muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/650, Karar No: 2015/102, Tarih: 14.04.2015

Kolluğa olayın intihar olarak bildirildiği, Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan olay yeri ölü muayene ve otopsi tutanağında; cesedin çift kişilik yatak üzerinde ayakları yere değer halde sırt üstü yatmış vaziyette, karın kısmı açık, dizlerinin arasında av tüfeği, 105 cm uzağında ise bir adet boş av fişeği kartuşu olduğu, cesedin alt kısmında lacivert renkli eşofman onun altında da yeşil renkli başka bir eşofman olduğu, oda içerisinde ve evin diğer odalarında herhangi bir dağınıklık, boğuşma izi veya kan lekesi olmadığı, cesedin sağ gözünde muhtemel bir gün öncesine ait ekimoz ve morluk olduğu, sağ dirsekte 1x1 cm boyunda muhtemel yatak kenarına çarpmaya bağlı olduğu değerlendirilen sıyrık ve sürtünme izleri olduğu, göbek deliğinin 9 cm üstünde orta hatta 2x3 cm boyutlarında alt kısmı düzgün yukarıya doğru genişleyen bir tarzda yine alt kısmında parçalanma olmayıp üst kısmında ateşli silaha ait parça artıklarının bulunduğu, vücutta başka darp cebir izi olmadığı, kesin ölüm sebebinin ateşli silah yaralanmasına bağlı iç organ ve büyük damar parçalanması sonucu iç kanama olduğu tespit edilerek klasik otopsi yapılmadan defin ruhsatı düzenlendiği,

Olay yeri inceleme raporunda; olay yerine saat 08.00 sıralarında gelindiği, cesedin yatak odası kısmında yatak üzerinde sırt üstü yattığı, dizlerinin arasında av tüfeği, tüfeğe 1,26 cm uzakta ise boş kartuş olduğu, maktulenin günlük yaşamında sol elini kullandığı, göbek deliğinin 9 cm üzerinde ateşli silah giriş deliği ve delik çevresinde barut artıklarının olduğu, gözünde morluk bulunduğu, elbiseleri çıkartılırken elbisenin arasında bir adet dolu fişek ele geçtiği, odanın dağınık olmadığı, yatak üzerinde kan lekesi ya da ateşli silah giriş deliği olmadığı, maktulenin el tırnakları arasında herhangi bir doku parçası ya da saç kılı bulunmadığı tespit edilerek maktule ve eşinin svap ve parmak izlerinin alındığı,

Katılanlar vekilinin 20.01.2004 tarihli dilekçe ile C.savcılığına müracaat ederek intihar olayının şüpheli olduğu ve klasik otopsi yapılmasını talep etmesi üzerine fethi kabir yapılarak düzenlenen 24.01.2004 tarihli otopsi raporunda; batın epigastrium orta bölümünde toplu giriş yerinin altında hematom mevcut olup bağırsak mezosunun takriben 5x7 cm'lik alanda parçalandığı, ince bağırsaklarda çok sayıda perforasyon, mide sağında takriben 4x4 cm'lik perfarasyon bulunduğu, sağ böbrek lojunda ve kapsülünde hematom, bel omuru sağında çok sayıda av tüfeği saçma taneleri ve tapa görüldüğü, vertebra korpusu ve paravertebral adale içerisinden 7 adet saçma tanesi ve tapanın alındığı, kişinin ölümünün av tüfeği saçma taneleri toplu girişine bağlı ince bağırsak mezosu, çöliak arter, mide ve ince bağırsak yaralanmasından gelişen iç kanama ve medulla spinalis lezyonu sonucu olduğunun belirtildiği,

