muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/24409, Karar No: 2013/14349, Tarih: 13.06.2013

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları aynıdır.

Oysa somut uyuşmazlıkta davacı taraf, davalının sözleşmenin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi sebebiyle cezai şart istemektedir. Rekabet yasağının iş sözleşmesinin bitiminden sonraki bir tarihte ihlal edilmesi iş mahkemelerini görevli olmaktan çıkarmaktadır. Ayrıca rekabet yasağının belirlenmesinde ticari sırrın ne olduğu uzman mahkemelerce değerlendirilmesi gereken ve piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldı ki, davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde 818 sayılı Kanun'un 348. maddesinden kaynaklanan davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlama noktasının veya sebebin davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalardandır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 29.02.2012 tarihli 2011/11-781 esas, 2012/109 karar sayılı ilamında da hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3. maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.

Açıklanan sebeplerle, mahkemece ticaret mahkemelerinin görevine giren davanın görev yönünden reddi yerine esasına girilerek hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12700, Karar No: 2017/1988, Tarih: 15.03.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/12700 E.  ,  2017/1988 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme

Hüküm : TCK'nın 136/1, 62, 50/1-a, 52/2-3-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yokluğunda verilen 30.05.2014 tarihli kararın tebliği için, doğrudan “Mernis Adresi” ibareleri ile çıkarılan ve merci tarafından Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümleri kapsamında şerh düşülmeyen tebligatın, dağıtıcı tarafından, kendiliğinden, tebliğ imkansızlığı nedenine dayalı olarak Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince 27.06.2014 tarihinde tebliğ edilmesinin usule aykırı olması nedeniyle geçersiz bulunması ve sanığın 17.06.2014-24.07.2014 tarihleri arasında Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde yatarak tedavi gördüğünün anlaşılması karşısında, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi uyarınca sanığın öğrenme üzerine 31.07.2014 tarihinde yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ...'ın, mağdur ...'ın kişisel veri niteliğindeki cep telefonu numarasını, onun bilgisi dışında, facebook sosyal paylaşım sitesinde açtığı “ ...” isimli hesap üzerinden 14.01.2011 tarihine kadar yayımlayarak, üst sınırı 4 yıl hapis cezasını gerektiren TCK'nın 136/1. maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu işlediğinin kabul edilmesi karşısında, sanık hakkında, karar tarihinden önce 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un Geçici 1. maddesinin, “31/12/2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı; a) Soruşturma evresinde, 04/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine, b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine, c) Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine, karar verilir.” hükmü gereğince, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5885, Karar No: 2019/3026, Tarih: 02.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2018/5885 E.  ,  2019/3026 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, ......kavşağında kurulu ve 1358 konuttan oluşan .....parsel'de kayıtlı bulunan taşınmazdaki Kat Mülkiyeti Kanununa aykırı şekilde ortak alanlar üzerinde.....lehine ayni hak sağlayan ve ortak yerler adına ..... yönetime katılması sonucunu doğuran ve böylece kat maliklerinin demokratik katılım hakkını kısıtlayan hükümlere yer veren usul ve kanuna aykırı ...... temsilciler kurulu kararının ve yöndeki .... mevcut yönetim planı hükümlerinin yok hükmünde olması nedeniyle iptali ile yine.....mevcut yönetim planının 14. maddesi önlem ve yaptırımlar başlığı adı altındaki usul ve kanuna aykırı ilgili fıkraları ve özellikle cc fıkrasının (özetle yönetimin emir ve yasaklarına aykırı davranan kat maliklerine cezai şart adı altında günlük 50-TL para cezası uygulamayı öngören) Kat Mülkiyeti Kanununa ve Anayasaya ve yürürlükteki tüm yasal mevzuata aykırı olması ve mutlak butlanı yani hükmünde olması nedeniyle maddenin iptali ile ayrıca....... toplu yapı temsilciler kurulunun 20.07.2014 tarihli toplantısında işletme projesinin kabul kararının iptali ile eğer bunun mümkün olmaması halinde işletme projesinin yeniden revize edilerek gerçekçi bir işletme projesinin bilirkişi marifetince düzenlettirilmesine karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece 07.10.2015 tarihli davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 05.12.2017 tarih 2017/3771 Esas - 2017/10148 Karar sayılı ilamı ile; dava konusu sitenin birden fazla parsel üzerinde kurulu olup, Kat Mülkiyeti Kanununda Değişiklik Yapılmasına İlişkin 5711 sayılı Kanunun 22. maddesi ile Kat Mülkiyeti Kanununun 66. ve devamı maddelerinde düzenlenen Toplu Yapılara İlişkin Özel Hükümler uyarınca sitede henüz toplu yapı yönetimine geçilmediği dosya kapsamından anlaşıldığından uyuşmazlığın Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerinin değil, genel hükümlerin uygulanması gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın HMK'nın 2, 114/1-c ve 115/2 maddeleri gereğince usulden reddine, mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, birden çok parsel üzerinde kurulu bulunan sitede, yönetim planının bazı maddeleri ile 20.07.2014 tarihli toplantısı kararının iptali istemine ilişkindir.

.......

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın HMK'nın 2, 114/1-c ve 115/2 maddeleri gereğince usulden reddine, mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, birden çok parsel üzerinde kurulu bulunan sitede, yönetim planının bazı maddeleri ile 20.07.2014 tarihli toplantısı kararının iptali istemine ilişkindir.

.......

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, dava konusunun birden çok parsel üzerine kurulu toplu yapıya geçilmemiş olan site de hakimin müdahalesi isteminden kaynaklandığı anlaşılmakla, Kat Mülkiyeti Kanununda değişiklik yapılmasına ilişkin 5711 sayılı Kanunun 22. maddesi ile Kat Mülkiyeti Kanununun 66. ve devamı maddelerinde düzenlenen Toplu Yapılara İlişkin Özel Hükümler uyarınca sitede henüz toplu yapı yönetimine geçilmediği anlaşıldığından uyuşmazlıkta, kat mülkiyeti hükümlerinin değil, genel hükümlerin uygulanması gerektiği gözetilerek mahkemece yazılı olduğu şekilde dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 02/05/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13663, Karar No: 2016/9473, Tarih: 16.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/13663 E.  ,  2016/9473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki geçici elektrik aboneliği tesisi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde;... sayılı taşınmazda bulunan 3 katlı binasına elektrik aboneliği için davalı kuruma başvuruda bulunduğunu, ancak yapı kullanma izninin alınmaması gerekçe gösterilerek abonelik işleminin yapılmadığını belirterek; üç katlı binanın her katı için ayrı ayrı geçici elektrik aboneliğinin yapılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; yapı kullanma izni alınmamış binaların, elektrik abonesi yapılamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacıya ait binanın 26.07.2008 tarihinden önce bitirildiği kanaatine varıldığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere, 3194 sayılı İmar Kanunu’nun 30 ve 31. madde hükümlerine göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün olmayıp, dava konusu binanın yapı kullanma (iskan) izninin alınmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Hâl böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde,yapı (inşâat) ruhsatı alınmadan inşa edilmiş ya da yapı (inşâat) ruhsatı alınmasına rağmen, yapı kullanma (iskân) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 5784 sayılı Kanunun 25. maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanununa eklenen geçici 11. madde ile bir istisna getirmiştir.

26.07.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren geçici 11. madde;“Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kanalizasyon kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara yol, su, elektrik, telefon vb. gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar geçici abonelik yapılabilir, Bu halde elektrik ve su bağlanması abone için kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak yapı ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12.10.2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanamaz." hükmünü içermektedir.

./..

-2-

./..

-2-

Madde içeriğinden de görüldüğü üzere; yasa koyucu, getirdiği istisnanın uygulanma süresini sınırlandırmakla yetinmemiş; ayrıca, kanunun uygulanmasını bazı şartların gerçekleşmiş olmasına da bağlamıştır. Bu nedenle, geçici abonelik tesisi işlemlerinde; kanunda sayılan şartların tamamının mevcut olduğu işlemin tesis edilmesini isteyen kişi tarafından ispat edilmeli; ayrıca, işlemi tesis edecek kuruluşlar (ve dava yolu ile tesis edilmesi istenildiği takdirde davaya bakan mahkeme) tarafından da süre sınırının aşılıp aşılmadığı denetlenmelidir.

Buna göre, 12.10.2004 ila 26.07.2008 tarihleri arasında alınan yapı (inşâat) ruhsatına göre yapılmış, ancak kullanma izni alınmamış yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi ve yapıda ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması hâlinde, kullanma izni alınıncaya kadar ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. 12.10.2004 tarihinden önce inşa edilen yapılarda, yapı (inşâat) ruhsatı alınmış olma şartı dahi aranmamaktadır. Diğer bir deyişle 12.10.2004 tarihi ile 26.07.2008 tarihleri arasında yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olan yapılar için kanunen aranan koşullar, 12.10.2004 tarihinden önce inşa edilen yapılar için aranmayacaktır. Geçici elektrik veya su aboneliğinin tesisi için, yapının 12.10.2004 ten önce yapıldığının ispatı ve oturmaya elverişli olması yeterlidir, bunlar dışında başka bir şart aranmaz.

Somut olayda; davaya konu üç katlı binanın, dava dışı ... ait iken, 23.12.2011 tarihli ferdileşme işlemi ile davacı adına tescil edilen ve halen arsa vasfında bulunan taşınmazda inşa edilmiş olduğu, ... Belediyesince arşivlerinde taşınmaza ilişkin yapı (inşaat) ruhsatına rastlanmadığının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise; inşaat için gerekli izinlerin alınıp alınmadığının belirlenemediği bildirilmiştir.

Buna göre, mahkemece; öncelikle dava konusu binayı inşa eden kooperatiften, binanın yapı (inşaat) ruhsatının bulunup bulunmadığı hususunun sorulması, yapı inşaat ruhsatının bulunmaması halinde davacıya binanın 12.10.2004 tarihinden önce tamamlanmış olduğunu ispat etmesi için imkan verilmesi, yapı inşaat ruhsatının bulunması halinde ise geçici 11. maddede belirtilen şartların var olup olmadığının değerlendirilmesi ve ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 16.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/982, Karar No: 2013/1826, Tarih: 11.07.2013

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2013/982 E.  ,  2013/1826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Özel Daireler arasında meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu'nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, dere suyunun haksız kullanımı nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : 4.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 11.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1672, Karar No: 2014/6256, Tarih: 10.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/1672 E.  ,  2014/6256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Yakınana ait cep telefonunun çalınmasından 1 gün sonra cep telefonu alım satımıyla uğraşan tanık ...'a satılması, alışveriş sırasında tanık ... tarafından sanık ...'a ait, imzasını da içerir nüfus cüzdanı fotokopisinin alınması, bu suretle sanık ...'a ulaşılması, sanık ...'ın 25.12.2009 tarihli kolluk ifadesinde suça konu cep telefonunu tanımadığı birinden satın alıp, 3-4 hafta kullandıktan sonra tanık ... sattığını belirtmesi, söz konusu telefonunun çalındıktan 1 gün sonra satıldığı hususuna dikkat çekildiğinde ise bu sefer telefonu, arkadaşı sanık ...'ın istemi üzerine birlikte giderek tanık ... sattıkları, o sırada sanık ...'ın kimliği olmaması nedeniyle kendi kimliğinin fotokopisini bıraktıkları yönündeki savunması, sanık ...'ın üzerine atılı suçu her aşamada inkar etmesi, tanık ... 23.06.2011 tarihli duruşmada telefonu kendisine kimin getirdiğini hatırlamadığını, getirenden kimlik fotokopisi aldığını ifade etmesi karşısında; sanık ...'ın suç atma niteliğindeki soyut iddiası dışında, sanık ...'ın mahkumiyetini gerektirir yeterli ve inandırıcı kanıtların neler olduğu denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanıp tartışılmadan, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11276, Karar No: 2015/10679, Tarih: 19.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/11276 E.  ,  2015/10679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SARAY (TEKİRDAĞ) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/02/2013

NUMARASI : 2012/433-2013/89

Taraflar arasında görülen davada Saray (Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 27.02.2013 tarih ve 2012/433-2013/89 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankadaki hesabından internet bankacılığı yoluyla toplam 10.600,00 TL'nin dolandırıcıların hesabına havale edildiğini, davalı bankanın talebe rağmen müvekkilini i-anahtar sisteminden yararlandırmadığını, gerekli güvenlik önlemlerini almadığını, müvekkilinin hesabındaki parayı koruyamayıp objektif özen yükümlülüğünü yerine getirmediğini ileri sürerek, 10.600,00 TL'nin havale tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müşteri şifre ve parolasıyla kendisine ait özel soruları muhafaza edemediğini, sunulan ek güvenlik önlemini kullanmadığını, davaya konu havale işlemlerine kendi kusuruyla sebebiyet verdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; bankaların kendilerine yatırılan paraları mudilere istendiğinde iade etmekle yükümlü olduğu, davacının işlemlerin yapılmasını sağlayıcı şifre ve parolasını verdiği hususunun ispatlanamadığı, verilen kimlik bilgileri ile davaya konu işlemlerin gerçekleştirilmesi arasında uygun bir illiyet bağının bulunduğu hususunun da somut delillerle ortaya konulamadığı, bu durumda, davacının hesabından bilgisi ve rızası dışında çekilen paradan, hesapta bulunan parayı kötü niyetli kişilerin eylem ve işlemlerine karşı koruyacak mekanizmayı, güvenlik önlemlerini geliştirmeyen, bunların kullanımını müşterileri için zorunlu hale getirmeyen davalı bankanın tamamen sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 10.600 TL'nin 21.07.2006 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 542,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5313, Karar No: 2019/287, Tarih: 16.01.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/5313 E.  ,  2019/287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297/2. maddesinde; "...Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, süphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir..." düzenlemesine yer verilmiştir.

Bu biçim, yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir; aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar, hükmün hedefine ulaşılmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2011/6-18 Esas-2011/30 Karar sayılı, 19.6.1991 tarihli ve 323/391 sayılı; 10.9.1991 tarihli ve 281-415 sayılı; 25.9.1991 tarihli ve 355-440 sayılı; 05.12.2007 tarihli ve 2007/3-981/936 sayılı; 23.01.2008 tarihli ve 2008/14-29/4 sayılı kararları).

Somut olayda, borçlunun şikayetinin, takibin kesinleşmesinden sonra uygulanan faiz oranı ve hesabına ilişkin olduğu, mahkemece ''şikayetin kısmen kabulü ile, ...'nün 2015/31 Esas sayılı dosyası üzerinden davacıya çıkarılan İcra ödeme emrinin ilama aykırılık nedeni ile hesap bilirkişisi tarafından düzenlenen 25/01/2016 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda İİK Madde 17. Uyarınca düzeltilerek bu rapor doğrultusunda yeniden icra ödeme emri düzenlenmesine'' şeklinde hüküm kurulduğu görülmüştür. Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, açık ve net bir şekilde icra emrinin ne miktar için iptal edildiği ve hangi miktar üzerinden düzeltildiği kararda belirtilmemiştir.

Mahkemece verilen hüküm bu haliyle açık olmadığı gibi, şüphe ve tereddüt uyandıracak, infazda zorluk çıkaracak şekildedir. Hukuk Genel Kurulunun 08.10.1997 tarihli ve 1997/12-517 Esas-1997/776 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere, ilamların infaz edilecek kısmı hüküm bölümüdür. Diğer bir anlatımla, hüküm içeriğinin aynen infazı zorunludur. İlamın infaz edilecek kısmı yorum yoluyla belirlenemez. Bu nedenle hüküm fıkrasının hiçbir tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça yazılması zorunludur.

O halde, mahkemece, HMK'nun 297/2. maddesi gözetilmek suretiyle, infazı mümkün ve anlaşılabilir nitelikte karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Alacaklının temyiz istemlerinin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/01/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.