muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/23, Karar No: 2023/43, Tarih: 26.01.2023

Anılan değişikliğin Anayasa'ya aykırı olduğu iddiasıyla açılan iptal davasında Anayasa Mahkemesi konuyu hak arama hürriyeti ve adil yargılanma hakkı kapsamında değerlendirmiş ve "İtiraz konusu kuralla belirli koşullar altında sanıkların kendilerini daha iyi ifade edebilecekleri Türkçe dışındaki bir dilde savunmalarını yapabilmelerine imkân tanınmaktadır. Böylece itiraz konusu kuralın da içerisinde yer aldığı maddede yapılan düzenleme gereğince Türkçeyi hiç konuşamayan ve anlayamayan kişiler, anadilleri ya da bildikleri başka bir dilde şikâyetlerini aktarabilmekte veya savunmalarını yapabilmektedirler. Yabancı dilde yapılan bu işlemler Türkçeye tercüme edilerek tutanaklara geçmektedir. İtiraz konusu kuralda ise Türkçe konuşabilen ve anlayabilen kişilerin, kendilerini daha iyi ifade edebilecekleri bir dilde savunma yapmalarına imkân tanınmaktadır. Tutanakların yine Türkçe yazıldığı ve duruşmaların Türkçe yönetildiği hususu da dikkate alındığında, sanığın duruşmanın sadece belirli bir aşamasında kullanabildiği bu imkân, Türkçe dışında başka bir resmi dilin kabul edildiği ya da resmi dil kuralının ihlâl edildiği şeklinde yorumlanamaz...İtiraz konusu kural, uluslararası belgelerde temel hak ve özgürlükler alanında kabul edilmiş olan asgari ilkelere uygun şekilde düzenlenmiştir. Kural, yargılama yapılan ülkenin kullandığı dili konuşamayan ve anlayamayanlar için, temel hak ve özgürlükler alanında taraf olunan uluslararası sözleşmelerde kabul edilen 'tercüman yardımından ücretsiz olarak yararlanma hakkı'nın kapsamını, 'farklı bir dilde savunma yapabilme' yönünden duruşmanın belirli aşamalarında sanığın kullanabileceği bir imkân olarak genişletmektedir." gerekçesiyle iptal isteminin reddine karar vermiştir (Anayasa Mahkemesinin 29.01.2014 tarihli ve 2013/30 Esas 2014/13 Karar sayılı kararı.).

Madde metninde tercümandan yararlanma imkânının, yargılamanın sürüncemede bırakılması amacına yönelik olarak kötüye kullanılamayacağının açıkça belirtilmesi önem arz etmektedir. Zira "iyi niyet" ve "hakkın kötüye kullanılmaması" kurallarının sadece özel hukuka yönelik olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Anılan kurallar, kamu hukukunda ve bu kapsamda ceza yargılamasında da elbette tatbik edilebilecektir. Kanun koyucunun bu yaklaşımı benimsediği, 5271 sayılı CMK'nın hâkimin reddine ilişkin 31/1-c, çağrılması reddedilen tanığın ve uzman kişinin doğrudan mahkemeye getirilmesine yönelik 178/1 ve delillerin ortaya konulmasına dair 206/2-c maddelerinde davayı uzatma amacı taşımaları hâlinde belirtilen hususlar hakkındaki taleplerin reddolunacağına dair düzenlemelerde net bir biçimde görülmektedir. Aksi durum söz konusu olduğunda ise Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin "Adil yargılanma hakkı" başlıklı 6. maddesinde yer verilen davanın makul bir süre içinde görülmesi amacına ulaşmak imkânsız hâle gelecektir. Yargılama süjelerinin böyle bir netice doğuracak şekilde sergilediği davranışların hukuk düzeni tarafından korunması beklenmemelidir.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Soruşturma aşamasındaki savunmalarını Türkçe olarak yapmasına, tape kayıtlarına yansıyan bazı telefon görüşmelerinde Türkçe konuşmasına ve okur yazar olmasına rağmen 2011/4 esas sayılı dosyada görülen davanın yargılaması sırasında Türkçe savunma yapmak istemediğini belirtip tercüman atanmasını talep eden sanık ...'ın, 14.08.2012 tarihinde tahliye olduktan sonra gerek anılan dosyanın sonraki tarihli gerekse Özel Dairenin bozma kararlarını takiben yapılan ve yakalama emri çıkarılan 2015/351 esas ve 2019/1 esas sayılı dosyaların duruşmalarında hazır edilemediği nazara alınıp hakkındaki suçlamalardan bilgi sahibi olması ve kendisini temsil etmekte olan müdafii vasıtasıyla yargılama sürecindeki gelişmeleri öğrenebilme imkânı bulunması ile savunmasını Kürtçe yapmak istemesi nedeniyle tercüman atanmasına ilişkin talebinin Yerel Mahkemece reddedildiğini bilmesine ve savunma yapmaması hâlinde suç hakkında açıklamada bulunmamış sayılacağı ihtar edilmesine karşın savunma yapmayan sanığın, makul sayılamayacak oldukça uzun bir süre geçmesine rağmen duruşmalara iştirak etmediği ve çıkarılan yakalama emrinin de sonuçsuz kaldığı gözetilerek iyi niyet taşımayan ve hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olan bu yaklaşımının, davayı uzatma amacı taşıması nedeniyle hukuken korunması mümkün olmadığından hükümden önce 24.01.2013 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6411 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile CMK'nın 202. maddesine eklenen dördüncü fıkrada yer alan "Bu imkân, yargılamanın sürüncemede bırakılması amacına yönelik olarak kötüye kullanılamaz." şeklindeki düzenlemeye aykırılık oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme gerekçesinin isabetli olduğuna ve hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- ... Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.03.2019 tarihli ve 1-145 sayılı direnme kararına konu hükmündeki gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.06.2021 tarihli ve 196 sayılı kararı ile 16. Ceza Dairesinin numarası 3. Ceza Dairesi olarak değiştirilmesi nedeniyle dosyanın, hükmün esasının incelenmesi için Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 26.01.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.

..
Yargıtay — Esas No: 2019/4668, Karar No: 2019/6514, Tarih: 25.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/4668 E.  ,  2019/6514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen yaşlılık aylığı tespiti ve alacak davası sonucu yerel mahkemece verilen hüküm, Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşmiş ise de, davacının Anayasa Mahkemesine bireysel başvurusu sonucu, Anayasa Mahkemesince mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararı sonucu mahkemece yeniden verilen kararın temyizen incelenmesi davalı avukatı tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1982 Anayasasının 148/1. maddesinde, Anayasa Mahkemesinin görevleri arasında bireysel başvuruları kararı bağlayacağı düzenlenmiş, aynı maddenin 3 ve 4. fıkralarında;

“(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz.”

Anayasanın 153. maddesine göre de, Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir ve Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuruları inceleyen Bölüm kararları da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlamaktadır.

2010 yılında Anayasa'nın 148. maddesinde yapılan değişiklikle Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruları karara bağlama yetki ve görevi verilmiştir. Bu değişikliğin gerekçesinde şöyle ifade edilmiştir: "Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, kamu gücü tarafından, temel hak ve özgürlükleri ihlâl edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde, temel hakların korunması amacıyla bireysel başvuru yolu, pek çok uygar ülkede anayasa yargısının ayrılmaz bir parçası kabul edilmektedir.“

6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunun "Mahkemenin görev ve yetkileri" kenar başlıklı 3/1-c bendinde Yüksek Mahkemeye “ Anayasanın 148 inci maddesi uyarınca yapılan bireysel başvuruları karara bağlamak” görevi verilmiştir.

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir.“

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anaya Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür.Anayasa Mahkemesinin kararına göre, “Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10037, Karar No: 2013/4663, Tarih: 21.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/10037 E.  ,  2013/4663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; sanığın borçlu şirketin yetkili temsilcisi olduğu, Beşiktaş Vergi Dairesinin yazısına göre 25.11.2008 tarihli yoklamada adreste bulunmadığının tesbit edildiği, 11.06.2009 tarihli zabıta araştırmasına göre de şirketin adresten iki yıl önce taşındığının bildirilmesi karşısında, suçun unsurları oluştuğu gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21/03/2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13936, Karar No: 2013/22473, Tarih: 17.06.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/13936 E.  ,  2013/22473 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/13936

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçlunun takipten araçlar üzerine konulan haciz nedeniyle haberdar olduğunu ileri sürerek imza itirazında bulunduğu görülmektedir.

İcra mahkemesince kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile yapılan takipte öncelikle itirazın İİK.nun 168. maddesinde belirtilen yasal 5 günlük süre içinde yapılıp yapılmadığının tetkiki zorunludur. Borçlu tarafından ödeme emri tebligatının usulsüzlüğünün ileri sürülmesi halinde ise, icra mahkemesince öncelikle bu husustaki şikayet değerlendirilip itirazın süresinde olduğunun tesbiti halinde işin esasının incelenmesi gerekir.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi gereğince, tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğ işleminden haberdar olmuş ise geçerlidir. Muhatabın bildirdiği tarih tebliğ tarihi sayılır. Şikayetçinin bildirdiği öğrenme tarihi esas olup, bu tarihin aksi karşı tarafça ancak yazılı delil ile kanıtlanabilir.

Öte yandan 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesinin uygulanabilmesi için usulüne aykırı olsa dahi yapılmış bir tebligatın bulunması gerekir.Somut olayda, imza itirazında bulunan borçlu adına ..... Mah. ..... Cad. ..... Köprü Başı ..... No  ..... İstanbul adresine çıkartılan ödeme emri tebligatının, 13.12.2012 tarihinde adresin hatalı olduğu gerekçesi ile iade edildiği ve itiraz eden borçlu adına çıkartılmış başkaca ödeme emri tebligatının bulunmadığı anlaşılmaktadır.Bu durumda imza itirazında bulunan borçluya yapılmış bir ödeme emri tebligatı bulunmadığından İİK'nun 168/5. maddesinde belirtilen yasal 5 günlük itiraz süresinin başladığından söz edilemez.

O halde mahkemece, imza itirazının süresinde olduğunun kabulü ile itirazın esasının incelenerek oluşacak sonuca göre  karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2961, Karar No: 2012/4836, Tarih: 11.07.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2961 E.  ,  2012/4836 K.**

* SIRA CETVELİNE YÖNELİK ŞİKAYET

* MAHKEMENİN EDA HÜKMÜ İHTİVA EDECEK ŞEKİLDE KARAR VERMESİ

* MAHKEMENİN SIRA CETVELİNİN İPTALİ İLE YETİNMESİ GEREĞİ

* İCRA VE İFLAS KANUNU (İİK) (2004) Madde 142

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

Temyize konu karar niteliği gereği duruşmaya tâbi olmadığından duruşma isteminin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçiler vekili asıl ve birleşen şikayette, şikayet olunanların alacaklı olduğu ilamlı takip dosyasında kendi hacizleri dikkate alınmadan ödeme yapıldığını, sonrasında şikayet olunanlar vekilinin 87.000,00 TL’sinin iade edildiği ancak bakiye miktarların iade edilmediğini, müvekkillerinin alacaklı olduğu ilamlı takibe konu dava tarihinin daha önceki tarihli olduğunu, buna rağmen sıra cetvelinde müvekkillerinin alacaklı olduğu dosyadaki haczin sonraki tarihli olduğundan bahisle alacağa ikinci sırada yer verildiğini ileri sürerek, asıl şikayet kapsamında şikayet edilenlerin iade etmedikleri miktarın iadesine ve birleşen şikayet kapsamında sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunanlar vekili asıl ve birleşen şikayette, müvekkillerinin alacaklı olduğu takip dosyasındaki haczin kesinleşme tarihinin daha önce olduğu, sıra cetveline konu paranın icra veznesine girdiği tarih itibariyle şikayetçilerin ihtiyati hacizlerinin kesinleşmediğinden hacze iştirak edemeyeceğini, yapılan işlemlerin doğru olduğunu savunarak, şikayetlerin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçilerin alacaklı olduğu dosyadaki haciz tarihinin şikayet olunanların alacaklı olduğu dosyadaki haciz tarihinden sonra olmasına rağmen, şikayetçilerin alacağının dayanağı olan ilama ilişkin dava tarihinin daha önce olduğundan garame kurallarının uygulanması gerektiği, şikayet olunanların iade etmesi gereken miktarın kendilerine yapılacak ödemeden mahsup edileceği, bu hususun birleşen şikayet kapsamında değerlendirildiği gerekçesiyle, asıl şikayet hakkında karar verilmesine yer olmadığına, birleşen şikayet kapsamında sıra cetvelinin iptaline, mevcut paranın garameten paylaştırılmasına, 64.126,00 TL’nin şikayetçilere, 22.874,00 TL’nin de şikayet olunanlara ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunanlar vekili temyiz etmiştir.