muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7714, Karar No: 2010/20259, Tarih: 20.09.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/7714 E.  ,  2010/20259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Herhangi bir belgedeki imza ve yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak  bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli  teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar  kullanılarak; grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması; bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı  derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle  farklı veya aynı kişinin  eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da  diğer uygun  görüntü  teknikleriyle de desteklenmesi şarttır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda genel olarak (…grafolojik ve grafometrik metodlar dahilinde…) ve mukayese fotokopi belgeler üzerinde inceleme yapıldığının belirtilmesiyle yetinilmiştir. Rapora imzaların büyütülmüş halinin eklenmesi, ulaşılan sonucun maddi dayanaklarının denetime elverişli şekilde ortaya konulduğunun kabulüne yeterli bulunmamaktadır.

Bu nitelikteki bir bilirkişi raporuna dayalı olarak  hüküm kurulamaz. Mahkemece yapılması  gereken iş, itiraza konu belge asılları ile yöntemince toplanmış karşılaştırmaya  esas olabilecek  nitelikteki diğer  belge asılları üzerinde, yukarıda  açıklanan  yöntem ve ilkelere uygun olarak, yeniden  bilirkişi incelemesi yaptırılması, ortaya çıkacak  uygun  sonuç çerçevesinde bir karar verilmesidir. Eksik incelemeye ve yetersiz  bilirkişi raporuna  dayalı karar verilmesi  isabetsizdir. (Hukuk Genel Kurulunun  30.5.2001 tarih ve 2001/12-246 Esas 2001/467 Karar sayılı  kararı.)

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5197, Karar No: 2022/8735, Tarih: 17.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/5197 E.  ,  2022/8735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekilince istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 17/05/2022 günü aleyhine temyiz olunan davacı vekilinin yüzüne karşı, usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davalı vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava dilekçesinde, davalı tarafın ağaç dikmek ve kamera sistemi yerleştirmek sureti ile yaptığı haksız müdahalesinin önlenmesi ve eski hale getirilmesine karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı tarafça istinaf edilmesi üzerine de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi 2018/3190 Esas-2021 /322 Karar sayılı ilamı ile davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir. Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere ve HMK'nın 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 19. maddesinin 1. fıkrasında yer alan kat maliklerinin anataşınmazın bakımı ve mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur olduklarına ilişkin hükmü ile 2. fıkrasındaki, kat maliklerinden birinin, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde inşaat, onarım, tesis ve değişiklik yaptıramayacağına dair hükmüne uygun karar da verilmiş olup verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün HMK'nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazine'ye irad kaydedilmesine, aleyhine temyiz olunan davacı taraf yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.815,00-TL vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 17/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23190, Karar No: 2022/16105, Tarih: 05.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/23190 E.  ,  2022/16105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda;kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; davalı doktor tarafından yapılan ameliyatta endoskopik cerrahi tedavi yöntemi kullanılmasa dahi yapılması gerekli harcamaların tespiti ile tazminattan indirilmesi gerekirken bu durumun gözardı edilmesi ve hesaplanan zarardan %30 oranında hakkaniyet indirimi yapılmışsa da yapılan indirimin olayın oluşu ve dosya kapsamına göre az olduğuna değinilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; açık ameliyat yapılmış olsa dahi yapılacak olan, anestezi, yatak ücreti, ilaç, pansuman gibi genel giderlerin davalıdan kurum zararı olarak talep edilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ve hesaplanan tazminattan %40 oranında hakkaniyet indirimi yapılmıştır. Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Yasası’nın 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına ve aşağıda dökümü yazılı 424,82 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 05/12/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6624, Karar No: 2021/1185, Tarih: 27.01.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/6624 E.  ,  2021/1185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Anayasanın 19. maddesiyle kişi hürriyeti ile güvenliği düzenlenmiştir. Bu maddeye göre, herkes kişi hürriyetine ve güvenliğine sahiptir. Bu şekildeki 1. fıkrayla kural konulduktan sonra, devam eden fıkralarla kişi hürriyetinin hangi hallerde kısıtlanabileceği hüküm altına alınmıştır.

Anayasayla sağlanan bu korumaya paralel olarak da, TCK.nın 109. maddesiyle de, kişi hürriyeti ve güvenliğini ihlal eden davranışlar suç sayılarak hüküm altına alınmıştır.

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, maddenin gerekçesinde de belirtildiği gibi bir kimsenin hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakılmasıyla oluşmaktadır. Örneğin kişinin bir yere kapatılması, bir yerde tutulması veya bir yere götürülmesi veya bir yere gitmekten men olunması fiilleri, bu tanıma göre ceza yaptırımını gerektirmektedir.

Ceza Genel Kurulunun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere;

Bu suç ile cezalandırılmak istenen husus, bireylerin hareket özgürlüğünün hukuka aykırı biçimde kaldırılması veya sınırlanmasıdır. Suçun maddi unsuru, kişinin özgürlüğünden yoksun bırakılmasıdır. Bu fiil, failin doğrudan doğruya veya dolaylı hareketleriyle ve çeşitli araçlar kullanılarak gerçekleştirebileceği gibi serbest hareketli bir suç olduğundan, bir yere gitme veya bir yerde kalma özgürlüğünün kaldırılması neticesini doğurabilecek her türlü hareket ile işlenebilecektir. Madde sadece ''bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakmak''tan söz edilmiş, fiilin işleniş şekli, yeri, zamanı ve süresi konusunda bir sınırlama getirilmemiştir. Bu nedenle mağdurun bir yere gitme veya kalma özgürlüğünün ihlal edilmesi sonucunun doğması kaydıyla, her zaman her yerde işlenebilir. Fiilin herkesin girebileceği bir yer, özel, kapalı ve açık alanda gerçekleştirilmesini yahut uzun veya kısa süreli olmasının bir önemi bulunmamaktadır.

Suçun oluşması için mutlaka mağdurun bir yere kapatılmış olmasına gerek yoktur, aleni bir yerde tutma veya böyle bir yere götürme halinde dahi diğer unsurların varlığı durumunda kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu oluşacaktır.(CGK 13.02.2020, 2017/14-827, 2020/100)

Hürriyetten yoksun kılma süresi konusunda öğreti de; "Türk Hukukunda kişiyi hürriyetinden yoksun kılma süresinin kısa veya uzun olmasının suça etkisi yoktur. Mağdurun bir yere gitmek veya bir yerde kalmak serbestisi ortadan kaldırıldığında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu oluşur. Bununla birlikte failin gerçekleştirdiği eylemin belirli bir önemi olması gerekir. Nitekim birini bir an için tutma bu suçu oluşturmaz. Engellemenin suçu oluşturacak ağırlıkta olup olmadığını somut olayın durumuna göre hakim takdir eder" şeklinde görüşlere yer verilmiştir. (Mehmet Emin Artuk-Ahmet Gökcen, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 18.Baskı, Ankara, 2019, s.425),

Bu suçun manevi unsuru, failin mağduru kişisel özgürlüğünden yoksun bırakmaya yönelik hareketleri gerçekleştirmeyi istemesini ve bilmesini içeren genel kasttır. Yasanın metninde ve ruhundan da anlaşılacağı üzere, suçun basit halinin oluşumu için özel kast (saik) aranmaz.

Kural olarak failin suç saydığı bir sonucu bilmesi veya istemesi ve bu şekilde harekette bulunması, kastın varlığı açısından yeterlidir. Ayrıca, sonucun yasaya veya hukuka aykırı olduğunu bilmek şartı aranmaz. Ancak ceza yasamızda, çeşitli suçlar bakımından hukuka aykırılığı belirten bazı terimlerin kullanıldığını görmekteyiz. Bunlardan birisi de, TCK'nın 109. maddesidir. Yasanın hukuka aykırılık şartını, failin iradesiyle ilgili olarak açık bir şekilde aradığı bu gibi hallerde, failin fiilinin hukuka aykırı olduğunu bilmesi kast kavramı içine girer. Başka bir deyişle manevi unsur, yani kusurluluk hukuka aykırılığı kapsamına alır. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından Kanun, eylemin hukuka aykırı olarak işlenmesini şart koştuğundan, failin bu şekilde hareket ettiğini bilmesini ve istemesini aramaktadır. Bu durumda failin işlediği fiilin, hukuka aykırılık bilincine sahip olması gerekmektedir. Hakim, suçun manevi unsuruna dahil olan hukuka aykırılık bilincini elbette araştıracaktır. Ancak, hukuka aykırılık bilincinin özel kasıtla karıştırılmaması gerekir. Fail suç tipinin objektif unsurların bilerek ve isteyerek gerçekleştirdiği halde, eylemde hukuka aykırılık bilincinin bulunmaması nedeniyle, kastının varlığı kabul edilemez.(Osman Yaşar, -Hasan Tahsin Gökcan- Mustafa Artuç, Türk Ceza Kanunu, Ankara 2010,3 Cilt s.3619)

Bu açıklamalar ışığında dosya incelendiğinde, sanığın, başkaları tarafından Çeşme Mal Müdürlüğünden 6 m2 olarak kiralanan yerde faaliyet gösteren büfede çalışmakta iken olay günü bu işletmenin önündeki kumsala katılan ... tarafından şemsiye konulmasına karşı çıkmasıyla olayın başladığı anlaşılmaktadır.

Katılan ... 14.07.2010 tarihli kolluk ifadesinde şemsiyeyi işletmenin ön sahil kısmındaki plaja tam dikecekken işletme çalışanı sanık ...'ın yanına gelip "burada şemsiye kuramazsınız" dediğini, kendisinin de "burası kamuya ait istediğim yere şemsiyemi kurarım" şeklinde cevap verdiğini bunun üzerine sanığın "git derdini jandarmaya anlat" diyerek şemsiye ve bidonunu hemen yan tarafta bulunan kayalık alana attığını, olayın büyümemesi için hemen jandarmaya haber verdiğini,

Sanık ise aynı tarihli kolluk ifadesinde : " iki aydır 6 no.lu büfede çalıştığını, bu süre içinde plastik şemsiyelerin aşırı rüzgar sebebiyle uçtuğuna ve yaralanmalara sebep olduğuna şahit olduğunu, olay günü işyerlerinin önüne gelen ...'a ve ailesine durumu izah ettiğini, kendilerine plajın halka açık olduğunu fakat yanlarında bulunan plastik şemsiyeyi açmalarının tehlike yarattığından açmamaları gerektiğini söylediğini, daha sonra katılanın şemsiyeyi açmadığını ve ailesiyle birlikte olay yerini terk ettiğini ve jandarmaya şikayet edeceğini söylediğini beyan etmiştir.

Görüldüğü üzere olay günü alınan bu ifade içeriklerinde cebir ve tehditten bahsedilmediği gibi aynı gün düzenlenen tutanakta da olay yerinin büfenin ön kısmı olduğu tespit edilmiş, katılan ...'ında şifai beyanında yine cebir ve tehditten bahsedilmediği anlaşılmaktadır.

Nitekim 30.03.2012 tarihinde Sivas Emniyet Müdürlüğünde bilgi sahibi sıfatıyla ifade veren ... " ...'ın eniştesi olduğunu, yaklaşık 2 yıl önce tatil amacıyla Çeşme'ye gittiklerini, sahilde şemsiye açmak istediğinde şemsiye açmalarına izin vermediklerini, aralarında herhangi bir kavga, vurma olayı olmadığı, eniştesiyle sanığın tartıştıklarını ancak sözlü münakaşa olduğunu" beyan etmiştir.

Yaklaşık 2 yıl sonra 16.04.2012 tarihinde yine bilgi sahibi sıfatıyla ifadesine başvurulan ancak mahkemece davaya katılan olarak kabul edilen ... ifadesinde özetle; sanığın olay günü yanlarına gelip şemsiye fırtınadan devriliyor halka çarpıyor diyerek şemsiye açmalarına karşı çıktığını, ancak o tarihe kadar o kumsalda şemsiyelerin hiç devrilmediğini söylediklerinde sanığın kabalaşarak şemsiyeyi dubasından çıkartıp eşine doğru bıraktığını ancak değmediğini, dubayı da alıp eşinin koltuğunun altına verdiğini ve omzundan iteklediğini, daha sonra bu kısımdan toplanıp biraz ileriye gidip oturduklarını ve eşinin telefonla jandarmayı aradığını belirtmiştir.

Bu beyanlar üzerine sanık hakkında iddianame düzenlenmesiyle başlayan kovuşturma aşamasında ;

Katılan ... özetle ; sanığın rüzgarda uçtuğundan bahisle şemsiye açmalarını istemediğini, eşinin hakları olduğunu söylemesi üzerine şemsiyeyi eşine doğru iteklediğini ve bidonu tutarak attığını, eşinin de jandarmaya haber verdiğini,

Katılan ... ifadesinde özetle ; plajda şemsiyeyi kurmak istedikleri sırada sanığın yanlarına gelerek "buraya şemsiye koyamazsın, denize giremezsin" dediğini, kendisinin de "girebilirim" demesi üzerine, "burası bize ait giremezsin" dediğini, yere koyduğu şemsiye ve eşyaları uzağa attığını, daha sonra şemsiyeyi alıp kendisine doğru attığını, biraz yana çekilince şemsiyenin kolunun altına sıkıştığını, sonra plajdan ayrıldıklarını,

Mağdur sıfatıyla ifade veren ... ifadesinde özetle; sanığın rızam olmadan şemsiye kuramazsınız diyerek şemsiyeyi söküp fırlattığını, İsmail Şahbaz'ı iteklediğini bu nedenle ayrılmak zorunda kaldıklarını beyan etmişlerdir.

Yukarıda belirtildiği üzere katılan ... kovuşturma aşamasında da iteklemekten söz etmediği keza katılanların ve mağdurun soruşturma ifadeleri ile kovuşturma ifadeleri arasında olayın gerçekleşme biçimi, sanığın karşı çıkma nedenine ilişkin çelişkiler bulunduğu gibi, her üçünün ifadeleri arasında da çelişkiler bulunduğu görülmektedir. Bununla birlikte sanığın aşamalardaki savunmaları arasındaki çelişkiler bulunmadığı gibi bu savunması mağdur ve katılan ...'ın kolluk ifadeleri ile de doğrulanmaktadır.

Bu durumda, olay günü sanığın, plastik şemsiyeleri rüzgarın uçurması nedeniyle başkalarına zarar verdiği düşüncesiyle, şemsiye açmalarını istemesi üzerine sanığın buna karşı çıkması nedeniyle aralarında tartışma çıktığı, tartışma sonucunda katılanların biraz ileri gidip orada oturdukları, ancak sanığın katılanlara ve mağdura karşı cebir ve tehdit kullandığına dair kesin bir sonuca varılamamıştır. Sonuç olarak tartışma aşamasında kaldığının kabulünde zorunluluk bulunan olayda rüzgarda uçan şemsiyelerin insanlara zarar vermesini önlemeyi amaçlayan sanığın, eylemlerini hukuka aykırı olduğu düşüncesiyle gerçekleştirdiğine dair bir sonuca da varılamamıştır. Bu durumda suç kastıyla hareket ettiği belirlenemeyen sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. ve 3216/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 27.01.2021 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Sanığın aynı gün jandarma karakolunda verdiği ifadesinde "işyerinin plaj bölümüne katılanların geldiklerini..... Katılanların iş yerini terkettiklerini...." ifade etmektedir... Talimatla alınan ifadesinde ise; çeşme çiftlik köy plajında ibonun yeri isimli plaj işletmesinde çalıştığını, şezlang ve şemsiye kiralama işi yaptığı, işletme sahibinin burasını maliyeden kiraladığını, olay tarihinde kiralanan sınırlar içerisinde bulunan bir yere tanımadığı bir kişinin şemsiye dikmeye çalıştığını görmesi üzerine, sanığın katılanlara "rüzgarın şemsiyeleri uçurduğunu ifade ettiğini belirtmektedir."

Sanığın çalıştığı işyerinin maliyeden kiraladığını ifade ettiği sahil ile ilgili herhangi bir kiralama sözleşmesi mevcut değildir. İşletme sahibinin olaydan 12 yıl önce Çeşme Belediyesinden büfe yeri olarak kiraladığı sadece 6m² lik yere ilişkin kiralama sözleşmesi bulunmaktadır. Çeşme Mal Müdürlüğünün dosyada mevcut 08.08.2011 tarihli yazılarına göre kiralanan 6 m² dışındaki yerlerin işgal edildiği ve bu alanlarla ilgili inceleme başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Ayrıca 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 5/1. maddesinde belirtildiği üzere "kıyılar devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Kıyılar herkesin eşit ve serbest olarak yararlanmasına açıktır" Kıyılar şahsi mülkiyete konu olmaz, herkesin eşit ve serbest olarak yararlanmasına açık yerlerdir.

Buna rağmen sanığın 6m² lik büfe yeri olarak kiralanan yer dışındaki sahilin katılanların bulunduğu yerleride işgal edip, "kiralanan alan olarak" sahiplendiği, burada şezlong ve şemsiye kiralama işi yaptığı, sanığın fiilinin açıkça hukuka aykırı olduğu, sanığın katılanları bulundukları yerden uzaklaştırmak için bu kastını gizlemek amacıyla şemsiyeleri rüzgarın uçurduğunu ileri sürdüğü, aslında kiraladığını belirttiği işgal ettiği, sahil kısmına işletmeden şemsiye kiralamadan katılanların kendi şemsiyeleri ile oturmalarını engellemektedir.

Sanığın katılanların şemsiye sabitleme eşyalarını fiilen müdahale ederek zorla söküp atarak katılanları bulundukları yerden uzaklaştırdığı, katılanların bir yerde kalma özgürlüğünü ortadan kaldırdığı, katılanlar ve tanık beyanlarıyla sabittir.

Bu sebeple kararın onanması düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma yönündeki kararına katılmıyorum. 27.01.2021

...
Yargıtay — Esas No: 2019/246, Karar No: 2020/44, Tarih: 21.01.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2019/246 E.  ,  2020/44 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “sıra cetveline itiraz” isteminden dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul 8. İcra (Hukuk) Mahkemesince verilen şikâyetin kabulüne ilişkin karar davalı/şikâyet olunan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 23. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda onanmasına karar verilmiş, şikâyet olunan vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulması üzerine Yargıtay 23. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı şikâyet olunan vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü.

I. YARGILAMA SÜRECİ

Şikâyetçi İstemi:

4. Şikâyetçi vekili 02.12.2011 harç tarihli dava dilekçesinde; sıra cetvelinde birinci sırada alacaklı olarak gösterilen İstanbul 14. İcra Dairesinin 2008/29281 E. sayılı dosyasında haciz tarihinin, sıra cetvelinde belirtildiği gibi 05.02.1999 olmayıp 16.01.2002 olduğunu, müvekkilinin alacaklı olduğu İstanbul 6. İcra Dairesinin 2000/373 E. sayılı dosyasında ise haciz tarihinin 04.12.2001 olduğunu, şikâyet olunanın dosyasına birinci sırada yer verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinde 1. sırada yer verilen alacaklının haciz tarihinin hatalı olması sebebiyle sıra cetvelinin iptaline, satılan taşınmaz üzerinde en eski tarihli haczi tatbik eden müvekkilinin alacaklısı olduğu İstanbul 6. İcra Dairesinin 2000/373 E. sayılı dosyasının düzenlenecek yeni sıra cetvelinde 1. sıraya alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet Olunan Cevabı:

5. Şikâyet olunan vekili 16.01.2012 tarihli cevap dilekçesinde; şikâyetçinin alacaklı olduğu İstanbul 6. İcra Dairesinin 2000/373 Esas sayılı dosyasından vazedilen 04.12.2001 tarihli haczin, İİK’nın 106. maddesi kapsamında haciz tarihinden itibaren iki yıl içinde satış istenmediğinden, satışa yönelik olarak hazırlık işlemlerinin hiçbirisinin yapılmaması, taşınmazın çap, imar durumlarının celp edilmemesi, taşınmazın kıymet takdirinin yapılmaması nedeniyle düştüğünü, satış tarihi itibariyle şikâyetçinin mahcuz taşınmaz üzerinde geçerli bir haczi bulunmadığından şikâyetçi dosya alacaklısı Girişim Varlık Yönetimi A.Ş.’nin sıra cetvelinde gösterilmemesi gerektiğini belirterek şikâyetin reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. İstanbul 8. İcra (Hukuk) Mahkemesinin 20.03.2012 tarihli ve 2011/1380 E., 2012/254 K. sayılı kararı ile; İstanbul 14. İcra Dairesinin 2008/29281E. sayılı dosyasında düzenlenen 18.11.2011 tarihli sıra cetvelinde, şikâyet olunanın haciz tarihinin 05.02.1999 olarak gösterildiği, oysa icra takibinin 26.10.1999 tarihinde başladığı ve bu tarihten önceki bir tarihte taşınmazın haczedilmesinin mümkün olmadığı, taşınmaz hisselerine 16.01.2002 tarihinde haciz konulduğu gerekçesiyle şikâyetin kabulüne ve sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.