muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1397, Karar No: 2013/265, Tarih: 28.05.2013

b-Kanunda yazılı ceza ve güvenlik tedbirlerinden başka ceza verilemez.

c-Ceza içeren hükümlerde kıyas yasağı.

d-Genişletici yorum yasağı.

Medeni Hukuk uygulamasında kanunda bulunan boşlukları doldurma, bu boşluklarla ilgili olarak hukuk kuralı koyma hususunda hakime yetki verilmiştir. Buna karşılık, Ceza Hukukunda hakime böyle bir yetki verilmemiştir. Hakim bu boşlukları doldurarak ve kanundaki eksiklikleri kıyas yolu ile tamamlayarak sanığı mahkum etme yetkisi bulunmamaktadır.

Kanun koyucular, Ceza Hukuku açısından, Hakime sadece kanun koyucunun çıkardığı madde metnini okuyup yorum yapma yetkisi verilmiştir.Hakime verilen bu yorum yetkisi kıyas gibi geniş bir yorum anlamında değildir. Bu yorum sadece bir kanun metninin anlamını,kanun koyucunun gerçek iradesini ortaya çıkarmaktan ibarettir.

5237 sayılı Yasanın 2. maddesi bu amaçla kıyas yasağı ve genişletici yorum yasağı ilkelerini ortaya koymuştur. Kanunun açıkça suç olarak tanımlanmadığı bir fiilden dolayı başka kanunlara dayanarak kıyas yolu ile veya genişletici yorum yolu ile yeni bir suç ihdası usulü kabul edilmemiştir.

Bu nedenle Medeni Kanunla Ceza Kanununu karıştırmamak gerekir. Kanunsuz suç ve ceza olmaz, suçların tarif edilmesi ve ceza miktarlarını bildirme yetkisi TBMM.ne aittir. Bu yasama görevi,hakime veya başka bir kuruma devredilemez. Yine 5237 sayılı Yasanın 61. maddesinin 10. fıkrası da aynen şöyledir; 'Kanunda açıkça yazılmış bir madde olmadıkça cezalar ne arttırılabilir, ne eksiltilebilir,ne de değiştirilebilir' şeklindedir.

Ceza Kanununda evlilik ve kayın hısımlılığı nikahla doğar boşanma ile sona erer. Kanun Koyucu boşanmaya rağmen üçüncü dereceye kadar kayın hısımlığı ilişkisi içinde olanlar için ayrı bir madde ihdas etmiş olsa idi, ancak bu şekilde cezalandırabilirdik.Ceza Kanununda açık bir madde bulunmadıkça, Mahkeme kararıyla sona eren bir evliliği, kıyas veya genişletici bir yorumla,evlilik sona erse bile Medeni Kanunun 18/2. maddesi gerekçe yapılıp, kıyas veya genişletici yorumla sanığın cezasını arttıramayız. Bu hal 5237 sayılı Yasanın 2. maddesinin 3. fıkrasına ve aynı şekilde 61. maddenin 10. fıkrasına aykırıdır.

AİHM.deki Başkaya ve Okçuoğlu davasında, Okçuoğlu yayınevinin sahibi olduğu halde Terörle Mücadele Kanunun 8. maddesinin 1 ve 2. fıkraları gereğince yazı işleri müdürü gibi mahkum edilmiştir.Ancak ilgili kanununda 'sorumlu yazı işleri müdürü' için öngörülen hapis cezasının genişletilerek 'yayın sahibine' de uygulanması AİHS. 7. maddesine aykırı bulunmuştur.

2-5237 sayılı Yasanın 102. maddesinin 3. fıkrası açısından olaya baktığımızda:

Kanunun madde metni aynen şöyledir: 'Üçüncü derece dahil kan veya kayın hısımlığı ilişkisi içinde bulunan bir kişiye karşı işlenmesi halinde yukarıdaki fıkralara göre verilen cezalar yarı oranında arttırılır.'

2-5237 sayılı Yasanın 102. maddesinin 3. fıkrası açısından olaya baktığımızda:

Kanunun madde metni aynen şöyledir: 'Üçüncü derece dahil kan veya kayın hısımlığı ilişkisi içinde bulunan bir kişiye karşı işlenmesi halinde yukarıdaki fıkralara göre verilen cezalar yarı oranında arttırılır.'

Kanun koyucu hakimlere sadece kanun maddesini okuyup o madde metnini yorumlama yetkisi vermiştir. Hakim gözü ile kanun maddesini okuduğumuzda, bent içeriğine göre sadece kayın hısımlılığı ilişkisinin taraflar açısından nikahın kıyılması ile doğar ve ayrıca tarafların suçun işlendiği tarihte evliliğin devam etmesi (kayın hısımlılığın devam etmesi) gerektiğini ve hısımlılığın sona ermemiş olması yani suç tarihinde evlilik akdinin devam etmesi gerektiği belirtilmiştir.

Kanunun metnini, ancak bu şekilde yorumlayabiliriz. Evlilik akdi sona erse bile Medeni Kanunun 18/2. maddesini kıyas veya genişletici bir yorumla Ceza Kanunun mevcut olmayan bir maddesinin yerine gerekçe yapamayız. Çünkü Medeni Kanunun bu maddesi birinci derece kayın hısımlıların evlenmelerinin önlenmesi içindir. 2 ve 3. derece kayın hısımlara şamil değildir.

Suçun işlendiği tarihte, kayın hısımlılığını doğuran evlilik, boşanma ile sona ermişse, bu takdirde tarafların artık kayın hısımlılığı ilişkisi içinde bulunmadıkları anlaşıldığından arttırıcı maddenin uygulanmaması gerekir.

Medeni Kanunun 18/2. maddesi aynen şöyledir; 'kayın hısımlığı, kendisini meydana getiren evliliğin sona ermesiyle ortadan kalkmaz' denilmişse de, bu madde birinci derece kayın hısımlar açısından geçerlidir. Bu fıkranın amacı evlilik sona erse bile eşlerden birinin diğerinin ana babasıyla evlenmesinin önlenmesi amacı ile Medeni Kanuna konan bir maddedir. Bu fıkra Ceza Kanunu açısından 3. dereceye kadar kıyas yolu ile veya genişletici bir yorumla uygulanamaz. Böyle bir uygulama yapılabilmesi için kanun koyucular tarafından Ceza Kanununa bir madde eklenmesi gerekmektedir. Uygulamada böyle bir madde bulunmamaktadır.

3-Evlilik akdinin sona ermesinin neticeleri:

Evlilik ölüm ile sona erdiğine göre, Ceza Hukuku açısından evlilikle doğan kayın hısımlılığın da ölümle sona ermesi gerekmektedir. Ancak Medeni Kanun açısından açık hüküm bulunduğundan,ölüm gerçekleşse bile birinci derece kayın hısımlarla evliliği önlemek için birinci derece kayın hısımlılık devam eder. Evlilik ölümle sona erse bile birinci derece kayın hısımlarla yapılan evlilik geçersizdir. Ancak ikinci ve üçüncü derece kayın hısımlarla evlenmek mümkündür.

Toplumumuzda evli olan bir erkek öldüğünde, ölenin hanımı kayın biraderi ile evlenebilir. (2.derece kayın hısım) Kocasının amcası ile dayısı ile evlenebilir. (3.derece kayın hısım) Aynı şekilde bir erkeğin eşi öldüğünde baldızı ile evlenebilir. (2.derece) Erkek, ölen eşinin halası veya teyzesi ile evlenebilir. Bu kişiler erkeğin 3. Derece kayın hısımlarıdır. Ölümle evlilik akdi sona erdiğinden, bunlar açısından kayın hısımlılıkta sona ermektedir.

Toplumumuzda evli olan bir erkek öldüğünde, ölenin hanımı kayın biraderi ile evlenebilir. (2.derece kayın hısım) Kocasının amcası ile dayısı ile evlenebilir. (3.derece kayın hısım) Aynı şekilde bir erkeğin eşi öldüğünde baldızı ile evlenebilir. (2.derece) Erkek, ölen eşinin halası veya teyzesi ile evlenebilir. Bu kişiler erkeğin 3. Derece kayın hısımlarıdır. Ölümle evlilik akdi sona erdiğinden, bunlar açısından kayın hısımlılıkta sona ermektedir.

Bu nedenle, ölüm sonucu 2 ve 3. derece kayın hısımla yapılan evlilik toplumda normal karşılandığı halde, aynı kişilere cinsel saldırıda bulunmaları halinde, ölümle kayın hısımlılık sona ermediğinden bahisle cezanın arttırılması mantık kurallarına ters düşmektedir. Çünkü kayın hısımlılığını yaratan evlilik akdidir. Evlilik akdi ölümle ortadan kalktığında hısımlılıkta ortadan kalkmalıdır.

4-765 sayılı Yasanın 448. maddesi aynen şöyledir; 'Her kim, bir kimseyi kasten öldürürse 24 seneden 30 seneye kadar ağır hapis cezasına mahkum olur'. 449. maddesinin 1. fıkrası ise şu şekildedir; 'Karı, koca, kardeş, babalık, analık, evlatlık, üveyana, üveybaba, üveyevlat, kayınbaba, kaynana,damat ve gelinler hakkında işlenirse fail, müebbet ağır hapis cezasına mahkum olur'. Her hangi bir kişinin öldürülmesi halinde 24 yıl hapis cezası verildiği halde kayınbaba veya kaynana öldürülmesi halinde müebbet hapis cezası öngörülmekte idi.

1.CD.nin 14.03.1995 tarih ve 5045 E. 635 sayılı kararı aynen şöyledir: 'Yerleşmiş içtihatlara göre evliliğin sona ermesi ile sıhri hısımlığın ortadan kalkmayacağına ilişkin Medeni Kanunun 18. maddesindeki ilke sadece aile arasındaki hukuksal bağların sürdürülmesi amacına dayalı olup, ceza hukuku açısından bu husus cezada artırım nedeni ,şiddet nedeni ya da şiddet unsuru olamayacağından, maktule gelin ile sanık kayınbaba Ökkeş arasındaki daha önce oğlunun ölümü ile mevcut kayınbaba-gelin ilişkisi suç tarihinde sona erdiğinden sanık hakkında TCK.nun 448. maddesiyle hüküm kurmak gerekirken 449/1 maddesiyle hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir'.

2.CD.nin 12.04.1984 gün ve 3579 E. -4013 K.; 'Nüfus memurluğunca verilen cevapta müştekinin bekar olduğu bildirilmiş olmasına nazaran,gerçekten müştekinin sanığın kızı ile evli olup olmadığı, evli ise bu evliliğin suç tarihinde de devam edip etmediği etraflıca araştırılıp tespit edilmeden,sanığın müessir fiilden tayin edilen cezasının akrabalık nedeniyle ve TCK.nun 449/1.nci maddesi delaletiyle 457/1. maddesi uyarınca arttırmaya tabi tutulması, bozmayı gerektirmiştir'.

Bu örnek kararlardan anlaşıldığı gibi, boşanma veya ölümle karı-koca arasındaki evlilik ceza hukuku açısından sona ermektedir. Aynı şekilde, bu evlilikten doğan kayın hısımlılığı da Ceza Kanunu yönünden sona ermelidir. Eşler arasında boşanma kararı verilip kesinleşmesi ile bu eşler Ceza Kanunu yönünden karı koca sayılmazlar. Eşler hakkında arttırıcı nedeni uygulayabilmemiz için aile nüfus tablosuna göre evli bulunmaları gerekmektedir.

Bu örnek kararlardan anlaşıldığı gibi, boşanma veya ölümle karı-koca arasındaki evlilik ceza hukuku açısından sona ermektedir. Aynı şekilde, bu evlilikten doğan kayın hısımlılığı da Ceza Kanunu yönünden sona ermelidir. Eşler arasında boşanma kararı verilip kesinleşmesi ile bu eşler Ceza Kanunu yönünden karı koca sayılmazlar. Eşler hakkında arttırıcı nedeni uygulayabilmemiz için aile nüfus tablosuna göre evli bulunmaları gerekmektedir.

Tüm bu açıklamalar ve eski örnek kararlardan anlaşıldığı gibi Medeni Kanunun 18. maddesinin 2. fıkrası aile arasındaki 1. derece hukuksal bağların sürdürülmesine yönelik olup, Ceza Kanunu yönünden bağlayıcı bir özelliği bulunmamaktadır. Bu hali ile cezada artırım nedeni sayılamayacağından Yargıtay C.Başsavcılığının itirazının kabulü ile Yüksek 14. Ceza Dairesinin kararının bozulması görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle itirazın kabulü gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.05.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11523, Karar No: 2015/13858, Tarih: 07.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/11523 E.  ,  2015/13858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 23. maddesi gereğince dava konusu taşınmazın tapusunun iptali ile davacı adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı birlik başkanı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Kanununun 23. maddesi gereğince dava konusu taşınmazın tapusunun iptali ile davacı adına tescili istenilmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 23. maddesinde “Kamulaştırma bedelinin kesinleşmesi tarihinden itibaren beş yıl içinde, kamulaştırmayı yapan idarece veya 22 nci maddenin ikinci fıkrası uyarınca devir veya tahsis yapılan idarece; kamulaştırma ve devir amacına uygun hiç bir işlem veya tesisat yapılmaz veya kamu yararına yönelik bir ihtiyaca tahsis edilmeyerek taşınmaz mal olduğu gibi bırakılırsa, mal sahibi veya mirasçıları kamulaştırma bedelini aldıkları günden itibaren işleyecek kanuni faiziyle birlikte ödeyerek, taşınmaz malını geri alabilir." düzenlenmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre ... ile hazine arasında anlaşmaya varılarak 08.07.1996 tarihinde “Taşınmaz mal süt entegre tesisi olarak satılmıştır.Veriliş maksadı dışında kullanılamaz ve satılamaz. Beş yıl içerisinde kuruluş gayesine uygun olarak kullanılmadığı takdirde taşınmaz mal satış bedeli üzerinden ....ce geri alınır.” şerhi konulduğu ve tapudan devrinin yapıldığı daha sonra 26.07.2002 tarihinde “Süt üreticilerine hizmet ve üretim artışını sağlamak amacıyla yem bitkisi ekilmek suretiyle kullanılacaktır. Devir amacı dışında kullanılması durumunda, devreden idarece Kamulaştırma Kanununun 4650 sayılı Kanunu ile değişik 30 ve 23. maddesi uyarınca ....ye iade edilecektir.” şerhi konulduğu, idarenin 05.12.2013 tarihli tutanakla taşınmazın devir amacı dışında kullanıldığını tespit ettirdiği anlaşılmaktadır.

Kamulaştırma Kanununun 23. maddesine göre; geri alım hakkının doğabilmesi için beş ve bir yıllık süreler öngörülmüş olup 26.07.2002 tarihinde yeni bir şerh konulmasından itibaren beş yıllık sürenin geçmiş olduğu anlaşıldığı gibi dava konusu taşınmazın .... tarafından tutulan tutanağa göre Kamulaştırma Kanununun 30. maddesi gereğince devir işleminin gerçekleşmesinden sonra amacına uygun olarak kullanıldığı da anlaşılmakla 23. maddeye göre geri alım koşulları gerçekleşmediğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken tutanak tarihinden itibaren 1 yıllık süre içinde dava açıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10194, Karar No: 2023/3437, Tarih: 14.03.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/10194 E.  ,  2023/3437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/1520 E., 2020/592 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın kabulü/ Başvurunun kısmen kabulü Davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 2. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2017/535 E., 2018/299 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin Vakıfbank ... Sitesi Şubesi'nden kullandığı kredi esnasında davalı tarafından 30.05.2016 tarihli 12 ay süreli Hayat Sigortası Poliçesi düzenlendiğini, poliçe kapsamında 90.000,00 TL vefat, 90.000,00 TL hastalık sonucu maluliyet, 90.000,00 TL kaza sonucu maluliyet risklerinin teminat altına alındığını, 18.09.2016 tarihinde evinde kalp krizi geçirmesi sonucunda acilen hastaneye kaldırılması ile % 98 oranında engelli kalması ile gerçekleştiğini, maluliyet üzerine poliçe gereği sigorta şirketine başvurulduğunu ancak sigortalının önceden mevcut hastalıklarını sigorta şirketine bildirmediğini, bu nedenle başvurunun reddedildiğini, müvekkilinin kronik veya süregelen bir hastalığının bulunmadığını, davalı şirketin belirttiği tansiyon rahatsızlığının ise reçete listesinden de anlaşılacağı üzere kronik olmadığını, müvekkilinin herhangi bir hastalığını gizlemesinin söz konusu olmadığını bu nedenle şimdilik 10.000,00 TL'nin şirketin ret cevabı verdiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ...'nün sigorta başvurusu ile alınan sağlık beyanında herhangi bir hastalığının bulunmadığının beyan edildiğini, ancak yapılan incelemede sigortalının sigorta öncesinde mevcut hastalıklarının bulunduğu ve bu hastalıklara bağlı malul kaldığını, bu suretle 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 1435 ve 1439 uncu maddeleri uyarınca kendisine tazminatın ödenmediğini bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ...'nün sigorta başvurusu ile alınan sağlık beyanında herhangi bir hastalığının bulunmadığının beyan edildiğini, ancak yapılan incelemede sigortalının sigorta öncesinde mevcut hastalıklarının bulunduğu ve bu hastalıklara bağlı malul kaldığını, bu suretle 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 1435 ve 1439 uncu maddeleri uyarınca kendisine tazminatın ödenmediğini bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "...bilirkişi heyeti tarafından tanzim edilen 02.04.2018 tarihli raporda davacı sigortalının ani başlangıçlı kalp krizi neticesinde gelişen oksijensizlik (hipoksi) sonucu % 98 oranında ağır özürlü kaldığı, bu suretle davalının "davacı sigortalının sigorta öncesinde mevcut hastalıklarının ve maluliyetinin bulunduğu ve bu hastalıklara bağlı olarak malul kaldığı" iddiasının kabulünün mümkün görülmediği, dolayısıyla davacının sigorta poliçesi kapsamında hastalık sonucu daimi maluliyet teminat tuarı olan 90.000,00 TL'yi davalı şirketten talep edebileceği yönünde görüş bildirdikleri, bu nedenle bilirkişilerin raporunda belirtildiği şekilde sigortalının beyanı ile maluliyetine neden olan kalp krizi arasında bir illiyet rabıtası olmadığı" şeklindeki gerekçesi ile davanın kabulüne, 90.000,00 TL'nin 10.000,00 TL'sinin dava tarihinden 80.000,00 TL'sinin ıslah tarihi olan 17.04.2018 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde, davacı sigortalının poliçe düzenlenirken maluliyetine neden olan hipertansiyon hastalığını beyan etmediğini, ıslah ile artırılan kısmın zamanaşımına uğradığını, ihtisas sahibi doktor bilirkişilerden rapor alınmadığını, dain-i mürtehin'in muvafakatının alınmadığını belirterek, istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde, davacı sigortalının poliçe düzenlenirken maluliyetine neden olan hipertansiyon hastalığını beyan etmediğini, ıslah ile artırılan kısmın zamanaşımına uğradığını, ihtisas sahibi doktor bilirkişilerden rapor alınmadığını, dain-i mürtehin'in muvafakatının alınmadığını belirterek, istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Tüm dosya kapsamından, davacı ile davalı arasında 26.05.2016 başlangıç tarihli, 12 ay süreli, 90.000,00.TL vefat ve 90.000,00.TL hastalık sonucu maluliyet ve 90.000,00.TL kaza sonucu maluliyet teminatlı, "Canım Sağolsun Ferdi Yıllık Hayat Sigorta Poliçesi'nin düzenlendiği, davacı sigortalının teminat süresi içerisinde 18.09.2016 tarihinde evinde kalp krizi geçirerek banyoda düştüğü ve bunun sonucunda % 98 oranında malul kaldığı, ilk derece mahkemesince alınan bilirkişi kurulu raporuna göre davacının poliçe düzenlenmesinden önce hipertansiyon (yüksek tansiyon) ilacı kullandığı, beyan etmediği bu hastalık ile maluliyete neden olan kalp krizi arasında illiyet bağı bulunmadığı, dolayısıyla poliçede teminat altına alınan hastalık sonucu maluliyet nedeniyle poliçe teminatı olan 90.000,00.TL nin davacıya ödenmesi gerektiği ancak davalı Vakıf Emeklilik ve Hayat A.Ş. vekilinin ilk derece mahkemesince hüküm kurmaya elverişli delillerin toplanmaması nedeniyle istinaf kanun yoluna başvurmakta haklı olduğu anlaşılmakla bir bankacı ve bir hesap uzmanından oluşan bilirkişi heyetine dosya tevdii edilerek yeniden alınan rapora göre; sigortalı tarafından başvuru sırasında sağlık beyanına ilişkin form doldurulurken bu hususta sigorta şirketi tarafından yeterli bilgilendirmenin yapılmadığı, sigortalının hastalığı ile maluliyeti arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı hususunda değerlendirme yapma yetkileri bulunmadığı, maluliyet sebebinin ani gelişen kalp krizi olduğu ve sigortalının beyanı ile maluliyetine neden olan kalp krizi arasında bir illiyet rabıtası olmadığının daha önceki bilirkişi raporunda belirlendiği" şeklindeki gerekçesi ile davalı vekilinin İlk Derece Mahkemesi kararına ilişkin istinaf başvurusunun kabulüne, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2 maddesi gereğince Mersin 2. Tüketici Mahkemesi'nin 07.06.2018 tarih ve 2017/535 Esas, 2018/299 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, 90.000,00 TL'den 10.000,00 TL'nin dava tarihi olan 08.08.2017 tarihinden itibaren, 80.000,00 TL'nin ıslah tarihi olan 17.04.2018 tarihinden itibaren işleyecek değişken oranlı yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde, sigortalının sigorta öncesi talep edilen sağlık beyanında gerçeğe aykırı beyanda bulunduğu, kendisinde var olan teşhis ve tedavi gördüğü maluliyetine neden olan hastalıklarını beyan etmediği, TTK'nın 1435 ile TTK 1439 uncu maddeleri uyarınca, sigorta öncesinden gelen ve maluliyete neden olan beyan edilmeyen hastalık nedeniyle sigorta tazminatı ödenmesi talebinin reddinin usul ve yasaya uygun olduğu, ıslah ile artırılan bedelin zamanaşımına uğradığı, zamanaşımı itirazı dikkate alınarak ıslah ile artırılan bedelin zamanaşımı nedeniyle reddi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, sigortalının özgeçmişinde (HT, DM, ...Ö., EF, SO VS.) gibi maluliyetine neden olabilecek hastalıklarını beyan etmediği, bahsi geçen hastalıkların bilirkişi raporunda bahsi geçen kalp krizine neden olabilecek nitelikte (Hipertansiyon, şeker hastalığı tek başına dahi) ciddi hastalıklar olduğu, ayrıca, kabul anlamına gelmemekle birlikte, bilirkişi raporu ile maluliyetin % 98 hesaplandığı, maluliyet oranını aşar şekilde tazminatın tamamına hükmedilmesinin usul ve yasaya uygun olmadığı, Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarına aykırı olarak maluliyete neden hastalık konusunda ihtisas sahibi (doktor) bilirkişi heyetine rapor alınmadığı, daini mürtehinin davanın açılmasına muvafakat ettiğine dair belge sunulmadığından davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı sigorta şirketi tarafından düzenlenen hayat sigortası poliçesi kapsamında, 18.09.2016 tarihinde geçirdiği kalp krizinden dolayı % 98 oranında malul kalan sigortalının maluliyet tazminatı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, Hayat Sigortası Genel Şartları, 6102 sayılı TTK'nın 1435, 1439 ve 1440 ıncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6102 sayılı TTK'nın 1435, 1439 ve 1440 ıncı maddeleri, Yargıtayın yerleşik kararları ile hayat