muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4582, Karar No: 2019/6509, Tarih: 25.09.2019

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5027, Karar No: 2011/3208, Tarih: 02.05.2011

**8. Ceza Dairesi         2011/5027 E.  ,  2011/3208 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2011/91318

Suçu ve suçluyu övmek suçundan sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 215/1, 50/l-a, 52/1-2. maddeleri uyarınca 1.800,00 Yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, (...) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.5.2008 tarihli ve 2007/461 esas, 2008/372 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, sanıkların Demokratik Toplum Partisi ... İl Başkanlığı tarafından 16.5.2006 tarihinde ... Amfi Tiyatroda "Barış ve Kardeşlik Şöleni" adı altında düzenlenen toplantıda yapılan konuşmalar sırasında "biji serok ... (yaşasın başkan ...)" şeklinde slogan atmak şeklinde kabul edilen eylemlerinin, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 7/2. maddesinde düzenlenen terör örgütünün propagandasını yapma suçunu oluşturduğu ve anılan Kanun'un 9. maddesi gereğince davaya 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 250/1. maddesinde belirtilen özel görevli ağır ceza mahkemelerinde bakılacağı, bu sebeple görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülüp, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 3.2.2011 gün ve 7530 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 30.3.2011 gün ve KYB/2011-91318 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 30.6.2009 gün, 2011/11-94 esas, 2011/182 sayılı kararında belirtildiği üzere, "üst dereceli mahkemenin görev alanında bulunan bir suçta, alt dereceli görevsiz mahkemenin kendisini görevli sayarak hüküm vermesi, mahkumiyet hükmünün hem davanın esasını çözmeyen yönüne, hem de savunma hakkıyla ilgili bir usule aykırılığa ilişkin olup CMK'nun 309/4-b maddesi kapsamında bulunduğu" dikkate alınarak, sevkteki eylem tanımı ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların, PKK terör örgütünün lideri ...'ı kastederek "biji serok ..." şeklinde slogan atmaları şeklinde gerçekleşen eylemlerinin silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunu oluşturabileceği ve bu durumda haklarında 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesinin uygulanma olasılığı gözetilerek görevsizlik kararı verilip, dosyanın görevli üst dereceli mahkeme olan CMK.nun 250/1. maddesinde belirtilen suçlara bakmakla görevli özel yetkili ağır ceza mahkemesine gönderilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığının Kanun Yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbamame içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden ... 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28.5.2008 gün ve 2007/461 esas, 2008/372 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), müteakip işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 2.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2425, Karar No: 2010/21712, Tarih: 30.06.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/2425 E.  ,  2010/21712 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/113429

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2008

NUMARASI : 2008/71

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümden önce 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25044, Karar No: 2010/27065, Tarih: 30.09.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/25044 E.  ,  2010/27065 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/177421

MAHKEMESİ : İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2007

NUMARASI : 2007/128 Karar - 2006/445 Esas

SUÇ : Elektrik Hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sayaç ayar raporuna göre düzenlenen ve tutanak tanıkları tarafından da içeriği doğrulanan kaçak tespit tutanağında “ sayacın bakanlık mühürlerinin açılarak adi pense ile kapatıldığının” belirtilmesi ve bilirkişinin tutanak tarihinden önceki ve sonraki tüketimleri yaz ve kış ayları olarak da kıyaslamak suretiyle ayrıntılı şekilde karşılaştıran raporuna göre, yaz ayları için % 70 kış ayları için % 50 tüketim artışının bulunduğunun anlaşılması karşısında; tüketimlerdeki artışın sebepleri sanığa açıklatılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yazılı gerekçelerle sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 30.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18097, Karar No: 2018/110, Tarih: 10.01.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/18097 E.  ,  2018/110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 19. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 04.09.2015 gün ve 2013/451 Esas 2015/328 Karar sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelemesine esas olmak üzere;

1-) Davacı vekilinin 22/02/2017 tarihli vekillikten çekilme dilekçesinin davacı asile tebliği,

2-)Mahkeme kararı davalı tarafça temyiz edilmiş olup, temyiz eden davalı ... aynı zamanda adli yardım talebinde bulunmuştur.

Bilindiği üzere, 6100 sayılı Kanun'un 336/3. maddesinde adli yardım talebinin kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay’a yapılacağı, 337/1. maddesinde de duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebileceği; böylece, temyiz aşamasında adli yardım talebi hakkında karar verme yetkisinin Yargıtay'a ait olacağı düzenlenmiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalı ...’nın adli yardım talepli temyiz dilekçesiyle birlikte mali durumunu gösterir herhangi bir belge sunmadığı,mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda olduğu kanaatine varılamadığından, başka bir deyişle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334. maddesinde belirtilen koşullar oluşmadığından ADLİ YARDIM TALEBİNİN REDDİNE;

Adı geçen davalının eksik kalan nispi temyiz karar harcını tamamlaması yönünden ve ayrıca dosyanın temyizi duruşma istemli olmakla 2018 yılı itibariyle posta giderlerinde oluşacak muhtemel artış gözetilerek eksik duruşma tebligat gideri veya pullarının tamamlanması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 434/3. maddesi uyarınca işlem yapılabilmesi ve ondan sonra gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10310, Karar No: 2009/11962, Tarih: 16.11.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/10310 E.  ,  2009/11962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/04/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalılar adına kayıtlı 207 parsel sayılı taşınmazın 2920 metrekaresinin dere yatağı içerisinde kaldığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil ile elatmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalılardan M.T.., davanın reddini savunmuş, diğer davalılar ise yargılamaya katılmadıkları gibi yanıt ta vermemişlerdir.

Mahkemece, 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile değişik 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 12. maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 207 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün dere yatağı içinde kaldığı, iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişmeli 207 parsel sayılı taşınmazın 27.04.1972 tarihinde kesinleşen kadastro tespitine dayalı olarak tescil edildiği, davanın ise 26.09.2007 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 14 Mart 2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa’nın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Yasası’nın 12. maddesinin üçüncü fıkrasına  “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dâhil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır.” cümlesi ve aynı Yasa’nın 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Yasa’ya  “Bu Kanunun 12 nci maddesinin üçüncü fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindeki geçici 10. madde eklenmiştir.

Somut olayda, tescilin dayanağı olan kadastro tespitinin kesinleşmesinden itibaren dava tarihine kadar 10 yıllık sürenin geçtiği açıktır. Bilindiği üzere; 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesinde öngörülen süre hak düşürücü süre olup kamu düzeni ile ilgilidir ve mahkemece davanın her aşamasında res'en gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır.

Özellikle bu hususlar gözetilerek davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı hazine vekilinin diğer temyiz itirazı yerinde değildir, reddine,

Ancak hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Ancak hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 04.09.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı hazine temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Hal böyle olunca somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümlerin dere yatağı içerisinde kaldığı ve dava tarihinde davacı hazinenin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalıların tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekirken aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı hazinenin yukarıda değinilen yargılama giderleri ve avukatlık ücreti açısından temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.11.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6522, Karar No: 2022/7076, Tarih: 06.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/6522 E.  ,  2022/7076 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 50. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 27. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı asılın Türk Telekom Telsiz İşletme Müdürlüğünde memur statüsünde çalışmakta iken özelleştirme sonucu 01.07.2005 tarihli devir protokolü ile emekli olana kadar davalı Kurumda çalıştığını, sözü edilen protokolde devir öncesi aylık ücretin, fazla çalışmanın, yılda iki kez ikramiyenin, tediye yarım ikramiyesinin ve nöbet primlerinin ödenmeye devam edeceği belirtilmesine rağmen ilk ay dışında sadece tediye ödemesinin yapıldığını oysa protokole göre devir sonrası alınması gereken ücret ile fark kapanıncaya kadar Genel Müdürlük tarafından devir öncesi hakların tazminat olarak ödenmesi gerektiğini, hesap usulünün ise 02.11.2001 tarihli Genelge ile düzenlendiğini ileri sürerek fazla çalışma, nöbet vardiya ücreti ve ikramiye alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalı ... ile Türk Telekom A.Ş. arasında 5189 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 10 uncu maddesi ile 2813 sayılı Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunun Kuruluşuna İlişkin Kanun'a (2813 sayılı Kanun) eklenen ek 2 inci madde kapsamında Türk Telekom personelinin Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğüne devrine ilişkin devir protokolü düzenlendiğini, protokol kapsamında davacının devir alındığı tarihteki ücret ve eklerinin davalı kuruluştaki emsali unvana göre yüksek olduğu anlaşıldığından ücret miktarı eşitleninceye kadar davacıya zam yapılmadığını, 11.12.2016 tarihli ve 2006/233 sayılı Yönetim Kurulu kararı gereği eşitlenme sağlandığını, hiyerarşik yapıya göre ücretlerin yeniden belirlendiğini, kanuni düzenleme gereği yılda iki adet ilave tediye ödemesi yapıldığını, ancak davacının devir öncesi iki tam ikramiye ve dört tediye aldığını, devirle birlikte iki tam ikramiyenin davacının ücretine eklendiğini ve diğer personelin ücretine denk gelene kadar davacının ücretinin dondurulduğunu, bu sürecin iki yıl sürdüğünü ve bu esnada dört tediyenin ödenmeye devam ettiğini, davacının fazla çalışma yapmadığını, nöbetçi olan personelin gece nöbetlerini dinlenme odalarında üç saat dinlenme süresi kullanarak geçirdiğini, davacının devir öncesi aylık 195 saate tekabül eden saat karşılığında vardiya primi aldığını ancak kendi kuruluşlarında vardiya primi olmadığını bu sebeple yerine fazla çalışma ücreti ödendiğini ve talep konusu alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile devir protokolü ile devredilen personelin geçmiş haklarından doğan bir fark söz konusu ise bu farkın tazminat olarak ödeneceğinin kararlaştırılmış olduğu, davacının ise tazminat talebinin bulunmadığı, davacının işyeri kayıtlarına göre tespit edilenden fazla çalışmasının olmadığı, işyeri kayıtlarına göre belirlenen fazla çalışmanın karşılığının ise davacıya ödendiği, davacının nöbetçi olduğu günlere karşılık olarak izin kullandığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; özetle devirden sonraki hak edişlerinin devralan davalı tarafından eksik ödenmesi ya da hiç ödenmemesi sebebiyle davayı açtıklarını, Mahkemece tanıklarını bildirmek üzere taraflara iki haftalık kesin süre verildiğini, bu süre içinde her ne kadar tanık bildirmemiş olsalar da 26.12.2017 tarihli 3 üncü celsede tanıklarını bildirmek için yeniden süre talep ettiklerini, dava kamu düzenine ilişkin olmasına karşın Mahkemece tanık dinletme taleplerinin gerekçesiz reddedildiğini, ücret çizelgeleri, ücret bordrosu, tediye ödemelerini gösteren listeler incelendiğinde; bu alacak kalemlerinin hiçbirinin davacıya ödenmediğinin açıkça görüleceğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekiline tanık bildirmek üzere yöntemince iki haftalık kesin süre verilmesine karşın tanıkların bildirilmediği, tanık bildirmek için ikinci kez istenilen süre talebinin reddinde isabetsizlik olmadığı, özelleştirme sonrası davacıya ikramiye ödemesinin yapılmayacağına dair 19.07.2005 tarihli Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğünün yazısının bulunması ve davacının bu tarihten sonra bahsi geçen ikramiye alacağının hukuki dayanağının kalmaması karşısında talebin reddinin dosya kapsamına uygun olduğu, yargılamada ileri sürülen iddia ve cevaplar, toplanan deliller, kayıtlar, hükme esas alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde bulunduğu gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; özetle istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerin yanı sıra nöbet vardiyası karşılığı izin kullanmadığını, bilirkişi raporunun hükme esas alınabilir nitelikte olmadığını, raporda hesaplama yapılmadığını, alacakların ödendiğini gösterir ıslak imzalı bir belge olmadığını, tazminat talepleri olmadığı yönünde yapılan değerlendirmenin hatalı olduğunu bu noktada hukuki nitelendirmenin hâkimin görevi olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme