muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18916, Karar No: 2018/9216, Tarih: 17.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/18916 E.  ,  2018/9216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacılardan ...'un vefat eden muris ... eşi, Büşra ve Buse'nin ise çocukları olduğunu, murisin Halk Bankası ... şubesinden 2012 yılının şubat ayında 50.000,00 TL bedelli konut kredisi kullandığını, hayat sigorta düzenlendiğini, yasaya uygun olarak düzenlenen poliçe bedelinin ödendiğini, ancak daha sonra ... 01/11/2013 tarihinde vefat etmesi üzerine düzenlenen sigorta gereğince vefat teminatının davacılara ödenmediğini, yapılan başvurulara Halk Bankası ... şubesi ile Halk Hayat ve Emeklilik A.Ş'nin bu sigortadan dolayı hiç bir ödemenin yapılmayacağının yazılı olarak bildirildiğini, Yasanın aradığı kural ve şartlara uygun olarak geçerli olan bir poliçe söz konusu olduğunu, vefat eden.. edimini tam olarak yerine getirdiğini, davalı sigortanın edimini yerine getirmediğini, bu nedenlerle 44.663,90 TL'lik vefat teminatının murisin ölüm tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalı sigortadan alınarak davacılara verilmesine ve tüm yargılama giderleri ile avukatlık ücretinin davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, muris ... beyan yükümlülüğünü kasten ihlal ettiğinin tespit edildiğini, bu sebeple sözleşmeden cayıldığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; dava dışı murisin akut myokard enfarktüsü nedeniyle vefat ettiği ve sigorta poliçesi düzenlenmeden önce bir takım rahatsızlıklarının bulunduğu, buna karşın sigortalının bildirim yükümlüğüne aykırı davrandığı ve bu nedenle cayma hakkının haklı olarak kullanıldığını ispat etme

yükünün siğortacıya ait olduğu, ancak "sigorta poliçesi düzenlenmeden önce murisin mevcut olan rahatsızlıklarının kalp yetmezliğine, yol açıp açmadığı ve ölüm olayında etkisinin bulunup bulunamadığı" hususlarının Adli Tıp Kurumu'nca bilimsel olarak tespit edilemeyeceğine dair görüş bildirildiği bu haliyle davalı sigorta şirketinin savunmasını oluşturan vakıaları ispat edemediği, davacıların sigorta bedeline yönelik talebinde haklı olduğu anlaşılmakla davacıların davasının kısmen kabulü ile davalı banka tarafından vefat tazminatı toplamı olan 44.663,90 TL'nin 11/11/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

1-Dava, hayat sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

1-Dava, hayat sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar murisinin kullanmış olduğu banka kredisi nedeniyle, 21.02.2013 başlangıç, 21.02.2014 bitiş tarihli hayat sigorta sözleşmesi düzenlenmiş; poliçenin düzenlenmesinden sonra, 01.11.2013 tarihinde davacıların murisi vefat etmiştir.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6762 sayılı TTK'nın 1290. maddesi( 6102 sayılı TTK 1435,1439 ve 1440. maddeler) her ne kadar mal sigortalarına ilişkin bulunmakta ise de, Yargıtay'ın yerleşik kararları ile hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Hatta anılan bu düzenleme, Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi ile sözleşme hükmü halini almıştır.

Gerek TTK’nın 1290. maddesi ve gerekse Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi düzenlemesine göre sigorta şirketinin sorusu üzerine veya her hangi bir soru sorulmadan (dolayısı ile buna ilişkin bir form doldurulmadan) sigortalı, sözleşmesinin yapılması sırasında kendisinin bildiği ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını gerektirecek bütün halleri sigortacıya bildirmekle yükümlü olup, şayet sigortalı tarafından var olan hastalık kasten bildirilmemiş ise sigortacının sözleşmeden cayma hakkı söz konusudur.

Somut olayda, taraflar arasındaki uyuşmazlık, poliçenin düzenlenmesi sırasında sigortalının kalp hastalığı olup olmadığı, sigortalının önceki hastalıkları ile ölümü arasında illiyet bağının olup olmadığı, bu hastalıkları kasten gizleyip gizlemediği, dolayısı ile ihbar yükümlülüğüne aykırı davranıp davranmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yargılama sırasında alınan ATK raporunda; murisin ölüm belgesinde koroner arter hastalığı, hiperkolsterolomi, hipertansiyon, hastalığının bulunduğu, murisin akut miyokard infarktüsü sebebi ile öldüğü bildirilmekle birlikte mevcut verilerle kesin ölüm sebebinin bilinemediği 21/02/2013 tarihli sigorta sözleşmesi öncesinde tanısı konulan kalp damar hastalığının ölüm üzerinde etkisinin olup almadığının bilinemediği bu sebeple daha önceki yıllardan gelen kalp rahatsızlığı ile ölüm arasında illiyet bağı bulunmadığı belirtilmiştir. Mahkemece buna dayanılarak davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmişse de; varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Dosya içinde bulunan tıbbi geçmişe ilişkin bilgilerden ve dava dışı murisin 2007 yılından beri koroner arter hastalığı, arteriel hipertansiyon hastalığı sebebi ile takip edildiği, 2010 yılından beri kalp yetmezliği, hiperkolesterolemi, hiperlipimedi-koroner arter hastalığı teşhisleri sebebi ile muayene edildiği ve tedavi gördüğünün kayıtlı olduğu, dava konusu hayat sigortası sözleşmesi imzalanırken “Kalp hastalığınız var mı” sorusuna “Hayır” şeklinde cevap verilerek imza edildiği anlaşılmıştır.

Davacıların murisi 2007 yılından beri kalp rahatsızlığı sebebi ile ilgili takipte olup, TTK 1435,1439 ve 1440 maddelere göre beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığının anlaşılmasına ve dava dışı murisin kalp krizi sebebi iile vefat ettiğinin ölüm belgesinde düzenlenmiş olmasına göre mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 17/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16618, Karar No: 2012/17903, Tarih: 18.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/16618 E.  ,  2012/17903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum işleminin iptaliyle borçlu olmadığının tespitine, kesilen yaşlılık aylığının yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine.

2- Dava, davacının davalı kuruma 5335 sayılı Yasa'ya göre 22.11.2005-19.05.2007 tarihleri arasında ödenen toplam 15.769,78- TL. yersiz yaşlılık aylığı borcu bulunmadığının tespitiyle aksi yöndeki kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüyle, davalı ..., kanun hükmünü geçmişe uygulayarak 22/11/2005 tarihi itibariyle ödenen yaşlılık aylığını geri istemesinin kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle 5335 sayılı Yasa'nın yürülüğe girdiği 27.04.2005 tarihinden sonraki dönem olan 22/11/2005, 19/05/2007, tarihleri arasında ödediği toplam 12.853,59- TL aylık tutarı ile 20/07/2007 tarihine kadar hesaplanan 1.084,55-TL faizi ile birlikte toplam 13.938,14-TL'nin geri isteyebileceğine, aksine işlemin iptaline Kuruma borcu olmadığının tespitine, davacıya aylıklarının kesildiği 19/05/2007 tarihinden itibaren yeniden ödenmeye devam etmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 01.02.2004 tarihinden itibaren SSK'dan yaşlılık aylığı almaya başladığı, 22/11/2005 tarihinden itibaren de Kocaeli ... bağlı ... A.Ş.'de ... olarak çalıştığı, davacının 22.11.2005-19.05.2007 tarihleri arasında SSK'dan aldığı yaşlılık aylıklarından toplam 12.853,59- TL nin geri ödenmesinin istendiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 21.4.2005 tarihinde kabul edilen ve 27.04.2005 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 5335 sayılı Kanun'un 30. maddesidir. Anılan maddede;“Cumhurbaşkanı tarafından atananlar, Bakanlar Kurulu kararı veya müşterek kararnameyle atanan veya görevlendirilenler, Türkiye Büyük Millet Meclisince yapılan seçimler sonucunda görev verilenler ile yükseköğretim kurumlarının öğretim üyeliklerine yapılacak atamalar hariç olmak üzere, herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar, genel bütçeye dahil dairelerin, katma bütçeli idarelerin, döner sermayelerin, kefalet sandıklarının, sosyal güvenlik kurumlarının ve bütçeden yardım alan kuruluşların kadrolarına açıktan atanamazlar. Diğer kanunların bu fıkraya aykırı hükümleri uygulanmaz.

Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti ... Kanununun ek 11 inci maddesine göre 1.1.2005 tarihinden önce alınmış Bakanlar Kurulu kararları uygulanmaz” hükmü getirilmiştir.

01.10.2008 tarihi itibariyle yürürlükten kalkan 506 sayılı Yasanın 121/2. maddesinde yanlış ve yersiz ödendiği anlaşılan her türlü gelir, aylık ve sigorta yardımlarının 84. Maddenin son fıkrası saklı kalmak kaydıyla ilgililerin sonraki her çeşit istihkaklarından kesilmek suretiyle geri alınacağı, Kurumun genel hükümlere göre takip hakkının saklı olduğu bildirilmiştir.

01.10.2008 tarihi itibariyle yürürlükten kalkan 506 sayılı Yasanın 121/2. maddesinde yanlış ve yersiz ödendiği anlaşılan her türlü gelir, aylık ve sigorta yardımlarının 84. Maddenin son fıkrası saklı kalmak kaydıyla ilgililerin sonraki her çeşit istihkaklarından kesilmek suretiyle geri alınacağı, Kurumun genel hükümlere göre takip hakkının saklı olduğu bildirilmiştir.

Ancak 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin 5510 sayılı Yasanın 96. maddesinde “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler; a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden, b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren üç ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, üç aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan,itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edileceği, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınacağı, alacakların yersiz ödemelere mahsubunun, en eski borçtan başlanarak borç aslına yapılacağı, kanunî faizin kalan borca uygulanacağı, bu hüküm ilgili hak sahiplerinin muvafakat etmeleri kaydıyla, aynı dosyadan diğer bir hak sahibine yapılan yersiz ödemelere mahsubunda da uygulanacağı, yersiz ödemenin gelir ve aylıklardan kesilmesinde, kesintinin başlayacağı ödeme dönemi başı itibarıyla kanunî faizi ile birlikte hesaplanan borç tutarı, gelir ve aylıktan % 25 oranında kesilmek suretiyle uygulanacağı, yersiz ödemelerin tespiti ile geri alınmasına ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esasların, Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiş bu şekilde” kurumca yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin esas ve usuller belirlenmiştir.

Konuya ilişkin 5510 sayılı Yasa öncesi mevzuata bakıldığında, 506 sayılı Yasanın "Yersiz ve yanlış ödemelerin tahsili"ni düzenleyen 121. maddesinde yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamını belirleyen bir düzenleme bulunmadığı gibi, anılan Yasa içeriğinde konuyu düzenleyen başka bir düzenlemenin de yer almadığı görülmektedir. 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ile 506 sayılı Yasada yer almayan yeni bir düzenleme getirilmiş, sebepsiz zenginleşmenin sigortalının veya hak sahibinin kasıtlı kusurlu davranışından veya Kurumun hatalı işleminden kaynaklanmasına bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarları belirlenmiştir. Kapsam belirlendikten sonra, ilgilinin Kurumdan alacağı yoksa geri alma işleminin genel hükümlere göre yapılacağı öngörülmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici maddelerinde ise, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kural yer almamaktadır.

Belirtilen nedenlerle; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gerekmektedir.

HGK'nun 06.04.2011 günlü, 2010/21-726 E., 2011/68 K., 15.06.2011 günlü, 2011/21-362 E., 2011/409 K., 06.07.2011 günlü, 2011/21-402 E., 2011/472 K. sayılı kararları da bu yöndedir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya dönecek olursak, davacının yaşlılık aylığı almakta iken 22/11/2005 tarihinden itibaren Kocaeli ...'nin iştiraki olan ... A.Ş.'de ... olarak yeniden çalışmaya başladığı uyuşmazlık konusu değildir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, 27/04/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Kanun'un 30/2. maddesi hükmü karşısında davacıya bağlanan yaşlılık aylığının kesilmesi gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır. Hemen belirtmek gerekir ki, 5277 sayılı "2005 Mali Yılı Bütçe Kanunu'nun 25/f fıkrası yukarıda sözü edilen 5335 sayılı Kanun'un 30/2. maddesi ile değiştirilmiş olup, mahkemenin kabulünün aksine somut olayda uygulanması gereken yasa hükmü 5335 sayılı Kanun'un 30/2. maddesidir.

Anılan bu yasa hükmünde getirilen kıstas ise, yaşlılık aylığı olan kişinin yeniden işe girdiği işletmenin "özel hukuk hükümlerine" tabi olup olmaması değil, işletme sermayesinin %50'den fazlasının kamuya ( belediyeye ) ait olup olmadığıdır. Dosyadaki belgelerden ... A.Ş.'nin sermayesinin %50'den fazlasının Belediyeye ait olduğu açık ve belirgindir. 5335 sayılı Yasa'nın 30/2. maddesi gayet açık ve herkes için bağlayıcı olup, Belediyenin iştiraki olan şirkette ... olarak üst düzeyde yönetici olarak işe başlayan davacının bu yasa hükmünü bilmemesi sonuca etkili olmadığı gibi, 11/01/2005 tarih ve 12-141. Ek sayılı genelgenin varlığı da sonuca etkili değildir.

Hal böyle olunca, davacının ... tabi olarak 22.11.2005-19.05.2007 tarihleri arasında almış olduğu yaşlılık aylıklarının 5335 sayılı Yasa'nın 30. maddesine göre geri alınmasına yönelik Kurum işlemi yerinde ise de, 5510 sayılı Yasa'nın 96/a maddesinin göz önüne alınarak iade ile sorumlu olduğu miktar belirlenerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4121, Karar No: 2010/10053, Tarih: 03.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/4121 E.  ,  2010/10053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Dava ve ek davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava ve ek dava kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma yapı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

2-Dava konusu taşınmazın tek olması ve davanın mahiyeti gözönünde bulundurularak davacılar lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, dava ve ek davada ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 03.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/138, Karar No: 2004/159, Tarih: 06.07.2004

Ceza Genel Kurulu 2004/4-138 E., 2004/159 K.

**Ceza Genel Kurulu 2004/4-138 E., 2004/159 K.**

**- SON SÖZÜN SANIĞA VERİLMESİ

- SUÇUN UNSURLARININ OLUŞMASI**- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 251 ]

**"İçtihat Metni"**

Görevinden dolayı memura sövme suçundan sanığın beraetine ilişkin Fethiye 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 28.9.2001 gün ve 772-687 sayılı hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 24.12.2002 gün ve 16281-19074 sayı ile;

"Sanığın, İmar Yasasına ilişkin belediye imar müdürlüğünce gerçekleştirilen işlemler nedeniyle bölge idare mahkemesine yönelik dilekçede davalı belediye avukatı katılanı, sanığın anlaşmazlık konusu taşınmazını, komşusu Bahattin K...... ile anlaşıp "peşkeş çekmek" ve "bizans oyunları çevirmek"le suçlaması eylemlerinin iddia sınırını aşıp katılanı küçük düşürücü niteliğe ulaştığı gözetilmeden beraate hükmolunması," isabetsizliğinden bozulmuştur.

Yerel Mahkemece 10.6.2003 gün ve 152-463 sayı ile, "sanığın Belediye'nin eylemlerine karşı iptal istemi ile açmış olduğu 09.02.2000 tarihli dava dilekçesinde genel olarak bir takım uygulamaları eleştirdiği, belirli bir şahsı hedef alan ve o kişiye yönelik hakaret oluşturan bir ifa-dede bulunmadığı, Belediye avukatının isminin hiç geçmediği, sadece bir yerde "belediye avu-katının karşı tarafla anlaşıp Aydın İdare Mahkemesi kararı doğrultusunda yeniden uygulama ya-pıldığının belirtildiği" eylemin taşkın yakınma şeklinde değerlendirilmesi gerektiği" gerek-çeleriyle ilk hükümde direnilmiştir.

Bu hükmün de katılan tarafından temyizi üzerine, dosya Yargıtay C.Başsavcılığının "onama" istekli 21.06.2004 gün ve 182586 sayılı tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Görevinden dolayı memura sövme suçundan sanığın beraetine karar verilen olayda; Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, eylemin eleştiri sınırlarını aşıp aşmadığı noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosyada;

Yerel Mahkemece, direnme hükmünün verildiği 10.06.2003 tarihli oturumda, sanıktan ve C.Savcısından diyecekleri sorulup direnme kararı verildikten sonra yeniden sırasıyla C.Savcısı, sanık ve katılana söz verilerek, en son söz sanığa verilmeyip başkaca bir işlem yapılmadan yargı-lamaya son verildiği görülmektedir.

CYUY.nın 251. maddesi uyarınca "....en son söz sanığındır." Maddenin son fıkrasında ise, "sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur." hükmü yer almaktadır. Bu hüküm gereğince katılmış olduğu tak-dirde duruşma mutlaka son söz sanığa verilerek bitecektir. Ceza Genel Kurulunun yerleşik ka-rarlarında da vurgulandığı üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili bulunan bu usul kuralı bu-yurucu nitelikte olup uyulmaması yasaya mutlak aykırılık oluşturmaktadır. Ceza yargılamasında sanığın en önemli hakkı savunma hakkı olup, bu hak hiç bir şekilde kısıtlanamaz.

İlk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamada da kamu davasının kesintisizlik ve süreklilik ilkesinin doğal sonucu olarak aynen geçerlidir. Çünkü, dava sonuçlanmamış yargılama devam etmektedir. Bu nedenle, "en son söz" sanığa verilmeyerek CYUY.nın 251. maddesine aykırı davranıldığından esası incelenmeyen hükmün öncelikle bu usuli nedenle bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenle, diğer yönleri incelenmeyen Yerel Mahkeme direnme hükmünün BOZULMASINA, dosyanın yerine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 06.07.2004 günü tebliğnamedeki isteme aykırı olarak oybirliğiyle karar verildi.