muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9904, Karar No: 2016/2682, Tarih: 15.02.2016

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir.

AİHM içtihatlarına göre, avukatlar da gerek kamuoyunun önünde gerekse yargılama faaliyetleri esnasında adaletin işleyişine dair yorum yapma hakkına sahiptirler. Ancak bu husustaki eleştiriler belirli sınırları aşmamalıdır. Bu bağlamda adaletin uygun biçimde sağlanması isteği ile yargılama makamlarının mesleki onurları arasında bir denge kurulmalıdır. Aksi takdirde, bir yargı mensubunun önyargılı ve dayanaktan yoksun bir şekilde eleştirilmesi onun itibarını kolayca zedeleyebilecektir. Ancak yine de yargı mensupları da diğer kişiler gibi özellikle kamu yararını ilgilendiren konularla ilgili yapılan eleştirilerde kendilerine karşı yapılan eleştirilere karşı belli bir oranda hoşgörü göstermek zorundadırlar.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

AİHM, Lesnik/Slovakya davasında, ilk olarak kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirirken hoşgörü göstermeleri gereken eleştiri sınırının diğer insanlara göre daha geniş olduğunu, ancak, kamu görevlilerinin siyasetçilerde olduğu gibi her türlü söylemlerini yakın denetime açtıkları anlamına gelmeyeceğini, üstelik görevlerini hakkı ile yerine getirebilmeleri için kamu güvenine sahip olmaları gerektiğini; bunun ise kamu görevlilerinin asılsız suçlamalara karşı korumakla sağlanabileceğini vurgulamıştır. (Lesnik/Slovakya, 35640/97, 11.03.2003)

Savcı tarafından tanıklık yapmak için mahkemeye bir kişinin çağırılması işlemini “manipülasyon ve kanıtların yasadışı yollarla sunulması” olarak nitelendirmesi nedeniyle, başvuran hakkında, yargılama sırasında kullandığı ifadelerden ötürü hakaret davası açılarak para cezasına çarptırıldığı Nikula–Finlandiya davasında, AİHM, resmi görev yapan memurlara karşı kabul edilebilir eleştiri sınırlarının sade kişilere göre daha geniş olduğunu, ancak bu memurların davranışlarının, tıpkı politikacılar gibi, sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmediğini, aksine görev başındaki memurların sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara karşı korunması gerektiğini yinelemiştir. Bununla birlikte AİHM’e göre, bu davada hakaret içeren bir saldırı söz konusu değildir. Başvuranın temel eleştirisi, sert de olsa, savcının dava devam ederken seçtiği yöntem hakkındadır. Dolayısıyla, savcının mesleki veya diğer nitelikleri hedef yapılmamıştır. Bu nedenle AİHM’e göre, savcı bu eleştirileri hoşgörü ile karşılamalıdır. AİHM, ayrıca, içtihadındaki sonucuna ulaşırken, ifadelerin medya önünde değil, sadece duruşma salonunda söylenmiş olduğunu da özellikle vurgulamıştır. Nitekim AİHM, göre ancak çok istisnai hallerde savunma avukatının ifade özgürlüğüne getirilen bir sınırlama kabul edilebilecektir (Nikula/Finlandiya, 31611/96, 21.03.2002)

Somut olayda, sanığın avukat olması ve söz konusu eylemin avukatlık görevinin yerine getirilmesi sırasında işlenmesi savunma dokunulmazlığını gündeme getirmektedir. Avukatlar görevlerini ifa ederken belli koşullar içinde bazı isnatlarda bulunabilir, bunu yaparken de bazen muhatapları küçük düşürücü ifadeler kullanabilirler. Ancak bu esnada iddia ve savunmanın gerekliliği ile orantılı hareket etmek zorundadırlar. Savunma dokunulmazlığından söz edilebilmesi için eylemin iddia veya savunma niteliğindeki evrak ile ilgili olarak yapılması, eylemin, yargı organlarına verilen dilekçelerde veya bu organlar huzurunda yapılması ve bu hak kullanılırken sınırın aşılmaması gerekmektedir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 17.07.2007 tarih ve 2007/174 karar)

Sonuç olarak, sanık tarafından mahkemeye sunduğu dilekçesinde kullanılan ifadeler, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı gibi, ifadelerin bir kısmının değer yargısı niteliğine sahip olduğu, bir kısmının da müştekiden sadır olan sözler olarak ileri sürüldüğü anlaşılmıştır. Bu itibarla somut bir fiil ya da olgu isnat etmek şeklinde kabul edilemezler. Ayrıca bahse konu ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedirler. Bu durumun aksinin savunulması, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı kanaatine varılmıştır.

Yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri, AİHM kararı ve açıklamalar ışığında, Ağır Ceza Mahkemesinin, iddia olunan sözlerin kovuşturma açılmasını gerektirir nitelikte olmadığına ilişkin gerekçesi yerinde görüldüğünden, anılan kararın kanun yararına bozulmasına ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 15.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11551, Karar No: 2021/21100, Tarih: 17.11.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/11551 E.  ,  2021/21100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Eziyet etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Eziyet suçunun oluşabilmesi için bir kişiye karşı insan onuruyla bağdaşmayan ve bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine, aşağılanmasına yol açacak davranışlarda bulunulması gerekir. Aslında bu fiiller de kasten yaralama, hakaret, tehdit, cinsel taciz niteliği taşıyabilirler. Ancak, bu fiiller, ani olarak değil, sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde işlenmektedirler. Bir süreç içinde süreklilik arzeder bir tarzda işlenen eziyetin özelliği, işkence gibi, kişinin psikolojisi ve ruh sağlığı üzerindeki tahrip edici etkilerinin olmasıdır. Bu etkilerin uzun bir süre ve hatta hayat boyu devam etmesi, eziyetin bu kapsamda işlenen fiillere nazaran daha ağır ceza yaptırımı altına alınmasını gerektirmiştir. Sanığın, suç tarihinde saat 12.00 sıralarında dayısı olan Halil İbrahim Kotanak'ın bağ evinin bulunduğu yere piknik yapmaya giden mağdurlar ... arkadaşlarının bağ evini dağıtıp karıştırdıkları, kamelyaya zarar verdikleri ve arı kovanlarının bazılarının devrilmesine sebebiyet verdikleri iddiasıyla oğlu olan mağdur ... ile arkadaşı ... ile saat 16.00-17.00 sıralarında karşılaştığında mağdurlara tokat ile vurduğu, mağdurların kaçıp, Ispartaya geldikleri, saat 23:00 sıralarında Isparta'dan yaya olarak dönmekte iken köy girişinde mağdurları beklemekte olan sanığın araçla mağdurların önüne çıkıp, mağdurlara tekrar tokatla vurup, araca bindirdiği, aracı dağ yoluna doğru bir süre sürüp sonra durduğu, mağdurları araçtan indirip eline aldığı sopayla mağdurlara vurduğu, daha sonra ipin bir ucuyla mağdurları elinden ve boynundan bağlayıp, diğer ucunuda araca bağladığı, "sizi bir süreyim de aklınız başınıza gelsin, geberin" şeklinde sözler söyleyip, mağdurların soruşturma aşamasındaki ifadelerinde belirttikleri gibi 20-25 metre, yargılama aşamasındaki ifadelerinde belirttikleri gibi 8-10 metre aracı sürüp mağdurları aracın arkasından sürüklediği, mağdurların adli raporlarında belirtildiği gibi basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralama şeklinde gerçekleşen eylem bütün olarak değerlendirildiğinde tedip amacı ile hareket ettiği, ancak bu eylemlerinde aşırıya gittiği, bir kaç eylem üst üste yaşansa da bu eylemlerin sistematik şekilde işlendiğinden bahsedilemeyeceği, eylemlerin aynı gün mağdurların davranışlarına tepki olarak geliştiği, süreklilik arz etmedikleri, dolayısıyla atılı eziyet suçunun yasal unsurlarının oluşmadığının kabulü ile sanığın eylemine uyan oğlu mağdur ...'e karşı TCK'nın 109/2, 109/3-a-e-f maddeleri; mağdur ...'a karşı ise aynı Yasanın 109/2, 109/3-a-f maddeleri gereği cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde eziyet suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ..., Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanunun 304/2. maddesi uyarınca dosyanın Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4111, Karar No: 2019/12647, Tarih: 13.06.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/4111 E.  ,  2019/12647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Adli Tıp kriterlerine göre yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığının tespit edilebilmesi için muayenenin olaydan en az 6 ay geçtikten sonra yapılması gerektiği, müşteki hakkında yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğuna dair 16.06.2014 tarihli raporun ise olay tarihinin üzerinden 6 ay geçmeden müştekinin yapılan muayenesi sonucu düzenlendiği anlaşılmakla, muayene süresi yönünden adli tıp kriterlerine uygun olmayan rapor esas alınmak suretiyle eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 tarihli ve 2015/1167 Esas- 2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi hükmü gereğince ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen TCK’nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3) Sanığın, müştekiyi yüzde sabit iz oluşacak şekilde kasten yaralaması eyleminin neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğinde olması ve basit tıbbi müdahale ile giderilmesinin mümkün bulunmaması karşısında, kurulan hükümde temel cezanın TCK'nin 86/1. maddesine göre belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, TCK'nin 86/2. maddesine göre belirlenmesi sureti ile eksik ceza tayin edilmesi,

4) Tarafların aşamalardaki beyanları ve alınan doktor raporlarına göre sanık ile müştekinin karşılıklı olarak birbirlerini yaralamaları şeklinde gerçekleşen olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli Esas 2002/4-238-2002/367 sayılı Kararında belirtildiği üzere, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiğinin tespit edilememesi durumunda sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

5) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasında uygulama maddesi olarak TCK'nin 87/1-c maddesi yerine TCK'nin 87/3. maddesinin gösterilmesi,

6) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi gereğince hak yoksunları uygulanırken, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas - 2015/85 Kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17658, Karar No: 2013/4901, Tarih: 20.03.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/17658 E.  ,  2013/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından işletilen akaryakıt istasyonundan davalının araçlarına 2008 yılında birçok kere akaryakıt satın aldığını, akaryakıtın davalının bizzat oğlu yada yanında çalışan şoförü vasıtasıyla alındığını, her alış veriş için veresiye satış fişi düzenlendiğini bakiye 17.942,50.-TL borcun davalı tarafından ödenmediğini ileri sürerek 17.942,50.-TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının alacaklı olduğu faturalara konu akaryakıtı teslim ettiğini ispat etmesi gerektiğini, tanık dinletilmesine muvafakat edilmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller doğrultusunda, davacının akaryakıt istasyonundan veresiye fişleri imzalanmak suretiyle davalının işlettiği araçlara mazot alındığı, davacı muavin defterinde bulunan kayıtlar doğrultusunda davacının davalıdan 17.942,50.-TL alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne 17.942,50 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, satım ilişkisinden kaynaklı alacağın tahsili istemine ilişkindir. Davacı alacağına dayanak olarak dosyaya sunulan teslim alan imzalı veresiye satış fişlerine dayanmış, davalı anılan belgelerdeki imzaları inkar etmiş, teslim fişlerindeki malın tesliminin kanıtlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Teslime ilişkin dosyaya sunulan bir kısım veresiye satış fişlerinde teslim alan kısmında davalı ismi ve imzası bir kısmında ise muhtelif kişi isim ve imzaları yer almaktadır. Mahkemece teslim fişlerindeki malın teslimi açıklığa kavuşturulmadığı gibi davalının imza inkarı üzerinde de durulmamıştır. Bu durumda mahkemece anılan belgelerdeki imzaların davalı çalışanı veya yetkilisine ait olup olmadığı hususunda davalının isticvabı ile imza incelemesi yaptırılması gerekirken eksik inceleme ile teslim olgusu üzerinde yeterince durulmadan yazılı şekilde karar tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22496, Karar No: 2017/10036, Tarih: 19.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/22496 E.  ,  2017/10036 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24014, Karar No: 2022/4377, Tarih: 11.05.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/24014 E.  ,  2022/4377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (..., ...)

HÜKÜM : Sanıklar ..., ... ve ...’ın nitelikli cinsel saldırı suçundan beraatlerine, sanıklar ..., ..., ..., ...’un nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyetlerine dair İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 17/07/2020 tarih ve 2019/21 Esas, 2020/155 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan ve sanık ...’in nitelikli cinsel saldırı suçundan, sanık ...’ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, sanık ...’nin nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetlerine dair İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 17/07/2020 tarih ve 2019/21 Esas, 2020/155 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine,

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin vekalet ücretiyle sınırlı olduğu ve sanık ... hakkında hakaret suçundan, sanıklar ... ve ... hakkında fuhuşa teşvik suçundan, sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerin temyiz edilmediği gözetilerek dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanıklar ..., ..., ... haklarında nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükümlere yönelik katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümlere yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafileri, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafileri, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

İlk derece mahkemesince aldırılan Adli Tıp 6.İhtisas Kurulunun 27.11.2019 tarihli raporunda, mağdurede bipolar bozukluk tespit edildiği ve mağdurenin olay tarihinde hastalığın eksitasyon döneminde olduğunun belirtildiği ancak mağdurenin hasta olarak değerlendirildiği bu dönemde beyanlarına itibar edilip edilmeyeceği, ayrıca mağdureye ilişkin ilk raporun olaydan 11 gün sonra düzenlendiği gözönüne alındığında bu eksitasyon döneminin ne kadar süreceği, yine mağdurenin iyilik dönemi olarak adlandırılan süreçte olduğu zaman hasta olup olmadığının üçüncü kişilerce anlaşılıp anlaşılmayacağı hususlarının söz konusu raporda açığa kavuşturulmadığı anlaşılmakla, bu hususları içeren ek bir rapor aldırıldıktan sonra karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi karşısında, söz konusu hükümlere yönelik istinaf başvurunun kabulü yerine esastan ve düzeltilerek reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafileri, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 22.02.2021 gün ve 2020/2617 Esas, 2021/153 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan ve düzeltilerek reddine yönelik hükümlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4.madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine, 11.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.