muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1849, Karar No: 2014/4599, Tarih: 15.04.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/1849 E.  ,  2014/4599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, 222 ada 2 parsel sayılı 43081,73 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, zeytinli tarla niteliğiyle ...adına tesbit edilmiştir.

Davacı Hazine, taşınmazın imar ve ihya edilmediğini, taşlık, kayalık ve çalılık niteliğiyle Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır

Mahkemece davanın kısmen kabulüne; 222 ada 2 parsel sayılı taşınmazın (A1) (2369,50 m2) ve (A2) ile işaretli (854,74 m2) bölümlerinin orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, (B2) ile işaretli (13857,49 m2) bölümünün zeytinlik niteliğiyle Hazine adına tesciline, bu bölümün tapu kaydının beyanlar hanesine taşınmaz üzerinde bulunan deliceler... oğlu ...tarafından aşılanmıştır şerhinin düşürülmesine, geri kalan ve teknik bilirkişilerin raporunda (B1) ile işaretli 26000 m2 yüzölçümündeki bölümün tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ile davalı ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 13.04.2010 gün ve 2010/1538 - 4952 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle;"Orman Yönetimi tarafından dosyaya gönderilen aplikasyon krokisinin incelenmesinde, 222 ada 2 numaralı kadastro parselinin bulunduğu yerin, krokide 189 numaralı zeytincilik parseli, kuzeydeki 1 ve 20 numaralı kadastro parsellerinin bulunduğu yerin, 187 numaralı zeytincilik parseli ve yine 8 numaralı kadastro parselinin bulunduğu yerin, 181 numaralı zeytincilik parseli, 21 numaralı kadastro parselinin bulunduğu yerin, 179 numaralı zeytincilik parseli, 3 ve 19 numaralı kadastro parsellerin bulunduğu yerin, 192 numaralı zeytincilik parseli olarak işaretlendiği gözlenmiş olup, buna göre, yörede 1941 yılında 3116 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu yapıldıktan sonra orman sınırı içinde bırakılan yerlerden 1950 yılından sonra 5373 sayılı Kanun hükümlerine göre zeytincilik parselasyonu yapılarak dağıtıldığı izlenimi uyanmaktadır.

Mahkemece dosyaya getirtilen haritaların kroki mahiyetinde olduğu, 3116 sayılı Kanun hükümlerine yapılan orman kadastrosuna ilişkin orijinal orman kadastro haritası ve yörede yapıldığı anlaşılan zeytincilik dağıtımına ilişkin parselasyon harita ve belgeleri getirtilerek, zeytincilik parsellerinin 3116 sayılı Kanuna göre düzenlenen orijinalinden fotokopi orman kadastro haritası üzerinde gösterilmediğinden, 187, 189, 192, 181 ve 179 numaralı zeytincilik parsellerinin kimlere tahsis edildiği, tahsis edilmiş ise imar ve ihya koşullarının oluşup, tevziatın tamamlanıp tamamlanmadığı, dağıtılan zeytincilik parselleri hakkında tapu kaydı oluşup oluşmadığı dosya kapsamından anlaşılamamaktadır.

Tarım Bakanlığından tüm valilik ve kaymakamlıklara gönderilen 08/05/1963 gün ve 1329/1 sayılı yazıda (3573 ve 6777 sayılı yasalar gereğince 1961 tarihli Anayasanın 37 ve 131. maddeleri karşısında devlet ormanlarından yabani zeytinlik, menengiçlik, harnupluk sahalarının ayrılamayacağının bildirildiği, her kanunun yürürlüğü döneminde ilgili bulunduğu uyuşmazlıklarda uygulanmasının vazgeçilmez bir kural olduğu, (H.G.K.'nun 09/03/1988 gün ve 1987/2 - 860 - 232 ve 23/11/1988 gün ve 1988/1 - 825 - 964 ve 13/10/2004 gün ve 2004/10 - 528 - 533 ve 08/11/2006 gün ve 2006/14 - 701-698 sayılı kararları), Devlet Ormanlarından zeytinlik tesbit ve tefrikinin, ormanların özel mülke konu olamayacağı ve daraltılamayacağı hakkındaki, Anayasanın 37 ve 131. maddesine aykırı olduğu, 11/06/1958 gün 1958/8-7 sayılı İ.B.K. İle (Deliceliklerin para ve emek harcanarak zeytinlik durumuna getirilmesinin imar ve ihya sayılacağı kabul edilmiş ise de bu içtihatta öncesi orman olmayan taşınmazların söz konusu olduğu, 1970, 1974, 1984, 1986 ve 2004 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliklerinin tümünde “3573 sayılı Kanun ile bu Kanunu değiştiren 6777 sayılı Kanuna göre Devlet Ormanlarından tefrik edilmiş, zeytinlik, sakızlık ve harnupluk sahalar için tevzi işlemleri yapılmamış ise Devlet Ormanı olarak sınırlandırılır.” hükümlerinin mevcut olduğu, yine 6831 sayılı Kanunun 5/11/2003 tarihli ve 4999 sayılı Kanun ile değişik 7. maddesinde "evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların orman kadastrosunun orman kadastro komisyonunca yapılacağının" hükme bağlandığı; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27/02/2008 gün ve 2008/20-157 Esas - 2008/194 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere delicelik ve yabani zeytinlerin aslının orman ağacı olduğu, ancak 3573 sayılı “Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkında Kanun" hükümlerine göre yetkili makamlarca zeytincilik parseli olarak tahsis edilmesi, daha sonra da imar ve ihya koşullarının oluştuğu belirlenerek temlik kararı verilmesi ya da verilen bu temlik kararı uyarınca tapu kaydı oluşturulması durumunda o yer orman sayılmayacağına, (H.G.K

.G.K. 2008/20-157-194) göre, zeytincilik parsellerinin dağıtılıp imar ve ihya koşullarının tamamlandıktan sonra kişiye tahsis ve temlikinin yetkili makamlarca yapılmak suretiyle tapu kaydının oluşturulması halinde o yerin Hazinenin mülkiyetinden çıkacağı ve orman sayılmayacağı, aksi takdirde dağıtım ve tahsis yapılmamış ve tapu oluşmamışsa, öncesi itibarıyla orman sınırı içinde kalması nedeniyle orman olmaya devam edeceğinden bu yönde araştırma yapılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmadığı gibi, davalının davaya konu taşınmaza bitişik olan 222 ada 3 sayılı parsel sayılı taşınmaza uygulanan 192 numaralı zeytincilik parseline ait 24000 m2 yüzölçümlü Mart 1954 tarih ve 12 numaralı tapuya dayandığına, 222 ada 3 parsel sayılı taşınmazın tutanağı da davalı olduğuna göre, her iki dava arasında bağlantı bulunması nedeniyle dava dosyalarının birleştirilerek dayanılan tapu kaydının yöntemince uygulanmamış olması dahi doğru değildir.

O halde; mahkemece, öncelikle komşu 222 ada 3 parsel sayılı taşınmaza ilişkin dava dosyası ile temyize konu dava dosyası bağlantı nedeniyle birleştirildikten sonra, 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan orman kadastrosuna ilişkin orijinal orman kadastro haritasının tamamının onaylı bir örneği ile yörede 1950 yılından sonra 5373 sayılı Kanun hükümlerine göre yapıldığı anlaşılan zeytincilik dağıtımına ilişkin parselasyon harita ve belgeleri getirtilmeli, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi ve bir harita mühendisinden veya olmadığı takdirde bir tapu fen memurundan oluşturulacak bilirkişi kurulu yardımıyla yeniden yapılacak keşifte, orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulama tutanak ve haritalarının düzenlenmesinde kullanılan hava fotoğrafları ve memleket haritalarından yararlanılarak, değişik açı ve uzaklıklardaki en az 6-7 adet orman sınır noktası bulunup röperlenmeli, aynı ya da yakın orman sınır hatlarında, dava konusu edilen parseller varsa, bunların tümü birleşik harita üzerinde gösterilerek bilirkişilerden müşterek imzalı rapor ve kroki alınmalı, ilk orman kadastro harita ve tutanakları ile aplikasyon ve 2/B madde harita ve tutanaklarının uyumsuz olması halinde hava fotoğrafı ve memleket haritası ile desteklenen ve gerçek duruma uygun düşen tutanaklara değer verileceği düşünülmeli, keşifte yerel bilirkişiler vefen ehli eliyle çevre parsellerin dayanakları ile denetlenerek dayanılan 192 numaralı zeytincilik parseline ait 24000 m2 yüzölçümlü Mart 1954 tarih ve 12 numaralı tapu kaydı 3402 sayılı Kanunun 20/c, 21 ve 32/3 maddeleri gereğince sabit sınırdan başlamak suretiyle yöntemince çevresine uygulatılmalı, dayanak tapu kayıtlarının krokisinin uygulanma kabiliyeti var ise kroki çapına itibar edilmeli, yok ise yüzölçümü kadar kapsamı belirlenmeli ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmelidir." denilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, komşu 222 ada 3 sayılı parsel hakkında Hazinenin aynı iddia ile açtığı davanın reddi yolunda verilen kararın, dairece 21.04.2010 gün ve 2136 - 5461 sayılı karar ile onandığı ve çekişmeli 222 ada 2 parsel sayılı taşınmazın (2/B1) rumuzu ile gösterilen kısmının 07.04.1954 tarih ve 32 sıra numaralı zeytincilik tapusunun kapsamında kaldığı, (2/A1,2/A2 ve 2/B2) rumuzları ile gösterilen kısmının 3116 sayılı Kanun kapsamında Devlet Ormanı sayılan yerlerden olduğu, davalı dayanağı tapu kaydının bu kısımları kapsamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 222 ada 2 nolu parselin kadastro tespitinin iptali ile 13.06.2013 tarihli rapor ekindeki krokide 2/A1 (2369,50 m2), 2/A2 (854,74 m2) ve 2/B2 (13857,49 m2) ile gösterilen kısımların orman vasfıyla hazine adına tapuya tesciline, 2/B1 (26000 m2) ile gösterilen kısmın tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından taşınmazın (2/B1) bölümüne yönelik temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1941 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu; daha sonra 07/06/2002 tarihinde ilan edilen aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması ile 6831 sayılı Kanunun 4999 sayılı Kanun ile değişik 9/son maddesi uyarınca yapılıp 28/02/2008 tarihinde ilân edilen fenni hataların düzeltilmesi çalışması vardır

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak çekişmeli taşınmazın (2/B1) bölümünün davalıların dayandığı Nisan 1954 tarih ve 32 numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığı belirlenerek yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 15/04/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5950, Karar No: 2010/9350, Tarih: 26.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5950 E.  ,  2010/9350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde, taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle mülkiyet kamulaştırmasına konu olan pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, davacı idare ve bir kısım davalılardan aşağıda yazılı onama harçlarının ve bir kısım davalılardan temyize başvurma harcının alınmasına, davacı idareden peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7746, Karar No: 2015/2649, Tarih: 05.02.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/7746 E.  ,  2015/2649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılara ait güzellik merkezinde lazer epilasyon yaptırdığını, yanlış uygulamalar nedeniyle vücudunun muhtelif yerlerinde yaralar oluştuğunu, söz konusu lazer ve epilasyon uygulaması yüzünden insan içine çıkamaz ve işlerini yapamaz hale geldiğini, büyük acılar çektiğini ileri sürerek 5.000,00- TL maddi, 10.000,00-TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, 70,00-TL maddi tazminat ile 2.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dava, epilasyon hizmeti verilmesine ilişkin sözleşmeden kaynaklanan tazminat isteğine ilişkin olup, uyuşmazlığın dava hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 4077 Sayılı yasa kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır. 4077 Sayılı yasanın 23. maddesi, bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Taraflar arasındaki uyuşmazlık Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında kaldığına göre davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi görevlidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Bu durumda mahkemece, uyuşmazlığın tüketici mahkemesi sıfatı ile görülmesi gerekirken işin esasına girilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle, temyiz edilen kararın BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle, tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, 05.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/734, Karar No: 2020/2634, Tarih: 17.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2020/734 E.  ,  2020/2634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalının, 2005-2006 yıllarında müvekkiline ait eczanede çalıştığı sırada ... adındaki hasta yakınının eczaneye gelerek glikoz istediğini, davalının yanlışlıkla asit borik verdiğini, hastane laborantının da durumu fark etmeyerek hamile ...'e glikoz yerine asit borik uyguladığı, ...'ün yaşadığı rahatsızlık sebebi ile eşi ... ile birlikte Kuşadası 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/313 esas sayılı dosyası ile açtıkları maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin davada, müvekilinin tazminata mahkum edildiği ve yapılan icra takibi sonucu davacının 22.015,00 TL ödemek zorunda kaldığını beliterek 10.000,00 TL maddi tazminat ile, davacıya ait eczanenin ticari itibarının bu olay sebebi ile doktorlar ve hastane personeli nezdinde sarsılması sebebi ile 20.000,00 TL manevi tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, manevi tazminat istemi yönünden zamanaşımı def'inde bulunmuş, davalının eczane kalfalığı konusunda bilgi birikimi ve eğitimi bulunmadığını, davalının kusuru bulunduğuna şüphe bulunmamakla birlikte kusur oranının ilacı hazırlayıp vermekle sorumlu olan laboranttan daha az olması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının, eczane sahibi mesul müdür olan davacının gözetim ve sorumluluğunda çalıştığı, davalının sorumluluğu bulunmadığı, davacının kendi kusuruna dayanarak davalıdan tazminat talep edemeyeceği, çalışan personel tarafından yanlış ilaç vermesinin manevi zarar doğurmayacağı belirtilerek davanın tümü ile reddine dair verilen karar Dairemizin 2016/31994 esas 2016/26706 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak devam edilen yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak devam edilen yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı TBK m. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda, yukarıda belirtilen hususlar, mahkemece kabul edilen kusur oranları ve hükmedilen toplam tazminat miktarı dikkate alındığında, davacı için daha düşük miktardda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yüksek miktarda manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiştir.

3-Kabule göre de; davalı önceki davada davalı olarak yer almadığına göre iadenin kapsamı, davacının mahkum olup ödediği para, bu paranın kendisi hakkındaki davada verilen hükmün kesinleşmesine kadar işleyecek faizi, önceki davada hükmedilen avukatlık ücreti ve yargılama giderleri toplamından davalının payına düşen kısmıdır. Kendi kusurlu davranışı ile işin icraya düşmesine yol açan davacı, bu ihmali nedeniyle yapılmış olan icra giderlerini ve hükmün kesinleşmesinden sonra geçen sürede işleyecek faizi isteyemez. Çünkü sözü edilen giderlerle davalının eylemi arasında uygun sebep sonuç bağı yoktur. Mahkemece yapılacak iş, icra giderleri ile hükmün kesinleşmesinden sonra işlemiş olan faize ilişkin istek bölümünün hesaplanıp reddine karar vermekten ibarettir. Bu ilkelere aykırı düşüncelerle istemin tümünün hüküm altına alınmış olması doğru görülmemiş kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.02.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6065, Karar No: 2020/2741, Tarih: 01.07.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/6065 E.  ,  2020/2741 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 4. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 08/06/2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 13/09/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 16/10/2014 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 04/11/2014 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek davanın düşürülmesine karar verilmiş ise de;

a) 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan sanığın, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, sanık hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden, inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olduğu,

b) Sanık hakkında 6545 sayılı Kanunun 68. maddesiyle değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, 13/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla mahkûmiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 01.07.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.