muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/14426, Karar No: 2007/17758, Tarih: 04.10.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/14426 E.  ,  2007/17758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bozdoğan İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Herhangi bir belgedeki imza ve yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik araç gereç yardımıyla binoküler mikroskopla büyütülerek kıyaslama, ultraviyole lambası ve infrared ışınları altında tahrifat, belgelerin arka yüzündeki yatık ışık verilerek fulaj izi görüntüsü, alttan aydınlatmalı lambalarla imza kopyacılığı, grafolojik, prafometrik esaslar içerisinde milimetrik mukayeseli ölçümler ve belgelerin niteliğine göre gerekli değişiklik fenni metodlarla yapılması; bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarını fotoğraf yada diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hangi ortamda, ne tür teknik cihazlar kullanılarak inceleme yapılıp sonuca varıldığı açıklanmamış; sadece grafolojik fiziki ve optik incelemeler yapıldığı belirtilmesiyle yetinilmiş, ulaşılan sonucun maddi dayanakları denetime elverişli ortaya konulmamıştır. Bu nitelikteki bir bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm kurulamaz. Mahkemece yapılması gereken iş yukarıda açıklanan yöntem ve ilkelere uygun olarak, yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılması ortaya çıkacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesidir. Eksik incelemeye ve yetersiz bilirkişi raporuna dayalı karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 04.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/33807, Karar No: 2020/19764, Tarih: 23.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/33807 E.  ,  2020/19764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 25.05.2013-18.05.2015 tarihleri arasında satış personeli olarak çalıştığını, ücretlerin geç ödenmesi, fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş aktini haklı olarak sonlandırdığını iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı cevap dilekçesi vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz :

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir (İş K. m.41/2). İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı, nispi emredici bir nitelik taşır. Tarafların bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, sözleşmelerle daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak, çoğunlukla uygulamada belirlenen hedeflerin tutturulmasına bağlı olarak, ödenen ek bir ücrettir. Fazla çalışma ise, kural olarak 4857 sayılı Kanun'a göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi kanuni çalışma saatleri dışında çalışsa da çalışmasa da koşulları oluştuğunda söz konusu ek ücrete hak kazanacaktır. Bu durumda fazla mesai alacağından ödenen primlerin mahsubu doğru değildir. 4857 sayılı Kanunun 41. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir. Bahşiş, yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde, fazla çalışma ücretlerinin zamsız kısmının sabit ücret içerisinde ödendiği kabul edildiğinden, fazla çalışmalar, saat ücretinin %150 zamlı miktarına göre değil, sadece %50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Belirtmek gerekir ki, fazla çalışma ile prim uygulaması arasında çalışma süreleri ile doğru orantılı olması sebebiyle bir bağ olsa da, esasen fazla çalışma ile prim ödemesi birbirinden bağımsızdır. Haftalık 45 saati aşmayan dönem içindeki çalışmalar için de prim elde edilebilmesi mümkün olup, sözü edilen primlerin fazla çalışma ücretinden mahsubu doğru olmaz. Kaldı ki prim, ücretin eki hatta bazen kendisi olabildiği halde, fazla çalışma ücreti genel anlamda ücretten farklıdır. Bu iki ödemenin farklı nitelikte olduğu göz önüne alınmadan, işçiye ödenen prim miktarının fazla çalışma ücreti ile karşılaştırılması suretiyle sonuca gidilmesi yerinde değildir. Diğer taraftan işçiye yapılan prim ödemesinin niteliği, fazla çalışma ücretinin hesabında önem taşımaktadır.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda,davacının satışa bağlı prim aldığı, ödenen primlerin hak kazanılan fazla çalışma ücretleri ile karşılaştırıldığında davalı işveren tarafından mevcut bordrolara göre tahakkuk ettirilen prim tahakkukları dikkate alınarak fazla çalışma ücret alacağı talebinin yerinde olmadığı değerlendirilmiştir. Ne var ki, dosya içeriğine göre, davalı işyerinde uygulanan prim sisteminin prim almak için daha fazla çalışmaya yönelik olmadığı, bir başka deyişle yapılan prim ödemelerinin fazla çalışmanın karşılığı olmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle, davacıya satışa bağlı olarak yapılan prim ödemeleri ile fazla çalışma ücretinin ödendiğinin kabul edilmesi isabetli değildir.

Bu durumda Mahkemece, davacının tanık beyanlarına göre tespit edilebilen çalışma saatleri esas alınarak fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı belirlenmeli, tüm dosya kapsamındaki delil durumu gözönüne alınarak primin fazla çalışmayı karşıladığı mukayesesi yapılmaksızın yeniden değerlendirilmelidir.

Bu yön gözetilmeden, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde talebin reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3595, Karar No: 2014/1733, Tarih: 07.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/3595 E.  ,  2014/1733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2012

NUMARASI : 2009/920-2012/901

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 11.08.2009-18.08.2009 tarihleri arası devamsızlık yaptığını iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/f maddesinde; işyerinde çalışma şartlarının ağırlaştırılması halinde iş akdinin işçi tarafından derhal feshedilebileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda ambalaj elemanı olarak çalışan davacının iş sözleşmesi 11.08.2009-18.08.2009 tarihleri arasında devamsızlık yapması sebebi ile haklı nedenle feshedilmiştir. Davacının sakat kadrosunda çalıştığı, önceki işinde oturarak çalışırken bölümünün kapatılması üzerine makinede çalışmaya verildiği, ayakta durmakta ve makinede zorlandığı, sıkıntı çektiği için hastanaye giderek rapor aldığı rapor bitiminde rahatsızlığının devam etmesi sebebi ile gelemeyeceğini bildirdiği davacı tanığınca beyan edilmiştir. Davalı tanıkları ise davacının işten tazminatlarını alarak ayrılmak istediğini önce olumsuz sonra

olumlu cevap verildiğini bu süreç sonunda davacının habersiz olarak işe gelmediğini beyan etmiştir. Davacıya ayakta iş yaptırılmak sureti ile davacının rızası alınmadan çalışma şartlarının ağırlaştırıldığı, bu nedenle iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 24 / II-f bendi gereğince davacı işçi tarafından haklı nedenle sonlandırıldığının kabulü gerekir. Bu sebeple ihbar tazminatı talebinin reddine karar vermek gerekirken bu isteğin de hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1884, Karar No: 2024/3197, Tarih: 03.10.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/1884 E.  ,  2024/3197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/567 E., 2024/560 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 6. İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/575 E., 2024/67 K.

1- İlk derece mahkemesince, sıra cetveline şikayette, sıra cetvelindeki sıralama doğru olup şikayetçinin alacağı karşılanmadığından sıra cetvelinde 11. sırada yer verilen şikayet olunan ...'in alacaklı olduğu 2021/53128 sayılı dosyadan garameten pay verilen satış tutarının iptal edilerek şikayetçinin alacaklı olduğu icra dosyasıyla garameten pay edilmesi gerektiği gerekçesi ile şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı şikayet olunan ... vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına, her bir taşınmaz bedeli yönünden ayrı sıra cetveli hazırlanması gerekirken tek sıra cetveli düzenlenerek alacaklılara pay ayrılması yerinde olmadığından şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline ilişkin kararın bu gerekçe ile iptaline karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı şikayet olunan SGK vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı ve özellikle şikayet olunanların farklı taşınmazlarda koyulan hacizlerinin farklı tarihlerde olduğu dikkate alındığına bütün taşınmazların tek sıra cetveli ile bedellerinin paylaştırılması mümkün olmadığına göre şikayet olunan SGK vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararına ilişkin şikayet olunan Sosyal Güvenlik Kunumu vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, şikayet olunan Sosyal Güvelik Kurumu harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 03.10.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14517, Karar No: 2015/32505, Tarih: 21.12.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/14517 E.  ,  2015/32505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2015/271715

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/07/2015

NUMARASI : 2015/186, 2015/283

SANIK : M.. B..

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan açılan davada verilen bozma kararı sonrası nitelikli hırsızlık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan B.. A..'in sanığın teyzesi mağdur H.. A..'in ise teyzesinin kızı olduğu, H.. A..'in dosyada mevcut raporlar karşısında akıl hastalığına düçar olduğu babasının ölümü ile kendisine bir miktar miras kaldığı, ayrıca yine Anadolu Hayat Bireysel Emeklilik isimli sistemde 1.237.435,11 TL emeklilik parası kaldığı, sanığın daha önce kendilerine yardımcı olması nedeni ile 24/01/2014 günü intikal eden bu emeklilik parası ile ilgili işlemleri halletmek üzere Ankara iline gittikleri İş Bankası Ankara Kızılay Şubesi'nde gerekli işlemleri yaparak söz konusu parayı alıp Kayseri iline döndükleri, dönüşü müteakip sanığın katılan ve mağdura birlikte iş yapmak ve şirket kurmak için parayı bankaya yatıracağını belirterek kendisine inanmasını sağlayıp söz konusu parayı alarak menfaat temin ettiğinin iddia edildiği olayda;

Yerel Mahkeme'nin 26/01/2015 tarih 2014/309 E. 2015/25 sayılı kararıyla sanığın mağdur Hatice’ye yönelik eylemi nedeniyle nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, Dairemizin 20/04/2015 tarih ve 2015/5672 esas, 2015/23967 sayılı kararıyla mağdurun hastalığının bulunup bulunmadığı yönünde raporu, alınarak algılama yeteneğinin çok zayıf olması veya hiç olmaması halinde, aldatılması gereken bir irade söz konusu olmayacağından dolandırıcılık suçundan bahsedilemeyeceği eylemin hırsızlık suçuna vücut vereceği gözetilerek mağdurun akıl hastalığı var ise algılama yeteneğinin derecesi hakkında Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Dairesi veya Ruh Ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden kurul raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması gerekçeleriyle bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla;

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda mağdur Hatice hakkında alınan 22/06/2015 tarihli raporda belirtildiği üzere hastalığın algılama yeteneğini ortadan kaldıracak nitelikte olduğu tespit edilmekle sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda mağdur Hatice hakkında alınan 22/06/2015 tarihli raporda belirtildiği üzere hastalığın algılama yeteneğini ortadan kaldıracak nitelikte olduğu tespit edilmekle sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin eksik inceleme ile karar verildiğine, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden teşdit uygulandığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16833, Karar No: 2013/17842, Tarih: 27.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/16833 E.  ,  2013/17842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 6110 sayılı Yasa ile değişik 14. maddesinde "Ceza Dairelerinde, Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde, dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir” hükmü yer almaktadır. Yasa, sevk maddelerine değil, iddianamedeki tavsife ağırlık tanımıştır. Bu nedenle Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere tavsif esas alınmalıdır.

Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının 04.09.2008 günlü iddianamesi ile sanığın, ticari ilişki nedeniyle katılana bankanın maddi varlığı olan suça konu çekleri düzenleyip verdiğinin iddia olunması karşısında; 5237 sayılı TCK’nun 158/1-f ve 204/1. maddelerinde öngörülen "resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık" suçları tavsif edilerek dava açılmıştır.

Bu itibarla, iddianamedeki anlatıma, temyizinin kapsamına ve Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine göre temyiz inceleme görevinin Yüksek 15. Ceza Dairesi'ne ait olduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli Daireye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 27.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14875, Karar No: 2014/28270, Tarih: 03.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/14875 E.  ,  2014/28270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Derik Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2012

NUMARASI : 2006/230-2012/339

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Dava konusu taşınmazın üzerindeki taktidatları gösterir ilk oluşumundan itibaren tapu kayıtları ilgili tapu müdürlüğünden istenildikten,

2)Dava konusu taşınmaza ilişkin davalı idarece 1987 ve 1995 yıllarında kamulaştırma işlemlerine başlanıldığı belirtildiğinden tapu malikine kamulaştırma işlemine ilişkin tebligat yapılıp yapılmadığı, kamulaştırma bedelinin ödenip ödenmediği sorulup, tebligat yapılmış ise tebliğ mazbatası, ödeme yapılmış ise makbuz sureti istenildikten,

3)Dava konusu taşınmazın toplulaştırma kapsamında olduğu iddia edildiğinden, toplulaştırma kapsamında kalıp kalmadığı, kalıyor ise toplulaştırma işlemlerinin hangi aşamada olduğu, tescil aşamasına gelip gelmediği, gelmiş ise kesinleşip kesinleşmediğinin Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığından sorulup, buna ilişkin belgeler getirtildikten,

4)Toplulaştırma işlemleri sonucu yeni tapu oluşmuş ise buna ilişkin tapuların ve ölçekli krokilerin ilgili tapu ve kadastro müdürlüklerinden istenildikten,

Sonra, alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1959, Karar No: 2006/2949, Tarih: 14.03.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/1959 E.  ,  2006/2949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.12.2003 gününde verilen dilekçe ile irtifak hakkının terkini ve davacı adına yazılmasına istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.7.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R