muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/28999, Karar No: 2013/25284, Tarih: 12.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/28999 E.  ,  2013/25284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farlılıkları da elimine edebilecek şekilde 1.00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada 286 Promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, atılı suçtan mahkümiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2242, Karar No: 2011/13608, Tarih: 02.11.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/2242 E.  ,  2011/13608 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, Genel Kredi Sözleşmesinin kefili olan davalının alacağın tahsili amacıyla yapılan takibe itiraz ettiğini belirterek, itirazın iptaline, takibin devamına, davalının %40 tazminata mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmedeki imzanın müvekkiline ait olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, sözleşmedeki imzaya yapılan itiraz nedeniyle gerçekleştirilen grafolojik incelemede sözleşmenin 53.sayfasındaki müşterek ve müteselsil kefil hanesindeki imzanın davalıya ait olmadığının anlaşıldığı belirtilerek, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, sözleşmedeki imzanın davalıya ait olup olmadığı konusunda grafoloji uzmanı bilirkişiden alınan 24.5.2010 tarihli rapora göre imzanın davalıya ait olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de dosyadaki karşılaştırmaya esas imzaların ilk bakışta birbirinden farklı olduğu görülmektedir. Ayrıca grafoloji uzmanının raporu da denetime elverişli ve ayrıntılı olmayıp, davacı vekili tarafından bu rapora itiraz edilmiştir.

İmza incelemesine ilişkin bilirkişi raporunun hükme esas alınabilmesi için gerekli koşullar Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 30.5.2001 T, 2001/12-246 E, 2001/467 K sayılı kararında şu şekilde açıklanmıştır: “…Hemen belirtilmelidir ki, herhangi bir belgedeki imza veya yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak; grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması; bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması;sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır. …”

Somut olayda hükme esas alınan 24/5/2010 günlü bilirkişi raporunda, hangi ortamda, ne tür teknik cihazlar kullanılarak inceleme yapılıp sonuca varıldığı açıklanmamış; sadece, grafolojik ve grafometrik metotlar uygulanarak ve optik cihazların yardımıyla inceleme yapıldığının belirtilmesiyle yetinilmiş; ulaşılan sonucun maddi dayanakları denetime elverişli şekilde ortaya konulmamıştır. Bu nitelikteki bir bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulamaz. Mahkemece yapılması gereken iş, itiraza konu sözleşme asılları ve yöntemince toplanmış karşılaştırmaya esas olabilecek nitelikteki diğer belgeler üzerinde, yukarıda açıklanan yöntem ve ilkelere uygun olarak, Adli Tıp Kurumu aracılığıyla imza incelemesi yaptırılması, ortaya çıkacak uygun sonuç çerçevesinden bir karar verilmesidir. Eksik incelemeye ve yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, 02.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/14707, Karar No: 2013/4090, Tarih: 28.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/14707 E.  ,  2013/4090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, cezai şart alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının müvekkili şirketin Dilovası-Gebze adresindeki fabrikasında 01.09.2005-31.01.2011 tarihleri arasında genel müdürlüğe bağlı pazarlama direktörü ve boya yönetimi takımı üyesi olarak çalıştığını, davalının çalıştığı süre boyunca tüm gizli bilgi ve belgelere sahip olduğunu ve şirketin beş ile on yıllık orta ve uzun vadeli tüm satış, pazarlama ve geliştirme politika ve stratejileri, hedefleri, tüm finansal sonuç ve öngörüleri, satış kanalları ve tüm müşteri bilgileri, ürün stratejisi ve bilgileri, gelir gider hesapları, bilançolar, karlılıklar ve bütçeler, personel bilgileri ile müvekkili şirketin tüm gizli bilgi ve 3. kişlere açık olmayan şirket sırlarına sahip olduğunu, davalı ile müvekkili arasında ki 06.09.2005 tarihli taahhütname ve muvafakatname imzalandığını, buna göre davalının iki yıl süre ile müvekkili şirketin faaliyet gösterdiği yerlerde ve çalışma konusuna giren bir işte çalışmayacağını taahhüt ettiğini, ancak davalının işten ayrıldıktan kısa bir süre sonra müvekili şirket ile aynı işi yapan başka bir firmada önceki görevi kapsamında üst düzey yönetici olarak göreve başladığını, davalı ile müvekkili arasındaki taahhütnameye aykırı davrandığından dolayı cezai şart tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin Anayasa ve uluslararası sözleşmeler ile teminat altına alınan çalışma özgürlüğü olduğunu, Anayasanın 48. maddesinin 1. fıkrası uyarınca işçinin meslek ve çalışma yerini seçme özgürlüğünü mümkün olduğu kadar korumak gerektiğini, davacı tarafın dayanmış olduğu taahhütname ve muvafakatname başlıklı belgenin sözleşme olmadığını ve bu belgeye dayanılamayacağını belirterek açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasındaki ihtilafın iş sözleşmesinin işçinin istifası ile sona erip ermediği noktasında toplandığı, davacının dilekçesinde ihbar süresi kullandırılmak sureti ile işveren tarafından sonlandırılmasını talep ettiği, işverenin de talebini kabul ederek iş sözleşmesini kıdem tazminatını ödemek ve ihbar süresini kullandırmak sureti ile sona erdirdiği ve işveren feshini düzenleyen 04 kodu ile Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirdiği,

Mahkemece, taraflar arasındaki ihtilafın iş sözleşmesinin işçinin istifası ile sona erip ermediği noktasında toplandığı, davacının dilekçesinde ihbar süresi kullandırılmak sureti ile işveren tarafından sonlandırılmasını talep ettiği, işverenin de talebini kabul ederek iş sözleşmesini kıdem tazminatını ödemek ve ihbar süresini kullandırmak sureti ile sona erdirdiği ve işveren feshini düzenleyen 04 kodu ile Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirdiği,

belgelerin aksinin aynı kuvvette belge ile kanıtlanmadığı, bu hali ile iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiği, taahhütname uyarınca cezai şart istenebilmesi için 4857 sayıl İş Kanunu'nun 25/II maddesindeki haklı ve 18. maddedeki geçerli sebebin varlığının kanıtlanması gerektiği, işverenin herhangi bir haklı ve geçerli sebep ileri sürerek ispat etmediğinden cezai şart isteyemeyeceği gibi cezai şart maddesinin Marmara, Ege ve Batı Karadeniz bölgelerini kapsar şekilde düzenlendiği, Türkiyenin ekonomi ve sanayi haritası göz önüne alındığında davacı ile aynı iş kolunda olan tüm işyerleri bu bölgelerde olup, emeği ile geçinen işçinin iki yıl boyunca çalışamaması anlamına geleceğinden, işçinin çalışma özgürlüğünü engeller ve açlığa mahkum eder şekilde cezai şart konulması Anayasa ve uluslar arası sözleşmeler ile teminat altına alınan çalışma özgürlüğüne aykırı olduğundan geçerli olamayacağı ve bu şarta dayandırılarak tazminat istenemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

Dava, rekabet yasağının ihlalinden doğduğu ileri sürülen cezai şartın tahsili istemine ilişkin olup, öncelikle dikkate alınması gereken husus uyuşmazlığın 4857 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve iş mahkemesinin görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi” dir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi” dir.

Davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348. maddesi “İş sahibinin müşterilerini tanımak veya işlerinin esrarına nüfuz etmek hususlarında işçiye müsait olan bir hizmet sözleşmesinde her iki taraf, sözleşmesinin hitamından sonra, işçinin kendi namına iş sahibi ile rekabet edecek bir iş yapamamasını ve rakip bir müessesede çalışamamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olamamasını şart edebilirler. Rekabet memnuiyetine dair olan şart, ancak işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfuzundan istifade ederek iş sahibine hissolunacak derecede bir zarar husulüne sebebiyet verebilecek ise caizdir. İşçi, sözleşmesinin yapıldığı zamanda reşit değil ise rekabet memnuiyetine dair olan şart batıldır.” hükmünü haiz olup, madde metninden de anlaşılacağı üzere bu madde sözü edilen sırlara vakıf işçinin sözleşme yapmak şartıyla işten ayrılması halinde aynı işi kendi adına yapmamasını, rakip bir müessesede çalışmamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olmamasını düzenlemektedir. Düzenleme, iş sözleşmesi içinde yer almakla birlikte iş sözleşmesi süresi içinde yapılmaması gereken bir hususta değil, iş sözleşmesinin sona ermesinden sonra yapılmaması gereken bir hususta düzenleme getirmektedir.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları aynıdır.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları aynıdır.

Oysa somut uyuşmazlıkta davacı taraf, davalının sözleşmenin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi sebebiyle cezai şart istemektedir. Rekabet yasağının iş sözleşmesinin bitiminden sonraki bir tarihte ihlal edilmesi iş mahkemelerini görevli olmaktan çıkarmaktadır. Ayrıca rekabet yasağının belirlenmesinde ticari sırrın ne olduğu uzman mahkemelerce değerlendirilmesi gereken ve piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldı ki, davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde 818 sayılı Kanun'un 348. maddesinden kaynaklanan davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlama noktasının veya sebebin davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalardandır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 29.02.2012 tarihli 2011/11-781 esas, 2012/109 karar sayılı ilamında da hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6762 sayılı Kanun’un 4/1-3. maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.

Açıklanan sebeplerle, mahkemece ticaret mahkemelerinin görevine giren davanın görev yönünden reddi yerine esasına girilerek hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2638, Karar No: 2010/1708, Tarih: 18.02.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/2638 E.  ,  2010/1708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,murisinin 1.2.1996-1.3.2000 tarihleri arası tarım ... sigortalısı olduğunun tespiti ile ölüm aylığı bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacılar murisi ...'un 01.02.1996-01.03.2000 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun ve hak sahipleri davacıların ölüm aylığı almaya hak kazandıklarının tespiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacıların murisi, ..... tarım ... sicil numaralı ...’un 01.11.1995-01.03.2000 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa'ya tabi zorunlu tarım ... sigortalısı olduğunun ve davacı mirasçıların 1479 sayılı Kanunun ölüm sigortası hükümlerine göre kurum tarafından belirlenecek prim ve gecikme zammı borçlarının ödenmesini takiben, ödemenin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tesbitine, karar verilmiştir.

HUMK'nun 389. maddesinde, Mahkeme kararında taraflara yükletilen görev ve verilen hakların şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde açık olarak yazılması öngörülmüştür. Hüküm fıkrası, kararın esası olup, açık ve infazı mümkün olmalıdır. Şarta bağlı ve terditli olarak hüküm kurulamaz. Davanın açıldığı tarihteki duruma göre hüküm fıkrasında, asıl talep ile yardımcı talepler hakkında, şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde, açık olarak karar verilmelidir.

Somut olayda, Mahkemece, davacılar murisinin tarım ... sigortalılığına ilişkin verilen tesbit kararı doğrudur. Ancak “davacı mirasçıların 1479 sayılı Kanunun ölüm sigortası hükümlerine göre kurum tarafından belirlenecek prim ve gecikme zammı borçlarının ödenmesini takiben, ödemenin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tesbitine” şeklinde şarta bağlı hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; davacılara prim borçlarını ödemek üzere önel vermek, prim borçları ödendiği takdirde 1479 sayılı Yasa'nın 41, 43 ve 45. maddelerinde belirtilen diğer ölüm aylığı şartlarını araştırmak, çıkacak sonuca göre davacılara ölüm aylığı bağlanıp bağlanamayacağı belirlenerek bu konuda açık ve tereddüde yer bırakmayacak şekilde karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde şarta bağlı hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde şarta bağlı hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5379, Karar No: 2025/2968, Tarih: 18.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/5379 E.  ,  2025/2968 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/879 E., 2021/2898 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; 5237 sayılı Kanun'un 32/2. maddesinin lehine indirim sebebi olduğunu bilmediğine, Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin olay tarihinden önce farklı tarihlerde adına düzenlenen kesin tanı olarak davranış bozukluğu ve zihin bozukluğu raporlarının mevcut olduğuna, bu epikriz raporları için gerekli yazışmaların yapılması için ekte sunulduğu belirtilerek üst sınırdan verilmiş olan hükmün bozulması talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığın ikrarı ile şikayetçiler ... A., ... B., ... D., ... K., ... A., ... Ş.'nin aşamalardaki beyanlarına göre sanığın atılı suçu işlediğine, sunulan belge içerikleri ile aşamalarda bu yönde bir beyanının bulunmaması nedeniyle hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi uyarınca araştırma yapılmamasına, engel sabıkası, suçlu kişiliği ile yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmaması nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62., 51. ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından,

Yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Anlaşıldığından,

Yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca, Alaşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.02.2025 tarihinde karar verildi.