muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/48113, Karar No: 2010/5242, Tarih: 01.03.2010

Öncelikle belirtmek gerekir ki, her ihale sözleşmesi kendi dönemi ve şartlarında değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Bu nedenle önceki ihale sözleşmelerinin kanuna uygun kurulmamış olması veya muvazaalı olması, sonrakilerin de aynı şekilde kanuna uygun kurulmadığını ya da muvazaaya dayandığını göstermez. Daha sonra yapılan sözleşmenin ayrıca kanuna uygunluk ve muvazaa yönünden değerlendirmeye tabi tutulması gerekir. Somut olay bakımından daha önceki ihalelerde araç ve gereçler belediyeye ait iken dava konusu ihale sözleşmesine ait şartnamede iş için gerekli araç ve gereçlerin yükleniciye ait olacağı açıkça belirtilmiştir. Bu nedenle davalı ... tarafından yapılan önceki sözleşmelerin kanuna uygun olmadığına ya da muvazaalı olduğuna ilişkin kesinleşmiş yargı kararlarının bu dava yönünden bağlayıcılığından söz edilemez. Kaldı ki, dava konusu ihale sözleşmesinin muvazaaya dayanmadığı Hukuk Genel Kurulunun 03.12.2008 gün ve 2008/704–730 Dairemizin 2008/28734-–2009/14096 sayılı kararları ile belirlenmiş bulunmaktadır. Öte yandan, belediyelerin asli işi olan temizlik, çöplerin toplanması ve nakline ilişkin hizmetlerin 5393 sayılı Kanunun 67.maddesi uyarınca başkasından satın alınması mümkündür. Buna göre davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunun 2.maddesine uygun olduğu kabul edilmelidir.

Kanuna uygun olarak kurulduğu anlaşılan asıl işveren- alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı da uyuşmazlık konusudur. Hizmet alım sözleşmesinde, İdari ve teknik şartnamelerde yüklenicinin eleman seçiminde ve değişikliğinde idarenin uygun görüşünü alacağı, görev yerlerinin yüklenicinin bilgisi olmadan değiştirilmemesi, yıllık izin kullanma sürelerinin belirlenmesi konusunda idarenin bilgisi ve isteği doğrultusunda hareket edilmesi gibi düzenlemeler yer almakta ise de asıl işverenin denetim

yetkisi, işyeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle bu tür düzenlemelere yer verilmesi olağan karşılanmalıdır. Bu nedenle sözü edilen hükümler alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermez. Keza, alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeden yine alt işverene bağlı olarak çalışmış olması da alt işverenlik uygulamasının muvazaalı olduğunu kabule yeterli değildir. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı belediyeye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7306, Karar No: 2013/29644, Tarih: 11.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/7306 E.  ,  2013/29644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/85170

MAHKEMESİ : Gaziantep 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/01/2012

NUMARASI : 2011/560 (E) ve 2012/1 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay günü müştekinin babası adına tescilli .....plakalı 1979 model beyaz renk renault marka aracını yol kenarına açık alana kilitleyerek park ettiğini ancak, aracın bazı kapılarının kilitlenmediğini belirtmesi karşısında sanığın kapıları açık olan aracı çalmaktan ibaret eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 141/1 maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeksizin aynı Kanun'un 142/1-e maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 11.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5261, Karar No: 2013/4663, Tarih: 14.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/5261 E.  ,  2013/4663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ... Müdürlüğü vekili Avukat ... vd. tarafından, davalı ... aleyhine 18/02/2010 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, dava dışı polis memuruna 2330 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkında Yasa gereğince ödenen tazminatın rücuan tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından, davalının başka bir olay nedeni ile tutuklanması üzerine adliyenin 1.katının camını kırarak aşağıya atladığı, adliyede görevli polis memurunun davalıyı yakalamak amacıyla peşinden atladığı sırada ayağının kırıldığı, bu nedenle yaralanan polis memuruna 2330 sayılı Yasa uyarınca ödemede bulunulduğu anlaşılmaktadır. Yine, davalı hakkında kamu malına zarar vermek, kaçmaya teşebbüs etmek ve tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu yaralamaya neden olmak suçlarından kamu davası açıldığı, ceza yargılaması sonucunda, davalının tüm suçlardan mahkumiyetine karar verilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Ceza mahkemesinde verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı B.K'nun 53. maddesi anlamında hukuk hakimini bağlayıcı nitelikte bir karar değildir.

Eldeki rücu davasına konu olayda, dava dışı polis memurunun yüksekten atlaması sonucu ayağının kırılması ile davalının eylemi arasında illiyet bağı bulunmamaktadır. Şu halde, davalının, yaralanan polis memuruna ödenen tazminattan sorumlu tutulmasına yasal olanak bulunmadığı benimsenerek hakkındaki istemin reddedilmesi gerektiğinin gözetilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10103, Karar No: 2012/4663, Tarih: 16.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/10103 E.  ,  2012/4663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hük- mün (ONANMASINA), 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20253, Karar No: 2011/22053, Tarih: 21.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/20253 E.  ,  2011/22053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12. maddesi gereğince mücavir alanda kalan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın baraj mutlak koruma alanında (içme suyu) kalıp kalmadığı, kalıyorsa taşınmazın kullanımına sınırlandırma getirip getirmediği, sınırlama getirilmişse bu sınırlamanın mahiyeti ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17/a maddesi gereğince içme suyunun hangi idare veya idarelerce kullanılacağı hususlarının davalı idare ve DSİ Genel Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9207, Karar No: 2014/7140, Tarih: 11.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/9207 E.  ,  2014/7140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2013

NUMARASI : 2011/581-2013/11

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın husumet nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müflis davacı şirket vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, İcra Hukuk Mahkemesi'ne sunduğu dilekçesinde, müvekkili şirketin iflas işlemlerinin davalı Bakırköy 1. İflas Müdürlüğü'nün 2009/28 Esas sayılı dosyası ile yürütüldüğünü, müflis şirketin gerçekten borçlu olmadığı ve itiraz ettiği şirketlerin alacak iddiaları kabul edilerek sıra cetveline dahil edildiğini, davalı yanca müflisin hukuki menfaatlerinin korunmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı, yargılamalara katılmamış, davaya cevap vermemiştir.

Davanın açıldığı Bakırköy 5. İcra Hukuk Mahkemesince, borçlunun sıra cetveline itirazda hukuki yararının bulunduğu, ancak alacakların tespitinin yargılamayı gerektirdiği belirtilerek görevsizlik kararı verilmiştir. Dosyanın gönderildiği mahkemece kayıt kabul davasını alacağı kısmen veya tamamen iflas idaresince reddedilen alacaklıların açabileceği, üçüncü şahıslar, müflis ve iflas dairesinin kayıt kabul davası açamayacağı, eldeki davanın davada aktif husumet ehliyeti bulunmayan müflis tarafından açıldığı gerekçesiyle, davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, müflis davacı şirket vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, iflas masası temsilcisi iflas dairesinin işlemini şikayete ilişkindir. Mahkemece, talep, kayıt kabul davası olarak nitelendirilerek, müflis davacı yönünden aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, müflis davacı şirket vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, iflas masası temsilcisi iflas dairesinin işlemini şikayete ilişkindir. Mahkemece, talep, kayıt kabul davası olarak nitelendirilerek, müflis davacı yönünden aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Bir alacaklı, kendi sırasına veya iflâs hukuku kurallarının yanlış uygulandığına (şikayet) değil, kendi alacağı hakkında verilen ve nedenleri gösterilerek verilen red veya kısmen kabul kararının esasına (kayıt ve kabul davası açarak) veya bir başka alacaklının alacağına veya onun sırasına (kayıt terkin davası açarak) itiraz ediyorsa ticaret mahkemesine dava açmalıdır. İİK'nın 233. maddesine göre sıra cetvelinde, kabul edilmeyen alacaklar red sebepleri ile birlikte gösterilir. İİK'nın 235/1. maddesi uyarınca iflas sıra cetveline yönelik itirazlar (kayıt kabul ve kayıt terkin davaları) kural olarak genel mahkemelerde (Asliye Ticaret Mahkemesinde) görülür. Şikayetçi sadece kendi sırasına yönelik itirazlarını, husumet iflas idaresine yönelterek İİK'nın 235/son maddesi gereğince icra mahkemesinde ileri sürmelidir. İflas sıra cetvelinde başka bir alacaklının alacağının kabul edilen miktar kadar olmadığına ya da sırasına yönelik itiraz, o alacağın sıradan terkini talebini içerdiğinden, şikayet olarak icra mahkemesinde değil, İİK'nın 235/2. maddesi uyarınca sırasına itiraz edilen alacaklıya husumet yöneltilerek dava yoluyla genel mahkemede (Asliye Ticaret Mahkemesinde) ileri sürülmelidir.

İflas idaresinin, sıra cetvelini düzenlerken uyması gereken iflas hukuku kurallarına aykırı hareket ettiği veya yaptığı bir işlemin hadiseye uygun olmadığı iddia edilirse, bu halde sıra cetveline karşı şikayet yoluna başvurulur (İİK'nın m.227; m.16). Şikayet sebeplerinden en önemlisi, bir alacaklının kendisine verilen sıraya itiraz etmesidir (m. 235, IV). Buna göre, alacağı sıra cetveline kabul edilen bir alacaklı, alacağının esas ve miktarına değil de, yalnız alacağına verilen sıraya itiraz ediyorsa, bunu şikayet yolu ile icra mahkemesine bildirir. Diğer şikayet sebeplerine örnek olarak; sıra cetvelinin açık olmaması, bu husustaki kanun hükümlerine (İİK'nın m.233-234) uyulmamış olması, sıra cetvelinin ilan edilmemiş olması, masaya yazdırılmış olan bir alacağın unutulmuş olması, masa alacaklarının da sıra cetvelinde gösterilmiş olması, reddedilen bir alacağın neden dolayı reddedildiğinin, yani ret sebeplerinin gösterilmemiş olması gösterilebilir. (Prof. Dr. Baki Kuru, İcra ve İflas Hukuku, El Kitabı, 2. Baskı, 2013, Ankara, sh 1329)

İflas dairesinin, iflas idaresinin alacağın kabulüne dair kararına 7 gün içinde şikayet edebileceği İİK'nın 223/5-1 hükmünde öngörüldüğü halde, kural olarak, müflisin iflas idaresinin ya da dairesinin bir alacağın kabulü veya reddi kararına karşı şikayet hakkı bulunmadığı doktrin ve uygulamada kabul edilmektedir. İflas dairesine tanınan bu şikayet hakkı, iflas idaresince kabul edilen alacakların, esas veya miktarı yanında sırasını da kapsar. İflas dairesinin, iflas idaresinin bir alacağın reddi kararına karşı şikayet yoluna başvurma hakkı bulunmamaktadır. (Bkz: Dr. Adnan Deynekli, Hacizde ve İflasta Sıra Cetveli, 2. Baskı, Ankara 2002, Sh 619). Müflisin sıra cetveline itiraz, kayıt kabul ve kayıt terkini davası açma hakkı yoktur. Ancak müflis, fiil ehliyetinin doğal bir sonucu olarak, iflas masasına giren mal, alacak ve haklara ilişkin (iflas organları) işlemlerine karşı şikayet (İİK md. 16) yoluna başvurabilir. Bu kapsamda, müflis ihalenin feshini isteyebileceği gibi, sıra cetveli düzenlenmesinde hileli işlemlere dayanıldığını şikayet yoluyla ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini de isteyebilir. (Bkz: Prof. Dr. Baki Kuru, İcra ve İflas Hukuku, El Kitabı 2. Baskı, 2013, Ankara, Sh. 1218, 1306,1329,1355)

Somut olayda, müflis davacı, iflas sıra cetvelinde bir alacaklının kabul edilen miktar kadar alacağı bulunmadığına ya da sırasına yönelik bir şikayette bulunmayıp, tasfiye işlemlerini yürüten iflas müdürlüğünün müflisin itiraz ettiği alacaklıları sıra cetveline kabulü kararına yönelik işlemin ve buna dayanarak hazırlanan sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir. Bu tür davalarda İİK'nın 227/1. maddesinin yollamasıyla 16. maddesi gereği İcra Hukuk Mahkemesi görevlidir.

Bu durumda mahkemece, HMK'nın 114/1-c maddesi hükmü uyarınca göreve ilişkin dava şartı noksanlığı bulunduğu gerekçesiyle, davanın aynı Kanun'un 115/2. maddesi uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekirken, uyuşmazlığın esasının incelenmesi doğru olmamıştır.

2)Bozma nedenine göre, müflis davacı şirket vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, müflis davacı şirket vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16489, Karar No: 2017/5537, Tarih: 06.07.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/16489 E.  ,  2017/5537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 30.07.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden sigortalının geride kalan haksahiplerine bağlanan gelirlerin 506 sayılı Kanunun 10. maddesi uyarınca rücûan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasa'nın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 10. ve 26. maddeleridir. 506 sayılı Kanunun 10. maddesinde, sigortalının çalıştırılmaya başlandığının süresi içinde kuruma bildirilmemesi halinde kuruma bildirilmeyenler için iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımlarının kurumca sağlanacağı, ancak, sağlanan bu yardımların ve yapılan masrafların bağlanan gelirlerin aynı yasanın 26. maddesinde yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın işverene ayrıca ödettirileceği öngörülmüştür. 10. madde koşullarının oluştuğunun anlaşılması halinde; işverenin, tarafların kusur oranı gözetilmeksizin belirlenen ilk peşin sermaye değeri ve yapılan ödemelerden, Borçlar Kanununun 43. ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun % 50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, kurum zararından sorumlu olması gerektiği, Yargıtay’ın yerleşik uygulamaları gereğidir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalı şirket sigortalısı...'nın, işyerinde çalışmaya başladığı kaza günü ile aynı gün yani 30.07.2004 tarihinde kuruma bildirildiği, ceza dosyası içerisinde bulunan işe giriş bildirgesi ile sabittir. Mahkemece 506 sayılı Kanunun 10. madde şartları bu kapsamda irdelenmemiş, 26.madde kapsamında kabul kararı verilmiştir. Yine dahili davalılar ..., ... ve...'ın 10. maddenin irdelenmesi kapsamında işveren vekili olup olmadıkları yöntemince araştırılıp ortaya konulmamıştır.

Kabule göre de, karar başlığında dava tarihin hatalı olarak 25.04.2012 yerine 30.04.2012 olarak gösterilmiştir. Hükme esas alınan ve tek bilirkişi tarafından düzenlenen kusur raporunda, davalı şirkete % 84 kusur verilmiş ve bu kusur % 28 eşit kusur ile davalılar ..., ... ve...'a paylaştırılmış, adı geçen davalıların işveren vekili olup olmadıkları yöntemince de araştırılmadığı gibi davalı şirket yönünden kusur payı belirlenmemiştir. Mahkemece, ceza davasında hükme esas alınan bilirkişi raporu da irdelenmek suretiyle uzman bilirkişi heyetinden rapor alınmaksızın yetersiz kusur raporu ile hüküm kurulması da bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin ve bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve davalılar tarafından temyiz edilmeyen hükmün davacı Kurum lehinde oluşturduğu usuli kazanılmış hak da gözetilmek suretiyle yukarıdaki gerekçelere göre hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7981, Karar No: 2020/1249, Tarih: 24.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/7981 E.  ,  2020/1249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, İstanbul 14. İcra Müdürlüğü’nün 2008/10425 E. sayılı takip dosyasında yapılan sıra cetvelinin hatalı olduğunu, müvekkilinin alacağının sıra cetvelinde birinci sırada yer alması gerektiğini, mevcut cetvelde ilk sırada yer alan alacaklının nafaka alacağının son 1 yıl içerisinde tahakkuk etmemesi nedeniyle birinci sırada yer alamayacağını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunanlardan ...., alacağının nafaka alacağı olması nedeniyle imtiyazlı olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, nafaka alacağının İİK’nın 206/1-c maddesi gereğince rüçhanlı olduğu, düzenlenen sıra cetvelinde herhangi bir hata bulunmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayet, sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.

Şikayetçi son bir yıl içerisinde tahakkuk etmemiş nafaka alacağının rüçhanlı olmadığından bahisle sıra cetveline ilişkin şikayette bulunmuştur. Mahkemece bu talep İİK'nın 140/2 maddesi uyarınca hacizde rüçhanı düzenleyen İİK'nın 206. maddesinde belirtildiği şekilde değerlendirilmelidir. Yani İİK'nın 206/4 fıkrasının 1. Sıra (c) bendinde iflasın açılmasından önceki son 1 yıl her türlü nafaka alacakları ibaresinin “ hacizden önceki son bir yıl içinde tahakkuk etmiş nafaka alacakları” şeklinde anlamak gerekir. Bu durumda mahkemece, İİK'nın 101/2. maddesi uyarınca ilama dayalı birikmiş nafaka alacaklarının ancak bir yıllık süreye tekabül eden kısmının imtiyazlı alacak olduğu hususu gözetilmeksizin birikmiş nafaka alacağının tamamını kapsar şekilde İİK'nın 101 ve 206. maddelerine uygun araştırma yapılmaksızın yanılgılı gerekçeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazının kabulüyle hükmün şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18679, Karar No: 2014/2750, Tarih: 24.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18679 E.  ,  2014/2750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BOZÜYÜK 2. ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/07/2013

NUMARASI : 2013/228-2013/236

Taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının açtığı boşanma davasının reddedildiğini, kararın kesinleşmesi ile nafakaların son bulduğunu, davacının ailesinin yanına sığındığını belirterek, davacı için 1.500.00 TL, ortak çocuk için 1.000.00 TL tedbir nafakası takdir edilmesini talep etmiştir.

Davalı duruşmada; Bursa'da yerleşik olduğunu, davanın orada görülmesini talep ettiğini belirtmiştir .

Mahkemece; yetkisizlik kararı verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece kısa kararda; Mahkememizin YETKİSİZLİĞİNE, gerekçeli kararda;

Mahkememizin YETKİSİZLİĞİNE, HMK. md.20 uyarınca kararın kesinleşmesinden itibaren iki hafta içinde davacının kararı veren mahkemeye başvurarak dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmesi halinde, dosyanın yetkili Ankara Nöbetçi Aile Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE şeklinde karar verildiği anlaşılmaktadır. Kısa kararda yetkili olan mahkeme belirtilmemiş, gerekçeli kararda Ankara Aile Mahkemesinin yetkili olduğu belirtilmiştir.

Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas - 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.