muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5644, Karar No: 2019/7194, Tarih: 09.10.2019

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme ... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir."

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anaya Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür. Anayasa Mahkemesinin kararına göre, "Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir" (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak "yeniden yargılama"dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde "Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi" yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında "Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir" hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 09/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5249, Karar No: 2015/6439, Tarih: 28.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/5249 E.  ,  2015/6439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2015/275187

MAHKEMESİ : Bingöl Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 05/04/2013, 2011/17 (E) ve 2013/109 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, silahla tehdit, ruhsatsız silaha ait mermi bulundurmak

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Sanık R.. K.. hakkında mağdurlar M.. M.. ve M.. M..'e yönelik hakaret; sanıklar İ.. G.. ve N.. Y.. hakkında mağdurlar M.. M.. ve M.. M..'e yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüs; sanık M.. M.. hakkında mağdurlar İ.. G.., N.. Y.. ve S.. G..'e yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüs ve mağdur A.. Y..'a yönelik hakaret; sanık M.. M.. hakkında mağdur A.. Y..'a yönelik kasten yaralama suçları nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı Kanunun 231/12. maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olup temyiz kabiliyetleri bulunmadığından; aynı zamanda, Cumhuriyet savcısı, sanıklar ve sanıklar müdafiilerinin itirazlarının reddine dair Muş Ağır Ceza Mahkemesi'nin 31.07.2013 tarih ve 2013/546 ile 24.09.2013 tarih ve 2013/667 değişik iş sayılı kararları ile aynı kanunun 271/4. maddesi gereğince kararların kesinleşmiş olması karşısında söz konusu hükümlerin temyiz incelemesi dışı tutulmasına karar verilmiştir.

2)Hükümden önce 21.03.2012 tarihinde ölen katılan S.. G..'in mirasçısı olan İ.. G.. vekilinin, diğer mirasçılar N.. G.., S.. G.., Z.. G.., A. G., A.. G.., F.. A.., A. G. ve M. G. adına temyiz yetkisi bulunmadığından, bu kişiler yönünden yapmış olduğu temyiz talebinin CMUK'un 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2)Hükümden önce 21.03.2012 tarihinde ölen katılan S.. G..'in mirasçısı olan İ.. G.. vekilinin, diğer mirasçılar N.. G.., S.. G.., Z.. G.., A. G., A.. G.., F.. A.., A. G. ve M. G. adına temyiz yetkisi bulunmadığından, bu kişiler yönünden yapmış olduğu temyiz talebinin CMUK'un 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

3)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık R.. K.. hakkında mağdurlar M.. M.. ve M.. M..'e yönelik tehdit; sanıklar İ.. G.. ve N.. Y.. hakkında maktul M.. M..'e yönelik olası kastla öldürme ve mağdur S.. M..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs; sanık M.. M.. hakkında mağdur M.. Y..'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs; sanık M.. M.. hakkında ise 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, elde edilen delillerin sanık H.. G.. hakkında yardım eden sıfatıyla maktul M.. M..'e yönelik kasten öldürme, mağdurlar S.. M.., M.. M.., M.. M.., M.. M.. ve A.. M..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs; sanıklar İ.. G.. ve N.. Y.. hakkında mağdurlar M.. M.. ve A.. M..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs; sanıklar M.. M.. ve A.. M.. hakkında mağdurlar İ.. G.., N.. Y.., M.. Y.. ve S.. G..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca mahkumiyete yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, üzerlerine atılı bu suçlar yönünden beraatlerine karar verilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet savcısının eksik incelemeye, sanık H.. G.. hakkında atılı olan tüm suçlar yönünden mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, sanıklar İ.. G.. ve N.. Y.. ile müdafiilerinin temyiz dilekçelerinde ve duruşmalı incelemede eksik incelemeye, sübuta, meşru savunmaya, maktul'e yönelik eylem nedeniyle teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık M.. M.. müdafiinin meşru savunmaya, suç niteliğine, katılanlar M.. M.., S.. M.. ve M.. M.. vekilinin sanıklar İ.. G.. ve N.. Y.. hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, katılan S.. G..'in mirasçısı İ.. G.. vekilinin eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A)Sanıklar İ.. G.. ve N.. Y.. hakkında maktul M.. M..'e yönelik olası kastla öldürme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinde, her iki sanığın da ellerinde bulunan av tüfeklerini maktulün bulunduğu yöne doğru ateşlemek suretiyle asli fail sıfatıyla doğrudan suça katıldıklarının anlaşılması karşısında haklarında TCK'nın 37. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi, kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'un 322. maddesinin

A)Sanıklar İ.. G.. ve N.. Y.. hakkında maktul M.. M..'e yönelik olası kastla öldürme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinde, her iki sanığın da ellerinde bulunan av tüfeklerini maktulün bulunduğu yöne doğru ateşlemek suretiyle asli fail sıfatıyla doğrudan suça katıldıklarının anlaşılması karşısında haklarında TCK'nın 37. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi, kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'un 322. maddesinin

tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının mahsus bölümünde yer alan "37 ve" ibaresinin hükümden çıkartılmasına karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEN, hükümler ile sanık M.. M.. hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet ve sanık H.. G.. hakkında yardım eden sıfatıyla maktul M.. M..'e yönelik kasten öldürme, mağdurlar S.. M.., M.. M.., M.. M.., M.. M.. ve A.. M..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs; sanıklar İ.. G.. ve N.. Y.. hakkında mağdurlar M.. M.. ve A.. M..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs; sanıklar M.. M.. ve A.. M.. hakkında mağdurlar İ.. G.., N.. Y.., M.. Y.. ve S.. G..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan beraat hükümlerinin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B)Sanık R.. K.. hakkında mağdurlar M.. M.. ve M.. M..'e yönelik tehdit; sanıklar İ.. G.. ve N.. Y.. hakkında mağdur S.. M..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs; sanık M.. M.. hakkında mağdur M.. Y..'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan incelemede;

aa)Sanık R.. K.. hakkında mağdurlar M.. M.. ve M.. M..'e yönelik tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

Sanığın mağdurlara yönelik tehdit suçunu, olaydan kısa bir süre önce mağdurlar tarafından kardeşi olan Amine'nin darp edilmesinin vermiş olduğu hiddetle gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında haksız tahrik hükümlerini düzenleyen TCK'nın 29. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

bb)Sanıklar İ.. G.. ve N.. Y.. hakkında mağdur S.. M..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs; sanık M.. M.. hakkında mağdur M.. Y..'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, taraflar arasında yaşanan silahlı çatışmada ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilememesi karşısında; haksız tahrik nedeniyle 1/4 ile 3/4 arasında ceza indirimi öngören TCK'nın 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında makul bir indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde 3/4 oranında indirim uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet savcısı ve katılan S.. M.. vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 28.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet savcısı ve katılan S.. M.. vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 28.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.

28/12/2015 gününde verilen iş bu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı K. A.'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar İ.. G.., N.. Y.. müdafiiler Avukat M. F.G., A. K.'ın yokluklarında 14/01/2016 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2023/12066, Karar No: 2024/3627, Tarih: 25.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/12066 E.  ,  2024/3627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/23 Esas, 2022/147 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.11.2021 Tarihli ve 2021/1274 Esas, 2021/1317 Karar Sayılı Kararı

Kayyım tayini istenilen küçüğün adresinin ... No:1 Erciş/ Van olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Erciş Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.02.2022 Tarihli ve 2022/23 Esas, 2022/147 Karar Sayılı Kararı

Kayyım tayini istenilen küçüğün yerleşim yerinin .... No:9/3 İç Kapı No:33 Pendik/İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 426 ncı maddesi uyarınca

kayyım atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun'un “Kurumlarda bulunma” başlıklı 22 nci maddesi şöyledir:

“Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “ Vasi ve kayyım” başlıklı 403 üncü maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları şöyledir:

"Kayyım, belirli işleri görmek veya malvarlığını yönetmek için atanır.

Bu Kanunun vasi hakkındaki hükümleri, aksi belirtilmiş olmadıkça kayyım hakkında da uygulanır."

5. 4721 sayılı Kanun’un “Temsil” başlıklı 426 ncı maddesi şöyledir:

“Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hâllerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar:

1. Ergin bir kişi, hastalığı, başka bir yerde bulunması veya benzeri bir sebeple ivedi bir işini kendisi görebilecek veya bir temsilci atayabilecek durumda değilse,

2. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa,

3. Yasal temsilcinin görevini yerine getirmesine bir engel varsa.”

6. 4721 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 430 uncu maddesi şöyledir:

“Temsil kayyımı, kendisine kayyım atanacak kimsenin yerleşim yeri vesayet makamı tarafından atanır.”

C. Değerlendirme

Erciş Polis Merkezi Amirliğince yapılan araştırmaya göre, küçüğün yerleşim yeri adresinin ... No:9/3 İç Kapı No:33 Pendik/İstanbul olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

6. 4721 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 430 uncu maddesi şöyledir:

“Temsil kayyımı, kendisine kayyım atanacak kimsenin yerleşim yeri vesayet makamı tarafından atanır.”

C. Değerlendirme

Erciş Polis Merkezi Amirliğince yapılan araştırmaya göre, küçüğün yerleşim yeri adresinin ... No:9/3 İç Kapı No:33 Pendik/İstanbul olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4322, Karar No: 2012/469, Tarih: 02.02.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/4322 E.  ,  2012/469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine, ... ve Tuzla Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Oltu Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 19.04.2011 gün ve 413/121 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine ve ... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... dava dilekçesinde; mevki ve sınırlarını bildirdiği 500 'er m2 yüzölçüme sahip iki parça taşınmazın kadimden beri malik sıfatıyla zilyedi olduğunu açıklayarak adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, 09.02.2010 tarihli yargılama oturumunda, dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuş, davalı köy temsilcisi cevap vermediği gibi yargılamaya da katılmamıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile 29.11.2010 tarihli teknik bilirkişi raporunda E harfi ile gösterilen 886,39 m2'lik yüzölçüme sahip taşınmazın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, aynı zamanda davalı ... Müdürlüğünün de vekili olan Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya hukuki sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1, ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. ve 17.maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Oltu Kadastro Müdürlüğünün 09.11.2011 tarih ve 1698 sayılı karşılık yazılarında, dava konusu taşınmazın 14.01.1958 tarihinde kesinleşen kadastro çalışmalarında tescil harici bırakıldığı bildirilmiş olup, komşu 257 parsel sayılı taşınmaza ait tapulama tutanağından dava konusu yerin Oltu Çayı içinde kaldığı saptanmıştır. Kural olarak, dere yatakları Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerdendir. Aktif dere yatakları ile derenin etki alanında kalan yerlerin kazanılması mümkün bulunmamaktadır. Ancak, aktif dere yatağında ve etki alanında kalmayan bir yer, koşulları mevcut olduğu takdirde, niteliğine göre zilyetlik ve imar-ihya yoluyla kazanılabilir. Keşif mahallinde dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar, dava konusu taşınmazın tapulama çalışmaları sırasında “selgah” niteliğinde olup köprünün yapımından sonra davacı tarafından imar-ihya çalışmalarına başlandığını bildirmişlerdir. Bu halde ... 12. Bölge Müdürlüğünden dava konusu taşınmazın keşif sonucu elde edilen teknik bilirkişi raporuna ek krokisi de gönderilerek köprünün hangi tarihte inşa edildiğinin sorularak, seddenin yapım tarihi ile dava tarihi arasında 20 yıllık sürenin bulunup bulunmadığı belirlenmeli, 20 yıllık süre bulunmadığı takdirde davanın reddine karar verilmelidir.