muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15628, Karar No: 2016/2808, Tarih: 07.03.2016

Davalılar ... ve ... vekili; olay günü kırmızı ışıkta çıkanın davacı taraf olduğunu, aracın maliki davalı ...'ın kaza ile ilgisinin olmadığını, davacı tarafın tazminat taleplerinin fahiş olduğunu ve davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacıların maddi tazminat taleplerinin kabulü ile davacı ... yönünden 2.833,92 TL geçici iş göremezlik, 33.142,49 TL sürekli iş göremezlik tazminatı olmak üzere toplam 35.976,41 TL maddi tazminatın ve davacı ... yönünden 3.428,76 TL geçici iş göremezlik, 82.594,13 TL sürekli iş göremezlik tazminatı, 815,29 TL tedavi gideri, 4.158 TL bakıcı/refakatçı gideri olmak üzere toplam 90.996,18 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile (davalı ... şirketi yönünden poliçe limitleri ile sınırlı olmak üzere) davacıya ödenmesine, davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile davacı ... yönünden 5.000 TL manevi tazminatın ve davacı ... yönünden açılan 20.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine verilmiş hüküm davacılar vekili ve davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere göre davalılar ... ve ... vekilinin tüm ve davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine vermek gerekmiştir.

2- Dava trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, 6098 sayılı B.K.’nun 56. maddesindeki özel haller dikkate alınarak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.Belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacılar için ayrı ayrı takdir olunan manevi tazminatın bir miktar az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3- 2918 sayılı Yasa'nın 98. maddesinde değişiklik yapan 6111 sayılı Yasa'nın 59. maddesinde "trafik kazaları nedeniyle üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer resmi ve özel sağlık kuruluşlarının sundukları sağlık hizmet bedellerinin kazazedenin sosyal güvencesi olup olmadığına bakılmaksızın tarafından karşılanacağı" öngörülmüştür. Davacılar vekilinin davacı ... yönünden talep ettiği tedavi giderlerine ilişkin belgelerin incelenmesinde, bu harcamaların hastane tedavi tetkik makbuzlarına, eczane faturalarına, pansuman ücretine, ve ulaşım gideri bedellerine dayandığı görülmüştür. Bu durumda mahkemece, 2918 sayılı Yasanın 98. maddesi kapsamında bulunan tedavi giderlerinin (üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer resmi ve özel sağlık kuruluşlarının sundukları sağlık hizmet bedelleri) 'nca karşılanacağı gözetilerek hastane tedavi tetkik harcamaları yönünden davalılar yönünden reddine, diğer eczane fatura bedeli, pansuman ücreti ve ulaşım gideri bedellerinden davalıların sorumluluğuna hükmetmek gerekirken hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirtilen tedavi harcamalarının tümünden davalıların sorumlu tutulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin tüm ve davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine aşağıda dökümü yazılı 10.353,54 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ... ve ...'dan alınmasına 07/03/2016 gününde oybirliğiyle verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19409, Karar No: 2017/2627, Tarih: 30.03.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/19409 E.  ,  2017/2627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davalı ... Vek.Av. ... ile davalı ... Vek.Av. ... ve...Vek.Av. ... aralarındaki tespit davası hakkında ... 2. İş Mahkemesince verilen 11/02/2015 Gün ve 2010/350-15/101 Sayılı kararın onanmasına ilişkin Dairemizin 04/04/2016 gün ve 2015/13852-16/5905 sayılı ilamına karşı davalı ... Şti. Vekili tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltilmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi.Gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davalı ... Ltd.Şti.vekili 18/02/2016 tarihli dilekçesi ile ... 2. İş Mahkemesi'ne ait 11/02/2015 tarih ve 2010/350 Esas, 2015/101 Karar sayılı ilamının Dairemiz denetiminden geçmek suretiyle 04.04.2016 gün, 2015/13852-2016/5905 E.K. no lu onanmasına dair kararda yer alan açık maddi hatanın düzeltilmesini istemiştir.

İş mahkemelerince verilen kararlar ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu bulunmamaktadır. Ne var ki Yargıtay Onama ve Bozma kararlarında açıkca maddi yanılgının bulunması halinde dosyanın yeniden incelenmesi Dairemizin ve giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerinden olmakla,

İncelenen dosya ve belgelerden, ... 2. İş Mahkemesi'ne ait 2010/350 Esas, 2015/101 Karar sayılı kararı, davalı Kurum ve davalı işyeri vekiline 11/02/2015 tarihinde tefhim edildiği, davalı Kurum ve davalı işyeri vekilince süresinde temyiz isteminde bulunulduğu, Dairemizi tarafından davalı taraf vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verildiği, davalı ... Ltd.Şti. vekilince sunulan dilekçe ile onama kararında “hizmet tespiti” niteliğinde olan davanın “işe iade davası” olarak belirtildiği, bu maddi hatanın düzeltilmesini istediği anlaşılmıştır.

Dairemizin 04.04.2016 gün , 2015/13852 Esas, 2016/5905 Karar sayılı onama kararı ile onanan yerel Mahkeme kararının içeriğinden davanın hizmet davası olduğu açıktır. Elektronik ortamda(UYAP) dava konusunu değiştirme imkanı olmadığından dava konusunun zorunlu olarak “işe iade davası”olarak nitelendirilmesinin, Dairemizce onanan ilamın infazına engel olmadığının açık olmasına göre;

Dairemizin 04.04.2016 gün , 2015/13852 Esas, 2016/5905 Karar sayılı onama kararında maddi hata bulunmadığı görülmekle davalı ... Ltd.Şti. vekilinin karar düzeltme istemi niteliği taşıyan dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir. SONUÇ: Davalı ... Ltd.Şti. vekilinin, 18/02/2016 günlü karar düzeltme niteliğini taşıyan talebinin REDDİNE, 23/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8141, Karar No: 2021/1332, Tarih: 28.01.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/8141 E.  ,  2021/1332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAMSUN 9. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetmli serbestlik tedbiri kararının sanığın MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesi gereği tebliğ edildiği, tebligatın usulsüz olması nedeniyle sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 26/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen kamu davasının açılması şartlarının gerçekleşmediği dolayısıyla kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 28/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18142, Karar No: 2023/24685, Tarih: 23.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/18142 E.  ,  2023/24685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/89 E., 2016/450 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteğinin, vekalet ücretinin hazine yerine kendisine yüklenmesine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Güzellik merkezi işleten sanığın, katılanın hizmet almak için geldiği sırada iş yerinin adresinin değişmesinden kaynaklı tartıştıkları ve hakaret ettiği iddiası ile açılan davada, müşteri olarak bulunan tarafsız tanık beyanına göre hakaret etmediği gerekçesiyle, Mahkemece beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın hakaret ettiğine dair katılan beyanından başka delil bulunmadığının ve sözlerin hakaret suçunu oluşturmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında üzerine atılı suçu işlemediğinin sabit olmasından bahisle beraat kararı verilmesine dair Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3579, Karar No: 2014/10345, Tarih: 03.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3579 E.  ,  2014/10345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BANAZ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/08/2013

NUMARASI : 2011/332-2013/223

Taraflar arasında görülen davada Banaz Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.08.2013 tarih ve 2011/332-2013/223 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından sigortalı seramik emtiasının Mersin'e taşınmak üzere davalı kooperatif aracılığıyla davalı B.. S..'in maliki bulunduğu ve davalı N.. S..'in de sürücüsü olduğu çekici ve römorka yüklendiğini, aracın Adana-Mersin arasında yoldan çıkarak devrildiğini ve yandığını, meydana gelen hasar nedeniyle müvekkilinin sigortalısına 7.387,00 TL ödediğini ileri sürerek, 7.387,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren davalılardan müştereken ve müteselsilen yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı kooperatif aracılığıyla davalı B.. S..’e ait ve davalı N.. S..’in sürücüsü olduğu çekici ve yarı römork ile Mersin iline seramik taşındığı sırada trafik kazası sonucu araçta bulunan seramik malzemesinin tamamının yanarak kullanılamaz hale geldiği, davalı sürücü N.. S..’in %100 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 7.387,00 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, nakliyat emtia sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde ödeme tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi yönünde açık talepte bulunmasına rağmen, mahkemece, faiz talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi doğru olmamış, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/29720, Karar No: 2010/30558, Tarih: 20.12.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/29720 E.  ,  2010/30558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İskenderun İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki 3.kişi vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

3.kişi, vekili, usulsüz tebligat şikayetinde bulunarak, müvekkil şirketin Türkiye'de hiçbir şubesi ve temsilciliği bulunmadığı halde 89/1 haciz ihbarnamesinin gönderildiği, kendileri ile ilgisi bulunmayan kişi tarafından sehven tebligatın alındığını, tebligattan 21.4.2009'da haberdar olduklarını belirterek haciz ihbarnamesinin iptalini, değilse gecikmiş itirazlarının kabulünü istemişlerdir.

Mahkemece, şikayetin icra müdürlüğüne yapıldığı gereçesiyle reddine karar verilmiştir.

3.kişi vekilinin mahkemeye müracaatı, usulsüz tebligat şikayeti ve İİK.nun 89/5.maddesinin yaptığı yollama gereği İİK.nun 65.maddesine göre yapılmış gecikmiş itiraz olup, müşteki tarafından yasanın emredici hükmü gereği icra mahkemesine yapılmıştır.

Mahkemece, usulsüz tebligat şikayeti ve gecikmiş itiraz ile ilgili bir karar verilmesi gerekirken, şikayetin icra müdürlüğüne yapılması gerektiğinden bahisle reddi isabetsizdir.

SONUÇ :3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20/12/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28708, Karar No: 2014/20483, Tarih: 21.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28708 E.  ,  2014/20483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama, Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm :TCK'nın 89/4, 22/3, 62, 51/1-3; 179/3-2, 62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle yaralama ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından sanığın mahkûmiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sürücü belgesi bulunmayan sanığın 10:20 sıralarında aracı ile aracının egzozunun yüksek ses çıkardığını gören görevli trafik ekibi tarafından durması yönünde megafonla uyarılmasına rağmen kaçtığı, kaçarken süratle manevralar yapıp, kırmızı ışığı ihlal ettiği, seyrettiği sokaktan caddeye çıktığı sırada cadde boyunca seyredip, kavşağa girmiş bulunan katılan ... idaresindeki araca çarparak ..., ..., ... ve ...'ın basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmalarına neden olup, bu kere yaya olarak kaçmaya başladığı; trafik ekibinde görevli katılan ...’in de sanığı yaya olarak kovalamaya başladığı, yakaladığı sırada ayağını duvara vurması sebebiyle basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı ve sanığı kovalarken ayağını duvara vurması sonucu yaralandığı olayla diğer katılanların yaralandıkları trafik kazası olayının iki farklı olay oldukları, gözetilmeyerek tüm yaralanmaların kül halde değerlendirilmesi suretiyle sanık hakkında tek ceza tayini; aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 179/3. maddesinde düzenlenen trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunun tehlike suçu, TCK'nın 89. maddesinde düzenlenen taksirle yaralama suçunun zarar suçu olduğu, zarar suçunun oluştuğu ahvalde sanığın yalnızca bu suçtan cezalandırılması ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan da mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının (1.) bendinin hükümden çıkarılarak, yerine; “Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan HÜKÜM VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,” ilişkin bendin yazılması suretiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8102, Karar No: 2012/13231, Tarih: 28.11.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/8102 E.  ,  2012/13231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Vesayet altında bulunan kısıtlının mallarının satışına izin verilmesine ilişkin olarak açılan davada ... Asliye Hukuk ile Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davacının vesayeti altında bulunan kısıtlının mallarının satılmasına izin verilmesi istemine ilişkindir.

Sulh Hukuk Mahkemesince, davacı annenin vesayeti altındaki ergin çocuğunun malları ile ilgili istemi hakkında karar verme yetkisinin Asliye Hukuk Mahkemesinin ( Aile Mahkemesi sıfatıyla) görevinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi ise, kısıtlının vesayet altına alınmasına ilişkin kararda velayet altına alındığına dair hüküm olmadığı, kısıtlının mal varlığı hakkında TMK’nunun 462/1 maddesi gereğince izin verilmesi isteminin vesayet makamı olan Sulh Hukuk Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle, görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair 4787 Sayılı Yasa’nın 20.04.2004 günü yürürlüğe giren 14.04.2004 gün ve 5133 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi ile “22.01.2001 tarihli ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının Üçüncü Kısım hariç olmak üzere İkinci Kitabı ile 03.12.2001 tarihli ve 4722 Sayılı Türk Medeni Yasasının Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Yasaya göre aile hukukundan doğan dava ve işler”in aile mahkemelerinde görüleceği, yine 5133 Sayılı Yasanın Geçici 2. Maddesi ile

de “Bu Yasanın yürürlüğe girdiği tarihte aile mahkemelerinde görülmekte olan ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan konularla ilgili dava ve işler yetkili ve görevli mahkemesine devredilir.” hükümleri getirilmiştir.

Medeni Yasanın sözü edilen İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında vesayet, kayyımlık ve yasal danışmanlıkla ilgili hükümler bulunmaktadır.

4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yeralan 397. maddesinin 2. fıkrası gereğince “Vesayet makamı, Sulh Hukuk Mahkemesi; Denetim makamı, Asliye Hukuk Mahkemesidir.”

4721 sayılı yasanın 419.maddesinin 3. Fıkrası gereğince "Kısıtlanan ergin çocuklar kural olarak vesayet altına alınmayıp velayet altında bırakılır."

Somut olayda, davacının oğlu ...,TMK 405 anlamında kısıtlanmış ise de, vesayet makamı bu çocuğun, annesi ...'ın velayeti altında bırakılmasına karar vermemiştir. Bu kısıtlının malvarlığı ile ilgili tasarruflar içinde, verilen bu karar doğrultusunda vesayet hükümleri uygulanacağından görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesidir.Bu durumda, uyuşmazlığın Boyabat Sulh Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

Somut olayda, davacının oğlu ...,TMK 405 anlamında kısıtlanmış ise de, vesayet makamı bu çocuğun, annesi ...'ın velayeti altında bırakılmasına karar vermemiştir. Bu kısıtlının malvarlığı ile ilgili tasarruflar içinde, verilen bu karar doğrultusunda vesayet hükümleri uygulanacağından görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesidir.Bu durumda, uyuşmazlığın Boyabat Sulh Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26. (6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22.)maddeleri gereğince Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 28.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.