muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2212, Karar No: 2015/2833, Tarih: 04.12.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2212 E.  ,  2015/2833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kayseri 2. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 17.06.2014 gün ve 2013/2 E., 2014/357 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 20.10.2014 gün ve 2014/22509 E., 2014/28116 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, fark işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş; davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine karar Özel Dairece bozulmuştur.

Bozma üzerine yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiş, direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, işin esasına girilmeden önce, 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılması ve yine aynı Kanun’un 3. maddesi uyarınca mahkemelerde süren davalarda muhatabın devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olacağının hüküm altına alınması karşısında direnme kararının ilgili kurum veya kuruluşa tebliği için dosyanın mahalline geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği ön sorun olarak incelenmiştir

12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un “Büyükşehir belediyesi kurulması ve sınırlarının belirlenmesi” başlıklı 1. maddesinin 2. fıkrası ile Kayseri Büyükşehir Belediyesinin sınırlarının il mülki sınırları olduğu, aynı maddenin 5. fıkrası ile büyükşehir belediyesi bulunan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırıldığı ve yine aynı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası ile “Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile ... olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.”

Hükmüne yer verilmiştir.

Hükmüne yer verilmiştir.

6360 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre, “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” düzenlemesi ile devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerinin nasıl yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılmasına ilişkin 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 5. bendinin aynı Kanun’un “Yürürlük” başlıklı 36. maddesinin 1. fıkrasına göre ilk mahalli idareler genel seçiminde yürürlüğe gireceği düzenlenmiştir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; yerel mahkemenin 10.02.2015 tarihli direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “Kayseri ...” gösterildiği ve direnme kararının “davalı Kayseri ... vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak, 6360 sayılı Kanun’un 36. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle davalı Kayseri İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1. maddesinin 5. fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, mahkemece dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek, direnme kararının kendisine tebliği sağlanarak, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda yazılı eksikliğin tamamlanması için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/829, Karar No: 2011/781, Tarih: 03.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/829 E.  ,  2011/781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili olan davacının borçlular ...,....'tan alacağının tahsili için ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibi yapıldığını, borçlulara ait taşınmazın Çorlu 1.İcra Müdürlüğü' nün 2007/159 sayılı dosyasında satışı yapılarak satış bedelinden 1.292.200,00 TL'nin 1. ve 6.sıra ipotek bedeli olarak davacı bankaya ayrıldığını, kalan 1.928.048.04 TL yönünden İstanbul 14.İcra Müdürlüğü' nün 1999/10763 sayılı dosyasında hazırlanan sıra cetvelinde davacıdan önce sıraya konulan alacaklılardan ... Bankası A.Ş.'nin alacağının taşınmaz üzerine konulan hacizlerin düşmüş olmasından dolayı sıra cetvelinden çıkartılması gerektiğini, Büyükçekmece Vergi Dairesi alacağının birinci sırada ... Bankası A.Ş. ile garameye sokulduğunu, oysa davalı ...Ş.' nin haczinin İİK.'nun 106. maddesince düştüğünden birinci sıradan çıkartılması halinde davalı ... Dairesinin daha küçük pay alması gerekeceğini, sıra cetvelinde 3.sıraya konulduğu halde para isabet etmeyen davalı ...nin hukukunu ilgilendirdiğinden hasım olarak gösterildiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini, davalılar ... Bankası A.Ş. ve T.Halkbankası A.Ş.'nin sıra cetvelinden çıkartılarak davacı ile Büyükçekmece Vergi Dairesi Müdürlüğü arasında sıra cetveli tanzimini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının vergi alacağına itirazı olmadığını, bu nedenle husumet itirazları olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili ise, satışa konu taşınmaz yönünden yasal süreler içerisinde satış talapleri olduğunu, satış masraflarını da ikmal ettiklerini, hacizlerinin düşmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosyada toplanan deliller ve dosya kapsamına göre, sırasına itiraz edilen davalı ...Ş.'nin icra takibinin 14.12.1999 tarihinde kesinleştiği, alacaklı Bankanın 29.08.2000 tarihinde satış talebinde bulunduğu, satış avansını da yatırdığı, satış talebinin İcra Müdürlüğünce reddolunduğu, İİK.'nun 106. maddesindeki yasal süre içinde satışın talep edildiği, yasal gereklerin alacaklı Banka tarafından yerine getirildiği, bu durumda haczin sıhhatini koruduğu ve hazırlanan sıra cetvelinde birinci sırada yer verilmesinde yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 03.10. 2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5295, Karar No: 2018/10205, Tarih: 20.09.2018

**7. Ceza Dairesi         2018/5295 E.  ,  2018/10205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan Gümrük İdaresi vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II) Sanığın temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

1. Ertelenen hapis cezasının kısa süreli olmadığı ve sanık hakkında TCK'nun 53/1. maddesindeki hak yoksunluğunun uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Dava konusu eşyanın müsaderesi ile yetinilmesi gerekirken tasfiyesine de hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

1. Hüküm fıkrasından TCK'nun 53. maddesinin uygulanmamasına ilişkin bölümün çıkarılması ile yerine “24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. madde ve fıkralarının tatbikine,” ifadesinin eklenmesi,

2. Hükümden davaya konu eşyanın müsaderesine ilişkin kısımda yer alan ''ve 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi gereğince imha suretiyle tasfiyesine,'' ibaresinin çıkarılması ve sair hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/ 09 /2018 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

4733 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık ... hakkında kurulan mahkumiyete ilişkin hükmün, sanığın temyizi üzerine sayın çoğunluğun düzeltilerek onamaya ilişkin kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

Sanık ... aşamalardaki savunmalarında özetle, suça konu kaçak sigaraların yakalandığı otobüste muavin olarak çalıştığını, sigaraların kendisine ait olmadığını, kaçak sigara ele geçen çuvalları Midyat’ta tanımadığı bir şahıstan içerisinde ekmek ve çay olduğunu söylemesi üzerine İstanbul’a götürmek üzere emanet aldığını, içerisinde sigara olduğunu bilmediğini, şahsı da olaydan sonra Üçyol Jandarma Karakoluna teslim ettiğini, atılı suçlamayı kabul etmediğini söylemiştir.

Sanık ... aşamalardaki savunmalarında özetle, suça konu kaçak sigaraların yakalandığı otobüste muavin olarak çalıştığını, sigaraların kendisine ait olmadığını, kaçak sigara ele geçen çuvalları Midyat’ta tanımadığı bir şahıstan içerisinde ekmek ve çay olduğunu söylemesi üzerine İstanbul’a götürmek üzere emanet aldığını, içerisinde sigara olduğunu bilmediğini, şahsı da olaydan sonra Üçyol Jandarma Karakoluna teslim ettiğini, atılı suçlamayı kabul etmediğini söylemiştir.

Olaydan dört gün sonra Üçyol Jandarma Karakolu’nda ...’ın alınan ifadesinde, suça konu sigaraların kendisine ait olduğunu, Midyat’tan seyyar satıcılardan aldığını, içmek için isteyen İstanbul’daki akrabalarına hediye olarak gönderdiğini söylemiş, yargılama aşamasında talimatla alınan ifadesinde ise, Yeni ... firmasına ait otobüs ile İstanbul ilinde bulunan ağabeyine çuval içerisinde 5 kg çay, 5-6 tane ekmek, 3-4 karton Prestige marka sigara gönderdiğini, sanığı tanımadığını, ele geçen çuvalların kendine ait olmadığını, sonradan gidip kendi çuvalını teşhis etmek istediğini ancak göstermediklerini söylemiştir.

25.04.2010 tarihli Olay Yeri Görgü ve Tespit Tutanağına göre, ... plakalı Yeni ... şirketine ait otobüste yapılan aramada bagajda iki çuval içerisinde 50 karton sigaranın ele geçirildiği, otobüs muavininin dosyamız sanığı ... olduğu, otobüste yapılan aramada başkaca suç ve suç unsuru bulunmadığı belirtilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 04/04/2006 tarih, 2006/3-35 E, 2006/97 K sayılı ilamı ile buna benzer birçok ilamında da“… ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “in dubio pro reo” kuşkudan sanık yararlanır kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat teorikte olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük veya küçük bir ihtimale değil, kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır.”

Tüm bu anlatılanlar ile sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmalarında, olay tarihinde suça konu sigaraların ele geçirildiği otobüsün muavini olduğunu, sigaraların bulunduğu çuvalları Midyat’ta tanımadığı bir şahıstan içerisinde ekmek ve çay olduğunu söylemesi üzerine İstanbul’a götürmek üzere emanet aldığını, içerisinde sigara olduğunu bilmediğini, şahsı da olaydan sonra Üçyol Jandarma Karakoluna teslim ettiğini söylemesi, tanık olarak dinlenilen ...’ın Jandarma Karakolunda suça konu sigaraların kendisine ait olduğunu, Midyat’tan seyyar satıcılardan aldığını, içmek için isteyen İstanbul’daki akrabalarına hediye olarak gönderdiğini söylemesi, bu tanığın

mahkemedeki beyanında çuvalların kendine ait olmadığını ancak ... ... firmasına ait otobüs ile İstanbul ilinde bulunan ağabeyine çuval içerisinde 5 kg çay, 5-6 tane ekmek, 3-4 karton Prestige marka sigara gönderdiğini söyleyerek Jandarma da alınan beyanını değiştirmesine karşın, 25.04.2010 tarihli Olay Yeri Görgü ve Tespit Tutanağına göre,... plakalı Yeni ... şirketine ait otobüste yapılan aramada bagajda iki çuval içerisinde 50 karton sigara dışında başkaca suç ve suç unsuru bulunmadığının belirtilmesi, tanığın mehkemede alınan ifadesinin doğru olması halinde 3-4 karton kaçak olan Prestige marka sigaraların da ele geçirilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında mahkemedeki beyanının suçtan kurtulmaya yönelik olması, hazırlıktaki beyanının mahkemede tevil yollu tekrar edilmesi suretiyle sanığın savunmasının doğrulanması birlikte değerlendirildiğinde, sanığın müsnet suçtan cezalandırılması için savunmasının aksine somut, şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi ile şüpheden sanık yararlanır ilkesi nedeniyle beraatine karar verilmesi gerekçesiyle kurulan hükmün bozulması yerine, yerel mahkemenin dosya kapsamına uymayan yetersiz gerekçesine dayalı usul ve yasaya uygun olmayan kararının düzeltilerek onanmasına dair sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 20.09.2018
Yargıtay — Esas No: 2016/12994, Karar No: 2017/5910, Tarih: 19.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/12994 E.  ,  2017/5910 K.**

**"İçtihat Metni"**

1262 sayılı İspençiyari ve Tıbbi Müstehzarlar Kanunu’nun 20. ve 6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun'un 24. maddelerine aykırı davranmaktan ... hakkında Üsküdar Kaymakamlığı İlçe Sağlık Müdürlüğünün 03/06/2015 tarihli ve 2369 sayılı kararı ile uygulanan 169.793,22 Türk Lirası idarî para cezasına yönelik başvurunun kısmen kabulü ile idarî para cezasının 169.160,10 Türk Liralık kısmının iptaline dair İstanbul Anadolu 10. Sulh Ceza Hakimliğinin 31/07/2015 tarihli ve 2015/1481 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin İstanbul Anadolu 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 09/09/2015 tarihli ve 2015/2936 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 27/06/2016 gün ve 6682 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/09/2016 gün ve KYB-2016-324913 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

İstanbul Anadolu 10. Sulh Ceza Hakimliğince, kabahat eyleminin sabit olduğu ancak eylemde 500 adet ilaç satılmış ise de, bunun bir fatura ile toptan yapıldığı ve tek bir fiil sayılması gerektiği gerekçesiyle başvurunun kısmen kabulü ile idarî para cezasının 169.160,10 Türk liralık kısmının iptaline karar verilmiş ise de;

1262 sayılı İspençiyari ve Tıbbi Müstehzarlar Kanunu’nun 1. maddesindeki "Tabip reçetesiyle verilmesi meşrut olanlar ancak reçete mukabilinde ve diğerleri reçetesiz olarak münhasıran eczanelerle ecza ticarethanelerinde kanunu mahsusuna tevfikan satılır." ve 20. maddesindeki "18 ve 19'uncu maddelerde mezkûr ahval hariç olmak üzere bu Kanun ahkamına muhalif hareket edenlere ikiyüzelli Türk Lirası idarî para cezası verilir." şeklindeki hükümler uyarınca, reçete ile satılan ve kontrole tabî olan Cirrus (psödoefedrin etken maddeli) isimli ilaçtan 500 adet İlhan Karayılan isimli şahsa bir fatura ile reçetesiz olarak satılmasının tedavi amacı taşıdığının düşünülemeyeceği, zira tedavi amaçlı ilaç temininin bir yada birkaç kutudan ibaret olacağı, dolayısıyla somut olayda eylemin tek fatura ile anılan kanun hükmünü dolanmak amacı taşıdığı gözetilmeksizin, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE, 19/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2378, Karar No: 2024/10225, Tarih: 19.12.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2378 E.  ,  2024/10225 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3272 E., 2023/1919 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/792 E., 2022/145 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, kabul edilen maddî ve manevî tazminat ve miktarları yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı erkek vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2.Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının ...'e yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10244, Karar No: 2013/5615, Tarih: 15.04.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/10244 E.  ,  2013/5615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 30.05.2012 gün ve 968/388 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde özetle; dava konusu İlçesi, ... Köyü, 2260 ada 7 parsel sayılı taşınmazın 1972 yılından itibaren 2004 yılına kadar vekil edeninin zilyetliği altında bulunduğunu açıklayarak Hazine adına olan kaydın iptali ile müvekkili adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Hazine, çekişmeli yerin Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki tescil harici yerlerden olduğunu, 2004 yılında idari yoldan Hazine adına tescil edildiğini, davacının zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını ve Köy Tüzel Kişiliğinin Devlete ait bir yeri satma yetkisinin bulunmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu parselin Hazine üzerine olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hüküm, süresi içerisinde davalı Hazine vekili tarafından dilekçesinde yazılı nedenlerle temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller tüm dosya kapsamından; dava konusu taşınmazın 1964 yılında 766 sayılı Yasaya göre yapılan tapulama çalışmaları sırasında “çalılık” niteliği ile tespit harici bırakıldığı, 1972 yılında yapılan ikinci tapulama sonucunda 483 parsel olarak Köy Tüzel Kişiliği adına “ham toprak” vasfıyla tespit edildiği, Hazine'nin ikinci tapulamaya itirazı üzerine 20.07.1979 yılında 766 sayılı Tapulama Kanunu hükümleri uyarınca köy adına yapılan tespitin iptali ile mera olarak sınırlandırılmasına karar verildiği, bu yerin mera vasfı ile sınırlandırılmasına karşı Köy Tüzel Kişiliği tarafından yapılan itiraz üzerine ... Tapulama Mahkemesi'nin 1981/16 Esas 1984/105 Karar sayılı ilamı ile Sorkun köyünde yapılan tapulama çalışmalarının 1964 yılında kesinleştiğinden görevsizlik kararı verildiği, Tapulama mahkemesinin görevsizlik kararının temyizi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 27.11.1984 tarih ... Esas ve Karar sayılı ilamı ile ikinci tapulamanın geçersiz olduğu belirtilerek yerel mahkeme kararının onandığı ve görevsizlik karanının kesinleşmesi ile dosyanın ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderildiği ve orada

2012/10244-2013/5615 -2-