muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5778, Karar No: 2025/2562, Tarih: 27.03.2025

(2) Talebin bulunması, süre şartını sağlaması ve kaldırılmamış disiplin cezası bulunmaması gibi mevzuatta belirtilen şekil şartlarını taşıyan dosyalar; idare ve gözlem kurulu sekretaryası tarafından işleme alınarak ilgili hakkında gözlem ve değerlendirme dosyası hazırlanır. Dosyanın 5275 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında bulunup bulunmadığı belirlenerek müteakip işlemlerin ikmali sağlanır.”

7. Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin Kapalı kurumdan açık kuruma ayırma kararı başlıklı 10 uncu maddesinin birinci fıkrası;

Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerin talepleri üzerine, koşulları taşıdıklarının anlaşılması hâlinde kurum idare ve gözlem kurulu tarafından açık kurumlara ayrılmalarına karar verilir. Hükümlünün koşulları taşımadığının anlaşılması halinde ise talebin reddine dair verilen gerekçeli karar ilgiliye tebliğ edilir.

8. Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin Kapalı kurumdan açık kuruma ayrılacak hükümlüler başlıklı 6 ncı maddesinin (1) ve (2) nci fıkraları;

(1) a) (Değişik:RG-22/8/2015-29453) Toplam (Değişik ibare:RG-22/2/2017-29987) cezaları on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve yukarı olanlar ise onda birini kurumlarda infaz edip, iyi hâlli olan ve koşullu salıverilme tarihine yedi yıl veya daha az süre kalanlar,

b) Müebbet hapis cezasına mahkûm olup, koşullu salıverilme tarihine beş yıl veya daha az süre kalanlar,

c) Cezaları yüksek güvenlikli kapalı kurumlar veya diğer kapalı kurumların yüksek güvenlikli bölümlerinde infaz edilenlerden toplam cezalarının üçte birini bu kurumlarda iyi hâlli olarak geçiren ve koşullu salıverilme tarihine üç yıl veya daha az süre kalanlar,

açık kurumlara ayrılabilir.

(2) Açık kurumlara ayrılabilmek için, ayrıca;

a) (Değişik:RG-18/8/2016-29805) 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142, 148, 149, 188 ve 190 ıncı maddeleri ile 1/3/1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 403, 404, 491/3-4, 492, 493, 494, 495, 496, 497, 498 ve 499 uncu maddelerinden mahkûm olanların koşullu salıverilme tarihine beş yıldan az süre kalması,

b) (Değişik:RG-18/8/2016-29805) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102 ve 103 üncü maddeleri ile eşe karşı işlenen 82/1-d, 86/3-a ve 96/2-b maddeleri ve 1/3/1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 414, 416/1, 418/1. maddeleri ile eşe karşı işlenen 449/1, 456 ve 457/1. maddelerinden mahkûm (Değişik ibare:RG-11/4/2019-30742) olanların koşullu salıverilme tarihine üç yıldan az süre kalması,

c) 29.7.2003 tarihli ve 4959 sayılı Topluma Kazandırma Kanun'u, 30/7/1999 tarihli ve mülga 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleri ile Mücadele Kanununun 14 üncü maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinden yararlananların koşullu salıverilme tarihine iki yıldan az süre kalması,

ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması,

şartı aranır.

c) 29.7.2003 tarihli ve 4959 sayılı Topluma Kazandırma Kanun'u, 30/7/1999 tarihli ve mülga 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleri ile Mücadele Kanununun 14 üncü maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinden yararlananların koşullu salıverilme tarihine iki yıldan az süre kalması,

ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması,

şartı aranır.

Şeklinde düzenlenmiştir.

9. Konu ile ilgili 5275 sayılı Kanun’un 89 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile Gözlem ve Sınıflandırma Merkezleri ile Hükümlülerin Değerlendirilmesine Dair Yönetmeliğin 13 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 14 üncü maddesinin ikinci fıkrası, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliğin 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası birlikte değerlendirildiğinde; toplam on yıl ve daha fazla hapis cezasına mahkûm olanlar ile terör suçları, örgüt kurmak, yönetmek veya örgüte üye olmak suçları, örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar, kasten öldürme suçları, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar ve uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçlarından mahkûm olanlar hakkında yapılacak açık ceza infaz kurumuna ayırmaya, denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazına ve koşullu salıverilmeye ilişkin değerlendirmelerde idare ve gözlem kuruluna Cumhuriyet başsavcısı veya belirleyeceği bir Cumhuriyet savcısının başkanlık etmesi ayrıca, idare ve gözlem kuruluna Cumhuriyet başsavcısı tarafından belirlenen bir izleme kurulu üyesi ile Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı ve Sağlık Bakanlığı il veya ilçe müdürlükleri tarafından belirlenen birer uzman kişinin katılması gerekmektedir.

10. 5275 sayılı Kanun’un 89 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca iyi halin belirlenmesine esas olmak üzere engeç altı ayda bir yapılması gereken ara değerlendirmelerin ise Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliğin 22 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, Gözlem ve Sınıflandırma Merkezleri ile Hükümlülerin Değerlendirilmesine Dair Yönetmeliğin 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca kurum müdürünün başkanlığında, gözlem ve sınıflandırmadan sorumlu ikinci müdür, idare memuru, cezaevi tabibi, psikiyatrist, bir psikolog ve psiko-sosyal yardım servisinde görevli diğer ünvandan bir personel, öğretmen, infaz ve koruma başmemuru ile kurum müdürü tarafından teknik personel arasından seçilen bir görevliden oluşturulan, bu sayılan personelin tamamının kurumda bulunmaması halinde mevcut olanlarla oluşturulan idare ve gözlem kurulu tarafından yapılması gerekmektedir.

11. Somut olayda, silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 6 yıl 3 ay hapis cezasından dolayı hükümlü hakkında Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihinin 31.10.2021, bihakkın tahliye tarihinin ise 24.05.2023 olarak belirlendiği, hükümlünün cezaevi idaresine verdiği 06.01.2021 tarihli dilekçesinde koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kaldığından, açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına yada hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesini istediği anlaşılmaktadır.

12. Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olanların açık ceza infaz kurumuna ayrılabilmeleri için, koşullu salıverilme tarihlerine bir yıldan az süre kalması, mensup oldukları örgütten ayrıldıklarının idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilmesi ve iyi halli olmaları şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

13. Hükümlünün infaza konu mahkumiyeti ve koşullu salıverilme tarihine talep tarihi itibariyle 10 aydan daha az bir süre kalmış olması, talebi, bu talebi ile ilgili yapılan değerlendirme ve verilen şikayete konu kararın içeriği dikkate alındığında, Gözlem ve Sınıflandırma Merkezleri ile Hükümlülerin Değerlendirilmesine Dair Yönetmeliğin 14 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 5275 sayılı Kanun’un 89 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereğince usulüne uygun şekilde Cumhuriyet Savcısının başkanlığında toplanmış kurul tarafından değerlendirme yapılarak bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle Kurum müdürü başkanlığında toplanan İdare ve Gözlem Kurulunca “hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkından ve denetimli serbestlik tedbirlerinden yararlanamayacağı, cezasının infazına kapalı ceza infaz kurumunda devam edilmesine dair” verilen kararın iptaline dair İnfaz Hakimliğince verilen karara karşı yapılan itirazın reddine dair itiraz merciince verilen kararda usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, haklı sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oybirliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10931, Karar No: 2024/3808, Tarih: 10.07.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/10931 E.  ,  2024/3808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/366 E. 2016/65 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 51/3-7-8, 53/1 ve 53/6. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına tayin edilen hapis cezasının ertelenmesine, 1 yıl 8 ay süre ile denetim süresi belirlenmesine, 1 yıl süre ile sürücü belgesinin geri alınmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; meydana gelen kazada tali kusurlu olduğu, tek geçim kaynağının şoförlük olduğunu, bu sebeple ehliyetinin 1 yıl süreyle geri alınmasına karar verilmesinin kendisi ve ailesi adına mağduriyete neden olacağından TCK'nın 53/6. maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 09.12.2013 günü saat 11.50 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki tır ile refüjle bölünmüş, meskun mahal dışı, 85 km/s hız sınırının bulunduğu, düz ve eğimsiz asfalt yolda seyir halindeyken, karşıdan karşıya geçmek için kaplamaya giren yaya ...'a çarpması neticesinde yaya ...'ın öldüğü olayda, hükme esas alınan kaza tespit tutanağı, 20.01.2014 tarihli bilirkişi raporu, keşfe binaen tanzim edilen 05.11.2014 tarihli bilirkişi raporu ile İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi tarafından tanzim edilen 20.02.2015 tarihli raporda; yayanın karşıdan karşıya geçmeden önce yolu kontrol etmesi ve gelen araçlara ilk geçiş hakkını vermesi gerekirken yolu yeterince kontrol etmeyip yol üzerinde seyreden tıra ilk geçiş hakkını vermeden taşıt yoluna girmesi sebebiyle asli kusurlu olduğu, sanığın sevk ve idaresindeki araç ile seyir halindeyken yola gereken dikkatini vermemesi sebebiyle tali kusurlu olduğu belirtildiği anlaşılmakla, mahkemece sanığın üzerine atılı bulunan taksirle öldürme suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, ancak;

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, ancak;

1. TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, tali kusurlu olarak kazaya sebebiyet veren ve mesleği şoförlük olan sanık hakkında sürücü belgesinin alt sınırın üzerinde 1 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmesi,

2.Taksirli suçlarda TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Alanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15411, Karar No: 2012/1808, Tarih: 26.01.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/15411 E.  ,  2012/1808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

TTK. nun 690. maddesinin göndermesiyle bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 588/1. maddesi gereğince bono bedeli hem yazı ve hemde rakamla gösterilip de iki bedel arasında fark bulunursa yazı ile belirlenen bedele itibar olunur. Ancak bu kural rakam ile değer bildiren bölümde tahrifat yapılmaması halinde uygulanır.

Somut olayda, her ne kadar dayanak bononun rakamla değer belirten bölümünde tahrifat yapıldığı  ileri sürülmemiş ve bononun yazı ile değer belirten bölümü ile rakamla değer belirtilen bölümü arasında fark bulunmakta ise de, yazı ile değer belirten bölüm de yer alan "onaltı beş yüz TL" ibaresi anlamsız olup bu miktarda bir bono tanzimi hayatın olağan akışına aykırı olacağından rakamla değer belirten bölüme itibar edilmelidir.

O halde, mahkemece borçlunun imzaya yönelik itirazı incelenerek imzanın borçluya ait olduğunun belirlenmesi halinde takibin 16.500,00 TL üzerinden devamına karar verilmesi gerekirken, takibin tümden iptali yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5549, Karar No: 2014/21452, Tarih: 17.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/5549 E.  ,  2014/21452 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/110717

MAHKEMESİ : Kuluncak Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2010

NUMARASI : 2009/53 (E) ve 2010/35 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılanın, sanık ile Kızılhisar köyünde kendisine ev yapması için 2.500 TL karşılığında anlaştığı, katılan ile sanığın birlikte giderek tanık S.. K..'tan inşaat malzemesi satın aldıkları, katılanın inşaat malzemelerinin parası ödediği ancak tanık Selahattin'e 375 TL borcu kaldığı, S.. K..'ın malzemeleri satmayı ancak sanığın kefil olması üzerine kabul edeceğini söylediği, sanığın bu şekilde katılanın borcuna kefil olduğu ve malzemeleri aldıkları, sanığın inşaatta çalışmaya başladığı ancak katılanın sanığa ödemede bulunmaması üzerine sanığın inşaatı yarım bıraktığı, tanık S.. K..'ın da alacağını katılandan tahsil edememesi üzerine sanıktan ödemesini istediği, sanığın katılanın borcunu kapatmak amacıyla inşaattan kalan 600 adet tuğlayı tanık M. G..ye sattığı ancak M. G..'ye parayı kendisine değil tanık S.. K..'a vermesini söylediği, M. G..'nün satın aldığı tuğlaların bedeli olan 200 TL'yi S.. K..'a ödediği, bu suretle sanığın tuğlaları satarak hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

1-Sanığın, tuğlaları satarak kendisine menfaat temin etmediği, katılanın tanık S.. K..'a olan borcunu ödediği, bu durumun tanık beyanlarıyla sabit olduğu, 5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesinde belirtilen güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için, sanığın kendisinin veya başkasının yararına tasarrufta bulunması gerektiği, somut olayda suçun unsurları itibariyle oluşmadığı anlaşılmakla, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de, hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

3-Sanık hakkında belirlenen temel gün adli para cezasının, para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

2-Kabule göre de, hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

3-Sanık hakkında belirlenen temel gün adli para cezasının, para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6485, Karar No: 2012/7827, Tarih: 23.05.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/6485 E.  ,  2012/7827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... dava dilekçesinde, davalı adına tapuda kayıtlı ve beyanlar hanesinde özel orman şerhi bulunan .... köyü 145 parsel sayılı taşınmazın orman tahdidi içerisinde olmadığına ilişkin Gölcük Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 206/108-57 sayılı kararın Yargıtay 20. Hukuk Dairesince 2007/7626 - 12565 sayılı ilamıyla onanarak kesinleştiği ancak onama kararında dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla Hazine her zaman dava açabileceğinin belirtildiği bu nedenle taşınmazın devletin hüküm tasarrufundaki yerlerden olduğu iddiasıyla 145 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptaliyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 29/03/1991 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına 23/05/2012 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davacı ... çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasına dayanmıştır.

Çekişmeli taşınmaz 1955 yılında yörede yapılan tapulama sırasında zilyetlik ve vergi kaydına dayalı olarak kestanelik niteliğiyle kişi adına tesbit edilmiş ve tapu kaydı oluşmuştur.

Yörede 1991 yılında yapılan orman kadastrosunda çekişmeli taşınmaz özel orman olarak sınırlandırılmış ve tahdidin kesinleşmesi ile tapunun beyanlar hanesine taşınmazın özel orman olduğu şerhi yazılmıştır.

Davacı ... çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasına dayanmıştır.

Çekişmeli taşınmaz 1955 yılında yörede yapılan tapulama sırasında zilyetlik ve vergi kaydına dayalı olarak kestanelik niteliğiyle kişi adına tesbit edilmiş ve tapu kaydı oluşmuştur.

Yörede 1991 yılında yapılan orman kadastrosunda çekişmeli taşınmaz özel orman olarak sınırlandırılmış ve tahdidin kesinleşmesi ile tapunun beyanlar hanesine taşınmazın özel orman olduğu şerhi yazılmıştır.

Her ne kadar 2003 yılında 4999 sayılı Yasa ile 6831 sayılı Yasanın 1. maddesinin ikinci fıkrasının (H) bendine “… kızıl ağaçlar ile aşılı kestanelikler, …” sözcükleri eklenerek aşılı kestanelikler aynı maddenin (G) bendi kapsamından çıkartılarak orman sayılmayan yerlerden olduğu hükmü getirilmiş ise de yapılan bu değişiklik Anayasa Mahkemesinin 17/03/20004 gün ve E: 2003/100 K: 2004/33 sayılı ilamıyla “Ormanların, binlerce hektar arazide doğal olarak yetişen ağaçlarla birlikte, diğer bitkiler, hayvanlar, mikro organizmalar gibi canlı varlıklarla toprak, hava, su, ışık ve sıcaklık gibi fiziksel ... faktörlerinin birlikte oluşturdukları karşılıklı ilişkiler dokusunu yansıtan ekosistemler olduğu kuşkusuzdur. Bu sistem içerisinde yer alıp, bilim ve fen bakımından da orman ağacı olmadığı saptanmamış kızılağaçların kızılağaçlıkların ve aşılı kestaneliklerin orman tanımından çıkarılmasının onların korunmasını engelleyerek Anayasa’nın 169. Maddesinin sağladığı güvenceden yoksun bırakacağı açıktır.” gerekçesiyle iptal edilmiştir.

Hükme dayanak orman bilirkişi kurul raporunda çekişmeli taşınmaz üzerinde muhtelif çap ve boylarda olmak üzere aşılı kestane ile münferit olarak ıhlamur ağaçlarından oluşan tam kapalı meşcere bulunduğu belirtilmiş olup taşınmazın öncesi ve şimdiki halinin eylemli aşılı kestanelik olduğu anlaşılmaktadır.

4785 sayılı Yasanın 2. maddesinde devletleştirme dışı kalacak ormanlar sayılmış ve sahipli (tapulu) aşısız kestane ormanları devletleştirme dışında bırakılmıştır. Sahipsiz, yani tapulu olmayan aşısız kestanelikler ile tapusu olsa bile aşılı kestane ormanları devletleştirme kapsamındadır; 6831 Sayılı Yasanın 1-G. Maddesinde düzenlenen ayrıcalık, tapulu olan taşınmazlar için geçerlidir. Somut olayda; çekişmeli taşınmaz 4785 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 13/07/1945 tarihinde tapusuz olup, aşılı kestanelik olması nedeniyle 3116 sayılı Yasanın 1. maddesi hükmüne göre orman sayılan yerdir. Çekişmeli taşınmazın orman olması nedeniyle 1955 yılında yapılan tapulama sırasında geçerli bir tapu kaydına dayalı olmaksızın zilyetlik ve vergi kaydı ile kişiler adına yolsuz olarak tesbit edilmesi tesbit malikine mülkiyet hakkı kazandırmadığı gibi taşınmazın orman vasfının değiştirilmesini de sağlayamaz.

Ayrıca Orman Yönetimi tarafından çekişmeli taşınmazın orman tahdidi içerisinde kaldığı iddiasıyla açmış olduğu dava mahkemenin 10/10/2006 gün ve 2006/108-57 ... sayılı ilamıyla reddedilmiş ve dairece onanmış ise de, bu davada Orman Yönetimi çekişmeli taşınmazın öncesinin orman olduğu iddiasına değil, kesinleşmiş tahdide dayanmış olması nedeniyle, mahkemenin anılan kararı Hazine tarafından devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla açtığı temyize konu bu davada kesin hüküm oluşturmaz.

Bu nedenle, Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Belirttiğimiz gerekçeler ışığında Dairenin çoğunluğunun mahkeme kararının onanması yönündeki görüşüne katılamıyoruz.