muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12641, Karar No: 2019/5562, Tarih: 23.09.2019

. Yapılacak keşifte, yerel bilirkişiler ve taraf tanıklarından, çekişmeli taşınmazın öncesinin ne olduğu, evveliyatı itibariyle imar-ihyaya muhtaç yerlerden olup olmadığı, taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin hangi tarihte ve ne zaman başladığı, zilyetliğin sürdürülüş biçimi, kimden kime ve nasıl intikal ettiği, taşınmaz imar-ihyaya muhtaç yerlerden ise ne şekilde imar-ihya edildiği ve imar-ihyanın ne zaman tamamlandığı hususları etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, beyanlar arasında çelişkiler oluştuğu takdirde yöntemine uygun şekilde çelişkiler giderilmeli, yerel bilirkişi ve tanık beyanları komşu parsel tutanak ve dayanakları ile dava konusu olmaları halinde bu dava dosyalarında alınan beyanlarla denetlenmeli; ziraat mühendislerinden oluşan bilirkişi kurulundan, çekişmeli taşınmazın önceki ve şimdiki tarımsal niteliğini bildiren, gerçekleştirildiği iddia edilen imar-ihyanın tamamlanma tarihi ile zilyetliğin sürdürülüş şeklini ve süresini açıklayan, komşu parsellerle karşılaştırmalı biçimde toprak yapısını, eğimini, bitki desenini irdeleyen, önceki ziraat bilirkişi raporlarını değerlendiren, taşınmazın değişik yönlerden çekilmiş fotoğrafları ile desteklenmiş ayrıntılı rapor alınmalı; jeolog bilirkişiden, çekişmeli taşınmazın aktif-pasif dere yatağında kalıp kalmadığı ve derenin taşkın etkisi altında bulunup bulunmadığı hususlarında bilimsel verilere dayalı rapor aldırılmalı; jeodezi ve fotogrametri uzmanı bilirkişiye yukarıda belirtilen tarihlerde çekilmiş stereoskopik hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle incelemesi yaptırılarak, çekişmeli taşınmazın fotoğrafların çekildiği tarihlerdeki niteliği, kullanım şekli ve süresi ile varsa imar-ihya çalışmalarının tamamlanıp tamamlanmadığı hususlarında ayrıntılı rapor düzenlettirilmeli; fen bilirkişisinden, keşfi takibe ve denetlemeye imkan verir ayrıntılı rapor ve kroki aldırılmalı, çekişmeli taşınmazın değişik yönlerden ve komşu parseller ile arasındaki sınırları gösterecek şekilde çekilmiş yakın plan panoramik fotoğrafları dosyaya konulmalı ve bu şekilde kadastro tespit tarihi itibariyle davalı taraf yararına zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği duraksamasız şekilde saptanmalı, aynı çalışma alanı içinde belgesizden kazanılabilecek toplam taşınmaz miktarının sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönümü geçemeyeceği göz önüne alınmalı; gerektiğinde TMK’nın 713/4-5. maddesi gereğince yasal ilanlar yapılarak üç aylık ilan süresinin dolması beklenmeli ve bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen şekilde araştırma ve inceleme yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,
Yargıtay — Esas No: 2015/28029, Karar No: 2016/6453, Tarih: 30.03.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/28029 E.  ,  2016/6453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına ve güvenlik tedbiri

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Tayin olunan cezanın süresi itibariyle şartları oluşmadığından, sanık ...’in duruşma isteminin CMUK'nın 318. maddesi gereğince REDDİNE karar verilerek,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın ... Kadastro Mahkemesine hitaben yazdığı ve 2007/2 esas, 1989/21 esas, 2004/5 esas, 1988/116 esas sayılı dosyalara sunmuş olduğu 16/04/2010 tarihli dilekçesinde "Sayın Hakimlikçe Rüyet olunan dosyalarda görülen davalarda, mahkemeye sunduğumuz dilekçelerimizde, nedenleri, hukuksal sebepleri sarih olarak açıklanan hukuken kesin nitelikli subut deliler ve belgeler ile kanıtlanan maddi olgulara dayalı..., usul yasa ve hukuka uygun taleplerimiz hakkında, hukuksal gereklerinin yerine getirilmemesi, taleplerimizin açıkça sergilenen TARAFLILIKLA, görmezden, anlamazdan gelinerek, sürüncemede bırakılması..., yoksayılması, reddedilmesi, yada yasaya veya hukuka açıkça aykırı şekilde karşı taraf lehine karar verilmesi" şeklinde kullandığı ibarelerin hakimlik mesleğini icra eden katılan bakımından TCK 125/1 maddesinde düzenlenen "saygınlığını rencide edebilecek şekilde somut bir fiil veya olgu isnadı" niteliğinde olduğu, dolayısı ile sanığın üzerine atılı hakaret, suçunu işlediği gerekçesiyle cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık, hakaret ve iftira kastı olmadan tamamen katılan olan hakimin, kendi taraf bulunduğu dosyalardan çekilmesi amacıyla kaleme aldığını, bu şekilde dilekçe yazmasına nedenin ise ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/379 esas sayılı dosyasında sahtecilik suçundan yürütülen davada hakimin eksik incelemeyle beraat kararı vermesi olduğunu savunmuştur.

Sanığın reddi hakim talebine ilişkin dilekçesinde yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu anlaşılmakla birlikte söz konusu dilekçesinin, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü ile iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Son olarak, adil yargılama ilkesi, taraflar arasında serbest, hatta enerjik bir görüş alışverişini gerekli kılmaktadır. Bu nedenle, bir yargılama sırasında sanığın ya da savunma makamının ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamalar dar yorumlanmalıdır. Zira yargılama makamlarına karşı kullanılan ifadeler görevi sırasındaki hakim ve savcıların onuruna dönük bir saldırı olarak kabul edilse dahi üst sınırdan verilen ceza, izlenen meşru amaçla orantılı kabul edilmeyecektir.

AİHM, Lesnik/Slovakya davasında, ilk olarak kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirirken hoşgörü göstermeleri gereken eleştiri sınırının diğer insanlara göre daha geniş olduğunu, ancak, kamu görevlilerinin siyasetçilerde olduğu gibi her türlü söylemlerini yakın denetime açtıkları anlamına gelmeyeceğini, üstelik görevlerini hakkı ile yerine getirebilmeleri için kamu güvenine sahip olmaları gerektiğini; bunun ise kamu görevlilerinin asılsız suçlamalara karşı korumakla sağlanabileceğini vurgulamıştır (Lesnik/Slovakya, 35640/97, 11.03.2003)

AİHM, Schöpfer/ İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaretvari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir (Schöpfer/ İsviçre, 25405/94, 20.05.1998)

AİHM, Schöpfer/ İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaretvari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir (Schöpfer/ İsviçre, 25405/94, 20.05.1998)

Savcı tarafından tanıklık yapmak için mahkemeye bir kişinin çağırılması işlemini “manipülasyon ve kanıtların yasadışı yollarla sunulması” olarak nitelendirmesi nedeniyle, başvuran hakkında, yargılama sırasında kullandığı ifadelerden ötürü hakaret davası açılarak para cezasına çarptırıldığı Nikula – Finlandiya davasında, AİHM, resmi görev yapan memurlara karşı kabul edilebilir eleştiri sınırlarının sade kişilere göre daha geniş olduğunu, ancak bu memurların davranışlarının, tıpkı politikacılar gibi, sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmediğini, aksine görev başındaki memurların sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara karşı korunması gerektiğini yinelemiştir. Bununla birlikte AİHM’e göre, bu davada hakaret içeren bir saldırı söz konusu değildir. Başvuranın temel eleştirisi, sert de olsa, savcının dava devam ederken seçtiği yöntem hakkındadır. Dolayısıyla, savcının mesleki veya diğer nitelikleri hedef yapılmamıştır. Bu nedenle AİHM’e göre, savcı bu eleştirileri hoşgörü ile karşılamalıdır. AİHM, ayrıca, içtihadındaki sonucuna ulaşırken, ifadelerin medya önünde değil, sadece duruşma salonunda söylenmiş olduğunu da özellikle vurgulamıştır. Nitekim AİHM, göre ancak çok istisnai hallerde savunma avukatının ifade özgürlüğüne getirilen bir sınırlama kabul edilebilecektir (Nikula/Finlandiya, 31611/96, 21.03.2002)

Sonuç olarak, sanığın tarafı olduğu dosyalarda, hakimin tarafsız olduğu düşüncesiyle reddi hakim talebinde bulunmasına ilişkin dilekçesinde kullandığı ifadeler, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı gibi, değer yargısı niteliğine sahip olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla somut bir fiil ya da olgu isnat etmek şeklinde kabul edilemezler. Ayrıca bahse konu ifadeler, özellikle reddi hakim talebine ilişkin dilekçe içerisinde kullanıldığı da gözetildiğinde katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta değildir. Bu durumun aksinin savunulması, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

2- Kabule göre de,

Akıl hastalığı nedeniyle kendisine, CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanan sanığın, karar duruşmasında zorunlu müdafii hazır olmamasına rağmen cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Kabule göre de,

Akıl hastalığı nedeniyle kendisine, CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanan sanığın, karar duruşmasında zorunlu müdafii hazır olmamasına rağmen cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/03/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5652, Karar No: 2015/13794, Tarih: 02.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/5652 E.  ,  2015/13794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetkisizlik nedeni ile reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili,müvekkilinin eczacı olduğunu, ecza deposu işleten davalı şirket ile 04.10.2013 tarihli ilaç alım sözleşmesi akdedildiğini, sözleşmede siparişlerin en geç 1 gün içinde müvekkilinin eczanesinde olacağının kararlaştırıldığı, davalıya siparişleri karşılığı her biri 5.250,00 TL bedelli 10 adet bono verdiğini, davalının bir kez mal teslim ettiğini, ilk senet bedelinin ödendiğini, daha sonrakilerin teslim edilmemesi üzerine sözleşmenin feshedildiğinin ihtarname ile bildirildiğini, davalının mal teslim edemeyeceğini bildirdiğini iddia ederek, dava konusu senetler sebebi ile müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine , %20 tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Fer'i müdahil vekili, ... Mahkemeleri'nin yetkili olduğunu ileri sürerek, yetki itirazında bulunmuş, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tarafların tacir olmasına göre, HMK.nın 17.maddesi gereğince yetki sözleşmesinin geçerli olduğu gerekçesiyle, fer'i müdahilin yetki itirazının kabulüne, dava dilekçesinin yetkisizlik nedeni ile reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalının yetki itirazı olmadan davada taraf sıfatı bulunmayan fer'i müdahilin yetki itirazı üzerine, kamu düzeni ile de ilgili kesin yetki kuralı söz konusu olmadığı halde, yazılı şekilde yetkisizlik karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bu yönüyle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 02.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4784, Karar No: 2006/6231, Tarih: 28.03.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/4784 E.  ,  2006/6231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Selim İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklılar tarafından  mahkemece tefhim edilen kısa karara dayalı olarak ilamlı icra takibine geçildiği ve borçluya örnek 5 nolu icra emrinin tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.İİK.nun 32. maddesi uyarınca; “para borcuna veya teminat verilmesine dair olan ilam icra dairesine verilince icra memuru borçluya bir icra emri tebliğ eder.” HUMK.nun 392.maddesinde ise; “Karar tahrir ve imza olunduktan sonra suretleri bir hafta içinde başkatip tarafından iki taraftan her birine makbuz mukabilinde verilir ve bir nüshası da dosyasında hıfzolunur. Suretler asılları gibi imza olunmakla beraber bunlara mahkemenin mühürü vazedilmek lazımdır. İki taraftan her birine verilen suretler ilamdır.”hükmü yer almaktadır.Somut olayda takip dayanağı  HUMK.nun 381.maddesi uyarınca  mahkemece tefhim edilen kısa karar olup,anılan kısa karar HUMK.nun 392.maddesinde belirtilen nitelikte ilam niteliğinde değildir.Bu nedenle ilam niteliğinde olmayan kısa karara dayalı olarak ilamlı icra takibi yapılamayacağından Mahkemece şikayetin kabul edilerek takibin iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 28.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1861, Karar No: 2015/6582, Tarih: 16.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/1861 E.  ,  2015/6582 K.**

**"İçtihat Metni"**

İŞ MAHKEMESİ

... Hastanesi güvenlik personeli hizmet alım ihalesini üstlenen firmalar; ...'ne ve ...'ne yazı yazılarak, 2009-2013 yılları arasında davacı ile imzalanan bireysel iş sözleşmelerinin istenilmesi ve yazı cevabı ile birlikte dosyanın Dairemize gönderilmek üzere yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3966, Karar No: 2024/1661, Tarih: 22.05.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/3966 E.  ,  2024/1661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/45 E., 2023/127 K.

HÜKÜM : Kabul

1- Mahkemece sıra cetvelindeki sıraya itiraz isteminden kaynaklı davada verilen 12/03/2014 tarihli ilk kararda, haczin uygulanması ve satış talebinin ayrı ayrı takip işlemleri olduğu, 05/01/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 21. maddesiyle taşınırlarda satış isteme süresinin 1 yıldan 6 aya düşürüldüğü, yine aynı Kanunun 38. maddesiyle 2004 sayılı İİK'ya eklenen geçici 10. maddesinde de bu kanunun ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edileceğine yer verildiği, şikayetçi tarafından haciz tarihinden itibaren 6 aylık sürede satış talebinde bulunulmadığı, 6352 sayılı Kanunun geçici 10. maddesine göre yasanın yürürlük tarihinden sonra henüz başlatılmamış takip işlemi niteliğindeki satış talebine yeni kanunun ve altı aylık sürenin uygulanacağı, 05/01/2013 tarihinden sonraki dönemde henüz başlatılmamış olan takip işlemi niteliğindeki satış talebine yeni kanunda düzenlenen altı aylık satış isteme süresinin uygulanmasının usul ve yasaya aykırı olmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

2- Mahkemenin ilk kararına karşı, şikayetçi vekilince temyiz kanun yoluna başvurulması üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 20/02/2015 tarihli, 2014/3595 E. ve 2015/1053 K. sayılı ilamında; sair temyiz itirazlarının reddi ile şikayetçinin alacaklı olduğu 2012/11038 E. sayılı dosyada, bedeli paylaşıma konu taşınırlara 2012/304 Tal. sayılı dosyası ile 16/10/2012 tarihinde haciz işlemi uygulandığı, mahcuz malların 2012/2612 E. sayılı dosyada başka alacaklının talebi üzerine 16/05/2013 tarihinde satıldığı, şikayetçi tarafça bu tarihe kadar satış talebinde bulunulmadığı, geçici 10. madde kapsamında, başlatılan takip işlemi 16/10/2012 tarihli haciz işlemi olup, bu işlemin tarihi 6352 sayılı Kanunun 21. maddesinin yürürlüğe girdiği 05/01/2013 tarihinden önce olduğundan, bu takip işlemi hakkında değişiklikten önceki sürenin uygulanması ve haciz tarihinden itibaren satış isteme süresinin 1 yıl olduğunun kabul edilmesi gerektiği, mahcuz mallar şikayetçinin haczinden itibaren 1 yıllık süre içerisinde başka bir dosyadan satılmış olduğundan, satış tarihi itibariyle şikayetçinin haczinin ayakta olduğu, mahkemece şikayetçinin haczinin satış tarihi itibariyle ayakta olduğu ve tarafı olmadığı icra memur muamelesini şikayete ilişkin ilamın şikayetçi yönünden kesin hüküm oluşturmadığı gözetilerek, uyuşmazlığın esasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün şikayetçi yararına bozulmasına karar verilmiştir.