muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2821, Karar No: 2015/4913, Tarih: 16.02.2015

Tüzel kişiği sona eren il özel idarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzeleyen 6360 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idareleri; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildirceceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmaları ... Bakanlığının onayına bağlı olduğu, 5 fıkarsında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işlemi, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı ...ne devredilen taşınmazlar Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı ...nin özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan ... Bakanlığınca, bu Kanunun 1inci maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanlar; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeler kapsamında devir öncesi doğan, bir kurum ve kuruluşa devredilemeyen işçilik alacaklarının tahsili için açılan davalarda taraf sıfatının kime ait olduğu konusunda anılan kanunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Dava konusu olayda davacı işçi devirden önce emekli olup iş ilişkisini sona erdirdiğinden talep ettiği yıllık izin ücretinden kimin sorumlu olduğunun belirlenmesi gerekecektir. Öncelikle devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararının getirtilerek tüzel kişiliği kaldırılan il özel idaresinin devir öncesi borçlarının hangi kuruma devredildiğinin belirlendiği durumda davalı taraf sıfatının borcu devralan bu kurum veya kuruluş olduğu, borçların devri konusunda alınmış bir karar yok ise anılan il özel idaresinin aktiflerini ve alacaklarını devralanın borçlardan da sorumlu tutulması gerekeceği, tüm bu araştırmalarla borçtan sorumlu tutulacak davada taraf ehliyetine sahip bir kurum veya kuruluş tespit edilemediği hallerde borcun mahalli idare birimi olan il özel idaresindeki çalışmalardan doğan bir borç olması dikkate alındığında davanın ... Bakanlığına yönetilerek sonuçlandırılması gerekir.

Sonuç :

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2988, Karar No: 2012/4453, Tarih: 12.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/2988 E.  ,  2012/4453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesi uyarınca ceza uygulamasına yer olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanların ellerini ve ayaklarını ip ve koli bandı ile bağlayıp evden ayrılan sanıklar hakkında kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Ancak;

1- Olay günü yakınanlar ile para karşılığı ilişkiye girmek için anlaşan sanıkların geceleyin yakınanların evine geldikten sonra yakınanları alınan doktor raporuna göre bıçakla boğazlarında sıyrık oluşturup, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıktan sonra el ve ayaklarını koli bantları ve ipler ile bağladıkları ve yakınanların paraları ile üç adet cep telefonunu alarak evden ayrıldıkları, olaydan sonra yakalanan sanıklardan Murat'ın üzerinden telefonlardan birinin çıktığı diğer iki telefonun ise sanık ...’ın sakladığı yerleri göstermesi ile bulunarak yakınanlara iade edildiğinin anlaşılması karşısında sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-c-d-h maddesinde düzenlenen yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden; dosya içeriği ile bağdaşmayan gerekçe ile yazılı biçimde hüküm kurulması;

2- Kabul ve uygulamaya göre de, 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, değer az kabul edilip ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesinin gözetilmesine 12.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23365, Karar No: 2013/1014, Tarih: 17.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/23365 E.  ,  2013/1014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK 87.madde uyarınca haczi yapan memur, haczini yaptığı malın kıymetini taktir eder. Bu maddede ihtiyati haciz ya da kesin hacze dair bir ayrım yoktur. Bu nedenle ihtiyaten haczedilen menkuller yönünden icra müdürlüğünce kıymet taktiri yapılmasında yasaya aykırılık yoktur. O halde mahkemece şikayetin tümden reddi yerine yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11670, Karar No: 2019/7589, Tarih: 24.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/11670 E.  ,  2019/7589 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur durumuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sürücü belgesinin asgari hadden çok fazla uzaklaşmak suretiyle 3 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmesi,

2)Sanık hakkında belirlenen 2 yıl 6 ay süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken dayanak kanun maddelerinin TCK'nın 50/4 ve 50/1-a olarak gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1334, Karar No: 2019/9739, Tarih: 02.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/1334 E.  ,  2019/9739 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK’nın 223/2-b maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafi tarafından yapılan temyiz itirazlarının vekalet ücretine hasren olduğu anlaşılmakla;

Her ne kadar kısa kararda, beraat eden sanığın kendini bir vekil ile temsil ettirmiş olması nedeniyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1500-TL vekalet ücretinin katılanlar müteselsilen tahsiline karar verilip gerekçeli kararda ise vekalet ücretinin hazineden tahsil edilmesine denilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmış ise de bu durumun bozma konusu yapılmasında hukuki yararın bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kısa kararda kendisini bir vekil ile temsil ettiren sanık lehine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1500-tl vekalet ücretinin hazineden tahsil edilmesi yerine "katılanlardan müteselsilen tahsiline’’ şeklinde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, kısa kararın 3. paragrafındaki, "katılanlardan müteselsilen tahsiline’’ ibaresinin çıkartılarak yerine "hazineden tahsiline" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4594, Karar No: 2006/7524, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/4594 E.  ,  2006/7524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf verillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekili mahkeme kararını (davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği üzerine) temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödemesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması ve dosyanın birlikte gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 9.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11851, Karar No: 2019/19265, Tarih: 11.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/11851 E.  ,  2019/19265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın aşamalardaki savunmalarında, suça konu cep telefonunu katılanın iş yeri önünde bulunan aracın açık olan camından elini uzatarak araç içinden çaldığını savunduğu, katılanın ...’in soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, olay günü saat 12.30 sıralarında, toptancıdan yeni mal geldiği ve müşterilerle ilgilendiği için meşgul olduğunu, mahalleden tanıdığı ...’ın yanında bir erkek şahıs ile iş yerine girip sigara satın alıp gittiklerini, yaklaşık yarım saat sonra tezgah üzerinde duran cep telefonunun yerinde olmadığını gördüğünü beyan ettiği, katılanın kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde ise iş yerine araçla malzeme getirdiğini, bunları indirirken aracın kapısının ve camın açık olduğunu, cep telefonunun aracın göğüs kısmında bulunduğunu, bu esnada meşgul olduğunu, müşterileri gönderdikten sonra telefonun yerinde olmadığını farkettiğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, cep telefonunun kapısı ve camı açık bırakılan araç içinden çalındığının tespit edilmesi halinde sanığın eyleminin TCK’nın 141/1. maddesinde düzenlenen basit hırsızlık suçunu oluşturaracağı, cep telefonunun iş yeri içinden çalındığının tespit edilmesi halinde ise aynı Kanun’un 142/2-h. maddesinde düzenlenen nitelikli hırsızlık suçunu oluşturaracağı gözetilerek, katılandan cep telefonunun araç içinden mi yoksa iş yeri içinden mi çalındığı sorularak, katılanın soruşturma ve kovuşturma aşamalarında alınan ifadeleri arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininin gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Yukarıdaki bent uyarınca yapılacak araştırma sonucunda, sanığın suça konu cep telefonunu, kapısı ve camı açık bırakılan araç içinden çaldığının tespit edilmesi halinde; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15830, Karar No: 2023/1434, Tarih: 15.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/15830 E.  ,  2023/1434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2016 tarihli, 2015/984 Esas, 2016/436 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 17.09.2020 tarihli ve 2016/211515 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. GEREKÇE

1. Dava dosyası yönünden, karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un, "Kanuna muhalefet halleri" başlıklı 308 inci maddesinin yedinci fıkrasında yer verilen;

"Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır.

…,

7 – Hükmün esbabı mucibeyi ihtiva etmemesi, …"

Hükmü uyarınca, kararın gerekçeyi ihtiva etmemesi, mutlak bozma nedeni olarak belirlenmiştir.

2. Mahkemece kurulan hükümlerin Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ile bunun hukuki nitelendirmesinin yapılması suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği halde bu ilkelere uyulmaksızın yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması suretiyle Anayasanın 141 inci maddesi ve 1412 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır. Bu nedenle Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2016 tarihli ve 2015/984 Esas, 2016/436 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye farklı gerekçeyle uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2016 tarihli ve 2015/984 Esas, 2016/436 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye farklı gerekçeyle uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1661, Karar No: 2023/2542, Tarih: 15.05.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/1661 E.  ,  2023/2542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların miras bırakanı ...'in 13.05.2015 tarihinde vefat ettiğini, miras bırakanın Bakırköy .... Noterliği 23.06.2008 tarih ve 16471 yevmiye numaralı vasiyetname düzenlediği ancak, murisin vasiyetname yapılma tarihinde 83 yaşında olduğunu bu nedenle temyiz kudretini haiz olmadığını, görme yeteneğini büyük oranda kaybettiğini, vasiyetname düzenlenmeden önce alınan raporun yeterli bulunmadığını, murise uzun seneler kızının baktığını, daha sonra ise davalı tarafından kaçırılarak davalının evine götürüldüğünü, kimseyle görüştürülmediğini, davacı hakkında şikayetçi olunarak dava açılmasının sağlandığını ancak, davacının beraat ettiğini, vasiyetnamenin baskı ve korku altında düzenlendiğini belirterek MK'nın 557/1 ve 557/2 nci maddeleri uyarınca iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu vasiyetnamenin düzenleme şeklinde yapılarak Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden vasiyetname yapmasına engel durumunun olmadığına ilişkin rapor alındığını, muris hayatta iken davacının murise vasi tayin ettirmek amacı ile Sarıyer Sulh Hukuk Mahkemesine başvurduğunu, 2008/946 Esas ve 2009/424 Karar sayılı karar ile davanın reddine karar verildiğini, murisin sağlığında davacının tacizleri nedeni ile önce kendi evine daha sonra da davalı yanına taşındığını, davacının hakareti nedeni ile davacı hakkında dava açıldığını, murisi yönlendirecek bir kişi olmadığını, saklı payların vasiyetnamede korunmuş olduğunu beyan ederek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI