muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/430, Karar No: 2024/293, Tarih: 09.10.2024

Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Dekanlığının 25.11.2013 tarihli yazısına göre; katılanın şikâyet dilekçesi üzerine yapılan inceleme neticesinde sanık hakkında soruşturma açılmasına gerek görülmediğine karar verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan aşamalarda; olay günü sanığın görev yaptığı polikliniğe annesiyle birlikte gittiklerini, şikâyetlerini söyledikten sonra sanığın ayak bileklerinden başlayıp diz kapaklarına kadar olan kısmı pantolon üzerinden elle muayene ettiğini, 15 dakika sonra sporcu masajı yapacağını söylemesi üzerine odadan çıktıklarını, 15 dakika sonra içeri girdiklerinde sanığın "Muayene yapacağım, dışarıda bulunmanız gerekiyor." diyerek annesini dışarı çıkardığını, muayene sedyesine yattıktan sonra sanığın pantolonu üzerinden ayak bileklerinden beline kadar muayene ettiğini, kasık bölgesi ile vajen bölgesine dokunduğunu, bu aşamada hem parmak ve hem de iğne ile muayene yaptığını, bu muayeneler sırasında bacaklarında his kaybı olduğunu söylediğini, sanığın iğneyi kendisine gösterip "Bu kadar giriyor, hissetmiyor musun?" diye sorduğunda hissetmediğini söylediğini, bunun üzerine pantolon çıkarılarak duyu muayenesi yapılması gerektiğinin sanık tarafından söylenmesi üzerine pantolununu dizlerine kadar indirdiğini, sanığın da parmaklarıyla kasıklarına kadar elle muayene yaptığını, bu aşamada külodunun üzerinde bulunduğunu, sanığın da vajenin üst kısmına dokunup "Bunu hissediyor musun?" diye sorduğunu, bu soruya panikle "Bacaklarımla aynı oranda hissediyorum." dediğini, sanığın "Daha fazla hissetmen gerekiyor." diyerek göbeğinden başlayıp göğüslerine kadar elleriyle muayane yapıp göğüslerinin birleştiği noktaya dokunduğunu ve anal tonus muayenesi yapılması gerektiğini belirtip nasıl yapıldığını anlattığını, kendisinin de bu muayene şeklini kabul etmesi üzerine arkası dönük vaziyette külodunu çıkarttığını, sanığın parmağını makat bölgesinden sokup sıkmasını istediğini, bu hareketi yaptığında doktorun yavaş sıktığını söylediğini, sırtındaki kılları gören doktorun spina bifida hastalığından şüphelendiğini söyleyip "Omuriliğinde eğrilik var." dediğini, oturur vaziyete geçtiği aşamada sanığın ağda yapıp yapmadığını sorduğunu, bu soruya ailesinde genetik kıllanma olduğunu söyleyerek cevap verdiğini, sedyeden ineceği sırada sanığın elinden tutup sol bacak iç tarafına dokunduğunu ve bunu okşama şeklinde yaptığını, sanığın gözlerinin içine baktığını ve ellerinin titrediğini, tacize uğradığını düşünerek sanığa "Siz beni gerçekten muayene ettiğinize emin misiniz?" diye sorduğunu, sanıktan şikâyetçi olduğunu,

12.09.2013 tarihinde kollukta farklı olarak; sedyeden ineceği sırada sanığın elinden tutup sağ elini sağ bacağının üzerine koyup hafif sıktığını,

12.09.2013 tarihinde kollukta farklı olarak; sedyeden ineceği sırada sanığın elinden tutup sağ elini sağ bacağının üzerine koyup hafif sıktığını,

Tanık ... aşamalarda; olay günü Gazi Üniversitesi Beyin Cerrahi Bölümüne katılanın bel ve sırt ağrısı şikâyetleriyle başvurduklarını, sanığın yakınmalarını dinledikten sonra katılanı sedyeye yatırıp bacaklarını toplayıp bırakmasını istediğini, sanığın kendisini odadan çıkarttığını, 10-15 dakika sonra katılanın poliklinikten çıktığını ve MR sırası almak için alt kata indikleri sırada kendisine "Anne muayene falan değil, ben tacize uğradım." dediğini,

Tanık .... Mahkemede; Gazi Üniversitesi Beyin Cerrahi Bölümünde görevli olduğunu, sanığın aynı hastanede çalışan asistanı olduğunu, şikâyete konu muayene aşamasını görmediğini, hastalarda spina bifida adlı hastalıktan şüphenilmesi durumunda anal tonus muayenesi yapılması gerektiğini, bunun sakral liflerin fonksiyonunda kayıp olup olmadığını anlamak için yapıldığını, bu rahatsızlıkla ilgili olarak özel bir durum yoksa muayenenin vajinanın üst ve alt noktasında dudakların birleşme yerinde değil kasıklara dokunma şeklinde yapıldığını, spina bifida hastalığının omurilikle ilgili olup vücuttaki kıllanmanın bu hastalığın belirtisi olduğunu, fiziki muayene sonrası MR çekilip çekilmeyeceğine karar verileceğini,

Beyan etmişlerdir.

Beyan etmişlerdir.

Sanık aşamalarda; suç tarihinde Gazi Üniversitesi Beyin Cerrahi Bölümünde araştırma görevlisi olarak çalıştığını, katılanın annesiyle birlikte muayeneye geldiğini, katılanın şikâyetlerini dinledikten sonra beden eğitimi öğretmeni olması nedeniyle spordan kaynaklı yakınmalarının olabileceğini söylediğini, hocaları tarafından kendisine öğretilen şekilde siyatik sinir muayenesi yapması gerektiğini, ancak kendi biriminde gama ışını tedavisi gören beyin tümörlü hastalarla da ilgilenmesi nedeniyle 15 dakika dışarıda beklemelerini rica ettiğini, odasına döndüğünde birkaç hastaya bakıp katılanı annesiyle birlikte poliklinik odasına aldığını, fiziki muayenede spikula ve omurilikte eğrilik tespit ettiğini ve bu durumu katılana söylediğini, ayrıca sırt bölgesindeki tüylenmeden ötürü spina bifida hastalığından şüphelendiğini, bu rahatsızlığından dolayı spor yapamayacağını, rahatsızlığının nelere yol açabileceğini anlattığını, duyu ve pelvis bölgesinin altındaki yerleri parmak muayenesiyle kontrol ettiğini, kaslarda zayıflık tespit edince iğne muayenesi yaptığını, hastaya sağ tarafında his noksanlığı hissettiğini söylediğini, bunun pantolon kaynaklı olabileceğini belirttiğini, pantolonu dizine kadar indirip iğne muayenesi yaptığını ve hastadan puanlama yapmasını istediğini, diğer bacağında hissin daha az olduğunu söyleyip iğneyi ne kadar batırdığını gösterdiğini, buna rağmen hastanın ağrı hissetmediğini belirttiğini, şüphelendiği spina bifida hastalığı idrar kaçırma rahatsızlığına sebep olduğundan bu tarz bir şikâyetinin olup olmadığını sorduğunu, katılanın bunlarla ilgili sıkıntısı olmadığını beyan ettiğini, katılana MR çekilip anal tonus muayenesinin mutlaka yapılması gerektiğini anlattığını, muayenenin yapılış şeklini anlatıp uygun görüp görmediğini sorduğunu, bu aşamalarda katılanın annesinin odada olmadığını, katılanın annesine hastaların yakınlarının yanında rahat olmayacağını söyleyip dışarı çıkabileceğini belirttiğini, onun da dışarı çıktığını, katılanın anal tonus muayenesini kabul ettiğini, bu muayenede sıkmanın tam olmadığını, zayıf olduğunu ve analtonusda biraz kuvvet kaybı bulunduğunu katılana belirttiğini, katılanın ablasında tüylenme olduğunu söylemesi üzerine bunun genetik olduğunu belirtip MR tetkiki yazdığını, katılan sedyeden kalkarken yardım ettiğini ancak katılanın bacağından tutmadığını, bu esnada katılanın kendisine "Beni muayene ettiğinize emin misiniz?" şeklinde soru yönelttiğini, bunun üzerine "Yeterli." şeklinde cevap verdiğini savunmuştur.

IV. GEREKÇE

A- Sanık hakkında eksik araştırmayla hüküm kurulup kurulmadığı

1.Ön Soruna İlişkin Hukuki Açıklamalar

IV. GEREKÇE

A- Sanık hakkında eksik araştırmayla hüküm kurulup kurulmadığı

1.Ön Soruna İlişkin Hukuki Açıklamalar

Ceza muhakemesinin amacı, her somut olayda kanuna ve usulüne uygun olarak toplanan delilerle maddi gerçeğe ulaşıp adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasının önüne geçebilmek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmektir. Gerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu gerekse CMK; adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaç edinmiştir. Bu nedenle ulaşılma imkanı bulunan bütün delillerin ele alınıp değerlendirilmesi gerekmektedir. Diğer bir deyişle adaletin tam olarak gerçekleşebilmesi için, maddi gerçeğe ulaşma amacına hizmet edebilecek tüm kanuni delillerin toplanması ve tartışılması zorunludur.

2. Ön Soruna İlişkin Hukuki Nitelendirme

Olay günü sanığın görev yaptığı polikliniğe annesiyle birlikte giden katılanın şikâyetlerini söyledikten sonra sanığın ayak bileklerinden başlayıp diz kapaklarına kadar olan kısmı pantolon üzerinden elle muayene ettiği, sanığın serviste yatan hastalarla ilgilenmesi gerektiğini söyleyip katılan ve annesini odasından çıkarttığı, bir müddet sonra sanığın odasına dönüp katılan ve annesini muayene için tekrar odasına aldığı, muayeneye başlayacağı aşamada katılanın annesinin sanık tarafından odadan çıkartıldığı ve muayene odasında hemşirenin de bulunmadığı, bu aşamada sanığın pantolon üzerinden katılanın ayak bileklerinden başlayıp beline kadar kasık ve vajen bölgesine dokunarak parmak ve iğne muayenesi yaptığı, bu muayene sırasında katılana his kaybı olup olmadığını sorduğu, katılanın his kaybı olduğunu söylemesi üzerine katılandan pantolonunu dizlerine kadar indirmesini isteyerek elle kasıklarına kadar muayene yaptığını, bu aşamada katılanın üzerinde külot varken sanığın vajenin üst kısmına dokunup "Bunu hissediyor musunuz?" diye sorduğu, katılanın bacakları oranında hissettiğini söylemesi üzerine sanığın daha fazla hissetmesi gerektiğini söylediği, sonrasında göbeğinden başlayarak katılanın göğsüne kadar parmakla muayene gerçekleştirdiği, sanığın anlatması üzerine katılanın anal tonus muayenesinin yapılmasını kabul ettiği, külodunu çıkartıp anal tonus muayenesine müsaade ettiği, bu aşamaya kadar sanık tarafından gerçekleştirilen muayene işlemlerinin 05.11.2013 tarihli rapor ile bu rapora atıfta bulunan Adli Tıp Kurumu uzmanınca düzenlenen 11.11.2013 tarihli bilirkişi raporlarında şüphelenilen spina bifida hastalığının teşhisine yönelik başlıca yöntem olduğunun belirtilmesi ve toplanıp tartışılan delillerin maddi gerçeğe ulaşılması açısından yeterli olması karşısında sanık hakkında eksik araştırma ile hüküm kurulmadığının kabulü gerekmektedir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurulu Üyesi ise sanık hakkında eksik araştırmayla hüküm kurulduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

B- Sanığa isnat edilen cinsel saldırı suçunun sabit olup olmadığı

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurulu Üyesi ise sanık hakkında eksik araştırmayla hüküm kurulduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

B- Sanığa isnat edilen cinsel saldırı suçunun sabit olup olmadığı

1.Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Hukuki Açıklamalar

Anayasa’nın 138/1. ve CMK’nın 217/1. maddeleri ile Anayasa’nın 38. ve İHAS’nin 6/2. maddeleri sarahatine göre ispat hukuku bakımından vicdani kanaat esasını benimseyen Ceza muhakememizin amacı, maddi gerçeği insan onuruna yaraşır biçimde ortaya çıkarmaktır. Geçmişte yaşanan ya da yaşandığı iddia olunan bu vakıayı/maddi gerçekliği, olay mahkemesi yapacağı öğrenme yargılaması ile taraflar ve delillerle doğrudan muhatap olup muhakeme hukukuna ilişkin normlar doğrultusunda, gerektiğinde mantık ilminden ve tecrübe kurallarından da faydalanarak sonradan mahkeme önünde temsil etmeye çalışacak, böylece sezgileriyle değil akıl yoluyla vicdani kanaate ulaşarak (M. Feyzioğlu, Ceza Muhakemesinde Vicdani Kanaat, Yetkin Yayınevi, s. 139) maddi sorunu çözecektir. Bu yetki münhasıran olay mahkemesine aittir.

Vicdani kanaate ulaşılması, isnat olunan fiilin ispatlandığı anlamına gelir. Bu nedenle, vicdani kanaat hukuki sorunla değil, maddi sorunla ilgili bir kavramdır ve vicdani kanaate ulaşacak makam da maddi uyuşmazlığı çözmeye yetkili derece mahkemeleridir. Hukuki sorunun çözümünde vicdani kanaat ölçütü kullanılamaz. Çünkü; hukuki sorunun doğru çözümü, maddi olaya uygulanması gereken hukuk kurallarının doğru bulunması ve doğru yorumlanması ile ilgilidir.

Vicdani ispat sisteminde hâkimler, hür vicdanlarına göre hüküm verirler. Her türlü delil aracı, kural olarak kullanılabilir ve bunlar serbestçe değerlendirilir. Ancak bu serbestliğin sınırını yine hukuk belirler. Nitekim, Anayasa’nın 138/1. maddesine göre hâkim, vicdani kanaatini oluştururken, Anayasa’nın, kanunların ve hukukun çizdiği çerçevede kalmak zorundadır. Delil araçlarının ne zaman ve kimler tarafından ikame edilebileceği, bunların muhakemede tabi tutulacakları işlemler, delil aracı ikame taleplerinin hangi şartlarda ret olunabileceği, çelişme yönteminin nasıl hayata geçirileceği, delil aracı yasaklarının neler olduğu gibi konular hukuk tarafından düzenlenir (M. Feyzioğlu, s. 357).

Kural olarak delillerle doğrudan temas kurmayan ve öğrenme yargılaması yapamayan Yargıtayın, hukuka uygun olarak elde edilen delilleri takdir etme ve bu suretle ilk derece mahkemelerinin vicdani kanaatini denetleme, aslında olayın nasıl cereyan ettiğini ortaya koyma imkanı bulunmamaktadır. Ancak hükmün gerekçesini esas alarak, bu delillerle varılan sonucun/kabul edilen maddi vakıanın, akıl yürütme/mantık kurallarına, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel kaidelere uygun olup olmadığını denetleyebileceğinde de kuşku yoktur. 288. maddenin Hükûmet Tasarısı'ndaki gerekçesinde bu duruma: "Delillerin yanlış değerlendirilmesi, kuralların yorumunu ve eylemin gerçek niteliğinin saptanmasını etkilediğinde elbetteki hukuka aykırılık oluşturur." denilerek işaret edilmiştir. Uygulama da bu şekilde istikrar kazanmıştır. Doktrinde Yenisey aynı düşünceyi; "Bir hukuk normu olmayan fizik ve mantık kuralları ve tecrübe kaidesi, bir hukuk normu gibi ele alınarak bunlara aykırı olan vicdani kanaatin denetlenmesine imkan sağlamaktadır." (Prof. Dr. Feridun Yenisey, İstinafta Maddi Ve Hukuki Mesele Denetimi, Dr. Dr. Silvia Tellenbach'a Armağan, Seçkin Yayınları, s. 1282) diyerek benimsendiğini ifade etmiştir. Çünkü; sağlıklı bir hukuki denetimin ön şartı, maddi vakıanın usulüne uygun, tam ve doğru olarak belirlenmiş olmasıdır.

Ceza yargılamasında kanıt serbestliği ilkesi başlığı altında toplayabileceğimiz temel prensiplere göre; a) Herşeyin kanıt olabileceği (hukuka uygun yöntemlerle elde edilmiş), b) İlgililerin kanıt ileri sürebilecekleri, c) Hâkimin kendiliğinden kanıt araştırabileceği, (hatta zorunlu olarak araştırması gerektiği), d) Kanıt ileri sürmede zaman kısıtlaması olamayacağı, e) Kanıtlama külfetinin sanığa yüklenemeyeceği, f) Kanıt değerlendirmede hâkimi bağlayan üstün kanıtın söz konusu olmayıp hâkimin tüm kanıtları serbestçe değerlendirebileceği, (vicdani kanaat) ceza yargılamasının temel ilkeleridir. Bu ilkelerin birinden dahi vazgeçmek, ceza yargılamasının temel ilke ve yapısına aykırı davranmak anlamını taşır (YCGK., 08.04.1991 tarihli ve 81-111 sayılı).

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adeleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; suçsuzluk ya da masumiyet karinesi olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; in dubio pro reo olarak ifade edilen şüpheden sanık yararlanır ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılabilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkumiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık ispata dayanmalı, bu ispat hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Toplanan delillerin bir kısmına gözetilip diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaat üzerinden yüksek de olsa bir ihtimale sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir (YCGK., 11.6.2013 tarihli ve 36-294 sayılı).

Şu hâlde, sanığa isnat edilen fiilin sanık tarafından icra edildiğinin kabulü için, gerekçeli ve muhtemel şüphenin tamamen yenilmesi gerekir. Zira kabili te'lif olmayan şüphe ile gerçeğin yan yana mevcudiyeti ile vicdani kanaate ulaşılmasının, mantık ve hukuk kuralları bakımından mümkün olduğu söylenemez.

2. Somut Olayda Hukuki Değerlendirme

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılı olarak açıklanan olayda; katılan muayene bittikten sonra sedyeden kalkacağı sırada sanığın, sol bacağının iç tarafına doğru okşama mahiyetinde dokunduğunu iddia etmiş ise de sanığın aşamalarda istikrarlı bir biçimde suçlamaları kabul etmediği de dikkate alındığında, mahallinde ikame olunan ve tartışılan delillerin, gerekçeli/muhtemel şüphenin tamamen ortadan kaldırılması ve sanığın müsnet cinsel saldırı suçunu işlediği yönünde vicdani kanaat oluşması için yeterli olmadığı anlaşılmakla in dubio pro reo/şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince ispat edilemeyen suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin Özel Daire kararındaki gerekçenin isabetli olduğu kabul edilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı; "Uzman hekim olan sanığın, muayene odasında bulunması zorunlu personel bulunduğu hâlde, birlikte geldikleri annesini de dışarı çıkararak bel ağrısı şikâyetiyle müracaat eden mağdurla baş başa kaldıktan sonra spina bifida hastalığından şüphelendiğini söyleyerek teşhisine yönelik bir yöntem olduğu bahanesine dayanarak sübutu kabul edilen eylemleriyle mağdureye cinsel duygularını tatmin amacıyla fiziki temasta bulunduğunu kabul eden Yerel Mahkeme gerekçe ve hükmünün isabetli olduğu düşüncesini taşıdığımdan sayın çoğunluğun görüşüne muhalifim." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; "Sanığa isnat edilen cinsel saldırı suçunun sabit olduğu" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.10.2022 tarihli ve 274-668 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanığa isnat edilen eylemin sabit olmadığının gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, ön sorun bakımından 25.09.2024 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla, asıl uyuşmazlık bakımından 25.09.2024 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 09.10.2024 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3350, Karar No: 2009/7077, Tarih: 15.09.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/3350 E.  ,  2009/7077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bir kez bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Yargıtay uygulamalarına göre dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı, genel idari giderleri, bilinmeyen masraflar, idarecilik payı ve sermaye faizi gibi masraflar dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesine ekli ayrıntılı masraf çizelgesi içerisinde yer alan bağ (üzüm) ürününün üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan bilinmeyen masraflar, idarecilik payı ve sermaye faizi gibi masraflar düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması,

