muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/16870, Karar No: 2018/12535, Tarih: 11.09.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/16870 E.  ,  2018/12535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Mağdur hakkında ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 30.01.2013 tarihli raporda, mağdurun yaralanmasının yüzde sabit ize veya sürekli değişikliğe neden olup olmadığı hususunda olay tarihinden en az 6 ay sonra yapılacak muayene ile karar verilebileceğinin belirtildiği, ancak bu hususta rapor aldırılmadığı anlaşılmakla, mağdurun en yakın adli tıp şube müdürlüğüne sevki ile, yaralanmasının yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunda raporu aldırılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ceza miktarı açısından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış haklarının dikkate alınmasına, 11.09.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18084, Karar No: 2014/8032, Tarih: 31.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/18084 E.  ,  2014/8032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : - Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...'ın hükümlülüklerine ve müsadereye,

- Sanıklar Alaittin Özdemir, ..., ...ve ...'ın beraatlerine,

- Sanık ... hakkında açılan kamu davasının CMK.nun 223/7 madde ve fıkrası gereğince reddine,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hakkındaki hükümlerin sanık ... mirasçılarına ve sanık ... , Cumhuriyet Savcısının temyiz dilekçesinin ise bir kısım sanıklara tebliğ edildiğine ilişkin herhangi bir belgeye rastlanmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak yar- gılama sırasında vefat eden sanık ... mirasçılarına ve sanık ...'a,

Cumhuriyet Savcısının temyizininin sanıklar ..., ..., ...., ..., ... ve ... müdafiileri ile sanık ... tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçeleri de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz edilmemesi halinde ise bir kısım sanıkların, bir kısım sanıklar müdafiilerinin ve Cumhuriyet Savcısının temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2857, Karar No: 2020/4909, Tarih: 02.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/2857 E.  ,  2020/4909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 07.12.2011 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 13.02.2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nın 142/1-a ve 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/3-4. maddeleri uyarınca hesaplanan 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 23.04.2010 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 02/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1866, Karar No: 2020/121, Tarih: 08.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/1866 E.  ,  2020/121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Safranbolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 16/01/2018 tarih ve 2016/126 E.- 2018/15 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 14/02/2019 tarih ve 2018/1006 E.- 2019/180 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalıyı hiçbir bedel almaksızın %50 hisse ile kurduğu şirkete ortak yaptığını, ancak noter olarak başka bir ile atanmasının ardından noterlerin ticaretle uğraşma yasağı bulunduğundan hisselerini davalıya devrettiğini, davalının devir bedelini ödememesi nedeniyle Safranbolu İcra Müdürlüğü'nün 2015/218 sayılı dosyası ile başlatılan takibe davalı tarafından haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptaline, %20'den az olmamak şartıyla icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın 1 yıllık hak düşürücü süre içinde açılmadığını, hisse devrinin noter huzurunda yapıldığını ve noterlikçe düzenlenen hisse devri sözleşmesinde davacının ''Devir bedelini nakden ve tamamen aldım'' şeklinde beyanda bulunduğunu, aksinin ispatının ancak resmi senetle mümkün olduğunu savunarak davanın reddi ile %20'den aşağı olmamak üzere tazminatın davacıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacının hem hisse devrine dayanıp, hem de hisse devrinin muvazalı bir şekilde yapıldığını iddia etmesinin çelişkili olduğunu, kişinin kendi muvazaasına dayanarak hak iddiasında bulunmayacağını, devirden sonra imzalanan 21/03/2013 tarihli belge esas alındığında ise tarafların gerçek iradesinin hisse devri olmadığından davacı tarafın talep edebileceği bir hisse devri bedeli de bulunmadığı, davacının alacağında haklı olduğunu ispat edemediği, taraflar arasında görülmüş olan ceza dosyaları da dikkate alındığında takipte haksız olup kötü niyetli olduğu kanaatine varıldığı gerekçeleriyle davanın reddine, alacağın %20'si oranında kötü niyet tazminatının davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili istinaf etmiştir.

Kararı, davacı vekili istinaf etmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, davacının davasını ispat edemediği, davacı yanın takip yapmakta haksız ise de kötü niyetli olduğu kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kötü niyet tazminatı yönünden kabulü ile, İlk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine, kötü niyet koşulu gerçekleşmediğinden davalının kötü niyet tazminatı istenimin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, istek halinde aşağıda yazılı 34,40 TL harcın temyiz eden davalıya iadesine, 08/01/2020 tarihinde kesin olarak oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı yanca, limited şirket hisse devrinden kaynaklanan alacağın tahsili için davalı aleyhine icra takibine girişilmiş, davalının borca itirazı üzerine duran takibe devam edilebilmesi için işbu dava ikame edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararında, bir taraftan hisse devrine ilişkin noter senedinde devreden davacının devir bedelini aldığını imzası tahtında beyan ettiği, aksinin aynı kuvvette bir belge ile ispatlanamadığı sonucuna varıldığı belirtilmiş, bir diğer yandan ise, davacı vekilinin duruşma zaptına yansıyan beyanı da gözetilerek, tarafların gerçek iradesinin hisse devri olmadığı, taraflar arasındaki ortaklık ilişkisinin devam ettiği, noterde gerçekleştirilen hisse devir sözleşmesinin üçüncü kişileri yanıltmaya yönelik göstermelik bir belge niteliğinde bulunduğu kabul edilmiş, ortada bir devir bedeli ve buna bağlı bir alacak hakkının varlığından söz edilemeyeceği belirtilerek her iki hal bakımından da davanın reddine, icra takibinin haksız ve kötüniyetli olması nedeniyle davacıdan takip konusu alacağın %20’si oranında tazminatın tahsili ile davalıya verilmesine karar verilmiştir.

Söz konusu karar aleyhine davacı yanca istinaf başvurusunda bulunulmuş, başvuru dilekçesinde mahkemenin her iki kabul şekline ilişkin istinaf sebepleri ileri sürülmüş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının mahkemenin kabul şekline ilişkin istinaf nedenleri yerinde görülmeyerek bu yöne ilişkin yerel mahkeme gerekçesi ve sonuçta davanın reddine dair karar isabetli bulunmuş ancak “somut olayda davacının kötüniyetli kabul edilemeyeceği” biçiminde bir gerekçe ile, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine, kötüniyet tazminatı isteminin reddine hükmedilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar, davalı yanca, noter devir senedine izafeten hisse devir bedelinin ödendiği, bu nedenle davacının bir alacağı bulunmadığı halde icra takibine giriştiği ileri sürülerek sadece tazminat isteminin reddine yönelik hüküm bakımından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmek gerekir ki, ilk derece mahkemesince bir yandan ortada geçerli bir hisse devrinin varlığının kabul edilmesi, diğer yandan ise hisse devri sözleşmesinin muvazaa anlaşmasına bağlı görünürdeki hukuki işlem olarak kabulü suretiyle sonuca varılması, kendi içerisinde çelişkili bir yaklaşım olup, bölge adliye mahkemesince bu gerekçenin benimsenmesi yerinde değilse de, temyiz aşamasındaki hukuka uygunluk denetiminin -ortada HMK’nın 369/1. maddesi ile ilişkilendirilebilecek bir husus bulunmadığından- temyiz edenin sıfatı ve ileri sürdüğü temyiz nedenleri ile sınırlı olarak yapılması gerekir. Bu anlamda, bölge adliye mahkemesinin kararındaki tazminatın reddine ilişkin hükmün, sadece, hisse devir senedinde bedelin tahsil edildiği yazılı olmasına rağmen icra takibine girişilmesi olgusu üzerinden hukuka uygunluğu denetlenmelidir.

Bu sınırlı çerçevede yapılan değerlendirmede, Dairemizin aynı nitelikteki bir başka davaya ilişkin 20.6.2017 tarih ve 4870-3892 sayılı emsal niteliğindeki kararında da isabetle vurgulandığı üzere, bölge adliye mahkemesince bizzat davacı ikrarı ile hisse devir bedelinin ödendiği, davacının bir alacağının bulunmadığı kabul edildiğine göre, bu bedelin tahsili için girişilen icra takibi hem haksız ve hem de kötüniyetli kabul edilmelidir. Davacının bu kabul çerçevesinde iyiniyetli olduğunu ileri sürebilmesi olanaksız olup kötüniyetin ayrıca ispatına da gerek bulunmamaktadır. Bu durumda, davalı yararına tazminat hükmü kurulması gerekirken, yetersiz gerekçeye dayalı olarak bu yoldaki davalı isteminin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Açıklanan nedenlerle, Daire çoğunluğunun aksi yöndeki kararına katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/5262, Karar No: 2014/7421, Tarih: 20.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/5262 E.  ,  2014/7421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara (Kapatılan) 15. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2014

NUMARASI : 2013/174-2014/38

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmasız, fer'i müdahil vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı F.. C.. gelmiş, diğer taraflardan gelen olmadığından, onların yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı asil, dava dilekçesinde kendisinin davalı kooperatifin ortağı ve 23.06.2012 tarihinden itibaren de denetim kurulu üyesi olduğunu, davayı ise ortak sıfatı ile açtığını, kooperatifin 27.10.2006 tarihinde kurulduğunu, kendisinin ise 27.09.2007 tarihinde üye olduğunu, davalı kooperatifin 04.11.2006 tarihinde yapılan olağanüstü genel kurulun 9. maddesi ile yönetim kurulu başkanına 150.000,00 TL, ikinci başkana 105.000,00 TL, muhasip üyeye ise 53.000,00 TL net huzur hakkı ücreti verilmesi hususunda karar alındığını, daha sonra 23.05.2010 tarihli genel kurulun 7. gündem maddesi ile bu tutarın %10 oranında arttırılarak yöneticilerine sırası ile 165.000,00 TL, 115.500,00 TL ve 58.300,00 TL net huzur hakkı ücreti belirlendiğini, yine 18.05.2013 tarihli genel kurulda da kanun, anasözleşme ve iyiniyet kurallarına aykırı olarak huzur hakkının artırılması yönünde karar alındığını ileri sürerek, dava konusu genel kurullardan 04.11.2006 tarihli alınan 9 nolu gündem maddesinin yönetim kurulu için kararlaştırılan huzur hakkına ilişkin kısmına 23.05.2010 tarihli genel kurulun 9. gündem maddesinin huzur hakkının %10 oranında arttırılmasına ilişkin kısmının ve 18.05.2013 tarihli genel kurulun ise 6/c gündem maddesinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hak düşürücü süre geçtikten sonra davanın açıldığını, alınan kararların hukuka uygun olduğunu, kooperatife hizmet eden kişilere verilecek huzur hakkının yüklenicilerin sorumluluklarına uygun olmak zorunda bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, hak düşürücü süre geçtikten sonra davanın açıldığını, alınan kararların hukuka uygun olduğunu, kooperatife hizmet eden kişilere verilecek huzur hakkının yüklenicilerin sorumluluklarına uygun olmak zorunda bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya içeriğine göre; dava konusu olan üç genel kuruldan 18.05.2013 tarihli olanla ilgili olarak Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nde daha önce açılıp görülmekte olan bir davanın bulunması nedeni ile bu genel kurulla ilgili talebin tefrik edilmesi nedeni ile diğer iki genel kurul yönünden hüküm tesis edildiği, dava konusu olan 04.11.2006 ve 23.05.2010 tarihli genel kurulların ilgili maddelerine gelince, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 53. maddesi uyarınca genel kurul kararlarının iptali için karar tarihinden itibaren 1 aylık hak düşürücü süre öngörüldüğü, ancak mutlak butlanla batıl olan kararlar yönünden gerek süre şartı ve gerekse muhalefet şerhi

hususunun araştırılmasına gerek olmadan dava açılmasının mümkün olduğu, 1163 sayılı Kanun'nun 56/son maddesinde yönetim kurulu üyelerine ilişkin ücretlerin düzenlendiği, davalı koperatifin anasözleşmesinin 49. maddesinde de yönetim kurulu üyelerinin ücretlerinin düzenlendiği, buna göre yönetim kuruluna yapılan ödemelerin aylık ücret, huzur hakkı ve yol gideri olduğunu, somut olayda, genel kurullarda belirlenen ücretlerin gerek yasanın ilgili maddesi ve gerekse anasözleşmede belirlenen ücretlerin kapsamına girmediğini, huzur hakkı ücretinin hangi kıstasa göre belirlendiğinin açık olmadığı, huzur hakkının ödenmemesinin iskân alma gibi vadesi belirsiz bir şarta bağlı olarak düzenlendiği, bu nedenle kanun ve anasözleşmeye aykırı ve mutlak butlanla batıl olan kararlardan olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 04.11.2006 tarihli olağanüstü genel kurulun 9. gündem maddesinin 2. pragrafın ve 23.05.2010 tarihli genel kurulun 7. gündem maddesinin huzur haklarının %10 oranında artırılmasına ilişkin bölümün mutlak butlanla batıl olmaları nedeni ile iptallerine karar verilmiştir.

Kararı, davalı kooperatif vekili ile feri müdahil vekili temyiz etmiştir.

Davacının davalı kooperatife 27.09.2007 tarihinde üye olduğu, dava konusu edilen genel kurullardan 04.11.2006 tarihli olanında henüz üye olmadığı, 23.05.2010 tarihli olana da katılmadığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu edilen genel kurullarının ilgili gündem maddeleri yönetim kurulu üyelerinin huzur hakkı ücretlerine ilişkindir. 04.11.2006 tarihli genel kurulun 9. gündem maddesinde huzur hakkı ücretleri belirlenmiş, 23.05.2010 tarihli genel kurulun 7. gündem maddesinde ise huzur hakkı ücretlerinin %10 oranında arttırılması kararlaştırılmış olup, bu kararlar oy birliği ile alınmıştır. Alınan kararların tüm üyeleri bağlayacağı kuşkusuzdur.

Dava konusu edilen genel kurullarının ilgili gündem maddeleri yönetim kurulu üyelerinin huzur hakkı ücretlerine ilişkindir. 04.11.2006 tarihli genel kurulun 9. gündem maddesinde huzur hakkı ücretleri belirlenmiş, 23.05.2010 tarihli genel kurulun 7. gündem maddesinde ise huzur hakkı ücretlerinin %10 oranında arttırılması kararlaştırılmış olup, bu kararlar oy birliği ile alınmıştır. Alınan kararların tüm üyeleri bağlayacağı kuşkusuzdur.

