aya kadar devam eden çalışmalarının her ay için mesai saatleri içinde yarım gün olduğunun tespitine, davalı Kurum'un bu çalışma sürelerini 30 güne tamamlatma ve buna göre prim ödetme isteğinin usul ve yasaya aykırı olduğu ve tahakkuk edilecek borçları ile buna ilişkin faiz ve idari para cezalarının iptaline”, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacıya ait 33969 sicil sayılı işyerinden sigortalı S.. A.. adına 2009/2-2010/6. ayları arasında 30 günün altında çalışma bildirildiği ve eksik gün bildirim formlarının Kurum'a verildiği, Kurumca 506 sayılı Yasa'nın 79. maddesine göre sigortalıların 30 günden çalıştığını açıklayıcı belgelerin Kurum'a verilmemesi nedeniyle 2009/2-2010/6. aylar için Ek prim ve hizmet belgesi düzenlenmesinin istendiği anlaşılmakta olup davanın sigortalı S.. A..'nın hak alanını doğrudan ilgilendirdiği açıktır. Bu nedenle S.. A..'nın taraf haline getirilip, usulüne uygun taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 19/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21146, Karar No: 2013/30812, Tarih: 01.10.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/21146 E.  ,  2013/30812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 16/04/2013 tarih, 2013/5896-14453 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe karşı, borçlunun, çekte aval veren durumunda olduğundan çek tazminatından sorumlu olmayacağını belirterek çek tazminatı yönünden takibin iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, itirazın kabulüne ve çek tazminatı ile fer'ileri yönünden takibin iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.

6102 sayılı TTK.nun 783/3.maddesine göre, muhatap nezdinde karşılığı kısmen veya tamamen bulunmayan bir çek düzenleyen kişi, çekin karşılıksız kalan bedelinin yüzde onunu ödemekle yükümlü olduktan başka, hamilin bu yüzden uğradığı zararı da tazmin eder. Madde hükmünden de anlaşılacağı üzere karşılıksız çıkan çeki düzenleyen kişi çek tazminatından sorumludur.

Aynı kanunun 818/1.maddesi göndermesi ile çekler hakkında da uygulanması gereken 701.maddenin üçüncü ve dördüncü fıkrasında da, muhatabın veya düzenleyenin imzaları hariç olmak üzere, poliçenin yüzüne atılan her imza aval şerhi sayılır.

Kimin için verildiği belirtilmemişse aval, düzenleyici için verilmiş sayılır.

6102 sayılı TTK.nun 702/1.maddesi gereğince, aval veren kişi, kimin için taahhüt altına girmişse aynen onun gibi sorumlu olur.

Somut olayda, itiraz eden borçlunun, takibe konu çekte kimin için verildiği belirtilmediğinden, çeki düzenleyen şirket lehine aval verdiği görülmektedir.

Türk Ticaret Kanunundaki yukarıda açıklanan düzenlemeler dikkate alındığında, çeki düzenleyen lehine aval veren, aynen onun gibi sorumlu olduğundan, aval verenin çek tazminatından da sorumlu olduğunun kabulü gerekir.

O halde, mahkemece, itirazın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekirken Dairemizce onandığı anlaşıldığından alacaklının karar düzeltme isteminin kabulüne karar verilmiştir.

SONUÇ  : Alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü Dairemizin 16/04/2013 tarih ve 2013/5896 E-14453 K.sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2183, Karar No: 2017/8644, Tarih: 25.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/2183 E.  ,  2017/8644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... İletişim ... ve Danışmanlık .... Ltd. Şti. aleyhine 15/05/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17/11/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalının sahibi olduğu "..." isimli internet sitesinin 11/05/2015 tarihli yayınında "... o köşe yazarına fena yüklendi: Hala bekliyorum anıracak" başlıklı haberde, habere dayanak gösterilen asıl konuşma metninde adı geçmediği halde, Türk lirasından altı sıfır atılması halinde haberde yazılan eylemi gerçekleştirecek köşe yazarı olarak müvekkilinin adının yazıldığını, davalının tamamen gerçek dışı bir haberi, ... fikirlerini beyan ederek yayınladığını, haberin asılsız ve hukuka aykırı olduğunu ve davacının kişilik haklarına saldırı içerdiğini belirterek, oluşan manevi zararının davalıdan tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı; davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; konuşmanın orjinalinde herhangi bir şekilde davacı ismi yer almamasına rağmen haber kaleme alınırken konuşmada kastedilen kişinin davacı olduğuna adı soyadı da yazılarak haberde yer verildiği, haberin bu hali ile davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

... Hakları Sözleşmesinin 10. maddesi ile ilgili olarak ... Hakları Mahkemesinin bir çok kararında da vurgulandığı üzere; ifade özgürlüğü demokratik bir toplumun asli temellerinden olup, toplumun ilerlemesinin ve her bireyin kendini geliştirmesinin temel koşullarından birisini oluşturur. Basın özgürlüğü bağlamında, gazetecilerin kanıtlayamayacağı söylenti ve iddiaların yayınlanması yönünden ise ... Hakları Mahkemesi doğruluk koşulunu makul olmayan, hatta olanaksız bir talep olarak değerlendirip, basının sadece bütünüyle kanıtlanmış olguları yayınlama zorunluluğu ile karşı karşıya bırakılması halinde hemen hemen hiç bir şeyin yayınlanamayacağı, bunun da basın özgürlüğüne zarar vereceği yönündedir. (... ve ...; ve diğerleri ... kararları)

Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesi hükmüne göre kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilirse de dosyadaki bilgi ve belgelerden; davalı tarafından yapılan yayının medya dünyasında uzun süredir dile getirilen iddialara yönelik olduğu, davacıyı aşağılama ve küçültme kastının bulunmadığı, davacının da ... Gazetesi'ndeki 01/03/2013 tarihli köşe yazısında, konuşmalarda kastedilen kişinin kendisi olduğuna dair ifadelere yer verdiği anlaşılmaktadır. Davalı yayın kuruluşu da bu yazıdan esinlenerek yayın yapmıştır. Şu halde, yayının güncel ve görünür gerçekliğe uygun olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, olayın gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekecek şekilde aktarıldığı da gözetilerek davacının kişilik haklarına saldırı bulunmadığı sonucuna varılıp istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7179, Karar No: 2009/8305, Tarih: 16.09.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/7179 E.  ,  2009/8305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra HukukMahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendI, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Dava sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

İcra Mahkemesince yerinde olmayan şikâyetin reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Harçlar Kanunu’nun 2 nci maddesi uyarınca davanın açılması, anılan maddede atıf yapılan (1) sayılı tarifeye göre gerekli harçların yatırılmasına bağlıdır. Dosyanın incelenmesinde davanın açılması sırasında yatırılması gereken harçların yatırılmadığı görülmüştür. Yasanın 32 nci maddesindeki düzenleme gözden kaçırılarak yargılamaya devamla hüküm oluşturulması doğru görülmemiştir.

2- Mahkeme kararlarının gerekçeli olacağı ve ne şekilde yazılacağı gerek Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrasında ve gerek Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 388 inci maddesinde belirtilmiştir. Delillerin tartışılmaması ve yasal gerekçe gösterilmemesi suretiyle yazılan kararda anılan hükümlere uyarlık bulunmamaktadır.

3- Davacı üç adet sıra cetveline itiraz etmiş iken, Buca Belediye Başkanlığından gönderilen paranın dağıtımına ilişkin sıra cetvelinin dosyada bulunmadığı hususu gözden kaçırılarak, eksik inceleme ile karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 16.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3691, Karar No: 2006/6446, Tarih: 13.07.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/3691 E.  ,  2006/6446 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; 10 gün disiplin hapsi ile cezalandırılmasına dair TEKİRDAĞ İcra Ceza Mahkemesinden verilen 22/12/2005 gün ve 2144 esas 2631 karar sayılı kararını havi dosya tetkik olundu.

CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 24.05.2006 gün ve 22033 sayılı yazılı emirlerine müsteniden ihbar ve evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 05.06.2006 gün ve 2006/120220 sayılı tebliğnamesi ile dairemize gönderilmekle incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede; tüm dosya kapsamına göre, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 337. maddesindeki yaptırım, disiplin hapsi olarak belirlenmiş ise de aynı tarihte yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5349 sayılı Kanun’la değişik 7. maddesi 1. fıkrasında, “Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7. maddesi nazara alındığında, 5252 sayılı kanunun 7. maddesi 1. fıkrasındaki hükmün sanık lehine olduğu cihetle, sanık hakkında idari para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde disiplin hapsine karar verilmesinde isabet görülmediği belirtilerek anılan hükmün 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumuna işaret edilmiştir.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden Tekirdağ İcra Ceza Mahkemesinin 2005/2144 esas 2005/2631 karar sayılı kararının BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMY 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ...’ın 5349 sayılı yasa ile değişik 5252 sayılı yasanın 7., 5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddeleri dikkate alınarak 10 gün karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığa verilen cezanın günlüğü takdiren 20,00 YTL’den hesaplanarak, sonuç olarak sanığın 200,00 YTL idari para cezasıyla cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 13.07.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13459, Karar No: 2014/18319, Tarih: 25.11.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/13459 E.  ,  2014/18319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2011/247-2014/10

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR

Dava, ecrimisil isteğine ilişkin olup, mahkemece kısa kararda davanın kısmen kabulü ile 6.776,27 TL hüküm altına alınmış, davacının talebi üzerine önce 27.11.2014 tarihli maddi hatanın düzeltilmesi kararı ile hükmedilen ecrimisil miktarı 40.657,64 TL olarak değiştirilmiş, ardından yine düzeltme yapılarak karardaki “kısmen kabul, kısmen red” ibaresi çıkartılıp yerine “davanın kabulü” ibaresinin eklenmesine karar verilmiş, öte yandan gerekçeli kararda ise davanın kısmen kabul, kısmen reddi ile 6.776,27 TL nin dönemler itibariyle tahsiline hükmedilmiştir.

Bilindiği ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun ( HMK'nın) 297. maddesinin (2). fıkrasında düzenlendiği üzere; hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği, aynı yasanın 298.maddesinin (2). fıkrasında da, gerekçeli kararın, tefhim edilen hükme aykırı olamayacağı belirtilmiştir.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 304. maddesi hükmü uyarınca tashih ile ancak, hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ edilmiş ise hakim tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Kanun maddesinde açıkça ifade edildiği üzere tashih kararı ancak açık yazı ve hesap hataları için başka bir deyişle maddi hata niteliğinde olup hükmü değiştirmeyen hatalar için öngörülmüştür.

Somut olayda, kısa kararda hükmedilen 6.776,27 TL , taraflara tebliğ edilen maddi hatanın düzeltilmesi kararı ile 40.657,64 TL olarak düzeltilmiştir. Bu husus tashih kararı ile düzeltilebilecek açık hata niteliğinde olmayıp hükmün değiştirilmesi niteliğinde olduğu kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; maddi hatanın düzeltilmesi adı altında verilen kararların ortadan kaldırılmasına ve 10.04.1992 gün 1992/7 E., 1992/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.