muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/5260, Karar No: 2008/10548, Tarih: 15.09.2008

1-HUMK.nun 381 maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. HUMK.nun 388/son maddesi gereğince de istek

2008/5260-10548

sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı kanunun 389 maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de HUMK.nun 388 maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Öte yandan kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Temyize konu davada, kısa kararda “davanın kısmen kabulü ile 4.679.718.130 TL üzerinden kabulüne, fazlaya ait istemin reddine” şeklinde, faiz talebinin tümüyle reddedildiğine ilişkin hüküm kurulmasına rağmen, gerekçeli kararda ise, hükmedilen alacağın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş olması, az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, kararın bozulmasını gerektirir. Mahkemece 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, .2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2388, Karar No: 2019/2414, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2388 E.  ,  2019/2414 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7653, Karar No: 2024/6569, Tarih: 30.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/7653 E.  ,  2024/6569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/844 E., 2024/701 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Bakırköy 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/494 E., 2023/410 K.

Taraflar arasındaki evliliğin mutlak butlan sebebiyle iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 01.11.2023 tarihli ek kararı ile istinaf başvurusunun süre yönünden reddine karar verilmiştir. Ek kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde davacının miras bırakanı ... ile davalının evliliğinin mutlak butlan sebebiyle iptaline hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde davanın reddine hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacının mirasbırakanı ...'in davacının annesi ile evli iken davalı ile evlenmiş olması sebebiyle, davanın kabulü ile ... ile davalının evliliğinin mutlak butlan sebebiyle iptaline karar verilmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 01.11.2023 tarihli ek kararı ile davalı vekilinin yasal süre geçtikten sonra istinaf başvurusunda bulunduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun süre yönünden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; evliliğin iptal edilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi ek kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

1.Bölge Adliye Mahkemesinin21.12.2023 tarih ve 2023/1889 Esas, 2023/1805 Karar sayılı kararı ile tarafların özel yetki içeren vekâletnameleri sunmaları için dosyanın geri çevrilmesine karar verilmiş ve taraflarca özel yetki içeren vekâletnameler dosyaya sunulmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

1.Bölge Adliye Mahkemesinin21.12.2023 tarih ve 2023/1889 Esas, 2023/1805 Karar sayılı kararı ile tarafların özel yetki içeren vekâletnameleri sunmaları için dosyanın geri çevrilmesine karar verilmiş ve taraflarca özel yetki içeren vekâletnameler dosyaya sunulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının davalı vekili Av. Abdülkerim Yeşilkaya'ya 17.10.2023 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, istinaf başvuru süresinin son gününün 31.10.2023 olduğu ancak davalı vekilinin 01.11.2023 tarihinde istinafa başvurduğu İlk Derece Mahkemesince verilen ek kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile; istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle İlk Derece Mahkemesince verilen asıl kararın özel yetkisi bulunmayan vekile tebliğ edilmesi sebebiyle tebliğin usulsüz olduğunu istinaf başvurularının süresinde olduğu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalının istinaf başvurusunun süresinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 90 ıncı, 91 inci, 92 nci ve 345 inci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1597, Karar No: 2006/3884, Tarih: 13.04.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/1597 E.  ,  2006/3884 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, alacaklarına imtiyaz tanınmamış bulunan davalıların, düzenlenen iflas sıra cetvelinde üçüncü sıraya alınmasının doğru olmadığı iddiasıyla açılan sıra cetveline itiraz davasıdır.

Mahkemece istemin sıraya ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm davacı banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davalıların müflis ile ilgili düzenlenen sıra cetvelindeki sıralarına itiraz etmiştir. Alacaklının iflasta kendi sırasına itiraz etmesi halinde İcra Mahkemesi görevli iken (İİK.m.235/son), bir başka alacaklının sırasına itiraz etmesi halinde genel mahkemeler görevlidir (İİK.m.235/II). Mahkemece işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken İcra Mahkemesi'nin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 13.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11002, Karar No: 2008/9586, Tarih: 30.06.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/11002 E.  ,  2008/9586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bolvadin Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :8.5.2007
Yargıtay — Esas No: 2005/10934, Karar No: 2006/2447, Tarih: 27.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2005/10934 E.  ,  2006/2447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalılar vekili Av.... mahkeme kararını (davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği üzerine) temyiz etmiş ise de, 13.12.2005 havale tarihli dilekçenin süresinden temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması ve dosyanın birlikte gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4249, Karar No: 2022/2272, Tarih: 21.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4249 E.  ,  2022/2272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ŞANLIURFA 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPUSUZ TAŞINMAZIN TESCİLİ

Taraflar arasındaki  tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkin davadan dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin kararın davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; başvurunun esastan reddine dair verilen karar süresi içinde davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; dava konusu bölümün tescil harici bırakıldığını, bu bölüm hakkında Şanlıurfa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde  ... tarafından adına tescil istemi ile  dava açıldığı  ancak davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğini  belirterek dava konusu bölümün Kadastro Kanunu 18. maddesi gereğince davacı Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini  talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde davanın reddini savunmuştur

III.  İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Şanlıurfa 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 22/10/2018 tarihli ve 2017/333 E., - 2018/485 K. sayılı kararıyla;  dava konusu bölümün tarım alanına dönüştürülmesi veya ekonomik yarar sağlaması mümkün olan yerlerden olmadığının tespit edilmesi nedeniyle davanın reddine karar vermiştir

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

Şanlıurfa 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine  vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Davacı Hazine vekili istinaf dilekçesinde; 3402 sayılı yasa maddesinde Hazine adına tesciline karar verilebilmesi için taşınmasın tamamen imar ihya edilmesi şartının aranmaması olmasına rağmen yerel  mahkemenin bu kurala aykırı davrandığını, taşınmazın ileride ekonomik yarar sağlaması mümkün olan yerlerden olduğunu, ayrıca mahkemenin Büyükşehir Belediye Başkanlığı lehine nisbi vekalet ücretine hükmedilmesinin de usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

3. Gerekçe ve Sonuç

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi 25/10/2019 tarihli ve 2019/112 E. 2019/814 K. sayılı kararıyla;   tüm dosya kapsamına göre; taşlık kayalık vasfında olan dava konusu taşınmazın tarım alanına dönüştürülmesi veya ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerlerden olmadığı, bu nedenle Kadastro Kanunu'nun 18. maddesinde belirtilen yasal koşulların davacı yönünden oluşmadığı, yerel mahkemece yapılan keşfin usulüne uygun olduğu, bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya yeterli ve elverişli olduğu, dava konusunun para ile değerlendirilebilir olmasına göre vekalet ücretinin dava değeri dikkate alınarak avukatlık asgari ücret tarifesinin üçüncü kısmına göre hükmedildiği, bu nedenlerle ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu ve istinaf gerekçelerinin yerinde olmadığı anlaşıldığından, davacı  Hazine vekilinin yerinde olmayan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı  hazine vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki taleplerini tekrar ile kabul anlamına gelmemek kaydıyla  maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği, istinaf mahkemesinin bu hususu göz önüne almadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro tescil harici bırakılan taşınmazın tescili isteğinden ibarettir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1. maddesi, "Tapu kütüğünde kayıtlı olmayan bir taşınmazı davasız ve aralıksız olarak yirmi yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduran kişi, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir. "

3.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi, " Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir.”

3.2.3. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 17. maddesi, " Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14 üncü maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde hazine adına tespit edilir." hükümlerini içermektedir.

3.2.3. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 17. maddesi, " Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14 üncü maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde hazine adına tespit edilir." hükümlerini içermektedir.

3.2.4. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 18. maddesi “Yukarıdaki maddelerin hükümleri dışında kalan ve tescile tabi bulunan taşınmaz mallar ile tarım alanına dönüştürülmesi veya ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerler Hazine adına tespit olunur.

Orta malları, hizmet malları, ormanlar ve Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup da bir kamu hizmetine tahsis edilen yerler ile kanunları uyarınca Devlete kalan taşınmaz mallar, tapuda kayıtlı olsun olmasın kazandırıcı zamanaşımı yolu ile iktisap edilemez.” hükümlerini içermektedir.

3.3. Değerlendirme

3.3.1. Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı Hazine vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, dava, tapusuz taşınmazın 3402 sayılı yasanın 18. Maddesi gereğince davacı Hazine adına tesciline yönelik olup, dava dilekçesinde dava değeri 1.000,00 TL olarak gösterildiğine ve keşifte belirlenen değer üzerinden eksik harç tamamlatılmadığına göre, davalı taraf lehine vekalet ücretinin, dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden nispi olarak hesaplanması ve nispi vekalet ücretinin de maktu ücretin altında kalması nedeniyle davacı lehine maktu vekalet ücretinin takdir edilmesi, Avukatlık Asgari Ücret tarifesinin 13/2 maddesine göre hükmedilen vekalet ücreti dava değerini geçemeyeceği, bu nedenle 1.000,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, keşifte belirlenen değer üzerinden nispi vekalet ücretine hükmedilmek suretiyle davacı aleyhine olacak şekilde fazladan vekalet ücreti takdir edilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmekte ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; hükmün (4) numaralı bendinde yer alan "19.467,77 TL" rakamının hükümden çıkarılarak yerine “1.000,00 TL” rakamının yazılmasına ve hükmün düzeltilerek onanması 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 438/7. maddesi gereğidir.

VI. SONUÇ

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kararın (3.3.1) bendinde açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün düzeltilmiş bu şekliyle 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 438/7. maddesi gereğince DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın karar veren Şanlıurfa 5. Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 21/03/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5245, Karar No: 2019/3242, Tarih: 07.03.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/5245 E.  ,  2019/3242 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62/1, 50/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

05/08/2017 tarihinde yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanunun 21. maddesiyle yapılan değişiklik uyarınca 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde yedi gün olarak belirtilen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği, ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20/07/2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay'dan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 305-326. maddeleri uygulanmakta olup temyiz süresinin bir hafta olduğu, ancak sanığın yüzüne karşı verilen 10.05.2018 tarihli kararda temyiz süresinin tefhim tarihinden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında 10.05.2018 tarihinde yüzüne karşı verilen kararı 18.05.2018 havale tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz eden sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yayaların kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2343, Karar No: 2020/4892, Tarih: 11.03.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/2343 E.  ,  2020/4892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Mahkemece verilen 10/11/2015 tarih ve 2014/312 Esas - 2015/520 Karar sayılı hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmesine ve Dairemizce hükmün sanık lehine (ve aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle ceza miktarının 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak teşkil ettiği belirtilerek) bozulmasına karşın, bozmadan önceki hükümde sanık hakkında “2 yıl 6 ay” hapis cezasına karar verildiği halde, bozmadan sonraki hükümde sanık hakkında “3 yıl 9 ay” hapis cezasına karar verilerek sanığın kazanılmış hakkına dikkat edilmemesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasına “1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,” şeklindeki paragrafın eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/03/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.