muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/24385, Karar No: 2014/7915, Tarih: 24.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24385 E.  ,  2014/7915 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/108724

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. (Kartal 2.) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2011

NUMARASI : 2011/81 (E) ve 2011/833 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

1-Sanık R.. İ..'ın “Olay tarihlerinde F..A.. isimli Ankaralı olduğunu bildiğim otoparkçılık yapan kişi kafeterya açacağım sizde çalışacaksınız dedi, beni bir yerlere götürdü imzalar attırdı, sonradan şirket kurduğu ortaya çıktı benim olayla ilgim yoktur okuma yazmam da yoktur” yönündeki savunması, dosya kapsamına göre diğer sanık Ü.. B..'ın 10 yıllığına müdür olduğunun, sanığın yetkili olduğuna dair vekaletnamenin de bulunmadığının anlaşılması karşısında; sahte fatura düzenleme eylemine sanığın iştirak edip etmediğinin ve gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi için sanık tarafından şirket faaliyetleriyle ilgili beyanname, şirkete ait bir belge düzenleyip düzenlemediği, müdür veya ortak sıfatıyla şirketten bir maaş ya da pay alıp almadığının araştırılması, fatura verilen kişiler tespit edilip tanık sıfatıyla dinlenerek faturaları kimden aldıkları ticari ilişkiyi kiminle gerçekleştirdikleri hususunda bilgilerinin sorulması ve gerekli görüldüğü takdirde faturalardaki el yazısı ve imzaların sanığa ait olup olmadığının bilirkişi aracılığıyla saptanması ve toplanan delillere göre sanık R.. İ..'ın hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-İtiraz üzerine Kartal 1. Ağır Ceza Mahkemesince 31.12.2010 tarihinde kaldırılmasına karar verilen ve sanıklar hakkında tayin edilen 15 ay hapis cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararda TCK'nun 62. maddesinin uygulanmasına karar verilmesine rağmen temyize konu 08.12.2011 tarih 2011/81 esas, 2011/833 karar sayılı ilamda gerekçe gösterilmeden uygulamaması,

3-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere; aynı takvim yılı içerisinde farklı dönemlerde birden çok sahte fatura düzenlediği anlaşılan sanıklar hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-2008 yılı için en son KDV beyannamesinin Mart ayında verilmiş olması karşısında suç tarihinin 31.12.2008 olduğu cihetle, bu tarihte yürürlükte bulunan 213 sayılı Yasanın 5728 sayılı Yasa ile değişik 359/b-l. maddesine göre cezanın alt sınırının 3 yıl olduğu gözetilmeden, anılan maddede 5728 sayılı Yasa ile değişiklik yapılmadan önceki halinde alt sınır olarak belirtilen 18 ay hapsin temel ceza olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık Ü.. B.. müdafii ile sanık R.. İ..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 24.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18308, Karar No: 2017/7222, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/18308 E.  ,  2017/7222 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1584, Karar No: 2010/8115, Tarih: 06.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/1584 E.  ,  2010/8115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 55 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 25 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/618, Karar No: 2006/2088, Tarih: 27.02.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/618 E.  ,  2006/2088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 1.11.2004 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 24.11.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747 (önceki Medeni Kanunu’nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz müşterek mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.Geçit ihtiyacı olan kişi davasını öncelikle taşınmazların mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun taşınmaz malikine karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana yöneltmelidir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken, aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Taşınmazın kullanım bütünlüğünün bozulmasının zorunlu olduğu hallerde bu husus gerekçelendirilerek geçit hakkı tesisi edilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak, özellikle tarım alanların nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu miktarı aşan bir yol verilecekse bunun gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak, özellikle tarım alanların nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu miktarı aşan bir yol verilecekse bunun gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliğine uygun atanacak bilirkişiler aracılığı ile objektif kriterler esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel hükümden önce depo ettirilmeli, şayet dava tarihi ile hüküm tarihi arasında taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş ve bu sürede de geçit için öngörülen bedel davanın daha başında belirlenmişse, bu bedelin ödenmesine karar verilmesi halinde, mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olunacağı durumlarda hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak davranışları önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tesbiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Medeni Kanunun 748/3. maddesi uyarınca Tapu Siciline kaydı da gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında;

Dava; davacıya ait 1898 parsel sayılı taşınmazının anayola bağlantısının olmadığından bahisle, 487, 488, 2290, 2293 parsellerden geçit hakkı kurulmasına ilişkindir.

