muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6658, Karar No: 2011/6139, Tarih: 23.05.2011

bölümü dayanılan kaydın kapsamı dışında kaldığı saptandığı taktirde kayıt kapsamı dışında kalan taşınmaz yada taşınmaz bölümleri yönünden yeterli biçimde zilyetlik araştırması yapılmalı, bu konuda zilyetliğin başlangıç günü, süresi ve sürdürülüş biçimi hakkında yerel bilirkişi ve tanıklardan olaylara dayalı bilgi alınmalı, tespit tutanağı bilirkişilerin beyanları ile yerel bilirkişi ve tanık beyanları arasında aykırılık bulunduğu taktirde tespit tutanağı bilirkişileri de taşınmaz başında ayrı ayrı dinlenerek, çelişki giderilmeli, uzman bilirkişiden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan verecek şekilde ayrıntılı, gerekçeli rapor alınmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulü ile (B) ile gösterilen 4307,96 m2'lik kısmın tespit gibi davalı adına, (A) ile gösterilen 11202,85 m2'lik kısmın tarla vasfı ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli 234 ada 2 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu yörede tespit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23/05/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16284, Karar No: 2021/676, Tarih: 11.01.2021

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/16284 E.  ,  2021/676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı basit kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hüküm kesin nitelikte bulunduğundan sanık ... müdafinin ve katılan ... vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer nedenlerinin reddine, ancak;

a) Sanığın, katılan ...'ı yüzde sabit ize ve organ işlevinin yitirilmesine neden olacak şekilde yaraladığının kabul edildiği olayda, en ağır cezayı içeren organ işlevinin yitirilmesine neden olan yaralama eyleminden dolayı TCK'nin 86/1, 87/2-b, 87/2-son maddeleri gereğince cezalandırılması gerekirken, yüzde sabit eserden ve organ işlevinin yitirilmesinden dolayı iki kez artırım yapılarak ceza verilmesi,

b) Sanığın katılanı hem yüzünde sabit esere, hem de organ işlevinin yitirilmesine neden olacak şekilde yaralaması karşısında, 5237 sayılı TCK'nin 87. maddesinde gösterilen nitelikli hallerden birden fazlasının ihlal edilmiş olması nedeniyle TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi ve TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler dikkate alınarak temel cezanın sonuç cezaya etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 11.01.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/29682, Karar No: 2010/11214, Tarih: 04.05.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/29682 E.  ,  2010/11214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/10/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı lehtar tarafından borçlu keşideci aleyhinde, bedeli rakamla “33.750.000 YTL”, yazıyla "otuzüçbinyediyüzellibin YTL" olarak gösterilmiş bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip başlatılmış ve 10.000,00 YTL asıl alacağın tahsili talep edilmiştir.

Borçlu, süresi içerisinde itirazda bulunarak, alacaklıya 33.750 YTL'lik senet verdiği halde, senette rakamla miktarı gösteren bölümde “TL” nin, “YTL” ye dönüştürülerek, miktarın tahrif edildiğini, kambiyo senedi vasfının bulunmadığını, takibin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece tahrifat konusunda alınan bilirkişi raporunda, senedin rakamla miktarının belirtildiği kısımda bulunan “YTL” yazısındaki “Y” harfinin aynı evsaftaki bir kalemle “-” işaretinin çiğnenerek yazıldığı, miktarı belirten rakam ve yazı bölümlerinin yazıldığı kalem farkının saptanamadığı ve işlemin mahiyetinin anlaşılamadığı belirtilmiş, C.Savcılığınca alınan ve dosyaya sunulan raporda ise, bonoda tahrifata rastlanmadığının bildirildiği görülmüştür. Alacaklı vekili de senedin miktarının 33.750 YTL olduğunu, sehven 33.750.000 YTL olarak yazıldığını beyan etmiştir.

TTK.'nun 690. maddesinin göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 588/1. maddesi gereğince, bono bedeli hem yazı ve hem de rakamla gösterilip de iki bedel arasında fark bulunursa yazı ile gösterilen bedele itibar olunur. Ancak bu kuralın uygulanabilmesi, borçlunun tahrifat iddiasında bulunmaması halinde mümkündür.

Somut olayda borçlu, bononun rakamla değer gösteren bölümünde tahrifat yapıldığını ileri sürmüş ise de; bilirkişi raporunda tahrifat yapıldığının tespit edilemediği bildirildiği gibi alacaklı ile borçlunun da, senedin 33.750 YTL olarak düzenlendiğini beyan ettikleri görülmektedir. O halde mahkemece senet bedelinin yazıyla gösterildiği kısımdaki miktara itibar edilerek itirazın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle takibin iptali yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 04/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6334, Karar No: 2017/3910, Tarih: 11.04.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/6334 E.  ,  2017/3910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketine zorunlu trafik sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan ve davalı şirket adına kayıtlı olan ... plaka sayılı aracın 06/07/2012 tarihinde nizami olarak park etmiş olan ... plakalı araca çarpması sonucu her iki araçta hasar meydana geldiğini, dava dışı sürücünün 8/8 oranında kusurlu olduğunu ve ehliyetsiz araç kullandığını, ... plakalı araç malikinin Trafik Sigortası Genel Şartlarının 4/E.maddesine aykırılık teşkil eden (ehliyetsiz araç kullanma) ve teminat kapsamı dışındaki bu hasar tazminatının ödenmesinden sorumlu olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 26.002,00 TL tazminatın ödeme tarihlerinden işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili,müvekkili şirketin araç kiralama, bakım ve servis işini yaptığını, dava konusu trafik kazasının dava dışı 3.kişi ... tarafından gerçekleştiğini, davanın ihbar edilmesini talep ettiklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 24.498,64 TL maddi tazminatın temerrüt tarihi olan 17.08.2012 tarihinden itibaren yürütülecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava, zorunlu mali mesuliyet sigortasından kaynaklanan ve ehliyetsizlik nedenine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Zorunlu Mali Mesuliyet Sigorta Poliçesi Genel Şartlarının "tazminatın azaltılması veya kaldırılması sonucunu doğuran haller" başlıklı 4/c maddesinde tazminatı gerektiren olayın, aracın Karayolları Trafik Kanunu'na göre

gereken ehliyetnameye haiz olmayan kimseler tarafından sevk edilmesi sonucunda vukua gelmiş ise, sigortacının bu hususu zarar görenlere karşı ileri süremeyeceği ve fakat ödemede bulunduktan sonra tazminatın kaldırılmasını veya azaltılmasını sağlayabileceği oranda sigorta ettirene rücu edebileceği hükme bağlanmış bulunmaktadır. Zorunlu trafik sigorta şirketi ehliyetsiz araç kullanılması sebebine dayanarak kendi sigortalısına onun veya sigortalı aracın sürücüsünün kusuru oranında rücu edebilir. Ancak bunun için Zorunlu trafik sigorta şirketi tarafından zorunlu trafik sigorta poliçesine dayalı olarak yapılmış bir ödeme olması gerekmektedir.

Somut olayda, çift taraflı olarak meydana gelen trafik kazasında davacı ... davalıya ait ... plakalı aracın zorunlu trafik sigorta şirketi olup aynı zamanda kazaya karışan ... plakalı diğer aracın ise kasko sigorta poliçesini düzenleyen şirkettir.Davacı her ne kadar dava dilekçesinde, zorunlu trafik sigorta şirketi olarak kendi akdine ehliyetsizlik nedeni ile rücu ettiğini belirterek talepte bulunmuş ise de yargılama sırasında, davacı ... şirketinin zarar gören ... plakalı araçla ilgili olarak yapmış olduğu ödemenin bu aracın kasko poliçesine dayalı olarak yapılmış olduğu ve davalıya ait olan ... . plakalı aracın Zorunlu Trafik Sigorta Poliçesinden yapılmış bir ödeme bulunmadığı anlaşılmıştır.

O halde mahkemece,yukarıda açıklandığı üzere ... poliçesinden yapılmış bir ödeme olmadığı ve rücu şartlarının gerçekleşmemiş olduğu gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazların kabulü ile hüküm BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 11/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9350, Karar No: 2019/7444, Tarih: 03.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/9350 E.  ,  2019/7444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverene ait satış mağazasında müdür vekili olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatları ödenmek suretiyle feshedildiğini, ibraname imzalatıldığını, ancak bu ibranın Türk Borçlar Kanununda öngörülen şartları taşımadığından geçerli olamdığını, müvekkilinin yaz ve kış döneminde kampanya, personel eksikliği, mal gelişi, indirim gibi nedenlerle sürekli fazla çalışma yaptığını, ancak karşılığının ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının ibraname imzalayarak davalı işvereni ibraz ettiğini, müdür vekili olan davacının çalışma saatlerini kendisinin belirlediğini ileri sürerek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davalı Temyizi Yönünden:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davalı vekilince süre tutum dilekçesinden sonra ayrıntılı ve gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulmadığının anlaşılmasına göre, yerinde bulunmayan ve sebepleri bildirilmiş olmayan davalı vekilinin bozma isteğinin REDDİNE;

Davacı Temyizi Yönünden:

Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Davacı Temyizi Yönünden:

Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır. Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir.İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin ilkim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.Somut olayda, davacı ... mağazasında müdür vekili olarak çalışmakta olup; Mahkemece, tanık beyanları doğrultusunda, davacının yaz döneminde birinci vardiyada 09.00-13.00 saatleri arasında çalıştığı, 13.00-18.00 arası ara dinlenmesi kullandığı, 18.00-22.00 saatleri arasında tekrar çalıştığı, gün içerisinde ara dinlenmelerin mahsubu ile günde 7 saat çalıştığı; ikinci vardiyada 13.00'de çalışmaya başladığı, 18.00-20.00 saatleri arasında ara dinlenme kullandığı, 20.00-24.00 saatleri arasında tekrar çalıştığı, gün içerisinde ara dinlenmelerin mahsubu ile günde 8 saat çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının birinci vardiyada 13.00-18.00 saatleri ile ikinci vardiyada 18.00-20.00 saatleri arasında ara dinlenme süresi kullandığı sabit olup; bu sürelerin dışında günlük çalışma süresinden birer saatlik ara dinlenme mahsubu hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 03.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7630, Karar No: 2017/12267, Tarih: 02.11.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/7630 E.  ,  2017/12267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın aşamalarda üzerine atılı suçu kabul etmeyerek kredi kartlarını eşiyle birlikte kullandıklarını savunması karşısında; kredi kartları ve şifreleri ile ekstrelerin kime teslim edildiği araştırılarak buna dair bilgi ve belgeler getirtilip; yapılan alışverişlere ait slip çıktıları temin edilerek işlemlerin şifreli/şifresiz yapılıp yapılmadığı ve sliplerde imza olması halinde de imzaların sanığın ve katılanın eli ürünü olup olmadıklarının yöntemince bilirkişi incelemesiyle tespiti, ayrıca alışveriş yapılan işyeri sahipleri tespit edilip usulünce çağrılarak tanık olarak dinlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6407, Karar No: 2019/9483, Tarih: 04.12.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/6407 E.  ,  2019/9483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen yaşlılık aylığı tespiti ve alacak davası sonucu yerel mahkemece verilen hüküm, Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşmiş ise de, davacının Anayasa Mahkemesine bireysel başvurusu sonucu, Anayasa Mahkemesince mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararı sonucu mahkemece yeniden verilen kararın temyizen incelenmesi davalı vakıf avukatı tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1982 Anayasasının 148/1. maddesinde, Anayasa Mahkemesinin görevleri arasında bireysel başvuruları kararı bağlayacağı düzenlenmiş, aynı maddenin 3 ve 4. fıkralarında;

“(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz.”

Anayasanın 153. maddesine göre de, Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir ve Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuruları inceleyen Bölüm kararları da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlamaktadır.

2010 yılında Anayasa'nın 148. maddesinde yapılan değişiklikle Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruları karara bağlama yetki ve görevi verilmiştir. Bu değişikliğin gerekçesinde şöyle ifade edilmiştir: "Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, kamu gücü tarafından, temel hak ve özgürlükleri ihlâl edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde, temel hakların korunması amacıyla bireysel başvuru yolu, pek çok uygar ülkede anayasa yargısının ayrılmaz bir parçası kabul edilmektedir.“

6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunun "Mahkemenin görev ve yetkileri" kenar başlıklı 3/1-c bendinde Yüksek Mahkemeye “ Anayasanın 148 inci maddesi uyarınca yapılan bireysel başvuruları karara bağlamak” görevi verilmiştir.

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."