muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1823, Karar No: 2014/2442, Tarih: 31.03.2014

Kararı, şikayet olunan N.. B.. vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan N.. B.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Şikayet, sıra cetvelinin iptali sistemine ilişkindir. Şikayetçinin bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerindeki haczi 04.09.2006, şikayet olunan N.. B..’ün nafaka

alacağına konu haczi ise 30.03.2010 tarihlidir. Somut olayda şikayet olunan İş Bankası A.Ş.’ye sıra cetvelinin tebliğ edilerek süresi içinde sıra cetveline herhangi bir itiraz-şikayette bulunmamasına ve özellikle sıra cetvelinde kendisine pay ayrılmamış olmasına rağmen mahkemece uyuşmazlığa dahil edilerek hakkında hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ayrıca İş Bankası A.Ş. vekilinin savunmasında belirttiği üzere, şikayete esas olacak şekilde sıra cetveli tarihi itibariyle alacaklarının üçüncü bir kişiye devredilmediği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Buna göre mahkemece, sadece şikayetçi vergi dairesi ile asıl şikayet olunan N.. B.. arasındaki uyuşmazlığın İİK’nun 100, 101 ve 6183 sayılı kanunun 21. maddelerine göre çözümlenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle şikayet olunan N.. B.. vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayet olunan N.. B.. yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4355, Karar No: 2022/5724, Tarih: 13.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/4355 E.  ,  2022/5724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

VEK. AV. ...

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 24.09.2013 tarihinde davalıya ait ... alışveriş için gittiğini, alışveriş sırasında meydana gelen hırsızlık olayı sonucu içinde 5000 USD, ... cüzdanı, ehliyet, kredi kartları, cep telefonu ve anahtarlar bulunan ... çantasının çalındığını, durumun güvenlik görevlilerine bildirildiğini, görevlilerin görevlerini iyi bir şekilde yapmadığını, yönetimin denetiminde yetersiz kaldığını, hizmette kusur oluştuğunu, zararının giderilmediğini, ileri sürerek 26.540 TL'nin olay tarihinden itibaren mevduat oranında faiz uygulanarak ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen karar eksik incelemeyle hükmün kurulamayacağından bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı taraf mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporuna gerekçelerini de belirtmek sureti ile itiraz etmiş, ne var ki mahkemece bu itirazlar tam olarak karşılanmamıştır.

6100 sayılı HMK 266. hükmüne göre, genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkesin bilmesi gereken konularla hakimlik mesleğinin gereği olarak hakimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konular dışında kalan ve çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Kural olarak bilirkişi raporu hakimi bağlamaz. Hakim raporu serbestçe taktir eder.

6100 sayılı HMK 281. maddesi uyarınca; (1) Taraflar, bilirkişi raporunun, kendilerine tebliği tarihinden itibaren iki hafta içinde, raporda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilirler.

Mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden, yeni sorular düzenlemek suretiyle ek rapor alabileceği gibi, tayin edeceği duruşmada, sözlü olarak açıklamalarda bulunmasını da kendiliğinden isteyebilir.

Mahkeme, gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabilir.

Somut olaya gelince; mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmış, uzman bilirkişi tarafından düzenlenen rapora itirazlar karşılanmamış, aynı bilirkişiden ek rapor ya da yeni bir bilirkişi kurulundan yeni bir rapor almaksızın itirazı konu bilirkişi raporuna dayalı hüküm tesisi cihetine gidilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirir.
Yargıtay — Esas No: 2013/11529, Karar No: 2014/15912, Tarih: 17.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/11529 E.  ,  2014/15912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/01/2013

NUMARASI : 2010/68-2013/27

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31/01/2013 tarih ve 2010/68-2013/27 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 10/10/2014 günü hazır bulunan davacı şirket vekili Av. A.. K.. ile davalı şirket temsilcisi A. K. ve davalı şirket vekili Av. H.. A.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Çin'den ithal ettiği sarımsağı davalıya ait soğuk hava deposuna koyduğunu, davalının uygun saklama koşullarını sağlamaması nedeniyle ürünlerin bozulduğunu ve müvekkilinin zarara uğradığını, gönderilen ihtara rağmen davalının sebep olduğu zararı ödemediğini ileri sürerek, şimdilik 8.000 TL'nin ticari reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 10.02.2011 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 122.118,30 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline ait soğuk hava deposuna teslim edilen ürünün uygun koşullarda saklandığını, söz konusu ürünün davacı tarafça soğutma tertibatı bulunmayan araçlarla getirildiğini, ürünlerin bozuldukları tarih itibariyle zaten ekonomik ömürlerini tamamladıklarını, ürünlerin bozulmaya başladıklarının bildirilmesine rağmen davacının ürünleri teslim almadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşme uyarınca davalının, davacıya soğuk hava deposu hizmeti vereceği, bu kapsamda davalının soğuk hava deposuna konulan ürünlerin, uygun saklama koşullarının sağlanmaması nedeniyle zarar gördüğü, davalı tarafça soğuk hava deposuna taşıma sırasında bir kısım eksikliklerin olduğu savunulmuş ise de ürün teslim alınırken herhangi bir ihtirazi kayıt konulmadığı, aksine davacı tarafından mahkeme kanalıyla yaptırılan tespit sırasında dahi ortam sıcaklığının olması gerekenden çok yüksek olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, 122.118,30 TL'nin ticari reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davalıya ait soğuk hava deposuna konulan ürünün, uygun saklama koşullarında saklanmaması nedeniyle hasara uğradığı iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkin olup mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Zira davalı tarafça soğuk hava deposuna konulan ürünün, ekonomik ömrünü tamamladığı savunulmuş ve mahkemece alınan 09.12.2010 havale tarihli bilirkişi raporunda, sarımsak ürününün uygun koşullarda uzun süre saklanmasının mümkün olduğu belirtildikten sonra 02.08.2012 havale tarihli bilirkişi raporunda ise, davalıya ait soğuk hava deposuna konulan sarımsağın optimum depolama koşullarında saklanması halinde yaklaşık depolama süresinin 6-7 ay olduğu, ürünün en fazla 8 ay dayanabileceği, davacının yaptırdığı tespit tarihi itibariyle bunun 7 aylık kısmının geçtiği, bu durumda sarımsağın depoya getirilinceye kadar ve depoda en uygun koşullarda saklanmış olması halinde bile ekonomik ömrünü tamamlaması nedeniyle kalitesinin bozulmasının kaçınılmaz olduğu açıklanmış olmasına rağmen mahkemece, anılan raporlar arasındaki çelişki giderilmeden ve davalının bu savunması üzerinde durularak herhangi bir araştırma ve değerlendirme yapılmadan hüküm tesis edilmiştir. Bu itibarla mahkemece, içerisinde gıda mühendisi de bulunan bir bilirkişi heyetinden rapor alınarak, söz konusu sarımsak ürününün, ekonomik ömrünün tamamlanıp tamamlanmadığı, kalitesinde düşüklük olup olmadığı, şayet ürünün ekonomik ömrü tamamlanmış ya da kalitesi düşmüş ise bu durumun davalının sorumluluğunu ne şekilde etkileyeceği hususlarının açıklıklığa kavuşturulması ve önceki raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi suretiyle oluşacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10025, Karar No: 2024/7859, Tarih: 08.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2022/10025 E.  ,  2024/7859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/953 E., 2022/1286 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/61 E., 2019/576 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı işyerinde 13.05.2013 ile 01.03.2014 tarihleri arasında kesintisiz ve aralıksız olarak üretim/ısıtma bölümünde çalıştığını, işyerindeki genel görevinin otomobil direksiyonlarına derilerin yapıştırılması ve dikimi ile bu işle bağlantılı diğer işleri yapmak olduğunu, makineden gelen direksiyonlara kaplı derilerdeki yapıştırma ve dikim hatalarını kontrol edip, bu hataları düzelterek son halini verdiğini, davacının bu işlemi her bir direksiyon için ayrı ayrı yaptığını, zamanla kollarında ve sağ el bileğinde işin niteliği gereği meydana gelen özür ve maluliyeti oluşturduğunu, İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesi tarafından bedeni arızanın meslek haslığı olduğuna ilişkin 26.03.2014 tarihli rapor tanzim edildiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.000 TL maddi tazminatın rapor tarihi olan 26.03.2014 tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini talep etmiş, 07.10.2019 tarihli dilekçe ile talebini 112.734,43 TL olarak arttırmıştır.

