muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4770, Karar No: 2019/6559, Tarih: 25.09.2019

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5849, Karar No: 2013/11662, Tarih: 04.06.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/5849 E.  ,  2013/11662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ... sicil numarası ile 1976 yılından itibaren çalıştığının tespitiyle, hatalı tutulan kaydın düzeltilmesine, yararlanamadığı emeklilik ve sosyal güvencelerinin iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının 1976 yılında ... sicil numarası ile çalıştığının tespiti ile, hatalı tutulan kaydın düzeltilmesi ve hatalı kayıt nedeni ile yararlanamadığı hakların ve sosyal güvencelerinin kendisine iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının ... sicil nolu sigorta kayıtlarında "..." olarak geçen baba adının "..." olarak; doğum tarihinin 05/10/1960 olarak düzeltilmesine ve kaydına karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının ... ve ... Kızı, 5.10.1960 ... doğumlu ... (...) olduğu, davacının ... ve ... kızı, ... 1923 (1339) doğumlu, ... erin isminde bir halasının olduğu, dava konusu ... sicil numaralı işe giriş bildirgesinin 1339 ... doğumlu, ... kızı ... ’e ait olduğu, davacının ikiz kardeşi ... işe giriş bildirgesindeki kimlik bilgilerinin doğru ve bildirgenin sigortalı tarafından imza edilmiş olmasına rağmen, davacının kendisine ait olduğunu iddia ettiği işe giriş bildirgesinin parmak izli olduğu, ... sicil numaralı hizmet cetvelindeki çalışmanın 1.4.1976 – 1977/4. D.arasında olduğu görülmüştür.

Uyuşmazlık, ... sicil numarasındaki çalışmaların davacıya ait olduğunun tespiti istemine ilişkindir. O halde iş bu dava; ... ve ... kızı, ... 1923 (1339) doğumlu, ... hak alanını ilgilendirmektedir.

Çalışmanın ve buna bağlı olarak sigortalılığın aidiyetine ilişkin davanın niteliği gereği, kamu düzenini ilgilendirdiği, bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği ortadadır.

Somut olayda; davacının halası ... ve ... kızı, ... 1923 (1339) doğumlu, ... taraf haline getirilmediği, işe giriş bildirgesi üzerinde imza (parmak izi) incelemesi yaptırılmadığı, işyerine ilişkin bordroların getirtilmediği, tanık dinlenilmediği, buna göre çalışmanın aidiyeti ile ilgili araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.

Somut olayda; davacının halası ... ve ... kızı, ... 1923 (1339) doğumlu, ... taraf haline getirilmediği, işe giriş bildirgesi üzerinde imza (parmak izi) incelemesi yaptırılmadığı, işyerine ilişkin bordroların getirtilmediği, tanık dinlenilmediği, buna göre çalışmanın aidiyeti ile ilgili araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.

Mahkemece yapılacak iş; davacıya davayı halası, ... ve ... kızı, v 1923 (1339) doğumlu, ... yöntemince yöneltmesi için önel vermek, bu kişinin göstereceği delilleri toplamak, ondan sonra işe giriş bildirgesi üzerinde imza (parmak izi) incelemesi yaptırarak parmak izinin kime ait olduğunu belirlemek, çalışmanın geçtiği işyeri sahiplerini belirlemek ve işyerine ilişkin bordroları getirterek, ihtilaflı dönemin tamamında kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptamak, saptanan işyeri sahipleri ve bordro tanıklarının bilgilerine başvurmak, bordrolarda adı geçen kişilerin adreslerinin tespit edilememesi veya beyanları ile yetinilmediği takdirde, Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın kime ait olduğu hususunda yöntemince beyanlarını almak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4706, Karar No: 2012/12577, Tarih: 06.12.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/4706 E.  ,  2012/12577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet vermek

HÜKÜM : Değişen suç vasfıyla sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan mahkümiyetine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay CGK'nın 18/09/2012 gün ve 2012/420 Esas, 2012/1771 sayılı Kararı da nazara alınarak 6352 sayılı Yasanın geçici 2. maddesinin sadece karşılıksız yararlanma suçlarını kapsadığı anlaşılmakla 6352 sayılı Yasanın rüşvet suçu yönünden getirdiği düzenlemeler de gözetilerek yapılan incelemede;

Olay tarihinde evinde fuhuş yapıldığı ve gürültü yapmak suretiyle çevreyi rahatsız ettiği ihbar edilen sanık ...'ın evine gelen ekipteki jandarma görevlisi şikayetçi ...'ün, içeriden gelen kadın seslerini fark edince ihbarın doğruluğunu araştırmak maksadıyla evde bulunan kişilerin kimlik kontrolünü yapmak istemesi üzerine sanığın şikayetçiye hitaben "Gelin komutanım, içeriye girin, gereken güzelliği yaparız, içeride yer içeriz, ne gerekirse yapmaya hazırız" dedikten sonra, cebinden tomarla para çıkarıp göstererek "komutanım ne kadar lazımsa alın" dediği, teklifin şikayetçi görevli tarafından kabul edilmeyerek sanık hakkında yasal işlem başlatılması şeklinde gelişen olayda, sanığın eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nın 213/1. maddesi kapsamında bulunduğu, rüşvetin vaat ve teklif edilmesiyle suçun tamamlandığı, neticesi harekete bitişik suç olduğundan teşebbüse elverişli bulunmadığı, önerinin memur tarafından kabul edilmemesinin suçun oluşumuna engel teşkil etmediği, buna karşılık suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 252/1. maddesinin rüşvet vaat veya teklif etmeyi suç olmaktan çıkarmamakla birlikte, rüşvet konusunda anlaşmaya varmayı veya vermeyi suçun tamamlanması için gerekli saydığından önceki yasadan farklı olarak bu suça teşebbüsün olanaklı hale getirildiği anlaşılmakla suçun niteliği ve unsurlarına etkisi bakımından sanık hakkında fuhuş ve gürültü yapmak eylemlerinden dolayı işlem yapılıp yapılmadığı hususu araştırılıp buna ilişkin belgelerin temininden sonra bütün deliller birlikte değerlendirilip somut olaya uygun lehe yasa karşılaştırması da yapılarak sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eylemin görevli memura hakaret suçu olarak kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanığın ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 06/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13418, Karar No: 2011/10092, Tarih: 28.12.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/13418 E.  ,  2011/10092 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık hakkında kurulan beraat hükmü Üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 1.04 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, Üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26586, Karar No: 2015/8682, Tarih: 21.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/26586 E.  ,  2015/8682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 01.05.2000 - 01.09.2006 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacının davalıya ait işyerinde 06.07.2002 – 01.09.2006 tarihleri arasında bildirilen sigortalı çalışmaları düşüldükten sonra hizmet akdiyle çalıştığının tespitine, bu sürelerin sigortalı hizmetinden sayılmasına, fazla talebin reddine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Somut olayda; 1066793 sicil numaralı davalı işyerinin 11.05.2002 tarihinde 506 sayılı Kanun kapsamına alındığı, bu işyerinden davacı adına 06.07.2002 ve 17.10.2003 tarihlerinde işe giriş bildirgelerinin verildiği ve buna bağlı olarak 06.07.2002 – 09.01.2003 ve 17.10.2003 – 01.09.2006 tarihleri arasında (2005 yılının 1. ayında 10 gün, 12. ayında 7 gün, 2006/9 ayında 1 gün olacak şekilde) çalışmaların bildirildiği, davacının 12.01.2005 – 27.05.2006 tarihleri arasında istirahat raporlu olduğu, tanık beyanlarından davacının çalışmasının sabit olduğu anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, davacının 12.01.2005 – 27.05.2006 tarihleri arasındaki raporlu olduğu dönemde uzun vadeli sigorta kolları bakımından sigortalı sayılıp sayılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık, davacının 12.01.2005 – 27.05.2006 tarihleri arasındaki raporlu olduğu dönemde uzun vadeli sigorta kolları bakımından sigortalı sayılıp sayılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı Yasa’nın 2 maddesinde, hizmet akdine dayalı olarak bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılan kimselerin bu yasaya göre sigortalı sayılacağı belirtilmektedir. 506 sayılı Yasa'nın 32. maddesinde sigortalıya, iş kazalarıyla meslek hastalıkları kapsamı dışında kalan hastalıklarda geçici iş göremezlik süresince günlük ödenek verileceği, 37. maddesinde ise hastalık sebebiyle geçici iş göremezliğe uğrayan sigortalılardan geçici iş göremezliğin başladığı tarihten önceki bir yıl içinde en az 120 gün hastalık sigortası primi ödemiş bulunanlara, geçici iş göremezliğin üçüncü gününden başlamak üzere her gün için geçici iş göremezlik ödeneği verileceği bildirilmiştir. Aksi bir sözleşme veya Toplu İş Sözleşmesi ile kararlaştırılmadığı takdirde hastalık süresinde işverenin ücret ödeme yükümlülüğü bulunmamaktadır. Geçici iş göremezlik ödeneğinden prim kesilmeyeceğinden ve bu dönemde işverence ücret ödenmediğinden istirahatli geçen sürenin "primi ödenmiş sigortalı gün" olarak değerlendirilmesine yasaca ve hukukça olanak bulunmadığı açıktır.

Uyuşmazlığın çözümü için "sigortalılık süresi" (çalışma süresi) ile "prime esas gün sayısı" kavramları üzerinde durmak gerekir.

Sosyal Güvenlik Mevzuatımıza 506 sayılı Yasa'nın 108. maddesi ile getirilen sistemde sigortalının ilk sigortalı olduğu tarihten yaşlılık aylığı talebinde bulunduğu tarih, tahsis için başvurmayan sigortalılar için de ölüm tarihi arasındaki süre "sigortalılık süresi" olarak kabul edilmiş, çalışılmayan süre de 506 sayılı Yasa'nın 2. maddesi anlamında olmasa bile sigortalılık süresi olarak kabul edilmiştir.

Kurumun iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının gerektirdiği her türlü yardım ve ödemelerle her çeşit yönetim giderlerini karşılamak üzere 506 sayılı Yasa hükümlerine göre prim tahakkuk ettirebileceği süreye ise "prime esas gün sayısı" denir.

Kurumun iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının gerektirdiği her türlü yardım ve ödemelerle her çeşit yönetim giderlerini karşılamak üzere 506 sayılı Yasa hükümlerine göre prim tahakkuk ettirebileceği süreye ise "prime esas gün sayısı" denir.

506 sayılı Yasa'nın "Kısa vadeli sigorta kollarında nazara alınmayan" süreler başlıklı 104. maddesinde iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık veya analık sigortalarından geçici iş göremezlik ödeneği alan sigortalının iş göremediği sürenin kısa vadeli sigorta kollarından yapılacak sigorta yardımlarına kavuşabilmek için belirli süre (sigortalılık süresi) içinde yasayla saptanan prim ödeme gün sayısı kadar prim ödenmiş olması gerektiğinden bu belirli süre (sigortalılık süresi) nin hesabında nazara alınmayacağı bildirilmiş, 105. maddede ise uzun vadeli sigorta kollarında sigortalılık süresinde nazara alınmayacak süreler yönünden böyle bir düzenleme yapılmamıştır. Hal böyle olunca; Hastalık nedeniyle istirahatli kalınan ücret ödenmeyen, geçici iş göremezlik ödeneği alınan dönemin uzun vadeli sigorta kollarında (malullük, yaşlılık, ölüm) "sigortalılık süresinde" çalışılmış gibi kabul edilerek nazara alınacağı, ancak prime esas gün sayısında nazara alınmayacağının kabulü gerekir.

Nitekim 506 sayılı Yasa'nın 77. maddesinde de bu Kanun gereğince primlerin hesabına esas tutulacak günlük kazancın, sigortalının, bir ay için prime esas tutulan kazancının otuzda biri olduğu, günlük kazancın hesabına esas tutulan ay içindeki bazı günlerde çalışmamış ve çalışmadığı günler için ücret almamış sigortalının günlük kazancının o ay için prime esas tutulan kazancının ücret aldığı gün sayısına bölünerek hesaplanacağı, sigortalıların günlük kazançlarının hesabında esas tutulan gün sayılarının, aynı zamanda, bunların "prim ödenme gün sayılarını" göstereceği bildirilmiştir.

Dava konusu olayda davacıya 12.01.2005 – 27.05.2006 tarihleri arasında prime esas kazanç niteliğinde olmayan 506 sayılı Yasa'nın 89. maddesi gereğince ödenen sosyal yardım niteliğinde olan "geçici iş göremezlik ödeneği" ödenmesi nedeniyle geçici iş göremezlik ödeneğinden prim kesilmeyeceğinden hizmet tespitine karar verilecek süre içinde istirahatlı sürenin nazara alınmaması gerekir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın 12.01.2005 – 27.05.2006 tarihleri arasında hizmet tespitine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3127, Karar No: 2019/668, Tarih: 23.01.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/3127 E.  ,  2019/668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen .../11/2016 tarih ve 2013/465-2016/564 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili ve davalılardan ... vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin

süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalıların müvekkili bankada yönetim kurulu başkanı, üyesi, genel müdür, şube müdürü ve müdür yardımcıları olarak görev yaptıkları dönemde dava dışı şirkete kredi açıp kullandırdığını, kredinin açılış ve kullandırılışının banka usul ve teamüllerine aykırı olduğunu, kredinin teminatlarının yetersiz ve istihbarat raporlarının olumsuz olduğunu, kredinin vadesinde ödenmemesi üzerine davacı banka tarafından başlatılan icra takiplerinden sonuç alınamadığını, davalıların sorumluluklarının banka teftiş kurulu tarafından düzenlenen raporla tespit edildiğini, bu işlemden dolayı müvekkili bankanın zarara uğradığını ileri sürerek, 16.367.684.816.827.-TL’nın temerrüt faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri; ayrı ayrı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davacı bankanın dava dışı firmaya kullandırmış olduğu kredilerden kaynaklanan alacağını faiz ve diğer masraflarla birlikte tahsil ettiği, kullandırılan krediler nedeniyle bir kısım banka personelinin sorumluluğunun kalmadığı, ayrıca banka yönetim kurulu üyeleri hakkında sorumluluk davasının açılabilmesi için gerekli koşulların oluşmadığı, davalıların bankanın aleyhine bilerek ve kasten hareket ederek oluştuğu iddia edilen banka zararının davalılar ile illiyet bağının kurulmasının mümkün olmadığı, kredinin kullandırıldığı tarihte Türkiye'deki ekonomik krizin dava dışı firmanın ödemelerinde güçlük çekmesine neden olduğu, dava dışı firmaya kullandırılan krediler nedeniyle davalıların gerekli teminatları aldığı, davacı bankanın bu teminatlar doğrultusunda alacağın büyük kısmını tahsil ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ve davalılardan ... vekili temyiz etmiştir.