muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2754, Karar No: 2019/127, Tarih: 08.01.2019

Mahkemece her ne kadar ücret araştırması yapılmamış ise de, davacının ücreti konusunda ihtilaf bulunmakta olup, davacı tanıklarının ifade verdikleri tarihte, davacının ortağı olduğu yem fabrikasında çalışıyor olmaları, davalı tanığının ise halen davalı yanında çalışıyor olması nedeniyle salt tanık beyanlarına göre değerlendirme yapılamayacağı anlaşılmakta olup, davacının işyerinde yaptığı iş, eğitimi, kıdemi, işyerinin büyüklüğü ve kapasitesi belirtilmek suretiyle alabileceği ücretin meslek odasından ve diğer ilgili Kuruluşlardan araştırılarak tespit edilmesi ve belirlenen ücrete göre davacının ücret alacaklarının hesap edilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı karar hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda; ziraat mühendisi olan davacının davalı şirkete ait yem fabrikasında teknik sorumlu müdür sıfatıyla çalıştığı anlaşılmaktadır. İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı işyerinde çalışan, görev ve talimat veren bir başka yönetici bulunması halinde işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar.

Mahkemece müdür olan davacının üst düzey yönetici konumunda çalışan olup olmadığı, mesaisinin nasıl belirlendiği, çalışma saatleri konusunda talimat alıp almadığı yeterince araştırılmamıştır. Bu durumda öncelikle taraf tanıkları yeniden duruşmaya çağrılarak belirtilen hususlarda ayrıntılı beyanları alınarak davacının üst düzey yönetici konumunda olup olmadığı, mesaisini kendisinin belirleyebilme yetkisinin bulunup bulunmadığı tereddüte yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturularak sonucuna göre bu alacak kalemi hakkında yeniden hüküm kurulması için bozma kararı verilmesi gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 08.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14873, Karar No: 2015/12169, Tarih: 02.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/14873 E.  ,  2015/12169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2014

NUMARASI : 2011/747-2014/123

Davacı S.. S.. vekili Avukat N..K.. tarafından, davalı D.. S.. aleyhine 16/12/2011 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 30/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 02/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

EE
Yargıtay — Esas No: 2019/4188, Karar No: 2020/709, Tarih: 05.02.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4188 E.  ,  2020/709 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER :

Mahkeme :... 20. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 19/06/2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 31/10/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 04/11/2014 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 11/12/2014 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek davanın düşürülmesine karar verilmiş ise de;

a) 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden, inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olduğu,

b) Sanık hakkında 6545 sayılı Kanunun 68. maddesiyle değişik TCK'nın 191. maddesinin ve 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, 31/10/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek davanın düşmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 05.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7221, Karar No: 2009/15101, Tarih: 21.12.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/7221 E.  ,  2009/15101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ve dava dışı üçüncü kişi ile restorona ortak olduklarını, daha sonra kendisi ve üçüncü ortağın hisselerini dava dışı ... .'a devrettiklerini, ancak bu kişinin devir bedelini ödeyememesi nedeniyle, devraldığı hisseleri yeniden kendisine verdiğini ileri sürerek, ortaklıktaki %50 işletme gelir payının teslimine, bu mümkün olmadığı takdirde 65.000 YTL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ve dava dışı . arasında, 24.9.2003 tarihli ortaklık sözleşmesi ile adi ortaklık kurulduğu ve bu ortaklığın konusunun restoran işletmesi olduğu, daha sonra 3.6.2005 tarihli devir sözleşmesi ile davacı ve .'ın hisselerini dava dışı.a devrettikleri, bu kişinin devir bedeli olan 65.000 YTL'yi ödeyememesi üzerine, aldığı hisseleri 6.2.2006 tarihli sözleşme ile bu kez davacıya devrettiği, dosyadaki delillerden anlaşılmış olup, davacı %50 oranındaki işletme gelir payının teslimi veya 65.000 YTL'nin tahsili talepli bu davayı açmıştır. Davalı, hisselerin.'a devrini kabul etmekle birlikte, bu hisselerin tekrar davacıya devrine rızası olmadığını savunmuş, mahkeme de bu savunmaya itibar ederek, davanın reddine karar vermiştir. Aksine kararlaştırma yoksa, kural olarak adi ortaklıkta hisse devri, diğer hissedarların rızasına bağlı değildir. Davacının dava dilekçesinde, hisse devir bedeli olan 65.000 YTL'nin tahsilini istemesi, adi ortaklığın tasfiyesini talep şeklinde değerlendirilmelidir. Üçüncü ortak olan .'ın da davada taraf olması sağlandıktan sonra, davanın adi ortaklığın tasfiyesi davası olarak kabulü ile sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 21.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11699, Karar No: 2007/2573, Tarih: 15.03.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/11699 E.  ,  2007/2573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 5. İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davacı şirket vekilince hernekadar duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de konu itibariyle bu isteğin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kesinleşen önceki sıra cetvelinde yer alan bir kısım alacaklıları da kapsayan ikinci bir sıra cetvelinin düzenlenmesinin yasaya aykırı olduğu iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır.