Birleşen Gebze 6. İş Mahkemesinin 2019/379 Esas 2019/364 Karar sayılı dosyasında davacı vekili, davacının meslek hastalıkları nedeniyle uğramış olduğu manevi zarara karşılık 20.000,00 TL manevi tazminatın, meslek hastalığının ilk tespit tarihi olan 26.03.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı işverenden tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Birleşen Gebze 6. İş Mahkemesinin 2019/379 Esas 2019/364 Karar sayılı dosyasında davacı vekili, davacının meslek hastalıkları nedeniyle uğramış olduğu manevi zarara karşılık 20.000,00 TL manevi tazminatın, meslek hastalığının ilk tespit tarihi olan 26.03.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı işverenden tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalı şirkette iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili tedbirlerin eksiksiz uygulandığını, koruyucu malzemelerin eksiksiz verildiğini ve kullanıldığını, İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin raporuna göre meslek hastalığı sonucu el bileği artrozu ve kronik tenosinovit olduğunun ifade edildiğini, meslek hastalığının tespiti için iş yerinde herhangi bir incelemenin yapılmadığını, davacının rahatsızlığının meslek hastalığı olduğunun tespitine karar verilmesi halinde bunun davalı şirkette ifa ettiği görev sebebiyle meydana geldiğinin de belirlenmesi gerektiğini, davacının davalı şirket nezdinde çalışmasının yaklaşık 9,5 ay olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının kusur oranı, maluliyet oranı, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, dosyada bulunan tüm bilgi ve belgeler bir bütün olarak değerlendirildiğinde; olayın 5510 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesine göre meslek hastalığı olduğu, davacının aylık brüt ücretinin 2.134,29 TL olduğunun belirtildiği, dosya kapsamına uygun ve denetime elverişli bilirkişi raporunda yapılan hesaplamalar ve açıklamalar doğrultusunda davacının 112.734,43 TL alacağa hak kazandığı, manevi tazminat yönünden davacının kusur oranı, maluliyet oranı, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, meslek hastalığının meydana geldiği tarihten davanın açıldığı tarihe kadar geçen süre, davacının duyduğu acı ve ıstırap, manevi tazminatın zenginleşme aracı olamayacağı değerlendirildiği gerekçesiyle maddi tazminat yönünden açılan davanın kabulü ile, 112.734,43 TL maddi tazminatın meslek hastalığı (tam teşhis tarihinden 29.04.2015) itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, birleşen Gebze 6. İş Mahkemesinin 2019/379 Esas 2019/364 Karar sayılı dosya yönünden; manevi tazminat yönünden açılan davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminatın tazminatın meslek hastalığı (tam teşhis tarihinden 29.04.2015) itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte, davalıdan alınarak davacıya verilmesine fazlaya ilişkin 10.000,00 TL lik talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili , maddi ve manevi tazminat alacaklarına meslek hastalığının tespit edildiği 26.03.2014 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, 29.05.2015 rapor tarihinin faiz başlangıcı olarak kabul edilerek hüküm kurulmasının hatalı olduğunu, faizin meslek hastalığının tespit tarihinden itibaren yürütülmesi gerektiğini, davacı lehine takdir edilmiş olan manevi tazminat miktarının az olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

Davalı vekili, meslek hastalığının davalı işyerindeki çalışmasından kaynaklanmasının mümkün olmadığını, davalı şirketin işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında gerekli tüm önlemleri aldığını, kusur raporu alınmadan maddi zarar hesabı yaptırıldığını, Gebze 2. İş Mahkemesi 2015/234 E. sayılı menfi tespit davasında alınan bilirkişi raporuna dayanarak dosyanın hesap bilirkişisine tevdii edildiğini ve davalı şirketin %100 kusurlu kabul edilerek hesaplama yapıldığını, yeni bir kusur raporu alınıp bu doğrultuda hesaplama yapılması gerekirken söz konusu itirazının değerlendirilmediğini, davacı lehine hükmedilen manevi tazminat miktarının son derece fahiş olduğunu,faiz başlangıcı yönünden hatalı karar verildiğini, ATK raporunda, tazminat hesabına esas olan zararın 29.04.2015 tarihinde değil 23.02.2018 tarihinde başladığının belirtildiğini belirterek istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin açmış olduğu menfi tespit davasında, Gebze 5. İş Mahkemesinin 2016/103 Esas 2017/108 Karar sayılı kararı ile davacıda tespit edilen meslek hastalığının oluşmasında işveren şirketin işyerindeki çalışma koşullarının etkili olduğu; hastalığın daha önce çalıştığı firmalarla ilgisinin bulunmadığı; hastalığın oluşmasında davalı şirketin sorumlu ve kusurlu olduğu; davacının kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, kararın Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 2020/1658 Esas 2021/1515 Karar sayılı kararı ile onandığı, davacının sağ ön kolunda meslek hastalığı oluştuğunun İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin 26.03.2014, 22.10.2014 ve 29.04.2015 tarihli raporları ile belirlendiği, Kurum Sağlık Kurulunun 13.01.2015 tarihli raporu ile maluliyet oranının %0 olarak belirlendiği, bu rapora itiraz edilmesi üzerine Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'nun 15.10.2018 tarihli kararında da aynı oran belirlendiği, raporlara itiraz edilmesi üzerine Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesince düzenlenen 27.02.2019 tarihli raporda sağ önkol sinovit ve tenosinovit meslek hastalığı nedeniyle E cetveline göre (23.02.2018 tarihinden itibaren) %8.0 (yüzdesekiznoktasıfır) oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağı, meslek hastalığının başlangıç tarihinin 29.04.2015 olduğu, %8.0 oranındaki maluliyetinin başlangıç tarihinin 23.02.2018 olduğunun belirtildiği, buna göre davacıda meslek hastalığı bulunduğunun gerek Adli Tıp Kurumu Raporu gerekse kesinleşen tespit davası ile belirlendiği, davalı vekili, Adli Tıp Kurumu tarafından hastalık başlangıç tarihinin kurum sağlık kurulu raporunda belirtilen tarihten farklı olarak 29.04.2015; maluliyet başlangıç tarihinin de 23.02.2018 olarak belirlenmiş olması nedeniyle tespit davasındaki tespitlerin bu dava için geçerli olmadığını savunmuş ise de Adli Tıp Kurumu tarafından 29.04

.02.2018 olduğunun belirtildiği, buna göre davacıda meslek hastalığı bulunduğunun gerek Adli Tıp Kurumu Raporu gerekse kesinleşen tespit davası ile belirlendiği, davalı vekili, Adli Tıp Kurumu tarafından hastalık başlangıç tarihinin kurum sağlık kurulu raporunda belirtilen tarihten farklı olarak 29.04.2015; maluliyet başlangıç tarihinin de 23.02.2018 olarak belirlenmiş olması nedeniyle tespit davasındaki tespitlerin bu dava için geçerli olmadığını savunmuş ise de Adli Tıp Kurumu tarafından 29.04.2015 tarihinin Meslek Hastalıkları Hastanesince düzenlenen davacıda meslek hastalığı olduğuna ilişkin son ve kesin raporun esas alındığı; Kurum tarafından esas alınan ilk rapor ile ikinci raporda belirtilen kontrol kayıtları üzerine Adli Tıp Kurumu tarafınından esas alınan son raporun düzenlendiği ve raporlardaki değerlendirmelerin önceki değerlendirmelerdeki hastalıklarla ilgili olduğu görülmekle davalı işveren şirket vekilinin bu itirazı haklı görülmediği, Mahkemece kusur bilirkişi raporu aldırılmadığı, kesinleşen tespit davasında aldırılan raporun esas alındığı, tespit davasındaki raporda ve mahkemenin kesinleşen kanaatine göre; hastalığın meydana gelmesinde davalı şirketin kusurlu olduğu ve davacının kusurunun bulunmadığının sabit olduğu, davalı vekili, tespit davasındaki kararın eldeki dava için geçerli olmadığını savunmuş ise de bu itirazın da haklı görülmediği ve kazanın meydana gelmesinde davacının kusurunun bulunmadığına ilişkin ilk derece mahkemesi kararında bir isabetsizlik görülmediği, maluliyet oranının ve yine hastalığın başlangıç tarihinin Adli Tıp Kurumu raporu ile belirlenmiş olması karşısında mahkemece, Adli Tıp Kurumu raporunda belirtilen hastalık başlangıç tarihinin zarar tarihi ve faiz başlangıç tarihi olarak esas alınmasında bir isabetsizlik bulunmadığının değerlendirildiği, davacının yaşı, kusur ve maluliyet durumu dikkate alındığında belirlenen manevi tazminat miktarın yerinde olduğu gerekçesiyle tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; meslek hastalığının tespit tarihinin 26.03.2014 olup faiz başlangıç tarihi olarak bu tarihin esas alınması gerektiğini, davacı lehine hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğunu belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

Davalı vekili , davalı işyerinde çalışması çok kısa olan davacının meslek hastalığının başlangıç tarihinin davalı işyerinden ayrıldıktan 1 yıl sonrası olup, meslek hastalığının davalı işyerindeki çalışmasından kaynaklanmasının da mümkün olmadığını, Gebze 2. İş Mahkemesi 2015/234 E. sayılı menfi tespit davasında alınan bilirkişi raporuna dayanarak dosyanın hesap bilirkişisine tevdii edildiğini ve davalı şirket %100 kusurlu kabul edilerek hesaplama yapıldığını, ancak davacının meslek hastalığının başlangıç tarihinin 29.04.2015 olarak kabul edilmesi ve maluliyetin başlangıç tarihinin 23.02.2018 olarak kabul edilmesi durumu karşısında Gebze 2. İş Mahkemesi 2015/234 E. sayılı dosya kapsamında alınmış olan kusur incelemesi raporunun tamamen geçersiz hale geldiğini, yeni bir inceleme ile yeni bir kusur raporu alınıp bu doğrultuda hesaplama yapılması gerektiğini, manevi tazminat isteminin reddi gerektiğini, faiz başlangıcının Adli Tıp Kurumu raporunda belirtilen maluliyet başlangıç tarihi olan 23.02.2018 olması gerektiğini belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığı nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 49, 50, 51, 52, ve 56 ve 417 nci maddeleri, 4857 sayılı İş Kanun'un 77 nci maddesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanun'un maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 14, 16, 19 ve 21 nci maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, temyiz kapsam ve sebepleri ile bozmanın niteliğine göre tarafların manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, davacının diğer tüm temyiz itirazlarının reddine, davalının aşağıdaki paragrafların kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.