muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2002/6332, Karar No: 2002/7240, Tarih: -

11. Ceza Dairesi 2002/6332 E., 2002/7240 K.

**11. Ceza Dairesi 2002/6332 E., 2002/7240 K.**

**- 2863 SAYILI YASAYA AYKIRILIK

- HABER VERME ZORUNLULUĞU

- TASNİF VE TESCİLE TABİ ETNOGRAFİK KÜLTÜR VARLIĞI**- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 67 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 70 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 24 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 4 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 5 ]

**"İçtihat Metni"**

2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununa muhalefet suçundan sanık Abdullah'ın yapılan yargılanması sonunda: 2863 sayılı kanunun 67, TCK.nun 59, 81, 72 ve 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri gereğince 715.000.000.-lira ağır para cezasıyla mahkumiyetine dair (Elmalı Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 1.5.2001 gün ve 2000/28 Esas, 2001/90 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığının onama isteyen 7.5.2002 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:

1- Sanığın evinde bulundurduğu Molla tarafından kaleme alınan kitabın hangi yönü ile 2863 sayılı Kanun kapsamında tasnif ve tescile tabi etnoğrafik kültür varlığı olduğu bilirkişi kurulundan ek rapor alınmak suretiyle belirlenmeden, sadece kitabın eskiliğinden hareketle düzenlenen rapor yeterli görülerek eksik soruşturmayla yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre; 2863 sayılı Yasanın 4. maddesinde "haber verme zorunluluğu" başlığı altında taşınır ve taşınmaz kültür varlığı bulunduğunu bilenlerin veya yeni haberdar olan malik ve zilyetlerin en geç üç gün içinde bu durumu ilgili mercilere bildirmeye mecbur oldukları belirtilmiş, buna aykırı hareket edenlerin ceza yaptırımı 67. maddede yer almıştır. Görüldüğü üzere 4. madde kültür varlığını yasa dışı yollarla elde ederek elinde bulunduranlarla ilgili olmayıp kültür varlığının bulunması, bilinmesi veya yeni haberdar olunması hallerini kapsamaktadır. Bu nedenle fiil, 2863 sayılı Yasanın 5. maddesine göre devlet malı sayılan korunması gerekli taşınır kültür varlığını 24. maddeye aykırı olarak elinde bulundurmak olup, ceza yaptırımı 70. maddede yer almaktadır. Bu hususlar dikkate alınarak sanığın 24. madde yollamasıyla 70. madde uyarınca cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 23.9.2002 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1246, Karar No: 2018/3865, Tarih: 02.07.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/1246 E.  ,  2018/3865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 13.11.2015 gün ve 2014/11192 Esas, 2015/7290 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl davada davalı-birleşen davada davacı ... İnş. San. Taah. Tic. A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl dosyada (2005/42 E.) davacı vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra Ankara 28. İcra Müdürlüğünün 2004/1324 sayılı dosyasından düzenlenen sıra cetvelinde müvekkili ile garameye dâhil edilen davalının alacağının muvazaaya dayandığını, davalının.... Asliye Ticaret Mahkemesinin 2003/716 E. sayılı dosyasındaki savunmasında bu alacağın inşaat sözleşmesinden kaynaklı hakediş alacağı olduğunu bildirdiğini, davalının başkasına ait arsa üzerine ruhsatsız inşaata başladığını ve gerçeğe aykırı, fahiş tutarlar içeren hakedişler düzenlediğini, hakediş tarihinde taşınmazın borçluya ait olmadığını, ihale alıcısının yaptırdığı muayene üzerine yapının güvensiz olduğu ve yıkılması gerektiğinin anlaşıldığını, ihtar olmaksızın temerrüt faizi ve %64 oranında fahiş faiz talep edildiğini ileri sürerek, sıra cetvelinde davalıya isabet eden payların iptali ile toplam 90.834,78 TL nin müvekkilinin alacaklı olduğu dosyaya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin borçludan kapalı zarf usulü ile ihale aldığını, keşif bedelinin 8.106.751 TL olduğunu, arsa malikinin inşaat sözleşmesine taraf olmasının asli bir unsur olmadığını, ruhsatın 09.02.2002 günü alındığını, binanın sağlamlığının sıra cetveline itiraz konusu edilemeyeceğini, davacının onaylanmış hakedişlere itiraz edemeyeceğini, iddialarını ihalenin feshi davasında ileri sürmesi gerektiğini, temerrüdün oluştuğunu ve faiz talebinin yasal olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen dosya (2007/12 E.) davacısı vekili, davalı alacağının muvazaalı olduğunu, faiz oranlarının hatalı uygulandığını ileri sürerek sıra cetvelinde davalıya isabet eden paranın, müvekkilinin alacaklı olduğu dosyalar arasında paylaştırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının ilk sıra cetveline bu yönlerden itiraz etmediğini, aynı şekilde düzenlenen yeni sıra cetveline de itiraz hakkını kullanamayacağını, alacaklarının deliller çerçevesinde ispatlanabileceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen dosya (2007/345 E.) davacısı vekili, yeni sıra cetvelinin yasaya aykırı olduğunu, davalının ihtiyati haczinin 96.500,00 TL için verildiğini, sıra cetvelinde hesaplamada 234.669,30 TL’nin dikkate alınmasının yasaya aykırı olduğunu, ihtiyati haczin kesin hacze iştirakinde de yasaya aykırı davranıldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen dosya (2007/345 E.) davacısı vekili, yeni sıra cetvelinin yasaya aykırı olduğunu, davalının ihtiyati haczinin 96.500,00 TL için verildiğini, sıra cetvelinde hesaplamada 234.669,30 TL’nin dikkate alınmasının yasaya aykırı olduğunu, ihtiyati haczin kesin hacze iştirakinde de yasaya aykırı davranıldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, satışa kadar işleyen faizin hesaplamada dikkate alınmasının doğru olduğunu, davacının ilk sıra cetveline bu yönlerden itiraz etmediğini, aynı şekilde düzenlenen yeni sıra cetveline de itiraz hakkını kullanamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, birleşen ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/12 E. sayılı dosyasında açılan davanın reddine, birleşen ...Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/345 E. sayılı dosyasında açılan davanın kabulüne, birleşen ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/9 E. sayılı dosyasında açılan davanın kabulüne dair verilen kararlar, birleşen 2007/9 E. sayılı dosyada davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 13.11.2015 tarih ve 2014/11192 E., 2015/7290 K. sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir.

Asıl davada davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 14,00 TL harç ve takdiren 315,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 02.07.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15895, Karar No: 2012/22586, Tarih: 10.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/15895 E.  ,  2012/22586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya muhtelif tarihlerde borç para verdiğini, davalının aldığı borçlara karşılık kendi el yazısı bulunan 2.12.2004 tarihli kartviziti imzalayıp verdiğini, davalının ödeme yapmadığını, alacağının tahsili için başlattığı icra takibine davalının haksız itirazı üzerine takibin durduğunu, itirazın iptali ile takibin devamına, %40 dan aşağı olmamak üzere İcra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, karvizitte yazılı olan işyerinde çalıştığını, verilen borç paranın dava dışı işyeri sahibine verildiğini ve kartviziti çalışan olarak imzaladığını, hesap cetvelindeki el yazılarının tarafına ait olmadığını, davacıdan kendi adına borç almadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya karz ilişkisine dayalı para verdiğini geri ödenmediğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Davacı davalının kendisine olan borcunu kartvizit arkasına yazarak imzaladığını iddia etmiş, davalı ise kartvizit arkasındaki imzanın kendisine ait olmakla beraber kartvizitte yazılı olan paranın davacı tarafından çalıştığı işyeri sahibine verildiğini işyeri çalışanı olarak imzaladığını, davacıdan borç para almadığını savunmuştur.

Davalının bu savunması gerekçeli inkar olup davacı karz ilişkisini yasal delillerle kanıtlamak zorundadır. Davacının

delil olarak dayandığı 2.12.2004 tarihli kartvizitte davacının borç verdiği anlaşılamamakla beraber davalı kartvizitteki imzayı kabul ettiğinden bu belge yazılı delil başlangıcı niteliğine dönüşmüştür. Davacı buna dayanarak, davaya konu alacağının dayanağını oluşturan ve davalı tarafından reddedilmiş bulunan, ödünç para vermeye ilişkin temel hukuki ilişkiyi ve o ilişkiye dayalı bir alacağının var olduğunu tanık dahil her türlü delil ile kanıtlama hakkına sahiptir. Mahkemece değinilen bu yön gözetilerek davacıdan tanık dahil tüm delilleri sorulup alınmalı ve hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Mahkemenin bahsedilen bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 173.75 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 10.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9031, Karar No: 2014/11351, Tarih: 24.11.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/9031 E.  ,  2014/11351 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/238449

MAHKEMESİ : Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2011

NUMARASI : 2011/108 Esas, 2011/353 Karar

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin aşamalardaki beyanında başka suçtan karakola getirilen sanığı koridorda işlemlerinin yapılmasını beklerken ayak ayak üstüne atması nedeniyle uyarması üzerine kendisine tekme atarak hakaret ettiğini ileri sürmesi, sanığın da savunmalarında mağdurun ve diğer polislerin kendine hakaret ettiğini ve dövdüklerini ifade etmesi ve bu iddiaların da alınan adli raporlarla doğrulanması karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından; hakaret ve kasten yaralama suçlarından tefrik kararı verilen müşteki İ.. E.. hakkında kamu davası açılıp açılmadığı araştırılarak, derdest dava olması halinde dava konusu eylemler arasında irtibat bulunması nedeniyle davaların birleştirilmesi, kesinleşmiş olması halinde ise onaylı karar suretinin dosyaya eklenmesi, 27/12/2010 tarihli tutanakta adı geçen polis memurlarının usulen çağrılarak tanık olarak dinlenmesi, bundan sonra hasıl olacak sonuca göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, sanığın savunması esas alınıp neden diğer delillere itibar edilmediği de açıklanmadan eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Hakaret suçundan temel cezanın doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi gereğince tayini yerine aynı Kanunun 125/1. maddesi ile belirlenip daha sonra artırılması,

Hakaret suçunun karşılıklı işlendiğinden bahisle ceza tayin edilmeden doğrudan TCK'nın 129/1 ve CMK'nın 223/4-c maddeleri gereğince "ceza verilmesine yer olmadığına" yerine "ceza vermekten vazgeçilmesi" şeklinde karar verilmesi,

TCK'nın 129/3. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi, suç ve suçluluğu ortadan kaldırmayacağından, CMK'nın 328. maddesi uyarınca sanığın sebebiyet verdiği yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2500, Karar No: 2014/6578, Tarih: 03.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2500 E.  ,  2014/6578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/10/2012 gün ve 2011/434-2012/218 sayılı kararı onayan Daire’nin 04/11/2013 gün ve 2013/1773-2013/19580 sayılı kararı aleyhinde vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 25. sınıf hizmetler yönünden ''W'' ibareli markanın tescili istemiyle davalı nezdinde yaptığı başvurunun, KHK'nın 7/1(a) ve 5. maddeleri uyarınca reddedildiğini, bu ibarenin dünyanın birçok ülkesinde müvekkili adına kayıtlı olduğunu, ayırt edici nitelik taşıdığını ileri sürerek, YİDK'nın 2011-M-3919 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kararın usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, tek bir harften oluşan markaların kural olarak ayırt edicilikten yoksun oldukları, ayırt ediciliği bulunmayan bu gibi işaretlerin 556 sayılı KHK'nın 7/2. maddesi uyarınca kullanım sonucu ayırt edicilik kazandırılmaları halinde tescil engelinin ortadan kalkacağı, bunun için başvuru konusu ''w'' harfinin tescil kapsamındaki mallar yönünden 29.03.2010 tarihli marka başvurusu tarihinden önce çeşitli tanıtım yöntemleri sonucu, belirli bir ticari işletmeye ait marka imajının oluşturulması yani somut ayırtedicilik kazandırılmasının gerektiği, davacının dosyaya sunduğu delillerin, tescil talebine konu markanın otel hizmetleri ve otelde verilen eğlence, güzellik salonu, toplantı düzenleme gibi konularda tanıttığı, hiçbir şekilde 25.sınıf mallar yönünden tanıtıldığına, üretildiğine veya satıldığına ilişkin delil olmadıkları, dolayısıyla kullanım sonucu ayırt edicilik kazandırma iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 04/11/2013 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 03/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4326, Karar No: 2012/8580, Tarih: 14.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/4326 E.  ,  2012/8580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Tüm sanıklar hakkında; 765 sayılı TCK.nun 342/1. maddesine göre( 2 yıl HC)

I-Belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdirinin mahkemeye ait olduğu gözönüne alınıp, sahte olduğu iddia edilen çek asıllarının duruşmaya getirtilip incelenmek suretiyle, özellikleri tutanağa geçirilerek, yasal unsurları taşıyıp taşımadığı ve iğfal kabiliyetinin bulunup bulunmadığı yöntemince araştırılıp tartışılmadan dosyada mevcut onaysız fotokopilere dayanılarak yazılı şekilde sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi,

II-Her üç sanığın da suça konu çekleri arka yüzlerinde bulunan cirolar ile uyumlu olarak 3. kişilerden aldıklarını beyan ettiklerinin ve yargılama sırasında da cirantalar ..., ..., ...'ın gerçek kişiler olduklarının tespit edilmesi karşısında; adı geçen cirantaların resmi kurum ve mercilerden de adresleri araştırılmak suretiyle duruşmaya gelmelerinin sağlanması aksi halde suç tarihinden önce resmi kurum ve merciilerde bulunan yazı ve imza örneklerinin toplanarak çeklerin arka yüzlerindeki ciro yazı ve imzaları ile karşılaştırılması ve çeklerdeki sahteciliğin hangi ciranta aşamasında yapıldığının tespiti amacıyla üç çek üzerindeki ortak yazı ve rakamların incelenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13993, Karar No: 2014/14864, Tarih: 24.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/13993 E.  ,  2014/14864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2008/500-2013/265

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının davalıya ait işyerinde 01/04/2002-15/04/2003 tarihleri arasında geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen hizmetlerin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri Belediye olup bir kamu kuruluşudur. Bu nedenle, davalı işyerinde resmi kayıtlara dayanılması ve ücretlerin yazılı belge ile ödenmesi esastır. Kuruma bildirilmeyen dönemlerdeki ücret belgeleri ve bu dönemde davacıya ücret ödenip ödenmediği, ödeme yapılmışsa kim tarafından ödendiğinin araştırılması gerekir.

Davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri Belediye olup bir kamu kuruluşudur. Bu nedenle, davalı işyerinde resmi kayıtlara dayanılması ve ücretlerin yazılı belge ile ödenmesi esastır. Kuruma bildirilmeyen dönemlerdeki ücret belgeleri ve bu dönemde davacıya ücret ödenip ödenmediği, ödeme yapılmışsa kim tarafından ödendiğinin araştırılması gerekir.

Yapılacak iş, işyeri kamu kurumu olup çalışmaların kayıt altında olacağı dikkate alınarak, davacının çalışmalarıyla ilgili bilgi ve belgeleri istemek, uyuşmazlık konusu dönemde görev yapan müdür, müdür yardımcısı, şef, memur ve hizmetli gibi görevlilerin beyanlarına başvurmak, yapılan ücret ödemeleriyle ilgili belgeler ile Kurum müfettişliğince düzenlenen 21/11/2005 tarihli raporu istemek ve davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13341, Karar No: 2024/11402, Tarih: 20.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13341 E.  ,  2024/11402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/89 E., 2023/1282 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/33 E., 2021/403 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığından dolayı maddi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin eşi ...'nün davalı işverene ait işyerinde çalışmakta iken meslek hastalığına yakalanarak malul kaldığını ve hastalığın ilerlemesi sonucu 28.06.2017 tarihinde vefat ettiğini, meslek hastalığı nedeni ile murisin Zonguldak 2. İş Mahkemesinin 2014/552 Esas sayılı dosyası ile açtığı maddi ve manevi tazminat davası neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verildiğini, kararın istinaf incelemesinden geçerek kesinleştiğini, müvekkilinin, eşinin meslek hastalığından ölümü nedeni ile desteğini yitirdiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1,00 TL maddi tazminatın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davada zamanaşımı olduğunu ve davanın mükerrer olarak açıldığını, müteveffanın başka işyerlerinde de çalışmalarının olduğunu, ölümün başka iş yerlerindeki kötü çalışma koşullarından doğduğunu, müvekkili Kurumun gerekli önlemleri aldığını, bu bakımdan müvekkili Kurumun kusuru bulunmadığını, ölümün meslek hastalığı sonucu olmadığını, davacıların destekten yoksun kaldıkları iddiasının varit olmadığını, istenen tazminat miktarının çok fazla olduğunu belirtilerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI