muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1848, Karar No: 2018/545, Tarih: 17.01.2018

Pakdemirli/Türkiye davasında, milletvekili ve bir partinin genel başkan yardımcısı olan başvurucu, bir basın toplantısında, Cumhurbaşkanı'na yönelik olarak “yalancı”, “iftiracı”, “Çankaya’nın şişmanı”, “dar kafalı”, “lastikleri patlasın”, “öbür dünyaya gidince Allah affetmez” sözlerini kullanmıştır. AİHM, siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının toplumda yer alan diğer vatandaşlara göre daha geniş olduğunu, bir siyasetçinin özellikle de kendisi eleştiriye yol açabilecek halka açık konuşmalar yaptığı zaman daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiğini, siyasetçilerin de -özel yaşam alanı dışında dahi- şeref ve itibarını koruma haklarının bulunduğunu; ancak, bu koruma ile siyasi sorunların özgürce tartışılmasının getirdiği yararlar arasında denge sağlanmasını gerektiğini vurgulamakla birlikte, başvurucunun sözlerini, siyasi bir eleştiri olmaktan çok bir hakaret ve beddua tufanı olarak kabul etmiş, polemik gibi görünen ve belli ölçüde asılsız bir kişisel saldırı içeren bu sözlerin, ilgili kişiler ve konuşmanın çerçevesi politik alanda yer alsa bile, siyasi bir tartışma içindeki bir görüş kapsamında değerlendirilmesinin güç olduğunu ifade etmiş, başvuranın tazminat ödemeye mahkum edilmesinin “kanunla öngörüldüğü” ve AİHS'nin 10/2. madde ve fıkrası uyarınca “meşru bir amaç” güttüğü kanaatine varmıştır. Bununla birlikte Cumhurbaşkanı'nın kişiliğine yönelik zarardan ziyade statüsünün aşırı ölçüde korunması yoluyla ve başvuranın düşüncelerini açıklayarak demokratik sürece katkıda bulunma iradesi üzerinde caydırıcı etki doğurabilecek şekilde çok yüksek miktarda tazminata hükmedilmesi ve tazminatın adeta cezaya dönüştürülmesi nedeniyle AİHS'nin 10. maddesinin ihlal edildiğine karar verilmiştir (Pakdemirli/Türkiye, 35839/97, 22.02.2005).

Tuşalp/Türkiye davasında, gazeteci olan başvurucunun, “İstikrar” ve “Geçmiş Olsun” başlıklı iki makaleden dolayı Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı'na tazminat ödemesine karar verilen olayda, basının demokratik toplumdaki vazgeçilmez işlevine atıfta bulunan AİHM, basın özgürlüğünün aynı zamanda bir derece abartı ve hatta tahrik içerdiğini, makalelerdeki bazı ifadelerin provokatif, kaba, saldırgan diye sınıflandırılabileceği varsayılsa bile, bu ifadelerin, halkın halihazırda bildiği bazı gerçekler, olaylar ve gelişmeler ile ilgili değer yargıları olup, yeterli bir gerçek zemine dayandığını, başvurucunun güncel olaylar ile ilgili görüşlerini, yorumlarını, bazı üst düzey yetkililer ve tanınmış kişilerle ilgili kanuna aykırı davranış ve yolsuzluk iddiaları ile Başbakan'ın çeşitli olay ve gelişmeler karşısındaki agresif tutumu iddialarını içeren makalelerindeki ifadelerin, kendi bağlamı ve ifade ediliş şekilleri içerisinde değerlendirildiğinde, başvuru sahibinin iyiniyetle hareket etmediğine ve yayımlanan makalelerin Başbakan'ın siyasi kariyeri, profesyonel ya da özel hayatı üzerinde bir etkisi olduğuna dair hiçbir bulgu bulunmadığı da gözetildiğinde, “haksız bir kişisel saldırı”, “ahlaksız aşağılama” kapsamına girmediğini, eleştiri sınırının siyasiler için sıradan bir şahsa kıyasla daha geniş olduğunu belirtmiş, Başbakan'ın kişisel haklarını, başvuru sahibinin haklarının ve halkı ilgilendiren konularda basın özgürlüğünün üzerinde tutmak için ikna edici acil bir toplumsal ihtiyaç ortaya konulamaması nedeniyle başkalarının hak ve itibarının korunması adına başvurucunun ifade özgürlüğünün kısıtlanmasını demokratik toplumda gereksiz bir uygulama olarak tanımlamış ve AİHS'nin 10. maddesinin ihlal edildiğine hükmetmiştir (Tuşalp/Türkiye, 32131/08 ve 41617/08, 21.02.2012).

Yukarıda özetlenen AİHM kararları da gözetildiğinde; gerek internet sitelerinde halen mevcut olan haberler gerek haberle beraber sunulan fotoğraf dikkate alındığında iddiaya konu haberin yayımlandığı tarihte güncel ve görünür gerçeğe uygun olması, bir mekanın bir terör örgütünce yakıldığına ilişkin bilginin kamuoyuna iletilmesinde kamu yararı ve toplumsal ilginin bulunması, haberde kullanılan ifadelerin, habere konu olayla fikri bağlantısının bulunması, haber başlığı kışkırtıcı olmakla beraber bu ifadeler haberin içeriği ile birlikte bir bütün halinde değerlendirildiğinde ve gazetecilerin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip oldukları da nazara alındığında haber başlığındaki ifadelerin katılana yönelik olgusal bir suç isnadı değil, eleştiri niteliğinde olması ve dolayısıyla haberin verilişinde ölçülülük ilkesinin ihlal edilmemesi karşısında, yayımlanan haberin, basının haber verme hakkı sınırları içerisinde kaldığı ve konunun okuyucuya aktarılması sırasında hukuka uygun çerçevenin dışına çıkılmadığı anlaşıldığından, sanıkların bu haberle ilgili olarak hakaret suçundan dolayı beraatlerine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

“Sıfırlama Konuşmaları Belgelendi, Para Üstüyle Altı Daire” ve “Baba ve Oğul'un Rüşvet İmparatorluğu” başlıklı haberlere gelince;

Stoll/İsviçre davasına konu olayda, gazeteci olan başvurucu, Holokost mağdurlarının İsviçre'deki banka hesaplarında kalan paralarıyla ilgili zararlarının tazmini için Dünya Yahudi Kongresi ile İsviçre bankaları arasında yürütülen pazarlıklarla ilgili İsviçre Hükümeti'nin uygulayacağı stratejiyi gösteren ve İsviçre'nin Amerika büyükelçisine ait olan gizli bir raporun kopyasını kimliği belirlenemeyen bir kişiden almış ve bir Zürih pazar gazetesinde başvurucu tarafından kaleme alınan “Büyükelçi Jagmetti Yahudileri incitiyor” ve “Bornoz ve büyük nalınlı büyükelçi pot kırıyor” isimli iki tane makale yayımlanmıştır. Bir sonraki gün, bir Zürih günlük gazetesi, söz konusu stratejik belgeden geniş bölümler yayımlamış ve ondan sonra da başka bir gazetede aynı belgeden kesintiler yayımlanmıştır. Mahkeme başvurucuyu gizli resmi görüşmeleri yayımlamaktan para cezasına mahkum etmiştir. AİHM, makalelerin içeriklerinin çok kısa ve budanmış olduğunu, makalelerde büyükelçiye antisemit niyetler yakıştıran tarzda kelimeler kullanıldığını, sansasyonel başlıkları ile makalelerin sayfa düzenlerinin Holokost mağdurlarının paraları gibi önemli ve ciddi bir konuya yakışmadığını, makalelerin aynı zamanda açıklıktan uzak ve okuyucuları yanlış anlamalara düşürebilecek türden olduğunu, başvurucunun Holokost mağdurlarının paraları konusunun temelinde bulunan bir olay olan İkinci Dünya Savaşı sırasında Yahudi toplumuna karşı işlenmiş olan acımasızlıklarla ilgili olarak büyükelçinin istifasında da şüphesiz rol oynayan bir dedikodu yaydığını, bu koşullarda ve makalelerden birinin büyük tirajlı haftalık bir pazar gazetesinin ön sayfasında yayımlandığı dikkate alındığında, başvurucunun ilk hedefinin kamuoyunu herkesi ilgilendiren bir konuda bilgilendirmek değil, büyükelçinin raporunu gereksiz bir skandal konusu yapmak olduğunu, söz konusu makalelerin büyükelçinin kişiliği ve tavırları konusunda okuyucularda yanlış anlamalara yol açabilecek, kısa ve budanmış sunum şeklinin, AİHS'nin 10. maddesi tarafından korunan toplumsal tartışmaya katkısını önemli ölçüde düşürdüğünü belirterek gazetecinin cezalandırılmasını AİHS'e aykırı bulmamıştır (Stoll/İsviçre, 69698/01, 10.12.2007).

Lindon, Otchakovsky-Laurens ve July/Fransa davasında, birinci başvurucuların yazarı ve editörü olduğu gerçek olaylardan esinlenen kurgusal bir romanda, farklı pasajlarda, kurucusu ve başkanı olduğu aşırı sağcı parti ile birlikte ismi verilen Jean-Marie Le Pen, “katiller çetesinin lideri” ve “seçmenlerinin öfkesinden ve bazen de kanlarından beslenen bir vampir” olarak tanıtılmakta, mafya lideri olarak bilinen “Al Capone”ye benzetilmekte, kurgu ürünü bir şahıs tarafından işlenen cinayetin onun tarafından “tavsiye edildiği” belirtilmekteydi. Ulusal mahkemeler, sadece kurgudan ibaret olmayıp gerçek olay ve şahsiyetlerin de kullanıldığı romanda, Jean-Marie Le Pen'in, kimliği açıklanarak ve gerçek olmayan olaylar kendisine isnat edilerek hedef haline getirilip, onu yaralama amacı taşıyan, kin ve şiddeti körükleyen ifadeler kullanılması nedeniyle başvurucuları hakaret suçundan mahkum ederek para cezasına çarptırmışlardı. AİHM, tanınmış bir siyasi şahsiyetin kurgu bir eserde dahi olsa bu denli ağır biçimde eleştirilmesinin bu gibi konularda izin verilen sınırların dışına taşmış olduğuna ve Fransız mahkemelerinin doğru kriteri uygulamış olduğuna kanaat getirmiştir. AİHM'e göre, siyasi tartışmaların içerisindeki kişilerin bu mücadeleyi ölçülü ve uygun bir şekilde yürütmesi gerekmekteydi ve siyasi bir şahsiyetin itibarı, tartışmalı dahi olsa, AİHS kapsamında korunmayı hak ediyordu (Lindon, Otchakovsky-Laurens ve July/Fransa, 21279/02 ve 36448/02, 22.10.2007).

Ruokanen ve diğerleri/Finlandiya davasında, başvurucu gazeteciler, bir öğrencinin bir beyzbol takımı oyuncuları tarafından tecavüze uğramış olduğu hakkında haber yapmıştır. Bu haber, kızın iddia konusu olaydan kısa bir süre sonra okul yönetimine vermiş olduğu bir ifadeye dayandırılmış, ismi verilmeyen birçok tanıkla da desteklenmiştir. Ne var ki gazeteciler ağırlaştırılmış hakaretten mahkum edilmiştir. AİHM, bu davada, AİHS'nin 10. maddesine yönelik bir ihlal bulunmadığına karar vermiştir. AİHM, mağdurun konuyu polise taşımamış ol­ması nedeniyle beyanının güvenilir olmadığını saptamış ve haberde yer alan suçlamaların, başvurucuların doğruluğunu daha dikkatli bir şekilde soruş­turmasını gerektiren ciddi bir nitelik taşıdığı sonucuna varmıştır. AİHM'e göre başvurucu­lar, mağdur, oyuncular ve takım ile iletişim kurarak meseleyi aydınlatabilirdi. Ayrıca, iddialar ciddi bir nitelik taşımakta olup, değer yargısı olarak değil olgusal beyanlar olarak sunulmuştu. Haber sadece oyun­cuların suçluluğu ispatlanana dek masum sayılma haklarını ihlal etmekle kalmayıp, henüz kanıtlanmamış bir şeyi gerçekmiş gibi ortaya koyarak oyuncuların adını lekelemekteydi. Sonuç olarak AİHM, ulusal mahkemeler tarafından dayanılan gerekçelerin yeterli olduğu kanaatine varmıştır (Ruokanen ve diğerleri/Finlandiya, 45130/06, 06.04.2010).

Yukarıda özetlenen AİHM kararları da gözetildiğinde; her ne kadar haberler yayımlandıkları tarihe göre güncel ise de, yayımlanan haberlerdeki ifadeler ister “olgu isnadı” ister halkın halihazırda bildiği geneli ilgilendiren bazı olaylar, siyasi gelişmeler ve hükümetin tasarrufu ile ilgili görüş ve yorumlardan ibaret “değer yargıları” olarak tasnife tabi tutulsun, her iki durumda da, gazetecilerin, “yeterli bir olgusal temel”e dayanmaları, “iyi niyetli ve doğru olgular temelinde” hareket etmeleri ve gazetecilik etiğine uygun tarzda “doğru ve güvenilir” bilgi sunmaları gerektiğine ilişkin görev ve sorumlulukları kapsamında; ifadelerin sözlü olarak açıklanması değil, yazılı bir yayımın söz konusu olması nedeniyle haberler yayımlanmadan önce ifadeler üzerinde asgari bir denetim yapma olanakları bulunmasına rağmen bu yönde hiçbir çaba göstermeyen sanıkların, Fetullahçı Terör Örgütü/Paralel Devlet Yapılanması (FETÖ/PDY) olarak tanımlanan yapının emniyet, yargı gibi devletin önemli kurumları içerisinde örgütlenerek hukuka aykırı faaliyetlerde bulunduklarına ve hukuka aykırı yöntemlerle soruşturma dosyası hazırladıklarına dair ciddi iddialar bulunduğu ve toplumun genelinin de bu iddialardan haberdar olduğu dönemde, bu iddiaları da dikkate alıp, konuyu titiz bir şekilde değerlendirmek üzere gerekli adımları atmaları, en azından haberlerin dayanağı olan ve bir kısmı internet ortamında ifşa edilen hukuka aykırı kaynakların güvenilirliğini sorgulamaları gerekirken, aksine, bu hususu tamamen göz ardı edip, “karapara aklama, rüşvet, ihaleye fesat karıştırma, yolsuzluk suçlarını yöneten” ve usulsüzce edindiğini iddia ettikleri “parayı eritmek için bir blok satın alan” şeklinde hedef gösterdikleri Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı olan katılanın yaşanan süreçle ilgili açıklamalarını ve konunun diğer yönünü hiç nazara almaksızın, bu denli ağır suçlamaların ciddiyeti ile bağdaşmayacak biçimde oluşturdukları sayfa düzenleri, kullandıkları başlıklar ve görüntüler eşliğinde tartışmasız bir gerçekmiş gibi sundukları suçlayıcı ifadelerle hakkında soruşturma dahi açılmayan katılana yönelik olumsuz bir algı oluşturmak, onu lekelemek, ayrıca, halkı nesnel biçimde aydınlatmak yerine, 03-09 Mart 2014, 10-16 Mart 2014, 19-24 Mart 2014 tarihli üç baskı yaptıkları Objektif Analiz isimli haftalık gazetede sadece 17-25 Aralık 2013 tarihinde yapılan operasyonlarla bu operasyonların ardından gelişen süreci peşin hükümle ele alarak, Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı olan katılan hakkında karalama kampanyası yürütmek, bu yolla da kısa süre sonra 30 Mart 2014 tarihinde yapılacak olan mahalli idareler genel seçimlerinde seçmenleri aldatmak amacıyla kötüniyetle hareket ettikleri anlaşılmaktadır.

