muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/8406, Karar No: 2009/11500, Tarih: 13.10.2009

Davalı, ... 30.Asliye Hukuk Mahkemesindeki davanın derdest olduğunu, ... 4.Asliye Hukuk Mahkemesinin tedbir kararına istinaden 2003 yılında sözleşme yapıldığını, tedbir kararının kalkması üzerine de sözleşmenin feshedildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, davacının kesinleşen Ceza Mahkemesi kararı ile beraat ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne 17.4.2003 tarihli fesih işleminin iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı ile davalı kurum arasında düzenlenen sözleşmenin, gerçeğe aykırı yatan hasta reçetelerinin fatura edildiği gerekçesiyle yapılan soruşturma nedeniyle 9.8.2000 tarihli yazıyla soruşturma sonucuna kadar yürürlükten kaldırılıp akabinde 29.3.2001 tarihli yazıyla da feshidildiği, davacı İsmail ... Küçüksarı'nın feshin iptali için ... 30.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2000/692 esas sayısında açtığı davanın redle sonuçlanıp Yargıtay incelemisinden geçerek kesinleştiği, davacının sözleşmesinin dava dışı kurumlar tarafından da fehedilmesi üzerine dava dışı kurumlar aleyhine açtığı feshin iptali davasında verilen 31.12.2002 tarihli tedbir kararıyla eldeki dosyanın davalısı Emekli Sandığı'nın feshe dair işlemininde durdurulmasına karar verildiği, davalı kurumun bunun üzerine davacı ile 1.1.2003 tarihinde sözleşme imzaladığı ve ancak, ihtiyati tedbir kararının kaldırılması ile 17.4.2003 tarihli yazıyla 29.3.2001 tarihli fesih yazısına atıfta bulunularak sözleşmenin tekrar feshedildiği anlaşılmaktadır. Davalı kurumun 17.4.2003 tarihli yazısında da belirtildiği üzere bu tarihli fesih yeni bir fesih olmayıp 29.3.2001 tarihli feshin devam ettiğini ve o feshin devamı niteliğinde olduğunu belirten bir yazı niteliğindedir. Bir başka deyişle eldeki davaya konu olan fesihte 29.3.2001 tarihli fesihtir. Az yukarıda açıklandığı üzere davacının 29.3.2001 tarihli fesih kararının iptali için açtığı ... 30.Asliye Hukuk Mahkemesindeki dava redle sonuçlanıp kesinleştiği için eldeki davanın kesin hüküm nedeniyle yeniden görülmesi ve yazılı şekilde sonuçlandırılması olanaklı değildir. Ayrıca belirtmek gerekirki, mahkemenin gerekçesinde yer yalan ceza mahkemesi kararı delil yetersizliğine dayalı beraat kararı olup, B.K.'nun 53.maddesi uyarınca hukuk hakimini bağlayıcı nitelikte bulunmamaktadır. Mahkemece deyinilen bu yönler gözetilerek davanın kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazıl şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 13.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15632, Karar No: 2012/15810, Tarih: 27.09.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/15632 E.  ,  2012/15810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Nispi harca tabi davalarda, hükmü temyiz eden davalının ilam harcının 1/4'nü peşin olarak yatırması gerekir. (10.5.1965 gün ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı) Öte yandan 06.06.2008 gün ve 26898 mükerrer sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5766 sayılı Kanunun 11. maddesi ile 492 sayılı Harçlar Kanununda değişiklik gereğince 06.06.2008 tarihinden itibaren Yargıtay’a yapılacak temyiz başvurularından ayrıca temyiz yoluna başvurma harcı alınacaktır.

Temyiz eden davalı Gaziantep İl Özel İdare Müdürlüğünün temyiz dilekçesi 28.09.2011 tarihinde, yasal süresi içinde, temyiz esas defterine kaydedilmiş ise de, davalının harca tabi olmadığı kabul edilerek peşin temyiz harcı ile temyiz başvuru harcı alınmaksızın dosyanın temyiz incelemesine gönderildiği anlaşılmaktadır.

492 sayılı Harçlar Yasası’nın 13/j maddesinde “Genel Bütçeye dahil idarelerin harçtan muaf olacakları” düzenlenmiş olup, davalı ... 5018 sayılı Yasa’ya ekli 1 sayılı cetvelde yazılı genel bütçeye dahil idarelerden olmayıp mahalli idaredir. Öte yandan 5302 sayılı İl Özel İdaresi Yasası’nın 8.maddesinin yargı harçlarını kapsamadığı açıktır. Hal böyle olunca da temyiz eden davalı Gaziantep İl Özel İdare Müdürlüğünden peşin temyiz harcı ve temyiz yoluna başvuru harcının alınmasının gerekli olduğu ortadadır.

21.5.1985 gün ve 1984/ 5 esas 1985/1 sayılı Y.İ.B.K.’da harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz esas defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK’nun 434/3 maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işleminin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Gaziantep İl Özel İdare Müdürlüğüne eksik harçları ikmal etmesi için H.U.M.K’ nun 434.maddesi uyarınca mehil verilmesi, süresi içinde harçlar ikmal edildiği takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere geri gönderilmesi, süresi içinde harçlar yatırılmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7745, Karar No: 2013/18709, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/7745 E.  ,  2013/18709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın üzerine atılı suçların gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık asli zamanaşımının, sanık hakkında karar verilen 29.05.2009 tarihinden incelemenin yapıldığı tarihe kadar geçmiş bulunması ve bu süre içerisinde zamanaşımını kesen herhangi bir işlem yapılmamış olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, müsaderesine karar verilen Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığı adli emanetinin 2009/53 sırasında kayıtlı birer adet ahşap saplı küçük balta, kırmızı renkli plastik saplı pense, İzeltaş ibareli ağaç budama makası ve ucu bükülmüş demir çubuğun sahibine iadesine, 17.06.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11079, Karar No: 2006/16529, Tarih: 21.11.2006

4. Ceza Dairesi 2005/11079 E., 2006/16529 K.

**4. Ceza Dairesi 2005/11079 E., 2006/16529 K.**

**- UZLAŞMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 73 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 253 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 254 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

5237 sayılı TCY'nin 73/8. maddesinde, şikayete bağlı suçlarda mağdur ile failin uzlaşması halinde, açılan kamu davasının düşürülmesine karar verileceğine ilişkin düzenleme karşısında, 5271 sayılı CYY'nin 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma işlemlerinin yapılması ve sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve katılanlar Mustafa, Veysel vekili ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile teblignamedeki düşünce yerinde görüldüğünden (HÜKMÜN BOZULMASINA), yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/ hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.11.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20073, Karar No: 2014/7904, Tarih: 10.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/20073 E.  ,  2014/7904 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Manavgat İş Mahkemesi

Tarihi : 22/11/2012

Numarası : 2012/118-2012/654

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, 14.12.2011 tarihinde işveren tarafından ücretsiz izne gönderildiğini, davalının davacıya 01.03.2012 tarihinde işbaşı yapacağını söylediğini, kendisi ile birlikte ücretsiz izne gönderilen işçilerin işe başlatılması ve yeni personel alımı için çağrı yapılmasına rağmen kendisinin işe başlatılmadığını, işe giriş tarihinden itibaren 08.00-23.00/24.00 saatleri arasında çalıştığını, galalarda ve Türk gecelerinde sürekli 08.00’den 24.00’e ara sıra da 02.00 ye kadar çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, yıllık ücretli izinlerinin kullandırılmadığını, ücretlerinin ödenmediğini, resmi ve dini bayram günlerinde çalışmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini, bu nedenlerle iş akdini 14.03.2012 tarihli ihtarname ile İş Kanununun 24.maddesi gereğince haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 05.05.2006 tarihinde çalışmaya başladığını, hep sezonluk çalıştığını, 2008 yılında çalışması olmadığını, davalı işyerinin sezonluk olarak faaliyet gösterdiğini ve Aralık ayı başından Mart ayı başı veya ortalarına kadar kapanmakta olduğunu, davacının 14.12.2011 tarihinde ücretsiz izne ayrıldığını, sezon başı olan 01.03.2012 ile 15.03.2012 tarihinde davacının işyerine çağrıldığını, işyerine gelen davacının bir üst görevde çalışmak istediğini beyan ettiğini, davacının talep ettiği pozisyonda boş yer olmadığının ve eski görevinde işe başlaması gerektiğinin bildirildiğini ancak davacının iş akdini 14.03.2012 tarihinde feshettiğini, davalıya karşı keşide edilen Ankara 33.Noterliği'nin 22.03.2012 tarih ve 7354 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile davacıya işe başlaması için ihtarda bulunulduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafından ibraz edilen ve "2012 yılı için iş akdinin askıya alındığına ilişkin belge" başlıklı yazı içeriğinin incelenmesinde, iş akdinin 14.12.2012 tarihinde askıya alındığı ve 2012 yılı sezonunda devam edeceğinin davacının imzası ile kabulünde olduğu, belge içeriğinde 01.03.2012 tarihine kadar işyerine başvuranların çalışmasına karar verilmesi durumunda, bıraktıkları adrese veya telefon numarasına çağrı yapılacağının ifade edildiği, buna göre davalı tarafından ibraz edilen ve davacının işe çağrıldığı ve davet edildiğini belirtir hiç bir belge içeriğinin dosyada bulunmadığı, davacının 01.03.2012 tarihinde işyerine geldiğinin davalı tanıklarının ve davalının kabulünde olduğu, davacının iş akdini feshettiği 14.03.2012 tarihine kadar işe davet edilmemesinin esasında iş akdinin davalı yanca feshedilmesi anlamına geldiği, davacı tarafından keşide edilen fesih ihtarnamesinin 21.03.2012 tarihinde tebliğ alındıktan sonra davalı tarafça 22.03.2012 tarihinde hazırlanan cevabı ihtarname içeriği ile davacının işe davet edildiği, ancak bu ihtarnamenin davacıya tebliğ edilemediği, fiilen davacıya çalışma imkanı ve daveti yapıldığını ispat etmekle yükümlü olan davalının bu iddiasını ispat edemediği, bunun yanı sıra fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi de işçi açısından haklı nedenlerle iş akdinin feshi nedeni oluşturduğu, dosya kapsamı, tanık beyanları ve bilirkişi raporu ile de sabit olduğu üzere davacının bir kısım alacaklarının davalı tarafından ödenmediği, bu nedenle de iş akdinin davacı tarafından haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçi tarafından iş akdinin haklı nedenle feshedilip feshedilmediği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığı ve bu nedenle yıllık izin alacağı da olmadığı dosya kapsamıyla sabit olup Mahkemenin de kabulündedir.

Davacı işçi tarafından iş akdinin haklı nedenle feshedilip feshedilmediği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığı ve bu nedenle yıllık izin alacağı da olmadığı dosya kapsamıyla sabit olup Mahkemenin de kabulündedir.

Davacı iş akdini sezon başında işe başlatılmaması ve fazla çalışma, genel tatil ve yıllık izin alacaklarının ödenmemesi nedeniyle feshettiğini bildirmiştir. Davacının iş akdinin sezon sonunda askıya alındığı ve davacının 01.03.2014 tarihine kadar işverene başvurması gerektiği askıya alma tutanağında belirtilmektedir. Davacı tanıklarının davalı işverene karşı davalarının olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece davacının işverene başvurduğunun davalı tarafça ve davalı tanıklarınca beyan ve kabul edildiği belirtilmiş ise de davalı tarafça davacının işe çağrılması üzerine 14.03.3012 tarihinde davalı işyerine geldiği, başka bir görev talebinde bulunduğu, talep ettiği pozisyonda boşluk olmaması nedeniyle bu sezon bu işte çalışamayacağının söylenmesi ve eski işinde çalışmasının istenmesi üzerine davacının işyerini terk ettiği ve aynı gün ihtarname çekerek iş akdini feshettiği savunulmuş, davalı tanıkları da davalının savunmasını doğrulamışlardır. Davacı bir taraftan iş akdinin sezon başında işe davet edilmemek suretiyle işveren tarafından feshedildiğini ileri sürerken bir yandan işçilik alacaklarının bulunduğundan bahisle haklı feshe dayanmıştır. Tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde davacının iş akdinin davacı tarafından feshedildiği sabit olup davacı feshinin haklı olup olmadığının değerlendirilmesi açısından davacının feshe konu alacaklarının olup olmadığının belirlenmesi gerekir.

Davacı tanıklarının davalıya karşı benzer talepli davalarının olması nedeniyle davacı tanıklarının beyanları hükme esas alınamaz. Davalı tanıkları ise davacının çalışma sistemi ile ilgili ayrıntılı beyanda bulunmamışlardır. Davalı tarafça davalı işyerinde üçlü vardiya sistemiyle çalışıldığı savunulmuş ise de davacının üçlü vardiya sistemi ile çalışması hususu davalı tanıklarınca doğrulanmamıştır. Mahkemece davalı tanıkları yeniden dinlenerek; davacının çalışma sistemi ile ilgili özellikle davalı işyerinde düzenlendiği beyan edilen galalar ve Türk geceleri ile ulusal bayram genel tatil günlerindeki çalışmaları konusunda ayrıntılı beyanları alınmalı, bilirkişiden ek rapor alınarak davacının fazla mesai ve genel tatil alacaklarının olup olmadığı belirlenmelidir. Davacı feshinin haklı olup olmadığı ve davacının kıdem tazminatı talebi de davacının fazla çalışma ve genel tatil alacağı olup olmadığının tespitine göre değerlendirilmelidir. Yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5412, Karar No: 2011/6547, Tarih: 12.04.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/5412 E.  ,  2011/6547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Edirne Aile Mahkemesi

TARİHİ :25.12.2009
Yargıtay — Esas No: 2014/31392, Karar No: 2015/6113, Tarih: 17.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/31392 E.  ,  2015/6113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi ... vekili icra mahkemesine başvurusunda; 6360 sayılı Yasa gereği borçlu ...'nin Belediye'ye devredildiği gerekçesiyle takip dosyasından kendilerine borç muhtırası gönderildiğini, 6360 sayılı Kanun gereğince kurulan Mersin Valilik Makamının Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'nun 12.03.2014 gün 104 sayılı kararıyla Taşucu Belediyesi'nin ... Şirketi'ndeki hissesine yönelik bir karar alındığını, ancak henüz resmi bir hisse devri bulunmadığını, ileri sürerek borç muhtırası gönderilmesine yönelik memur işleminin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece Silifke Ticaret ve Sanayi Odası'nın 01.07.2014 tarihli yazısında Taşucu Belediyesi'nin ...'nin ortaklarından sadece biri olduğu, borçlu şirketin Taşucu Belediye Başkanlığı haricinde ayrıca 11 ortağı daha olup ayrı bir tüzel kişiliğinin bulunduğu, Mersin Valiliği'nin hisse devrine ilişkin Komisyon kararı öncesinde borçlu şirket ortaklarından Taşucu Belediye Başkanlığı'na doğrudan başvurulamadığı, Komisyon kararı gereğince borçlu şirketin resmi hisse devri gerçekleşse dahi doğrudan ...'na başvurulması ve borç muhtırası tebliği ile borçlu duruma getirilmesinin mümkün olmadığı kabul edilerek şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

6360 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin 1 nolu bendinde “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” ve geçici 1. maddesinin 3 nolu bendinde ise “1. maddesine göre tüzel kişilikleri kaldırılan Belediye ve köylerin personeli, her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, Büyükşehir Belediyesi bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilir." hükümleri yer almaktadır.

Anılan yasa hükümleri gereği oluşturulan Mersin Valiliği Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu Başkanlığı'nın 12.03.2014 gün 104 nolu kararı ile Silifke İlçesi Taşucu Beldesi'nde bulunan ...'nin Mersin Büyükşehir Belediyesi'ne devir

Anılan yasa hükümleri gereği oluşturulan Mersin Valiliği Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu Başkanlığı'nın 12.03.2014 gün 104 nolu kararı ile Silifke İlçesi Taşucu Beldesi'nde bulunan ...'nin Mersin Büyükşehir Belediyesi'ne devir

edilmiş sayılmasına ve devri yapılan ...'ne ait hak, alacak ve borç bulunması halinde söz konusu şirketin devredildiği kuruma geçmiş sayılmasına karar verilmiştir. İdare tarafından verilen kararın iptal edildiğine dair belge ve bilgi olmadığından geçerli bir karar olup İcra Müdürlüğü'nce borçlu şirketin dosya borcundan dolayı Mersin Büyükşehir Belediyesi'ne gönderilen muhtıra usule uygun olduğundan, şikayetin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/648, Karar No: 2017/673, Tarih: 02.03.2017

**23. Hukuk Dairesi         2017/648 E.  ,  2017/673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihtiyati haciz davasında davacı vekilinin talebi üzerine verilen ihtiyati haciz kararının kaldırılması talebinin reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

İhtiyati haciz talep eden vekili, müvekkilinin yüklenici olarak arsa sahibi davalılarla sözleşme yaptığını, davalılardan ..., ... ve ...'ın şehir dışında olmaları nedeniyle imzalamadıklarını, ancak döndüklerinde imzalayacaklarını beyan ettiklerini, davacının buna güvenerek inşaatın yapımına başlanması için harcamalarda bulunduğunu, ancak davalıların noterde sözleşme yapmaya yanaşmayarak müvekkilinin zararına sebep olduklarını ileri sürerek, yaptığı harcamaların bedeli olan 573.256,04 TL'nin tahsilini ve davalılara ait taşınmaz üzerine taktir edilecek miktarda teminat yatırılması sureti ile ihtiyati haciz konulmasını talep ve dava etmiştir.

Aleyhine ihtiyati haciz talep olunanlar vekili, ihtiyati haciz talebinin yerinde olmadığını savunarak, talebin reddini istemiştir.

Mahkemece 05.01.2016 tarihli karar ile ihtiyati haciz talebinin reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine 12.01.2016 tarihli ara karar ile davacı itirazının reddine karar verilmiş, davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 27.06.2016 tarih, 4956 E., 3941 K. sayılı ilamı ile, İİK'nın 265/4. maddesi uyarınca, mahkemece iki tarafın davet edilmesi ve gelmedikleri takdirde evrak üzerinden karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuş, mahkemece bozma yönünde yapılan duruşmalı inceleme neticesinde, 22.11.2016 tarihli ara karar ile dava değerinin %20'si oranında nakdi teminatın depo edilmesi ya da teminat mektubu ibrazı koşuluyla İİK'nın 257. maddesi uyarınca ihtiyati haciz kararı verilmiş, aleyhine ihtiyati haciz istenen bir kısım davalılar vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine 05.12.2016 tarihli ara karar ile itirazın reddine karar verilmiştir.

İhtiyati haciz talebinin kabulüne dair verilen karar, aleyhine ihtiyati haciz istenen bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, bir kısım davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yola kapalı olmak üzere, 02.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.