muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/8266, Karar No: 2006/10614, Tarih: 14.07.2006

Bir an için makiye ayırma işleminin geçerliliği kabul edilse bile, H.G.K.’nun Gebze Asliye 1. Hukuk Mahkemesinin 24.09.2002 gün ve 2002/623-641 sayılı kararının temyiz incelemesi sırasında oybirliğiyle verdiği 28.05.2003 gün ve 2003/20-371-358 sayılı kararında kabul edildiği gibi ,“... geçerli bir makiye ayırma işleminin olup olmadığı, ancak süresinde açılacak orman tahdidine itiraz davasında tartışılabilecek bir konu olduğu” davacı tarafından 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesinde gösterilen 6 aylık süre içinde orman kadastrosuna itiraz davası açılmadığından, orman kadastrosu kesinleşmiş olmakla ... çalışmasının bu davada bir önemi de kalmamıştır.

Ayrıca, 22.03.1996 gün 1993/5-1 sayılı YİBBGK kararı ile 5653 Sayılı Yasaya göre makiye ayrılan taşınmaz hakkında, özel yasalara göre oluşturulan tapulara değer verileceğinin kabul edildiği, somut olayda, YİBBGK kararının öngördüğü biçimde özel yasalara göre oluşmuş bir tapu kaydının bulunmadığı, yorum yoluyla içtihadı birleştirme kararı genişletilerek makiye ayrılan alanlarda özel yasalar gereğince oluşturulan tapular dışındaki yollarla oluşan tapu kayıtlarına değer verilmesi kabul edilemeyeceğine göre, orman kadastrosu sınırları içinde iken, 1988 yılında 2/B madde uygulaması ile dahi orman sınırı dışına çıkarılmayıp, orman sınırı içinde bırakılan taşınmaz hakkındaki gerçek kişinin davasının reddine dair verilen kararın, Dairece onanması usul ve yasaya uygun olduğundan, davacı gerçek kişi vekilinin karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ve H.Y.U.Y.nın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı yasanın 442. maddesi uyarınca takdiren 140.00.- YTL. para cezası ile Harçlar Yasası uyarınca 25.10.- YTL. red harcının düzeltme isteyenden alınmasına 14/07/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4913, Karar No: 2016/4010, Tarih: 28.06.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/4913 E.  ,  2016/4010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin usulden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ..... aleyhine başlattığı takip sırasında düzenlenen sıra cetvelindeki alacağın muvazaalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetveline itiraz etmiştir.

Mahkemece, asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğu belirtilerek, HMK'nın 114/1-c ve 115/2. maddeleri uyarınca dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6505, Karar No: 2016/9584, Tarih: 15.12.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/6505 E.  ,  2016/9584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1-TCK'nın 157/1, 168/2, 62/1, 52/2, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet (31 kez)

2-TCK'nın 157/1, 35/1-2, 62/1, 52/2, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet (1kez)

3- 204/1, 43/1,62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet (2 kez)

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii,sanık ... ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların birlikte sahte reçete düzenleyerek ezcanelerden ilaç alıp katılan kurum ve eczaneleri zarara uğratmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia edilen olayda;

1-Sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizlerin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26/04/2016 tarih ve 2015/11-20 esas 2016/214 kararın vurgulandığı üzere, her suç gibi dolandırıcılık suçları açısından da TCK'nun 21. maddesindeki düzenlemeye göre, failin suç kastıyla hareket etmesi bir zorunluluktur. Kast insanın iç dünyası ile ilgili bir kavramdır. Kastın açıkça ifade edilmediği durumlarda, failin dış dünyaya yansıyan davranışlarına göre belirlenmesi ve bunun için de Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09.04.2013 tarih, E.2012/1-940, K.2013/139 sayılı kararında belirtildiği gibi 'kastın var olup olmadığının ve varsa hangi suça ilişkin olduğunun failin olay öncesi, olay sırasındaki ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmesi gerekir.'

Somut olayda,sanıklar suça konu sahte reçetelerle, katılan ... Başkanlığının kayıtlı sigortalılarının kimlik bilgilerini kullanarak, düzenledikleri sahte reçetelerle şikayetçi ve bir kısmı katılan 32 ayrı eczaneden ilaç aldıkları, şikayetleri dinlenen eczane sahipleri, ilaçları sanıklara verdiklerini, sahte reçetelere istinaden verdikleri ilaç bedellerini katılan kuruma henüz fatura etmediklerini, zararlarının 100-250 TL civarlarında olduğunu beyan etmeleri üzerine, sanıklar tarafından bu zararların karşılandığı, sanıklar esasen eczaneleri aracı kılarak, katılan ... dolandırma amaç ve niyeti içinde hareket ettikleri, nitekim eczanecilerde prosedür gereği verdikleri ilaçların bedellerini katılan kuruma fatura edip tahsil edecekleri, ancak sanıkların verdikleri reçetenin sahte olduğunu anlayan bir eczacının sanıkları yakalatması ve olayın çevrede duyulması üzerine, tüm eczane sahiplerinin de sanıklardan aldıkları sahte reçeteleri tespit edip, haklarında şikayetçi oldukları anlaşılmaktadır.

Tüm bu açıklamalar karşısında, sanıkların kastı, eczacıları zarara uğratmak olmadığı, dolandırılmak ve zarara uğratılmak istenilenin, katılan ... olduğu, fakat sanıkların yakalanması üzerine eylem, teşebbüs aşamasında kaldığı, bu durumda sanıkların her bir eczacıya karşı zarar verme bilinç ve iradesi ile hareket edilmediğinden eczacılara yönelik suç kastından söz edilemeyeceği, sanıkların eyleminin katılan kuruma yönelik zincirleme suretle nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçunu oluşturduğu, buna göre, dolaylı zarar gören eczacıların sayısı hak ve nesafet kuralları ile orantılılık ilkesi gözetilerek 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde sayılan cezanın bireyselleştirilmesindeki ölçütler içinde sanıkların cezalandırılması yerine, yazılı şekilde tüm eczacılar yönünden sanıklar hakkında ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizinin incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin, sanık ... müdafii ve sanık ...’nin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıkların, doktorlar ... ve ...'in isim ve kaşelerini kullanarak oluşturdukları sahte reçeteleri, farklı tarihlerde yaptıklarına dair kesin delil bulunmadığı ancak eczanelere farklı zamanlarda verdikleri, böylece sanıkların her iki doktor adına aynı zamanda oluşturulan sahte reçeteleri, farklı zamanlarda eczanelere verdiklerinin anlaşılması karşısında, hazırlanan sahte belge sayılarıda nazara alınarak hak ve nesafet kuralları ile orantılılık ilkesi gözetilerek 5237 Sayılı TCK’nın 61. maddesinde sayılan cezanın bireyselleştirilmesindeki ölçütler içerisinde sanıkların zincirleme tek eylem kabul edilerek mahkumiyetleri gerekirken, her iki doktor adına hazırlanan reçetelerle ilgili, iki kez sahtecilik suçundan yazılı şekilde mahkumiyetlerine hüküm verilmesi,

Kabule göre de;

Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan ... lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafii, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4691, Karar No: 2019/6537, Tarih: 25.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/4691 E.  ,  2019/6537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen yaşlılık aylığı tespiti ve alacak davası sonucu yerel mahkemece verilen hüküm, Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşmiş ise de, davacının Anayasa Mahkemesine bireysel başvurusu sonucu, Anayasa Mahkemesince mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararı sonucu mahkemece yeniden verilen kararın temyizen incelenmesi davalı avukatı tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1982 Anayasasının 148/1. maddesinde, Anayasa Mahkemesinin görevleri arasında bireysel başvuruları kararı bağlayacağı düzenlenmiş, aynı maddenin 3 ve 4. fıkralarında;

“(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz.”

Anayasanın 153. maddesine göre de, Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir ve Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuruları inceleyen Bölüm kararları da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlamaktadır.

2010 yılında Anayasa'nın 148. maddesinde yapılan değişiklikle Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruları karara bağlama yetki ve görevi verilmiştir. Bu değişikliğin gerekçesinde şöyle ifade edilmiştir: "Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, kamu gücü tarafından, temel hak ve özgürlükleri ihlâl edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde, temel hakların korunması amacıyla bireysel başvuru yolu, pek çok uygar ülkede anayasa yargısının ayrılmaz bir parçası kabul edilmektedir.“

6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunun "Mahkemenin görev ve yetkileri" kenar başlıklı 3/1-c bendinde Yüksek Mahkemeye “ Anayasanın 148 inci maddesi uyarınca yapılan bireysel başvuruları karara bağlamak” görevi verilmiştir.

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir:"Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir:"Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir.“

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anaya Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür. Anayasa Mahkemesinin kararına göre, “Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1586, Karar No: 2023/1532, Tarih: 26.04.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1586 E.  ,  2023/1532 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2019/583 E., 2021/636 K.

DAVA TARİHİ : 20.06.2014

HÜKÜM : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen itirazın iptali davasında bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalıya mobilya ve dekorasyon imalatı ile işçilik hizmeti sunduğunu, iş bedelinin ödenmemesi üzerine davalı aleyhine faturaya dayalı icra takibi başlattığını ancak davalının itirazı üzerine takibin durduğunu, davalının itirazında iddia ettiği ödemelerden İş Bankasına yapılan 10.000,00 TL bedelli ödemenin dekontta yazdığı üzere tapu harcı için olduğunu, 4.200,00 TL bedelli elden ödemenin yapılmadığını ileri sürerek, davalının itirazının iptaline ve takibin devamına, icra inkar tazminatına mahkum edilmesine, yargılama giderlerinin davalıya tahmilini talep ve dava etmiştir.

Bozma üzerine davacı asil 26/02/2020 tarihli celsedeki beyanında; "Aslını gösretmiş olduğunuz iki adet kartvizit içeriğini aynen kabul ediyorum, söz konusu kartvizitteki isim, imza ve içerik bana aittir, söz konusu bedeller tarafıma ödenmiştir, ancak söz konusu karktvizit içeriğinde yer alan 10.000,00 TL tapu harçları için alınmış bir bedeldir, buna ilişkin dekont mevcuttur, 1.000,00 TL ise malzemeye ilişkin alınmıştır" demiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; faturaların tebliğ edilmediğini ve içeriklerini kabul etmediklerini, faturaların tek taraflı tanzim edildiğini, teslim edilmeyen malzemenin faturalara konu edildiğini, yapıldığı iddia edilen işçiliğin eksik ve ayıplı olduğunu, dava konusu tadilat işleri için 16.500,00 TL’ye anlaşıldığını, bunun 1.000,00 TL’sinin alındığı ve bakiye borcun 15.500,00 TL olduğunun kartvizitte yazılı olduğunu, 4.200,00 TL'nin

parçalar halinde elden ödendiğini ve havale masrafı ödenmemesi için kendi banka hesabından 06/12/2013 günü 10.000,00 TL çekip davacının eşine elden teslim ettiğini, davacının eşinin de davacı hesabına o tutarı yatırdığını, kartvizite de yazdığını, davalının bu bedeli inkar etmesinin tamamen mükerrer tahsilat amacından kaynaklandığını beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI