muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6224, Karar No: 2015/42406, Tarih: 17.06.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/6224 E.  ,  2015/42406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/137391

MAHKEMESİ : Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2010

NUMARASI : 2009/35 (E) ve 2010/455 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın olayın hemen ardından alınan 30.05.2006 tarihli ilk ifadesinde; saat 00:30 sularında bulunduğu "M." isimli internet kafenin mutfak kısmına su içmek için geçtiğini, yanına gelen şahsen tanıdığı 4-5 kişinin kendisini sıkıştırıp önce sigara istediklerini, ardından kafasının arka kısmına sert bir cisimle vurulduğunu, cebinin karıştırılıp 100 TL parasının alındığını, bunun üzerine dışarı kaçtığını, takip edilerek tekrar darp edildiğini, parasını alanlardan birinin İ.. B.. olduğunu iddia ettiği, mahkemede sanıkların hazır olmadığı 17.12.2009 günlü oturumda alınan beyanında ise; olay günü internet kafenin önünde durduğu esnada gelen sanıkların orada bulunan bir bayana ters ters bakmaları nedeniyle aralarında dil sürtüşmesi olduğunu, dışarı çıktığında sanıklar ile yanlarında bulunan 6-7 kişinin kendisine saldırıp, yere düşürerek cebindeki 100 TL'yi aldıklarını söylediği,

Tanık G.. A.. 30.05.2006 tarihli ilk ifadesinde; olay günü arkadaşı olan yakınanın internet kafenin mutfak kısmına yanına su içmek için geldiği esnada arkasından sanık M.. K.., soyismini bilmediği S. ve yanlarında bulunan 2 kişinin de gelip, yakınandan önce sigara istediklerini, olumsuz yanıt veren yakınana içlerinden birinin vurarak yakınanın cebini yokladıklarını, ne alındığını görmediğini belirttiği, mahkemede sanıkların hazır olmadığı 25.11.2010 günlü oturumda alınan beyanınında benzer olduğu,

Sanık İ.. B.. savunmalarında; suç tarihinde olay yeri olan internet kafeye gittiğinden bahsetmediği, sadece sanık M. ile U. K.'nın evinin önünde .

oturduktan sonra yine birlikte S. F. ile aynı parkta bulunduklarını, S.'ın yakınanın parasını aldığı için tartışma çıktığını, yağma suçlamasını kabul etmediğini ifade ettiği,

Sanık M.. K.. savunmalarında; olay anında S. F., U. K. ve diğer sanık İ.. B.. ile birlikte internet kafede bulunduğunu kabul ettiği, ancak yağma eylemine katılmadığını, S. ile yakınan arasında tartışma çıktığını, S.'ın yakınana vurduğunu beyan ettiği,

Dosya içeriğine göre, soruşturma aşamasında yakınan ve tanık G.'a sanıklara yönelik teşhis işlemi yaptırılmadığı, mahkemede de hiç biraraya gelmedikleri anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında; yakınan ve tanık G.'a duruşmalara ait görüntü kayıtları gösterilip, gereğinde sanıklarla aynı oturumda bir arada bulunmaları da sağlanarak teşhis ve yüzleştirme işlemleri yaptırılıp, sanıkların yağma suçunun failleri arasında olup olmadıkları kesin olarak saptandıktan sonra, sonuca göre sanıklar hakkında hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bu açıklamalar ışığında; yakınan ve tanık G.'a duruşmalara ait görüntü kayıtları gösterilip, gereğinde sanıklarla aynı oturumda bir arada bulunmaları da sağlanarak teşhis ve yüzleştirme işlemleri yaptırılıp, sanıkların yağma suçunun failleri arasında olup olmadıkları kesin olarak saptandıktan sonra, sonuca göre sanıklar hakkında hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar M.. K.. ve İ.. B.. savunmanları ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 17.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4498, Karar No: 2021/5815, Tarih: 15.09.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/4498 E.  ,  2021/5815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : Sanıklar hakkında CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

Görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’ın boşanma aşamasında olduğu eşi ...’nun iş yeri arkadaşı olan mağdur ...’nun, 04.08.2013 günü saat 19:00 sularında, sanık ...’ın annesi tarafından işletilen ve sanık ...’ın da kuaför olarak çalıştığı güzellik salonuna gelip, sanık ...’ın annesinin iş yerinde olmadığı esnada komple epilasyon yaptırmak istemesi ve daha sonra da gelebileceğini söylemesi üzerine, sanık ...’ın, devamlı müşterileri olan mağdura, “Gitmenize gerek yok” diyerek, iş yeri çalışanı olan diğer sanık ...’a, epilasyonu yapması talimatı vermesinin ardından, mağdur ...’nun, iç odaya geçerek, üzerindeki kıyafetleri tamamen çıkarıp, bacak bölgesine epilasyon yapılmasından sonra, sanık ...’un, mağdurdan arkasını dönmesini istediği ve buz almak için dışarı çıkıp içeri geldiğinde, sanık ...’a ait Iphone marka beyaz renkli cep telefonu ile mağdurun bilgisi ve rızası dışında görüntülerini kaydettiği iddialarına konu olayda;

04.08.2013 tarihinde epilasyon yaptıran mağdurun, güzellik salonunda 05.08.2013 günü saat 21:30 sularında meydana gelen kavgadan dolayı sanık ...’ın annesi ile diğer sanık ...’un şikayetçi olmaları üzerine başlatılan adli soruşturma kapsamında şüpheli sıfatıyla alınan 07.08.2013 tarihli ifadesine kadar, sanık ...’ın azmettirmesi ile diğer sanık ... tarafından görüntülerinin kaydedildiği ile ilgili olarak adli makamlara müracaat etmeyip, toplanması muhtemel delillerin kaybına kendisi neden olduğu gibi, soruşturma evresinde mağdurun varlığını iddia ettiği görüntülerin tespitine yönelik sanık ...’a ait Iphone marka beyaz renkli cep telefonunda teknik bir inceleme de yaptırılmadığı, sanık ..., duruşmada, “...Karakola telefonumu götürüp, incelenmesini sağladım. Telefonda herhangi bir görüntü yoktu. Daha sonra bana attıkları mesajları tutanağa yazdırdım...” şeklinde savunmada bulunmuş olup, kolluk görevlilerince sanık ...’ın kullanımındaki Iphone 5 marka cep telefonuna boşanma aşamasında olduğu eşi tarafından 07.08.2013 tarihinde gönderildiği belirtilen mesajlara ilişkin 10.08.2013 tarihli tutanağın tanzim edilmesi ile yetinildiği, adli emanete alınmayan sanık ...’a ait cep telefonunun, iddia olunan suç tarihindeki şekliyle ve halen, aşamalarda suçsuz olduğunu ifade eden sanık ...’da bulunmasının, iddia olunan suç tarihinden itibaren geçen sürede meydana gelen teknolojik gelişmelere ve müşterek hayat tecrübelerine nazaran, sanık ...’dan beklenen bir davranış biçimi olarak kabul edilemeyeceği ve dolayısıyla dosya kapsamına göre sağlıklı bir teknik inceleme yapmanın mümkün olmadığı dikkate alındığında, sanıkların, savunmalarının aksine, mahkumiyetlerine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesine dayalı olarak sanıklar hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş; tebliğnamedeki; “...mahkeme tarafından olayda kullanıldığı iddia edilen telefon üzerinde detaylı teknik inceleme yaptırılıp, sözü edilen katılana ait görüntülerin telefonda bulunup bulunmadığının tespit edilip sonuca göre hukuki değerlendirme yapılması gerekirken, sadece polis merkezinde yapılan tespit ile yetinilerek eksik inceleme sonucu sanıklar hakkında atılı özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan beraat kararı verilmesi...” nedeniyle hükümlerin bozulmasını öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sübuta ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümlerin esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanıklar hakkında beraat hükümleri kurulurken, uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. madde ve fıkrasına uyulmaması,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sübuta ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümlerin esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanıklar hakkında beraat hükümleri kurulurken, uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. madde ve fıkrasına uyulmaması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 2-b ve 3-a rakam ve harfleri ile gösterilen bölümlerindeki “BERAATİNE,” ibarelerinden önce gelmek üzere, hükümlere, “CMK'nın 223/2-e madde, fıkra ve bendi gereğince” ibarelerinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19131, Karar No: 2015/13947, Tarih: 06.07.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/19131 E.  ,  2015/13947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tebligat Kanunu’nun 19. maddesi uyarınca tutuklu veya hükümlülere tebligat yapılması gereken durumlarda, tebligatın yapılmasını tutukevi veya cezaevi müdürü ve bunun bulunmaması halinde kurumu yöneten memur sağlar. Muhatap hemen bulundurulursa tebligat memuru tarafından ona yapılır. Yoksa evrak tebligatın yapılması için müessese müdür veya memuruna bırakılır. Bu durumda adı geçen ... veya ... tebligatı bizzat muhatabına yapması ve durumu belgeleyen bir tutanak düzenleyip hükmü veren mahkemeye göndermesi gerekir.

Somut olayda yerel mahkeme tarafından düzenlenen 27.03.2014 tarihli tutanağa göre gerekçeli kararın sanığa tebliğine dair tutanak düzenlenmediğinden tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, öğrenme ile yapılan temyizin süresinde olduğu kabul edilerek ve temyiz isteminin reddine ilişkin 07.05.2012 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 06/07/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/277, Karar No: 2024/2602, Tarih: 17.04.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/277 E.  ,  2024/2602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/562 E., 2021/252 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak tapusuz taşınmazın davacı adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalı ... vekili, davalı Hazine vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiş, yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 713/1 inci ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 14 üncü ve 17 nci maddeleri gereğince 2013 yılında açılan, tapusuz taşınmazın tescili isteğine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Orman Kanunu'na (3116 sayılı Kanu) göre 1948 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1976 yılında orman tahdidinin aplikasyonu ve 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 1744 sayılı 6831 sayılı Kanunu'nun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesine ve Bu Kanuna 3 Ek Madde ile Bir Geçici Madde Eklenmesine Dair Kanun'la (1744 Sayılı Kanun) değişik 2 nci madde uygulaması ile 1987 yılında 6831 Kanun'un 3302 sayılı 31.08.1956 Tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'a (3302 sayılı Kanun) göre yapılan 2/B uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi, 17.06.1957 tarihinde yapılmış ve sonuçları 11.01.1964 ilâ 13.02.1964 tarihleri arasında ilân edilerek kesinleşmiştir. Çekişmeli taşınmaz, bu çalışmada çalılık olarak tespit harici bırakılmıştır.

Davacı, 26.06.2013 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; taşınmaz mallara sazlık, bataklık, kayalık, taşlık gibi Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olmadığı, 25 yılı geçkin bir zamandan beri zeytinlik vasfında tasarrufunda bulunduğunu, taşınmaza 25 yılı aşkın zamandan bu yana nizasız, fasılasız, malik sıfatı ile zilyet olduğunu, bu nedenlerden dolayı Gemlik İlçesi Umurbey Kaspar mevkiinde kain ekli krokide 87 pafta (A) ve (B) harfi ile gösterilen toplam 5.313,24 m2 miktarındaki zeytinlik vasfındaki taşınmazın adına tapuya tespit ve tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Hazine vekili, karşı tescil talebinde bulunmuştur.

Hazine vekili, karşı tescil talebinde bulunmuştur.

Yapılan yargılama neticesinde Mahkemesince; davanın kısmen kabulüne dair karar verilmiş, verilen karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 08.02.2019 tarihli ve 2016/3756 Esas, 2019/805 Karar sayılı ilamıyla kısmen bozulmuş, Mahkemece bozma ilamına uyularak yargılamaya devam olunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince; "...dava tarihinden geriye doğru 15-20-25 yıl öncesine ait stereoskopik hava fotoğrafları ile aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftalar, hava fotoğrafları kullanılarak üretilmiş memleket haritaları ile temin edilebilen en eski ve yeni tarihli uydu fotoğraflarının dosya arasına alındığı, bozma ilamı doğrultusunda oluşturulan heyet ile 21.09.2020 tarihinde keşif yapıldığı ve teknik bilirkişilerden rapor aldırıldığı, Kadastro Müdürlüğünden gelen yazı cevabında dava konusu (A) parsel sayılı taşınmazın bulunduğu Umurbey Mahallesinin 1964 tarihinde kesinleşen ilk tesis kadastro çalışmaları sırasında (A) parselin tescil harici çalılık alan içerisinde bırakıldığının bildirildiği, 09.10.2020 havale tarihli jeodezi ve fotogrametri bilirkişisi raporunda özetle, 1997 yıllarına ait hava fotoğrafında imar-ihya çalışmasının başladığının rapor edildiği, 6831 sayılı Kanun'un 1/J maddesinde “funda veya makilerle örtülü orman ve toprak muhafaza karakteri taşımayan yerlerin orman sayılmayacağı hükme bağlanmış olmakla birlikte, maddenin karşı anlamından orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan çalılık, fundalıklarla örtülü yerlerin orman sayılacağı açık olduğu, dava konusu yerin ihya edilmiş olmasının taşınmazın gerçek niteliğini değiştirmeyeceği, bilimsel yönden eğimi % 12’nin üzerinde olan taşınmazların toprak muhafaza karakteri taşıdığı kabul edildiği gibi 15.07

.07.2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/P maddesinde %12'den fazla eğimli olan maki ve fundalık yerlerin toprak muhafaza karakteri taşıyacağı ve 26/j maddesinde bu tür yerlerin orman olarak sınırlandırılmasının zorunlu olduğu ve aynı maddenin ikinci fıkrasında bu yerler orman rejimine girdiğinden herhangi bir nedenle orman kadastrosu sınırlarının dışında bırakılmış olmasının orman olma niteliğini ortadan kaldırmayacağı ve 4999 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi gereğince de herhangi bir nedenle sınırlama dışı bırakılmış taşınmazların orman olması nedeniyle her zaman orman sınırları içine alınabileceğinin hükme bağlanmış olduğu, öte yandan salt eğiminin yüksek olması bir yerin kazanılmasına engel olmadığı, yüksek eğimle birlikte söz konusu yerin eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarında fundalık ve çalılık olması da gerektiği, dava konusu taşınmazın taşınmazın 1958 tarihli memleket haritasında çalılık alanda kaldığı, 1964 tarihinde kesinleşen ilk tesis kadastro çalışmaları sırasında A parselin tescil harici çalılık alan içerisinde bırakıldığının sabit olduğu, dosya kapsamında aldırılan teknik bilirkişi raporda 1984 tarihli hava fotoğraflarında A parselin çalılık alanda kaldığı, (A) ve (D) harfi ile gösterilen kısımların eğiminin ortalama %35 oranında, (B) harfi ile gösterilen kısmın eğiminin %40-45 oranında olduğunun rapor edildiği, dava konusu taşınmazın ihya ederek zeytinlik haline getirildiği, ancak zilyetlikle kazanım koşulların oluşmadığı anlaşılmakla, dava konusu taşınmazın çalılık vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline" şeklinde karar verilmiştir.

Anıla karar davacı vekili tarafından; davacının eklemeli zilyetlik ile 35 yıldır malik sıfatıyla zilyetliğini sürdürdüğü, davaya konu olan taşınmazın orman sayılan yerlerden olmadığı, imar-ihya edilerek kapama bahçe ve tarım kültür toprağı haline geldiği, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği ileri sürülerek temyiz edilmiştir .

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve Kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle; davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve Kanuna uygun olan temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA, taraflarca 1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 1
Yargıtay — Esas No: 2010/12293, Karar No: 2012/8568, Tarih: 21.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/12293 E.  ,  2012/8568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

1-Davalı "... (Öztürk)" e gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35.maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Gerçek kişilere Kanunun 35.maddesine göre tebligat yapılabilmesi için, kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olması gerekir.

Dosyada, davalıya 1.6.2006 tarihinde Kanunun 21.maddesine göre tebliğ yapılmış ise de tebliğ evrakında kendisine durumdan haber verilen muhatabın komşusunun imzası alınmadığı gibi imzadan imtina edip etmediğinin de tebliğ evrakına yazılmadığı ve böylece Kanun'un gösterdiği usullere uygun tebilğ yapılmadığı anlaşılmaktadır. Belirtilen adrese daha önce Kanun'un gösterdiği usüllere göre tebliğ yapılmadığı için gerekçeli kararın bu adreste 7201 Sayılı Kanunun 35.maddesine göre tebliğ edilmesi de mümkün değildir.

Bu nedenlerle gerekçeli kararın Kanunun 21.maddesine göre davalının adres kayıt sisteminde yer alan adresinde tebliğ edilerek ve tebliğ evrakı da eklendikten sonra gönderilmek üzere,

2-Davalının 506 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığına ilişkin sigortalı sicil dosyasının eksiksiz ve onaylı bir örneği Kurumdan istenerek dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13416, Karar No: 2020/7772, Tarih: 06.07.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/13416 E.  ,  2020/7772 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h ve 62/1. maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/03/2018 tarihli ve 2018/98 esas, 2018/220 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 07/02/2020 gün ve 94660652-105-34-709-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/02/2020 gün ve 2020/20043 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamında bulunan Sağlık Bilimleri Üniversitesi Haydarpaşa Numune Eğitim Araştırma Hastanesinin 05/10/2016 tarihli ve 4009 sayılı sağlık kurulu raporunda, sanık hakkında hafif derecede bilişsel gelişim geriliği bulunduğundan söz edildiğine göre, sanığın suç tarihi itibariyle, 5237 sayılı Kanunun ve 32. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği yönünde sağlık kurulu raporu aldırılmadan yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya içerisinde fotokopisi bulunan Sağlık Bilimleri Üniversitesi Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 05/10/2016 tarihli ve 4009 sayılı sağlık kurulu raporunda, sanık ...’te hafif derecede bilişsel gelişim geriliği bulunduğunun belirtildiği ve sanığın tutuklamaya sevk edildiği 14/02/2018 tarihli sorgusunda sanık müdafii tarafından sanığın zihinsel engelli olduğunun beyan edildiği anlaşılmakla; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 32. maddesi uyarınca, işlediği iddia olunan hırsızlık suçu için suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı ve azalmış ise bunun önemli derecede olup olmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden rapor alındıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (İSTANBUL ANADOLU) 52. Asliye Ceza mahkemesinden verilip kesinleşen 13.03.2018 tarihli ve 2018/98 Esas – 2018/220 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 06/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.