muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7814, Karar No: 2021/422, Tarih: 25.01.2021

1/4/2016 tarihli eczanelerden ilaç teminine ilişkin protokolün 5.3.2. Maddesi ile "Eczanenin Kuruma fatura ettiği reçetelerde (e- reçete olarak düzenlenenler hariç) bulunması gereken ve reçete muhteviyatı ilaçların reçete sahibine ya da ilacı teslim alana teslim edildiğine ilişkin

imzanın, reçete sahibine veya ilacı alana ait olmadığının tespit edilmesi halinde, reçete bedelinin 2 (iki) katı tutarında cezai şart uygulanarak eczacı yazılı olarak uyarılır, tekrarı halinde reçete bedelinin 5(beş) katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 1 (ay) süre ile sözleşme yapılmaz. Ancak hastanın ilacı aldığını beyan etmesi durumunda bu madde hükmü uygulanmaz" hükmü getirilmiş olup, aynı protokolün 6.10. Maddesinde "(1)Bu protokolün yürürlük tarihinden önceki dönemlerde geçerli olan protokol hükümlerine göre Kuruma fatura edilen ve kontrolleri kurum tarafından bu Protokol yürürlük tarihinden sonra yapılan reçeteler için, ya da reçete kontrolleri yapılmış olmakla birlikte fesih uyarı ve cezai şarta ilişkin işlemlerin henüz tamamlanmadığı durumlarda tespit edilen fiil/fiiller için Kurumca bu Protokol hükümleri uygulanır. (2)Ancak eczacı tarafından Kurumdan tebligat tarihinden itibaren bir defaya mahsus olmak üzere yazılı olarak talep edilmesi halinde, ilgili protokol hükümleri uygulanır.", 6.12. Maddesinde ise; "(1)Bu protokolün yürürlük tarihinden önce herhangi bir nedenle Kuurmca cezai şart uygulanan eczacının bu işleme karşı dava açmış olması ve açılandavanın Protokolün yürürlüğe girdği tarihte kesinleşmemiş olması halinde yazılı talebi ile; Kurumca tespit edilen ve sözleşmesinin feshedilmesi ve/veya cezai şart uygulanmasına ilişkin fiil/fiiler için Protokolün (5) ve (6) numaralı maddelerinde yer alan hükümler uygulanır. (2) Ancak Kurumca tahsil edilmiş olan cezai şart ve yersiz ödeme tutarları geri ödenmez, mahsup edilmez. (3)..." düzenlemelerine yer verilmiştir.

Davacı hakkında uygulanan dava sonucu 2009 yılı eczane protokolünün 6.3.3. maddesinin 01.04.2016 tarihinde yürürlüğe giren 2016 yılı protokolü ile değiştirildiği anlaşıldığına göre, mahkemece, 2016 yılı protokolü mahkemece değerlendirilip sonucuna uygun karar verilmesi gerekli olup, anılan bu husus nedeniyle kararın bozulması gerekirken, (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesince zuhulen onandığı görülmekle, davacının karar düzeltme isteminin kabulüne, (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 18/12/2018 tarihli ve E.2017/838, K.2018/12264 sayılı onama kararının kaldırılmasına, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair karar düzeltme itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair karar düzeltme itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte yazılı nedenlerle davacının karar düzeltme isteminin kabulü ile, (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 18/12/2018 tarihli ve E.2017/838, K.2018/12264 sayılı onama kararının kaldırılmasına, ilk derece mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte yazılı nedenlerle davacının sair karar düzeltme itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme talep edene iadesine, 25/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8061, Karar No: 2015/125, Tarih: 12.01.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/8061 E.  ,  2015/125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalılar vekili avukat .... ile davacı Asil ... ve vekili avukat ...'in gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, kendilerinin murisi ile davalının kardeş olduğunu, davalı yurt dışında bulunduğundan murislerinin, davalının Türkiye'de işlerini vefat ettiği tarihe kadar takip ettiğini, yine davalının ’da bulunan bir dairesinin kirasını tahsil etmek suretiyle yine davalıya ait bir kısım aidat ve vergilerin ödendiğini, ancak davalının kendi adına yapılan bu ödemeler nedeni ile doğan bakiye borcunu halen ödemediğini ileri sürerek, murisin davalı adına yaptığı ödemelerin dava tarihine kadar güncelleştirme yolu ile değerinin saptanması ile bu değer üzerinden alacağın davalıdan tahsili ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 186.867,00 TL’nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı; davacılar murisinin kardeşi olduğunu, kardeşinin kendisi adına kooperatif aidatlarını yatırdığı hususunun doğru olduğunu ancak bu aidat borçlarının yine kendisinin maliki olduğu apartman dairesinden gelen kira gelirleri ile ödendiğini, yine Türkiye'de bulunduğu sıralarda davacılar murisine borçlu bulunduğu miktar var ise bunu elden ödediğini 2014/8061-2015/125

savunarak davanın reddini dilemiş, yargılama esnasında davalının vefat etmesi nedeni ile davalının yasal mirasçıları davaya dahil edilmek suretiyle yargılamaya devam edilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 180.237,24 TL’nin dava tarihi olan 19/08/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte dahili davalılardan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, dahili davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre dahili davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre dahili davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacılar eldeki dava ile, kendilerinin murisi ile davalının kardeş olduğunu ve murislerinin davalının Türkiye’deki aidat borçlarını davalı adına ödediğini ancak davalının kendi adına yapılan bu ödemeler nedeni ile doğan bakiye borcunu halen ödemediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 186.867,00 TL’nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir. Davalı ise, davacı tarafça ödenen paranın bir kısmının kendisine ait dairenin kira gelirlerinden karşılandığını, bakiye kısmın ise davacıya yaptığı elden ödemeler ile karşılandığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Davaya konu bedelin davacılar murisi tarafından davalının Türkiye’deki aidat borçlarına karşılık yatırıldığı hususu mahkemenin ve tarafların kabulünde olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı tarafından yatırılan bu paranın davalı tarafından davacıya verilip verilmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı HMK 203 maddesinde senetle ispat yasağının istisnaları düzenlenmiş olup, HMK 203. Maddesinde, altsoy ve üstsoy, kardeşler, eşler, kayınbaba, kaynana ile gelin ve damat arasındaki işlemlerde, tanık dinlenebileceği hususu hüküm altına alınmıştır. Yargılama esnasında dinlenen davalı tanıkları beyanlarında, davalının arkadaşı olduklarını, davacı ile davalı arasındaki ilişki gereğince davacının davalıya ait dairenin kirasını alarak davalının kooperatif borçlarını ödediğini, eksik kalan kısımları ise davalı Türkiye’ye geldiğinde davacıya elden verdiğini, çoğu zaman davalının kendilerine ricası üzerine davacıya elden ödeme yaptıklarını, davalı Türkiye’ye geldiğinde ise kendilerine paralarını geri ödediğini, davacılar murisine yapılan ödemeler nedeni ile belge almadıklarını, davacılar murisine ayrı ayrı 40.000 TL, 25-30.000 USD doları parayı elden 2014/8061-2015/125

verdiklerini beyan etmişlerdir. Hal böyle olunca mahkemece adı geçen tanık ifadelerinin yeniden ayrıntılı olarak tespiti ile, davacıya elden yapıldığı belirtilen ödeme miktarının belirlenmek suretiyle hükmedilen miktardan mahsup edilmek suretiyle hüküm tesisi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, BOZMA nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle dahili davalıların ikinci bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle hükmün dahili davalılar yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan 3.078,10 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 12.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10916, Karar No: 2007/12921, Tarih: 25.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10916 E.  ,  2007/12921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/10/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 16.02.2007 tarih, 2007/32-2571 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 160 YTL para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine; 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13. maddesine eklenen (J) bendi gereğince harç alınmasına yerolmadığına, 25/06/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11226, Karar No: 2018/15129, Tarih: 10.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/11226 E.  ,  2018/15129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 19.04.2016 tarihli ek karar ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından verilen süresinde olmayan temyiz isteminin reddine ilişkin 28.04.2016 tarihli ek karara yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin reddine dair mahkemece verilen 19.04.2016 günlü ve 2015/183 E., 2016/174 K. sayılı ek kararda ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin reddine dair mahkemece verilen 28.04.2016 günlü ve 2015/183 E., 2016/174 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu kararlara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz istemlerinin reddine dair verilen ek kararların istem gibi ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya arasında bulunan Adli Tıp Kurumu Bursa Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 21/01/2015 tarihli raporun, suça sürüklenen çocuk hakkında sadece hırsızlık suçuna ilişkin olarak düzenlenmiş olup iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan görüş bildirilmemiş olması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuk hakkında suç tarihinde işlediği iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu bakımından da fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı ve azalmış ise bunun önemli derecede olup olmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden rapor alındıktan sonra sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1231, Karar No: 2008/4103, Tarih: 04.03.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/1231 E.  ,  2008/4103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 6. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

TTK.nun 688/7.maddesi gereğince takip konusu belgenin kambiyo senedi niteliğini kazanması için "senedi tanzim edenin imzası" içermesi zorunludur. Anılan maddede sorumluluk için sadece imzadan söz edilmiş pul üzerinde ve açıkta birden çok imzanın bulunması koşul olarak kabul edilmemiştir. Somut olayda borçlu bölümünde .....  Kuruyemiş Ltd. yetkili temsilcisi G. V..'un atmış olduğu ve inkar edilmeyen iki imzası sözkonusudur.

TTK.nun 690/3.maddesinin yollaması ile bonolar hakkında da uygulanması gereken TTK.nun 612 ve 613/3.madde hükümlerine göre bono ön yüzüne konulan imzalar aval şerhi sayılır. Aval şerhinin kimin için verildiği açıklanmamış ise keşideci için verilmiş sayılır.

Somut olayda G. V. bono ön yüzündeki imzalardan birini borçlu şirketi temsilen atarken diğerini ise şahsi sorumluluğunu gerektirecek biçimde borçlu şirkete aval vermek için atmıştır. Alacaklı şirket ise bonoda lehtar konumunda olması dolayısı ile keşideci şirket ve aval veren G. V.'u takip etme hakkına sahiptir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 04/03/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/118, Karar No: 2019/146, Tarih: 14.02.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/118 E.  ,  2019/146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “markanın hükümsüzlüğü” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 20.11.2012 tarihli ve 2012/45 E. 2012/227 K. sayılı karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 02.12.2013 tarihli ve 2013/5925 E. 2013/21878 K. sayılı kararı ile;

“…Davacı vekili, 1961 yılında zamanın Cumhurbaşkanı tarafından Devlet Demiryollarının imkanlarıyla bir otomobil yapılmasının istendiğini, müvekkilince kısa zamanda üretilen bu otomobile "Devrim" adının verildiğini, müvekkilinin bahçesinde bulunan bu otomobilin "Devrim" plakasıyla sergilendiğini, bir çok kişi tarafından ziyaret edildiğini, çeşitli etkinliklerde de kurumlara emanet verilerek halkın gözlemine sunulduğunu, otomobilin müvekkiliyle özleştiğini, Türkiye'de üretilen ilk otomobilin ismi olan "Devrim" ibaresinin davalı adına tescil edildiğinin öğrenildiğini, 556 sayılı KHK'nın 7/1-h maddesi uyarınca anılan ibare için tescil engelinin bulunduğunu, ülke sanayi tarihinin bir parçası olan "Devrim" otomobillerinin adına sinema filmi dahi çekildiğini, markayı ihdas ve istimal edenin müvekkili olduğunu, öncelik haklarının bulunduğunu, ayrıca davalının tescil edildiği tarihten itibaren markayı hiç kullanmadığını savunarak davalı adına tescilli "Devrim" markasının 12. sınıf emtialar bakımından hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili adına tescilli markanın birçok fuarda tanıtımın yapıldığını, defaten kullanıldığını, Etox ibareli markalarının bulunduğunu, "Devrim"in de bu markanın modellerinden biri olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkili adına tescilli markanın birçok fuarda tanıtımın yapıldığını, defaten kullanıldığını, Etox ibareli markalarının bulunduğunu, "Devrim"in de bu markanın modellerinden biri olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 5 yıllık süre dava tarihinde dolmadığından davacının 556 sayılı KHK'nin 42/1-c ve 14. maddelerine dayalı hükümsüzlük isteminin esastan incelenmesine yasal olanak bulunmadığı, "devrim" sözcüğünün yaygın bilinen ilk anlamı ve genel algı itibariyle belirli bir alanda veya toplumsal olarak hızlı ve köklü değişimlere verilen bir isimden ibaret bulunup, doğrudan doğruya tarihi, kültürel bir değer veya bu nitelikte bir nesne ile özdeşleşmiş olmadığı, davacı delillerinin kelimenin KHK'nin 7/1-(h) bendi anlamında, tarihi, kültürel bir değer ve kişiliği ifade eden bir işaret olduğunu kanıtlamaya yetmediği, 556 sayılı KHK'nin 7/1-(h) hükmünün, dönemsel, bölgesel, sektörel gündem oluşturan, kişi olay veya ürün adlarının değil toplum belleğinde yer etmiş, tarihi veya kültürel önemi ve değeri yaygın olarak kabul görmüş ad ve işaretlerin marka olarak bir kimsenin tekeline verilmesini önlemek amacını taşıdığı, dolayısıyla "Devrim" ibaresinin 12.sınıf yönünden marka olarak tescilinin KHK'nin 7/1-(h) hükmüne aykırılık oluşturmadığı, davacının "Devrim" ibaresini 12. sınıftaki otomobil, kara taşıtları ve parçaları mallarında ticaret markası olarak kullanıldığına dair bir iddia ve delil bulunmadığı, dolayısıyla davacının "devrim" ibaresi üzerinde markasal olarak kullanımdan kaynaklanan KHK 8/3 hükmü anlamında korunabilir bir hak elde ettiğini kabule de imkan olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, 556 sayılı KHK uyarınca açılan marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir. Dosyaya ibraz edilen delillere göre, 12. sınıf emtia bakımından uyuşmazlık konusu markayı oluşturan "Devrim" ibaresi ilk kez 1961 yılında resmi merciilerin verdiği görev doğrultusunda davacı tarafından imal edilip ilk Türk Malı otomobil olarak topluma tanıtıldığı ve bu bakımından Türk otomotiv endüstrisi tarihinde önemli bir yere sahip olduğu gibi, bu çalışmanın ve çalışma sonucu ortaya çıkan sınırlı sayıdaki "Devrim" otomobillerinin ifade ettiği özellikli yapısı itibariyle de kültürel bir değer kazandığı, yine davacının "Devrim" otomobilini halen muhafaza etmekle kalmayıp bu kültürel ve endüstriyel simgenin çeşitli etkinliklerde de sergilenmesi suretiyle "Devrim" otomobilinin Türk tarihi ve kültürü için önemli ve topluma mâl olmuş bir değer haline geldiği anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, "Devrim" ibaresinin 556 sayılı KHK'nın 7/1-h maddesi kapsamında kaldığının kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine dair hüküm kurulması doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir…”

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

Davacı vekili; müvekkilinin 233 sayılı KHK'ye tabi bir kamu iktisadi kuruluşu olan TCDD İşletmesi Genel Müdürlüğünün "Bağlı Ortaklığı" statüsünde faaliyet gösteren kamuya ait bir şirket olduğunu, lokomotif ve vagon imalatı ile iştigal ettiğini, 1961 yılında Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel tarafından Devlet Demiryollarının teknik imkânlarıyla bir otomobil yapılmasının istendiğini, bunun üzerine müvekkiline ait tesislerde otomobil üretiminin yapılması için çalışmalara başlandığını, üretilen bu otomobile "DEVRİM" adı verildiğini, şu anda sadece bir adet bulunan ve TÜLOMSAŞ'ta özel camekanlı yerde tutulan "DEVRİM" otomobilinin hâlen çalışır vaziyette olduğunu, Türkiye'de üretilen ilk otomobile verilen “DEVRİM” isminin davalı şirket tarafından 12, 35, 37. sınıflarda 02.03.2007 tarihinde marka olarak tescil ettirildiğini, oysa "DEVRİM" ibaresinin Türkiye Cumhuriyeti tarihinde ilk yerli otomobilin adı olduğunu, bu nedenle 556 sayılı KHK'nin 7/1-h maddesi gereğince marka olarak tescil edilemeyeceğini, ayrıca müvekkilinin bu adı ilk kez kullanıp ihdas ettiğini ve 556 sayılı KHK'nin 8/3. maddesi anlamında öncelik hakkı olduğunu, diğer taraftan davalı şirketin tescil ettirdiğinden bu yana markayı hiç kullanmadığını ileri sürerek davaya konu 2006/08150 sayılı markanın 12. sınıftaki tescilinin hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkil şirketin "ilk yerli Ferrari" adı altında ETOX markalı araçlar ürettiğini, "Devrim" ibaresinin de bu aracın modellerinden biri olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.