muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4590, Karar No: 2019/789, Tarih: 11.02.2019

4- Kanun yararına bozmaya konu Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 19/06/2017 tarihli ve 2015/235 esas, 2017/827 sayılı kararı ile; ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle "hüküm verilmesine yer olmadığına, denetimli serbestlik tedbirinin kaldığı yerden devamına" karar verildiği, kararın kanun yoluna gidilmeden 20/10/2017 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 17/09/2014 tarihli ve 2014/120000 soruşturma, 2014/646 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 03/02/2015 tarihli ve 2014/120000 soruşturma, 2015/3719 esas, 2015/3148 sayılı iddianamesiyle kamu davası açılması üzerine sanığa sadece bir kez tebligat yapıldığı ve ısrar şartının gerçekleşmediğinden bahisle hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/06/2017 tarihli ve 2015/235 esas, 2017/827 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında geçerli tebligat işlemleri yapılarak müracaat etmesi halinde denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, anılan Kanun'da düzenlenmeyen hüküm kurulmasına yer olmadığı şeklinde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/06/2017 tarihli ve 2015/235 esas, 2017/827 sayılı kararının kanun yararına bozulması istenilmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” biçiminde düzenlemenin yer aldığı, yine aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." biçiminde düzenlemenin yer aldığı, bu düzenlemeler ile hüküm çeşitlerinin kanunda sınırlı olarak sayıldığı, somut olayda mahkemece, kamu davasında durma kararı verilerek, denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği anlaşılmıştır.

D)Karar:

Açıklanan nedenlere göre; kamu davasında durma kararı verilerek, denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden Kanun'da düzenlenmeyen “karar verilmesine yer olmadığına”şeklinde karar verilmesi kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/06/2017 tarihli ve 2015/235 esas, 2017/827 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 11/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8542, Karar No: 2019/3233, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/8542 E.  ,  2019/3233 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4599, Karar No: 2015/12662, Tarih: 22.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4599 E.  ,  2015/12662 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde satış elemanı olarak çalışırken iş akdini fazla mesailerinin ödenmemesi nedeniyle haklı nedenle feshettiğinden bahisle kıdem tazminatı ile fazla mesai alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı, davacının iş akdini kendisinin haklı nedenle olmadan feshettiğini, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının reddine karar verilmiştir.

Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut olayda, davacı satış temsilcisi olup fazla mesai yaptığı hususu dosya içeriği ile sabittir. Bilirkişi de yıllık 270 saati aşan fazla mesai alacağını hesaplayacağını beyan etmiştir. Ancak raporun açıklama kısmındaki rakamlar ile tablodaki rakamlar birbiri ile uyumlu değildir. Bu haliyle rapor denetime elverişli değildir. Yapılacak iş yeniden rapor alınarak davacının fazla mesai alacağının tutarını ve buna bağlı olarak da iş akdinin haklı nedenle feshedilip edilmediği ve kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı hususunda bir karar vermektir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, Peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davacıya iadesine, 22/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2624, Karar No: 2025/2049, Tarih: 10.04.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2624 E.  ,  2025/2049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/895 E., 2024/1007 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/125 E., 2024/56 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından duruşma talepli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyize konu edilen kararda dava değerinin duruşma sınırının altında olduğu anlaşılmakla, duruşma isteğinin reddine, temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkil şirket ile davalı ... arasında 19.03.2009 tarihli Protokolün tesis edildiğini, bu Protokole göre davalı idarenin jeotermal kaynaklardan 30-45 derece sıcaklıkta 15lt/sn suyu müvekkili şirkete vermeyi taahhüt ettiğini, davalı İdarenin Protokol gereği müvekkili şirkete su vermeyerek büyük zarara uğrattığını, bu konuya ilişkin olarak açılan ve Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/90 E., Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/88 E. sayılı dosyaları ile görülen tazminat davalarının kabulüne karar verildiğini, söz konusu kararların Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiğini, ayrıca Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesine 2019/94 E. sayı ile dava da açıldığını, davanın kabulü ile 2014-2019 yıllarına ilişkin zararın tazminine karar verildiğini, sözleşmenin halen ayakta olduğunu ve 25 yıl için imzalandığını, su verilmediği için seranın atıl hale geldiğini, makinelerin çürümeye yüz tuttuğunu ileri sürerek; 2011 ve 2012, 2014-2019 yılları dışında kalan ve hüküm altına alınmayan döneme ilişkin olarak sözleşme bitim tarihi gözetilerek belirlenecek zarardan şimdilik 100.000,00 TL'nin 22.10.2010 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; 07.12.2023 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 517.500,00 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili; jeotermal suyun ancak kamu kurum ve kuruluşlarına tahsisinin yapılabileceğini, açık arttırma usulü ile yapılmadığı ve ruhsat alınmadığından kanunun emredici hükümlerine aykırı olarak düzenlenen davaya konu protokolün kesin hükümsüz olduğunu ve baştan itibaren ifasının mümkün bulunmadığını, talebin zamanaşımına uğradığını, davaya konu seranın hibe yardımıyla gerçekleştirildiğini ve 2020-2022 yıllarında tahribata uğrayıp kullanılamaz hale geldiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; taraflar arasındaki davaya konu sözleşmenin feshedilmediği, ayakta olduğu, sözleşme nedeniyle davacının zarara uğradığı gerekçesiyle; zarar hesabı yapan bilirkişi rapor doğrultusunda davanın kabulü ile 100.000.00 TL'nin dava tarihinden, 417.500,00 TL'nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte toplam 517.500.00 TL'nin davalıdan tahsiline

karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalının protokol hükümlerini ihlal ettiği hususu sabit ise de hibe desteği ile tamamlanan sera tesisinin üretimde kullanılamayacak kadar deforme olduğu, davacı tarafından hasarlı ve bakımsız bırakıldığı, sera kullanımı için gerekli jeotermal kaynak kullanımının sağlanması yönünde herhangi bir girişimde bulunulmadığı, fesih hakkı kullanılmadığı halde 25 yıllık tahsis süresi boyunca oluşan gelir kaybının tahsili gerektiğinin ileri sürülmesinin dürüstlük kuralı ile bağdaşmadığı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu, sözleşme gereğince verilen teminat mektubunun da davalı İdarece iade edildiği nazara alınarak sözleşmenin halen ayakta olduğunun kabul edilemeyeceği Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 2014/2019 dönemi ile ilgili olarak verdiği 2023/4333 E., 2024/818 K. sayılı ilamın aynı yönde olduğu gerekçesiyle; istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; aynı konuda farklı tarihlere ilişkin zarar taleplerinin Mahkemenin 2014/90 E. sayılı dosyasında kabulüne karar verildiğini ve Yargıtay incelemesinden de geçerek kararın kesinleştiğini, istinaf mahkemesi tarafların aynı olduğu, aynı konuda üç dosyada aynı karar verildiği halde Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 2023/4333 E. -2024/818 K. sayılı bozma ilamını gerekçe göstererek istinaf talebinin kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığını, gösterilen gerekçenin hukuki nitelikte olmadığını, bozma ilamında yer alan gerekçeler dava konusu sözleşmenin anlaşılmadığını gösterdiğini, tesisin deforme olma sebebinin suyun verilmemesi olduğunu, davalı şirketin yükümlülüğünü yerine getirmediğini, tesisin tam olarak kurulup işletildiğine dair Tarım Bakanlığının onayı bulunduğunu, teminat bedelinin iade edilmesi ile sözleşmenin sona erdiği yorumunun hakkın kötüye kullanılması olduğunu, davaya konu tesisin sadece hibe desteği ile tamamlanmadığını, hibe tesisin kurulumu için harcanan paranın %30'una tekabül ettiğini, Yargıtayca aynı konuda iki farklı karar verildiğini, kararda bahsedilen Hukuk Genel Kurulu kararının somut olayla ilgisinin bulunmadığını, müspet zarar talep edildiğini, sözleşmenin ayakta olduğunu ve fesih beyanının bulunmadığını, sözleşme devam ettiği sürece müvekkilin zararını talep etmesinin içtihatlara uygun olduğunu, kabul etmemekle birlikte davalı tarafından yükümlülüğün yerine getirilmemesi nedeniyle sözleşme feshedilse dahi müvekkil şirketin kâr kaybının olduğunu, kâr kaybının müspet zarar içerisinde bulunduğunu, suyun verilmesi halinde üretime başlanacağını ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, protokol hükümlerine aykırılık nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye, taraflar arasında 2014/2019 yıllarına ilişkin olarak verilen kararın bozulması hakkında Dairenin 28.02.2024 tarihli ve 2023/4333 E., 2024/818 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere, davalının protokol hükümlerini ihlal ettiği hususu sabit ise de; alınan hibe desteği ile tamamlanan sera tesislerinin üretimde kullanılamayacak kadar deforme olduğu, davacı tarafından hasarlı ve bakımsız durumda bırakıldığı, bu nedenle de atıl vaziyette bulunan seraların kullanıma uygun olmadığı, yine bu süre zarfında davacı tarafça seraların kullanımı için gerekli jeotermal kaynak kullanımının sağlanması yönünde herhangi bir girişimde bulunulmadığı, fesih hakkı kullanılmadığı halde 25 yıllık tahsis süresi boyunca oluşan gelir kaybının tahsili gerektiğinin ileri sürülmesinin dürüstlük kuralıyla bağdaşmayıp hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu, davalı tarafça sözleşme gereği verilen teminat mektubu da iade edildiğinden sözleşmenin halen ayakta olduğu kabul edilemeyeceği anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz itirazının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5225, Karar No: 2018/9621, Tarih: 28.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5225 E.  ,  2018/9621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

... Temizlik Kırtasiye Pro. San. Ltd. Şti.'nin müdürü olan sanık ... ve şirket ortağı olan sanık ...'in, 2009 - 2010 takvim yıllarında sahte belge düzenlediklerinin iddia olunduğu davada; sanıkların kendilerini ... isimli kişinin kandırıp noterden vekâletname aldığını, sahte fatura düzenlemediklerini, bu işi ...'ın yaptığını savunarak suçlamayı kabul etmemeleri; vergi raporlarında ise, 2009 yılında 1.492,725 TL tutarında toplam 215 adet, 2010 yılında 12.800,813 TL tutarında toplam 593 adet faturayı gerçek bir mal ve hizmet satımı olmaksızın düzenleyen sanıkların vergi ziyanına sebebiyet verdiklerinin belirtilmesi nedeniyle;

1- Suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

a) Sanıkların, ... isimli kişiye verdikleri vekaletname bulunup bulunmadığının araştırılması varsa onaylı bir örneğinin getirtilerek incelenmesi,

b) 2009 ve 2010 yıllarına ait tarh dosyasındaki beyannamelerin kim veya kimler tarafından ne suretle verildiği araştırılıp, beyannameler ıslak imzalı verilmişse getirtilmesi; sahte düzenlendiği iddia olunan faturalardan yıllar itibarıyla ve çeşitli firmalara düzenlenenlerden kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının getirtilmesi ve beyannameler ile faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması; kendilerine ait olmadığını, ...'a ait olduğunu söylemeleri halinde; ...'ın CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi ve tüm belgeler kendisine gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

c) ...'ın da belgelerdeki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, belgelerdeki yazı ve imzaların sanıklara veya ...'a ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

d) Belgelerdeki yazı ve imzaların, ...'a ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişi hakkında suç duyurusunda bulunulması ve dava açıldığı taktirde bu dava ile birleştirilmesi,

e) Belgelerdeki yazı ve imzaların sanıklar veya ...'a ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc) Faturaları kullanan mükelleflerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 28.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.