muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3968, Karar No: 2012/9056, Tarih: 04.04.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/3968 E.  ,  2012/9056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı olduğunu, davalının 4 aylık birikmiş alacaklarını ödemediğini, yazılı başvuru yapması üzerine 2.6.2011 tarihinde verilen cevapta, eczane hakkında inceleme yapıldığını bu nedenle de ikinci bir talimata kadar hesaplara bloke konulduğunun bildirildiğini, protokolün 4. maddesinde “ Kurumlar reçeteler üzerinde incelemeyi yaptıktan sonra bedellerin reçetelerin kuruma veriliş tarihinden itibaren en geç 18 ... günü içerisinde ödemek için gerekli işlemleri tamamlamak zorundadırlar. Kan ürünleri ve hemefoli reçeteleri öncelikle ödenir” hükmüne rağmen işlemin hukuka aykırı olduğunu belirterek 2.6.2011 tarih 11838935 sayılı yazısı ile hesaplara bloke konulduğunu ilişkin işleminin iptali ile muarazanın giderilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, bu davada ödenmeyen 4 aylık birikmiş ilaç bedeli alacağının tahsilini istemiştir. Davalı ise, davacı eczacının toplam 60.000.00 TL tutarında sahte ilaç kupürü reçete fatura etmesi nedeniyle davacının alacağına bloke konulduğunu ve savcılık soruşturmasının da halen devam ettiğini bildirmiştir. Hal böyle olunca mahkemece, sözkonusu ceza soruşturmasına ilişkin dosyanın celbedilerek davalının belirttiği şekilde sahte ilaç kupürü reçete edilip edilmediğine dair gerekli inceleme ve araştırmanın yapılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma gerektirir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 4.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18128, Karar No: 2007/18990, Tarih: 23.10.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/18128 E.  ,  2007/18990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muğla 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2006

Davacı, SSK'lı süreleri hariç 1.1.1988 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun  tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme,  ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava nitelikçe, 2926 sayılı yasaya göre ilk tescil tarihi olan 01.01.1988 ile 25.04.2006 dava tarihi arasında, 506 sayılı yasaya tabi çalışmaları dışında, davacının 2926 sayılı yasaya tabi sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece; 17.02.1988–30.04.1988 tarihleri arasındaki 62 gün ve 01.01.1989–01.04.1990 tarihleri arasındaki 421 günlük zorunlu SSK’lı çalışma dışlanmak suretiyle 01.05 1988–31.12.1988 ve 02.04.1990–25.04.2006 tarihleri arasında kalan dönem için davanın kabulüne karar verilmişse de varılan bu sonuç hatalı olmuştur. Gerçekten Tarım Bağ-Kur sigortası kapsamında kesintisiz tarımsal faaliyetin bulunduğunun anlaşıldığı hallerde, 506 sayılı yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmaların 2926 sayılı yasa kapsamındaki sigortalılığı tümden sona erdirmeyeceği, 2926 sayılı yasanın 36 ve 10.maddesindeki şartlarında gerçekleşmesi halinde 506 sayılı yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmalar dışında kalan süreler bakımından Tarım Bağ-Kur sigortalısı olunduğunun kabulünün gerekeceği, 506 sayılı yasa kapsamındaki çalışmaların uzun süreli olduğu hallerde ise, tarımsal faaliyetin kesintiye uğradığının ve SSK’lı çalışmanın sona ermesinden sonra, 2926 sayılı yasa kapsamında sigortalılığın yeniden başlatılabilmesi için, talepte bulunulması, doğrudan prim yatırılması veya aynı yasanın 36.maddesine göre ürün bedelinden tevkifat yapılması yoluyla yeniden kayıt ve tescil yolundaki iradenin ortaya konulması gerektiği dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda davacı, muhtar beyanı esas alınarak 01.01.1988 tarihinden geçerli olmak üzere resen tescil edilmiştir. Davacının ilk tescil tarihi olan 01.01.1988 tarihinden sonra 17.02.1988–30.04.1988 tarihleri arasındaki 62 gün kısa süreli ve 01.01.1989–01.04.1990 tarihleri arasındaki 421 günlük 506 sayılı yasa kapsamında uzun süreli zorunlu sigortalı çalışmasının bulunduğu, uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık davacının, uzun süreli SSK’lı çalışmasının sona ermesini takiben 2926 sayılı yasaya göre sigortalılığının yeniden başlatılıp başlatılamayacağı, 2926 sayılı yasaya göre sigortalılığın varlığının kabulü halinde ise hangi tarihten başlatılması gerektiği noktalarında toplanmaktadır.

Davacının uzun süreli SSK’lı çalışmasının bitiminden sonra ilk kez 20.05.1998 tarihinde teslim ettiği ürün bedelinden tevkifat yapıldığı, takiben 2003 yılına kadar ( 2003 dâhil ) her yıl teslim ettiği ürün bedelinden tevkifat yoluyla Bağ-Kur primi kesildiği, 1978 yılından beri Ziraat Odası ve 1991 yılından beri Tarım Kredi Kooperatifi üyesi olduğu, geçimini çiftçilikle sağladığı dosya içerisindeki bilgi ve belgelerle tanıkların yeminli anlatımlarından anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacının uzun süreli SSK’lı çalışması sona erdikten sonra, teslim ettiği ürün bedelinden 20.05.1998 tarihinde ilk kez tevkifat yapılmakla yeniden kayıt ve tescil konusundaki iradenin ortaya konulduğunun kabulü ile kesintiye uğrayan Tarım Bağ-Kur sigortalılığının 20.05.1998 tarihini takip eden aybaşı olan 01.06.1998 tarihinden itibaren yeniden başlatılması gerekirken, uzun süreli SSK’lı çalışmanın sona erdiği 01.04.1990 ile Tarım Bağ-Kur sigortalığının yeniden başladığı 01.06.1998 tarihleri arasında kalan dönemi de kapsar biçimde Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9708, Karar No: 2013/13963, Tarih: 30.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/9708 E.  ,  2013/13963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : 765 sayılı TCK'nun 342/1, 59. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası

Sanık hakkında, sahte çek düzenlediği, arkasına müştekinin sahte ciro imzasını attığı ve bu çeke istinaden icra takibi başlattığı iddiasıyla 'resmi belgede sahtecilik' suçundan açılan kamu davasında; suça konu çekin keşidecisi...’ın talimat yoluyla alınan 'Bana okuduğunuz ve göstermiş olduğunuz çeki ben keşide ettim. Fakat arkasındaki imzalarla ilgili bir bilgiye sahip değilim. Ben bu çeki ...'ye kendisinden mal aldığım için verdim. Bildiğime göre ... de başka bir ticari münasebeti ile ilgili olarak çeki başkasına vermiştir' şeklindeki beyanı ile suça konu çekin arka yüzündeki 1. ciranta '...' isim yazılarının ve katılanın eli ürünü olmadığı tespit edilen ciro imzasının sanığın da elinden çıkmadığına ilişkin 16.01.2006 tarihli bilirkişi raporu karşısında, sanığın mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği cihetle beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü tesisi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1858, Karar No: 2015/6579, Tarih: 16.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/1858 E.  ,  2015/6579 K.**

**"İçtihat Metni"**

İŞ MAHKEMESİ

... Hastanesi güvenlik personeli hizmet alım ihalesini üstlenen firmalar; ...'ne ve ...'ne yazı yazılarak, 2009-2013 yılları arasında davacı ile imzalanan bireysel iş sözleşmelerinin istenilmesi ve yazı cevabı ile birlikte dosyanın Dairemize gönderilmek üzere yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6798, Karar No: 2019/3152, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6798 E.  ,  2019/3152 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31145, Karar No: 2017/9461, Tarih: 25.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/31145 E.  ,  2017/9461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkiline ait fabrikada çalışanların 15.10.2015 tarihinde iş bırakarak beş gün süreyle eylem yapıldığı, tüm uyarılara rağmen eyleme katılanların işbaşı yapmaması ve meydana gelen direniş karşısında, şirketin başvurusu üzerine Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından görevlendirilen müfettişlerce düzenlenen müfettiş raporunda, iş sözleşmelerinin işverence feshinin sendikal nedene dayanmadığı konusunda isabetli bir tespit yapılmasına rağmen, işveren feshinin haklı bir nedene dayanmadığı ve işçi çıkışlarının toplu işçi çıkarma olarak değerlendirildiği belirtilerek, müfettiş raporu ile müvekkili şirket aleyhine yapılan tüm tespitlerin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı Savunmasının Özeti:

Davalı Kurum, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı Savunmasının Özeti:

Davalı Kurum, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkeme Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi, İş Teftiş Kurulu’nun yaptığı değerlendirmeler sonucunda, işyerinde teftiş tarihi itibariyle çalışan işçi sayısının 62 olarak tespit edildiği, bu işçilerden bir kısmının iş sözleşmelerinin 12.10.2015 ve 14.10.2015 tarihinde, diğer bir kısmının ise 19.10.2015 tarihi itibariyle feshedildiği, 19.10.2015 tarihinde iş sözleşmesi feshedilen işçilerin işten ayrılış bildirgesinde ‘işveren tarafından işçinin ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davranış nedeniyle fesih’ nedeninin (kod 29) bildirildiği, işverenin 19.10.2015 tarihinde feshi gerçekleştirmeden önce, 16.10.2015 tarihinde işçilere noter kanalıyla ihtarname keşide ederek, 15.10.2015 tarihinden bu yana sürdürdükleri kanun dışı grev ve direnişe son vererek, işbaşı yapmalarını ihtar ettiği, daha sonra iş sözleşmelerinin 6356 sayılı Sendikalar Kanunu ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 58,60,70/1 maddeleriyle 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/1-(g) ve (h) maddesi uyarınca haklı sebeple tazminatsız olarak feshedildiğinin bildirildiği, dosya içinde bulunan müfettiş raporu ve diğer belgeler değerlendirildiğinde, işyerinde yapılan teftişin sebebinin, eylemin, toplu işçi çıkarmaya ilişkin 29. maddeye aykırı olup olmadığının tespiti olduğu, madde metninde feshin haklılığından ziyade işten çıkartmanın prosedürünün düzenlendiği, işyerinde çalışan işçilerle gerçekleşen çalışmama eyleminin işverence işten çıkartılan işçilerin işe alınması ve işçilerin çıkarlarını koruma ve düzeltme amacını taşıdığı, Avrupa Sosyal Şartının 6/4 maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin ve ILO ile benimsenen kurallara göre, işçilerin ekonomik ve sosyal durumlarını etkileyen ve işyerindeki uygulamalara yönelik olarak kısa süreli protesto eylemlerinin toplu eylem hakkına dahil olduğu, eylemin barışçıl bir niteliğin dışına çıkmaması ve ölçülülük ilkesi ile bağdaşmayan bir tutuma rastlanmaması sebebiyle eylemin kanun dışı grev olmadığı, müfettiş raporundaki tespitlerin yerinde olduğu kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 106/3 maddesine göre maddi vakıaların tek başına tespit davasına konu olamayacağı, aynı Kanun’un 114/1-(h) maddesine göre de, hukuki yararın dava şartı olduğu, iptali istenen müfettiş raporunda işverenin yaptığı feshin haksız olduğuna ve işçilerin eyleminin kanun dışı sayılamayacağına dair tespitte bulunulduğu, her bir işçinin hangi işçilik alacağından ne miktarda alacaklı olduğu yönünde bir tespit yapılmadığı, müfettişlerce somut olaya ilişkin kanaat belirtildiği, İş Kanunu’nun 92/3 maddesinde belirtilen davanın ise ancak iş müfettişlerinin miktar içeren ve hangi işçiye ait olduğu belirtilen işçilik alacaklarına ilişkin olduğu, davanın taraflarının işçi ve işveren olduğu; bu davada Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ve Türkiye İş Kurumu’nun taraf sıfatının da bulunmadığı, bu dava ile 6356 sayılı Kanunu’nun 71. maddesine göre toplu iş sözleşmesi süreci devam ederken işçiler tarafından yapılan bir grevin kanun dışı olup olmadığının tespitinin de istenmediğini, somut olayda işçilik alacaklarına ilişkin olarak miktar yönünden bir tespit yapılmaması, müfettiş raporunun maddi vakıa tespiti ve ileride açılacak eda davasında dayanılabilecek delil niteliğinde olması dikkate alındığında ilk derece mahkemesince verilen ret kararının yerinde olması nedeniyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun düzeltilmiş gerekçe ile 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine dair karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İlk Derece Mahkemesinin davanın esastan reddine dair kararı, Bölge Adliye Mahkemesince, değişik gerekçelerle yerinde görüldüğünden, davacı işverenin istinaf başvurusu hakkında esastan ret kararı verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararında, davacı işverenin Türk İş Kurumu’na yaptığı yazılı başvuru, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92. maddesinin 3. fıkrası kapsamında değerlendirilerek; gerek davacı işverenin istinaf başvurusu, gerekse İlk Derece Mahkemesinin kararı bu yasal dayanak çerçevesinde ele alınmıştır. Böylece, Dairemizin İş Kanunu’nun 92/3. maddesine ilişkin emsal kararlarına atıf yapılmak suretiyle, somut olayda, 6100 sayılı Kanun'un 106/3 ve 114/1-(h) maddesine göre davacının bu davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığı, davalı Kuruma da husumet yöneltilemeyeceği kanaatine varılmıştır.

Çözümü gereken ilk mesele, somut olayda davacı işverenin başvurusunun hangi yasal dayanak çerçevesinde ele alınıp değerlendirileceği ve bu davayı açmakta hukuki yararının bulunup bulunmadığıdır. Davacı işverence Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Kur ... İl Müdürlüğü’ne hitaben yazılan 19.10.2015 tarihli şikayet dilekçesinde, bir kısım işçilerinin 15.10.2015 tarihi saat 14.50’den itibaren 6356 sayılı Kanun'a aykırı olarak iş bırakma eylemi yaptığı, ekli listede isimleri bulunanların 15.10.2015 günü 15.00/23.00 vardiyasında, 16.10.2015 günü 07.00/15.00 ve 15.00/23.00 vardiyasında, 17.10.2015 günü 07.00/15.00 ve 15.00/23.00 vardiyasında, 19.10.2015 günü 07.00/15.00 vardiyasında işbaşı yapmayarak kanun dışı grev ve iş bırakma eylemine halen devam ettiğini ifade ederek, kanun dışı grev ve iş bırakma eylemine katılan çalışanların 6356 sayılı Kanun’un 78. maddesinin (g) ve (h) bentleri uyarınca cezalandırılmalarını talep ettiği anlaşılmaktadır.

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı iş müfettişinin raporunda ise, işyerinde işçilerce gerçekleştirilen çalışmama eyleminin ‘kanun dışı grev’ olmadığı, 19.10.2015 tarihinde işçilerin hizmet akitlerinin işverence 6356 sayılı Kanun’un 58,60 ve 70/1. maddeleri ile 4857 sayılı Kanun’un 25/II, (g) ve (h) maddesi uyarınca feshedilmesi işleminin haklı nedenden yoksun olduğu, bu çerçevede işyerinde çalışan işçilere kıdem ve ihbar tazminatlarının ödenmesi gerektiği, ayrıca işverenin 12.10.2015-19.10.2015 tarihleri arasında 38 işçinin hizmet akdini 4857 sayılı Kanun’un 17. maddesine istinaden feshederek, toplu işçi çıkarma eylemini gerçekleştirdiği, toplu işçi çıkarma prosedürüne uymadığı, bu nedenle işveren hakkında idari para cezası uygulanması gerektiği yönünde tespitte bulunulmuştur.

Davacı işverenin 19.10.2015 tarihli başvurusu ile, işçilerin 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 78. maddesine göre cezalandırılması yönünde talebi varken, bu talebin dışına çıkılarak, talebin kapsamını aşacak şekilde tespit yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle öncelikle davacı işverenin mevcut davayı açmakta hukuki yararının bulunduğunun kabul edilmesi gerekir. Bölge Adliye Mahkemesin kararı bu yönüyle yerinde değildir.

Dosya kapsamına göre ise, ilk derece mahkemesi tarafından kabul edildiği şekilde, işçiler tarafından gerçekleştirilen eylemin kanun dışı grev olup olmadığı hususu önem kazanmaktadır.

Uluslararası Çalışma Örgütü'nün "Sendika Özgürlüğü ve Örgütlenme Hakkının Korunmasına İlişkin 87 ve Kamu Hizmetinde Örgütlenme Hakkının Korunmasına ve İstihdam koşullarının belirlenmesi yöntemlerine ilişkin 151 sayılı Sözleşmelerine göre sendikanın amaçları doğrultusunda üyelerinin etkinlikte bulunmalarını sağlayabilirler.

Anayasa'nın 51. maddesinde “sendika kurma hakkı”, 54. maddesinde de “grev ve lokavt hakkı” güvence altına alınmıştır.

Uluslararası Çalışma Örgütü'nün "Sendika Özgürlüğü ve Örgütlenme Hakkının Korunmasına İlişkin 87 ve Kamu Hizmetinde Örgütlenme Hakkının Korunmasına ve İstihdam koşullarının belirlenmesi yöntemlerine ilişkin 151 sayılı Sözleşmelerine göre sendikanın amaçları doğrultusunda üyelerinin etkinlikte bulunmalarını sağlayabilirler.

Anayasa'nın 51. maddesinde “sendika kurma hakkı”, 54. maddesinde de “grev ve lokavt hakkı” güvence altına alınmıştır.

Anayasa'nın 13. maddesine göre, temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.

6356 sayılı Kanun’un 58. maddesinde, “İşçilerin, topluca çalışmamak suretiyle işyerinde faaliyeti durdurmak veya işin niteliğine göre önemli ölçüde aksatmak amacıyla, aralarında anlaşarak veya bir kuruluşun aynı amaçla topluca çalışmamaları için verdiği karara uyarak işi bırakmalarına grev denir. Toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması hâlinde, işçilerin ekonomik ve sosyal durumları ile çalışma şartlarını korumak veya geliştirmek amacıyla, bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılan greve kanuni grev denir. Kanuni grev için aranan şartlar gerçekleşmeden yapılan grev kanun dışıdır” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Açıklanan uluslarası düzenlemeler ve yasal düzenlemeler çerçevesinde; işçilerin bireysel veya toplu iş hukukuna dair bazı haklarının savunulması için demokratik ve barışçıl toplu eylem hakları bulunmakla birlikte; bu hakkın sınırsız şekilde kullanımı söz konusu değildir. Eylemin işverene özel olarak zarar verme kastı içermemesi ve ölçülü olması gereklidir.

Davaya konu müfettiş raporunda, eylemin işçilerin ekonomik ve sosyal durumlarını etkileyen veya işyerindeki uygulamalara yönelik olarak kısa süreli demokratik bir hakkın kullanımı niteliğindeki protesto eylemi olduğu, bu şekliyle barışçıl olduğu ve ölçülülük ilkesi ile bağdaşmayan bir yönüne rastlanmadığı ifade edilmiştir. Oysa, işçilerin 15.10.2015-19.10.2015 tarihleri arasında iş başı yapmadıkları, vardiya sistemini aksattıkları, işverence keşide edilen ihtarnameye rağmen eylemlerine son vermedikleri, bu şekilde toplu iş bırakma eyleminin zamanlaması ve süresi değerlendirildiğinde ölçülü olmaktan uzak olduğu açıktır.

Diğer taraftan, toplu eylemin amacının işyerinde sürekli olarak fazla çalışma yapılması nedeniyle çalışma şartlarının düzeltilmesi ve işten çıkartılan arkadaşlarını desteklemek olduğu, eylemin süre itibariyle sadece iki buçuk gün devam ettiği ileri sürülmüş ise de; eylemin asıl amacının işten çıkartılan çalışma arkadaşlarının işe alınmasını sağlamak olduğu, eylemin “dayanışma” amacıyla yapıldığı açıktır. Dayanışma amacıyla yapılan böyle bir eylemin, işçiler tarafından ileri sürüldüğü şekliyle, sadece iki buçuk gün devam ettiği kabul edilse dahi, eylemin “süre” itibariyle “ölçülü” olduğundan söz edilemez.

Anılan nedenlerle, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, işçiler tarafından gerçekleştirilen eylemin kanun dışı olduğunun kabulü ile dava konusu müfettiş raporunun iptaline karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından da hatalı gerekçe ile başvurunun esastan reddine dair karar verilmesi doğru olmamıştır.

Sonuç:

Belirtilen nedenlerle, Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7141, Karar No: 2012/2994, Tarih: 06.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/7141 E.  ,  2012/2994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 06.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.