Haymana C.Başsavcılığının maktulenin intihar ettiği gerekçesiyle verilen 11.03.2004 tarihli takipsizlik kararına yapılan itirazın Sincan Ağır Ceza Mahkemesi tarafından reddedilmesi üzerine kesinleşen bu karara karşı yazılı emir yoluna başvurulduğu, Yargıtay 1. Ceza Dairesince 13.01.2005 tarihinde; takipsizlik kararının müşteki asile yapılması gerektiği ayrıca dosyanın Adli Tıp Kurumu Başkanlığına gönderilerek öldürücü yarayı maktulenin bizzat gerçekleştirip gerçekleştiremeyeceğine ilişkin rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulması üzerine alınan Adli Tıp 1. İhtisas Kurulunun 22.05.2006 tarihli raporunda; “cesedin bulunuş şekli, yara yeri, atış mesafesi, olayda kullanılan tüfeğin özellikleri ve ölenin fiziki gelişimi birlikte dikkate alındığında bu atışın uygun pozisyonda kendisi tarafından ayak parmakları kullanılmak suretiyle yapılmasının reddedilemeyeceği” tespitlerine yer verildiği,

Ankara Jandarma Kriminal Laboratuarının 08.01.2004 tarihli raporunda; av tüfeğinin 12 kalibre, Sarsılmaz marka fişek hazneli yarı otomatik olup sağlam ve çalışır durumda olduğu, boş kartuşun bu tüfekten atıldığı,

12.01.2004 tarihli raporunda; maktuleye ait sağ el dış, sol el iç ve dış ile yüz svaplarında ve sanık Yusuf’un sağ el iç svabında atış artıklarının tespit edildiği, maktuleye ait kazak üzerindeki deliğinde bulunan atış dağılımı ve yoğunluğuna göre yapılan atışın yakın atış olduğunun değerlendirildiği,

06.01.2004 tarihli raporunda; tüfek üzerinde herhangi bir iz olmadığının tespit edildiği,

08.04.2009 tarihli raporunda ise; uzun namlulu silahlarda giysi ile namlu arasındaki mesafenin 0-3 cm olduğu atışların genel olarak bitişik atış, 3-100 cm arasındaki atışların yakın atış, yakın atışın alt sınırdaki mesafelerden yapılan atışların ise bitişiğe yakın atış olarak adlandırıldığı,

Adli Tıp Fizik İhtisas Dairesinin 30.07.2009 tarihli raporunda; maktuleye ait kazak incelendiğinde atışın bitişiğe yakın atış mesafesinden yapıldığı, 15.08.2005 tarihli raporunda ise; tüfeğin namlu uzunluğunun 61 cm, namlu ucu ile tetik arası mesafenin 77 cm tüm uzunluğunun 113 cm olarak ölçüldüğü tespitlerine yer verildiği,

Adli Tıp Fizik İhtisas Dairesinin 30.07.2009 tarihli raporunda; maktuleye ait kazak incelendiğinde atışın bitişiğe yakın atış mesafesinden yapıldığı, 15.08.2005 tarihli raporunda ise; tüfeğin namlu uzunluğunun 61 cm, namlu ucu ile tetik arası mesafenin 77 cm tüm uzunluğunun 113 cm olarak ölçüldüğü tespitlerine yer verildiği,

Mahkemece olay mahallinde yapılan uygulamalı keşif sonucu balistik uzmanı, adli tıp uzmanı ve cinayet masası dedektifinden oluşan heyet tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda; olay anında maktulenin bulunduğu yatak odasından silah sesine benzer ses çıkartıldığında sanığın bulunduğu odadan duyulduğu, ancak olay esnasında uyku halinde olduğu belirtildiğinden silah sesini duyup duymayacağı kişinin uykusunun ağırlığına ve derinliğine bağlı olarak değişeceği, maktulenin bulunduğu hali ile elinin ve parmağının silahın tetik bölümüne ulaşamadığı, ancak silah bu mesafede iken kişinin ayak parmağı ile tetik bölümüne baskı yaparak silahı ateşleyebileceği, hatta bu denemenin adli emanetteki maktuleye ait çorapla da yapıldığında silahın ateş alarak maktulenin yatak üzerine düşmesinin ve yerde bulunan halıdan ve tüfeğin dipçiği lastik olduğundan silahın kaymayarak maktulenin bacakları arasında kalmasının mümkün olduğu, maktulenin her iki elinin dış yüzeylerinde atış artıklarına atfen tüfeği her iki eliyle tutmuş olduğu, sanığın olaydan sonra atış yapılan bölgedeki elbiseyi tutması nedeniyle bulaşmış olabileceği, kişinin karyolaya oturmuş vaziyette tüfeği iki eliyle tutup dipçiğini yere dayayarak ve baş kısmını da öne doğru eğip ayak parmağı ile tetiğe basması sonucu göbeğin 8-9 cm yukarısından toplu giriş yarası yapan saçma taneleri ile plastik tapanın otopside belirtilen yara trajesini oluşturmasının ve plastik tapa ile saçma tanelerinin vücut içerisinden elde edildikleri bölgelere kadar nüfuz etmesinin tıbben mümkün olduğu tespitlerine yer verildiği,

Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2001/159 esas sayılı dosyasının iddianamesinin incelenmesinde; maktulenin amcası Y..G..’ün sanık olduğu, maktulenin eşi sanık Y.. ile sanığın kardeşi ve babasının mağdur olup suç tarihinin 27.01.2001 olduğu, hayvan besiciliği yapan mağdur ve ailesi ile suyun fazla kullanılması nedeniyle çıkan tartışmada sanık Yakup’un bıçakla mağdurları yaralaması nedeniyle mağdurlar Battal ve Hasan’a yönelik adam öldürmeye teşebbüs, mağdur Yusuf’a yönelik kasten yaralama suçlarından dava açıldığı,

Anlaşılmaktadır.

Katılan H.. G..; sanık ile kızının sürekli kavga ettiklerini, ayrıca sanığın ailesi ile kendi ailesi arasında geçmişten bu yana tartışmalar yaşandığını, kızının kendisini öldürdüğünü düşünmediğini, evliliklerinin ilk yıllarında kızının dövülmüş halde yanına geldiğini, 6-7 ay yanında kaldıktan sonra evine döndüğünü, daha önce intihara teşebbüs etmediğini ifade etmiş,

Anlaşılmaktadır.

Katılan H.. G..; sanık ile kızının sürekli kavga ettiklerini, ayrıca sanığın ailesi ile kendi ailesi arasında geçmişten bu yana tartışmalar yaşandığını, kızının kendisini öldürdüğünü düşünmediğini, evliliklerinin ilk yıllarında kızının dövülmüş halde yanına geldiğini, 6-7 ay yanında kaldıktan sonra evine döndüğünü, daha önce intihara teşebbüs etmediğini ifade etmiş,

Tanık A.. S..; olay günü saat 19.30 sıralarında maktulenin ağlayarak evlerine geldiğini, kendisini sakinleştirmeye çalıştıklarını, sanık ile gidip konuştuğunu, ikna edemeyince akrabaları olan Basri’yi çağırdığını, hanımı Fatma ile Basri’nin maktuleyi alarak evlerine götürdüklerini, 10-15 dakika sonra eşi gelince yattıklarını, gece 02.30 sıralarında sanığın kapıyı çalarak “Dilek kendini vurmuş” demesi üzerine eşi Fatma ile birlikte hemen sanığın evine gittiklerini, maktulenin yatakta hareketsiz yattığını, tüfeğin bacakları arasında olduğunu, telefonlar çalışmadığı için hocayı bularak ailesine ve jandarmaya haber verdiklerini, sanık ile maktulenin evliliklerinin ilk yıllarında anlaşmazlık sonucu bir süre ayrı kaldıklarını daha sonra tekrar barıştıklarını, önemli bir problemleri olduğunu bilmediğini maktulenin akıl hastalığı ve sinir problemi olmadığını beyan etmiş,

