muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/157, Karar No: 2015/7449, Tarih: 19.11.2015

Açıklanan sebeplerle Basın Kanunu’nun söz edilen hükümleri karşısında cevap ve düzeltme hakkının kullanılmasına ilişkin hukuksal sonuç doğuracak nitelikteki tebligatların bizzat sorumlu yazı işleri müdürüne yapılması gereklidir. Nitekim somut olayda da sorumlu müdür .... adına tebligatın çıkarıldığı anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta belirtilen şekildeki tebligatın kime ve ne surette yapıldığına baktığımızda, tebliğ evrakında;

“muhatabın adreste daimi işçisi aşağıda ismi ve imzası bulunan .... iletişim asistanı isimli çalışan imzasına tebliğ edilmiştir” şeklinde bir ibarenin bulunduğu görülmektedir. Bu şekilde yapılan bir tebliğin hukuken geçerliliğinin de tartışılması gereklidir. .... Tebligat Kanunu anlamında “belli bir yerde veya evde meslek ve sanat icra eden kişi” statüsündedir. Bu konumdaki bir kişiye yapılacak tebligat ise Kanun’un 17. maddesi hükümlerine göre gerçekleştirilecektir. Söz edilen maddeye göre ise; “Belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenler, o yerde bulunmadıkları takdirde tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine, meslek veya sanatını evinde icra edenlerin memur ve müstahdemlerinden biri bulunmadığı takdirde aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır.”

Tebligat Kanunu’nun 17. maddesine göre, tebliğ adresinde öncelikle muhatap aranacak; o bulunamadığı takdirde ve -bu husus evraka derç edildikten sonra- tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine yapılabilecektir.

Somut uyuşmazlıkta muhatap sorumlu müdürün meslek ve sanat icra ettiği yerde yapılmak üzere çıkarılan tebliğin yapıldığı kişinin “aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden biri” olup olmadığı tebliğ evrakından anlaşılamamaktadır. Tebliğ yapılan işyeri adresinin yüzlerce kişinin çalıştığı tahmin edilen bir gazete merkez binası olduğu gözetildiğinde “..." isimli çalışanın muhatabın özel iletişim asistanı mı; başka bir yöneticinin asistanı mı; gazetenin başka bir birimindeki görevli mi; gazetenin geçici temizlik veya güvenlik personeli mi olduğu anlaşılamamaktadır. Dolayısıyla Kanun’un 17. maddesinin aradığı anlamda “muhatabın aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birisi” olup olmadığı bu evraktan belirlenememektedir, belgelendirilemektedir.

Yargıtay kararlarında Kanun’un 17. maddesine göre yapılacak tebligatlarda, tebliğ yapılan çalışanın “muhatabın daimi işçisi” olması gerektiğine önemle vurgu yapılmaktadır. Nitekim bir içtihatta “…daimi işçi ibaresi altında tebligat yapılan (...)’nin 160 bağımsız bölümden oluşan işhanında işçi olarak kooperatif tarafından çalıştırıldığı … anlaşılmış olup, böylece muhatabın işçisi olmadığı anlaşılmıştır. Bu durumda duruşma davetiyesinin tebliği usulsüz olup …” (... Hukuk Dairesi, 18.01.2002, ...., ....). Yine bir başka kararda “sigortasız işçi çalıştırılabileceğinden bahisle adıgeçenin memur ve müstahdem kategorisinde kabulü mümkün görülmemiştir…” şeklinde içtihat edilmiştir (.... 21.12.2004, ...,....). Kısacası Yargıtay kararlarında tebliğ yapılacak şahsın muhataba doğrudan bağlı çalışan daimi işçi olması gerektiği; bu bağlamda sigortalı çalışmanın da “daimi çalışma” anlamında şart koşulduğu görülmektedir.

Yargıtay başka bir kararında “…gösterilen adresin davalının çalıştığı işyeri adresi olduğu, tebligatı davalı adına alan şahsın, davalının daimi memur veya müstahdemi olmayıp, davalıyla aynı işyerinde birlikte çalışan diğer bir işçi olduğu anlaşılmaktadır. Muhatabın adresine çıkarılan tebligatın, arananın kolayca bulunması mümkün olmayan yerlerden ise, tebliğin yapılmasını o yeri idare eden veya muhatabın bulunduğu kısmın amiri temin etmesi, bunlar tarafından muhatabın derhal buldurulması veya tebliğin temini mümkün olmazsa tebliğin kendilerine yapılması icap eder (Teb. K. md. 18).” (Yargıtay ..... 9.7.2012, ...., ...). Gerçekten somut olay bu örneğe birebir uymaktadır. Davalının çalıştığı işyeri adresinde davalı bulunamamıştır. Bu adres, bir gazetenin yönetim merkezi gibi yüzlerce kişinin çalıştığı, arananın kolayca bulunması mümkün olmayan yerlerdendir. Bu durumda, tebliğin yapılmasını o yeri idare eden veya muhatabın bulunduğu kısmın amirinin gerçekleştirmesi; bunlar tarafından muhatabın derhal buldurulması veya tebliğin temini mümkün olmazsa tebliğin kendilerine yapılması gerekmektedir. Oysa uyuşmazlık konusu olayda bunlardan hiçbiri yerine getirilmeksizin tebliğ doğrudan “...” isimli çalışana yapılmıştır. Dolayısıyla yapılan tebligat, Kanunun 17. ve 18. maddesi hükümlerinden hiçbirine uygun değildir. Bu itibarla söz edilen tebligat, teslim ve bilgilendirme fonksiyonlarını (..., ...: Tebligat Hukuku, 5. Baskı, Ankara 2013, s. 43) yerine getirmemiştir. Cevap ve düzeltme hakkının kullanılmasına dair bir talebin de ancak usule uygun –hukuken sonuç doğurmaya elverişli- bir tebligat ile yapılması gereklidir.

Bu itibarla, sorumlu müdüre yapılan tebliğin usulsüz olması nedeniyle Basın Kanunu’nun 14. maddesine göre cevap ve düzeltme hakkının kullanılması talebinde bulunma için kanuni şartlar oluşmamıştır.

Açıklanan gerekçelerle, kanun yararına bozma talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle Sayın Çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/90, Karar No: 2009/197, Tarih: -

Ceza Genel Kurulu 2009/6-90 E., 2009/197 K.

**Ceza Genel Kurulu 2009/6-90 E., 2009/197 K.**

**- SAHTECİLİK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 204 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 342 ]

**"İçtihat Metni"**

Sahtecilik suçundan sanığın beraatine, suça konu senedin dosyada delil olarak saklanmasına ilişkin A..... 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 23.10.2003 gün ve 2-253 sayılı hüküm, katılan vekilinin temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 03.05.2006 gün ve 10753-4503 sayı ile;

“1- Adli Tıp Uzmanı Bilirkişi F..... K.... tarafından düzenlenen 18.10.2002 tarihli raporda, suça konu bonodaki borçlu imzalarının katılanın eli ürünü olmayıp takliden atılmış imzalar olduğunun belirtildiği, Kriminalistik-Balistik Uzmanı Bilirkişi M...... K.... tarafından düzenlenen 01.10.2003 tarihli ve yine hükme dayanak yapılan A...... 3. İcra Hâkimliğince alınan Kriminalistik Uzmanı Bilirkişi K. Y.... T.... tarafından düzenlenen 25.12.2002 tarihli raporlarda da sözkonusu imzaların katılanın eli ürünü olduğunun belirtilmiş olması karşısında; Adli Tıp Kurumu Fizik/Grafoloji İhtisas Dairesinden, bilirkişi raporları arasındaki çelişkiyi de giderecek biçimde rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi yerine, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Suçun sübutu durumunda da;

Sanığın eylemine uyan 765 TCY’nın 342/1. maddesine göre, hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın aynı suça uyan 204/1. maddesinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında sanık yararına olması ve 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca yeniden değerlendirme ve uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması”

” isabetsizliğinden bozulmuştur.

A...... 3. Ağır Ceza Mahkemesince 14.11.2006 gün ve 286-486 sayı ile;

18.10.2002 tarihli raporu düzenleyen bilirkişi Fuat Karaduman’ın Adli Tıp Uzmanı olduğu, hükme dayanak yapılan 01.10.2003 ve 25.12.2002 tarihli raporları düzenleyen bilirkişiler M........K.... ve K....Y...... T.....’un ise kriminalistik-balistik (grafoloji) uzmanı oldukları dolayısıyla hükme esas alınan raporlar arasında çelişki bulunmadığı gerekçeleri ile ilk hükümde direnilmiştir.

Bu hükmün de Katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istekli 26.03.2009 gün ve 29959 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, bilirkişi raporları arasında çelişki bulunup bulunmadığı, çelişki var ise bu çelişkinin giderilmesi için yeni bir bilirkişi inceleme yaptırılmasına, gerek olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosyada;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, bilirkişi raporları arasında çelişki bulunup bulunmadığı, çelişki var ise bu çelişkinin giderilmesi için yeni bir bilirkişi inceleme yaptırılmasına, gerek olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosyada;

Şikayetçi M....D....S... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilince A...... C.Başsavcılığına sunulan 16.04.2002 tarihli şikayet dilekçesinde;

Sanık L......Ç.....’ın, şirketin eski muhasebecisi olduğu ve 30.06.2000 tarihi itibariyle şirketle ilişiğinin kesildiği, sanığın şirkete borçlu olması nedeniyle hakkında icra takibi başlatılarak 02.04.2002 tarihinde evine hacze gidildiği, bunun üzerine sanığın şirket yetkilisinin imzasını taklit etmek suretiyle sahte bonu düzenlediği ve bu bonoya istinaden A...... 7. İcra Müdürlüğünün 2002/2747 E. sayılı dosyasında müvekkil aleyhine icra takibi başlatıldığı iddia edilerek, sahtecilik suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.

Şikayetçi İ..... S..... kolluk tarafından saptanan 17.05.2002 tarihli beyanında; şikayet dilekçesini tekrar ederek, sanığın sahtecilik suçundan cezalandırılmasını istemiştir.

Katılan İ....... S..... duruşmada, 27.03.2003 tarihinde saptanan beyanında; sanığa borçlu olmadığını, suça konu bonoyu da düzenleyip vermediğini, bono ile hiç ilgisinin olmadığını, bononun sahte olarak düzenlenip icraya konulduğunu, şirket kayıtlarında da böyle bir bilginin olmadığını,

İtirazın iptali davasının aleyhlerinde sonuçlandığını, kararın Yargıtay 12. Hukuk Dairesince onandığını, ancak bu dosyadaki bilirkişi K.Y..... T..... tarafından düzenlenen raporu kabul etmediğini söylemiştir.

Sanık L..... Ç..... kollukda saptanan 18.07.2002 tarihli beyanında; şikayetçi firmada muhasebe elemanı olarak çalıştığını, ticari ilişkileri nedeniyle alacağı bulunduğunu, bu alacak nedeniyle icra takibi başlattığını ve bu takibin devam ettiğini, sahte bono düzenlediği iddiasının doğru olmadığını, bonoyu alacağına karşılık İhsan Soytemiz’in verdiğini, imzanın İ......S.....’e ait olduğunu, suçlamaları kabul etmediğini söylemiştir.

Duruşmada saptanan 27.03.2003 tarihli savunmasında ise; serbest muhasebecilik yaptığını, aynı zamanda müdahile ait şirketlerin de muhasebecisi olduğunu, müdahile ait şirketlerin mali sıkıntıya düşüp, ücretini ödeyememesi nedeniyle, müdahilden 18.000.000.000 lira alacaklı duruma geçtiğini, alacağa ilişkin defter ve belgelerde kayıt olmadığını, müdahille samimi olduğundan nasıl olsa borcunu öder diye düşündüğünü, bu bonoyu borcuna karşılık düzenleyip verdiğini, beyan etmiş,

Alacaklısı L....... Ç......, borçlusu M.....D....S.... San. Tic. Ltd. Şti. olan, 03.11.1999 keşide, 09.04.2002 ödeme tarihli, 18 milyar lira bedelli bono gösterilip sorulduğunda, bononun ön yüzündeki rakam ve yazıların kendisine, borçlu imzalarının ise müdahile ait olduğunu, müdahilin bu bonoyu yanında imzaladığını, bonoyu önceden kullandığı imzalar gibi imzaladığını, suçsuz olduğunu savunmuştur.

Alacaklısı L....... Ç......, borçlusu M.....D....S.... San. Tic. Ltd. Şti. olan, 03.11.1999 keşide, 09.04.2002 ödeme tarihli, 18 milyar lira bedelli bono gösterilip sorulduğunda, bononun ön yüzündeki rakam ve yazıların kendisine, borçlu imzalarının ise müdahile ait olduğunu, müdahilin bu bonoyu yanında imzaladığını, bonoyu önceden kullandığı imzalar gibi imzaladığını, suçsuz olduğunu savunmuştur.

Kolluk tarafından sanık L...... Ç..... ile şikayetçi İ..... S....’in oturarak ve ayakta imza ve yazı örnekleri alınıp senet aslı ve İ..... S.....’in imza örneklerini içeren imza sirküleri C.Savcısı tarafından bilirkişi olarak görevlendirilen, adli tıp uzmanı Dr. F..... K....’a tevdi edilmiş, alınan 18.10.2002 tarihli raporda;

Bonodaki imzaların İ..... S.... ile L..... Ç.....’in eli ürünü olmadıkları, yazı ve rakamlar yönünden ise sağlıklı bir karşılaştırmaya olanak verecek karşılaştırma ortamı bulunmadığından, bir kanaate varılamadığı belirtilmiştir.

Duruşmada kriminalistik ve balistik uzmanı M..... K.... bilirkişi olarak görevlendirilmek suretiyle yaptırılan bilirkişi incelemesinde ise, bu bilirkişi tarafından düzenlenen 01.10.2003 tarihli raporda;

Senetteki yazı ve rakamlar yönünden yine aynı şekilde kanaat belirtilmiş, borçlu adına atılı üç adet imzanın ise İ...... S...... elinden çıktığı ifade edilmiştir.

A.... 3. İcra Hâkimliğine sunulan ve kriminalistik uzmanı K.Y.... T.... tarafından düzenlenen 25.11.2002 tarihli raporda da; senette borçlu adına atılı üç adet imzanın İ.... S..... elinden çıktığı belirtilmiştir.

Sanık müdafi tarafından dosyaya sunulan bilirkişi raporunun ekindeki Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 04.03.2003 gün ve 1717/4122 sayılı ilamının incelenmesinde, senet borçlusu M....D.....S.... San. Tic. Ltd. Şti.’nin açtığı davada verilen kararın onandığı ilamda kararın içeriği ile ilgili bir bilginin yer almadığı görülmüştür.

Bu bilgi ve belgeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde, bilirkişi M..... K.... ve K. Y....T...... tarafından düzenlenen raporlarda, senetteki üç adet imzanın İ..... S....’e ait olduğu belirtilmiş ise de, bu raporlar incelendiğinde bilirkişi M...... K...., senetteki borçlu isim ve adres kısmındaki yazıların aynı renk bir kalem, tanzim tarihinin farklı bir kalem, geriye kalan yazı ve rakamların ayrı renk bir kalemle yazıldığını ifade etmiş, ayrıca senedin üst kenarının matbaada giyotin ile kesilmeyip bir başka belgenin devamından el ile kısmen düzensiz olarak kesildiği, kesilmeden önce düzgün bir kesim sağlamak amacıyla bu kısımdan kurşun kalem ile çizgi çekildiği ve kurşun kalemle çekilen çizgiye ait senedin sağ üst kenarında bölgesel kalıntıların mevcut olduğunu belirtmiş, bilirkişi K. Y.... T.... da senedin bir başka belgenin tamamlayıcı kısmı olduğunu ifade etmiş, ayrıca bilirkişiler M...... K.... ve F...... K....... senet muhtevasındaki tüm yazı ve rakamların adı geçenlere tekrarlatılarak yazdırılmasından sonra rakam ve yazılar konusunda değerlendirme yapılabileceğini beyan etmişlerdir.

Yerel Mahkemece raporlardaki bu belirlemeler hiç irdelenmeden sadece sonuç bölümündeki imza ile ilgili görüşe itibar edilerek önceki hükümde direnilmiştir. Somut gerçeğin her türlü şüpheden uzak bir şekilde saptanabilmesi için, alacağın miktarı da nazara alınmak suretiyle taraflar arasındaki icra dosyaları getirtilip incelenmeli, senetteki yazı ve rakamların kimin eli ürünü olduğu saptanmalı, senet muhtevasının farklı kalemlerle tanzim edilmesinin sebebi ile başka bir belgeden kesilme nedeni araştırılmalı, bilirkişi raporlarında ifade edildiği üzere, sanık ve katılanın imza ve yazı örnekleri alınmak suretiyle, Adli Tıp Fizik dairesinde veya üniversiteler ile kamu kurumlarının grafolojik inceleme yapmaya uygun birimlerinde yöntemince inceleme yapılması suretiyle sanığın hukuki durumu belirlenmelidir.

Bu itibarla Yerel Mahkeme direnme kararı isabetsiz olup bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan kurul üyeleri; “

“imzaların katılanın eli ürünü olduğu saptandığına göre, bu konuda yeniden bir inceleme yapılmasına gerek bulunmadığı ve Yerel Mahkeme direnme hükmünün isabetli olduğu”

” gerekçeleriyle hükmün onanması yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- A....... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.11.2006 gün ve 286-486 sayılı direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, ilk müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından, 07.07.2009 günü yapılan ikinci müzakerede tebliğnamedeki isteme uygun olarak oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11856, Karar No: 2013/12517, Tarih: 30.04.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/11856 E.  ,  2013/12517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz dilekçesine ekli Genelkurmay Başkanlığı Derince Asker Hastanesi Baştabipliğinin raporunda “6 aydan fazla süren psikotik bozukluk” sebebiyle askerliğe elverişli olmadığı yolundaki rapor karşısında,sanığın suç tarihinde cezai ehliyetinin olup olmadığına dair heyet raporu alınarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 30/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29201, Karar No: 2017/11235, Tarih: 16.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/29201 E.  ,  2017/11235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin ihbar tazminatı, aylık ücret, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile asgari geçim indirimi alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... Belediye Başkanlığı vekili ve davalı ... Taşımacılık Gıda Bilgisayar Kırtasiye Temizlik Malzemeleri ... Tic. Ltd. Şti. temsilcisi temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, düzenlenen kök bilirkişi raporunda, taraf tanıklarının anlatımları değerlendirilerek, davacının dini bayramlarda bir gün harici ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı esas alınarak, yüzde otuz oranında indirim de uygulanarak ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı hesaplanmıştır. Davacı asilin, tüm ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığına dair yemin etmesi üzerine, Mahkemece davacı asilin yemininin nazara alınarak hesaplama yapılması için dosya yeniden bilirkişiye tevdi edilmiştir. Ek bilirkişi raporunda, davacı asilin yemini nazara alınarak, tüm ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıldığı esas alınmış ve yeniden hesaplama yapılmıştır. Mahkemece, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarında, davacı asilin yemininin kesin delil olduğu gerekçesiyle, ek bilirkişi raporu hesaplamalarına itibar edilmiş ve ayrıca aynı sebeple takdiri indirim de uygulanmaması gerektiği benimsenmiştir. Ne var ki, yemin teklifi, vakıaya ilişkin ispat yükü üzerinde olan tarafça diğer tarafa karşı yapılır. Söz konusu tatil çalışmasının varlığını kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu nazara alındığında, davacının tüm ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığına dair yemininin kendi lehine delil olarak değerlendirilmesi mümkün değildir. Mahkemece, bu yöne dikkat edilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Hafta tatili ücreti alacağında ise, düzenlenen kök bilirkişi raporunda husumetli davacı tanığı beyanına itibar edilerek, davacının ayda üç hafta tatili gününde çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının tüm hafta tatillerinde çalıştığına dair yemin etmesi akabinde düzenlenen ek bilirkişi raporunda ise, yemin beyanı nazara alınarak tüm hafta tatillerinde çalışıldığı esas alınarak hesaplama yapılmıştır. Mahkemece, yemin delililin kesin delil olması gerekçesiyle, ek bilirkişi raporu hesaplamalarına itibar edilmiş ve takdiri indirim de uygulanmamıştır. Öncelikle, yukarıda da belirtildiği üzere, tatil çalışmasının varlığını kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu nazara alındığında, davacının söz konusu çalışmaya dair yemininin kendi lehine delil olduğunun kabul edilmesi mümkün değildir. Diğer taraftan, davacının hafta tatili çalışması yaptığına ilişkin tek delil, husumetli davacı tanığı Seyithan Kurt’un beyanı olup, salt husumetli tanık beyanıyla sonuca gidilmesi de yerinde değildir. Husumeti bulunmayan davacı tanığının, davacının hafta tatili çalışması olup olmadığı hususunda bilgisi bulunmadığını ifade etmiş, davalı tanığı ise davacının her pazar günü tatil yaptığını ifade etmiştir. Bu yönler nazara alındığında, usulünce kanıtlanmadığı nazara alınarak hafta tatili ücreti talebinin reddine karar verilmelidir.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, asgari geçim indirimi alacağının hesaplanmasında, işçinin dördüncü çocuğunun doğum tarihine ilişkin kabulün, UYAP üzerinden incelenen nüfus kaydıyla uyuşmadığı anlaşılmaktadır. Bu halde, nüfus kaydına göre çocuklarının doğum tarihine dikkat edilerek, tarih aralıklarına göre ödenmesi gereken asgari geçim indirimi tutarları tespit edilmeli ve dosyaya sunulan belgelere göre ödenen tutarlar da mahsup edilerek sonuca gidilmelidir.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3279, Karar No: 2022/4474, Tarih: 06.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/3279 E.  ,  2022/4474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 44.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.04.2018 tarih ve 2015/111 E- 2018/130 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi'nce verilen 03.03.2022 tarih ve 2020/850 E- 2022/328 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi adli yardım talepli olarak davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

1-01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nın 448. maddesi hükmü ve özellikle emredici nitelikteki 336/2. maddesi hükmünün hilafına, gerek istem dilekçesinde ve gerekse de dosya kapsamında, davalının isteği üzerine düzenlenen fakirlik belgesi dışında adli yardım taleplerini haklı gösterecek hiçbir dayanak bilgi ve belge bulunmadığı anlaşıldığından davalının kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım taleplerinin HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-Davalının kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin reddi nedeniyle, davalı vekiline işbu adli yardım talebinin reddi kararının tebliği, bu karara itiraz süresinin beklenmesi, itiraz edilmediği veya itirazı reddedildiği takdirde 6100 sayılı HMK’nın 366 maddesi atfı ile 344. maddesi uyarınca peşin temyiz harcının ve dosyanın Yargıtay’a sevk giderinin ikmali için gerekli işlemler yapılmak üzere dava dosyasının mahalline iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin REDDİNE, Dairemizin bu kararına karşı tebliğden itibaren bir hafta içinde Yargıtay 12. Hukuk Dairesi nezdinde itiraz edilebileceğine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle dava dosyasının mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.