muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/8287, Karar No: 2022/4001, Tarih: 24.05.2022

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre; 12.06.2008 tarihli Doğata Su ve Su Ürünleri Gıda Turizm San. ve Tic. A.Ş'ne (yeni unvanı Atasu Su ve Ürünleri San. Tic. A.Ş.) ait şirket ana sözleşmesinin 8. maddesinde, şirketin temsil ve ilzamı ile yönetim kurulu üyelerinin görev taksimi hususu düzenlenmiş olup, şirketin yönetimi ve dışarıya karşı temsilinin yönetim kuruluna ait olduğu, şirket tarafından verilecek bütün belgelerin ve yapılacak sözleşmelerin geçerli olabilmesi için bunları şirketi temsile yetkili kişi veya kişilerin imzasını taşıması gerektiği, buna göre Yönetim Kurulunun TTK 319. maddesi gereğince şirketin temsil selahiyetinin ve idare işlerinin hepsini veya bazılarını yönetim kurulu üyesi olan bir veya birkaç murahhas üyeye veya pay sahibi olmaları zaruri bulunmayan müdürlere bırakabileceği hususunun düzenlenmiş olduğu, buna göre genel müdür görevlendirilmesine ve/veya görevden alınmasına ilişkin münhasır yetkinin Atasu Su ve Ürünleri San. Tic. A.Ş'ne ait olduğu, hal böyle olunca, davacı ... davalı arasında tanzim olunan 19/07/2010 tarihli sözleşme ile davacının Doğata Su ve Su Ürünleri Gıda Turizm San. ve Tic. A.Ş'ne (yeni unvanı Atasu Su ve Ürünleri San. Tic. A.Ş.) genel müdürü olarak 3 yıl süreli olarak görevlendirilmesine ilişkin düzenlemenin, şirket ana sözleşmesindeki özel düzenleme karşısında geçersiz olduğu, yine taraflar arasında düzenlenen sözleşmede, alıcının taahhütlerine uymaması halinde üstlendiği bir ceza-i şart veya müeyyidenin de öngörülmediği, hal böyle olunca geçersizliği anlaşılan sözleşme hükmünün ihlali nedeni ile de tazminat talebinde bulunulamayacağı, bir an için sözleşme hükmünün geçerli olduğu ve sözleşmede özel bir düzenleme yer almasa dahi hakkaniyet ilkesi uyarınca davacının oluştuğu iddia olunan zararının tahsilini talep edebileceği kabul edilse dahi; davacının görevden alınmasıyla, şirketin zarara uğraması arasında illiyet bağı bulunduğu yönündeki iddia dosya kapsamına göre sabit olmamakla birlikte, 20/07/2010 tarihli dava dışı Atasu Su ve Ürünleri San. Tic. A.Ş ile davacı arasında tanzim edilen sözleşmede, davacının 3 yıl süreyle genel müdür olarak görevlendirildiği, daha sonra Atasu Su ve Ürünleri San. Tic. A.Ş. yönetim kurulu tarafından şirket ana sözleşmesinden kaynaklanan yetkiye dayanılmak suretiyle, 06/09/2011 tarihli yönetim kurulu kararı ile davacının genel müdürlük görevinin sona erdiğinin karar altına alınmış olduğu, bu hususun da Atasu Su ve Ürünleri San. Tic. A.Ş. tarafından tanzim edilen 07.09.2011 tarihli ihtarname ile davacıya tebliğ edilmiş olduğu, buna göre şirket ana sözleşmesindeki özel düzenleme uyarınca genel müdürün görevden alınmasına ilişkinin yetkinin de Atasu Su ve Ürünleri San. Tic. A

. Tic. A.Ş. tarafından tanzim edilen 07.09.2011 tarihli ihtarname ile davacıya tebliğ edilmiş olduğu, buna göre şirket ana sözleşmesindeki özel düzenleme uyarınca genel müdürün görevden alınmasına ilişkinin yetkinin de Atasu Su ve Ürünleri San. Tic. A.Ş yönetim kuruluna ait olduğu anlaşıldığından, genel müdürlük görevinin 3 yıl süre ile devam ettirilmesine ilişkin sözleşmedeki bu hükmün ifa olanağının bulunmadığı, davacının sıfatı, basiretli tacir olarak davranma yükümlülüğü, dava dışı Atasu Su ve Ürünleri San. Tic. A.Ş'deki sıfatı nazara alındığında, davalı ile arasında imzalanan sözleşmedeki genel müdür olarak görevlendirilmesine ilişkin düzenlemenin geçersizliğini ve düzenlemenin ifasının olanaksız olduğunu bilmesi gerektiği, nitekim davacının şirket hisselerinin ıskatına dair yönetim kurulu kararlarına karşı Hendek Asliye Hukuk Mahkemesi'nde davalar açmış iken, davaya konu yönetim kurulu kararının iptali için ve genel müdürlük görevinin haksız olarak sona erdirildiği gerekçesiyle dava açma yoluna gitmeyip, daha sonra aradan geçen 4 yıl sonunda 2014 tarihinde açtığı bu dava ile maddi tazminat talebinde bulunduğu anlaşılmakta olup, 4721 sayılı TMK 2. maddesinde anlamını bulan, herkesin haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uygun davranması ilkesi nazara alındığında, eldeki davanın hakkın kötüye kullanımı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve manevi tazminat yönünden yapılan değerlendirmede ise; davacı vekilince maddi tazminat talebi yanında, akte aykırılık gerekçesiyle manevi tazminat talebinde bulunulduğu anlaşılmış ise de; Yerleşik yargısal içtihatlar ve uygulamalarda ayrıca ve açıkça ifade edildiği üzere, salt akte aykırılık manevi tazminatı gerektirmemekte olup, ancak bu akte aykırılığın kişilik haklarına saldırı boyutuna ulaşması halinde 6098 sayılı TBK. 114/2 maddesi (818 sayılı Mülga Borçlar Kanunu 98/2 maddesi) yollaması ile haksız fiil hükümlerinin kıyasen değerlendirilmesi davacı lehine manevi tazminatı gerektirir koşulların somut olayda gerçekleşmediği gerekçeleriyle davacının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine davanın reddine karar vermiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 24/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9596, Karar No: 2013/12516, Tarih: 11.09.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/9596 E.  ,  2013/12516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkilinin davalı güzellik salonunda lazer epilasyon yaptırdığını, diğer davalı ...'nın lazer epilasyon işlemini uygulayan şirket çalışanı olduğunu, ancak işlem sonucunda müvekkilinin sırt, omuz, şakak ve alt karın bölgelerinde kalıcı yanık izleri ve lekeler oluştuğunu iddia ederek uğradığı maddi ve manevi zararların tazminini ve ödemek zorunda kaldığı bedelin istirdatını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesi ile; davacının vücudunda oluşan yara izlerinin, davalı güzellik salonunda uygulanan işlem neticesinde olamayacağını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; taraflar arasındaki uyuşmazlığın 4077 sayılı Tüketicinin Korunmasına dair yasa kapsamında kaldığı, görevli mahkemenin ... Tüketici Mahkemesi olduğu gerekçesiyle, HMK 115.maddesi uyarınca davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan zararın tazmini istemine ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır.

Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim ... Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K.sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. .... 17.02.2010 tarih, 2010/15-68-85)

Somut olayda, taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nin görevli olması nedeniyle yerel mahkemece işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken görevsizlik kararı verilmesi yerinde görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Somut olayda, taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nin görevli olması nedeniyle yerel mahkemece işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken görevsizlik kararı verilmesi yerinde görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6742, Karar No: 2006/9764, Tarih: 04.05.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/6742 E.  ,  2006/9764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının kambiyo senetlerine mahsus takibine dayanak yaptığı çek arkasındaki ilk ciro S.Ö.'e aittir.Takip talepnamesinde ise alacaklının S.Ö. (Ö.Ç)'yı borçlu olarak göstermesi üzerine Ö.Ç.'nın icra mahkemesi nezdinde ileri sürdüğü itirazı çekte isminin olmadığı ve imzasının olmadığına ilişkindir.

Çekte isim olmasa dahi imza sahibi (TTK.730/3 göndermesi ile TTK. 589-590 maddesi gereği) borçtan sorumludur. Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş Süha Özdemir ile Özlem Çakıcı'nın aynı kişi olduğu iddiasında gözönüne alınarak dayanak çekteki imzanın Özlem Çakıcı elinden çıkıp çıkmadığının yöntemince yaptırılacak incelemeyle tespit edildikten sonra oluşacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 4.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14523, Karar No: 2007/6720, Tarih: 25.04.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/14523 E.  ,  2007/6720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( Aile ) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 25.04.2007

KARŞI OY YAZISI

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre velâyetin “yeniden düzenlenmesi” konusunda dava açıldığı ve dava konusu çocuğun bir “temsil kayyımı” tarafından temsil edilmeden karar verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Velâyetin “yeniden düzenlenmesine” yönelik davalarda dava konusu çocuk bir “temsil kayyımı” tarafından “usulüne uygun biçimde” temsil edilmeden işin esasının incelenebileceğine yönelik değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.

Velâyet ilişkisinde “iki taraf” (=Ebeveyn ve çocuklar) söz konusudur. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 32)

Velâyet, küçüklerin ve bazı durumlarda kısıtlı çocukların gerek kişiliklerinin gerek mallarının korunması ve onların temsili konusunda yasanın ana babaya yüklediği ödevler ile bu ödevlerin gereği olan hakların “tümünü” ifade eder. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 843)

Temsil kayyımı ise bir kimseyi belirli bir iş ya da birden fazla işte “temsil etmesi” için atanan kişiyi ifade eder.(OĞUZMAN/DURAL, Aile Hukuku, İstanbul-1994, s. 510)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 183 hükmüne göre ana veya babanın başkasıyla evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine gerekli önlemleri alacağı gibi çocuğun korunmasına ilişkin diğer önlemlerden sonuç alınamaz ya da bu önlemlerin yetersiz olacağı önceden anlaşılırsa, hâkim 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 348 hükmünde yer alan hâllerde velâyetin kaldırılmasına da karar verir. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Yetkin Yayınevi, Ankara 2007 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK-2, s. 2515-2517)

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyetin kötüye kullanılması halinde çocuğu korumak üzere alınabilecek “en radikal”, “en etkin” önlem ve bu anlamda “son çare” ise velâyetin kaldırılmasıdır.(Rona SEROZAN, Çocuk Hukuku, İstanbul-2005, s. 292.)

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Dava konusu çocuk ile yasal temsilcisi davalı arasında menfaat çatışması vardır. (TMK. m. 426 b. 2). Zaten çocuk yönünden “işler yolunda gitmediğinden” bu sebeple velâyetin “yeniden düzenlenmesi” için dava açılmıştır/açılmak zorunda kalınmıştır.

O halde “velâyetin yeniden düzenlenmesi” davasında;

-dava konusu çocuğa bir temsil kayyımı atanmalı,

-temsil kayyımı davaya katılmalı,

-temsil kayyımı tarafından gösterildiği takdirde delilleri toplanarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/1435, Karar No: 2019/2298, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1435 E.  ,  2019/2298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/27653, Karar No: 2009/7212, Tarih: 06.04.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/27653 E.  ,  2009/7212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 10.11.2008 tarih,  16519/19545  sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 190.40 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden  alınarak  hazineye gelir yazılmasına, 14.00. TL ilam harcın mahsubuna 18.90 TL nin karar düzeltme isteyenden alınmasına, 06.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8625, Karar No: 2018/257, Tarih: 16.01.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/8625 E.  ,  2018/257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Adli tıp kriterlerine göre yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığının tespit edilebilmesi için muayenenin olaydan en az 6 ay geçtikten sonra yapılması gerektiği, müşteki hakkında yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğuna dair 15.03.2011tarihli raporun ise olay tarihinin üzerinden 6 ay geçmeden müştekinin yapılan muayenesi sonucu düzenlendiği anlaşılmakla, muayene süresi yönünden adli tıp kriterlerine uygun olmayan rapor esas alınmak suretiyle eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16/01/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15, Karar No: 2015/234, Tarih: 16.06.2015

**Ceza Genel Kurulu         2015/15 E.  ,  2015/234 K.**

* ASLİ VE KESİNTİLİ DAVA ZAMANAŞIMI

* CİNSEL TACİZ SUÇU

* KESİNTİLİ ZAMANAŞIMI

* DAVA ZAMANAŞIMI

* DAVA ZAMANAŞIMININ KESİLMESİ VE DURDURULMASI

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 66

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 67

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 105

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 322

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 223

**"İçtihat Metni"**

Basit cinsel taciz suçundan sanığın beraatına ilişkin, Söke Sulh Ceza Mahkemesince verilen 20.02.2007 gün ve 697-105 sayılı hükmün katılan tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 14. Ceza Dairesince 24.02.2012 gün ve 3580-2161 sayı ile;

"Mağdurenin aşamalardaki istikrarlı anlatımları, tanık beyanı ve dosya içeriğinden, sanığın cinsel taciz eyleminin sabit bulunduğu halde, cezalandırılması yerine beraatine karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Söke 1. Sulh Ceza Mahkemesi ise 05.12.2012 gün ve 235-447 sayı ile;

"Sanığın katılana cinsel tacizde bulunmadığını savunduğu, hassas bir konuda namus ve iffetini ortaya atarak iftira etmesi için sebep bulunmayan şikâyetçinin iddialarının kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösteren olgu olarak kabul edildiği dikkate alındığında, suçu işleyip işlemediği hususunda şüphe oluştuğu, eylemlerinin şikâyetçi tarafından yanlış yorumlanmış olabileceği, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca sadece kuvvetli şüphe sebebi olarak kabul edilen şikâyetçinin anlatımı ve çelişkili tanık beyanı gerekçe gösterilip, yüz kızartıcı bir suçtan cezalandırılmasının mümkün olmadığı" şeklindeki gerekçeyle direnerek, ilk hükümde olduğu gibi sanığın beraatına karar vermiştir.

Hükmün Cumhuriyet savcısı ve katılan tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.10.2014 gün, 98443 sayı ve onama istekli tebliğnamesiyle 14. Ceza Dairesine, anılan dairece de Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın cinsel taciz eyleminin sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediği hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

TCK'nun 66. maddesinde; kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça kamu davasının maddede yazılı sürelerin geçmesiyle ortadan kalkacağı düzenlenmiş, birinci fıkrasının (e) bendinde beş yıldan fazla olmamak üzere hapis ya da adli para cezalarını gerektiren suçlarda bu sürenin sekiz yıl olacağı hüküm altına alınmıştır.

Aynı kanunun 67/4. maddesi uyarınca kesen bir nedenin varlığı halinde zamanaşımı, kesilme gününden itibaren yeniden işlemeye başlayacak ve ilgili suça ilişkin olarak kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzayacaktır.

Aynı kanunun 67/4. maddesi uyarınca kesen bir nedenin varlığı halinde zamanaşımı, kesilme gününden itibaren yeniden işlemeye başlayacak ve ilgili suça ilişkin olarak kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzayacaktır.

Ceza Genel Kurulunun 26.06.2012 gün ve 978–250 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında açıkça vurgulandığı üzere, yargılama yapılmasına engel olup davayı düşüren hallerden biri olan zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi halinde mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığa atılı cinsel taciz suçunun cezası, 5237 sayılı TCK'nun 105/2. maddesinde üç aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası olup, aynı kanunun 66/1-e maddesi uyarınca bu suçun asli dava zamanaşımı sekiz yıl, 67/4. maddesi göz önüne alındığında kesintili dava zamanaşımı oniki yıldır.

Daha ağır başka bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylemle ilgili olarak, sanık hakkında dava zamanaşımını kesen en son işlem 13.12.2005 tarihli sorgu olup, anılan tarihten sonra dava zamanaşımını kesen veya durduran hiçbir sebebin gerçekleşmediği gözetildiğinde, TCK'nun 66/1-e maddesindeki sekiz yıllık asli dava zamanaşımı, dosya Ceza Genel Kuruluna intikal etmeden 13.12.2013 günü gerçekleşmiş bulunmaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme hükmünün, gerçekleşen dava zamanaşımı nedeni ile bozulmasına, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 322. maddesiyle tanınan yetkiye dayanılarak TCK'nun 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/1-8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Söke 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 05.12.2012 gün ve 235-447 sayılı hükmünün, gerçekleşen dava zamanaşımının nedeniyle BOZULMASINA,

Ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 322. maddesine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/1-8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.06.2015 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.