2- Kıymet Takdir Komisyonu raporunda enkaz mal sahibine bırakıldığına göre, bulunan kamulaştırma değerinden bağ omcalarının enkaz değerinin düşülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

./..

2009/3350-7077 -2-

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 15.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/170, Karar No: 2023/599, Tarih: 14.11.2023

**Ceza Genel Kurulu         2023/170 E.  ,  2023/599 K.**

**"İçtihat Metni"**

İTİRAZ

İtirazname No : 2022/12390

KARARI VEREN

YARGITAY DAİRESİ : 1. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 3110-3408

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kasten öldürme suçundan sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 81/1, 29, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Patnos Ağır Ceza Mahkemesince 08.07.2021 tarih ve 206-171 sayı ile kurulan hükme yönelik olarak sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince 08.11.2021 tarih ve 3110-3408 sayı ile istinaf başvurularının esastan reddine, bu kararın da sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 19.09.2022 tarih, 3136-7019 sayı ve oy çokluğu ile temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Daire Üyesi A. . ise; "... Darp edilen maktul ... aracından silahı almış bir el havaya sıkmış sonra sanıkların babası ...’ın peşinden gitmiş, ona da ateş etmiştir. İşte tam bu anda bu karmaşaya dahil olan sanık ... ...’e tabanca ile ateş ederek öldürmüştür.

Sanık ...’in ...’e yönelik eylemi TCK’nin 27/2. maddesi kapsamında ele alınmalıdır. Şöyle ki,

a) Maktul ... darptan sonra, aracından aldığı silahla önce havaya eteş etmiş, sonra doğrultarak ...’a bir kaç el ateş etmiş, ... yere düşmüş, bu esnada, ... babasının yanına gelmiş çıkardığı silahla maktule ateş etmiştir. (Tanık ..., olay günü saat: 22.00) sanık silah kullanırken maktul hala silahlıdır ve ateş etmektedir.

b) Maktulün ateş ettiği kişi ...’ın öz babasıdır. Dahası maktul ...’e de ateş etmiş ve onu da yaralamıştır.

c) Sanığın ateş etmesi ile maktulün ateş etmesi eş zamanlıdır ve karşılıklıdır.

d) Bu olayda meşru müdafaa dengesinin sanık aleyhine bozulduğu söylenemez. Çünkü, sanık maktule ateş ederken, bir yandan kendisi yaralıdır, bir yandan babası o anda yaralıdır ve hala maktulün silahında atılmayan fişek vardır. Maktul silahını sıkmaya devam iradesindedir.

e) Bu üç kişi de birbirine birkaç metre mesafededir.

Sanık ... ve tanık ... beyanları ile olay yeri krokisi bu olay sürecini doğrulamıştır.

Bu davada TCK’nin 25. maddesi meşru müdafaa koşulları vardır. Sınır, heyecan ve korku neticesi aşılmıştır. Eş zamanlı ateş ve sanık ile babası o anda yaralanmıştır.

Sanık kendisine ve babasına olan saldırıyı “o andaki hal ve şartlara göre” karşı saldırı ile orantılı bir biçimde defetmek zorunluluğu altında hareket etmiştir.

Sanık babasının vurulmasının kızgınlığı ile değil ve fakat, mevcut ve devam eden salıdırının defi amacını taşımaktadır.

Bu gerekçelerle ... eyleminin TCK’nin 27/2. maddesi yönünden değerlendirilmesi gerektiğini düşünerek sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne iştirak etmiyorum..." düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