muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2001/4132, Karar No: 2001/6811, Tarih: 25.10.2001

Davalı banka lehine ticari işletme rehni 8.11.1995 tarihinde tesis edilmiştir. Ticari işletme rehnine konu menkullerin bulunduğu taşınmaz üzerinde davacı l... Bankası A.Ş. lehine 22.11.1996, 11.8.1997, 18.11.1998 tarihlerinde ipotekler kurulmuştur.

Ticari işletme Rehni Kanununun 7. maddesine göre ticari işletmenin üzerinde faaliyette bulunduğu taşınmazın işletme sahibine ait olması halinde ticari işletme rehni tapu kütüğünün beyanlar hanesine kaydedilecektir. Bu tescilin yapılmaması ticari işletme rehninin geçerliliğini etkilemez. Zira ticari işletme rehni kendi özel siciline tescille doğduğundan bu bildirim geç yapılsa veya hiç yapılmasa dahi rehin hakkı doğmaktadır. (Seza, Reisoğlu: Ticari işletme Rehni ve Uygulamada Ortaya Çıkan Sorunlar, Ankara 1977 s.20; Yeşim Gülekli: ipoteğin Taşınmaz ve Alacak Yönünden Kapsamı, İstanbul 1992 s.29; Erhan Türken Ticari işletme Rehni Eskişehir 1981 s.95; Ali Erten: Ticari işletme Rehni Ankara 2001).

Ticari işletme rehni tapu siciline bildirilmemişse ve taşınmaz üzerinde sonradan lehine ipotek tesis edilen alacaklı iyiniyetli ise hangi alacaklıya öncelik tanınacaktır?

Ticari işletme Rehni Kanununun 9/2. maddesine göre ticari işletme rehninden haberdar olmaksızın ticari işletmenin sicil belgesi dışındaki münferit unsurları üzerinde ayni bir hakkı iktisap edenin iyiniyeti korunur. Bu hükmün karşıt anlamından işletme konusu menkul malların sicil bölgesi içinde bulunmaları halinde aynı hak iktisabında iyiniyetin korunmayacağı anlamı çıkmaktadır.

Ticari işletme Rehni Kanununun 10/2. maddesinde ticari işletme rehni sahibinin ticari işletmeye dahil unsurlar üzerinde ayni hak kurmak için alacaklının muvafakatini almak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Ticari işletme Rehni Kanununun 9/2 ve 10/2. maddeleri iyiniyetli olarak mülkiyet veya diğer bir ayni hakkın iktisabını düzenleyen MK.nun 901. maddesine bir istisna getirmektedir. Bu durumda ipotekli alacaklı ticari işletme rehnine konu mallar üzerinde ancak ticari işletme rehninden sonra gelen bir rehin hakkı iktisap edeceğinden Mercii Hakimliğince şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulünde isabet görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın (BOZULMASINA), peşin harcın istek halinde iadesine, 25.10.2001 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20316, Karar No: 2015/21726, Tarih: 03.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/20316 E.  ,  2015/21726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bor Asliye Hukuk (İŞ) Mahkemesi

TARİHİ : 12/10/2015

NUMARASI : 2010/156-2015/440

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, husumet yönünden reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davalı iş yerinde 1994-2010 yıllarındaki aralıksız çalışmanın tespiti talebine ilişkindir.

Mahkemece, davalı 10 N.. K.. başkanlığı ile davacı arasında işçi işveren ilişkisi olmadığı, hizmet akdi (iş sözleşmesi) ile çalışma yapılmadığı, davalının işveren olarak husumetinin bulunmadığı gerekçesiyle açılan davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiştir

Hizmet süresinin tespitine ilişkin bu tip davalar kamu düzenine ilişkin olup, "tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyeceği dava ve işlerde"; taraf teşkili sağlanması başta olmak üzere mahkemece resen toplanması gereken deliller titizlikle toplanarak dosyada bulunan diğer deliller ile birlikte davanın esası hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmesi gerekir.

Somut olayda davacının, davalı yolcu taşıma kooperatifinin bilgisi ve onayı dahilinde değnekçi (ayakçı) olarak tarif edilen ve kooperatife kayıtlı minibüslerin hareket saatlerinin ayarlanması ve minibüslerin alabileceği yolcu sayısının belirlenmesi başta olmak üzere kendine özgü bir iş tanımı olan bir mesleği icra ettiği tarafların ve mahkemenin kabulündedir.

Yine davalı başkanlığın, kooperatif teşekkülü ile minibüsleri yönetmek suretiyle söz konusu işletmeyi işlettiği, kooperatif bünyesindeki minibüslerin ve sahiplerinin kayıt sorumluluğunu uhdesine alarak, kooperatifin gerek içe karşı gerekse de dışa (3. kişilere) karşı temsil sorumluluğunu alarak, bünyesinde veya somut olayda olduğu gibi himayesinde verilen hizmetler kapsamında hizmet verenlere karşı işleten yada işveren olarak sorumlu olduğu izahtan varestedir.

Her ne kadar söz konusu değnekçilik (ayakçılık) işi icra edilmekte iken, taraflar arasında yazılı herhangi bir hizmet akdi (iş sözleşmesi) mevcut olmadığı iddia edilmiş ise de, davacının kooperatifin bilgisi ve onayı dahilinde söz konusu işi yıllarca icra ettiği, kooperatiften herhangi bir ücret almasa da, yine kooperatifinin bilgisi dahilinde kooperatife kayıtlı minibüslerin sahiplerinden yada şoförlerinden bahşis adı altında gündelik aldığı dosyadaki tanık beyanları ile sabittir. Davacının verdiği hizmetle ilgili ücretini kooperatiften değil de minibüs sahiplerinden alması, taraflar arasında iş akdi olduğu sonucunu değiştirmez.

Hal böyle olunca mahkemece, yukarıda anlatılan maddi ve hukuki olgular gereğince davalıya husumet yöneltilebileceği gözetilerek işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03/12/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6824, Karar No: 2012/8267, Tarih: 02.07.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/6824 E.  ,  2012/8267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, apartmana yönetici atanmasını ve davalının yönetimden el çektirmesine karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile bir kısım asli müdahiller vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine, 02.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11291, Karar No: 2007/13584, Tarih: 02.07.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/11291 E.  ,  2007/13584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 10. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

5027 sayılı 2004 yılı Bütçe Kanununun 49/o ve 5277 sayılı 2005 yılı Bütçe Kanununun 37/e maddelerindeki faiz oranları Genel Bütçeye Bağlı Dairelerle, Katma Bütçeli İdarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanır. (HGK.'nun 01.12.2004 tarih 2004/12-667 E. sayılı kararı)

Somut olayda borçlu Karayolları Genel Müdürlüğü ilamda öngörülen kamulaştırmaya el atma tazminat alacağı için takip edildiğine göre yukarıda yer alan açıklamalar dikkate alındığında faiz hesabının anılan maddelerde belirtilen oranlara göre yapılması zorunludur.

Ancak, 2004 yılı Bütçe Kanununun 49/o maddesi Anayasa Mahkemesinin 07.06.2005 tarih ve 2004/12 E. - 2005/35 K. sayılı kararıyla iptal edilmiş olup, elde bulunan ve uyuşmazlığın sürdüğü davalarda iptal kararının "geriye yürümeme" kuralı uygulanamayacağından ve 2005 yılı Bütçe Yasasının 37/e maddesi 1. fıkrası'da 27.04..2005 tarih ve 25798 sayılı R.G.de yayımlanan 21.04.2005 tarih ve 5335 sayılı kanunun 29. madesinin c bendi hükmü gereğince 01.05.2005 tarihinden geçerli olmak üzere yürürlükten kaldırıldığından; hükme esas alınan bilirkişi raporu, 2005 yılı (01.01.2005-01.05.2005 tarihleri arası dönem) için yapılan hesaplama bakımından yasaya uygun ise de; (12.12.2004-31.12.2004) tarihleri arasındaki dönemde işleyecek faizin 3095 sayılı kanundaki oranlar esas alınarak hesaplanması yerine 2004 yılı Bütçe Kanununun 49/o maddesindeki oranın nazara alınarak hesaplanması hatalıdır. Kısmen hatalı bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 02/07/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2000, Karar No: 2006/3595, Tarih: 06.04.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/2000 E.  ,  2006/3595 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde satış bedelinin davalıya ödenmesine karar verildiğini, davalının alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek sıra cetveline itiraz etmiştir.

Davalı vekili, cevabında, müvekkilinin alacağının gerçek olduğunu, 05.12.2000 tarihli gayriresmi satış sözleşmesinden dolayı alacağı bulunduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının muvazaa iddiasını ortaya koyacak delil sunmadığı, davalı tanıklarının beyanının savunmayı doğruladığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Sıra cetveline itiraz davasında ispat yükü davalı alacaklıdadır. Davalı alacaklının takip konusu meblağ kadar alacaklı olduğunu kanıtlaması gerekir. Takip dosyalarından davalı ve takip borçlusu arasındaki hukuki ilişkiden önce davacının takip borçlusu ile aralarında hukuki ilişki bulunduğu anlaşılamamaktadır. Davalının davacıya karşı muvazaalı işlem yapabilmesi için davacı ile takip borçlusu arasında ticari ilişki bulunmalıdır. Mahkemece, davacıdan, davalının takip tarihinden önce takip borçlusu ile ticari ilişkisi bulunduğuna ilişkin delilleri sorulup, ispat yükü ile ilgili kural da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın reddinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 06.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12120, Karar No: 2023/11913, Tarih: 27.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/12120 E.  ,  2023/11913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/7 E., 2023/21 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen kabul

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı; ayrıca davalı ... San.Ltd.Şti tarafından temyize cevap dilekçesi ile gerekçeli karara yönelik itirazlara yer verilmekle kararın bozulmasının talep edildiği, ancak temyiz harçlarının yatırılmadığı belirlenmiştir.

A.Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

B. İlk Derece Mahkemesi kararının tebliği üzerine davalı ... San Ltd.Şti. tasfiye memuru tarafından temyiz süresi içinde temyize cevap dilekçesi verilerek ilk derece mahkemesi kararına karşı temyiz nedenleri ileri sürüldüğü ve mahkemece verilen kararın bozulmasına karar verilmesinin talep edildiği, ancak temyiz harcı yatırılmadığı anlaşılmakla, davalının temyiz isteminin bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır.

492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 32 nci maddesi uyarınca; yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz.

Bu itibarla;

1. Kararı veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

2. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

27.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1596, Karar No: 2016/3556, Tarih: 17.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/1596 E.  ,  2016/3556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yargılamanın yenilenmesi, istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve her ne kadar davacı vekili tarafından duruşma talebinde bulunulmuş ise de, temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle, dayanağı maddî delillere ve özellikle 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un 50.maddesinin 2.bendinde yer alan “tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemesine gönderilir” ifadesi göz önünde bulundurulduğunda, Anayasa Mahkemesinin 2012/928 başvuru numaralı, 11/12/2014 tarihli hak ihlaline ilişkin ve yeniden yargılama talebine konu kararının, mahkemece verilen bir hükümden kaynaklanmadığı, kanun koyucu tarafından çıkartılan kanun maddesinden kaynaklandığı, kaldı ki Anayasa Mahkemesince, ilgili madde de belirtildiği gibi, yeniden yargılama yapmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine ilişkin bir

karar da verilmediği nazara alındığında, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 17.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5827, Karar No: 2016/6061, Tarih: 19.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/5827 E.  ,  2016/6061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalı ... abonesi tarafından, dönem faturalarına kayıp-kaçak bedelleri tahakkuk ettirildiği gerekçesiyle Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurulduğunu, hakem heyetince tüketicinin talebinin kabulüne karar verildiğini ileri sürerek; hukuka aykırı olan Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; kayıp-kaçak bedelinin, elektrik satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer aldığı, söz konusu bu bedellerin kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve kanunun temel amaçlarına uygun şekilde ... Kurumu tarafından belirlendiği, bu bedellerin belirlenmesi için alınan kurul kararının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayacağı, dağıtım şirketlerinin kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek herhangi bir işlemde bulunamayacakları gerekçe gösterilerek davanın kabulü ile hakem heyeti kararının iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık; davacı dağıtım şirketinin, abonelerinden kayıp-kaçak bedeli isteyip isteyemeyeceği; buradan varılacak sonuca göre Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptaline karar verilip verilmeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının, Vergi Ödevi Başlıklı 73.maddesi; "Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır.

Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir." hükmünü içermektedir.

20/01/2001 tarih 4628 sayılı ve 14/03/2013 tarih 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunlarının; Amaç, Kapsam ve Tanımlar başlıklı 1.maddelerinin 1.fıkralarında; "Bu Kanunun amacı; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre fâaliyet gösteren, mâli açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetim yapılmasının sağlanmasıdır" düzenlemesi yer almaktadır.

22/09/2002 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan, Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 31.maddesinde, müşterilerin yeterli, verimli, güvenli, sürekli ve ekonomik hizmet almalarını ve hizmet seçeneklerini öğrenmelerini teminen her türlü bilgilendirme fâaliyeti, ilgili tüzel kişiler tarafından ilgili mevzuata uygun olarak yerine getirileceği belirtilmiştir.

Aynı yönetmeliğin 33.maddesinde ise; "Bu yönetmelik hükümleri uyarınca elektrik enerjisi hizmeti alan müşterilerin hakları ve zararlarının tazmini konusunda, Kanunun 11.maddesi ve 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri ile buna ilişkin diğer mevzuat hükümleri uygulanır" vurgusu yapılmıştır.

Arzedilen mevzuat hükümleri çerçevesinde, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu, kanunla verilen yetkiye dayanarak; 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede; “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”, “Dağıtım Sistemi Gelirinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ” ve “Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği” ni yayımlamış, sonrasında ise yönetmeliklerin uygulanması için çıkardığı kurul kararları, tebliği ve ikincil mevzuat uyarınca lisans sahibi şirketler elektriği kullananlardan davaya konu edilen bedelleri tahsil etmişlerdir. Ancak; ilgili mevzuatta amaçlanan husus 1 kw elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmediği açıktır.

Elektrik dağıtım şirketlerinin kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği izahtan varestedir. Oysa; .. Cumhuriyeti Anayasasının 73.maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı da ortadadır. Nitekim elektrik faturalarına yansıtılan %2.. payıda kanunla getirilmiş ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir.

Elektrik Piyasası Kanunun temel amaçları çerçevesinde getirildiği ve kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.