muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/28557, Karar No: 2013/24776, Tarih: 01.10.2013

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, tanık beyanlarında işyerinde çay ve yemek molası olarak 1,5 saat ara dinlenmesi verildiğinin belirtmesine 1,5 saat yerine karşın 1 saat ara dinlenmesi yapıldığının kabulüyle hesaplama yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23120, Karar No: 2016/3874, Tarih: 07.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/23120 E.  ,  2016/3874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, hakim müdahalesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, 5 numaralı dükkan nitelikli bağımsız bölümü eczane olarak tapu malikleri olan davalılardan kiraladığı, anataşınmazda ısınma sistemi olarak bireysel doğalgaz sistemine geçilme kararı alındığı için bu bağımsız bölüme de doğalgaz aboneliği ve bağlantısı yapılması talebiyle... ye başvurduklarında, gaz şirketinin abonelik işlemlerinin sadece mülk sahiplerince yapılabileceğine dair cevap verdiğini, kiralayan davalıların ise abonelik işlemler için ... ye bağlantı işlemleri için başvurmayı kabul etmediğini ve bu nedenle bağımsız bölümde ısınma yapılamadığını belirterek, davalıların bağımsız bölümde doğalgaz sistemi bağlanmasına izin vermeleri için müdahale edilmesini istemiş; mahkemece davanın Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerinden kaynaklandığı ve kat malikleri kurulu kararının icrasına yönelik bir dava olduğu ve ancak kat malikleri tarafından açılabileceği belirtilerek davacının aktif husumet ehliyeti bulunamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki tüm bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde; uyuşmazlığın kat mülkiyeti hükümlerinden kaynaklanmadığı, davacı kiracı ile bağımsız bölümü kiraya veren tapu malikleri olan davalılar arasındaki kira sözleşmesine dayalı muarazanın önlenmesine ilişkin olduğu ve buna göre uyuşmazlığın Borçlar Kanunu hükümlerine göre çözülmesi gerekirken mahkemece davanın nitelendirilmesinde hataya düşülerek Kat Mülkiyeti Kanunu çerçevesinde aktif husumet ehliyeti yokluğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2812, Karar No: 2017/7572, Tarih: 17.10.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/2812 E.  ,  2017/7572 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde katılanın çift yönlü sokağın sağ kenarından yürürken kavşağa geldiğinde seyrine göre sağından sola dönüş yapan sanığın dönüş sırasında kendisine çarptığının ve bu şekilde sol ayak bileğinden hayati fonksiyonlarına 2. derecede etkisi bulunan kırık olacak şekilde yaraladığının iddia edildiği olayda, katılanın kendisine çarpan aracın sanığa ait araç olan aracın marka, model ve plakasını vererek tarif ettiği anlaşılmış ise de; katılanın kolluk tutanağında aracın ayağının üstünden geçtiğini, ilk ifadesinde aracın kendisine çarptığını bu nedenle yere düşerek yaralandığını, yargılama aşamasında önce olayı tam hatırlamadığını, sonra olay sırasında alkollü olduğunu, kaldırımdan inerken sanığın kendisine çarptığını, keşif sırasında olay yerini gösterirken alınan ifadesinde olay gecesini tam hatırlayamamakla birlikte gösterdiği şekilde yürüdüğünü, tam köşeye geldiğinde bir aracın sola doğru döndüğünde aracın arka tarfına çarptığını ve sol tarafına doğru yere düştüğünü, aracın ne tarafına vurduğunu hatırlamadığını, plakasını düştüğü esnada aldığını beyan etmesi, keşif sırasında olay yerinde kaldırım bulunmadığının tespit edilmesi, sanığın savunmasında olay yerinden geçmediğini, katılanı tanımadığını ama sonradan komşu olduklarını öğrendiğini, plakasını bu nedenle biliyor olabileceğini beyan etmesi, katılan ve sanığın dosyaya yansıyan adres bilgileri kontrol edildiğinde her ikisinin de aynı sokak üzerine yakın numaralarda oturduklarının görülmesi karşısında, katılanın olayın oluş şekli ve olay yeri ile ilgili değişken çelişkili beyanları, dalgın ve alkollü olduğu da değerlendirildiğinde yalnızca sanığın aracına ait bilgilerin doğru şekilde verilmesinin sanığın atılı suçu işlediğine ve mahkumiyetine yönelik her türlü şüpheden uzak, kesin, somut, inandırıcı delil niteliğinde olmaması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca bozma talep edilen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 17/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13023, Karar No: 2019/5972, Tarih: 09.04.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/13023 E.  ,  2019/5972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hükmün gerekçeli kararının son bildirdiği adres olan ... adresine tebliğe çıkarıldığı ancak adresten taşındığı yeni adresin bilinmediğine ilişkin gerekçe ile iade edildiği, tekrar aynı adrese tebligat çıkartılıp Tebligat Kanununun 35. maddesine göre 18.03.2015 tarihinde tebligat yapıldığı görülmüş ise de, Tebligat Kanunu 10. maddesine göre bilinen en son adreste tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bulunmaması halinde, kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan yasanın 35. maddesine göre tebligat yapılması, daha önce kendisine tebligat yapılan adresin olmaması halinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması halinde ilanen tebligat yapılması gerektiği, sanığın bilinen adresine tebligatın iadesi üzerine, daha önce aynı adrese kanuni usullere göre yapılmış bir tebligat bulunmamasına rağmen, Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebliğin hukuki geçerliliğinin bulunmadığı anlaşıldığından; gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun şekilde tebliği sağlanarak eksikliğin giderilmesi, sunarsa temyiz dilekçesi ve bu konuda düzenlenecek ek tebliğname de eklendikten sonra incelenmek üzere iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/04/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/104, Karar No: 2019/3248, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/104 E.  ,  2019/3248 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

19. CEZA DAİRESİ

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7345, Karar No: 2015/6630, Tarih: 16.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/7345 E.  ,  2015/6630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2013

NUMARASI : 2013/309-2013/1155

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin davasının yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Şikayetçi vekili, İstanbul 21. İcra Müdürlüğü'nün 2008/33292 E. sayılı takibinde müvekkilinin borçlu olduğunu ancak vesayet altına alındığı halde tebligatların vasi yerine müvekkiline yapılmasının usulsüz olduğunu, sıra cetvelinde 2. sırada bulunan takip alacaklısının haczinin ilk sıradakinden daha evvel olduğu halde sıra cetvelinde 2. sıraya konulmasının hatalı olduğunu, 4 ve 5. sıradaki takilerde ödeme emri tebliğ tarihlerinin yazılı olmadığını, ayrıca ilk sıra alacaklısı aleyhine açtıkları menfi tespit davasında satıştan elde edilecek paranın alacaklıya ödenmemesi yönünde verilen tedbir kararına rağmen sıra cetvelinin düzenlenmesinin yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, yeniden sıra cetveli yapılmasını talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, takip borçlusu olan şikayetçinin sıra cetveline itiraz hakkı olmadığını, tedbir kararının infazı için teminat da yatırılmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; şikayetçinin takip dosyasında borçlu olup sıra cetveline itiraz hakkı bulunmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK'nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10167, Karar No: 2006/13755, Tarih: 17.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/10167 E.  ,  2006/13755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalılar Orman Yönetimi ve Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava konusu ... Beldesi, 1835 ada 8 sayılı parselin geldisi olan ve 28.04.1986 tarihinde yeşil kuşak projesi kapsamında ağaçlandırılmak üzere Orman Bakanlığına (Orman Genel Müdürlüğüne) tahsis edilen ... Beldesi 3625 sayılı praselin tahsis tarihinden sonra ilk defa hangi tarihte ve ne olarak imar planı içine alındığının daha sonra imar planlarının revize edilip edilmediğinin, edilmişse revizyon imar planında ne olarak bırakıldığının sorularak alınacak cevabi yazı ile ilgili bilgi, belge, karar ve yazıların,

bu dosya içinde yeralması; ayrıca, dava dosyasının H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 17/10/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11717, Karar No: 2013/23769, Tarih: 27.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11717 E.  ,  2013/23769 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

vekili Av. ...

vekili Av. ...

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı vekili , davalıya ait işyerinde 10.01.2005-06.04.2009 tarihleri arasında genel müdür olarak çalıştığını, 10.01.2009 tarihinde genel müdürlük görevinin 2 yıl daha uzatıldığını ancak 06.04.2009 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeden iş akdinin haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini son 3 aylık ücreti ile kıdem ve ihbar tazminatı alacağının ödenmediğini, müvekkilinin 2007 yılında göstermiş olduğu üstün performanstan dolayı 1 maaş ikramiye verilmesi için karar alındığını ancak bu ikramiyenin ödenmediğini, işyerinde vardiya sistemi ile çalışıldığını, müvekkilinin her iki vardiyanın da sürekli kontrol ve denetimini yaptığını, yıllık izinlerini kullanmadığını, hafta sonları ve resmi tatillerde de çalıştığını, her gece en az 2 saat fazla mesai yaptığını, müvekkilinin SGK 'ya sehven fazla ödediği 1.843,00 TL 'nin müvekkiline iadesine karar verilmesine rağmen davalının SGK 'ya olan borcuna istinaden yine SGK tarafından mahsup edildiği için müvekkiline ödenmediğini, ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile sigorta prim alacağı, ücret alacağı, asgari geçim indirimi, yıllık izin, ikramiye, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarını tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının işyerinde 10.01.2005-06.04.2009 tarihleri arasında genel müdür olarak görev yaptığını, , iş akdini feshin söz konusu olmadığını, genel müdürlük görevinden azlinin söz konusu olduğunu, kendi rıza ve istifası ile iş ilişkisinin sona erdiğini, işyerinde yönetim zaafiyeti oluşmaması ve daha fazla zarar edilmemesi için iki belediye başkanının imzası olan 06.04.2009 tarihli kararla davacının görevinden azledildiğini, yerine yeni genel müdür atandığını, davacının istifasından hemen önce işyerine gelmeyerek yönetim boşluğu oluşturduğunu, azlinin yasal ve haklı sebeplere dayandığını, davacının işyerinde bir takım usulsüzlükler ve yolsuzluklar yapması ve işvereni zarara uğratması nedeniyle hakkında Sincan 2. Ağır Ceza Mahkemesinde davalar açıldığını, genel müdürlük döneminde yaptığı eylem ve işlemler nedeni ile şirketi sanık durumuna düşürdüğünü, istifa söz konusu olduğundan kıdem ve ihbar tazminatı isteyemeyeceğini, iddia edilen diğer alacakların ödenmesi hususunda en yetkili kişi olması nedeni ile isteklerin yerinde olmadığını, son üç maşının ödenmediğine ilişkin iddianın gerçeği yansıtmadığını, davacının genel müdür olarak görevinin gereği bu taleplerde bulunamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, “ kıdem ve ihbar tazminatı açısından yapılan değerlendirmede, istifaya ilişkin ve devamsızlığa ilişkin herhangi bir belge ve bilgi sunulmadığı, 06.04.2009 tarihli azil kararındaki şirketi zarara uğrattığı iddiasının ise fesih tarihi itibariyle somut olarak ispatlanmadığı, davacı hakkında Sincan 2.Ağır Ceza Mahkemesi'nde devam eden birden fazla dava olduğu, çok sanıklı ve çok eylemli olan 2010/262 Esas sayılı davanın açılış tarihi, içerisindeki müfettiş rapor tarihleri ve davanın halen devam etmekte olup davacı hakkında kesinleşmiş bir mahkumiyet kararı bulunmaması dolayısıyla kesinleşmiş bir zarar miktarının bulunmayışı, bu davanın neticelenip kesinleşmesin de davanın mahiyeti gereği uzunca bir süreci gerektirdiği anlaşılmakla bu dava neticesi beklenmeksizin fesih tarihindeki davanın nazara alınmak suretiyle yapılan inceleme neticesinde zarara uğrattığı gerekçesinin soyut kaldığı kanaati ile davalının haklı fesih nedenini ispatlayamadığı için kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının kabulüne; davacının 0502841736 nolu bağkur sigortalısı olduğu 1.905,00 TL fazla prim ödediği, davacıya ait 62,00 TL idari para cezasi indirildiğinde 1.843,00 TL nin iadesi gerektiği, bu tutarın davalı prim borçlarına mahsup edilerek ödenmediği anlaşıldığından 1.843,00 TL prim iadesinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesi gerektiğinden bu talebin kabulüne; davacının ücret, ikramiye, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, AGİ alacağı taleplerinin şirketin yapısal niteliği gereği alınan kararlardan da anlaşılacağı üzere davacının işlerinin yürütülmesinde emir ve talimat almayan tek yetkili konumundaki genel müdür olduğu, ödemelere ve yıllık izin kullanmasına ilişkin ilgili bilgi, belge ve kayıtların tarafının talimatı ile düzenlenmesi gerektiği, davalı şirketin tutulmayan veya davalı nezdinde olabilecek kayıtları sunmasının mümkün olmadığı, MK 2. maddesindeki dürüstlük kuralına göre davacının kendi uhdesinde bulunan veya kendisi tarafından yerine getirilmesi gereken işlemlerin yerine getirilmemesine dayanarak hak iddia edemeyeceği, genel müdür olan davacının 2007 yılı için takdir edilen ikramiyeyi ve alacaklarını almamış olmasının da hayatın olağan akışına aykırı olduğu, fazla çalışma ücreti yönünden ise bulunduğu konum itibariyle ücretinin belirlemesinde fazla çalışmaların nazara alınarak tespit edilip mesaisini kendisi ayarladığından hak kazanmadığı gerekçesi ile bu taleplerin reddine “ karar verilmiştir.

Somut olayda, davalı işveren tarafından davacının 06.04.2009 tarihinde genel müdürlükten azli hususunda aldığı karar ile davacıya başka bir görev verilmediği anlaşıldığına göre, bu tarihte iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır

Bu durumda , iş sözleşmesinin, işçinin işverene zarar vermesi nedeniyle ve haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Somut olayda, davalı işveren tarafından davacının 06.04.2009 tarihinde genel müdürlükten azli hususunda aldığı karar ile davacıya başka bir görev verilmediği anlaşıldığına göre, bu tarihte iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır

Bu durumda , iş sözleşmesinin, işçinin işverene zarar vermesi nedeniyle ve haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (ı) alt bendinde, işverenin malı olan veya eli altında bulunan makine, tesisat, eşya ya da maddelere otuz günlük ücreti tutarını aşacak şekilde zarar vermesi halinde, işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu belirtilmiştir.

İşçinin kusursuz olduğunun ortaya çıkması durumunda, işverenin haklı fesih imkânı olmadığı gibi işçinin kusuru belli bir yüzde ya da belli bir oran olarak saptanmışsa; zararın miktarının bu kusur nispetinde azaltıldıktan sonra otuz günlük ücreti aşıp aşmadığına bakılmalıdır

Zararın işçinin kasıtlı davranışından ya da taksirli eyleminden kaynaklanmasının hukukî sonuca etkisi bulunmamaktadır. Örneğin işverene ait iş makinesi paletlerine kasten metal cisim sokmak suretiyle zarar veren veya trafik kazası sonucu işvereni zarara uğratan işçinin aynı şekilde iş sözleşmesi haklı nedenle sona erdirilebilir. İşçinin kusuru ve zararı, ayrı ayrı uzman kişilerce belirlenmelidir Zarar tutarı ile karşılaştırılacak olan işçinin otuz günlük ücretinin brüt ya da net olarak dikkate alınması gerektiği noktasında Yasada herhangi bir açıklık bulunmamakla birlikte, işçi lehine yorum ilkesi uyarınca brüt ücretin esas alınması gerekir. Otuz gün, bir aydan farklı bir kavramdır. Bu noktada işçiye aylık olarak ödenen ücret yerine, günlük yevmiyesinin otuz katı tutarı dikkate alınmalıdır.

Maddede sözü edilen ücret dar anlamda ücrettir. İkramiye, prim, fazla çalışma ücreti ve benzeri ödemeler bu maddede yer alan otuz günlük ücret içersinde değerlendirilmemelidir. Ancak, ücretin garanti ücret üzerine yapılan işe göre ilave ücret veya satış pirimi olarak belirlendiği hallerde, gerçek ücretin bu ödemelerin toplamı olarak değerlendirilmesi yerinde olur. Örneğin uygulamada uluslararası yük taşıyan tır şoförleri asgarî ücret ve sefer pirimi karşılığı çalışmaktadır. Sefer pirimi olarak adlandırılan kısım da dar anlamda ücrettir. Bu durumda maddenin uygulanması anlamında otuz günlük ücret, tır şoförleri yönünden her iki ödemenin toplamına göre belirlenmelidir Zararın otuz günlük ücreti aşması durumunda işverenin fesih hakkı doğar. İşçinin zararı derhal ödemiş ya da ödeyecek olması, işverenin bu hakkını ortadan kaldırmaz. İşverence zarar tutarının işçiden talep edilmemiş olması fesih hakkını ortadan kaldırmaz.