muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5829, Karar No: 2023/7440, Tarih: 03.07.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; yerel mahkeme kararının kaldırılarak, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Kurum Sağlık Kurulu'nun 09.01.2017 tarihli kararı ile davacının hastalığının mesleki olmadığına karar verildiği, SS Yüksek Sağlık Kurulu'nun 08.07.2019 tarihli kararında da davacıdaki lomber dısk hernisi, astım hastalıklarının mesleki olmadığının ve manganez etkilenmesine bağlı organ veya sistemleri etkileyen bulgu veya sekel mevcut olmadığının tespit edildiği, Adli Tıp Kurumu 3.Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 25.01.2021 tarihli raporuna göre de "Hasan oğlu 25.08.1974 doğumlu ...’da tespit edilen Lomber disk hernisi ve astım hastalığının mesleki olmadığı, ... Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin 05.05.2015 tarihli ve ...umaralı raporunda kişide tespit edilen manganez etkilenmesine yönelik sekel lezyon bulunmadığı cihetle; 11.10.2008 tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri kapsamında maluliyetinin bulunmadığı"na karar verildiğinin anlaşılması karşısında mahkemenin davanın reddine dair kararında, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, adli tıp üst kurulundan rapor alınması gerektiğini, mahkemece yeterli inceleme yapılmadan karar verildiğini belirterek temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıda davalı işyerindeki çalışması nedeniyle meslek hastalığı olduğunun ve meslek hastalığından kaynaklı sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanunun 14 üncü maddesidir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25380, Karar No: 2017/25859, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/25380 E.  ,  2017/25859 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/906, Karar No: 2014/3827, Tarih: 27.03.2014

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2014/906 E.  ,  2014/3827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, Dairemizin 12.09.2013 gün ve 11745-12278 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesi üzerine bu defa davacı tarafından yasal süresinde karar düzeltme isteminde bulunulmuş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılmış olan icra takibine davalı borçlunun itirazı üzerine davacı alacaklı İcra Mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılmasını, kiralananın tahliyesini ve inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir. Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairenin 12/09/2013 tarih ve 2013/11745-12278 sayılı kararı ile bozulmuş, bozma kararına karşı davacı tarafından bu kez süresinde karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Her ne kadar dairemizce icra takip dosyasında ödeme emrinin davalı borçluya tebliğ edilmediğinden henüz itiraz hakkının doğmadığı ve haricen öğrenilerek takibe itiraz edilmesinin sonuca etkili olmadığından kararın bozulmasına karar verilmiş ise de yapılan yazışmalarda ödeme emrinin davalı borçluya 26/10/2011 tarihinde tebliğ edildiği anlaşıldığından davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 12.09.2013 gün ve 11745-12278 sayılı bozma kararının kaldırılarak davalının işin esasına ilişkin temyiz itirazlarının incelemesine geçilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dayandıkları belgelere temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre davalının tahliyeye yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı vekilinin alacağa ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dayandıkları belgelere temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre davalının tahliyeye yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı vekilinin alacağa ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Kiracı aleyhine düzenleme yasağı başlıklı 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 346.maddesinde; kiracıya kira bedeli ve yan giderler dışında başka bir ödeme yükümlülüğü getirilemeyeceği, özellikle kira bedelinin zamanında ödenmemesi halinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmaların geçersiz olduğu, 6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçmişe etkili olma başlıklı 2.maddesinde; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kurallarının gerçekleştikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanacağı, aynı kanunun görülmekte olan davalara ilişkin uygulama başlıklı 7.maddesinde de; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76'ncı, faize ilişkin 88'nci, temerrüt faizine ilişkin 120'nci ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138'nci maddesinin görülmekte olan davalara da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. Kiracıyı koruma amacıyla getirilen TBK.nun 346.maddesindeki bu yasal düzenlemenin kamu düzenine ilişkin olduğu kuşkusuzdur. Bununla birlikte 6217 Sayılı Yasanın geçici 2.maddesinde değişiklik yapan 6353 Sayılı Yasanın 53.maddesine göre; ./..

kiracının Türk Ticaret Kanunun'da tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 323, 325, 331, 340, 343, 344, 346 ve 354'ncü maddelerinin 1.7.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanamayacağı, bu halde kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümlerinin tatbik olunacağı da öngörülmektedir.

Takipde dayanılan ve hükme esas alınan 15/5/2010 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar rasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. davacı alacaklı 20/10/2011 tarihinde başlatmış olduğu icra takibi ile ödenmeyen 2011 yılı Ağustos, Eylül ve Ekim ayları kirası ile sözleşmenin 19. Maddesi gereği muaccel olan 2012 yılı nisan ayına kadar olan kira paralarının tahsilini istemiştir.

Takipde dayanılan ve hükme esas alınan 15/5/2010 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar rasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. davacı alacaklı 20/10/2011 tarihinde başlatmış olduğu icra takibi ile ödenmeyen 2011 yılı Ağustos, Eylül ve Ekim ayları kirası ile sözleşmenin 19. Maddesi gereği muaccel olan 2012 yılı nisan ayına kadar olan kira paralarının tahsilini istemiştir.

Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin 19 maddesinde muacceliyet koşuluna yer verildiği görülmekte ise de; dosya kapsamından kiracının TTK.nu kapsamında tacir olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Bu durumda mahkemece kiracının tacir olup olmadığı araştırılarak, tacir olması durumunda hakkında TBK.nun 346.maddesinin 1.7.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süre ile uygulanamayacağı gözetilmeli, tacir olmadığının anlaşılması halinde ise; yeni yasal düzenleme karşısında bu koşulun davalı kiracı yönünden geçersiz hale geldiği kabul edilerek değerlendirmenin takip tarihi itibariyle ödenmemiş muaccel kira alacağına göre yapılması, muacceliyet koşulu gereğince istenen aylar kirası yönünden alacak isteğinin reddine karar verilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda (1) No'lu bentte yazılı nedenle davalının tahliyeye ilişkin temyiz itirazının reddi ile kararın tahliyeye ilişkin kısmının ONANMASINA, (2) No'lu bentte yazılı nedenle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacağa ilişkin olarak BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına, 27.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19349, Karar No: 2017/13125, Tarih: 05.06.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/19349 E.  ,  2017/13125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, sahtecilik

HÜKÜM : 1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından beraat

2-Sanık ... hakkında;

a)Dolandırıcılık suçundan; TCK’nın 158/1-e-son, 43, 35, 62, 52/2-4 ve 53. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

b)Sahtecilik suçundan; TCK’nın 204/1, 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından suça sürüklenen çocuğun beraatlarına ilişkin hükümler, Cumhuriyet Savcısı tarafından; sanık ...’in mahkumiyetine ilişkin hükümler ise, Cumhuriyet Savcısı ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanık ...’in, suça sürüklenen çocuk ...’a ... adına düzenlenmiş 4783 numaralı uzman hekim ilaç kullanım raporu yanında ...adına kayıtlı 2751 numaralı uzman hekim ilaç kullanım raporu ile reçeteleri vererek bu ilaçları eczaneden almasını söylediği,...’ın da ilaçları almak için gittiğinde eczane çalışanları tarafından, bir reçetenin silik yazıldığını düzeltilmesini istemeleri üzerine sağlık ocağına gidip, doktor ... isimli doktora söz konusu reçeteyi yeniden yazdırıp imzalatarak aynı eczaneye geri götürdüğü, ancak ilaç deposunun uyarısı nedeniyle eczane çalışanlarının ilaçları vermedikleri, bu şekilde suça sürüklenen çocuk ile sanığın dolandırıcılığa teşebbüs ve sahtecilik suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik hükümlere karşı Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki savunmalarında, reçetelerin sahte olduğunu bilmediğini, reçeteleri kendisine verenin diğer sanık olduğunu belirtmesi, sanık ...’in de bunu doğrulaması karşısında, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçları işlediğine dair, cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin sabit bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Cumhuriyet Savcısının atılı suçların sübut bulduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından verilen hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin sabit bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Cumhuriyet Savcısının atılı suçların sübut bulduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından verilen hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a)Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla ya da aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının mümkün olduğundan hareketle; suça sürüklenen çocuk ...’ın ...ve ... adına düzenlenen reçeteleri aynı anda eczaneye ibraz ettiği, ancak çalışanların bir reçetedeki yazıların silik olduğunu belirtmeleri üzerine çocuğun kendiliğinden doktora giderek yeniden yazdırdığı ve ...’ın sanık ile birlikte fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ettiğine ve belgelerin farklı zamanlarda düzenlendiğine dair delil de bulunmadığı hususları dikkate alındığında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanma şartlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanık hakkında sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümlerde fazla ceza tayin edilmesi,

b)TCK’nın 158/1-e-son maddesi gereğince, hapis cezasının 3 yıldan, adli para cezasının ise elde edilen ya da edilmek istenilen haksız menfaat miktarının iki katından az olmayacak şekilde belirlenmesi gerektiği cihetle; alınmak istenilen ilaçların tutarları belirlenip, para cezasının buna göre tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ile hapis cezasının belirlenmesi sırasında, alt sınırdan uzaklaşarak hüküm kurulduğu ifade edilmesine rağmen, temel cezanın 3 yıl olarak tayin edilmesi suretiyle çelişkiye yol açılması,

c)5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 1. fıkrasının “c” bendinde yer alan haklardan, sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, altsoyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c. maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesine istinaden halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 05.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22411, Karar No: 2016/759, Tarih: 26.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/22411 E.  ,  2016/759 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Tarihi : 29.09.2015

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı işverene ait evde ev hizmetleri 01.09.1995-16.01.2013 tarihleri arasında kesintisiz ve sürekli çalışmanın tespiti istemine ilişkin olan davada; mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de; hüküm, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesi kapsamında uygulama alanı bulan 506 sayılı Yasanın 79/10 maddesidir. 506 sayılı Yasanın 6. maddesinde ifade edildiği üzere “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve feragat edilemez”. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi karşısında, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzenine ilişkin olduğu, bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğunun gözetilmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 05.02.2014 tarih ve 2013/10-2280 E., 2014/65 K. sayılı ilamında, ev hizmetlerinde çalışma ile ilgili davaların hukuki niteliği ve ispat şekline ilişkin ilkeler şu şekilde belirtilmiştir.

İş mevzuatı yönünden, ev hizmetlerinin, gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrasında, gerekse 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasında yer alan hükümler ile bu Kanunların uygulama alanı dışında bırakıldığı görülmektedir. Sosyal güvenlik mevzuatı açısından ise gerek mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu gerekse 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu kapsamında sigortalı olabilmek üç temel koşula bağlanmıştır. Bu koşullar; hizmet akdi ile çalışma, işin işverene ait işyerinde yapılması ve mülga 506 sayılı Kanun’un 3. ve aynı yöndeki 5510 sayılı Kanun’un ise 6. maddesi kapsamında olmamak olarak sıralanabilir. 506 sayılı Kanun’un 3. maddesi sigortalı sayılmayanları; diğer bir ifade ile anılan Kanun kapsamına alınmayanları sıralamaktadır.

Buna göre mülga 506 sayılı Kanun’un “Sigortalı sayılmayanlar” başlıklı 3. maddesi uyarınca:

“Aşağıda yazılı kimseler bu kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar

D) (Değişik: 11/8/1977 - 2100/1 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…”