muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/922, Karar No: 2019/5451, Tarih: 11.03.2019

İtirazın bu yönlerden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

A-) Kanun yararına bozma isteminin 1- ve 2- numaralı gerekçeleri yönünden yapılan incelemede;

5187 sayılı Basın Kanunu'nun "Düzeltme ve cevap" başlıklı 14. maddesi;

"Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır...

...Düzeltme ve cevabın birinci fıkrada belirlenen süreler içinde yayımlanmaması halinde yayım için tanınan sürenin bitiminden itibaren, birinci fıkra hükümlerine aykırı şekilde yayımlanması halinde ise yayım tarihinden itibaren onbeş gün içinde cevap ve düzeltme talep eden

kişi, bulunduğu yer sulh ceza hâkiminden yayımın yapılmasına veya bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılmasına karar verilmesini isteyebilir. Sulh ceza hâkimi bu istemi üç gün içerisinde, duruşma yapmaksızın, karara bağlar.

Sulh ceza hâkiminin kararına karşı acele itiraz yoluna gidilebilir. Yetkili makam üç gün içinde itirazı inceleyerek karar verir. Yetkili makamın kararı kesindir.

Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına hâkim tarafından karar verilmesi halinde, birinci fıkradaki süreler, sulh ceza hâkiminin kararına itiraz edilmemişse kararın kesinleştiği tarihten, itiraz edilmişse yetkili makamın kararının tebliği tarihinden itibaren başlar..."

"Düzeltme ve cevabın yayımlanmaması" başlıklı 18/1. maddesi;

"Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına ilişkin kesinleşmiş hâkim kararlarına uymayan sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili onmilyar liradan yüzellimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Ağır para cezası, bölgesel süreli yayınlarda yirmimilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda ellimilyar liradan az olamaz..."

"Tebligat" başlıklı 29. maddesi;

"Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır." hükümlerini amirdir.

Yukarıda yer alan düzenlemelere göre; aleyhine yayım yapıldığı iddiasıyla düzeltme ve cevap talep eden ve mahkemeye başvuracak olan kişinin, buna konu düzeltme ve cevap yazısını, Kanun'un 14. maddesinde belirtilen her aşamada ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nda öngörülen usulde muhatap olarak sorumlu müdüre yapması gerekeceği değerlendirilmektedir.

Yukarıda yer alan düzenlemelere göre; aleyhine yayım yapıldığı iddiasıyla düzeltme ve cevap talep eden ve mahkemeye başvuracak olan kişinin, buna konu düzeltme ve cevap yazısını, Kanun'un 14. maddesinde belirtilen her aşamada ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nda öngörülen usulde muhatap olarak sorumlu müdüre yapması gerekeceği değerlendirilmektedir.

Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2018 tarihli, 2014/70 E., 2014/70 K. Sayılı kararında;

"...5187 sayılı Kanunun "Tebligat” başlıklı 29. maddesindeki “Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır” şeklindeki düzenleme uyarınca düzeltme ve cevap yazısına ilişkin tebligatın, ilgili gazetenin künyesinde belirtilen adreste tebliğ edilmek üzere gönderilmesi gerekmektedir.

Sorumlu müdüre yüklenen yükümlülük ve cezai sorumluluk gereği düzeltme ve cevap yazısının sorumlu müdüre tebliğ edilmesi gerektiği açıktır. Bununla birlikte, 5187 sayılı Kanunda tebligatın bizzat sorumlu müdüre yapılması gerektiğine, kendisine ulaşılamadığı takdirde başka bir kişiye tebligat yapılamayacağına dair bir hüküm bulunmamakta olup öğretide de tebliğ evrakının sorumlu müdür adına olacak şekilde hazırlanması yeterli görülmektedir. (Kayıhan İçel, s. 221) Dolayısıyla tebligatın sorumlu müdüre yapılması kural olmakla birlikte, muhataba ulaşılamadığı hallerde 7201 sayılı Tebligat Kanununda belirtilen kişilere de tebligat yapılabileceği kabul edilmelidir..." şeklinde sorumlu müdüre yapılacak tebligat işleminin taşıması gereken temel esaslar da belirtilmiştir.

Uyuşmazlığa konu somut olayda; haberin yapıldığı gazete nüshasında yer alan künyede sorumlu müdür olarak ...... isminin açıkça yazılı olmasına rağmen, hakkında haber yapılan ve başvuran siyasetçinin vekili tarafından gönderilen ihtarnamede, aynı gazetenin genel yayın yönetmeninin ve yazı işleri müdürünün muhatap olarak yazıldığı ve dolayısıyla tebligatın bu kişilerin daimi çalışanlarına yapıldığı, 14. maddede yazılı süre içinde metnin yayımlanmaması üzerine mahkeme aşamasında muhatap olarak aynı kişilerin alındığı, mahkemenin kararında yine sorumlu müdürün bulunmadığı ve kesinleşen mahkeme kararının sorumlu müdür dışındaki kişilere yapıldığı anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği 1- ve 2- numaralı gerekçeler yönünden yerinde görüldüğünden, Kars Sulh Ceza Hâkimliğinin 29/06/2018 tarihli ve 2018/1401 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nun 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yukarıda yazılı bozma nedenine göre; Ardahan Sulh Ceza Hâkimliğinin 26/02/2018 tarihli ve 2018/270 değişik iş sayılı kararıyla yayımlanmasına verilen DÜZELTME VE CEVAP METNİNİN YAYIMLANMAMASINA,

B-) Kanun yararına bozma isteminin 3- numaralı gerekçesi yönünden yapılan incelemede ise;

B-) Kanun yararına bozma isteminin 3- numaralı gerekçesi yönünden yapılan incelemede ise;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma talebi 1 ve 2 numaralı gerekçeler yönünden yerinde görüldüğü ve adı geçen kesinleşmiş kararın BOZULMASINA ve usulsüz şekilde yayımlanmasına karar verilen düzeltme ve cevap metninin YAYIMLANMAMASINA karar verildiğinden, 3- numaralı gerekçe yönünden bir KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 11/03/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1243, Karar No: 2018/5705, Tarih: 06.12.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/1243 E.  ,  2018/5705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, ... .... ... Müdürlüğünün 2007/10312 Esas sayılı takip dosyasından tanzim edilen 06.04.2015 tarihli sıra cetvelinde haciz tarihleri dikkate alındığında .... sıradaki vergi dairesi haczinden sonra kendi hacizlerinin geldiğini ileri sürerek ilk haczin kendi takip dosyalarından konulmuş olması nedeniyle sıra cetvelinin bu dosya üzerinden tanzim edilmesi gerektiğinden iptali, bunun mümkün olmaması halinde takiplerinin cetveldeki sırasının düzeltilmesi ayrıca ... vekalet ücretinin satış masrafları arasında yer almaması nedeniyle de cetvelin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan T. ... A.Ş. vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Diğer şikayet olunanlar, şikayete cevap vermemişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma, kısmen benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; alacaklı vekiline ait vekalet ücreti tüm alacaklıları ilgilendiren giderlerden olmadığından satış tutarından ayrılamayacağı, cetvelin varlığını sürdüren ilk kesin haczi koyan takip dosyasından tanzim edildiği ayrıca cetvelde pay ayrılmayan alacaklılara karşı şikayette bulunulmasında hukuki yarar olmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan ... Mahkemesi Kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 06.....2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2986, Karar No: 2022/3088, Tarih: 22.02.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/2986 E.  ,  2022/3088 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2020/110086

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ... hakkında yapılan yargılama sonunda, usulüne uygun iddianame düzenlenmeden kamu davası açıldığından bahisle hüküm kurulmasına yer olmadığına dair Çorum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/11/2019 tarihli ve 2019/119 esas, 2019/844 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde yer alan, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 7. fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler ile hüküm çeşitlerinin sayıldığı, somut olayda mahkemesince yapılan yargılama sonunda,

5271 sayılı Kanun'un 223/1. maddesinde tahdidi olarak sayılan hüküm çeşitlerinden birisiyle hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23/11/2020 gün ve 2020/16687 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/01/2021 gün ve KYB/2020/110086 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1 maddesinde, "Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkumiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda ise mahkemece CMK'nın 174. maddesi uyarınca iddianamenin iadesine karar

verilebilecekken iade edilmeyerek aynı yasanın 175. maddesi uyarınca iddianamenin kabulüne karar verilip yargılama yapılmış olması karşısında, sanığın üzerine atılı suçtan yukarıda sayılan hüküm çeşitlerinden biriyle karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, "iddianamenin hükme elverişli olmaması" şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle davanın esası hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına ve sanık hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmesi,

verilebilecekken iade edilmeyerek aynı yasanın 175. maddesi uyarınca iddianamenin kabulüne karar verilip yargılama yapılmış olması karşısında, sanığın üzerine atılı suçtan yukarıda sayılan hüküm çeşitlerinden biriyle karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, "iddianamenin hükme elverişli olmaması" şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle davanın esası hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına ve sanık hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden Çorum 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/11/2019 tarihli ve 2019/119 esas, 2019/844 sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 22/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32604, Karar No: 2014/29025, Tarih: 02.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/32604 E.  ,  2014/29025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 13. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/07/2012

NUMARASI : 2010/944-2012/669

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan G.. Ş.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan P.. G... Ltd. Şti.'nin özel şirket ve işyerlerine bünyesinde sigortalı olarak çalıştırdığı güvenlik elemanlarını ücret karşılığı sağlayan özel bir şirket olduğunu, davacının davalılardan P.. G.. Ltd. Şti.'ne güvenlik görevlisi olarak hizmet sözleşmesi ile 17.08.2007 tarihinde işe başladığını, P.. G.. Ltd. Şti.'nin davacıyı işe başladığı ilk günden itibaren G.. İ.. Tic San. Ltd. Şti. unvanlı şirketin şantiyelerinin güvenliğini sağlamakla görevlendirdiğini, davacının 17.08.2007 tarihinden itibaren 3 yıl, 14 gün davalı şirkette fasılasız olarak güvenlik görevlisi statüsü ile asgari ücrete ek olarak aylık 100TL prim karşılığı çalıştığını, davacının davalı şirket ile haftalık 40 saat çalışmak şartı ile iş akdi yapmasına rağmen, davalı şirketin bu yükümlülüğüne uymayarak davacıyı 65 saat çalıştırdığını, bunların 12 saatinin de hafta sonuna denk gelmek üzere fazla mesai ücretlerini ödemediğini, davalı şirketin davacının Kanun gereği yıllık ücretli izin hakkını da kullanmasına müsaade etmediğini, davalı şirketlerden P.. G.. Ltd. Şti. belirsiz süreli iş sözleşmesini; Kanuna ve sözleşmeye aykırı olarak tek taraflı ve bildirimsiz olarak feshettiğini iddia ederek davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, ulusal bayram genel tatil ile fazla çalışma alacaklarının ödenmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılardan G..İ... Tic. San. Ltd.Şti. Vekili, davacının diğer davalı şirket çalışanı olduğunu, müvekkili şirketin diğer davalı şirketten güvenlik hizmeti aldığını, 2010 yılı Ağustos ayından itibaren hizmet alımının bırakıldığını, davacının diğer şirket tarafından işten çıkarıldığını, bunun üzerine müvekkil şirket tarafından 16.08.2010'da işe alındığını ancak deneme süresi içinde 31.08.2010 tarihinde işten ayrıldığını, ibraname ve feragatname verdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı P.. G... Ltd. Şti.; çalışma süresinin 40 saat olarak kararlaştırıldığı iddiasının yerinde olmadığını, davacının görevlendirildiği diğer davalı şirket ile yapılan sözleşmenin feshedileceğinin şirket yetkilisi tarafından telefon ile bildirildiğini, bunun üzerine 11.8.2010 tarihli yazı ile davacının 15.8.2010'dan itibaren A..2 sitesinde görevlendirilmesinin yapıldığını, konu hakkında davacıya 11.8.2010'da bilgi verildiğini,

Diğer davalı P.. G... Ltd. Şti.; çalışma süresinin 40 saat olarak kararlaştırıldığı iddiasının yerinde olmadığını, davacının görevlendirildiği diğer davalı şirket ile yapılan sözleşmenin feshedileceğinin şirket yetkilisi tarafından telefon ile bildirildiğini, bunun üzerine 11.8.2010 tarihli yazı ile davacının 15.8.2010'dan itibaren A..2 sitesinde görevlendirilmesinin yapıldığını, konu hakkında davacıya 11.8.2010'da bilgi verildiğini,

davacının 16.8.2010 tarihinde şirket merkezine gelerek görevlendirme yazısını imzalamayacağını belki de G..şirketi bünyesinde çalışabileceğini bildirdiğini,davacının şirkete gelmediği takdirde ihtarname çekileceği, noter ihtarı üzerine yine gelmezse sözleşmenin feshedileceği konusunda uyarıldığını, davacının şirkete gelmediğini, bununla ilgili 19.8.2010 da tutanak tutulduğunu ve aynı tarihte noter kanalı ile ihtar yapıldığını, daha sonra davacının şirket ile ilişiği kesilmeden 15.8.2010'da diğer davalı yanında işe başladığının anlaşılması üzerine iş akdinin feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalıların sorumlulugundaki güvenlik işyerinde 1. hizmet akdi ile 17.8.2007 - 15.8.2010 döneminde ve davalı G.. şirketi sorumluluğundaki işyerinde 16.8.2010 - 31.8.2010 döneminde belirsiz süreli sürekli hizmet akdi ile çalıştığı, 17.8.2007 - ve 15.8.2010 döneminde , her iki davalının sorumluluğundaki işyerinde çalışması ve iş akdinin iş bitimi nedeniyle , sona ermesine bağlı olarak bu devre yönünden kıdem ve ihbar tazminatı talep koşullarının oluştuğu, kıdem ve ihbar tazminatından her iki davalının , asıl - alt işveren olması nedeniyle müteselsilen sorumlu oldukları, 6.8.2010 - 31.8.2010 döneminde, G.. şirketinin işçisi olarak çalıştığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılardan Günsayıl İnş. Tic. San. Ltd.Şti. vekili, temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı G.. İnş. Tic. San. Ltd.Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen

Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.