muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/25722, Karar No: 2012/28140, Tarih: 10.09.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/25722 E.  ,  2012/28140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Davacı vekili, davacı işçinin ücretinden yapılan kesinti ile fazla çalışma karşılığı ücret alacağının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, ücret kesinti alacağının kabulüne, fazla çalışma ücret alacağının ise “davacının fazla çalışma ücret alacağı yönünden dinlenen tanıkların davacı ile aynı durumda oldukları, davacının davayı kazanmasında menfaatleri bulunduğu, itibar olunamayacağı ve yapılan fazla çalışmalar ile ilgili olarak davacı tarafça dinlenen tanık beyanları haricinde dosyaya ibraz olunmuş başkaca bir delilin bulunmadığı” gerekçesi ile reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 27.01.2011 gün ve 2008/41023 Esas, 2011/1080 Karar sayılı kararı ile “davacı tanıkları ... ve ...tarafından açılan davalarda sırasıyla Dairemizin 2009/41255, 2009/32769, 2009/36311 Esas sayılı temyiz incelemesine konu dosyalarda ve emsal dosyalarda fazla çalışma ücreti taleplerinin kabulüne karar verildiği, davalı işyerinde işçilerin fazla çalışma yaptıkları fakat karşılığında fazla çalışma ücretlerinin kendilerine ödenmediğinin anlaşıldığı, davacının fazla çalışma ücreti talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin bir çok içtihadında da belirtildiği gibi işverenle kendi şahsi davaları olması sebebi ile husumeti olan işçilerin tanıklıklarına itibar edilemeyeceği” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “emsal davalarda kesinleşen kararlar nedeni ile fazla çalışma ücret alacağı isteminin kabulü gerektiği” gerekçesi ile verdiği bozma kararı “her ne kadar kesinleşen kararların davacısı olan ve tanık olarak dinlenen bu kişiler davalı ile husumet içinde olsalar da, işin düzenlenmesi ve fazla çalışmalarla ilgili verilen kararlar kuvvetli delil niteliği taşımasına göre, usul ve yasaya uygun olup direnme yerinde görülmediğinden, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın yetkili ve görevli Hukuk Genel Kurulu’na 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca GÖNDERİLMESİNE, 10.09.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11570, Karar No: 2019/1829, Tarih: 11.02.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/11570 E.  ,  2019/1829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İşyerinde fiilen yönetici olarak çalıştığını beyan eden ve ticaret sicil kayıtlarına göre müdür olmadığı anlaşılan sanığın yediemin olarak bırakılan mallara yönelik işyerinin kapandığına ilişkin İcra Müdürlüğüne bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzun kaybolmasına neden olmak şeklindeki eyleminin TCK.nun 289/3. maddesinde tanımlanan ve yalnız adli para cezasını gerektiren suçu oluşturacağı gözetilip hakkında ön ödeme işlemi yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanığın sabıkası olduğundan bahisle hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de; Uyap kayıtlarının incelenmesinde sanığın adli sicil kaydında bulunan Samsun 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 1999/86E.-5K. sayılı dosyasında yapılan yeniden yargılama sonucunda aynı mahkemenin 2012/197E.- 2012/358K. sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmakla; engel sabıkası bulunmayan sanık ... hakkında, CMK.nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “sanığın daha önceden kasıtlı bir suçtan mahkum olması dolayısıyla” şeklinde yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3520, Karar No: 2019/10739, Tarih: 04.11.2019

**13. Hukuk Dairesi         2019/3520 E.  ,  2019/10739 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinden verilen 25/04/2019 tarih ve 2018/1157-2019/813 sayılı hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davalı taraf, yasal süresi içerisinde vermiş olduğu temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuş, bu nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesince temyiz harçları tamamlanmadan dosya Dairemize gönderilmiştir.

1-Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nun 334 ila 340. maddelerinde düzenlenmiştir. Aynı kanunun 336/3 maddesine göre; adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Adli yardım talebini içeren dilekçe ile dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin itiraz yolu açık olmak üzere reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Bu red kararının, adli yardım talebinde bulunana tebliğine, süresi içinde itiraz edilmesi halinde, itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay 14. Hukuk Dairesine gönderilmesine, itiraz edilmemesi veya itirazın reddi halinde, temyiz harçlarının ikmali için HMK'nın 366. maddesinin atfı ile aynı kanunun 344. maddesi uyarınca mehil verilmesi, harç süresi içinde ikmal edildiği takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere geri gönderilmesi, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi için dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesine geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

3-Davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının adli yardım talebinin HMK’nun 337. maddesine göre itiraz yolu açık olmak üzere REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenle dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, (3) nolu bentte açıklanan nedenle davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 04/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2468, Karar No: 2020/4806, Tarih: 16.06.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/2468 E.  ,  2020/4806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 3624 sayılı KOSGEB Kuruluş Kanununa göre davalının yapmış olduğu arsa satışlarından kaynaklı alacaklı olduğunu belirterek 31.05.2018 tarihinde ödenmesi gereken 10.414,28 TL ile 31.10.2013 tarihinde ödenmesi gereken 10.414,28 TL alacağının bu tarihlerden itibaren işleyecek gecikme zammı ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının alacağının 18.828,55 TL olduğunu, bu miktar üzerinden davayı kabul ettiğini belirtmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 9.414,27 TL’nin 01.06.2013 tarihinden itibaren işleyecek gecikme zammı ile 9.414,27 TL’nin 01.11.2013 tarihinden itibaren işleyecek gecikme zammı ile olmak üzere toplam 18.828,54 TL’nin işleyecek gecikme zammı ile davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2009/19-109 esas ve 2009/123 karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 esas 1992-4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olması gerektiğini öngörmektedir. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır.

Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Ayrıca 6100 sayılı HMK'nın 297. maddesinde; hükmün, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kapsayacağı, hükmün sonuç kısmında ise, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin gerektiği düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, tefhim edilen kısa kararda; “ Davanın kabulü ile, 20.825,55 TL'nin (hüküm altına alınan miktarın 18.828,55 TL'si üzerinden amme alacaklarına uygulatılacak faiz işletilmesi kaydıyla) dava tarihi olan 08/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek amme alacaklarına uygulanacak faizle davalıdan alınıp, davacıya verilmesine, davalı tarafından dava açıldıktan sonra yapılan 28.119,31 TL'nin alacaktan mahsubuna,” karar verilmiş, gerekçeli kararın gerekçe kısmında ise; “ Kısa hükümde her ne kadar davanın kabulüne karar verilerek 20.825,55 TL üzerinden karar verilmiş ise de talebe göre davalının 31.05.2013 tarihinde 9.414,27 TL, 31.10.2013 tarihinde 9.414,27 TL ödeme yapması gerektiği tespit edildiğinden bu miktarlar üzerinden davanın kabulü ile ödeme tarihlerinden itibaren gecikme zammı uygulanmasına karar verilmesi gerektiği belirtilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Bu husus, az yukarıda açıklanan kısa kararla gerekçeli karar ve hüküm fıkrasının birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, mahkemece, 10.04.1992 gün ve 1991/7 esas ve 1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi, kısa karar ile bağlı kalınmaksızın, ancak kısa karar ile gerekçeli karar ve hüküm fıkrası arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmesi için usul ve yasaya aykırı olan hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,16/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2071, Karar No: 2009/2244, Tarih: 19.02.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/2071 E.  ,  2009/2244 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... -......ile davalı Pensa Plastik San. A.Ş vs aralarındaki istihkak davası hakkında Kadıköy 4. İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 24.10.2008 gün ve 1678-1318 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Yargıtay 21.ci Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı, özel Kanunlarda başkaca hüküm bulunmadığı taktirde, "Yargıtay Kanunu" nun 14'ncü maddesiyle sınırlıdır. Anılan madde hükmünde ise, Dairemizin hasren 506 ve 1479 sayılı Yasalardan doğan uyuşmazlıklara ilişkin olarak İş Mahkemelerinden verilen hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür. Yargıtay Başkanlar Kurulunun 26.01.2009 tarih ve 1 sayılı kararı ile temyiz incelemesi 21.Hukuk Dairesi tarafından yapılmakta olan İcra Mahkemeleri tarafından genel hükümler çerçevesinde verilen istihkak davasına ilişkin kararların temyiz incelemesinin 02.02.2009 tarihinden geçerli olmak üzere 17.Hukuk Dairesince yapılmasına karar verilmiştir.

İnceleme konusu karar, istihkak davasına ilişkin olup Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin işbölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dava dosyasının Yargıtay 17.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 19.2 .2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12844, Karar No: 2012/971, Tarih: 26.01.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/12844 E.  ,  2012/971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca, göl mutlak koruma alanında kalan taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6587, Karar No: 2012/2016, Tarih: 22.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/6587 E.  ,  2012/2016 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.01.2009 gün ve 2004/13 Esas, 2009/18 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 22.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2148, Karar No: 2024/603, Tarih: 25.01.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/2148 E.  ,  2024/603 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/1049 Esas, 2020/451 Karar

DAVACI-KARŞI DAVALI : ... vekili Avukat ...

DAVALI-KARŞI DAVACI : ... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 07.05.2015 (asıl dava), 14.05.2015 (karşı dava)

HÜKÜM : Asıl dava kısmen kabul, karşı dava ret

Taraflar arasındaki tazminat asıl ve karşı davalarının bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, asıl davada davalı-karşı davada davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Asıl davacı-karşı davalı vekili asıl dava dilekçesinde; müvekkili ile davalının dava dışı Nail Beauty Kozmetik ve Güzellik Salonu Tic. Ltd. Şti.'nin ortakları olduğunu, davalının Şirket Hisse Devir ve Neticeleri Protokolü ile anılan şirketteki %50 hissesini müvekkiline devrettiğini, protokolün 2.3 üncü maddesi uyarınca; davalının hisse devrinden önce veya sonra İstanbul Kadıköy sınırları içerisinde aynı iş kolu ve sektör ile ilgili olarak kendi adına veya üçüncü kişi adına açılan yerlerde sigortalı olarak ya da vekil veya müdür olarak görev veya faaliyet yapamayacağının kararlaştırıldığını, davalının davanın açıldığı tarihte aynı ilçe sınırları içerisinde protokole aykırı olarak faaliyette bulunduğunun tespit edildiğini ileri sürerek anılan protokol ile öngörülen cezai şart nedeniyle 50.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline ve müvekkilinin 11.05.2015 vadeli 60.000,00 TL bedelli bonodan dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiş, 26.03.2020 tarihli ıslah dilekçesi ile ödenen senet bedelinin istirdadı ile cezai şartın tahsilini istemiştir.

2.Karşı davacı-asıl davalı vekili karşı dava dilekçesinde; davalının müvekkiline çalışmış olduğu bazı ayların ücretini ödemediğini ve bazı ekipmanları geri vermediğini ileri sürerek şimdilik 1.000,00 TL’nin davalıdan tahsili ve ekipmanların iadesini yahut bedellerinin istirdadını talep etmiş, yargılama sırasında karşı davadan feragat etmiştir.

II. CEVAP

1.Asıl davalı-karşı davacı vekili asıl davaya cevap dilekçesinde; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, kararlaştırılan cezai şartın müvekkilinin ekonomik mahvına sebebiyet verecek nitelikte olduğunu, ayrıca süre sınırı içermeyen cezai şartın batıl olduğunu, davacının protokolden kaynaklanan edimini yerine getirmediğini savunarak asıl davanın reddini istemiştir.

2.Asıl davada davacı karşı davada davalı vekili karşı davaya cevap dilekçesinde; karşı davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen İlk Karar

2.Asıl davada davacı karşı davada davalı vekili karşı davaya cevap dilekçesinde; karşı davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen İlk Karar

Mahkemece 10.03.2016 tarih, 2015/1224 E. ve 2016/248 K. sayılı kararı ile taraflar arasında düzenlenen protokolün 2.3 üncü maddesinde bir süre belirlenmemesi ve bu haliyle süresiz bir rekabet yasağı içermesi nedeniyle anılan protokol hükmünün Anayasa'nın çalışma özgürlüğü ilkesine aykırı olduğu, bu nedenle cezai şart düzenlemesinin geçersiz olduğu gerekçesiyle asıl davanın reddine, karşı davanın ise feragat nedeniyle reddine karar verilmiş, davacı karşı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

Dairemizin 28.05.2018 tarih, 2016/12111 E. ve 2018/3973 K. sayılı kararıyla taraflar arasındaki protokolde belirlenen cezai şartın geçerli olduğu ve davalının cezai şartın fahiş olduğu savunması dikkate alınarak işin esasına girilmesi gereğine işaret edilerek bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Bozma Kararı

Dairemizin 28.05.2018 tarih, 2016/12111 E. ve 2018/3973 K. sayılı kararıyla taraflar arasındaki protokolde belirlenen cezai şartın geçerli olduğu ve davalının cezai şartın fahiş olduğu savunması dikkate alınarak işin esasına girilmesi gereğine işaret edilerek bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasındaki rekabet sözleşmesinin yer ve konu itibariyle kanuna aykırı olmadığı, rekabet yasağının süresiz olmasının ... başına sözleşmenin geçersizliğine sebep olmayacağı, sözleşmenin 50.000,00 TL'lik tazminat ve davalının şirket hisselerini satması sebebiyle kendisine ödenecek olan bakiye devir bedeli olan 60.000,00 TL için düzenlenen bir adet bononun iadesi ile toplam 110.000,00 TL'lik bir cezai şart öngördüğü, davalının şirketteki hissesini davacıya devir ederek şirket hissedarlığından 11.11.2014 tarihinde ayrıldığı, ardından İstanbul ili, Kadıköy ilçesinde manikür, pedikür ve güzellik salonu işletmeciliği işine 24.06.2015 tarihinde başladığı ve işine devam ettiği, davalının 24.06.2015 tarihinde yani devir sözleşme tarihinden sadece 7,5 ay sonra aynı yerde, aynı iş kolunda, kendi adına çalışarak sözleşmenin 2.3 üncü maddesini ihlal ettiği, davalının şirket hisselerinin %50'sine tekabül eden kısmını 140.000,00 TL'ye devrettiği, belirlenen cezai şart miktarının, şirketin değerinin neredeyse yarı bedelinde olduğu ve fahiş bulunduğu, davacı ise şirketteki hissesinin tamamını davadışı 3 üncü kişiye 06.11.2017 tarihinde devir ederek şirket ortaklığından ayrıldığı, davacının dava dışı şirkette tüm hisselerin sahibi olduğu 2014-2017 yılları arasında davalının rekabet etmeme yasağına aykırı davranması sebebiyle zarar ettiğine veya müşterilerinin azaldığına dair dosyada bir delil bulunmadığı ve davalının Gelir Vergisi Beyannamelerine göre 2015-2016 yılında zarar ettiği, 2017 yılında 9.706,49 TL'lik kâr miktarı ve tarafların sosyal ekonomik durumları dikkate alındığında davalı her ne kadar rekabet etmeme yükümlüğüne aykırı davransa da sözleşmede kararlaştırılan 110.000,00 TL'lik cezai şartın fahiş olduğu, takdiren 4/5 tenkisi ile bulunan 22.000,00 TL cezai şart miktarı uygun bulunduğu, davacı taraf vekilince 23.09.2020 tarihli dilekçesi ekinde dosyaya sunulan 006398 yevmiye numaralı ihtarnamenin tebligat parçasında davalının tanınmadığı yazılı olup her ne kadar tebligat iade edilse de UYAP üzerinden yapılan incelemede tebligat adresinin davalının mernis adresi olduğu, ihtarnamenin tebliğ tarihi olan 06.05.2015'in temerrüt tarihi olarak kabul edildiği gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulüne, 22.000,00 TL cezai şartın 06.05.2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karşı davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davalı-karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl davalı-karşı davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin rekabet yasağına aykırı davranmadığını, sözleşmedeki rekabet yasağı maddesinin ağır ve orantısız olduğunu, maddenin süre şartı barındırmamasının hukuka aykırı olduğunu, fahiş cezai şart içerdiğini, rekabet yasağına ilişkin şartın batıl olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava, rekabet yasağının ihlali nedeniyle cezai şart tazminatı istemine, karşı dava ise işçilik alacağına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 26 ve 27 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeple;

Asıl davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

25.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.