Açıklanan nedenlerle; haberlerde doğrudan katılanı suçlayan ve lekeleyen ifadelerin, kullanıldığı zaman, ifade ediliş şekli ve sanıkların kastı da göz önüne alındığında, açıkça katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluştuğu gözetilmeden, yasal ve yeterli olmayan yazılı gerekçelerle beraat kararı verilmesi,

2- Özel hayatın gizliliğini ihlal suçu açısından yapılan incelemede:

a) Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 27.06.2014 tarihli iddianamede; sanık ...'in imtiyaz sahibi ve ve diğer sanık ...'nin sorumlu yazı işleri müdürü olduğu Objektif Analiz isimli gazetenin 10-16 Mart 2014 tarihli 2. sayısının 1, 3, 7, 8, 9, 11 ve 19-24 Mart 2014 tarihli 3. sayısının 6, 7, 8. sayfalarında, Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı olan şikayetçi ...'ın, oğlu, Adalet Bakanı ve iş adamı olan başka kişilerle yaptığı öne sürülen telefon görüşmeleri içeriklerinin metin halinde yayımlanması suretiyle sanıkların zincirleme şekilde TCK'nın 132. maddesindeki haberleşmenin gizliliğini ihlal suçunu işledikleri iddia edilmiş olup, iddianamede sanıklar hakkında uygulanması istenen sevk maddeleri ve tarif edilen eylemlere göre, özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeksizin, CMK'nın 225/1. madde ve fıkrasındaki, “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir.” düzenlemesine aykırı şekilde iddianame dışına çıkılarak, sanıkların özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan ayrı ayrı beraatlerine dair yazılı şekilde hükümler kurulması,

b) Katılanın yayımlanan telefon görüşmelerini yapıp yapmadığı ve metin halinde yer verilen ses kayıtlarında montaj olup olmadığı hususu taraflardan sorulmak ve gerektiğinde ses kayıtları temin edilip, uzman bir kriminal ses laboratuvarından rapor alınmak suretiyle araştırılarak, haberleşme içeriklerinin doğru ve konuşmaların katılana ait olduğu hususu tereddütsüz şekilde saptandığı takdirde sübut bulan eylemlerin TCK'nın 132/2. madde ve fıkrasında tanımlanan haberleşmenin gizliliğini ihlal suçu kapsamında, olayda herhangi bir hukuka uygunluk nedeni olup olmadığı da irdelenerek, saptanamaması halinde ise TCK'nın 125. maddesinde tanımlanan hakaret suçundan CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmaması nedeniyle hakaret suçundan adli soruşturma yapılması için Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulup sonucuna göre, sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, “…Sanıklar hakkında 'özel hayatın gizliliğini ihlal etmek' suçunu işlediklerinden bahisle cezalandırılmaları için kamu davası açılmışsa da; sanıkların yayınlamış oldukları gazetedeki kişiler arasındaki iletişim dinleme ve tapelerin başkaları tarafından elde edildiği, suç tarihinde bu eylemlerle ilgili bütün haberleşme araçlarında bu dinlemelerin yayınlandığı, sanıkların da bu yayınlardan alıntı yaparak gazetelerinde yayınladıkları bu hali ile atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı ve sanıkların mevcut eyleminin kanunda suç olarak tanımlanmadığı tüm dosya kapsamından anlaşıldığından...” şeklinde, yasa dışı yöntemlerle ifşa edilen ses kayıtlarının sanıklar tarafından kaydedilmediği ve daha önce de diğer medya organlarında yayımlandığı tespitinde bulunulup, bu koşullar altında, her zaman, ses kayıtlarının içeriklerinin, konuşmaları kaydedilenlerin bilgisi ve rızası dışında, tekrar tekrar ifşa edilebileceğine ve alıntı yapan sanıklara hiçbir hukuki sorumluluk yüklenemeyeceğine dair sadece bu koşulların gerçekleşmesini hukuka uygun ifşa için yeterli gören yanılgılı ve yasal olmayan gerekçelerle eksik incelemeye dayalı olarak sanıklar hakkında CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat hükümleri kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1485, Karar No: 2014/4526, Tarih: 27.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/1485 E.  ,  2014/4526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi ve Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, boşandığı eski eşi ile müştereken malik olduğu ancak davalının eczane olarak kullandığı taşınmazda, davacının payı oranında kira bedelinin davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, kira tespitine ilişkin davaların sulh hukuk mahkemesinin görevinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Sulh Hukuk Mahkemesi ise; taraflara arsındaki uyuşmazlığın müşterek mülkiyetten kaynaklanan haksız işgal tazminatı olduğu ve malvarlığına ilişkin uyuşmazlığa bakma görevinin asliye hukuk Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda; davacı, boşandığı eski eşi davalı ile müşterek malik oldukları ve halen davalının kullanımında olan dükkanda, sahibi olduğu 1/2 pay oranında kira bedelinin ödenmesi istemine ilşkindir. Taraflar arasında kira sözleşmesi bulunmadığına göre, kira sözleşmesine dayanmayan uyuşmazlığın genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.nın 21. ve 22. maddeleri gereğince İstanbul Anadolu 14. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15675, Karar No: 2014/2130, Tarih: 29.01.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/15675 E.  ,  2014/2130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2013

NUMARASI : 2012/277-2013/315

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; taraflar arasında akdolunan sözleşme kapsamında davalının sahibi bulunduğu işletmenin devir hakkını içinde bulunan demirbaş eşyalarıyla birlikde müvekkiline devrettiğini, bu yerin müvekkilince üç ay süreyle işletildikden sonra başkasına devredilmesi konusunda davalıdan yardımcı olması istendiğini, ancak davalının müvekkilinin muvafakatı olmaksızın ve yasal olarak da hakkı bulunmadığı halde davadışı kişiye devrettiğini ve böylece müvekkili kullanımına engel olmak suretiyle sözleşmeyi feshettiği gibi müvekkilinden tahsil ettiği devir bedelini de iade etmediğini, bu tutarın tahsili için aleyhine girişilen takibe davalının itirazı sonucu takibin durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle, takibin devamına ve %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; 11.000 TL. bedel karşılığında işyerine ait işletme hakkının müvekkilince davacıya devredildiğini,sonrasında davacı talimatıyla bu yerin davadışı kişiye müvekkili tarafından verildiğini üçüncü şahıstan alınan devir bedelinin 3.000,00 TL.'lik kısmı davacıya iade edildiği gibi işyerine ait davacının ödemekle yükümlü olduğu, kira, aidat ve elektrik borçlarının da müvekkilince ödendiğini ve böylece davacının alacağı kalmadığını, taraflar arasındaki sözleşme hükümleri yerine getirilmediğinden feshedilmiş olup, devir hakkının da müvekkiline geçtiğini bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; sözleşme kapsamında davalının işyerini devretmiş olup uzunca süre davacı yanca işletildiği, borçlu davalının sözleşmeden kaynaklanan yükümlülüklerini yerine getirmiş olup davacının yemin teklif hakkını da kullanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece; sözleşme kapsamında davalının işyerini devretmiş olup uzunca süre davacı yanca işletildiği, borçlu davalının sözleşmeden kaynaklanan yükümlülüklerini yerine getirmiş olup davacının yemin teklif hakkını da kullanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı vekili; cevap dilekçesinde; müvekkilinin davacıya devrettiği işyerini onun isteğiyle tekrar dava dışı kişiye devrederek bu işlem karşılığında aldığı devir bedelinin 3.000,00 TL.'sini elden davacıya ödediğini, davacının bakiye alacağının ise işyerinin davacının sorumluluğunda bulunduğu döneme ait elektrik, su, kira, aidat ve işçi ücreti borçlarına mahsuben müvekkili tarafından ödendiğini ve böylece davacıya bir borcu kalmadığını savunmuştur. Bu durumda davalı tarafın gerek davacıya elden verdiği tutara ilişkin, gerekse onun namına yaptığı ödemelere dair savunmalarını ispatlamakla yükümlü olduğu gözetilerek davalıya ispat olanağı tanınması gerekirken mahkemece ispat yükünün tayininde yanılgıya düşülerek davacının iddiasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesisinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 29.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19319, Karar No: 2011/19462, Tarih: 23.11.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/19319 E.  ,  2011/19462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 9. Aile Mahkemesi

TARİHİ :13.5.2010