muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12413, Karar No: 2012/4718, Tarih: 29.03.2012

Nevar ki; davacılar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine tutunarak  dava  açtıklarına  göre, temyize konu taşınmazların yalnızca kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında kalması yeterli olmayıp, zilyetlikle kazanılması koşullarının bulunup bulunmadığının ve ayrıca 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7. maddesi gereğince herhangi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılmış orman olup olmadığının da araştırılması gerekmektedir.

Bu sebeple;  hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda, yörede, aplikasyon ve 2/B madde uygulamasının yapıldığı belirtildiğinden, çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede aplikasyon ve 2/B madde uygulamasının yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise  aplikasyon ve   orman rejimi dışına çıkartma işlemlerine ilişkin  işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının, askı ilan tutanakları ile orijinalinden renkli  aplikasyon ve orman rejimi dışına çıkarma haritalarının Orman Yönetiminden sorulup istendikten sonra,  mahkemece,  önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde  görev yapmayan bu konuda uzman yüksek  orman mühendisleri arasından seçilecek iki mühendis ve bir harita mühendisinden  oluşturulacak üç kişilik bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte 2 Eylül 1986 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan 6831 sayılı Orman Yasasına Göre Orman Kadastrosu ve aynı Yasanın 2/B Maddesinin Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 54. maddesi uyarınca hazırlanan Orman Kadastrosu Teknik İzahnamesinin 49. maddesinde yazılı “Orman sınır noktası ve hatların uygulanmasında tutanaklardan, orman kadastro haritasından, hava fotoğraflarından, varsa ölçü karnelerinden, nirengi, poligon, röper noktalarından yararlanılır. Sınırlama tutanakları ile orman kadastro haritaları arasında çekişme olduğunda ölçü değerleri ve tutanaktaki ifadeler arazinin durumuna göre incelenir, hangisi daha çok uyum gösteriyorsa ve gerçek duruma uygun ise o esas alınır.” hükmü ile 15.07.2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin “Teknik İşler” başlıklı Dokuzuncu Bölümünde yazılı esaslar göz önünde bulundurularak uygulama yapılmalı, yerel bilirkişi beyanlarına başvurularak yerinde bulunmayan orman sınır noktaları, bulunanlardan hareketle tutanak ve haritalarda yazılı mevki, yer, kişi isimleri ile açı ve mesafelere göre, orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulama tutanak ve haritalarının düzenlenmesinde kullanılan hava fotoğrafları ve memleket haritalarından yararlanılarak, değişik açı ve uzaklıklardaki en az 5 - 6 adet orman sınır noktası bulunup röperlenmeli, anlatılan yöntemle bulunan ilk orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulaması ile ilgili sınır noktaları aynı ölçeğe çevrilerek, çekişmeli taşınmazın orman kadastrosu aplikasyon ve 2/B madde haritalarına göre konumu genel kadastro paftası üzerinde, ayrı renkli kalemlerle gösterilip keşfi izleme olanağı sağlanmalı, aynı ya da yakın orman sınır

hatlarında, dava konusu edilen parseller varsa, bunların tümü birleşik harita üzerinde gösterilerek ve çekişmeli taşınmazın (X) ve (Y) değerlerini gösterir şekilde koordinatlı  müşterek  imzalı rapor ve kroki alınmalı, ilk orman kadastro harita ve tutanakları ile aplikasyon ve 2/B madde harita ve tutanaklarının uyumsuz olması halinde, yukarıda yazılı Yönetmelikler ile Teknik İzahnamelerde yazılı tutanakların düzenlenmesine esas alınan hava fotoğrafı ve memleket haritası ile desteklenen ve gerçek duruma uygun düşen tutanaklara değer verileceği düşünülmeli, taşınmazların kesinleşen tahdit haritası dışında  kaldıklarının tespiti halinde, bu kez 1949 çekim tarihli hava fotoğrafı ve bu hava fotoğrafında dayalı olarak üretilen en eski tarihli  memleket haritası  ve varsa amenajman planı, çekişmeli taşınmazlar  ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazların öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E. K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E. K. ve 13. 06. 1989 gün ve 7/25 E. K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005  gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerlerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapıları, bitki örtüleri ve çevresi incelenmeli;  fen ve uzman orman bilirkişilerden, taşınmazların konumlarını  gösteren orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan, duraksamaya yer vermeyecek nitelikte kroki düzenlettirilmeli, bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, keşifte, çekişmeli taşınmazlar  hakim tarafından gözlemlenmeli, taşınmazlar üzerinde neler bulunduğu,  (bitki örtüsü, ağaçların cinsi,sayısı, orman ağaçlarının  toplu mu dağınık mı bulundukları vb.) ayrıntılı olarak keşif tutanağına yazılmalı,   komşu parsellerin tutanak ve dayanakları getirtilip  uygulanmalı, çekişmeli yerleri sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı, taşınmazların orman sayılan yerlerden olup olmadıkları  belirlenmeli, taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğunun tespiti halinde davanın reddine  karar verilmelidir. .

Çekişmeli taşınmazların  orman sayılmayan yerlerden  olduğunun belirlenmesi halinde,  bu kez ; davacılar hakkında   3402 sayılı Yasanın 14 ve 17. maddeleri gereğince imar-ihya ve zilyetlik yoluyla taşınmaz edinme koşullarının araştırılması gerekeceğinden, dava konusu taşınmazların bulunduğu yere ilişkin olarak 1980 - 1985 yıllarına ilişkin 1/20000 ve 1/25000 ölçekli stereoskopik hava fotoğrafları ile aynı yıllara ilişkin fotogonometri yöntemiyle düzenlenmiş harita bulundukları yerlerden getirtilmeli, ziraat  mühendisi, harita mühendisi ve orman mühendisi ile  birlikte hava fotoğrafları; topoğrafik harita ve kadastro paftası ile çakıştırıldıktan sonra mahalline uygulanmalı, stereoskop aletiyle incelenmeli, fen, ziraat ve orman bilirkişi tarafından taşınmazlar üzerinde tam olarak hangi tarihten itibaren zilyetliğin başladığı  belirlenmeli,  kadastro tespit tarihine kadar geçen zilyetlik süresinin iktisap için yeterli olup olmadığı üzerinde durulmalı,  zilyetlik olgusunun maddi olaylara dayalı olmasından hareketle, maddi olayların ancak tanık, bilirkişi ve benzeri anlatımlarla kanıtlanabileceği  gözetilmeli (H.G.K. 30/03/1994 gün ve 1993/8-939-1994/176 sayılı kararı), komşu parsellerin tutanak ve dayanakları  uygulanmalı; bu taşınmazları sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı; tarafların bildirecekleri  zilyetlik tanıkları ile kadastro tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup,

kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tespit tarihine kadar davacı kişiler  yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; 3402 sayılı Yasanın 14. maddesi uyarınca, davacılar  ile  eklemeli zilyetler yönünden de tapu sicil ve kadastro müdürlükleri ile mahkeme yazı işleri müdürlüğünden senetsiz belgesiz araştırması yapılıp, sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, Yasanın getirdiği 40/100 dönüm  sınırlamasının aşılıp aşılmadığı saptanmalı, 218 ada 4 sayılı taşınmazın (B) ile işaretlenen bölümü orman niteliği ile Hazine adına tescil edilmeli, 218 ada 4 sayılı taşınmazın (A) ile işaretlenen kesimi ile 218 ada 2 sayılı taşınmazın  tamamı yönünden  ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle,  Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının reddi ile 172 ada 2 sayılı taşınmaza yönelik hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle, ... ve arkadaşlarının 218 ada 4 sayılı taşınmazın (B) ile işaretlenen kesime yönelik temyiz itirazlarının REDDİNE,

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle,  Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının reddi ile 172 ada 2 sayılı taşınmaza yönelik hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle, ... ve arkadaşlarının 218 ada 4 sayılı taşınmazın (B) ile işaretlenen kesime yönelik temyiz itirazlarının REDDİNE,

