muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/826, Karar No: 2016/1395, Tarih: 02.03.2016

**15. Hukuk Dairesi         2016/826 E.  ,  2016/1395 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... Asliye Hukuk Hakimliğince verilen... gün ve 2013/..-2015/.. sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı tarafından duruşma istenilmiş ise de davetiye masrafı bulunmadığından duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, haklı fesih nedeni ile uğranılan zararın tazmini istemiyle açılmış, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraflarca temyiz edilmiştir.

Adli yardım talebi kanun yoluna başvuru sırasında istendiğinden, HMK’nın 336/3. maddesi uyarınca inceleme görevi Dairemize aittir. HMK’nın 334 .maddesinde adli yardımdan yararlanabilecek kişiler sayılmıştır. Anılan maddenin 1. bendine göre ancak gerçek kişiler, 2. bendine göre de ancak kamuya yararlı dernek ve vakıflar adli yardımdan yararlanabilir. Davalı tarafın adli yardım talebi, Dairemizin 19.11.2015 günlü ilâmıyla, 6100 sayılı HMK'nın 334/2. maddesine göre adli yardım eden davalının kamuya yararlı dernek ve vakıflar dışında tüzel kişi olması nedeniyle reddedilmiştir. Davalı vekilince Dairemizin kararına itiraz edilmekle dosya itirazı incelemekle görevli ...'ne gönderilmiştir. Yapılan inceleme sonucunda ... Hukuk Dairesi'nce ... gün, 2016/. Esas 2016/.. Karar sayılı ilâmla itirazın reddine karar verilerek Dairemizin adli yardım isteminin reddine dair kararı kesinleşmiştir.

Bu sebeple, davalı vekilinin temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş olduğundan, adli yardım isteminin reddedilmiş olması da dikkate alınarak, davalı vekiline adli yardım isteminin reddedildiğinin bildirilmesi ve HUMK'nın 434/son maddesi uyarınca temyiz için gerekli harç ve giderleri yatırması için süre tanınması, bunun sonucuna göre işlem yapılması gerekeceğinden, dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının adli yardım isteminin reddine karar verildiğinden, bu durumun davalı vekiline bildirilmesi, ayrıca HUMK’nın 434/son maddesi uyarınca 7 günlük kesin süre içerisinde gerekli temyiz harç ve giderlerini yatırması için muhtıra çıkarılması, bunun sonucuna göre gerekli işlemlerin yapılması için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5617, Karar No: 2020/1476, Tarih: 03.03.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/5617 E.  ,  2020/1476 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL 75. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1-) Her ne kadar mahkemece, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinde ceza süreleri yönünden lehe aleyhe değerlendirilmesi yapılmış ise de; 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olan 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesinde yer alan diğer düzenlemeler yönünden ayrıca değerlendirilip karşılaştırma yapılması sonucuna göre, lehe kanun tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulması,

2-) Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-) 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla TCK'nın 191. maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamudavası açılır" hükmü ve 17.09.2014 tarihli tutanak uyarınca, sanığın Bakırköy Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat ettiği 17.09.2014 tarihinde hastaneye sevk evrakı ile imza föyünü imzalamadan ve hastaneye sevk yazısını almadan müdürlükten ayrıldığı sonrasında 17.10.2014 tarihli vaka sorumlusu ile olan görüşmesine katılmayan sanığa 21.10.2014 tarihli uyarı yazısının 11.11.2014 tarihinde tebliğ edildiği ve Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin cevabi yazısı uyarınca 19.12.2014 tarihine kadar hastaneye müracaat etmeyen sanığın ikinci kez ihlalde bulunması nedeniyle dosyasının kapatıldığı ve sanığa tekraren yeni bir süre verilerek başvuru yapması konusunda ihtaratta bulunulmadığının anlaşılması karşısında; sanığın birinci uyarıya uymamasının, kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi olarak kabul edilemeyeceği gözetilmeden mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 03/03/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5018, Karar No: 2024/7339, Tarih: 10.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5018 E.  ,  2024/7339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESi : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYI : 2021/709 Esas, 2023/648

HÜKÜM : Ret

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Ankara 5. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2019/47604 sayılı “...” ibareli başvurusunun 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun (6769 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentleri uyarınca YİDK kararı ile nihai olarak reddedildiğini, başvuruda, ticaret alanında cins, çeşit, vasıf, kalite, miktar, amaç, değer, coğrafi kaynak belirten veya malların üretildiği, hizmetlerin sunulduğu zamanı gösteren veya malların ya da hizmetlerin diğer özelliklerini belirten işaret veya adlandırmaları esas unsur olarak içeren bir işaretin bulunmadığını, müvekkilinin dava konusu ibare ile yıllardır hizmet verdiğini, bu ibare ile tanındığını, işaretin müvekkilinin kullanımıyla ayırt edicilik kazandığını, davalı Kurum nezdinde “world wide” ibaresini içeren çeşitli başvuruların tescil edilmesine rağmen müvekkilinin başvurusunun reddedilmesinin çelişki içerdiğini ileri sürerek 2020-M-3087 sayılı YİDK kararının iptaline ve dava konusu başvurunun tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; “...” ibaresinin “dünya çapında uluslararası estetik” anlamına geldiğini, genel kullanımı haiz bir ibare olduğunu, tüketiciler tarafından belirli bir ticari kaynağa ait olarak algılanmayacağını, dava konusu ibarenin kullanılmak istenen sınıflar yönünden ayırt edicilik sağlamadığını, ortalama tüketicinin bu ibareyi başvuru konusu malların cinsi, çeşidi, vasfı olarak algılayacağını, dava konusu marka gibi kaynak bildirici bir ibarenin tek bir kişinin tekeline verilmesi halinde başka kişi veya şirketlerin dava konusu ibareyi tek unsur, esas unsur hatta yardımcı unsur olarak kullanamayacaklarını, bu durumun rekabeti haksız bir şekilde sınırlandıracağını, davacı vekilinin kullanım sonucu ayırt edici nitelik kazandığı iddiasını ispatlayamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, marka başvurusunun salt kelime unsurundan oluşmadığı, bir şekil unsurunu barındırdığı, bütün değerlendirilmesi gerektiği, üç yaprağın birleşiminden oluşan ve bir çiçeği andıran şeklin, redde konu hizmetler ile hiçbir bağlantısının bulunmadığı, baskı yoluyla çoğaltılıp, çizimle görüntülenebilme özelliğini taşıdığı, şekil unsurunun marka kompozisyonunun ortasına, konumu, boyutları ve kapladığı yer itibarıyla özel vurguyla ilk ön plana çıktığı, markayı temsil eden, hakim, asli, baskın ve ayırtedici unsur mahiyetini barındırdığı, davaya konu markanın kelime unsurunun “...” sözcüğünü de içermesi, bir bütün olarak değerlendirilmesi gereken davaya konu markayı otomatikman tescili reddedilen 44. sınıfa konu “Tıbbi hizmetler” veya “Güzellik bakımı hizmetleri” bakımından tanımlayıcı hale getirmediği, “estetik” ibaresinin aralarındaki sıkı ilişkisi sebebiyle refleks halinde derhal doğrudan, bir başkasının hatırlatmasına gerek olmadan, davaya konu markanın diğer reddedilen hizmetlerinden birini derhal ve refleksif olarak ilgili tüketici nezdinde tanımlamadığı, dava konusu marka başvurusunun 6769 sayılı Kanun’un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca reddedilen hizmetler bakımından somut ayırt edici niteliğinin bulunduğu, (c) bendi uyarınca da kısmen reddedilen hizmetler bakımından da doğrudan tanımlayıcı, tasviri bir ibare niteliği taşımadığı, davacının dava konusu ibareyi kullanım sonucu ayırt edici hale geldiği iddiasının YİDK aşamasında ileri sürülmemesi nedeniyle işbu davada dinlemeyeceği, davacının başvurunun tescili talebinin yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 2020-M-3087 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, başvuru konusu işaretin 3 adet yaprağın bir araya getirilmesiyle oluşturulan bir çiçeği anımsatan şekil unsurundan ve bu şeklin altına alt alta konumlandırılmış “...” ve “...” ibarelerinden oluşan karma nitelikte bir marka olduğu, karma nitelikteki markaların daha ziyade kelime unsuru itibariyle hatırda kaldıkları, esasen başvuruda yer alan şeklinin özgün bir şekil de olmadığı, başvurunun asli unsurunu “... ..." ibaresinin oluşturduğu, “...” ibaresinin İngilizce'de “dünya çapında”, "...” ibaresinin ise “uluslararası estetik/güzellik” anlamına geldiği, kelime unsurları, gerek bütün gerekse ayrı ayrı kelime öbekleri olarak değerlendirildiğinde, verilen estetik hizmetinin uluslararası ve dünya çapında yapıldığı anlamını barındırdığı, ülkemizde İngilizce'nin yaygın olarak bilindiği de gözetildiğinde dava konusu başvurunun asli unsurunu oluşturan “..." ibaresinin, başvuru

kapsamında yer alan 36, 39, 41, 43, 44 ve 45. sınıf hizmetlerin tüketicileri nezdinde işletmesel bir kökene işaret etmesinin mümkün olmadığı, başvuru kapsamındaki tüm hizmetler için belirli bir ticari kaynağa ait bir işaret olarak algılanmayacağı, diğer bir deyişle markanın asli fonksiyonu olan ayırt ediciliği sağlamayan bir ibare olduğu, tüketicilerin bu ibareyi yalnızca uluslararası veya dünya çapında verilen estetik hizmeti olarak algılayacakları nazara alındığında tüketicilerce marka olarak algılanması, belirli bir işletmeye ait mal ve hizmetleri, başka işletmelere ait mal ve hizmetlerden ayırt etmeyi sağlaması mümkün olmayan dava konusu başvurunun, 6769 sayılı Kanun’un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında ayırt ediciliği bulunmadığı, 44. sınıf “Tıbbi hizmetler. Güzellik bakımı hizmetleri.” yönünden de bahsi geçen hizmetler kapsamında sunulan estetik hizmetinin uluslararası ve dünya çapında sunulduğunu gösteren ve bu nedenle tanımlayıcı olan dava konusu başvurunun anılan 44. sınıf hizmetler yönünden aynı maddenin (c) bendi anlamında da tescili engeli bulunduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararı iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri ile ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Kanun'un 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI.SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 10.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14666, Karar No: 2020/2229, Tarih: 05.03.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/14666 E.  ,  2020/2229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı Hazine tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı Maliye Hazinesi Temsilcisi, Çattepe sınırlarında bulunan bir kısım taşınmazlar için Ilısu Barajı ve HES göl alanı yapımı nedeniyle kamulaştırma kararı alındığını ve işlemlerin devam ettiğini ancak davalılar adına tespit ve tescil edilen 158 parselin 39.186 m2 lik kısmının nehir yatağında kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufunda olan bu yerde fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmak kaydıyla 39.186 m2'lik kısmının tapusunun iptali ile Maliye Hazinesi adına tescilini talep etmiştir.

Davalılar vekili; dava konusu taşınmazın iktisap edildiği ve kadastro tespitinin yapıldığı tarihte nehir yatağının kıyı vasfında olmadığını haksız ve hukuka aykırı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın nehir yatağında kalmadığı, tarıma elverişli arazi olduğu, evveliyatında kadastrosunun yapıldığı gibi zeminin toprak yapıda olduğu ve devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; nehir yatağı altında kalan yerler bakımından tapunun iptali ve terkine ilişkindir.

Kural olarak, dere yatakları Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerdendir. Aktif dere yatakları ile derenin etki alanında kalan yerlerin kazanılması da mümkün bulunmamaktadır. Yine TMK'nin 999/2 maddesinde belirtildiği üzere tapuya kayıtlı bir taşınmaz kayda tabi olmayan bir taşınmaza dönüşürse bu durumda tapu sicilinden terkin edilir hükmü de düzenlenmiştir.

Dava; nehir yatağı altında kalan yerler bakımından tapunun iptali ve terkine ilişkindir.

Kural olarak, dere yatakları Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerdendir. Aktif dere yatakları ile derenin etki alanında kalan yerlerin kazanılması da mümkün bulunmamaktadır. Yine TMK'nin 999/2 maddesinde belirtildiği üzere tapuya kayıtlı bir taşınmaz kayda tabi olmayan bir taşınmaza dönüşürse bu durumda tapu sicilinden terkin edilir hükmü de düzenlenmiştir.

Bu bilgiler ışığında somut olaya gelindiğinde; dava konusu 158 parsel, kadastro çalışmaları esnasında senetsizden tarla vasfı ile 06.04.1972 tarihinde davalılar murisi adına tespit ve tescil edilmiştir. Yine tapu kayıtlarında da davalılar adına sulu tarla vasfıyla 100.000 m2 olarak 24.07.2002 tarihinde intikal etmiştir. Mahkemece ,dava konusu edilen bu parselin Botan Çayı yatağı altında kalıp kalmadığının tespiti açısından 1 Fen, 1 Jeoloji, 1 Ziraat ve 3 Jeodezi ve Fotogrametri Mühendisi bilirkişi ile keşif yapılmıştır. Keşif sonrası düzenlenen raporlarda sırasıyla Fen bilirkişisinin 02.07.2015 tarihli raporunda; dava konusu taşınmaza tapu kaydının, krokilerin ve pafta ozalitinin uygulandığı, yer tespitinin yapıldığı, taşınmazın Botan Çayının yatak değiştirmesi sonucu bir kısmının dere yatağında kaldığı belirlenmekle GPS cihazı ile yapılan ölçümler ve paftanın çakıştırılması neticesinde taşınmazın krokide A harfiyle gösterilen 16.523,67 m2 sinin Botan Çayı içerisinde kaldığı tespit edilmiştir. Jeoloji Mühendisi bilirkişinin 14.08.2015 tarihli raporunda; akarsu yatağının paftanın sınırları içerisinden geçtiğini, bütühlük arz eden arazıyı böldüğünü, bölünen kısımlar arasında ulaşımın mümkün olmadığı tespit edilmiştir. Ziraat Mühendisi bilirkişinin 07.07.2015 tarihli raporunda, taşınmazın hali hazırda bir kısmının ekili olmadığı bir kısmının ise Botan çayı içerisinde kaldığı, taşınmazın 40-50 yıldır tarımsal olarak kullanıldığı, ekilebilir tarım arazisi niteliğinde olduğu, mera, kışlak yaylak ve ham toprak niteliğinde olmadığı tespit edilmiştir. Son olarak 3 Jeodezi Mühendisinin birlikte hazırladığı 09.07.2015 tarihli bilirkişi raporunda ise; 1973 ve 1984 yıllarına ait hava fotoğraflarının 1972 yılına ait kadastral pafta ile çakıştırıldığı, 1973 deki hava fotoğraflarının 1972 deki durumuyla birebir uyduğu ,1984 yılına gelindiğinde parselin büyük bir kısmının kadastral durumla aynı olduğu ancak Botan Çayının kuzeye doğru yatak değiştirdiği, dava konusu 158 parselin bir kısmını aşındırdığı ve su altında bıraktığı, yine 2013 yılına ait Google Earth uydu görüntüsünde ise Botan Çayının kuzeye doğru oldukça yer değiştiği, Botan Çayının 158 parselin ortasından geçtiği, kalan kısmın büyük çoğunluğunun toprak zemin olduğu,kadastral duruma hiç benzemediği,mevcut durumunun 2013 yılıyla uyumlu olduğu tespit edilmiştir.

O halde; dava konusu 158 parsel her ne kadar kadastro tespitinin yapıldığı tarihte nehir yatağı altında değilse de yukarıda da açıkça belirtilen ve keşif sonrası alınan raporlardan anlaşıldığı üzere hali hazırda taşınmazın yatak değiştiren aktif dere yatağı sınırları içerisinde olduğu ve 02.07.2015 tarihli fen bilirkişi raporunda taşınmazın A harfiyle gösterilen 16.523,67 m2 sinin Botan Çayı altında kaldığı tespit edilmekle TMK'nin 999/2 maddesi gereği tapulu taşınmazın sonradan kayda tabi olmayan taşınmaza dönüşen yer olduğu dikkate alınarak davanın kabulü ile 16.523,67 m2'lik kısmın tapusunun iptaline, tapudan nehir yatağı olarak terkinine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 05.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6323, Karar No: 2016/14944, Tarih: 13.12.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/6323 E.  ,  2016/14944 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 Esas 2007/840 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi ( davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi ) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ); diğer bir kısmı da, olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir. Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Somut olayda, davacı ... hakkında düzenlenen ödeme emrinin bulunmadığı, eldeki davayı açmakta ise hukuki yararı olmadığı gözetilerek, davacı ... adına açılan davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine, Kurum yararına takdir edilen vekalet ücretinin ise anılan davacıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, isabetsiz bulunmuştur.

Öte yandan, HMK. nın 326. maddesine göre, kural olarak yargılama giderleri, davada haksız çıkan, aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir. Bir davada her iki taraf da kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini haklı çıkma oranına göre taraflar arasında paylaştırır. HMK. nın 326. maddesinde tarafların kusuru değil, davada haklı çıkma oranları göz önünde tutulmuştur.

Mahkemece, davacı ...’ın ismi ve kimlik numarası yazılarak, mernis adresine tebliğ olunan dava konusu 2014/44827 takip numaralı ödeme emrinin, tebliğ edildikten sonra ve fakat davadan önce Kurum tarafından iptal edilmesi karşısında, anılan davacının, davanın açılmasına sebep olmadığı gözetilmeksizin, davalı Kurum yararına takdir edilen vekalet ücretinden sorumlu tutulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılıkların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. Paragrafında yazılı bulunan “Davanın reddine,” cümlesinin silinerek yerine, “Davacı ... adına açılan davanın hukuki yarar yokluğundan, davacı ... adına açılan davanın ise dava konusu 2014/44827 takip numaralı ödeme emrinin davadan önce iptal edilmesi nedeniyle reddine,” cümlesinin yazılmasına, vekalet ücreine ilişkin 4. Paragrafında yazılı bulunan “davacılardan” sözcüğünün silinerek yerine, “davacı ...’dan” sözcüklerinin yazılmasına ve gerekçe ile hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.