muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6863, Karar No: 2019/18678, Tarih: 23.10.2019

Birleşen davada davacı vekili; davalı ... İş Sendikası Merkez Disiplin Kurulunun 25/07/2018 tarih ve 2018/21 sayılı kararı ile davacı İstanbul 1 Nolu Şube Mali Sekreterliği görevinden 6 ay süreyle geçici olarak el çektirilmesine ilişkin kararın tedbiren durdurulması ve iptali istemi ile İstanbul Anadolu 7. İş Mahkemesi’nin 2018/390 esas saylı dosyası ile dava açıldığını, müvekkilinin hakkında 6 aylık sürelerle verilen iki ayrı görevden el çektirme kararı müvekkili bakımından dayanılması zor, hukuka aykırı, haksız ve kötü niyetli olduğunu iddia ederek Birleşik ... İş Sendikası Merkez Disiplin Kurulu'nun 22/01/2019 tarih ve 2019/22 sayılı kararının iptaline ve müvekkili Birleşik ...- İş Sendikası İstanbul 1 Nolu Şubesi Mali Sekreterliği görevinin devamına, el çektirme kararı nedeniyle mahrum kaldığı mali haklarının kendisine yasal faiziyle ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Asıl ve birleşen davalarda davalı vekili, sendikal işleyişe kasıtlı olarak uygun davranmayıp yetkisini aşarak işçilere ve sendikaya önemli derecede zarar veren, yönetim kurulu üyelerinin şahıslarına ve Genel Yönetim Kuruluna bir bütün olarak hakaret eden davacının görevden alınması yasaya, Sendika Ana Tüzüğüne ve hukuka uygun olduğunu, disiplin kurulunun Ana Tüzüğe göre yöneticilere geçici olarak el çektirme cezası verebileceğini, kararın ölçülü olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, Sendika Tüzüğü’nce herne kadar üyelikten çıkarılma halleri belirtilmiş ise de el çektirme cezasının hangi eylemlerin karşılığında verileceğine ilişkin açık ve net bir düzenleme bulunmadığı bu durumun keyfiliğe yol açabileceği, ayrıca Merkez Disiplin Kurulu'nun 22/01/2019 tarih ve 2019/22 sayılı kararı ile ikinci kez davacının 6 ay süreyle geçici olarak el çektirilmesi kararı ile alakalı yine hangi eylem karşılığında el çektirme kararı verileceğinin Tüzükte belirtilmemesi konusunda yapılan açıklamalar aynen geçerli olmakla birlikte; ek olarak davacı hakkında ikinci kez 6 aylık el çektirme kararı verilmesi, her iki karar birlikte değerlendirildiğinde toplamda 1 yıllık el çektirme cezasının ihraç yani üyelikten çıkartma niteliğinde olduğu ve bu kararın Merkez Genel Kurulunca verilebileceği, Merkez Disiplin Kurulu'nun Sendika Tüzüğüne göre üyelikten çıkarma kararı verme yetkisi bulunmadığı, seçilmiş sendika çalışanı olan davacı hakkında verilen bu kararın sendika içi demokrasiye aykırı olduğunun anlaşıldığı, tüm dosya kapsamı ile anlaşılacağı üzere davacının seçilmiş bir sendika görevlisi olduğu, sendika üyesi işçiler aleyhine işlem yaptığına dair dosyada her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığı, işyerlerindeki üye sayısının azalmasının davacının eyleminden kaynaklandığının sabit olmadığı tanık beyanları ve diğer tüm delillerle anlaşıldığı, davacı el çektirme kararı nedeniyle mahrum kaldığı mali haklarının ödenmesini talep etmiş ise de kural olarak çalışma karşılığı ödeme yapılması gerektiği ve davacının bu süreçte fiilen bir çalışması olmadığı anlaşılarak mali haklara ilişkin talebinin reddi gerektiği gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

D)İstinaf başvurusu:

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı, taraflar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur..

E)İstinaf Sebepleri:

Davacı vekili istinaf başvurusunda; Mahkemenin esasa dair karar vermiş olmasına rağmen sendikanın hukuka aykırı kararının tedbiren durdurulması talepleri hakkında bir karar vermediğini, Sendika’nın Haziran 2019 tarihinde yapılacak olan olağan genel kurul toplantısını seçimde aday olunmasını engellemek için öne çektiğini, müvekkilinin sendikaya alınmaması, görevine başlatılmaması nedeniyle seçim faaliyetlerine de katılamadığını, ihtiyati tedbir taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerektiğini, mali haklar yönünden de taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Davalı vekili istinaf başvurusunda; davacının sendika yöneticilerine hakaret etmesi, ve şubeye bağlı işyerlerinde üyelere zarar veren eylemleri sebebiyle disiplin kuruluna sevk edilmesine karar verildiğini, genel kurul toplantı konuşmalarının değerlendirildiğini, davacının toplantıda merkez yönetim kuruluna asılsız itham, iftira ve suçlamalarda bulunarak hatta “işyeri gitti diye merkez yöneticileri kına yaktılar” diyerek toplantıya yurt genelinden katılan 300’ün üzerindeki temsilcinin önünde yöneticilere ağır hakarette bulunduğunu, ... işyerinin Trakya Şubesine bağlanma kararına karşı tehditkar bir şekilde meydan okuyarak “orasını bizim bölgeye bağlamanız gerekiyor, hadi başka tarafa bağlayın da göreyim” diyerek merkez yönetim kurulunun yetkilerini tehditle engellemeye ve uygulatmamaya çalıştığını, “o işyerini dayatmayla başka şubeye bağlıyorsunuz” deyip farklı algı yaratarak işyeri temsilcilerini merkez yönetim kuruluna karşı kışkırtmaya çalıştığını, 21/6/2018 tarihinde yapılan genel temsilciler kurulunda genel yönetim kurulu ile ilgili olarak gerçeği yansıtmayan beyanlarda bulunduğunu ve genel yönetim kurulu üyeleri arasında husumet yaratma çabası içine girdiğini, genel temsilciler kurulunda hazır bulunan temsilcilerin nezdinde küçük düşürmeye çalıştığını, toplantıda 300'ün üzerinde temsilcinin önünde Sendika Genel Başkanı ...’na “benden sonra konuşacak ne söyleyecek yalan mı konuşacak” diyerek, kendisini yalancılıkla suçladığını, genel yönetim kurulunu ve özellikle genel başkanı küçük düşürmekten öte söylemlerini hakaret boyutuna vardığını, üyesi olduğu şube yönetim kurulunun başkanına “o acemi” diyerek tüm temsilcilerin önünde onur kırıcı söylemde bulunduğunu, “Başkanlar kurulunda hiçbir şey konuşulmuyor boş boş konuşulup geyik yapılıyor, hiç kimse hiçbir şey söylemeden bakıyorsun bitiyor” diyerek sendikanın diğer organı olan başkanlar kuruluna da hakaret etiğini, tüm bu hususlar hem dosyaya sunduğumuz belgeler hemde tanık anlatımları ile hem de CD kayıtları ile kanıtlandığını, Mahkemece CD içinde sunulmuş olan görüntülerin hiç değerlendirilmediğini, kararda bu konuşmaya değinilmediğini, her iki görevden alma kararının farklı nedenlerle verildiğini, ikinci görevden alma kararının sendika aleyhindeki faaliyetlerin sürdürülmesi nedeniyle verildiğini, kararların Sendika Anatüzüğüne ve hukuka uygun olduğunu ileri sürmüştür.

F)Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar vermiştir.

G)Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı taraflar vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

H) Gerekçe:

1-İlk Derece Mahkemesi’nin hüküm fıkrasında birleşen davanın da asıl dava olarak nitelendirmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

G)Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı taraflar vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

H) Gerekçe:

1-İlk Derece Mahkemesi’nin hüküm fıkrasında birleşen davanın da asıl dava olarak nitelendirmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle asıl dava dosyasının kapsamındaki deliller ile birlikte birleşen davadaki irtibatı dikkate alındığında davalının birleşen davadaki tanıklarının dinlenmemesinin sonuca etkisinin olmayacağının anlaşılmasına göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; asıl ve birleşen davalarda Birleşik ... İş Sendikası üyesi ve İstanbul 1 No’lu (Kartal) Şubesi Mali Sekreteri olan davacı hakkında 6 ay süreyle geçici olarak el çektirilmesine dair verilen kararların iptali ile bu kararlar nedeniyle mahrum kaldığı mali hakların ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece asıl ve birleşen davalarda, davacı hakkında uygulanan disiplin cezalarının usul ve esas yönünden hukuka aykırı olduğu kabul edilmesine karşın bu süreçte davacının fiilen bir çalışması olmadığı gerekçesiyle mali haklarının ödenmesi talebinin reddine karar verilmiştir. Oysa ki davacının yoksun kalmasına neden olan disiplin cezalarının hukuka aykırı olduğu mahkemenin aynı kararı ile sabit olup, mali hakların reddine gerekçe gösterilen “davacının fiilen çalışmaması hali” ise davacıdan sadır olmayan ve mahkemenin iptaline karar verdiği disiplin cezalarının sonucu olduğu da açıktır. Yine hukuka aykırılığı mahkeme kararı ile sabit olan eylem veya işlemlerden kaynaklanan zararların giderilmesinin de anayasal ve yasal gereklilik olduğu kuşkusuzdur.

Bu durumda Mahkemece iptaline karar verilen disiplin cezalarının sonucu olarak davacının yoksun kaldığı mali hakların tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı ve yerinde olmayan gerekçeyle reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-6100 sayılı Kanun’un 166 ncı ve müteakip maddeleri uyarınca davaların birleştirilmesine karar verilmesi halinde sadece bunların yargılaması birlikte yürütülmekte olup, her dava bağımsız karakterini korumaktadır. Bu durumda mahkemece, her dava için ayrı ayrı hüküm kurulmalı, yargılama gideri ve vekâlet ücreti her dava için ayrı ayrı belirlenmelidir.

Somut uyuşmazlıkta Mahkemece verilen kararda, asıl dava ve birleşen dava yönünden tek vekâlet ücretine ve yargılama giderine hükmedilmesi de usule aykırıdır.

Kabule göre; Mahkemece asıl ve birleşen davalarda mali haklara ilişkin talebin reddine karar verilmesi karşısında, hükümde “davanın kısmen kabulüne” yerine “davanın kabulüne” ibarelerinin kullanılması da isabetsizdir.

F) Sonuç:

Somut uyuşmazlıkta Mahkemece verilen kararda, asıl dava ve birleşen dava yönünden tek vekâlet ücretine ve yargılama giderine hükmedilmesi de usule aykırıdır.

Kabule göre; Mahkemece asıl ve birleşen davalarda mali haklara ilişkin talebin reddine karar verilmesi karşısında, hükümde “davanın kısmen kabulüne” yerine “davanın kabulüne” ibarelerinin kullanılması da isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere, dosyanın İlk Derece Mahkemesine iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 23.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21545, Karar No: 2014/20995, Tarih: 16.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/21545 E.  ,  2014/20995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı Yasanın 231.maddesinin 8.fıkrasında,hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde,denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11.fıkrasında,denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen mahkumiyet kararının kesinleşmesi şartıyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 30/07/2007 tarihi itibariyle duran zamanaşımının sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 05/11/2009 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 492/7 maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, suçun işlendiği 19/03/2004 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11627, Karar No: 2017/7431, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/11627 E.  ,  2017/7431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9466, Karar No: 2014/3590, Tarih: 06.05.2014

**10. Ceza Dairesi         2013/9466 E.  ,  2014/3590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2013/127668

Mahkeme : GÖRDES Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi-Numarası : 31/01/2013 – 2012/146 esas ve 2013/21 karar

Suç : Kenevir ekme

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşıldığından yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

Silinme koşulları oluşmuş yada tekerrüre esas olmayan sabıka kayıtlarının CMK'nın 231/6-a maddesi kapsamında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesine mutlak engel teşkil etmediği gözetilmeden, sanığın kişilik özelliklerine ve duruşmadaki tutum ve davranışlarına dayanılmadan, "sanık hakkında takdiren" şeklindeki soyut gerekçeyle CMK'nın 231. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 06/05/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1978, Karar No: 2019/13554, Tarih: 01.10.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/1978 E.  ,  2019/13554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nefret ve ayrımcılık

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

TCK'nın 122. maddesi 6529 sayılı 15. madde ile değiştirilerek maddenin “Ayrımcılık” olan başlığı “Nefret ve Ayrımcılık” olarak değiştirilmiştir.

6529 sayılı Yasa'nın gerekçesinde “Nefret suçlarında hedef mağdurdan öte mağdurun üyesi olduğu sosyal gruptur. Fail için ise ön yargı, açık veya örtülü şekilde suçun işlenme motivasyonunu oluşturmaktadır. Ayrımcılık temelli olması nedeniyle nefret suçu, fail ve mağdur ile birlikte tüm toplumu yakından etkilemektedir. Bu kapsamda Türk Ceza Adalet Sistemine daha uygun olacak şekilde TCK'da, ayrımcılık suçuyla birlikte nefret suçu da düzenlenmektedir.” ifadesi ile TCK'nın 122. maddesinin, nefret suçunu da düzenlendiği vurgulanmıştır.

TCK'da yapılan bu düzenleme karşısında, “nefret suçu, ayrımcılık ve nefret söylemi” kavramlarının bilinmesi zorunlu hale gelmiştir. Ancak, yasa koyucu bu kavramların yasada tanımlanması yoluna gitmemiştir. Bu nedenle öğreti ve uluslararası belgelerde kabul gören nefret ve ayrımcılık suçları ile nefret söylemi tanımlarının benimsenmesi gerekir. Bunların, benzer özellikler içermesine karşı farklı kavramlar olduğu aşağıdaki açıklamalardan anlaşılacaktır.

Nefret suçu:

Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı'nın (AGİT) tanımına göre; Mağdurun mülkün yada işlenen bir suçun hedefinin, gerçek veya hissedilen ırk, ulusal ya da etnik köken, dil, renk, din, cinsiyet, yaş, zihinsel yada fiziksel engellilik, cinsel yönelim veya diğer benzer faktörlere dayalı olarak benzer özellikler taşıyan bir grupla gerçek ya da öyle algılanan bağı, bağlılığı, aidiyeti, desteği ya da üyeliği nedeniyle seçildiği, kişilere veya mala karşı suçları da kapsayacak şekilde işlenen her türlü suçtur.

Nefret suçunun oluşması için, failin ön yargı saiki ile hareket ederek Ceza Kanununda suç olarak düzenlenen eylemi kişi veya gruba karşı aidiyeti nedeniyle işlenmesi gerekir. (Asuman Aytekin Nefret suçu Kavramı ve Türk Ceza Mevzuatı Açısından Değerlendirilmesi İstanbul 2012 s. 107) Yani nefret suçundan söz edebilmek için öncelikle işlenen fiilin Ceza Kanununda bağımsız bir suç olarak düzenlenmesi gerekir.

TCK'da bu anlamda bir nefret suçu düzenlenmemiştir.

Nefret söylemi:

Nefret (latince odium) kelimesi arapça kökenli olup, TDK tanımına göre;

TCK'da bu anlamda bir nefret suçu düzenlenmemiştir.

Nefret söylemi:

Nefret (latince odium) kelimesi arapça kökenli olup, TDK tanımına göre;

Bir kimsenin kötülüğünü, mutsuzluğunu istemeye yönelik duygu ya da tiksinme, tiksinti (http://www.TDK.gov.tr erişim tarihi 30/03/2016) anlamlarına gelmektedir. Günümüzde nefret söyleminin belirlenmesinde, Avrupa Konseyi Bakanlar Kurulu tarafından 1997 yılında kabul edilen R(97) 20 sayılı tavsiye kararındaki tanım esas alınmaktadır. Avrupa Konseyi Bakanlar Kurulu tarafından kabul edilen bu kararda nefret söylemi; ”Irkçı nefreti, yabancı düşmanlığını, antisemitizm veya hoşgörüsüzlükle ifade edilen saldırgan milliyetçilik, ırkçılık, ayrımcılık, azınlıklara, göçmenlere ve göçmen kökenli insanlara düşmanlık da dahil olmak üzere hoşgörüsüzlüğe dayalı diğer nefret biçimlerini yayan, teşvik eden, savunan ya da haklı gösteren her türlü ifade biçimidir.” biçiminde tanımlanmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında, nefret söylemine ilişkin kesin bir tanım bulunmadığına vurgu yaparak, Erbakan N.-Türkiye davasına ilişkin kararda bu konudaki tutumunun; demokratik toplumlarda tolerans ve insan onurunun gözetilmesi gereğinden yana olduğu ve bu yolda gerekirse nefreti kışkırtan toleranssızlığın her türlü ifade biçiminin yasaklanabileceği yönünde olduğunu ortaya koymuştur (Erbakan N-Türkiye Davası başvuru no 59405/00) Handyside V- Birleşik Krallık kararında ise, ifade özgürlüğünün bir toplumun en temel değerlerinden biri olduğu, ifade özgürlüğü kapsamında yalnızca zararsız görülen bilgi ve fikirlerin değil aynı zamanda gerek devleti gerekse toplumun herhangi bir kesimini rahatsız edebilecek veya şok edebilecek bilgi ve fikirlerin de bulunduğu ve bunların demokratik toplumun gereklerinden olan çoğulculuk hoşgörü ve açık görüşlülüğün bir sonucu olduğunu belirtmiştir. ( Handyside V. Birleşik Krallık başvuru no 5493/72, para. 49) AİHM, Avrupa Konseyi Bakanlar Kurulu tarafından kabul edilen 1997 tarihli ve R(97) 20 sayılı tavsiye kararındaki tanıma Gündüz M. - Türkiye (Başvuru no: 35071/97) davasında atıfta bulunarak tanımı bir ölçüde kabul ettiğini göstermiştir; ancak yine de kendini şekli olarak bu tanımlarla sınırlı kabul etmeyerek her davada olayları tek tek incelemekte ve olayları geliştiği bağlam ve çerçevede değerlendirmektedir.

Ayrımcılık:

Irk, etnik köken, cinsiyet, din gibi bir takım sebeplere dayanarak, kişilere karşı uygun olmayan, farklı davranışlarda bulunulmasıdır. Burada işyerinde ya da malların veya hizmetlerin alımında yapılan ayrımcılık cezalandırılmaktadır. (Asuman Aytekin a.g.e s.107) Fiili suç haline dönüştüren kişilere sahip oldukları aidiyetleri nedeniyle takınılan ön yargılı tutumdur. Ön yargı ise başka şahıs veya gruplara karşı hoşgörüsüz, haksız ve ayrımcı tutumlardır. Burada şahıs ve gruplara aidiyetleri, taşıdıkları karakteristik özellikleri nedeniyle olumsuz davranışta bulunulmaktadır.

T.C. Anayasası 10. maddesinde, “ayrımcılık yasağı”,