muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/36103, Karar No: 2015/5826, Tarih: 11.02.2015

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının, davalı şirkette tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalıştığı, iş akdinin 4857 sayılı yasanın 25/II-e bendi gereğince feshedildiği, ispat yükümlülüğünün davalı işverende olduğu, davalı şirket ile ... arasında 01.01.2009 tarihinde bilgi hizmetleri siparişi isimli sözleşmenin imzalandığı, sözleşmeye konu hizmetin ecza depolarından özel eczanelere yapılan ilaç satışlarının ... bölge yapısına göre dağılımı olduğu, ... şirketinin davalı şirkete ücret karşılığında aylık bazda enformasyon hizmeti verdiği, davalı şirketin yönetim kurulu kararında bazı ilaçlara ait ... satış verileri ile depo mutabakatlarındaki satış miktarının farklı olduğunun tespit edildiği, bunun sanal satış olarak nitelendirildiği, davalı şirket tarafından sanal satış oluşturduğu iddia edilen 153 tıbbi tanıtım temsilcisinin olduğu belirtilmesine rağmen tespit edilenin üzerinde 267 tıbbi tanıtım temsilcisinin iş sözleşmesinin feshedildiği, soruşturma sonucunda İstanbul C. Baş Savcılığına suç duyurusunda bulunulduğu, davacının sanal satış yöntemine başvurduğuna ilişkin bir iddianın yer almadığı, Cumhuriyet Baş Savcılığının 2014/9213 soruşturma sayılı dosyasında hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma ve nitelikle dolandırıcılık suçlarından soruşturmanın devam ettiği, davalı şirketin yaptığı suç işçinin isnat edilen sanal satış fiili gerçekleştirdiğine dair delil bulunmadığı gibi geçerle feshe neden olabilecek nitelikte şüphede tespit edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden

kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir. Bu nedenle, geçerli fesih için söz konusu olabilecek sebepler, işçinin iş görme borcunu kendisinden kaynaklanan veya işyerinden kaynaklanan sebeplerle ciddi bir biçimde olumsuz etkileyen ve iş görme borcunu gerektiği şekilde yerine getirmesine olanak vermeyen sebepler olabilecektir. Sonuçta, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir".

Keza işçinin iş sözleşmesini ihlal edip etmediğinin tespitinde, sadece asli edim yükümlülükleri değil; kanundan veya dürüstlük kuralından doğan yan edim yükümlülükleri ile yan yükümlerin de dikkate alınması gerekir. Sadakat yükümü, sözleşmenin taraflarına sözleşme ilişkisinden doğan borçların ifasında, karşı tarafın şahsına, mülkiyetine ve hukuken korunan diğer varlıklarına zarar vermeme, keza sözleşme ilişkisinin kapsamı dışında sözleşme ile güdülen amacı tehlikeye sokacak özellikle karşılıklı duyulan güveni sarsacak her türlü davranıştan kaçınma yükümlülüğünü yüklemektedir.

Dosya içeriğine göre tıbbi tanıtım temsilcisi olan davacının iş sözleşmesi davalı işveren tarafından, tanıttığı ilaçların ecza depoları tarafından bildirilen ve anlaşmalı olan uluslararası istatistik şirketi tarafından bildirilen ... verilerinin gerçek satış oranları ile farklılık oluşturmasından ve davacının bu nedenle menfaat temin etmesinden dolayı feshedilmiştir. Ortada ... verileri ile ecza depolarından çıkış oranları arasında bir fark bulunduğu sabittir. Davalı işverenin bu olayın saptanması üzerine, sanal satış farkı nedeni ile gerçekleştiren ecza satış depo sorumluları hakkında suç duyurusunda bulunduğu, ... verileri ile ecza depo çıkış kayıtları farklılık arzeden tıbbi tanıtım temsilcileri ile bağlı bulundukları bölge müdürlerinin savunmasını aldığı ve sanal satış nedeni ile haksız prim elde eden davacı gibi çalışan yaklaşık 300 kişinin iş sözleşmelerini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II.e maddesi uyarınca feshettiği anlaşılmaktadır.

Temyiz aşamasında davalı tarafından sunulan iddianameye göre davacının da aralarında bulunduğu 338 kişi hakkında Ağır Ceza Mahkemesi’ne “7 adet depo sahibi şüphelinin müşteki firma çalışanları olan diğer şüphelilerin bilgisi ve isteği dahilinde onların satmadıkları ilaçları eczanelere satmış gibi göstererek müşteki firma ile anlaşmalı ... İstatistik isimli firmaya yanlış ve yanıltıcı bilgiler verdikleri, ardından müşteki firmaya gerçek satış bilgilerini geçtikleri, bu şekilde ilk bildirimlerle tıbbi tanıtım temsilcilerinin haksız prim ödemesi almalarını sağladıkları, ardından gerçek rakamları üzerinden kendilerinin de müşteki firmadan prim ödemesi aldıkları, bu hususun evrak içerinden mevcut 3 ayrı inceleme raporu ve bir kısım tıbbi tanıtım temsilcilerinin beyanlarında da anlaşıldığı” gerekçesi ile nitelikli dolandırıcılık ve güveni kötüye kullanma suçundan kamu davası açılmıştır.

Her ne kadar fesih bildirimi ile dava açıldığında tıbbi tanıtım temsilcisi olan ve bu nedenle sadece tanıtım görevi olan davacının ... verileri üzerinde doğrudan yetkisi yok ise de sonuçta davacı bu veriler üzerinden prim almakta ve performans değerlendirmesine tabi tutulmaktadır. Kısaca davacının bu sanal satış nedeni ile menfaat temin ettiği, davalının ise zarar gördüğü açıktır. Davacı hakkında kamu davasının açılmasına neden olacak kadar emare kabul edilmiştir. Davacının menfaat temin etmesi ve davalının zarar görmesi neden ile taraflar arasında güven ilişkisinin zedelendiği, iş ilişkisinin olumsuz etkilendiği, davalı işveren açısından en azından fesih tarihi itibari ile geçerli nedenleri bulunduğu anlaşılmaktadır. Geçerli olan bu feshin daha ağır olan haklı neden niteliğinde olup olmadığı açılan kamu davasının veya davacı tarafından açılacak kıdem ve ihbar tazminatı davasının sonucunda ortaya çıkacaktır. Davalı işverenin iş sözleşmesini feshetmesi geçerli nedene dayandığından, davanın reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM : Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 1.200 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 11.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10589, Karar No: 2013/22378, Tarih: 10.07.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/10589 E.  ,  2013/22378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde müştekinin aracını saat 21:30 sularında yol kenarına park ederek uzaklaştığı 22:30 sularında geri döndüğünde aracının kapısı açılarak içinden çantasının alındığını farkedip şikayette bulunduğu, aynı gece devriye görevi yapmakta olan polislerin saat 23:00 civarında sanıkları aralarında taksimat yaparken tesadüfen gördükleri, yanlarına yaklaşmak isterken sanıkların kaçtığı, kovalamaca neticesinde yakalandıklarında sahipleri belirlenemeyen başkaca hırsızlığa konu mallar, pense ve tornavida ile müştekinin çalınan eşyalarının ele geçtiği olayda sanıkların mahkümiyetleri yerine beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10.07.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3915, Karar No: 2020/150, Tarih: 14.01.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/3915 E.  ,  2020/150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAMSUN 1. Çocuk Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 17.06.2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 07.07.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 04.12.2014 tarihinde erteleme süresinde sanığın yine kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlemesi nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş ise de;

1- Sanığın erteleme kararına itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı dolayısıyla sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, 07/07/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre; suç tarihi olan 26/06/2014 tarihi itibari ile yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği,

TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibari ile sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibari ile sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 14.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10459, Karar No: 2014/23687, Tarih: 13.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/10459 E.  ,  2014/23687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Kırkağaç Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Tarihi :13.03.2012

No :2006/142-2012/56

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan S.. K.., T.. K.. ve T.. K.. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İncelenen dosyada; Ceza dava dosyasında, davalılar N.., S. ve T. hakkında beraat kararı verildiği, davalılar T. S. ve Abdullah hakkında verilen mahkumiyet kararının ise, Yargıtay 3. Ceza Dairesi kararı ile zamanaşımından düşme ile sonuçlandığı, davalı T. hakkında verilen mahkumiyet kararının ise, onanarak kesinleştiği; ceza davasında olayın tahrik altında işlendiği kabul edilerek cezadan ¼ oranında indirim yapıldığı, fakat mahkemece, bu hususun gözetilmediği, yine davalılardan N.. Ö..'nın yargılama sırasında vefat ettiği, ancak, mirasçıları davaya dahil edilmeden karar verildiği, tedavi giderlerine ilişkin sarf belgelerinin dosyada bulunmadığı anlaşılmıştır.

Şu halde; Mahkemece, yargılama sırasında vefat ettiği anlaşılan davalılardan N.. Ö..'nın mirasçıları davaya usulünce dahil edilmeli, kusur oranı belirlenirken, ceza dosyasında haksız tahrikten yapılan indirim oranı ( % 25) dikkate alınmalıdır. Buna göre, tahrik indirim oranına göre kusur oranının %75 olduğu gözetilmeli, tedavi giderlerine ilişkin sarf belgeleri Kurumdan istenilmeli, önceki geri çevirme kararımızda, Kurumca sunulamadıkları dikkate alınarak; şayet, tedavi giderlerine ilişkin masraf belgeleri yine Kurumca sunulamaz ise, tedavi giderleri yönünden davanın reddine karar verilmelidir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular üzerinde bulunması gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan S.. K.., T.. K.. ve T.. K.. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan S.. K.., T.. K.. ve T.. K..'a iadesine, 13.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2008/6720, Karar No: 2009/1049, Tarih: 29.01.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/6720 E.  ,  2009/1049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2008

Davacılar Kurum hastanesinde yapılan yanlış uygulama nedeniyle maddi ve manevi zararlarının ödetilmesine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava doğum için geldiği Sosyal Sigortalar Kurumu Hastanesinden şekeri yüksek çıktığından yapılan sevk sonucu Meram Tıp Fakültesi Hastanesinde nakil edilen davacı S. M.'nin bu hastanede yaptığı doğum sırasında küçük Y.'nın omuzlarındaki sinirlerin yapılan müdahalelerle zarar gördüğünden kollarını kullanamadığı iddiasına dayalı anne, baba ve küçük Y.'nın maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davalıların kusuru bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden dava konusu olayda doğum yapmak üzere SSK. Hastanesine gelen davacı S.'nın şekeri 222 derece çıktığından yüksek görülmekle Meram Tıp Fakültesi Hastanesi'ne sevk edildiği ve bu hastanede davacının vajınal yolla davacı küçük Yelda'yı doğurduğu ancak küçüğün omuzlarında sinrileri zarar gördüğünden kollarını kullanmadığı, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nun 20.12.2006 ve Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'nun 27.09.2007 tarihli raporlarında küçük Y.'nın omuzlarındaki sinirlerin zarar görmesinin doğumu hızlandırmak, oksijensiz kalmayı önlemek için yapılan eylemlerin bir komplikasyonu sonucu olduğu Meram Tıp Fakültesi Hastanesi çalışanlarına bir kusur atfedilemeyeceğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda öncelikle davanın genel mahkemede mi yoksa özel mahkemede mi görüleceği açıklığa kavuşturulmalıdır. Görevle ilgili kuralların kamu düzenine ilişkin bulunduğu konusunda öğretide ve uygulamada bir duraksama yoktur. Genel mahkemelerin bakacakları davalar belirli kişi ve guruplara göre sınırlandırılmamış olup yasalarla aksi belirtilmedikçe Medeni Yargılama Hukukuna giren her türlü işe bakmakla görevlidir. Buna karşın özel mahkemeler belirli kişiler arasında çıkan veya belirli uyuşmazlıklara bakmakla görevlidir.Eş deyişle özel mahkemeler özel yasalarla kurulmuş olup özel yasalarında belirtilen davaları yürütür. Nitekim Anayasa'nın 142. maddesinde mahkemelerin görevlerinin kanunla düzenleneceği hükme bağlanmıştır. Bu durumda mahkemelerin görevi kıyas veya yorum yolu ile genişletilemez ve değiştirilemez.

Özel Mahkeme olan İş Mahkemelerinin görev alanı 5521 Yasa'nın 1.maddesi ve 29.06.1960 tarihli 13-15 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nda, işçi sayılan kimselerle (Yasa'nın değiştirilen 2. Maddesinin C,D ve E fıkralarında istisna edilen işlerde çalışanlar hariç) işveren veya işveren vekilleri arasında iş aktinden kaynaklanan veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuki uyuşmazlıkların bu mahkemelerde çözümleneceği belirtilmiştir.

İş Mahkemeleri ayrıca 5018 sayılı Yasa'nın 4/E fıkrasına göre sendikaların açacakları ve bu sıfatla aleyhine açılacak hukuk davalarına İşçi Sigortaları Kurumu ile Sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara da bakacaktır.Bu durumda somut olayda taraflar arasında işçi, işveren vekili ilişkisi bulunmadığı ve uyuşmazlıkta iş aktinden ve İş Kanunu'ndan kaynaklanmadığından bu yönüyle davada İş Mahkemelerinin görevli olduğu kabul edilemez.

Öte yandan Özel Yasalardaki özel düzenlemeler nedeniyle 2821 sayılı Sendikalar Yasası, Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Yasası, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Yasa'sı, 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Yasası, 854 sayılı Deniz İş Yasası, 1479 sayılı Bağ-Kur Yasa'sından doğan uyuşmazlıklarda İş Mahkemesinde çözümlenir. Anılan bu yasalardan 506 sayılı Yasa'nın 134. maddesi; "Bu kanun uygulanmasından doğan uyuşmazlıklar yetkili iş mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görülür"hükmünü içermektedir.Bu yasa maddesi kapsamında somut olaydaki uyuşmazlığın çözüm yerinin İş Mahkemeleri olup olmadığının belirlenmesinde 506 sayılı Yasa'nın kapsam ve amacına bakmak gerekir.

506 sayılı Yasa'nın "Kanun Amacı" başlığını taşıyan 1. maddesinde "İş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde bu kanunda yazılı şartlarda sosyal sigorta yardımları sağlanır" düzenlemesi getirilmiştir. Yasa'da Kurumun muayene ve tedavi sırasında ihmali ve özensiz davranışları nedeniyle sigortalıya verdiği zarardan dolayı sorumluluğuna ilişkin herhangi bir hüküm mevcut değildir. Bu noktada Yasa'nın 134. maddesi hükmünün yasa metninde yer alan herhangi bir hüküm ile yasanın ek ve değişikliklerinde yer alan hükümlerin uygulanmasından doğan uyuşmazlıkları kapsadığını kabul etmek gerekir.

Ne var ki görevli mahkemenin belirlenmesi konusunda doğru bir sonuca ulaşabilmek için bu tür uyuşmazlıklarda hangi özel hukuk kurullarının uygulanacağı da açığa çıkarılmalıdır. Somut olayda uyuşmazlık Meram Tıp Fakültesi Hastanesi'nin çalıştırdığı doktorların özen borcuna aykırı davrandığı iddiasına dayalı olduğundan, davanın yasal dayanağı Borçlar Kanununun adam çalıştırma ilkeleri ve vekalet akdi hükümleridir.Başka bir anlatımla uyuşmazlık 506 sayılı Yasa'dan kaynaklanmadığı gibi 5521 sayılı Yasa'nın 1. maddesinde öngörülen koşullar somut olayda oluşmadığından İş Kanunundan da kaynaklanmadığı ortadadır. Bu durumda, uyuşmazlığın çözüm yerinin Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 134. ve 5521 sayılı Yasa'nın 1. maddeleri uyarınca İş Mahkemesi olmayıp miktara göre Sulh veya Asliye Hukuk Mahkemeleri olduğu açıktır.Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.06.2003 gün ve 2003/21-95 Esas 2003/113 sayılı kararı da bu yöndedir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacıların bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazı kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, 29.01.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3108, Karar No: 2013/3594, Tarih: 29.05.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/3108 E.  ,  2013/3594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, bedeli paylaşıma konu para nedeniyle düzenlenen sıra cetvelinde birinci sırada yer verilen davalının alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptali ile davalının derece kararından çıkartılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin dava dışı borçluya verdiği borç nedeniyle bono aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, ispat külfeti kendisine ait olan davalının alacağını ispat edemediği gerekçesiyle davanın kabulü ile sıra cetvelinde .... sırada ... .... ... Müdürlüğü'nün 2010/6333 esas sayılı dosyasında alacaklı bulunan ...'ın .... sıradan çıkarılarak davacının .... sıraya alınmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle sıra cetvelindeki alacağın esas ve miktarına itiraz davalarında sıra cetvelinin iptaline değil davalıya ayrılan payın yargılama giderleri de dahil olmak üzere öncelikle davacı alacağının karşılanması için tahsisine, artan kısmın davalıya bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinden, hüküm fıkrası hatalı kurulmuş ise de sıra cetvelinde taraflardan başka alacaklı olmadığı ve dağıtıma konu paranın davacının alacağına dahi yetmediği dikkate alındığında kararın sonuç olarak doğru olmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere ....05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/31017, Karar No: 2012/3491, Tarih: 14.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/31017 E.  ,  2012/3491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik(Kapatılan) 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 03.10.2011 tarih, 1953/17457 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK.nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 38,20 TL. karar düzeltme harcının mahsubuna bakiye 5,7 TL harcın karar düzeltme isteyenden alınmasına, 14/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.