muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/115, Karar No: 2015/2332, Tarih: 21.10.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/115 E.  ,  2015/2332 K.**

* GEÇİT HAKKI KURULMASI

* TAŞINMAZIN GEÇİT İHTİYACI İÇİNDE BULUNUP BULUNMADIĞI

* GEÇİT YETERSİZLİĞİ

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 747

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “geçit hakkı kurulması” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Mut Sulh Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 26.01.2012 gün ve 2009/393 E. 2012/69 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 13.09.2012 gün ve 2012/8265 E., 2012/10142 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacı, maliki olduğu 374 ada 4 parsel sayılı taşınmazında bulunan binanın giriş kapısının davalıya ait 374 ada 1 parsel sayılı taşınmaz sınırında olduğunu, parseldeki kaymalar nedeniyle binaya giriş yolunun kapandığını ileri sürerek davalıya ait taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Somut olayda, davacıya ait 374 ada 4 parsel sayılı taşınmazın yola cephesinin bulunduğu ve kuzeyinde “bahçeli sokak” isimli yol olduğu anlaşılmıştır. Davacıya ait binanın çıkış kapısının davalıya ait 374 ada 1 sayılı parsel tarafında açıldığı ve kapı ile davalı taşınmazı arasında 40 cm’lik bir mesafe olduğu anlaşılmış ise de teknik bilirkişi raporunda ana girişin binanın doğu cephesine alınabileceği belirtildiğinden davacının masraflı olsa dahi bu yükümlülüğe katlanması gerekir. Binanın mevcut ana girişinin doğu cephesine alınması halinde taşınmazın kuzey cephesinde bulunan yola çıkma olanağı bulunduğundan davacıya ait taşınmazın mutlak geçit ihtiyacı olduğunun kabulüne olanak yoktur.

Açıklanan bu nedenle davanın reddine karar vermek gerekirken, yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın oybirliğiyle bozulması gerekmiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 747. maddesi uyarınca geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 747. maddesi uyarınca geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine, Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, Mahkemece “ davacıların taşınmazın ana yolla bağlantısının kesilmesinde herhangi bir kusurlarının bulunmadığı, binanın 1983 yılında yapıldığı, kadastro geçtikten sonra 1988 yılında yol ihtiyacı doğduğu, bilirkişi raporlarından anlaşılacağı üzere binanın girişinin değiştirilmesinin binanın taşıyıcı sistemini etkileyeceği, odalardaki bütünlüğü bozacağı, bina için risk taşıyacağı anlaşıldığından geçit ihtiyacının doğumunda kusuru bulunmayan davacının bu yükümlülüğe katlanması düşünülemez…”gerekçesiyle önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık somut olayda davacıların geçit ihtiyacı içerisinde bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, davacıya ait 374 ada 4 parsel sayılı taşınmazın gerek kuzey gerekse de güneyden yola cephesinin bulunduğu anlaşılmıştır. Davacıya ait binanın çıkış kapısının davalıya ait 374 ada 1 sayılı parsel tarafına açıldığı ve kapı ile davalıya ait 1 parsel sayılı taşınmaz arasında 40 cm’lik bir mesafe olduğu anlaşılmış ise de, teknik bilirkişi raporunda ana girişin binanın doğu cephesine alınabileceği belirtildiğinden davacının masraflı olsa dahi bu yükümlülüğe katlanması gerekir. Binanın mevcut ana girişinin doğu cephesine alınması halinde taşınmazın kuzey cephesinde bulunan yola çıkma olanağı bulunduğu gibi taşınmazın güneyden de yola cephesi bulunduğundan davacıya ait 4 parsel sayılı taşınmazın geçit ihtiyacı içerisinde olduğunun kabulü mümkün değildir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında bir kısım üyeler tarafından, davacıların geçit ihtiyacının kadastro çalışmaları sırasındaki kaymadan kaynaklandığı, bu nedenle geçit ihtiyacı içerisinde olunduğu gerekçesiyle direnme kararının onanması gerektiği görüşü dile getirilmiş ise de bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında bir kısım üyeler tarafından, davacıların geçit ihtiyacının kadastro çalışmaları sırasındaki kaymadan kaynaklandığı, bu nedenle geçit ihtiyacı içerisinde olunduğu gerekçesiyle direnme kararının onanması gerektiği görüşü dile getirilmiş ise de bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

O halde, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine 21.10.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18129, Karar No: 2013/6531, Tarih: 28.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/18129 E.  ,  2013/6531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, sosyal haklar, yıllık izin ücreti, çalışma ücreti, ikramiye, tasarrufu teşvik alacağı ile vergi iadesi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 14.07.2007 tarihinde davalı kurumdan emekli olduğunu, davacıya ödenmek üzere hesaplanan miktarın kanuni hesaplamaların altında bir meblağ tuttuğunu, bunun üzerine davacının, izin ücretleri bakımından Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Diyarbakır Bölge Müdürlüğüne başvurduğunu, müfettişler tarafından bir kısım hesaplamalar yapılarak hem davacıya hem de davalıya bildirildiğini, ancak buna rağmen davalı kurumun ödeme yapmadığını, davacının, davalı kurum tarafından 2000-2001 yıllarında Kasım ve Aralık aylarında işten çıkarılma tehdidi altında zorla imzalanan ücretsiz izne ayrılma talepli dilekçe ile ücretsiz izne ayrıldığını ancak buna rağmen çalıştırıldığını, toplam dört aylık bu çalışma karşılığında ücretini alamadığını, davacıya ait kıdem tazminatı da gecikmeli olarak peyder pey, davalı kurum tarafından istenildiğinde ödenmekte olduğunu, bu yapılan kısmi ödemelerde faiz tahakkuk ettirilmemekte olduğunu, işbu sebeple varsa kıdem tazminatı farkını ve bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiz olarak kendilerine verilmesini, davacıya ikramiye, ayni sosyal hakları, tasarruf teşvik alacakları ve nemalarının da kısmen ödendiğini belirterek müvekkilinin kıdem tazminatı farkı ve faizi, ayni sosyal haklar, izin ücreti, çalışma ücreti, ikramiye, tasarrufu teşvik alacağı ve nema alacağı, vergi iadesi alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosya içeriği ve delil durumuna göre kıdem tazminatı fark alacağı, ücret, yıllık izin ücreti, tasarrufu teşvik primi ve nema alacağı istekleri hüküm altına alınmış, diğer taleplerin ise reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı her iki taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosya içeriği ve delil durumuna göre kıdem tazminatı fark alacağı, ücret, yıllık izin ücreti, tasarrufu teşvik primi ve nema alacağı istekleri hüküm altına alınmış, diğer taleplerin ise reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı her iki taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, işverenin bütçe emanetleri hesabında yer alan alacak hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacı, davalı işyerinden emekli olarak ayrıldığını belirterek ödenmeyen işçilik alacaklarını talep etmiş ve işveren kayıtlarına dayanmıştır. Yargılama sırasında alınan ilk bilirkişi raporunda, dava konusu ayni ve sosyal haklar ile ikramiye alacaklarının bütçe emanetleri defterine göre değerlendirmesi yapılmış, bütçe emanetine alınan alacakların birbirinden kalem kalem ayrılabilecek durumda olmadığı belirlenmiştir. Bu raporun ardından tamamı sunulan bütçe emanetleri defteri üzerinde yaptırılan ikinci bilirkişi incelemesinde ise, defterdeki kayıtların davacı açısından denk olduğu tespit edilmiştir. Tarafların vaki itirazı üzerine gerçekleştirilen üçüncü bilirkişi incelemesinde ise, bütçe dışı emanet hesabının, muhatabı olan kişi veya kuruma talep halinde ödenmek üzere aktarılmış ödemelerin tutulduğu hesaplar olduğu, bu ödemelerin değişik alacak kalemlerinden kaynaklanmış olabileceği, davalının sunduğu hesap kayıtlarına göre, bütçe emanet hesabına alınan miktarın tamamının ödendiğinin ifade edildiği, gerçekten 06.04.2009 tarihli bütçe emanet netice dökümü başlıklı belgede, hesapta kalan bakiyeye ilişkin ödemelerin 02.01.2008 tarihinde tamamlandığı ve bu hesapta davacıya ait alacak kalmadığının görüldüğü, ancak bu ödemelerin yapıldığına ilişkin davacının imzasını taşıyan bir belge ya da banka dekontu sunulmadığından, ödemenin alınıp alınmadığının değerlendirilemediği görüşü bildirilmiştir. Dosyada mevcut bilirkişi raporları uyuşmazlığı aydınlatmaya elverişli değildir. Mahkemece uyuşmazlık konusu döneme ait tüm toplu iş sözleşmeleri, işveren kayıtları ve işçiye yapılan bütün ödemeleri gösterir belgeler tamamlanarak, davalı işverenin kamu kurumu olma niteliği de gözetilerek, üç kişilik Sayıştay uzman denetçilerinden oluşturulacak bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılmak üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1911, Karar No: 2009/4346, Tarih: 27.04.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/1911 E.  ,  2009/4346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu yada kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır.

Bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda taşınmazın sulu tarım arazisi olduğu belirtilmekle yetinilmiş, taşınmazın fiilen sulanıp sulanmadığı, sulanıyor ise kaynağı, suyun kendi doğal akışı ile mi taşınmaza ulaştığı, dereden sulanıyorsa bu suyun taşınmazın tamamının sulanmasında her mevsim için yeterli olup olmadığı, ayrıca dereden sulanamadığı zamanlarda taşınmazın ne şekilde sulandığı, yapılan sulamanın daimi ve geçerli kabul edilebilmesi için kaynak üzerinde dava konusu taşınmaz lehine bir mükellefiyet kurulmuş olması gerektiğinden bu hususun varlığı ve suyun yeterliliği vb. gibi hususlar araştırılmadan, taşınmazı 1. sınıf sulu tarla kabul ederek değerlendirme yapan rapora göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklandığı üzere taşınmazın sulu yada kuru tarım arazisi niteliği açıkça ve denetime olanak verecek biçimde saptanmalı, sulu tarım arazisi olduğunun (fiilen sulandığının) belirlenmesi durumunda sulu tarım arazilerinde münavebeye alınacak ürünlere ilişkin, kuru tarım arazisi olduğunun anlaşılması durumunda ise kuru arazilerde münavebeye alınacak ürünlere ilişkin İl Tarım Müdürlüğünün bildireceği 2007 yılına ilişkin dekar başına verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatları esas alınarak sulu tarım arazisi ise %5 kuru tarım arazisi ise %6 kapitalizasyon faizi uygulamak suretiyle değerlendirme yapılarak kamulaştırma bedelinin belirlenmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporların bozma gereklerine uygunluğu denetlenerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 27.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5798, Karar No: 2020/3102, Tarih: 10.07.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/5798 E.  ,  2020/3102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANTALYA 21. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık hakkında, suça konu 20/06/2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 09/07/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 11/12/2014 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 25/12/2014 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan sanığın, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, sanık hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan dava açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için, Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre;

2- Kabule göre;

Suç tarihi olan 20/06/2014 tarihi itibariyle yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibarıyla sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibarıyla sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 10.07.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3770, Karar No: 2025/1238, Tarih: 29.01.2025

**4. Hukuk Dairesi         2023/3770 E.  ,  2025/1238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/20-2023/32

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : 2022/İHK-65557

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2022/264050

İtiraz Hakem Heyeti kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalı ... şirketine ...Modüler Sağlık Sigortası Poliçesi ile sigortalı murisin sağlığında tedavi gördüğünü, sigortalı ..............,un 19.01.2022 tarihinde vefat ettiğini, tedavi hizmetlerine ilişkin faturalardan kaynaklı olarak ortaya çıkan zararın davalı ... şirketince karşılanmadığını belirterek 267.909,00 TL tedavi giderinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; murisin alkol nedeni ile sirozdan vefat ettiğini, zararın teminat kapsamında bulunmadığını belirtmiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; başvurunun reddine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine; İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacılar vekilinin itirazlarının reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; başvuruya konu sigorta poliçesi ile ilgili olarak usul ve yasaya uygun şekilde bilgilendirme yapılmadığı gibi haksız şart niteliğindeki Poliçe Özel Şartlarının kendileri ile paylaşılmadığını, muris sigortalının Poliçe Özel Şartları madde 5'in varlığından ve kapsamından haberdar olmadığını, poliçe özel şartları haksız şart niteliğinde olduğundan geçersiz olduğunu, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun “Tüketici sözleşmelerindeki haksız şartlar” başlıklı madde 5 ile muris ...'un haksız şart niteliğindeki sözleşme hükümlerine karşı kanunen korunduğunu, gerekçede 19.10.2022 tarihinde hastaneye fatura detayları için müzekkere yazıldığını ancak cevap verilmediğini, Uyuşmazlık Hakem Heyeti'nin müzekkere cevabını bekleme gereği dahi duymadan başvurunun aynı gün reddine karar verildiğini, tüm bu nedenlerle hakkaniyete aykırı kararın bozulması gerektiğini belirtmiştir.

B. Gerekçe

Dava Sağlık Sigortası Poliçesine dayalı tedavi giderlerinin tahsili istemine ilişkindir.

B. Gerekçe

Dava Sağlık Sigortası Poliçesine dayalı tedavi giderlerinin tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar arasında düzenlenen ...Modüler Sağlık Sigortaları Özel Şartlarının Teminat Dışı Kalan Haller ve İstisnai Durumlar 5. maddesinde belirtilen Alkol, uyuşturucu, uyarıcı, halüsinojen ve benzeri maddelerin bağımlılığı veya bu maddelerin kullanımı sonucu oluşan zehirlenme, hastalık ve kazalara ait her türlü sağlık giderinin" teminat dışı olduğu düzenlemesi bulunmaktadır.

Somut olayda sigortalı müteveffa ... davalı ... nezdinde ilk olarak 22.11.2004 tarihinde 0001-0710-00517445 nolu Limitsiz Sağlık Sigorta Poliçesi ile sigortalandığı ve her yıl bu poliçenin tekrarlandığı, poliçede sigortalı olarak gözüken ...'un 27.08.2021 tarihli düzenlenen Hasta Kabul Yatış Onamında ............,Hastanesine "karaciğer sirozu" tanısıyla yatırıldığı, 13.09.2021-19.01.2022 tarihleri arasında tedavi gördüğü, 04.10.2021 tarihli Hasta Yatış Onamında "alkole bağlı karaciğer sirozu" olarak öz geçmişinin yazıldığı, sigortalı ...'un 19.01.2022 tarihinde vefat ettiği, ölüm belgesinde "doğal ölüm" olarak ölüm sebebinin belirtildiği, dosyada murisin tedavi giderlerinin alkole bağlı sirozdan kaynaklanıp kaynaklanmadığına dair uzman doktor raporu alınmadığı anlaşılmaktadır. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz.

Açıklanan vakalar karşısında, murisin tüm tedavi evrakları getirtilerek, davacılar yakınının hastalık sebebinin net bir şekilde belirlenmesi için hastalıkla ilgili uzmanlığa sahip üç kişilik doktor bilirkişi heyetinden rapor alınıp, davacıların talebinin poliçe teminatı kapsamında olup olmadığı hususu, poliçe Özel Şartlar 5. maddesi de dikkate alınarak, tedavi giderlerinin alkole bağlı sirozdan kaynaklanıp kaynaklanmadığının değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmamış, İtiraz Hakem Heyeti kararının bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

29.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.