Tanık F.. S..; olay günü saat 19.00-19.30 sıralarında maktulenin ağlayarak evlerine geldiğini, “anneme gitmek istiyorum” dediğini, eşi A..’ın sanık ile konuşmaya gittiğini, maktulenin gitmek istememesi üzerine akrabaları olan B..yi çağırdıklarını, B..nin gelerek maktuleyi ikna ettiğini, birlikte evine götürdüklerini, bu sırada sanığın ahırda hayvanlarla ilgilendiğini, sanık gelince kendisinin kalktığını, Basri’nin oturmaya devam ettiğini, eve gelip yattığını, gece 02.30 sıralarında sanığın kapıyı çalarak "evim yandı, ocağım yandı" diye bağırdığını, ne olduğunu sorunca “Dilek intihar etmiş” demesi üzerine eşi A. ile birlikte hemen sanığın evine gittiklerini, maktulenin yatakta hareketsiz yattığını, 100-150 metre mesafe olduğunu, ancak tüfek sesi duymadıklarını, sanık ile maktulenin evliliklerinin ilk yıllarında bir anlaşmazlık sonucu bir süre ayrı kaldıklarını daha sonra tekrar barıştıklarını, maktulenin özel bir problemi olup olmadığını bilmediğini söylemiş,

Tanık B.. A..; olay günü 21.30 sıralarında tanık A..ın evine gelerek sanık ile maktulenin tartıştığını, gelip barıştırmasını istemesi üzerine maktulenin yanına gittiğini, konuşarak ikna ettiğini, tanık F..ile beraber maktuleyi evine götürdüklerini, ahırda hayvanları yemleyen sanığı çağırarak barıştırdıklarını, 10-15 dakika daha oturduktan sonra evden ayrıldığını ifade etmiş,

Duruşmada tanık olarak dinlenen ve olay tarihi itibariyle 5 yaşında olan sanığın kızı Z. A.olayla ilgili bir şey hatırlamadığını, hiç bir bilgisinin olmadığını belirtmiş,

Duruşmada tanık olarak dinlenen ve olay tarihi itibariyle 5 yaşında olan sanığın kızı Z. A.olayla ilgili bir şey hatırlamadığını, hiç bir bilgisinin olmadığını belirtmiş,

Tanık E.. Y..; olaya ilişkin bilgisinin olmadığını, olay günü sanığın yanında çoban olarak çalıştığını, aynı gün sanık ve maktule ile birlikte yemek yediklerini, herhangi bir kavga ve tartışmalarına şahit olmadığını, gece saat 23.00 sıralarında sanıkların evine 15-20 metre uzaktaki evde yattığını, herhangi bir silah sesi duymadığını, akşam kahvehaneye gittiğini, tanıkların sanığın yanına geldiklerini görmediğini beyan etmiş,

Sanık ise aşamalarda; maktulenin eşi olduğunu, aralarında iddia edildiği gibi şiddetli bir geçimsizlik olmadığını, eşini öldürmesi için bir sebep bulunmadığını, olay günü eşiyle Polatlı ilçesine taşınma konusunda tartıştıklarını, sinirlenerek tokat attığını, eşinin komşularına gittiğini, bir süre sonra komşularının araya girmesiyle barıştıklarını, ahıra giderek hayvanları yemleyip geri geldikten sonra fazla konuşmadan saat 23.00-23.30 sıralarında eşi ve çocukları ile birlikte sobalı odada eşinin hazırladığı yer yatağına yattıklarını, saat 02.00-02.30 sıralarında küçük çocuğun ağlama sesine uyandığını, eşini yanında göremeyince çocuğa mama hazırlamak için mutfağa gittiğini düşündüğünü, ancak eşi gelmeyince kalkıp baktığında bitişikteki yatak odasının ışıklarını yanık görüp içeri girince eşinin yatağın üzerinde ayakları yere değer şekilde hareketsiz yattığını, bacaklarının arasında tüfek olduğunu, etrafta kan görmediğini, yüzüne dokunduğunda soğuk olduğunu, eşinin üzerindeki kazağı kaldırıp baktığında karın bölgesinde saçma giriş deliğini gördüğünü, tüfeğe dokunmadığını, hemen komşuları olan A.’a haber verdiğini, yorgun olduğu için tüfek sesini duymamış olabileceğini, ayrıca hayvanların çobanlığını yapan ve 8-10 metre mesafedeki evde kalan E.. Y..’ın da tüfek sesi duymadığını, tüfeği iki yıl önce aldığını ve dolu olarak yatak odasındaki gardropta bulundurduğunu, hayvancılık yaptıklarından dolayı tüfek kullanmasını eşine öğrettiğini, olay esnasında 1 ve 5 yaşındaki çocuklarının evde olduğunu, ev telefonları çalışmadığı için sonradan gelen köy imamının cep telefonu ile akrabalara ve jandarmaya bildirdiğini, jandarma gelene kadar etrafta bir şeye dokunmadıklarını, eşinin bilinen bir rahatsızlığı olmadığını, daha önce intihar girişiminde bulunmadığını, eşini kendisinin öldürmediğini savunmuştur.

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından gözönünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi halinde uygulanabileceği gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemeli, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın eşi maktuleyi olay öncesinde darp etmesi, sanığın ve maktulenin aileleri arasında adli merciilere yansıyan husumet bulunması, olayda kullanılan tüfeğin üzerinde parmak izine rastlanmaması, sanığın savunmasında patlama sesini duymadığını beyan etmesi gibi hususlar göz önüne alındığında sanığın maktuleyi öldürdüğü yönünde şüphe oluşmakta ise de, olayın gerçekleşme şekline ilişkin tanık beyanının bulunmaması, evin içerisinde ve olayın meydana geldiği odada herhangi bir dağınıklığın ve kan izinin olmaması, maktulenin el ve yüz svaplarında atış artıklarının bulunması, atışın bitişiğe yakın atış mesafesinden yapılmış olması, Adli Tıp 1. İhtisas Kurulu ve mahkemece yapılan uygulamalı keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda ölüme neden olan yaranın maktule tarafından meydana getirilmesinin tıbben mümkün olduğunun belirtilmesi, deri içerisindeki saçmaların aşağıdan yukarıya doğru bir seyir izlediğinin tespiti, yara giriş deliğinin oluş şekli ve sanığın aşamalarda istikrarlı olarak suçu işlemediği yolundaki savunması karşısında, sanığın atılı suçu işlediği şüphe boyutunda kaldığından "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereğince sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yerel mahkemece mahkumiyetine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme hükmünün sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme hükmünün sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Genel Kurul Üyesi; "sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından yerel mahkeme direnme hükmünün onanması gerektiği" düşüncesiyle karşıoy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.10.2012 gün ve 204-326 sayılı direnme hükmünün sanığın üzerine atılı eşini kasten öldürme suçunun şüphe boyutunda kaldığından beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyetine karar verilmesi isabetsizli- ğinden BOZULMASINA,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.04.2015 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26210, Karar No: 2024/13147, Tarih: 17.12.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/26210 E.  ,  2024/13147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1104 Esas 2021/1534 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 27. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/377 Esas 2020/122 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmiş; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 17.12.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen gün ve saatte gelen davacı vekili Avukat ... geldi. Davalı adına gelen olmadı. Davacı vekilinin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen 17.12.2024 gününde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; İstanbul 3. Havalimanı'nın yapım ihalesini 03.05.2013 tarihinde müvekkili şirketin de dahil olduğu CMLKK ortak girişiminin kazandığını, bu kapsamda müvekkili şirketin 25 yıl süre ile İstanbul 3. Havalimanı'nı kurmak ve işletmek ile görevli olduğunu, İstanbul Milletvekili ve CHP Genel Başkan Yardımcısı olan davalı tarafından 25.09.2018 tarihinde bu havalimanı ile ilgili yapılan açıklamaların ve 28.09.2018 tarihinde Twitter'dan yapılan paylaşımın gerçek dışı olduğunu, bu iddiaların müvekkili şirket ile bu projede yer alan tüm kurum ve kişileri kamuoyu nezdinde itibarsızlaştırmayı amaçladığını, Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı tarafından bu konuda yapılan resmi açıklama ile iddiaların gerçeği yansıtmadığının tespit edildiğini, müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek 50.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsili ile kamuoyunun doğru bilgilendirilmesi için davalının kınanması ve bu kınama kararının yayınlanması talep edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı şirket bir tüzel kişilik olduğundan manevi tazminat talebinde bulunamayacağını, müvekkili tarafından dile getirilen tüm hususların Sayıştay raporları ile de sabit olduğunu, muhalefet partisi milletvekili olan müvekkili tarafından kamuoyunun bilgilendirilmesinin bir hak ve sorumluluk olduğunu, kabul anlamına gelmemekle beraber talep edilen manevi tazminat miktarının da fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı tarafından kendileri dışında gelişen farklı gerekçelerle havalimanının yapımı için yer tesliminin geç yapıldığının ifade edildiği, sadece bu kalemle oluşan kamu zararının oldukça yüksek olduğu dikkate alındığında diğer kalemlerin araştırılmasına gerek görülmediği; kamu zararının doğmasında idarenin yatırım ve ihale kararı verirken gerekçe olarak bildirilen bu aksaklıkları önceden hesap ederek, kamu zararına yol açmaması gerektiği, bir siyasetçi olan davalının bunu dile getirmesinin ifade özgürlüğü yanında görev ve sorumluluğu olduğu, eleştiri sınırlarının aşılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının milletvekili, davacı şirketin ise İstanbul 3. Havalimanı ihalesini alan ortak iş grubundaki şirketlerden birisi olduğu; davalının 25.09.2018 tarihinde TBMM’de yaptığı basın açıklamasında, İstanbul 3. Havalimanı'nın yapımına ilişkin görüş ve değerlendirmelerde bulunduğu, havalimanının ihalesi gerçekleştikten sonra yer tesliminin ihaleyi alan ortaklığa yaklaşık iki yıl sonra yapılması, havalimanının inşa edileceği alanda yapılacak dolgunun kot yüksekliğinin ihalede belirtilenden daha az olacağının ortaya çıkması ve Sayıştay denetim raporundaki tespitler gibi somut olgulara dayalı olarak İstanbul Havalimanı ihalesinde kamunun zarara uğrayacağına dair beyanlarda bulunduğu, davalının açıklamalarının dayanaksız değer yargılarından ibaret olmayıp olgusal temellere dayalı olduğu, davalının hedefinin doğrudan davacı şirketin kişiliği olmadığı, ihaleyi yürüten devletin ihmal veya kusurlu davranışları nedeniyle kamunun zarara uğrayacağı yönünde iddia, eleştiri ve uyarılarda bulunduğu, idarenin ve davacı şirketin bu iddialara cevap verme imkanlarına sahip olduğu, nitekim Ulaştırma Bakanlığı tarafından iddialara yönelik ayrıntılı bir açıklama yapıldığı, davalının milletvekili olduğu gözetildiğinde kamu yararı olan bir hususta araştırma yapmak ve vardığı sonuçları toplumla paylaşmak gibi bir sorumluluğunun da bulunduğu, kaldı ki davacı şirketin kamuyu ilgilendiren bir ihalenin tarafı olması nedeniyle işin yapımına ilişkin eleştirilere de açık olması gerektiği, basın açıklaması ve dava konusu tweette eleştiri ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığı, bu itibarla davacı lehine manevi tazminat ödetilmesi ve kınama kararının koşullarının oluşmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; basın ve ifade özgürlüğünün sınırsız olmadığını, davalının iddialarının doğru olmadığını, Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı tarafından bu konuda yapılan resmi açıklama ile iddiaların gerçeği yansıtmadığının tespit edildiğini, kamuyu bilgilendirme amacının aşıldığını, müvekkili şirketin saygınlığının ve itibarının zarar gördüğünü, davalının açıklamalarının dava konusu projeyi karalamak amacıyla yapıldığını, özle biçim arasındaki dengenin bozulduğunu, müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; davalının 25.09.2018 tarihli basın açıklaması ve 28.09.2018 tarihinde paylaşmış olduğu tweette kullanılan söz ve ifadeler nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat, davalının kınanması ve kınama kararının yayınlanması talebine ilişkindir.