Görevsizliğe dair verilen önceki hükmün Dairemizce bozulması üzerine İcra Mahkemesi’nce İİK.nun 236. maddesi uyarınca iflasın kapanmasına kadar her aşamada masaya alacak kaydı yaptırılabileceği, bu durumda yeni bir sıra cetveli hazırlanmasının mümkün olduğu ve itiraz konusu ek sıra cetvelinde yer alan işçi alacaklarının birinci sıraya alınmasının davacı alacağını bertaraf etmeyeceği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm davacı şirket vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı şirket vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan Mercii kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 15.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19467, Karar No: 2013/24796, Tarih: 01.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/19467 E.  ,  2013/24796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına ve davalı kocanın temyiz talebi yönünden ise temyiz talebinin reddedilmesine dair Dairemizin 08.07.2013 gün ve 2013/6965 esas, 2013/19270 karar sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

1-Mahkemece verilen hüküm 16.01.2013 tarihinde davalı koca vekiline tebliğ edilmiş, davalı koca vekili süresi içinde verdiği 28.01.2013 tarihli temyiz dilekçesi ile kararı kusur tespiti, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönlerinden temyiz etmiş, bu temyiz dilekçesi 08.02.2013 tarihinde davacı kadın vekiline tebliğ edilmiş, davacı kadın vekili ise 22.02.2013 tarihli dilekçe ile hükmü, tazminatların miktarları yönünden, katılma yolu ile temyiz etmiştir. Davalı kocanın katılma yolu ile yapılmış bir temyizi ise bulunmamaktadır. Davalı kocanın temyizi süresinde olup, davacı kadının katılma yolu ile yapmış olduğu temyiz ise Hukuk Muhakemeleri Kanununun 433/2.maddesinde belirtilen on günlük süre geçtikten sonra yapılmıştır. Bu durumda; davacı kadının katılma yolu ile yapmış olduğu temyizin süre yönünden reddi, davalı kocanın temyizinin ise esastan incelenmesi gerekirken, ilk incelemede bu husus gözden kaçırılarak, davalı kocanın temyizinin, katılma yolu ile yapılmış bir temyiz olarak kabul edilip, süreden reddedilmesi, davacı kadının temyizi yönünden ise esastan inceleme yapılmış olması nedeniyle, Dairemizin 08.07.2013 gün ve 2013/6965 esas, 2013/19270 karar sayılı ilamının kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı koca vekilinin temyiz dilekçesi, davacı kadın vekiline 08.02.2013 tarihinde tebliğ edilmiştir. Hükmü temyiz etmemiş olan tarafın, diğer tarafın temyizine cevabında hükme ilişkin itirazlarını bildirmesi mümkün ise de, bu yolla temyiz süresi, temyiz dilekçesinin tebliğinden başlayarak on gündür. (HUMK.md. 433/2) Bu süreden sonra verilen cevap dilekçesindeki itirazların incelenmesi artık mümkün değildir. Davacı vekili hükme ilişkin itirazlarını ihtiva eden temyize cevap dilekçesini yasal on günlük süreden sonra 22.02.2013 günü verdiğine göre, davacı kadının katılma yolu ile temyizi süresinde değildir. Bu sebeple davacının katılma yoluyla temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

3- Davalı kocanın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

3- Davalı kocanın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı kocanın karar düzeltme isteminin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440-/442. maddeleri uyarınca kabulüne, Dairemizin 08.07.2013 gün ve 2013/6965 esas, 2013/19270 karar sayılı kararının yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple kaldırılmasına, temyiz edilen hükmün yukarıda 3.bentte açıklanan sebeplerle ONANMASINA, davacı kadının katılma yolu ile temyiz talebinin ise yukarıda 2 .bentte gösterilen sebeple REDDİNE, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi.01.11.2013 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2011/1651, Karar No: 2011/4063, Tarih: 28.03.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/1651 E.  ,  2011/4063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla çatı onarım bedeli olarak 2.400 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde kat irtifaklı anataşınmazın onaylı mimari projesinde bulunan çatıda meydana gelen bozukluğu tamir ettirdiğini, tüm kat maliklerinin yapması gereken bu tamirat işini kendisinin yapmak mecburiyetinde kaldığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hak saklı kalmak kaydıyla bu işle ilgili olan 2.400TL'nin arsa payları oranında davalılardan tahsilini istemiş, mahkemece çatının acilen onarılması için mahkeme aracılığıyla yaptırılmış bir tespit bulunmadığı, bu iş için kat maliklerinin beşte dördünün rızasının alınmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden özellikle bilirkişi raporu içeriğinden anataşınmazın onaylı mimari projesinde 1, 5, 9 numaralı bağımsız bölümlerin üzerinde çatı bulunduğu, davacının 9 numaralı bağımsız bölümünün maliki olduğu, söz konusu ahşap kiremit çatının onarımının davacı tarafından yapıldığı anlaşılmaktadır. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 19. maddesinin birinci fıkrasına göre kat malikleri, ana taşınmazın bakımına ve mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar. Dava konusu çatının onarıma muhtaç olduğu, bu tür tamiratların beklemeye tahammülünün bulunmadığı gibi ayrıca bu durumun belgelenmesi için mahkemece tespit yaptırılmasına da gerek olmadığından mahkemece davacının harcamalarının denetlenip toplanan tüm deliller değerlendirilerek anataşınmazın çatısı için yapmış olduğu masraf miktarı belirlenip bunun, arsa payları oranında davalılardan tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5630, Karar No: 2015/6408, Tarih: 17.12.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/5630 E.  ,  2015/6408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Temyizin kapsamına göre sanık ... hakkındaki hükme hasren yapılan incelemede;

Sanık hakkında araç muayene işleminde sahtecilik suçundan açılan davada, sanığın aşamalardaki savunmalarında suçlamayı kabul etmemesi nazara alınarak, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, mukayese yazı ve imza örnekleri temin edilip, söz konusu muayene işleminde bulunan el yazıları ve imzanın sanığa aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılıp araç sahibi ... tanık olarak dinlendikten sonra toplanan delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/34321, Karar No: 2024/8932, Tarih: 25.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34321 E.  ,  2024/8932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/196 E., 2020/181 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Köyceğiz Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.03.2019 tarih, 2017/532 Esas, 2019/359 sayılı Kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığının anlaşılması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu sonucunda, yukarıda tarih ve sayısı bildirilen incelemeye konu İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci maddesinin fıkrasının birinci cümlesi gereğince istinaf iddialarının yerinde görülmemesi nedeniyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3.Tebliğname'de suçun kanuni unsurlarının oluşması nedeniyle bozma yönünde görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin; hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın paylaşımlarının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasındaki hakaret suçunun unsurlarını oluşturduğuna, bir fiilin hakaret suçuna vücut vermesi için kişiye herhangi bir olayla irtibatlandırılmadan soyut olarak yakıştırmalarda bulunulması halinde de hakaret suçunun oluşacağına hükmün mesnetsiz ve hukuka aykırı olduğuna, bu nedenlerle sanığın cezalandırılması gerektiğine yönelik olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü