muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1324, Karar No: 2022/5898, Tarih: 15.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1324 E.  ,  2022/5898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 07.02.2019 tarih ve 2017/234 E- 2019/39 K. sayılı kararın davacı vekili ile davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 06.11.2020 tarih ve 2019/549 E- 2020/934 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ile davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "MODALİFE" markası ile kurumsal bir şirket olduğunu, müvekkili adına tescilli bulunan ve “modalife” ibaresi ile ayırt edicilik kazanan Özel/02446 nolu "MODA LİFE TÜRKİYE'NİN DÜĞÜN PAKETÇİSİ" ibareli marka başta olmak üzere, "MODALİFE" esas unsurlu ve genel olarak 16, 20, 21, 24, 27, 35, 37, 41 ve 99. sınıf ürün ve hizmetler için tescilli birçok tanınmış markanın sahibi olduğunu, davalının görsel, fonetik, işitsel ve genel intiba olarak müvekkilinin "MODALİFE" ibareli tanınmış markalarına iltibas ve tecavüz oluşturacak, onların tanınmışlığından haksız yarar sağlayıp, itibar ve ayırt edici karakterini zedeleyecek nitelikte, kötü niyetli olarak 37 ve 40. sınıf ürün ve hizmetleri içeren "MODİLIFE" ibareli marka tescil başvurusunda bulunduğunu, 2016/05477 kod numarası verilen başvuruya müvekkilinin iltibas, tanınmışlık ve kötü niyet vakıalarına dayalı olarak yaptığı itirazlarının, Markalar Dairesince kısmi olarak, nihai olarak da YİDK'nın 2017/M-4237 sayılı kararıyla reddedildiğini, kararın haksız olduğunu ileri sürerek, davalı ... YİDK kararının iptalini ve diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunmuştur.

Diğer davalı savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulüne Türk Patent YİDK'nın 2017/M-4237 kararının 40. sınıftaki "deri ve kürk işleme hizmetleri, kumaş işleme hizmetleri, yün işleme hizmetleri, ahşap ve kereste işleme hizmetleri, sanat eserlerinin çerçevelenmesi hizmetleri" yönünden iptaline, iptaline karar verilen mal ve hizmetlerin hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, sair yönden hükümsüzlük isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve TPMK vekili istinaf etmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, davalının marka tescil başvurusunun, davacının itirazı sonucunda tescil aşamasındayken kısmen reddedildiği ve 37. sınıf "Kara araçları servis istasyonu hizmetleri (bakım, tamir ve akaryakıt dolumu). Deniz araçlarının bakımı ve tamiri hizmetleri; gemi inşaatı hizmetleri. Hava taşıtlarının bakım ve tamiri hizmetleri. Giysilerin temizliği, bakımı ve tamiri hizmetleri. Sınai makinelerin ve cihazların, büro makinelerinin ve cihazlarının, haberleşme cihazlarının, elektrikli ve elektronik cihazların tesisi, bakımı ve tamiri hizmetleri. Asansör tamiri ve bakımı hizmetleri.Saat tamiri hizmetleri. Ayakkabı, çanta, kemer tamiri hizmetleri."’nin TPMK.'nca davacının markaları ile 556 sayılı KHK 8/1-b anlamında benzer görülerek, davalının başvurusunun kapsamından çıkarıldığı, davacı itiraz edenin açtığı işbu davada, zaten anılan hizmetlerin dava konusu olmadığı, ilk derece mahkemesince, 556 sayılı KHK 8/1-b anlamında benzer olduğu konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmayan bu hizmetlere de dava konusuymuş gibi gerekçede yer verilmesinin, maddi hataya dayandığının kabul edildiği, ilk derece mahkemesinin 40. sınıftaki "deri ve kürk işleme hizmetleri. Kumaş işleme hizmetleri, yün işleme hizmetleri. Ahşap ve kereste işleme hizmetleri.Sanat eserlerinin çerçevelenmesi hizmetleri" yönünden taraf markaları arasında, 556 sayılı KHK 8/1-b anlamında benzerlik olduğundan iltibas tehlikesinin bulunduğu yönündeki gerekçesine itibar edilmediği, davalının başvurusu 37 ve 40. sınıflarda yapılmışken, davacının itiraza mesnet markalarının 35 ve 37. sınıflarda tescilli olduğu, davalının başvurusunun kapsamından çıkarılmayan hizmetler yönünden, tarafların markaları arasında 556 sayılı KHK 8/1-b anlamında benzerlik bulunmadığının, bilirkişi raporunda açıklandığı, taraf markaları arasında, başvuru kapsamından çıkarılmayan hizmetlerin tamamı yönünden, 556 sayılı KHK 8/1-b anlamında benzerlik bulunmadığı, taraf markalarının ibareler yönünden benzer olduğu, ilk derece mahkemesinin taraf markalarının 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi anlamında benzer olduğunu kabul ettiği 40. sınıftaki "deri ve kürk işleme hizmetleri. Kumaş işleme hizmetleri, yün işleme hizmetleri. Ahşap ve kereste işleme hizmetleri.Sanat eserlerinin çerçevelenmesi hizmetleri"nin esasen anılan madde anlamında benzer değil, 556 sayılı KHK.'nın 8/4. maddesi anlamında tescili halinde, davacının markalarının toplumda ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yararın sağlanabileceği, markanın itibarına zarar verebileceği veya ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceği hizmetlerden olduğu gerekçesiyle HMK’nın 353/1-b-1. maddesi gereğince, davacı vekili ile davalı TPMK vekilinin yerinde görülmeyen diğer istinaf itirazlarının reddine, davacı vekili ile davalı TPMK vekilinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince kabulü ile, Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 07/02/2019 gün ve 2017/234 E. - 2019/39 K

. maddesi gereğince, davacı vekili ile davalı TPMK vekilinin yerinde görülmeyen diğer istinaf itirazlarının reddine, davacı vekili ile davalı TPMK vekilinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince kabulü ile, Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 07/02/2019 gün ve 2017/234 E. - 2019/39 K. sayılı kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile Türk Patent YİDK'nın 2017/M-4237 kararının 40. sınıftaki "deri ve kürk işleme hizmetleri, kumaş işleme hizmetleri, yün işleme hizmetleri, ahşap ve kereste işleme hizmetleri, sanat eserlerinin çerçevelenmesi hizmetleri" yönünden kısmen iptaline, davalının 2016/05477 numaralı markasının 40. sınıftaki "deri ve kürk işleme hizmetleri, kumaş işleme hizmetleri, yün işleme hizmetleri, ahşap ve kereste işleme hizmetleri, sanat eserlerinin çerçevelenmesi hizmetleri" yönünden kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve TPMK vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ve davalı TPMK vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan ve davalı TPMK'dan alınmasına, 15/09/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6328, Karar No: 2014/10476, Tarih: 04.11.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/6328 E.  ,  2014/10476 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/97023

MAHKEMESİ : Keskin Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/02/2012

NUMARASI : 2011/312 Esas, 2012/128 Karar

SUÇ : Tefecilik

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükmün esasını oluşturan 15/02/2012 tarihli kısa kararda 1 yıl 8 ay hapis cezası verildiği belirtilmesine rağmen, gerekçeli karar ile UYAP ortamındaki son duruşma zaptında 5 ay hapis cezasına hükmedilerek karışıklığa yol açılması,

Birden fazla kişiye değişik zamanlarda kazanç elde etmek amacıyla ödünç para veren sanık hakkında, TCK'nın 43/1. maddesi uygulanmayarak eksik ceza tayini,

Temel cezası alt sınırdan saptanan ve ertelenen sanık hakkında TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca gerekçeleri gösterilip açıklanmadan denetim süresinin 3 yıl olarak en üst sınırdan belirlenmesi,

Sanık hakkında kısa kararda hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının kısa süreli olmadığı nazara alınmadan "sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının ertelenmiş olması nedeni ile" şeklinde çelişkili gerekçeyle TCK'nın 53/1. maddesinde yer alan hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 04/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9186, Karar No: 2023/4481, Tarih: 13.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/9186 E.  ,  2023/4481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1854 Esas, 2021/1249 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 8. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2017/180 E., 2019/60 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri, fer'i müdahil ve ihbar olunan tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin ve fer'i müdahilin başvurusunun esastan reddine, ihbar olunanın istinaf başvurusunun usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu (BDDK) tarafından el konulmadan önce davalı banka şubesine 22.04.1999 tarihinde 130.000,00 DEM, 02.09.1999 tarihinde 6.058,48 DEM, 02.09.1999 tarihinde 3.029,23 DEM, 02.09.1999 tarihinde 195.000,00 DEM olmak üzere toplam 334.087,71 DEM (170.816,33 euro) mevduatını vadeli olarak yatırdığını, yatırılan mevduatın banka yöneticilerinin telkini ve talimatı ile off shore hesabına gönderildiğini, bugüne kadar herhangi bir ödeme yapılmadığını, henüz paranın vadesi gelmeden 21.12.1999 tarihinde BDDK tarafından banka yönetimine el konulması sonucunda paranın Efektifbank Off Shore Ltd. adlı paravan banka hesabına aktarıldığı ve sigorta güvencesinde olmadığı gerekçesi ile ödenmediğini belirterek, müvekkili tarafından davalı bankanın Antalya şubesine paranın bankaya yattığı tarihten itibaren itibaren 3095 sayılı 4/a maddesi gereğince fiili ödeme tarihine kadar temerrüt faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili bankaya husumet yöneltilmesinin usule aykırı olduğunu, davanın öncelikle husumet yönünden reddi gerektiğini, dava konusu paranın bankaya gönderilmesinin üzerinden dahi on yıldan fazla zaman geçtiğini, davanın bu nedenle zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini istemiştir.

2.Fer'i müdahil TMSF vekili cevap dilekçesinde; davanın zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili bankaya husumet yöneltilmesinin usule aykırı olduğunu, davanın öncelikle husumet yönünden reddi gerektiğini, dava konusu paranın bankaya gönderilmesinin üzerinden dahi on yıldan fazla zaman geçtiğini, davanın bu nedenle zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini istemiştir.

2.Fer'i müdahil TMSF vekili cevap dilekçesinde; davanın zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 10 yıllık zaman aşımı süresinin dolmadığı, açılan davanın süresinde olduğu, davalının defter kayıt ve belgelerine dayalı olarak açılan davada bu deliller üzerinden yapılan incelemede davacının 44.950,23 euro mevduat alacağının olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 44.950,23 euronun 04.11.1999 tarihinden itibaren devlet bankalarının ilgili yabancı para birimiyle açılmış bulunan 1 yıl vadeli mevzuat hesabını ödediği en yüksek faiz oranıyla davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece 16.549,26 TL vekalet ücreti hesaplanırken dava konusu euro alacağının davanın açıldığı tarihteki Merkez Bankası Döviz Alış Kuruna göre TL’ye çevrilerek hesaplandığını, oysa yabancı para alacaklarında davanın kabulü halinde ilam vekalet ücretinin karar tarihindeki Merkez Bankası efektif satış kuru üzerinden TL'ye çevrilerek bulunacak rakam üzerinden hesaplanması gerektiğini, lehlerine hükmedilmesi gereken ilam vekalet ücretinin 22.150,69 TL olduğunu belirterek kararın düzeltilerek onanmasını istemiştir.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın zamanaşımına uğradığını, mahkeme tarafından red edilen kısım üzerinden vekalet ücretine hükmedilirken karar tarihindeki kur üzerinden red edilen kısmın TL karşılığının bulunması ve bunun üzerinden lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken eksik hesaplandığını belirterek davanın reddini istemiştir.

3. Fer'i müdahil TMSF vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın zamanaşımına uğradığını, davacının davalı bankadan talepte bulunamayacağını belirterek davanın reddini istemiştir.

4. İhbar olunan OYAK vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükmün TMSF aleyhine kurulması gerekirken davalı banka aleyhine kurulmasının hatalı olduğunu belirterek, ING Bank A.Ş. yönünden davanın reddine, davanın asıl muhatap olan TMSF'ye tevcih edilmesine, nihayeten davanın usul ve esas yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

4. İhbar olunan OYAK vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükmün TMSF aleyhine kurulması gerekirken davalı banka aleyhine kurulmasının hatalı olduğunu belirterek, ING Bank A.Ş. yönünden davanın reddine, davanın asıl muhatap olan TMSF'ye tevcih edilmesine, nihayeten davanın usul ve esas yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesi hüküm ve gerekçesinde yasa ve usule aykırılık bulunmadığı gibi kamu düzenine aykırılık da görülmediği, davacı vekili, davalı ...Ş. vekili ve fer'i müdahil TMSF vekilinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine, ihbar olunan OYAK vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 352 nci maddesi uyarınca usulden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı vekili ve fer'i müdahil TMSF temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrarlayarak kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki hususları tekrarlayarak kararın bozulmasını istemiştir.

3. Fer'i müdahil TMSF vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki hususları tekrarlayarak kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının bankaya yatırdığı ve off shore hesabına aktarılan mevduatın iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun’un (6100 sayılı Kanun) 370 inci maddesinin ikinci fıkrası.

2. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (818 sayılı Kanun) 41 inci, 55 inci ve 60 ıncı maddeleri, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (6762 sayılı Kanun) 321 inci ve 336 ncı maddeleri

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu (YİBHGK), 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 E., 2022/2 K. sayılı kararı

3. Değerlendirme

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu (YİBHGK), 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 E., 2022/2 K. sayılı kararı

3. Değerlendirme

1. Dairemizin 29.01.2020 tarih ve 2020/108 sayılı yazısı ile Dairemizin görev alanı itibariyle bakmakta olduğu çeşitli Türk bankalarındaki mevduat hesaplarının, sahiplerinin rızası veya bilgisi dışında veyahut banka yönetici ve çalışanlarının (örgütlü dolandırıcılık teşkil ettiği ceza mahkemesi kararları ile saptanan) teşvik ve çabaları sonucunda yurt dışında faaliyet gösteren off shore bankalarındaki hesaplara aktarıldığı iddiası ile Türk bankaları ve yöneticileri aleyhine açılan alacak davalarında ilk olarak off shore bankalarına karşı dava açılmasının gerekli olduğu, oradan sonuç alınamaması hâlinde aktarma işlemini yapan Türk bankalarına dava açılabileceğine karar verildiği, daha sonraki süreçte ise davaya konu off shore bankalarının mevduat hesabı açan ve aktarma işlemini yapan Türk bankalarının hâkim ortakları tarafından kurulan ve mal varlığı bulunmayan paravan şirketler olduğunun saptandığı, bunun üzerine Dairemizce ortak mevduat hesaplarının açıldığı ve aktarma işleminin yapıldığı Türk bankaları ve yöneticileri aleyhine anılan iddialar ile ilgili dava açılabileceği ve aktarma işlemini yapan Türk bankalarının ve yöneticilerinin 818 sayılı Kanun'un 41 inci ve 55 inci maddeleri ile 6762 sayılı Kanun'un 321 inci ve 336 ncı maddeleri gereğince sorumlu oldukları sonucuna varıldığı, bu davalarda zamanaşımıyla ilgili olarak ise zararın doğumunun esas alındığı, bu kapsamda bazı kararlarda off shore bankaları aleyhine yasal işlem yapılmasından sonra zararın doğacağının, bazı kararlarda hesabı açan ve aktarma işlemini yapan Türk bankalarının yönetici ve çalışanlarının bankayı vasıta kılarak dolandırdıklarının anlaşılması nedeniyle paranın off shore bankalarından tahsil edilemediği anda zararın doğacağının ve bazı kararlarda ise paranın off shore bankalarından tahsil edilme olanağının kalmadığının anlaşıldığı anda zararın doğacağının belirtildiği, dolayısıyla zamanaşımı süresinin de bu tarihlerde başlayacak olması nedeniyle zamanaşımı definin reddedilmesi gerektiğine karar verildiği; ancak son zamanlarda bu tür davalarda zamanaşımının başlangıcı konusunda değişik görüşlerin ortaya çıktığı ve sayı itibariyle bir görüş üzerinde karar vermeye yeter çoğunluk sağlanamadığı, öte yandan Dairemizin yukarıda belirtilen zamanaşımı başlangıcı ile ilgili değerlendirmesinin değişmesi gerektiği konusunda da çoğunluk görüşünün oluşması sebebiyle Yargıtay Kanunu’nun 15 inci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince bu tür davalarda zamanaşımı başlangıcının hangi tarih olması gerektiği hususunda içtihadın birleştirilmesi talep edilmiştir. YİBHGK, 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 E., ve 2022/2 K. sayılı kararı ile neticeten mudilerin off shore alacaklarının tahsiline yönelik açtıkları davalarda zamanaşımının başlangıcının tespitinde off shore hesabına aktarma tarihinin esas alınması gerektiğine karar verilmiştir.

2. Uyuşmazlığın çözümü için konu ile ilgili yasal düzenleme ve kavramların açıklanmasında yarar vardır. Dava konusu zararın doğduğu iddia olunan tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı Kanun'da düzenlenen ve 41 inci maddesinde ifadesini bulan haksız fiil sorumluluğu, kural olarak zarar verenin kusurlu olmasına bağlıdır. Kusur sorumluluğuna dayanan haksız fiil 818 sayılı Kanun'un 41 inci maddesinde, “Mesuliyet Şartı” başlığı altında; “Gerek kasten gerek ihmal ve teseyyüp yahut tedbirsizlik ile haksız bir surette diğer kimseye bir zarar ika eden şahıs, o zararın tazminine mecburdur. Ahlâka mugayir bir fiil ile başka bir kimsenin zarara uğramasına bilerek sebebiyet veren şahıs, kezalik o zararı tazmine mecburdur.” şeklinde ifade edilmiştir. 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 49 uncu maddesinde de benzer bir düzenlemeye gidilerek kusurlu ve hukuka aykırı bir fiille başkasına zarar verenin bu zararı gidermekle yükümlü olduğu belirtilmiştir. Gerek 818 sayılı Kanun'un 41 inci maddesi gerekse 6098 sayılı Kanun'un 49 uncu maddesi, hukuka aykırı kusurlu bir fiille başkasına zarar veren kimsenin bu zararı tazmine mecbur olduğunu belirtmektedir. Böylece haksız fiilden sorumluluk, tazminat borcunun kaynağını oluşturmaktadır. Haksız fiil nedeniyle zarar gören kişinin alacak hakkı kanunda belirtilen süreler içinde talep ve takip edilmediği taktirde zamanaşımına uğrar. Bu durumda zarardan dolayı sorumlu tutulan kişilerin borçları zamanaşımı nedeniyle son bulur. 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinde, “Müruru zaman” başlığı altında; “Zarar ve ziyan yahut manevi zarar namiyle nakdi bir meblâğ tediyesine müteallik dâva, mutazarrır olan tarafın zarara ve failine ittılaı tarihinden itibaren bir sene ve her halde zararı müstelzim fiilin vukuundan itibaren on sene mürurundan sonra istima olunmaz. Şu kadar ki zarar ve ziyan dâvası, ceza kanunları mucibince müddeti daha uzun müruru zamana tabi cezayı müstelzim bir fiilden neşet etmiş olursa şahsî dâvaya da o müruru zaman tatbik olunur. Eğer haksız bir fiil, mutazarrır olan taraf aleyhinde bir alacak tevlit etmiş olursa, mutazarrır kendisinin tazminat talebi müruru zaman ile sâkıt olsa bile o alacağı vermekten imtina edebilir” şeklinde düzenlenmiş olan zamanaşımı, 6098 sayılı Kanun'un 72 nci maddesinde düzenlenmiş ve kısa olan bir yıllık zamanaşımı süresi iki yıla çıkarılmıştır. Haksız fiilden doğan gerek maddi gerekse manevi tazminat davaları, zarar gören tarafın zararı ve haksız fiil sorumlusunun kim olduğunu öğrenmesinden itibaren başlar. Her ne kadar Kanun “zarar ve failine ıttıla” demişse de “fail” sözcüğünden “sorumlu kişi” anlaşılmalıdır. Zarar görenin zararı öğrenmesi demek de zararın varlığı, mahiyeti ve esaslı unsurları hakkında bir dava açmaya ve davanın gerekçelerini göstermeye elverişli bütün hâl ve şartları öğrenmiş olması demektir