muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/885, Karar No: 2020/6542, Tarih: 05.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/885 E.  ,  2020/6542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme, sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet, Beraat

1) Sanık hakkında “Defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmaması isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanığın ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

2) Sanık hakkında 2009 takvim yılında “sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik; 2010 takvim yılında “sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi incelenmesi:

Sanığın, ..., ..., ... ve ... isimli soyismini bilmediği kişiler tarafından kireç ticareti yapacakları vaadiyle şirkete ortak edildiğini, şirketin ticari faaliyetiyle hiç ilgilenmediğini, sahte fatura düzenlemediğini savunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

a) Sanığın 2009 ve 2010 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturaların her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle getirtilip dosya içine konulması, faturalar sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; ..., ..., ... ve ... isimli şahıslar araştırılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi ve faturalar kendilerine gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

b) ..., ..., ... ve ... isimli şahıs da faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya bu kişilere ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların, ..., ..., ... ve ... isimli kişiye ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişiler hakkında suç duyurusunda bulunulması ve dava açıldığı taktirde bu dava ile birleştirilmesi,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların, ..., ..., ... ve ... isimli kişiye ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişiler hakkında suç duyurusunda bulunulması ve dava açıldığı taktirde bu dava ile birleştirilmesi,

d) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ve bu kişilere ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa-) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

bb-) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanığın temyiz sebepleri bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 05/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5845, Karar No: 2014/24462, Tarih: 02.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/5845 E.  ,  2014/24462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Mersin 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :28.11.2013

NUMARASI :Esas no:2012/441 Karar no:2013/870

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından, lehine hükmolunan tazminatlar ile aleyhine hükmolunan iştirak nafakalarının miktarları yönünden; davalı (kadın) tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 02.12.2014 günü duruşmalı temyiz eden davalı H.. B.. ile vekili Av. S. Y. ve karşı taraf temyiz eden davacı K.. B.. vekili Av. Ö. A. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı kadının, kocasının yüzünde sigara söndürmesi eyleminin tarafların karşılıklı olarak açtıkları boşanma davasından feragat ettikleri tarihten sonraki bir tarihte gerçekleştiği ve davalı kadının 19.11.2012 tarihli ikinci cevap dilekçesindeki beyanlarının kocanın kusurlarını af niteliğinde bulunmadığı, gerçekleşen bu duruma göre, eşinin yüzünde sigara söndüren, hakaret eden ve eşinin ailesinin müşterek eve gelmesini istemeyen davalı kadının, evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri ihmal eden ve karısına hakaret eden davacı kocaya nazaran daha ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, davacı kocanın tüm, davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı (koca) yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 1.100,00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.02.12.2014 (Salı)

KARŞI OY YAZISI

Davacı tarafından açılan boşanma davası sonucunda mahkemece, tarafların boşanmalarına, davacı yararına 15.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Karar, taraflarca temyiz edilmiş, Dairemizin sayın çoğunluğu tarafından “davalı (kadın)’ın kocasının yüzünde sigara söndürmesi eyleminin tarafların karşılıklı olarak açtıkları boşanma davasından feragat ettikleri tarihten sonraki bir tarihte gerçekleştiği” gerekçesiyle davalı (kadın) daha ağır kusurlu kabul edilmiş, kocaya verilen maddi ve manevi tazminat fazla bulunarak bu yönden hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Sayın çoğunluk tarafından da kabul edildiği üzere davalı (kadın), kocasının yüzünde sigara söndürmüş, eşine hakaret etmiş, eşinin ailesinin müşterek konuta gelmesini istememiştir.

Davacı (koca) emekli astsubay, davalı (kadın) öğretmendir. Davalının evi de bulunmaktadır.

Eylemin ağırlığı, tarafların sosyal ve ekonomik durumları göz önüne alındığında takdir edilen maddi ve manevi tazminat yerinde olduğundan, bu yönden de kararın onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2022/3875, Karar No: 2023/2344, Tarih: 13.06.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/3875 E.  ,  2023/2344 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/176 E., 2022/348 K.

ŞİKAYETÇİ : ... vekili Avukat ...

ŞİKAYET OLUNAN : ... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 03.12.2013

HÜKÜM/KARAR : Red

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen sıra cetveline itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece; İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; şikayetin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Şikayetçi vekili şikayet dilekçesinde; borçluya ait aracın satıldığını, düzenlenen sıra cetvelinde rehin alacağından sonra kalan paranın şikayet olunan dosyasına ödendiğini, şikayet olunan adına haciz talebinde bulunan avukatın vekaleti ve yetki belgesi bulunmadığından, haciz talebinin geçersiz olduğunu, sıra cetvelinde şikayet olunana pay ayrılmaması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan vekili cevap dilekçesinde; yetki belgesinin ve haciz koyma talebini içeren evrak aslının dosyada mevcut olmadığını, bunların kasıtlı olarak dosyadan alındığını, şikayetin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17/07/2014 tarihli ve 2013/662 Esas, 2014/341 Karar sayılı kararıyla; şikayet olunanın alacaklı olduğu takip dosyasında usule uygun vekaletname olmaksızın işlemlerin yapıldığı, vekaletname ve yetki belgesi olmaksızın yapılan haciz talebinin geçerli olmadığı gerekçesiyle, şikayetin kabulüne sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 10.02.20216 tarihli ve 2015/8694 Esas, 2016/641 Karar sayılı kararıyla; takip dosyasının incelenmesinde Avukat ... 'in şikayet olunanın ...'ın vekili olduğuna dair vekaletnamenin bulunduğu, bu vekaletname uyarınca 20.12.2012 tarihli yetki belgesi ile Av. ...'nın yetkilendirildiği icra müdürlüğünce tutulan 02.01.2013 tarihli tutanakta Av. ... 'nın kaşe ve imzasının bulunduğu, yetki belgesinin dayanağı vekaletnamenin bulunduğu ve bunun aksinin yetkili kılan avukat tarafından ileri sürülmediği, yapılan işlemin geçerli olduğu kabul edilerek değerlendirme yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasının doğru olmadığı gerekçesiyle mahkeme kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 07.11.2019 tarih ve 2019/231 Esas 2019/614 Karar sayılı kararı ile; Şikayet olunanın alacaklı bulunduğu icra dosyasında, haciz tarihinden itibaren yasada belirtilen sürede satış talebinde bulunulmadığından, şikayet olunanın haczinin düştüğü gerekçesiyle, şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir

C. İkinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemiz 23.11.2021 tarihli 2021/934 Esas, 2021/1672 Karar sayılı ilamı ile; şikayet olunan dosyasında 02.01.2013 tarihinde haciz işlemi uygulandığı, sıra cetveline konu aracın 19.08.2013 tarihinde satıldığı, Geçici 10. madde kapsamında, başlatılan takip işlemi 02.01.2013 tarihli haciz işlemi olup, bu işlemin tarihi 6352 Sayılı Yasanın 21. maddesinin yürürlüğe girdiği 05.01.2013 tarihinden önce olduğundan, bu takip işlemi hakkında değişiklikten önceki sürenin uygulanması ve haciz tarihinden itibaren satış isteme süresinin 1 yıl olduğunun kabul edilmesi gerektiği, mahcuz taşınır, şikayetçinin haczinden itibaren 1 yıllık süre içerisinde başka bir dosyadan satılmış olduğundan, satış tarihi itibariyle şikayetçinin haczi ayakta olduğundan mahkemece şikayetçinin haczinin satış tarihi itibariyle ayakta olduğu ve haciz talep eden avukatın yetkili olduğu gözetilerek, şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken şikayetin kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.

D. Mahkemece İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, şikayet olunan haczinin 02.01.2013 tarihli olduğu, bu işlemin tarihi 6352 Sayılı Yasanın 21. maddesinin yürürlüğe girdiği 05.01.2013 tarihinden önce olduğu, bu durumda değişiklikten önceki sürenin uygulanması ve haciz tarihinden itibaren satış isteme süresinin 1 yıl olduğunun kabul edilmesi gerektiği, mahcuz taşınır, şikayetçinin haczinden itibaren 1 yıllık süre içerisinde başka bir dosyadan satılmış olduğundan, satış tarihi itibariyle şikayetçinin haczi ayakta olduğundan mahkemece şikayetçinin haczinin satış tarihi itibariyle ayakta olduğu ve haciz talep eden avukatın yetkili olduğu kabul edilkerek şikayetin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayetçi vekili temyiz dilekçesinde; 14.10.2019 tarihli bilirkişi raporundan da anlaşılacağı üzere şikayet olunan dosyasında konulan hacizlerin süresinde satış talep edilmediği için hukuki niteliğini yitirdiği, müvekkili haczinin ayakta olduğunu, şikayet olunan haczinin değişiklik öncesi hükümlere tabi olduğu kabul edilse dahi yetkisiz vekil tarafından açılan haciz talebinin ve konulan haczin yok sayılması gerektiğini bu nedenle mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, İİK 106, 142. maddeleri

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun geçici 3 ncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanunun 428 nci maddesi ile 439 ncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Şikayetçi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere

13.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11752, Karar No: 2014/20243, Tarih: 05.11.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/11752 E.  ,  2014/20243 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 24.09.2007 tarihinde davalı işyerinde ticari sorumlu olarak işe başlayıp 2009 yılında Genel Müdür Asistanı olduğunu ancak hamileliği nedeniyle doğum iznine ayrıldığı sıra işverence kendisi yerine başka bir işçinin işe alındığını, doğum izni dönüşü ise kendisine santral memurluğu görevinin teklif edildiğini ancak bu görevi kabul etmediğinden işverence iş akdinin sona erdirilğini, Bursa 7. İş Mahkemesinde 2012/1257 E. sayılı dosya ile işe iade davası açtığını, işverence dava dilekçesi tebliği üzerine aynı görevinde işe başlaması yönünde işe davet edildiği ve davacının da 06.12.2012 tarihinde yeniden işe başladığını ancak genel müdür asistanı olan kişinin de çalışmaya devam ettiğini ve kendisine iş verilmeyip bir süre bekletildiğini ve görevi dışında işler verilip birkaç tercüme işi yaptırıldığını, istifa etmesi yönünde baskılar olduğunu ve işverenin kendisine diğer işçilerden farklı muamelede bulunduğunu, sütünü sağıp dolaba koymasında dahi sıkıntılar yaşadığını, baskıların çok artması nedeniyle psikolojisinin bozulduğunu ve kilo verdiğini, sinir krizi geçirerek rapor aldığını işverence bu kez de sözleşmesinin 19.8.2013 tarihli tutanak ile ilgili savunmasının kabul edilmediği, işletmenin, işin ve Disiplin Yönetmeliğinin gereklerinden kaynaklanan nedenlerle iş akdinin feshedildiğinin bildirildiğini, bu gerekçelerin gerçeği yansıtmadığını belirterek feshin geçersizliğine ve feshin ağırlığı da gözetilerek işe başlatmama tazminatının 8 aylık ücret tutarında belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının yeniden işe başlamasından sonra yıllık izni hak etmemesine rağmen yaz tatili için kendisinden yıllık izin kullanacağı tarihleri bildirmesinin istenildiğini, davacının 5-19.08.2013 tarihlerinde izin kullanacağını belirttiği, ancak 26.07.2013 tarihinde davacıya bu tarihlerde kendisine ihtiyaç duyulacak olması nedeniyle 35. hafta itibariyle izin kulanabileceğinin ifade edildiğini ve davacının da kabul ettiğini, davacının daha sonra işe gelmeyip 02-07.08.2013 tarihleri ve yine 06-15.08.2013 tarihleri arasında rahatsız olup raporlu olduğuna dair raporları işyerine bildirdiğini ve 16.08.2013'te de rapor bitmesine rağmen işbaşı yapmadığını, davacının raporlu olduğu dönemin ilk izin kullanmak istediği tarihlerle örtüştüğünü, davacının yurtdışına çıkma planı yaptığını ve 08.07.2013'te vizelerimiz geldi şeklinde arkadaşları ile sosyal medyada paylaştığını ve arkadaşına 09.08.2013'te İngilterede olacağını bildirdiğini, davacının yıllık izin talebinin 26.07.2013'te reddedildiğini ve davacının vize almasının kalan sürede mümkün olmayıp önceden alınmış olduğunun anlaşıldığı ve davacının savunmasında yurtdışı seyahatinden de hiç bahsetmediğini, raporlarının gerçek olmadığını ve çalıştığı süre boyunca sosyal etkinliklere katılıp göz doldurduğunu, davacının şirketin güvenini kötüye kullandığını, kendisine ihtiyaç duyulabilecek tarihlerde şüpheli raporlar aldığını iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının 24/09/2007 tarihinde davalıya ait şirkette çalışmaya başladığı, 2009 yılında genel müdür asistanı olarak çalışmasına devam ettiği, bu süreçte hamile kaldığı ve doğum iznine ayrıldığı, davacı doğum iznine ayrıldığında davalı şirket tarafından yerine bir başkasının alındığı ve davacının santral memuru olarak görevlendirildiği, davacının işe iade davası açması üzerine tekrar aynı şartlarda aynı işine dönmesi için ihtarname çekildiği, ancak davacı işe başladığında genel müdür asistanlığı ve tercümanlık yaptırıldığı, davacının izin isteminin önce kabul edildiği, sonra izin talebinin kabul edilmediği, davacının sağlık raporu aldığı bu dönem içinde işlerin aksamadığı zira davacı doğum izninde iken yerine alınan kişinin tek başına çalıştığı ve işlerin aksamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş sözleşmesinin haklı/geçerli nedenle feshedilip feshedilmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Taraflar arasında davacının iş sözleşmesinin haklı/geçerli nedenle feshedilip feshedilmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

4857 sayılı İş Kanununun 25'inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

Dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının 05-19/8/2013 tarihlerinde izin kullanacağını işverene bildirdiği, işverence 26.07.2013 tarihinde izin tarihlerinin kendisine ihtiyaç duyulacağından kabul edilmediği ve izninin 35. hafta ve devamında kullanmasının uygun olacağının bildirilmesi üzerine davacının 29.07.2013 tarihinde durumu kabul edip iznini 35. ve 36 hafta (30 Ağustos) dahil kullanacağını beyan ettiği, ancak davacının önceden planlanan tatil nedeniyle "majör depresyon" tanısıyla 02.08.2013- 06.08.2013 ve 06.08.2013- 15.08.2013 tarihleri arasında istirahat raporu alarak yurtdışına tatile gittiği anlaşılmaktadır. Davacının işverenin 35. ve 36. haftalarda izin kullanma önerisini kabul etmesine rağmen istirahat raporu alarak tatile gitme şeklinde gerçekleşen eyleminin güven ilişkisini önemli ölçüde azalttığı ve iş sözleşmesinin devamının sürdürülmesinde taraflar açısından fayda görülmediği, işçi-işveren ilişkisinin yıprandığının açıkça anlaşıldığı, bu şekilde iş ilişkisinin sürdürülmesi işverenden beklenemeyeceğinden feshin geçerli nedene dayandığı, işe iade isteğinin reddedilmesi gerektiği halde talebin hatalı gerekçe ile kabulü bozmayı gerektirmiştir.