Mahkemece; ifraz gören taşınmazların öncelikle ifraz sırasında yol ihtiyaçlarının düşünülmesi gerektiği, ifrazen oluşan diğer 1897 parselin yola cephesinin olduğu, buna göre de komşu parsellere geçit hakkı külfeti yüklenemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyize getirmiştir.

Genel yola çıkışı bulunmayan 1898 parsel sayılı taşınmazın 448 parsel sayılı taşınmazdan ifraz ile oluştuğu, taşınmazın bu bölünme neticesinde mutlak geçit ihtiyacının doğduğu görülmekle, bir taşınmazın paydaşları onu bölerken oluşacak parsellerin yollarını da sağlamak zorunluluğunda olup bu hususu taksim sırasında yerine getirmezlerse üçüncü kişilerin taşınmazlarından geçit hakkı tesisi istemleri de hakkaniyete uygun olmayacağından, tesis edilecek geçidin bölünen parseller üzerinde aranması hususunun göz önünde tutularak, davacı mutlak geçit ihtiyacı içinde olduğundan; yukarıdaki ilkeler doğrultusunda, alternatif olarak sunulan güzergahlardan uygun olanı seçilmek ve saptanan geçit bedeli depo ettirilmek suretiyle geçit hakkı kurulmalıdır.

Mahkemece değinilen yönler bir tarafa bırakılarak eksik araştırma ile davanın reddine karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıdaki açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın yatırana iadesine, 27.2.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/230, Karar No: 2025/1099, Tarih: 25.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/230 E.  ,  2025/1099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1477 E., 2023/1961 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 1. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2021/472 E., 2022/166 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 25.02.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde gelen davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ...'ın sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin davalı Hastane bünyesinde 13.02.2013 tarihinde kalçasına vida takılmak suretiyle ayağındaki kırığın giderilmesi için ameliyat yapıldığını, ancak ameliyat sonrasında kalçasında anatomik bozukluk ile dışa doğru kayma meydana geldiğini, başka bir hatanede muayene olması neticesinde vidaların yanlış müdahale ile kemik yerine ete monte edildiği sebebiyle ikinci kez ameliyat olduğunu, davacının davalı hastanede yapılan ameliyat ve sonrasındaki yanlış teşhis ve tedavi sebebiyle gereksiz yere ızdırap ve acı çektiğini, bu nedenle toplam 4.300,00 TL maddi tazminat, 40.000,00 TL manevi tazminatın ameliyat tarihi olan 13.02.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; yapılan operasyonun başarılı olup, takılan vidada da herhangi bir kaymanın söz konusu olmadığını, bunun üzerine davacının taburcu edildiğini, bu hususun tıbbi dosyasında sabit olduğunu, ancak davacının taburcu olmasını müteakip yeniden düştüğünü, vida kaymasının da bundan kaynaklandığını, fizik tedavinin bu tip ameliyatlar sonrasında zorunlu olduğunu, davacının İstanbul'da düştüğünü bildirmesi üzerine müvekkili Hastaneye davet edildiğini, ancak davacının gelmediğini, davacının kendi hatasından kaynaklı olarak tazminat talep edemeyeceğini, ayrıca hekimin gerçekleştireceği tedavi hizmeti ile ilgili olarak sonuç taahhüdünde bulunmasının veya kendisinden garantili bir sonuç beklenmesinin imkan dahilinde olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının tüm tıbbi belgeleri toplandıktan sonra Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesinden alınan 26.04.2017 tarih ve 2939 nolu rapor içeriği ve sonucuna göre, davacıya yapılan teşhis ve tedavi kapsamında görev alan sağlık çalışanlarına atıfa kabil kusur tespit edilemediği yönündeki rapor, vaki itiraz üzerine Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulundan alınan 13.09.2018 tarih ve 212 nolu ilk raporu doğrular şekildeki sonuç içeren rapor kapsamında davalı Hastane ile hastane çalışanlarına tıp bilimi ve meslek uygulamaları kapsamında atfedilebilecek bir kusurun olmadığı yönündeki Adli Tıp Kurumu 2. ve 3. İhtisas Kurulları raporlarına itibar edilmek suretiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Adli Tıp Kurumu raporundaki davalı Hastaneye atfedilebilecek kusurun bulunmadığı yönündeki görüşün benimsenerek hüküm kurulmuş olmasına, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin yerinde bulunmayan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davalı Hastanenin basit bir film çekerek farkedebileceği halde bunu yapmaması sonucu müvekkilin İstanbul'da başka bir hastaneye gitmesi ile durumun farkedilip ikinci ameliyatın yapılmasına sebebiyet verildiğini, itirazın yapılan ameliyat uygulamasına değil, davalı Hastanenin açık hizmet kusuru bulunduğunu, Adli Tıp Kurulu raporlarında hizmet kusuru yönünden değerlendirme yapılmadığını ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekalet sözleşmesi kapsamında tedavi hizmetinin hatalı verildiği iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1. Dosyanın incelenmesinde; davacının düşme neticesinde 13.02.2013 tarihinde kalçasına vida takıldığı, 18.04.2013 tarihinde tekrar düştüğü, 18.04.2013 ve 07.05.2013 tarihlerinde kontrol muayenelerinin yapıldığı, fizik tedavi önerildiği, başkaca işlem yapılmadığı, 13.08.2013 tarihinde başka bir özel Hastanede kırığın kaynamadığı, femur başına gönderilen vidaların posteriora çıktığı, bu nedenle tekrar operasyon yapıldığı dosyadaki belgelerden anlaşılmıştır.

1. Dosyanın incelenmesinde; davacının düşme neticesinde 13.02.2013 tarihinde kalçasına vida takıldığı, 18.04.2013 tarihinde tekrar düştüğü, 18.04.2013 ve 07.05.2013 tarihlerinde kontrol muayenelerinin yapıldığı, fizik tedavi önerildiği, başkaca işlem yapılmadığı, 13.08.2013 tarihinde başka bir özel Hastanede kırığın kaynamadığı, femur başına gönderilen vidaların posteriora çıktığı, bu nedenle tekrar operasyon yapıldığı dosyadaki belgelerden anlaşılmıştır.

2. Mahkemece Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesinden alınan 26.04.2017 tarih ve 2939 nolu rapor ile Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulundan alınan 13.09.2018 tarih ve 212 nolu raporlarda; femur boyunda deplase parçalı kırıklar için yapılan cerrahi girişimler arasında söz konusu ameliyat şeklinin uygulanan yöntemlerden biri olduğu, bu tür ameliyatlardan sonra klinik şikayetlere neden olan bulgularda tam düzelme olmayabileceği, bunun yanı sıra ameliyat sonrasında ortaya çıkan kötü kaynama veya kaynamama, ağrı, hareket kısıtlılığı, enfeksiyon ve uzunluk farklarının bu tür ameliyatlardan sonra ortaya çıkabilen herhangi bir tıbbi kusur ya da ihmale izafe edilmeyen komlikasyon olarak nitelendirildiği, söz konusu klinik tabloyu gidermeye yönelik medikal tedavi, fizik tedavi ve müteaddit operasyonlar yapılabileceği, takip yönteminin uygun olduğu, davacıya yapılan teşhis ve tedavi kapsamında görev alan sağlık çalışanlarına atıfa kabil kusur tespit edilemediği bildirilmiş olup, bu gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir.

3. Davacı vekili ise, ameliyatla ilgili bir şikayetlerinin bulunmadığı, sonrasında davalı Hastanenin basit bir film çekerek kalçasındaki vidanın kaynamadığını ve ete saplandığını farkedebileceği halde bunu yapmaması sonucu müvekkilinin İstanbul'da başka bir hastaneye gitmesi ile durumun farkedilip ikinci ameliyatın yapılmasına sebebiyet verildiğini, itirazın yapılan ameliyat uygulamasına değil, davalı Hastanenin açık hizmet kusuru bulunmasına ilişkin olduğunu, Adli Tıp Kurulu raporlarında hizmet kusuru yönünden değerlendirme yapılmadığını ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmişse de, davacının bu itirazları karşılanmadan ve herhangi bir değerlendirme yapılmadan karar verildiği anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, Makemece davacıda tespit edilen komplikasyonun (kemiğe takılan vidaların yerinden çıkarak ete saplandığı) daha öncesinde tespit edilip edilemeyeceği, tespit edilmesi durumunda yapılması gerekenler ile komplikasyon yönetiminde kusurun bulunup bulunmadığı, hastanın ilk ameliyat sonrası taburcu edilirken grafi çekilip çekilmediği, bu tespitin ameliyat sonrası taburcu sürecinde yani erken süreçte tespit edilip edilemeyeceği, sonuç itibarıyla davalı Hastanenin hastanın tedavi sürecinde hizmet kusuru olup olmadığı değerlendirilmek suretiyle rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir Üniversiteden, konusunda uzman, akademik kariyere sahip bilirkişi kurulundan nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli bir rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 373. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA,

28.000,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.