muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/9335, Karar No: 2021/16326, Tarih: 21.12.2021

İşverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kusur oran ve aidiyetine ilişkin iş sağılığı ve güvenliği uzmanlarından rapor alınması gerekmektedir. İşverenin iş sağlığı ve güvenliğine aykırılığı nedeniyle sorumluluğu 818 sayılı BK m. 332 ve 4857 sayılı İş kanununa göre belirleniyordu. İş Kanununun "İşverenlerin ve İşçilerin Yükümlülükleri" kenar başlıklı 77/1. fıkrasına göre, "İşverenler iş yerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler.” Maddelerin uygulanması amacı ile «İş Sağlığı ve Güvenliği Tüzükleri» çıkarılmış ve iş sağlığı ve güvenliği önlemleri tek tek somut biçimde sayılmıştır.

4857 SK 77. ve devamı maddeleri 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 37. maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu ile işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümlülüğünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir. Yeni kanun, hangi önlemlerin alınacağını tek tek saymak yerine işverene genel çerçeve çizen ve hareket alanı tanıyan genel ilkeler getirmiştir. İşverenin genel yükümlülükleri, önlem alma, önlemlerin işlerliğini denetleme ve önlemleri yeniliklere uyarlama yükümlülüğüdür.

Yargıtay uygulamasına göre, mevzuatta belirtilmemiş olsa bile işveren, teknolojik ve bilimsel gelişmelerin gerekli kıldığı iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması amacıyla gerekli olanı yapmak ve gereken koşulları sağlamak, araçları eksiksiz bir şekilde temin etmekle yükümlüdür. Aynı yaklaşım 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununda da benimsenerek 4. maddede işverenin genel yükümlülükleri, 5. maddede risklerden korunma ilkeleri sayılmıştır.

Bir olayın kanuni anlamda meslek hastalığı sayılabilmesi için tek başına hastalığın ya da bedensel veya ruhsal engellik halinin varlığı yeterli değildir. Meydana gelen hastalığın görülen işle uygun illiyet bağı içinde bulunması gerekir. İlliyet bağı sorumluluğun temel öğesidir. Eğer işçinin çalıştığı işte çalışmaması hâlinde hastalığa yakalanmayacağı söylenebiliyorsa bu durumda meslek hastalığı ile yürütülen iş arasında uygun illiyet bağının bulunduğu kabul edilmelidir (M. Çenberci, Sosyal Sigortalar Kanunu Şerhi, ... 1985, s. 125). Başka bir söyleyişle sigortalı hastalığa, gördüğü işin özellik ve niteliği veya işin yürütüm şartları dolayısıyla tutulmuş ise uygun illiyet bağı mevcuttur.

Sorumluluğun belirlenmesinde fiille sonuç arasında bulunması gereken uygun illiyet bağı kurulamaz ya da kesilir ise borçlu sonuçtan sorumlu tutulamaz. İlliyet bağını kesen sebepler başlıca üç tanedir: Mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve üçüncü kişinin kusuru. Kaçınılmazlık da uygun illiyet bağını kesen sebeplerden en önemli olup mücbir sebebin bir unsurudur. 5510 sayılı Kanun 21/1. maddesinde işverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır hükmü vardır. Meslek hastalığının meydana gelmesinde işverenin sorumluluğu kapsamında, dış etkenler, kötü rastlantılar, teknik arıza, beklenmeyen hal sorumluluğa etkilidir.

Kaçınılmazlık kanunda tanımlanmamış ancak Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği m. 45/3’de düzenlenmiştir. Yönetmeliğe göre, “İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır. Kaçınılmazlık, olayın meydana geldiği tarihte geçerli bilimsel ve teknik kurallar gereğince alınacak tüm önlemlere rağmen, iş kazası veya meslek hastalığının meydana gelmesi durumudur. İşveren alınması gerekli herhangi bir önlemi almamış ise olayın kaçınılmazlığından söz edilemez.”

Kaçınılmazlığın genel bir tanımı yapılacak olursa denilebilir ki kaçınılmazlık, önüne geçmenin imkânsız olduğu veya ne kadar özen gösterirse göstersin, hangi tedbir alınırsa alınsın oluşması engellenemeyen bir durumu ifade eder. İşverenin mevzuatta yer almasa bile, iş sağlığı ve güvenliği yönünden aklın, bilimin, tekniğin gerekli gördüğü her türlü önlemi almak zorunda olduğu Yargıtayın yerleşik içtihatlarındandır. Alınması gereken her türlü tedbir objektif olarak işverenden beklenen makul tedbirler olmalıdır. Hastalığın ortaya çıkmasında kaçınılmazlığın varlığı halinde işveren ve üçüncü kişiler, belirlenen kaçınılmazlık oranında sorumluluktan kurtulacaktır.

Önemle belirtilmelidir ki iş kazalarında işverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlığın etkisinin bulunup bulunmadığını irdelemek daha belirgin iken meslek hastalığı için durum daha farklıdır. Çünkü meslek hastalığı, iş kazasında olduğu gibi aniden veya çok kısa bir zaman içerisinde ortaya çıkmamakta, işin niteliğinden dolayı sürekli tekrarlanan bir sebeple veya yürütüm şartları yüzünden yavaş yavaş meydana gelmektedir. Sigortalı uzun süre aynı işi yapmakta, aynı şekilde çalışmakta, işin yürütümü ve niteliği nedeniyle belirli bir zaman sonra yaptığı işten etkilenmekte ve meslek hastalığına tutulmaktadır. Bazen aynı işyerinde çalışan ve aynı işi yapan sigortalıların birinde veya bir kısmında meslek hastalığı görülürken diğer kısmında hastalık belirtileri ortaya çıkmamakta işin niteliği ve yürütümü herkesi farklı etkilemektedir. Bu nedenle meslek hastalığının meydana gelmesinde tüm kusurun işverene ait olduğunu kabul etmek çoğu zaman hakkaniyete uygun düşmeyecek bir kısım etkenin kaçınılmazlık sonucu meydana geldiğinin kabulü gerekecektir. Sonuç itibariyle sigortalıda meslek hastalığının ortaya çıkması hâlinde işverenin mevzuatta belirtilen yükümlülüklerini yerine getirip getirmediğinin, gerekli özeni gösterip göstermediğinin ve kaçınılmazlığın etkisinin titizlikle araştırılarak ortaya konulması gerekmektedir.

İşverenin kusur oranı belirlenirken işyerindeki tüm çalışma dönemi ve işyeri ortamındaki etkenlerin gözetilmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Ayrıca, uygulamada 32 yıl formülü olarak adlandırılan ve yer altı kömür madeni işyerlerindeki toz oranının mevcut teknolojik olanaklarla belirli bir oranın altına indirilmesinin mümkün olmadığı ve yer altı çalışma koşulları tümüyle kontrol altına alınamayacağı için, 32 yıllık bir çalışma süresi sonunda meslek hastalığı üzerinde belirli orandan kaçınılmazlığın etkili olacağı kabulünden hareket eden yaklaşımın, yer altı kömür madeni işyeri dışındaki çalışmalardan kaynaklanan meslek hastalıklarına ilişkin kusur incelemesinde esas alınma olanağı bulunmamaktadır. Aksine yaklaşım, her tür meslek hastalığının oluşumunda belirli oranda kaçınılmazlığın etkili olacağı kabulüne yol açacaktır. Böylesi bir yaklaşımın ise, gelişen bilimsel ve teknolojik olanaklar ile sosyal güvenliğin yöneldiği amaçla bağdaştırılma olanağı bulunmamaktadır.

Somut olaya dönülecek olursa, müteveffa sigortalı magnezit tuğla üretimi yapılan işyerinde önce bahçıvan daha sonraki yıllarda ise defolu tuğla seçimi ile kırma-öğütme ünitelerinde imalat işçisi olarak çalışmış olup, çalıştığı ortamda duman ve tozlara maruz kalmasından dolayı mesleki akciğer hastalığına yakalanması biçiminde gelişen olayın, işverene kusur verilmesi yanında, kömür ve maden işçileri için uygulanan “32 yıl formülü”nün, burada uygulama yeri ve etkisinin bulunmadığı gözetilmeksizin düzenlenen hatalı rapor esas alınarak karar verilmesi isabetli bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar doğrultusunda somut olayda hükme esas alınan kusur raporunun atalı olduğu gözetilerek, rücu dava dosyasındaki kusur raporu da dosya kapsamını getiritilip, 32 yıl formulünün dikkate alınamayacağı gözetilerek, davalı işyerinde sigortalının yaptığı işin özellikleri, yakalandığı meslek hastalığına yol açan etkenler, hastalığın önlenebilmesi için alınması gereken önlemler ile bunların gerçekleştirilme ve önlemlere uyum durumları göz önünde bulundurularak ve ayrıca kaçınılmazlığın da somut olayda etkisinin olup olmadığı irdelenip değerlendirilmek üzere alanında uzman göğüs hastalıkları hekim bilirkişi ve A belgeli iş güvenliği uzmanlarından oluşturulacak heyetten ; yargısal denetime elverişli, ayrıntılı irdeleme içeren rapor alınıp; dosyadaki deliller ışığında yapılacak değerlendirmeyle usuli kazanılmış haklar da göz önünde bulundurularak sonuca varmaktır.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacılar ... ile ... ve davalı ... Selçuklu Krom Magnezit Tuğla San. A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin, ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/2 maddesi gereği BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 21/12/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1252, Karar No: 2018/5624, Tarih: 31.05.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/1252 E.  ,  2018/5624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı vekilinin mahkeme kararını temyizi üzerine, mahkemece 01/11/2016 tarih ve 2014/699 E. - 2014/1314 K. sayılı ek kararla, temyiz başvurusu süresinde olmadığından reddine karar verilmiştir.

Borçlu hakkında genel haciz yolu ile başlatılan ilamsız takipte alacaklının, borçlu tarafından yapılan itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu; mahkemece, borçlu vekilinin yokluğunda, alacaklı vekilinin yüzüne karşı verilen 18.12.2014 tarihli kısa kararda, itirazın kaldırılması istemi kabul edilerek, borçlu aleyhine itiraza konu alacağın %20'si oranında tazminata hükmedildiği, taraflara tebliğ edilen gerekçeli kararda ise, “davacının davasının reddine” ve “koşulları oluşmadığından davacı aleyhine tazminat takdirine yer olmadığına” karar verilmiştir.

Kural olarak, kısa kararda bulunmayan hükümler yönünden temyiz süresi gerekçeli kararın tebliği ile başlar.

Alacaklı vekili, kısa karardan farklı olarak oluşturulan gerekçeli kararı, 19/10/2016 tarihinde gerekçeli kararın tebliğiyle öğrendiğinden, temyiz süresinin karar tebliğ tarihinden itibaren başladığının kabulü gerekir. Bu durumda, temyizin 10 günlük süre içerisinde (31/10/2016 tarihinde) yapıldığı görüldüğünden (son gün hafta tatili olan cumartesi gününe denk gelmektedir), alacaklı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Konya 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 01/11/2016 tarih ve 2014/699 E. - 2014/1314 K. sayılı ek kararının oy birliğiyle kaldırılmasına karar verilerek, asıl karara yönelik temyiz talebinin incelenmesine geçildi:

HMK'nun 294/3. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Anılan Kanun'un 297/2. maddesine göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Diğer taraftan, HMK'nun 298/2. maddesinde de; gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların

Diğer taraftan, HMK'nun 298/2. maddesinde de; gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların

alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141.maddesi ile HMK.'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda mahkemece kısa kararda itirazın kaldırılması talebinin kabulü ile birlikte borçlu aleyhine tazminata karar verildiği halde, gerekçeli kararda davanın reddine karar verilerek, alacaklı aleyhine tazminat takdirine yer olmadığına hükmedilmiş; bu suretle, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşmuştur.

Bu durumda, mahkemece HMK'nun 298/2. maddesine uygun olarak karar verilmek üzere usul ve yasaya aykırı hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/40217, Karar No: 2015/34948, Tarih: 01.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/40217 E.  ,  2015/34948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ...nin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, her yıl yenilenen protokol kapsamında, sigortalı hastaların ilaç ihtiyaçlarını karşıladığını, davalı kurum tarafından gönderilen 21.05.2012 Tarih 9.327.150 sayılı yazı ile 2009 yılı ...Protokolü’nün 6.3.3, 6.3.12, 6.3.24 maddeleri uyarınca toplam 19.139,30 TL cezai şart ve bir yıl süre ile fesih işleminin uygulandığının bildirildiğini, işleme dayanak olarak, ilaç temin etmek için aracı kullanmak suretiyle ...i’nden gelen “böbrek transplantasyon” hastalarına ait reçeteleri eczanesine yönlendirmesinin gösterildiğini, oysa dört ay içinde söz konusu hastaneye ait yalnızca on sekiz adet reçetenin eczanesi tarafından karşılandığını, bu rakamın hastanenin yazdığı toplam reçete sayısı karşısında çok cüz’i bir rakam olduğunu, iddia edildiği gibi bir yönlendirme olmadığını ileri sürerek davalı kurumun bir yıl süreli fesih işlemi ile 19.139,30 TL tutarındaki cezai şart işleminin iptaline karar verilmesini istemiş, 17.09.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile davalı tarafından anılan Protokol’ün 4.3.6 maddesi gereğince de haklarında 15.366,26 TL cezai şart uygulandığını, uygulanan cezai şartın haksız olduğunu ileri sürerek, söz konusu cezai şart işleminin de iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile Sözleşmenin 4,3,6, hükmü uyarınca 15.366,26 TL kurum zararının tahsiline ilişkin işlem ile sözleşmenin 6,3,12 hükmü uyarınca 183,30 TL sözleşmenin 5,1,2 hükmü uyarınca 250,00 TL cezai şart tahsiline ilişkin işlemler yönünden talebin reddine, davalı kurumun 18.889,30 TL cezai şart uygulanması ile bir yıl süreli fesih işlemi uygulamasına ilişkin işlemin iptaline yönelik talebin kabulüne, davalının bu işlemlerinin iptaline, taraflar arasındaki muarazanın bu şekilde halline karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalının temyiz itirazlarının incelenmesinde; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalının temyiz itirazlarının incelenmesinde; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

3-Davacı, davalı kurum tarafından 21.05.2012 Tarih 9.327.150 sayılı yazı ile 2009 yılı ... .’nün 6.3.3., 6.3.12, 6.3.24 ve ıslahen 4.3.6 maddeleri uyarınca verilen cezai şart ve fesih işleminin iptali istemi ile eldeki davayı açmış, davalı, davacının sözleşme hükümlerine uygun davranmadığını, eczanesinden ilaç alınması konusunda yönlendirmede bulunduğunu, bu durumun, davacı eczane tarafından kuruma fatura edilen reçetelerin incelenmesi sonucunda anlaşıldığını savunarak davanın reddini karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, protokolün 6.3.24 maddesi kapsamında uygulanan bir yıl süreli fesih işlemi yönünden ; eczanelerin en çok davalı kurumla iş yapmalarından dolayı davacı için ağır mali sonuçlar doğuracağı gerekçesi ile Türk Borçlar Kanunu’nun 25.maddesi uyarınca davalı tarafından protokolün 6.3.24 maddesi uyarınca tesis edilen bir yıl süreli fesih işleminin iptaline karar verilmiş ise de; somut uyuşmazlıkta Türk Borçlar Kanunu’nun 25. maddesi hükmü uygulama alanı bulmaz. Hal böyle olunca, davanın, davalı kurum tarafından davacı aleyhine 2009 yılı Eczane Protokolü’nün 6.3.24 maddesi uyarınca uygulanan 1 yıl süreli fesih işlemi yönünden de reddine karar verilmesi gerekirken, fesih işlemi uygulanmasına ilişkin işlemin iptaline karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan (1) nolu bent gereğince davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bent gereğince, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (3) nolu bent gereğince temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde davacıya iadesine, 01/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3376, Karar No: 2021/7981, Tarih: 30.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/3376 E.  ,  2021/7981 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/05/2017 tarihli ve 2017/374 esas, 2017/297 sayılı kararı ile 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü ...'ün, cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına yönelik talebin, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 3/2. maddesine göre denetimli serbestlik tedbirinden en fazla altı ay yararlanılabileceği ve hükümlünün koşullu salıverilme tarihine altı aydan fazla süre kaldığından bahisle reddine dair ...İnfaz Hâkimliğinin 05/11/2018 tarihli ve 2018/3556 esas, 2018/3436 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin ...1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/11/2018 tarihli ve 2018/1927 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlünün ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/05/2017 tarihli kararı ile silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına mahkûm edildiği, anılan cezanın infazı kapsamında ceza infaz kurumuna 13/09/2017 tarihinde girdiği, koşullu salıverilme tarihinin 04/11/2019 olarak hesap edildiği ve hükümlü hakkında ...3 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nün 05/04/2018 tarihli ve 2018/1085 sayılı kararı ile terör örgütünden ayrılması konusunda samimiyetin tasdiki kararı verildiğinin anlaşıldığı,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesinde yer alan "(1) Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla; a) Açık ceza infaz kurumunda cezasının son altı ayını kesintisiz olarak geçiren, b) Çocuk eğitimevinde toplam cezasının beşte birini tamamlayan, koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hükümlü hakkında hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, infaz hâkimi tarafından karar verilebilir. (2) Açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen iyi hâlli hükümlüler, açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşmasından itibaren en az altı aylık sürenin geçmiş olması durumunda,diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler....",

6291 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 3/1-2. maddesinde yer alan "(1) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla koşullu salıverilmelerine bir yıldan az süre kalan; a) Açık ceza infaz kurumunda bulunan, b) Kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşıyan, iyi hâlli hükümlülerin talepleri hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilebilir. (2) Koşullu salıverilmelerine bir yıl kala açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkını kazanan hükümlüler, bu infaz usulünden en fazla altı ay süreyle yararlanırlar.",

6655 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile değişik 6411 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 4. maddesinde yer alan "(1) Bu Kanunun 105/A maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ve ikinci fıkrasında belirtilen altı aylık süre şartı ile birinci fıkrasının (b) bendinde belirtilen cezanın belirli bir süre infaz edilmesine ilişkin şart 31/12/2020 tarihine kadar uygulanmaz" ve Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 6/2-ç maddesinde yer alan "Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması şartı aranır." şeklindeki düzenlemeler ile,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 29/04/2019 tarihli ve 2018/2600 esas, 2019/2378 karar sayılı ilâmında yer alan "...koşullu salıverilmesine bir yıldan az süre kala kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkı kazanan hükümlünün denetimli serbestlikten yararlanmayı istediği..tarihinden..koşullu salıverilme tarihi olan..tarihine kadar olan cezasının 5275 sayılı..Kanunun 105/A ve geçici 3/2. Maddesi uyarınca denetimli serbestlikten en fazla altı ay yararlanabileceğinden bahisle.. İnfaz Hakimliğinin.. Kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin.. Ağır Ceza Mahkemesinin ...KANUN YARARINA BOZULMASINA..." açıklamalar bir bütün halinde değerlendirildiğinde,