muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12136, Karar No: 2017/3205, Tarih: 17.04.2017

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

TCK’nın 22/2. maddesinde tanımlandığına göre taksir, 'dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir.

Bir kimsenin taksirli eylemden dolayı sorumlu tutulabilmesi için objektif kriterlere göre öngörülebilir bir sonucun fail tarafından öngörülmeyerek hukuka aykırı sonucun meydana gelmesinin zorunlu olduğu hususunda gerek uygulamada gerekse öğretide herhangi bir duraksama mevcut değildir. Ancak yapılan hareketin neticeye yakın olması bir başka deyişle neticenin doğrudan doğruya fail tarafından gerçekleştirilen hareketten kaynaklanması gerekmektedir. Somut olayımızda gerçekleşen neticenin sürücü belgesi olmayan şahısa araç verilmesinden kaynaklanmayıp, sürücü belgesi olmayan şahsın hatalı araç sevkinden kaynaklanmış olması nedeniyle sanığın hareketi ile netice arasındaki illiyet bağının kesildiği, aksine kabulün taksirli suçlara iştiraki mümkün hale getirebileceği, böyle bir kabulün ise herkesin kendi kusurundan sorumlu tutulacağının açıkça belirtildiği TCK'nın 22/5 maddesine aykırı olacağı açıktır. Aksine kabulün, sürücü belgesi bulunmayan kişinin karıştığı kaza sonucunda trafik kurallarına eksiksiz bir şekilde uymasına karşın, sorumlu tutulması anlamına gelebileceği gibi bunun doğal sonucu olarak sürücü belgesi bulunmayan kişi tarafından sevk ve idare edilen araç ile çarpışan ve tam kusurlu olan bir kişinin sırf sürücü belgesi var diye olaydan sorumlu tutulmaması anlamına gelir ki ! böyle bir kabulün TCK'nın 22. maddesinde tanımlanan taksirin ruhuna aykırı olacağı ve ceza hukukunun olmazsa olmazını teşkil eden kanunilik ve hakkaniyet ilkelerine aykırı sonuçların doğmasına yol açacağı kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

Sürücü belgesi olmayan kişiye araç kullandırmanın cezası 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 36. maddesinde idari para cezası olarak belirlenmiş olup, ödenecek her türlü tazminattan da sorumlu tutulmasının mümkün olmasına karşın, sürücü belgesi olmayan kişiye araç verdi diye aracı kullanan kişinin taksirinden de sorumlu tutulmasına çağdaş hiç bir ceza kanunun izin vermeyeceği açıktır.

Aksi takdirde yaşı küçük çocuğunun masanın üzerinde bulunan otomobil anahtarını alıp velisinin izni olmadan araç kullandığı sırada yaptığı kazadan dolayı, baba ve annenin otomobil anahtarını saklamamak suretiyle dikkat ve özen yükümüne uymamasından cezalandırılması gerekir. Öte yandan kullanması ya da öğrenmesi için ehliyetsiz çocuğuna aracını veren ve yanında bulunmayan babanın ceza sorumluluğunun varlığı kabul edilirse, bu sorumluluk taksir değil, bilinçli taksir sorumluluğudur. Zira öngörülebilen sonuç istenmemesine rağmen dikkat ve özen yükümüne aykırı davranış bilerek gerçekleştirilmekte ve sonuca neden olunmaktadır.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 05/05/2015 gün, 2014/790 E-2015/146 K sayılı ilamında;

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 05/05/2015 gün, 2014/790 E-2015/146 K sayılı ilamında;

“Ticari taksi sürücüsü olan sanık ...’in trafikte seyir halinde iken daha önceden tanıdığı, sürücü belgesi bulunmayan ve ısrarla direksiyona geçmek isteyen sanık...’ın aracı kullanmasına izin verdiği, kendisinin de sağ ön koltuğa oturduğu, bir süre sonra sanık ...’ın meskun mahalde aşırı hız yapması, sevk ve idare hatası nedeniyle direksiyon hakimiyetini kaybederek kaldırıma çıkıp iki kişinin ölümüne ve bir kişinin de yaralanmasına sebep olduğu somut olayda; hakkında verilen mahkumiyet kararı Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşen sanık ...’ın sürücü belgesi bulunmadığı halde aracı kullanması ve yerleşim birimleri içinde hızını trafik akışına uydurmayarak direksiyon hakimiyetini kaybetmesi nedeniyle asli, sanık ...’nin ise ticari taksi şoförü olmasına ve trafikte seyir halindeyken aracın kullanımını diğer sanığa bırakmasında zorunlu bir durum bulunmamasına rağmen dikkatsiz ve tedbirsizce davranarak ehliyetinin olup olmadığını kontrol etmediği ve araç kullanma konusunda yeterli tecrübesi olduğunu bilmediği diğer sanığın etrafta yayaların bulunduğu meskun mahalde aracı kullanmasına müsaade etmesi ve hızlı gitmesine engel olmaması nedeniyle tali kusurlu olduğu, taksirli davranışları ile netice arasında nedensellik bağının da bulunduğu kabul edilmelidir” denilerek sürücü belgesi olmayan kişiye araç verilmesi bu durumunda aracı veren kişinin meydana gelen neticeden sorumlu tutulmasına karar verilmesine karşın, gerek Yargıtay Yüksek Ceza Genel kurulunun gerekse Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin benzer olaylardaki uygulamaları, TCK'nın 22 maddesinde tanımlanan taksirli suçlardaki hukuka aykırılık unsuruna ve buna bağlı olarak ceza hukukunun olmazsa olmazını teşkil eden kanunilik ve hakkaniyet ilkelerine aykırı olacağı açıktır.

Açıklanan nedenlerden dolayı Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesinin sayın çoğunluğunun yerel mahkemece verilen mahkumiyet kararının DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dair kararına yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2017/8640, Karar No: 2020/1163, Tarih: 11.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/8640 E.  ,  2020/1163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezanın türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK‘nin 318. maddesi uyarınca reddine oy birliğiyle karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasında, suça konu edilen faturaları aldığı Kar Ecza Deposu yetkilisi olan Muheyettin Bilge hakkında Diyarbakır 6. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2011/45 Esas, 2012/798 Karar sayılı dosyası ile mahkumiyet hükmü verildiği, anılan dosyanın Dairemizin 2017/6859 Esas numarasına kaydediliği görülerek her iki dosyanın birlikte incelenmesi sonucunda; suça konu faturaları düzenleyen Muheyettin Bilge’nin 2007-2008-2009-2010 takvim yıllarında düzenlediği faturaların sahte olduğuna dair gerekli tespitlerin yapılmış olması karşısında, tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak; sanığa yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış ve sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA, 11.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/25180, Karar No: 2025/7017, Tarih: 05.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/25180 E.  ,  2025/7017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/306 E., 2022/1113 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sivas 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/201 E., 2022/60 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddeleri yollamasıyla TCK.nın 314/2 maddesi, TCK'nın 220/7 maddesinin 2. cümlesi, 3713 sayılı Kanun'un 5/1 maddesi, TCK'nın 62. ve 53. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir. Doğrudan kasttan anlaşılması gereken şey suçun maddi unsurlarını bilerek ve neticeyi gerçekleştirmek amacıyla hareket edilmesidir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alınarak sanığın kastı değerlendirilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla ... Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Sivas 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7505, Karar No: 2020/6558, Tarih: 24.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/7505 E.  ,  2020/6558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 62/1, 52/2-4, 53 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklara atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklar ... ve ...’in askerden yeni geldiğini bildikleri temyiz dışı sanık ...yi altın dolandırıcılığı yapma konusunda ikna edip asker arkadaşı olan katılan ...’i aratarak gömü altın bulduklarını ve satmak istediklerini söyledikleri, daha sonra yapılan görüşmelerde altınların alım satımı hususunda anlaştıkları, ...’i...ye geldiğinde ... ile ...’ın birlikte karşıladıkları, ...nin ...’e ...’ı altınları bulan teyze oğlu olarak tanıttığı, ...nin 25.000 TL’yi aldıktan sonra altınları alıp gelmek için katılanın yanından ayrıldığı ve kendisini beklemekte olan sanıklar ... ve ... ile birlikte uzaklaştıkları, bu şekilde sanıkların üzerlerine atılı suçu işledikleri iddia olunan olayda; sanık savunmaları, katılanların beyanları, teşhis tutanağı, TİB kayıtları ve dosya kapsamından sanıkların eyleminin TCK'nın 157/1 maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkumiyetleri yönünde mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş; sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1, 2 ve 4 numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi’nin verdiği 08/10/2015 tarihli ve E. 2014/140, K. 2015/85 sayılı kısmi iptal kararı 24/11/2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlayarak yürürlüğe girdiğinden koşulların oluşması halinde adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin ihtarının Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 23/01/2018 tarih, 2015/962 E, ve 2018/16 K sayılı ilamında belirtildiği üzere 5237 sayılı TCK'nın 52/4 maddesindeki düzenlemeye aykırı olmaması ve uzlaştırma teklif formunun her iki katılan tarafından da “kabul etmiyorum” şerhi ile imzalanmış olması nedeniyle bu yönlerden bozma isteyen tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafiinin, müvekkilinin cezalandırılmasına yeter somut ve kesin delil bulunmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına; sanık ...’ın gerekçesiz temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 24/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8317, Karar No: 2023/13096, Tarih: 05.10.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/8317 E.  ,  2023/13096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/104 E., 2022/267 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, Bozma

A. Sanık ... müdafine 02.06.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tefhim edilen karara karşı, sanık müdafiinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 22.06.2022 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, temyizinin süresinde olmadığı yapılan ön inceleme neticesinde belirlenmiştir.

B. ... 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.06.2022 tarihli ve 2022/104 Esas, 2022/267 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.02.2022 tarihli ve 2021/22081 Esas, 2022/1367 Karar sayılı bozma kararına karşı direnme kararı verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun’un, 6763 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesiyle değişik 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 6763 sayılı Kanun’un 38 inci maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddesi uyarınca yapılan incelemede;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/10678 Esas sayılı iddianamesi ile, sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a), (c) ve (h) bentleri, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davaları açılmıştır.

B. ... 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.10.2017 tarihli ve 2017/115 Esas, 2017/253 Karar sayılı kararıyla sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a), (c) ve (h) bentleri, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

C. ... 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.10.2017 tarihli ve 2017/115 Esas, 2017/253 Karar sayılı kararının istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 31.01.2018 tarihli ve 2018/81 Esas, 2018/108 Karar sayılı kararı ile; 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

D. ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 31.01.2018 tarihli ve 2018/81 Esas, 2018/108 Karar sayılı kararının temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.05.2018 tarihli 2018/1487 Esas ve 2018/3581 karar sayılı kararı ile hükümlerin onanmasına karar verilmiştir.

D. ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 31.01.2018 tarihli ve 2018/81 Esas, 2018/108 Karar sayılı kararının temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.05.2018 tarihli 2018/1487 Esas ve 2018/3581 karar sayılı kararı ile hükümlerin onanmasına karar verilmiştir.

E. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 31.05.2018 tarihli itirazında; "Müştekinin olayın bir kaç saat sonrasında Şehremini polis karakolunda saat 08.42 de verdiği ifadesinde, bayan şahsın yüzünde kask olduğu için yüzünü göremediğini,erkek şahsı ise bir anlık gördüğünden yüzünün şeklinin tam aklında olmadığını, bu nedenle failler hakkında teşhis işlemi yapamayacağını beyan ettiği ve bu beyanın bu şekilde zapta geçirildiği,ancak 07/03/2017 tarihli fotoğraf teşhis tutanağında,sanıkların ikisini de teşhis ettiği,talimat yoluyla alınan kovuşturma beyanında da fotoğraf teşhisini teyit ettiği görülmekte ise de,olayın hemen akabinde karakolda alınan beyanında, sanıkların ikisinin de yüzünü görmediğini,teşhis işlemi yapamayacağını beyan etmesi ve sanıkların atılı suçlamayı kabul etmeyip sadece başka bir eylemi gerçekleştirdiklerini kabul etmeleri karşısında, sadece fotoğraf teşhisi sanıkların mahkumiyeti için yeterli tek delil olarak kabul edilmemelidir.Bu sebeple,sanıklar ile müştekinin huzurda usulüne uygun canlı teşhisinin yaptırılması,sanıklara ait olay tarihi itibariyle kullanımlarında bulunan telefonlar, GSM şirketleri ve zabıta marifetiyle belirlenip saat ve yer itibariyle olay yeri civarında olup olmadıkları,müştekinin yağmalanan telefonunun imei numarasından ve HTS kaydından araştırılarak sanıklar veya irtibatı,akrabalığı bulunan kişiler tarafından olaydan sonra kullanılıp kullanılmadığı kesin olarak belirlendiktan sonra kuşkuya yer vermeyecek kanıtların toplanmasıyla karar verilmesi yerine eksik soruşturma ile sadece fotoğraftan yapılan teşhis sonucunda mahkumiyet kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır." gerekçesi ile yargıtay ilamının kaldırılarak hükümlerin bozulmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

D. Yargıtay 6. Ceza Dairesi 28.06.2018 tarihli kararı ile itirazın reddine incelenmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermiştir.

E. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.06.2020 tarihli kararı ile; tebliğname ile sanık ...’ın temyiz talebi hakkında bir görüş bildirilmemiş olduğundan...ek tebliğname düzenlenmesi için tevdi kararı verilmesi amacıyla Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmesine karar vermiştir.

F. Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.12.2020 tarihli kararı ile; "sanıkların aralarında menfaat çatışması bulunduğunun anlaşılması karşısında; aralarında menfaat çatışması bulunan sanıkların kovuşturma evresinde aynı müdafii ile temsil ettirilmeleri suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38. ve 5271 sayılı CMK'nin 152. maddelerine aykırı davranılması, sair yönleri incelenmeden bozulmasına," karar verilmiştir.

F. Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.12.2020 tarihli kararı ile; "sanıkların aralarında menfaat çatışması bulunduğunun anlaşılması karşısında; aralarında menfaat çatışması bulunan sanıkların kovuşturma evresinde aynı müdafii ile temsil ettirilmeleri suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38. ve 5271 sayılı CMK'nin 152. maddelerine aykırı davranılması, sair yönleri incelenmeden bozulmasına," karar verilmiştir.

G. ... 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.03.2021 tarihli ve 2021/11 Esas, 2021/83 Karar sayılı kararıyla sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a), (c) ve (h) bentleri, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

H. Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.02.2022 tarihli 2021/22081 Esas, 2022/1367 Karar kararı ile; "Sanıkların olay günü saat 03.00 sularında, yolda yürüyen katılanın yanına motosikletle yanaştıkları, sanık ...’ın katılana küçük siyah bir tabanca tevcih ettiği ve cep telefonunu zorla aldığı, sanıkların daha sonra motosiklerle olay yerinden ayrıldıkları iddiası ile dava açıldığı, lâkin katılan ...'un olayın birkaç saat sonrasında Şehremini Polis Karakolu'nda saat 08.42'de verdiği ifadesinde, kadın failin yüzünde kask olduğu için yüzünü göremediğini, erkek faili ise bir anlık gördüğünden yüzünün şeklinin tam aklında olmadığını, bu nedenle failler hakkında teşhis işlemi yapamayacağını beyan ettiği, ancak 07/03/2017 tarihli fotoğraf teşhis tutanağında, faillerin ikisini de teşhis ettiği, katılanın istinabe yoluyla alınan kovuşturma beyanında da fotoğraf teşhisini teyit ettiği görülmekte ise de; olayın hemen akabinde karakolda alınan beyanında sanıkların ikisinin de yüzünü görmediğini, teşhis işlemi yapamayacağını beyan etmesi ve sanıkların atılı suçlamayı kabul etmeyip sadece başka bir eylemi gerçekleştirdiklerini kabul etmeleri karşısında, sadece fotoğraf teşhisinin sanıkların mahkûmiyeti için yeterli tek delil olarak kabul edilmesinin olanaklı bulunmadığı, bu çerçevede elde edilen delillerin sanıkların mahkumiyeti için kuşkudan arınmış, kuvvetli ve inandırıcı mahiyette olmadığı gözetilerek, sanıkların atılı suçtan beraatleri yerine yazılı gerekçe ile mahkumiyetlerine hükmedilmesi," nedeniyle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

I. ... 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.06.2022 tarihli ve 2022/104 Esas, 2022/267 Karar sayılı kararıyla direnilmesi ile sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a), (c) ve (h) bentleri, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. OLAY VE OLGULAR