3) Üçüncü bentde açıklanan nedenlerle, ... ve arkadaşlarının temyiz itirazlarının kabulüyle 218 ada 2 sayılı taşınmazın tamamına, 218 ada  4 sayılı taşınmazın (A) ile işaretlenen kesimine  yönelik hükmün  BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde gerçek kişilere iadesine 29.03.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18298, Karar No: 2013/18660, Tarih: 12.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/18298 E.  ,  2013/18660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dışı vakıfta müdür olarak çalışırken iş şartları aleyhine değiştirilmiş, davacı bu değişikliğe karşı çıkmadığı gibi iş sözleşmesinin feshi yönüne de gitmemiştir. İş yargısında işverence alınan kararların, yapılan işlemlerin iptaline ilişkin bir uygulama da bulunmamaktadır. Ayrıca belirtmek gerekir ki, işvereni belli bir işlem yapmaya zorlayıcı nitelikte bir hüküm kurulması da mümkün değildir. Bu sebeplerle davanın esastan reddi yerine husumet yokluğu sebebiyle reddi gerekirken yazılı gerekçe ile reddi isabetsiz ise de sonucu bakımından doğru olan kararın bu gerekçe ile ONANMASINA, 12.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2400, Karar No: 2014/5640, Tarih: 22.05.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/2400 E.  ,  2014/5640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/163592

MAHKEMESİ : Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2010

NUMARASI : 2010/135 Esas, 2010/155 Karar

SUÇ : Zimmet, denetim görevini ihmal ederek zimmete sebebiyet verme

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık F.. K.. hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olması sebebiyle davaya katılma ve Ceza Muhakemesi Kanununun mağdur ve katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağına sahip bulunduğu gözetilerek CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığının davaya müdahil olarak kabulüne ve Hazinenin temyizinin sanık Fehmi hakkında kurulan hükme, katılan PTT’nin temyizinin ise her iki sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik olduğu gözetilip buna göre inceleme yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Oluşa, dosya kapsamına, soruşturma raporuna ve tanık beyanlarına göre Karacabey Merkez PTT Müdürlüğünde görev yapan ve gönderi kabul ile ücretlendirmede yetkili olan sanığın, suç tarihlerinde tespit edildiği kadarıyla 39 adet gönderi karşılığında 174,50 TL almasına rağmen, ücret alma makinesinden bu miktarı 17.45 TL olarak geçirerek aradaki fark olan 157,05 lirayı zimmetine geçirdiği ve 26/04/2008 günlü tutanak içeriğinden de anlaşılacağı üzere sanığın benzer eylemleri müfettişin tespitinden önce de yaptığı, ancak o tarihte kasada fazlalık olması sebebiyle durumun zimmet olarak nitelendirilmediği ve amirleri tarafından kurumuna bildirilmediği, ihbar eden N.. O..'ın da beyanında bu hususu doğrulayarak sanığın bunu sürekli yaptığını, uyarmasına rağmen devam ettirdiğini belirttiği ve müfettiş raporundaki tespitler de nazara alındığında durumun iş yoğunluğundan kaynaklandığından veya kasıt yokluğundan söz edilemeyeceğinden mevcut deliller karşısında sanıklara isnat edilen suçların sübuta erdiği gözetilerek, sanık Fehmi'nin müfettiş aşamasında Bandırma Devlet Hastanesi Ruh ve Sinir Hastalıkları Bölümünde tedavi gördüğü, 1 yıl denetim altında ilaç kullandığı yönündeki beyanları üzerinde durularak, öncelikle sanığın suç tarihinde 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasına engel veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaltacak bir akıl hastalığına düçar olup olmadığının CMK'nın 74. maddesi uyarınca yöntemince raporla saptanması ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken eksik tahkikatla ve yazılı gerekçelerle beraetlerine karar verilmesi

Kanuna aykırı, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4044, Karar No: 2012/4868, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/4044 E.  ,  2012/4868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.06.2009 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.11.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 278 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek, davalılara ait taşınmazlardan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalılardan... ve ... Genel Müdürlüğü davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü, davalı ... Genel Müdürlüğü vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Somut olayda, davacıya ait 278 parsel sayılı taşınmazın mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan fen bilirkişisinin düzenlediği 09.07.2010 tarihli rapor eki krokide birinci seçenek olarak gösterilen yeşil boyalı 274, 975 ve 977 parsel sayılı taşınmazların sınırından geçen bölümden geçit kurulmuştur. Kurulan bu geçit ile 278 parsel sayılı taşınmaz, davalı ... Genel Müdürlüğü’ne ait zeminde servis yolu olarak kullanılan 978, 980, 984 parsel sayılı taşınmazlardan geçerek genel yola bağlanmıştır. Geçit hakkı, mülkiyeti sınırlandıran bir irtifak hakkıdır. Bu nedenle, geçit ile yükümlendirilen taşınmaz malikine geçit bedeli ödenmesi gerekir. Eldeki davada, ... Genel Müdürlüğü’ne ait taşınmazlar yol olarak kullanılmakla bir külfet yüklendiğinden geçit bedeli belirlenerek hükümden önce depo edilmesi gerekir. Mahkemece, bu husus gözden kaçırılarak temyiz eden davalı yararına geçit bedeline hükmedilmemesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 03.04.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/10586, Karar No: 2012/3893, Tarih: 12.03.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/10586 E.  ,  2012/3893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, davacının hamili olduğu çekten dolayı 5941 sayılı Kanun'un 3. maddesinden kaynaklanan, bankanın sorumlu olduğu miktarın tahsili için yapılan icra takibine yönelik itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı banka vekili, bankaya ibraz edilen çeklerdeki keşideci imzasının, hesap sahibinin imzasını tutmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda; takibe konu çekteki imzaların keşideciye ait olduğu, davalı bankanın çeklerdeki imzanın keşideciye ait olmadığı mülahazasıyla sorumlu olduğu tutarı ödemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı banka vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 3. maddesi uyarınca muhatap bankanın sorumluluğuna ilişkindir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 3.maddesinin 6.fıkrası hükmü gereği davalı bankanın ödemekle yükümlülüğünün doğması için onaylı fotokopisi verilmek üzere çeklerin aslının davalı bankaya ibrazı gerekmektedir. Hal böyle olunca, mahkemece açıklanan hususlar üzerinde durulup davalı bankanın sorumluluğu tartışılarak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle, hükmün temyiz eden davalı banka yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 12.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4077, Karar No: 2015/18844, Tarih: 20.10.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/4077 E.  ,  2015/18844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (...) tarafından tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Tüm dosya kapsamı ve toplanan delillerden; davacı karşı davalı kadının, eşine karşı aşırı kıskanç olduğu, yengesiyle ilişkisi olduğu yönünde iftira attığı, eşinin ailesini istemediği, hakaret ve beddua ettiği, buna karşılık davalı-karşı davacı erkeğin de eşine hakaret ettiği, şiddet uyguladığı, eşini dinen boşadığı, tehdit ettiği, aşağılayıcı sözler söylediği anlaşılmaktadır. Bu hale göre boşanmaya sebebiyet verilen olaylarda davalı-karşı davacı (erkeğin), davacı-karşı davalı (kadına) nazaran daha ziyade kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Mahkemece bu yön nazara alınmadan davacı-karşı davalının ağır kusurlu olduğunun kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-karşı davacı (erkek) yararına maddi ve manevi tazminata hükmolunması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK m. 4, TBK m. 50 ve 52) dikkate alınarak davacı- karşı davalı (kadın) yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davacı-karşı davalının (kadın) ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır.O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK md. 4, TBK md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davacı-karşı davalı (kadın) yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

4- Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-karşı davalının (kadın) daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davacı-karşı davalı (kadın) yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3. ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, oybirliğiyle karar verildi. 13.10.2015 (Salı)