Bu kararların 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 53. maddesi uyarınca iptal edilebilir nitelikte olup, mahkemece iptal şartlarının araştırılarak ve ayrıca 1163 sayılı Kanun'un 56/son ve kooperatif anasözleşmesinin 49. madde hükümleri ve tüm deliller birlikte değerlendirilmek sureti ile uygun sonuç dairesince bir karar verilmesi gerekirken, aksi düşüncelerle dava konusu genel kurul kararlarının batıl olduğu gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı kooperatif vekili ve fer'i müdahil vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde temyiz edenlere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7393, Karar No: 2023/4894, Tarih: 19.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/7393 E.  ,  2023/4894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1557 E., 2023/1435 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Balıkesir 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/650 E., 2023/275 K.

Taraflar arasındaki davacı-davalı baba tarafından açılan ortak çocuğun fiilen baba yanında kalması, mümkün olmazsa anne yanında kalan çocukla baba arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davası ile davalı-davacı anne tarafından karşı dava olarak açılan ortak velâyetin kaldırılarak velâyetin anneye verilmesi ve çocukla baba arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince babanın davasının reddine, annenin davasının kabulü ile ortak velâyetin kaldırılarak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine ve baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir.

Kararın davacı-davalı baba vekili tarafından her iki dava yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı baba vekili tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendine göre çekişmesiz yargı islerinde verilen kararlar temyiz kanun yoluna başvurulamayacak olan kararlardandır. Aynı Kanun'un 382 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinin 13 üncü alt bendinde velâyetin kaldırılması, velâyetin eşlerden birinden alınarak diğerine verilmesi ve kaldırılan velâyetin geri verilmesi işleri çekişmesiz yargı işleri arasında sıralanmıştır. Bu itibarla, davacı-davalı baba vekilinin temyiz yolu kapalı olan velâyet davasına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı-davalı baba vekilinin velâyetin değiştirilmesi davasına dair temyiz dilekçesinin reddine, sair yönlere ilişkin temyiz dilekçesinin kabulüne ve incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı-davalı baba vekilinin velâyetin değiştirilmesi davasına dair temyiz dilekçesinin reddine, sair yönlere ilişkin temyiz dilekçesinin kabulüne ve incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- davalı baba vekili dava dilekçesinde; tarafların boşandıklarını, boşanma kararında ortak çocuk ...'nin ortak velâyet altına alınarak fiilen anne yanında kalmasına ve anne ile yaşayan çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verildiğini, babanın çalışma saatlerinin esnek olduğunu, annenin ise yoğun mesaisi bulunduğunu, annenin anneanne yanına taşındığını ve çocuğa onun baktığını, anneannenin çocukla ilgilenmediğini, çocuğa baba yanında daha iyi bakılacağını ve babanın çocuk ile ara tatillerde görüşme talebi olduğunda annenin kararda bu yönde bir hüküm olmamasını gerekçe göstererek kabul etmediğini, kişisel ilişkinin yetersiz olduğunu iddia ederek; tarafların ortak çocuğunun fiilen baba yanında kalmasına, mümkün olmadığı takdirde baba ile çocuk arasında her ayın birinci ve üçüncü haftası cuma akşamından pazartesi sabahına kadar, her ayın ikinci haftası çarşamba günleri ve dördüncü haftası salı günleri yatılı olacak şekilde ve her yıl temmuz ayı boyunca, yarıyıl tatilinin ilk haftasında, ara tatillerin ilkinde bir hafta, dini bayramların ikinci ve üçüncü gününde, babalar gününde ve tekli yıllarda çocuğun doğum gününde kişisel ilişkiye hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı- davacı anne vekili cevap dilekçesi ve karşı dava dilekçesinde; çocuğun baba yanında ihmal edildiğini, babanın çocuğa ödevlerini yaptırmadığını, babanın şiddet eğilimi olduğunu, anne ve ailesini kötülediğini, silah merakı olduğunu, küfürlü konuştuğunu, sekiz yaşındaki çocukla aynı yatakta uyuduğunu, çocuk adına Youtube kanalı açarak paylaşımlarda bulunduğunu, her hafta kişisel ilişki kurulmasının çocuğun yararına olmayacağını, babanın borçlarını ödetmek için davadan iki ay önce anneyi tehdit ettiğini ve akabinde de bu davayı açtığını iddia ederek; babanın davasının reddini istemiş, karşı davanın kabulü ile ortak velâyetin kaldırılarak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine ve baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin azaltılarak, yatılı kişisel ilişkinin kaldırılmasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI