muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9994, Karar No: 2022/2210, Tarih: 17.03.2022

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 3621 sayılı Kıyı Kanunu ile Türk Medeni Kanunu'nun 715 ve 999. maddelerine dayalı olarak açılmış tapu kaydının iptali ile sicilden terkini isteğine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. Anayasa'nın 43 ve 3621 sayılı Kıyı Yasası'nın 5. maddesine göre kıyılar; Devlet'in hüküm ve tasarrufu altındadır, herkesin eşit ve serbest olarak yararlanmasına açıktır. ..., göl ve akarsu kıyıları ile ... ve göllerin kıyılarını çevreleyen sahil şeritlerinden yararlanmakta, öncelikle kamu yararı gözetilir. 4. madde hükmüne göre Kıyı çizgisi: ..., tabii ve suni göl ve akarsularda, taşkın durumları dışında, suyun karaya değdiği noktaların birleşmesinden oluşan çizgi, Kıyı Kenar çizgisi: Kıyı çizgisinden sonraki kara yönünde su hareketlerinin oluşturulduğu kumluk, çakıllık, kayalık, taşlık, sazlık, bataklık ve benzeri alanların doğal sınır, kıyı ise: kıyı çizgisi ile kıyı kenar çizgisi arasındaki alandır. TMK'nın 999. maddesine göre de; özel mülkiyete tâbi olmayan ve kamunun yararlanmasına ayrılan taşınmazlar, bunlara ilişkin tescili gerekli bir aynî hakkın kurulması söz konusu olmadıkça kütüğe kaydolunmaz, tapuya kayıtlı bir taşınmaz, kayda tâbi olmayan bir taşınmaza dönüşürse, tapu sicilinden çıkarılır.

3.2.2. Uyuşmazlığın bu niteliğine göre, öncelikle yöntemince kıyı-kenar çizgisinin belirlenmesi ve zemine uygulanması gerekir. Bu doğrultuda, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde idarece oluşturulmuş kıyı kenar çizgisinin bulunup bulunmadığı Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü'nden sorularak belirlenmelidir. İdarece oluşturulmuş ve kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi var ise, buna ilişkin karar ve dayanağı olan belgeleri ile kroki ve haritasının birlikte getirtilip dosya arasına konulması, mahallinde yerel ve teknik bilirkişi ile harita mühendisi aracılığıyla yapılacak keşifte araziye uygulanması, çekişme konusu taşınmazın yeri belirlenip harita üzerine işaretletilmesi gerekir.

3.2.3. İdarece oluşturulmuş kıyı kenar çizgisinin bulunmaması yahut idari yargı yerinde iptal edilmiş veya oluşturulan harita 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında kabul edilen ilkeye göre ilgililerine tebliğ edilerek kesinleştirilmemiş ve davalının itirazına uğramışsa; adli yargı mahkemesince, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4.maddesindeki tanımlamalar dikkate alınarak, aynı Kanunun 5 ve 9. maddeleri ile 13.03.1972 tarihli ve 7/4 sayılı, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları gözönünde tutularak, Kanun'un 9/2.maddesinde belirtilen bilirkişi kurulu aracılığıyla, keşif yapılarak açıklanan kural ve yöntemler doğrultusunda kıyı kenar çizgisi oluşturulmalıdır. Mahkeme aracılığıyla bu çalışma yapılırken, varsa idarenin önceden kıyı kenar çizgisi oluşturmak için yaptığı saptamalar ve bu konuda kurulan komisyonun çalışmalarının ortaya çıkardığı bilimsel değerlerin bulunduğu da göz ardı edilmemelidir.

3.2.4. İdarenin kıyı kenar çizgisi çalışmalarında, o yere ilişkin kamu görevlilerince önceden oluşturulmuş komisyon çalışmalarını içerir kayıt ve belgeler getirtilmeli, bunlardaki verilerle, mahkemece kıyı kenar çizgisi oluşturmak için bilirkişilerce yapılan çalışmalarda elde edilen veri ve bulguların örtüşmemesi durumunda, bunun nedenleri hakkında bilirkişilerden bilimsel gerekçelere ve maddi bulgulara dayalı, doyurucu ve denetime açık ek rapor alınmalıdır. Başka bir anlatımla, eldeki uyuşmazlıkta idari saptamalardan takdiri delil olarak yararlanılması zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.06.2003 tarihli ve 97/110 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Yapılacak bu araştırmalarla, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisinin hangi tarafında kaldığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra, oluşacak durum, dosya içeriği, iddia ve savunma doğrultusunda toplanan diğer tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek, uyuşmazlık hakkında bir karar verilmesi gerekir.

3.3. Değerlendirme

3.3.1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 3.304,00 m2, tarla vasıflı taşınmazın ... adına kayıtlı olduğu, ...'nın ise 08/01/1976 tarihinde öldüğü, davalıların ise ölü olan tapu maliki ...'nın mirasçıları olduğu, davalılardan ...'ın kıyı kenar çizgisinin tespitinin iptali istemiyle idare mahkemesinde dava açtığı, Bursa 2. İdare Mahkemesi'nin 19/06/2018 tarihli 2016/499 E. 2018/748 K. sayılı ilamı ile; dava konusu kıyı kenar çizgisinin Kıyı Kanununa ve bu kanunun uygulanmasına ilişkin yönetmelik hükümlerine uygun olarak belirlendiği, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, kararın davacı ... tarafından istinafı üzerine, İstanbul Bölge İdare Mahkemesi 5. İdari Dava Dairesi'nin 29/03/2019 tarihli 2018/3144 E. 2019/1169 K. sayılı ilamı ile, kararın usul ve hukuka uygun olduğu gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verildiği, bu kararın da davacı ... tarafından temyizi üzerine, Danıştay 6. Dairesi'nin 13/10/2021 tarihli 2019/16865 E. 2021/11342 K. sayılı ilamı ile uyuşmazlıkla ilgili bölge idare mahkemesi idari dava dairesince yapılan istinaf incelemesi neticesinde verilen kararın, temyiz edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle temyiz isteminin incelenmeksizin reddine kesin olarak karar verildiği, buna göre anılan hükmün 13/10/2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

3.3.2. Somut olayda; davacı Hazine tarafından dava açıldıktan sonra tapu kayıt malikinin mirasçılarından Ruhi tarafından açılan kıyı kenar çizgisinin tespitinin iptali davası sonucunda Bursa 2. İdare Mahkemesi'nin 19/06/2018 tarihli 2016/499 E. 2018/748 K. ilamı ile idarenin belirlediği kıyı kenar çizgisinin doğru olduğu keşfen belirlenerek dava reddedilmiş, verilen karar 13/10/2021 tarihinde kesinleşmiştir. Bu durumda idarece belirlenen kıyı kenar çizgisi yönünden kesinleşmiş bir yargı kararı bulunduğuna göre adli yargı merciince ayrıca kıyı kenar çizgisinin yeniden belirlenmesine gerek duyulmamaktadır. Bu nedenle yargı kararı ile kesinleşen kıyı kenar çizgisine aykırı olarak düzenlenen bilirkişi raporuna itibar edilerek, kesinleşen idari kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığı halde terkin talebi yönünden davanın kısmen reddedilmesi isabetsizdir.

3.3.3. Hal böyle olunca; dava konusu taşınmazdaki kesinleşen idari kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan alanın tamamı yönünden davanın kabulüne karar verilmek üzere karar bozulmalıdır.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; davacının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1. maddesi uyarınca Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İznik Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 17/03/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10136, Karar No: 2019/6396, Tarih: 20.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/10136 E.  ,  2019/6396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 2-b, 62, 52/1-2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiin, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

02/10/2014 günü, saat 11.30 sıralarında, meskun mahalde, 7 metre genişliğinde, tek yönlü, kuru, asfalt yolda, sanık sevk ve idaresindeki otomobil ile sokak üzerinde geri manevra yaptığı esnada kavşak mahallinde karşıdan karşıya geçmekte olan yaya ...'e aracının sol arka kısımları ile çarpması sonucu ...‘in basit tıbbi müdahale ile giderilemez, hayat fonksiyonlarının orta 3. derece kırık oluşacak şekilde yaralandığı olayda;

15.01.2015 tarihli İzmir Adli Tıp Kurumunca düzenlenen raporda; “Buca Seyfi Demirsoy Devlet Hastanesinin 02/10/2014 tarih ve 12913762 protokol nolu Beyin cerrahi Epikrizinde; kafa travması sonrası acil servise getirilen hastanın bilinç açık koopere kranial sinir muayenesi olağan olduğu, çekilen beyin BT de travmatik SAK izlendiği, takip ve tedavi amaçlı yatırıldığı, göğüs hastalıkları ve dahiliye konsültasyonları istendiği, önerilere uyulduğu, Genel Cerrahi tarafından yapılan konsültasyon sonucunda olaya bağlı acil cerrahi patoloji düşünülmediği, genel durumu düzelen ve şikayetleri gerileyen hastanın 08/10/2014 tarihinde önerilerle taburcu edildiği, Buca Seyfi Demirsoy Devlet Hastanesinin 19/11/2014 tarih ve 13044938 sayılı Nöroloji epikrizinde; unutkanlık ve baş dönmesi yakınmaları ile gelen hastanın ileri tetkik ve tedavi amacıyla yatırıldığı, çekilen beyin MR'ında serebral ve serabellar atrofi yaygın lökoarozis izlendiği, sol da kaudaknukleus düzeyinde milimetrik kronik idkemik lakün formasyonu mevcut olduğu, normal basınçla hidrosefali olasılığının nörolojik muayene ile ekarte edilmesi gerektiği” şeklinde belirtildiği dikkate alındığında; mağdurun nüfus kaydına göre 27.05.2015 tarihinde kovuşturma aşamasında öldüğünün anlaşılması karşısında; meydana gelen trafik kazası ile ölüm olayı arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı hususunda şüphe oluştuğundan, katılanın yapılmış ise otopsi evrakının ve tüm tedavi belgelerinin dosyaya getirtilmesi suretiyle dosyanın Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kuruluna gönderilerek ölüm olayı ile trafik kazası arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı hususunda rapor alınarak sonucuna göre, suç vasfının belirlenmesi ve sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 20/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11545, Karar No: 2019/10286, Tarih: 22.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/11545 E.  ,  2019/10286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçundan beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanık...'nun Basınsitesi 1790 sokak No:4/B sayılı yerde bulunan ... Eczanesi ismi ile faaliyette bulunan eczaneyi işletmekteyken olay tarihinden üç yıl önce eczacı olan diğer sanık ...' e devrettiği, sanık ...’in bu eczanede eczacı kalfası, ... ve ...’ın ise eczane çalışanı oldukları, isminin açıklanmasını istemeyen bir şahsın ... İl Müdürlüğünü arayarak; "... Sitesi Mahallesi 1790 Sokak No: 4/B... adresinde faaliyet gösteren ... Eczanesinin kullandığı depoda kullanılmamış bir çok ilaç, sağlık karnesi bulunduğunu" ihbar etmesi üzerine, polisin mahkeme kararına istinaden söz konusu depoda yaptığı aramada 479 kutu ilaç, şeker ölçüm çubukları, sağlık karneleri, 142 adet rapor aslı, fotokopileri, kimlik fotokopileri, tahlil belgeleri bulduğu, bunları incelemek üzere muhafaza altına aldığı, sanıkların bu şekilde üzerlerine atılı suçu işledikleri iddia edilen somut olayda;

Sanık savunmaları, tanık anlatımları ve söz konusu ilaçların hak sahiplerine yasaya uygun olarak reçete edildiği, hak sahiplerinin gerçekten bu ilaçları legal yollardan doktorlara yazdırdıkları ve fiilen bu tür ilaçları kullandıkları hususunun ... tarafından yapılan araştırma sonucunda da belirlenmiş olması ayrıca ilaçların reçetelere yazdırılması konusunda sahte herhangi bir hususun belirlenemediği gibi kurumca bu ilaçların sanıkların elinde ne şekilde kaldığının da tam olarak belirlenememiş olması, yine bilirkişi raporunun yönetmelik ve genelge hükümlerini zikrettikten sonra ilaçların yönetmelik ve genelge hükümlerine uygun olarak tutulmaması nedeniyle başkalarına satılması ihtimali bulunduğu bu nedenle eczacıların sorumlu olduğunun bu sorumluluğun idari para cezası ve SGK’nun ilgili eczanelerle sözleşme yenilememesi veya sözleşme iptali olabileceği hususları birlikte değerlendirildiğinde sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediklerinin sabit olmaması gerekçesine dayanan beraat hükmü yönünden mahkemenin kabulünde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin atılı suçun oluştuğuna yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 22/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9329, Karar No: 2022/8376, Tarih: 27.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/9329 E.  ,  2022/8376 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : MANİSA 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında 16/11/2014 tarihli eylem nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, bu 12/12/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa 05/01/2015 tarihinde tebliğ edildiği ancak;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının, sanığın MERNİS adresinde doğrudan Tebligat Kanunu 21/2. maddesi gereği tebliğ edildiği, dolayısıyla tebligat usulsüz olduğu gibi, sanığın 11/01/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu

madde bulundurma eyleminin sözü edilen 12/12/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştiği anlaşılmakla, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmediği için, henüz erteleme süresi başlamadığından, sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191/4. maddesindeki kamu davasının açılması şartlarının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Kabule göre de; hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3191, Karar No: 2010/5493, Tarih: 05.05.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/3191 E.  ,  2010/5493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar SGK Başkanlığı, Hazine, ..., ..., ...,..., ... ve arkadaşları vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikâyetçi vekili borçlu ... İnş. San. Tic. AŞ.’nin üçüncü kişi durumundaki DSİ Genel Müdürlüğü’ndeki istihkakının dağıtımı için düzenlenen sıra cetvelinde haciz tarihlerine bakılması gerekirken, imtiyazlı olduğundan bahisle işçi ve kamu alacaklarının öncelikle ödendiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Verilen önceki hükmün Dairemizce bozulması üzerine İcra Mahkemesince yapılan yargılamaya ve alınan bilirkişi raporuna göre işçi alacaklarının ilk sıraya iştirak edemeyecekleri, bunların çıkartılması nedeniyle şikâyetçi alacağının da paylaştırmadaki miktarının değişeceği, gelen listelerde ve 100. maddeye yarar malumat yazılarında çelişkiler bulunduğu gerekçesiyle sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş; hüküm şikâyet olunanlar SGK Başkanlığı, Hazine, ..., ..., ..., ..., ... ve arkadaşları tarafından temyiz edilmiştir.

1- Temyiz eden Hazine vekili, bu isteminden 8.1.2010 günlü dilekçesiyle vazgeçtiğinden, adı geçenin temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre SGK Başkanlığı dışındaki şikâyet olunanlar vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca reddi gerekmiştir.

3- Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ilk haczin Didim Vergi Dairesi tarafından konulduğu ve bu alacaklının alacak tutarı itibariyle sıra cetvelindeki diğer alacaklılara pay kalmayacağı, esasen işçi alacaklarının da imtiyazlarını ileri sürebilmeleri bakımından ilk hacze iştirak şartlarının bulunmadığı belirtilmiştir. Ne var ki Didim Vergi Dairesi’nin sıra cetveline bir itirazı bulunmadığından, sıra cetvelinin adı geçen bakımından kesinleştiği ve mevcut durumundan daha fazla pay almasının mümkün olmadığı açıktır. Şikayetin kabulü ile şikayetçiye pay ayrılacağı anlaşılmakta ise de şikâyet olunan SGK Başkanlığı tarafından konulan haczin Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/I nci maddesinden yararlanacağının göz ardı edilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 sayılı bentte açıklanan nedenle Hazine vekilinin temyiz isteminin vazgeçme nedeniyle REDDİNE, 2 sayılı bentte açıklanan nedenle diğer şikâyet olunanlar vekillerinin temyiz itirazlarının REDDİNE, 3 sayılı bentte açıklanan nedenle hükmün SGK Başkanlığı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15838, Karar No: 2013/13902, Tarih: 25.12.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/15838 E.  ,  2013/13902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 2.Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 06.04.2011 gün ve 2010/821 Esas, 2011/265 Karar sayılı hükmün süresi içerisinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20838, Karar No: 2024/920, Tarih: 24.01.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/20838 E.  ,  2024/920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/532 E., 2016/251 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanığın, fuhuş suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 inci maddesinin ikinci fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca (dört kez) 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ile müdafiinin temyiz istemleri, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile karar verildiği, eylemin hazırlık hareketleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, sanığın atılı suçu işlemediği, usul ve kanuna aykırı olarak verilen kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, ruhsat sahibi olduğu restaurantta mağdurların fuhşuna aracılık ettiği iddiasıyla açılan davada, Mahkeme, tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçtan dört kez cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın, restaurantın ruhsat sahibi olduğu ancak burasının mesul müdür olan diğer sanık tarafından işlettiğine dair inkara yönelik savunması, mesul müdür olan sanığın da bu savunmayı doğrular nitelikte beyanda bulunması, restaurant çalışanlarının kendilerine kolaylık sağladığı, yediklerinden ve içtiklerinden hesap almadıkları yönündeki mağdur beyanları, bu beyanlarında sanıktan söz etmemeleri ve olay anında sanığın iş yerinde bulunmaması karşısında, ruhsat sahibi olduğu restaurantta mağdurların para karşılığında cinsel ilişkiye girecek kişi bulmalarına yardımcı olarak fuhuş suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığı halde yerinde olmayan gerekçeyle sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi,

2.Kabule göre de,

İddianame ile fuhuş suçundan bir kez cezalandırılması talep olunan sanığa 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca bu suç hakkında mağdur sayısınca uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanınırken uygulama kanun maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin ikinci fıkrası yerine aynı kanun maddesinin üçüncü fıkrası olarak hatalı gösterilmesi,