muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/32870, Karar No: 2014/29260, Tarih: 08.12.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/32870 E.  ,  2014/29260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/222133

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2012

NUMARASI : 2012/490 (E) ve 2012/366 (K)

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

16.04.2012 tarihli arama tutanaklarında mahalle muhtarı ile ev sahibi M. D., sanıklar İ. D. ve A.. A..'ın imzalarının bulunduğu, yine aynı tarihli arama tutanağında ev sahibi A. S. ile K. S.'nin ve mahalle muhtarının imzalarının bulunduğu gibi arama sonucu ele geçirilen başka mağdurlara ait çalıntı eşyaların el konulması kararlarının, Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının arama kararlarına istinaden, Kayseri Sulh Ceza Mahkemsinin 16.04.2012 tarih ve 2012/319 değişik iş sayılı kararı ile onanmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, beraat kararı gerekçesinde belirtilen sanık H.. D..'ın babası ile birlikte oturduğu evde, sanık İ.. A..'ın babası Hazım'ın evinde, Adem ve K. S.'nin evinde ve sanık İ.. A..'ın iş yerinde yapılan arama tutanaklarının asılları veya onaylı örnekleri getirtilmeden ve diğer mağdurlara ait dosyalar içerisinde bulunması ihtimaline göre Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığından söz konusu arama kararlarının asılları veya onaylı örnekleri getirtilmeden,aynı bölgede birçok mağdura karşı aynı tarihlerde hırsızlık yapıldığı ve yapılan aramalar sonucu bir çok çalıntı eşyanın ele geçirildiği, olay yerlerinin birbirine yakın olması da gözetilerek diğer dosyalar arasında katılanın evini gösteren kamera kayıtlarının bulunup bulunmadığı da araştırılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10910, Karar No: 2020/8706, Tarih: 13.10.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/10910 E.  ,  2020/8706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

2-... vd.

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte...2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/815 E. - 2017/724 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare ve bir kısım davalılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki...İli, ... İlçesi ... Mahallesi 2764 ada 1 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumuna göre değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18845, Karar No: 2010/19225, Tarih: 24.11.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/18845 E.  ,  2010/19225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Eskişehir 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :08.09.2008
Yargıtay — Esas No: 2015/5887, Karar No: 2016/5622, Tarih: 03.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/5887 E.  ,  2016/5622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-e, 35/2, 62, 52/2, 50/1-a maddeleri gereğince 4.500 TL ve 100 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın ...dağıtıcı serbest kartı ile ... metro istasyonunda ücretsiz geçiş yapmak isterken görevliler tarafından yapılan kontrolde kartın sahte olarak düzenlenmiş olduğunu tespit ettikleri ve sanığın bu şekilde dolandırıcılığa teşebbüs suçunu işlediği iddia olunan olayda; 12.03.2012 tarihli bilirkişi raporuna göre suça konu kart üzerinde soğuk mührün bulunmadığı ve bu durumun ilk bakışta dikkat çektiği, kartta şekli eksiklikler olduğu ve kartın iğfal kabiliyetini haiz olmadığı, bu nedenle resmi belgede sahtecilik suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve sanık hakkında sahtecilik suçundan açılmış bir davanın bulunmadığı, sanığın eyleminin 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'na dayanılarak çıkarılan “... Büyükşehir Belediyesi ... Genel Müdürlüğü Raylı Sistem Yolcu Taşıma Yönergesi”nin 6/2. maddesi uyarınca idari para cezası gerektirdiği ve sanık hakkında uygulanan 50 tam bilet tutarı idari para cezasının da sanık tarafından ödenmiş olduğu anlaşıldığından unsurları itibariyle oluşmayan dolandırıcılığa teşebbüs suçundan beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/05/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6797, Karar No: 2024/6457, Tarih: 07.11.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/6797 E.  ,  2024/6457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/377 E., 2022/714 K.

KARAR : Davacı vekilinin istinaf kanun yolu başvurusunun HMK'nin 353/1-b.(1) maddesi gereğince Esastan Reddine,

İLK DERECE MAHKEMESİ : Araklı Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/396 E., 2021/152 K.

Taraflar arasındaki kadastro öncesi nedenlere dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kadastro sırasında, Trabzon ili ... ilçesi .../... Mahallesi çalışma alanında bulunan 123 ada 8 parsel sayılı 48.417,90 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden hali arazi vasfıyla davalı Hazine adına tespit edilmiş, 27.11.2006 - 28.12.2006 tarihleri arasında askı ilanları yapılmış, askı ilan süresi içerisinde açılan davada Araklı Kadastro Mahkemesinin 26.06.2008 tarihli ve 2006/54 Esas, 2008/25 Karar sayılı kararıyla dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptaline ve orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, karar Yargıtay denetiminden geçerek 13.04.2009 tarihinde kesinleşmiştir.

2. Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu ... ilçesi ... ... Mahallesinde ... mevkiinde kain ve tapunun 123 ada 8 parsel numarasında kayıtlı taşınmazın 123 ada 10 ve 12 parsel sayılı taşınmazlarla bütün olduğunu, 20 yılı aşkın süredir müvekkilinin tasarruf ve zilyetliğinde olduğunu, müvekkilinin bu yerlerin bir kısmını ...’den bir kısmını da ...'den aldığını, ...'den alınan kısmın 1977 yılından beri, ...’den alınan kısmın ise 1988 yılından beri müvekkili davacının tasarruf ve zilyetliğinde olduğunu, müvekkili davacının küçükbaş ve büyükbaş hayvan yetiştiriciliği ile uğraştığından bahar ve yaz aylarında bu yerin otunu hayvanlarına otlatıp kışında biçilen otunu ve taşınmazdaki pelit ağaçlarının yapraklarını koyun, keçi ve büyükbaş hayvanlarına yedirmek suretiyle dava konusu yere yıllardır malik sıfatıyla zilyet olduğunu ve tasarruf ettiğini, dava konusu yerin 123 ada 10 ve 12 parselin doğal parçası olduğunu, aynı mevkide ... adına kaydedilen yerde coğrafî özellik olarak dava konusu 123 ada 8 parsel ile aynı özellikte olduğunu, dava konusu yerin zuhulen Maliye Hazinesi adına yazıldığını, dava konusu 123 ada 8 parsel de kayıtlı taşınmazın hatalı tespit sonucu tesis edilen tapu kaydının iptali ve müvekkili adına tespit ve tescilini istemiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı Hazine temsilcisi cevap dilekçesinde; ilgili taşınmazların Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerler ile kanunlar uyarınca Devlete kalan gayrimenkullerden olup olmadığının araştırılması, davacının açmış olduğu başka tescil davaları sonucu tapuya kaydedilmiş tapulu taşınmazı bulunup bulunmadığının sorulması, vergi kaydı olup olmadığının araştırılması, ilk itirazların nazara alınması gerektiğini açıklayarak davacı ve diğer muhtemel itirazcıların iddialarını ispat edemedikleri takdirde tescil talebinin reddi ile Hazine adına tescile karar verilmesini istemiştir.

2. Dahili Davalı ... İdaresi vekili cevap dilekçesinde; kadastro çalışmaları sırasında davaya konu parseller yönünden komisyona itiraz edilmediği gibi süresinde Kadastro Mahkemesinde dava açılmadığını, Kadastro Kanunu’nda belirtilen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtiğinden hak düşürücü süre yönünden davanın reddi gerektiğini, davaya konu parsellerin eğimi, toprak karakteri, toprak altı florası, bitki örtüsü nazara alındığında orman niteliğinde olduğunu ve orman bütünlüğü içinde olduğunu açıklayarak davanın reddi ile taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bilirkişi heyeti tarafından dosyaya sunulan ek raporda “1949 tarihli hava fotoğraflarında 123 ada 8 nolu parsel içerisinde ölçümü yapılan krokide (A) harfi ile gösterilen alanın büyük bir kısmının (B) harfi ile gösterilen ormanlık alanın devamı şeklide orman ağaçları ile kaplı olduğu, kuzey batı kısmındaki az bir kısmın ise münferit haldeki gruplar ve öbekler halindeki orman ağaçlarından oluşan bir yapı gösterdiği, 1960 tarihli hava fotoğrafında münferit haldeki gruplar ve öbekler halindeki orman ağaçlarından oluşan kısım harita operatörü tarafından beyaza boyandığı, geçen süre içerisinde bu ağaçların tohumlarının alanda çimlenmesi ve sürgünlerinin büyümesi sonucu ağaç yoğunluğu arttığı için 1984 yılındaki yorumlamada yeşile boyandığı, her durumda 123 ada 8 parselin kuzey ve kuzeydoğu yönünden 122 ada 7 nolu orman parseli ile bitişik 9 hektarı aşan bir büyüklükte orman bütünlüğü gösteren alanlardan olduğu ve orman sayılan yerlerden olduğu” şeklinde rapor tazim edildiği, raporun hükme esas alınabilecek şekilde düzenlendiği, alınan raporun denetime, hüküm kurmaya elverişli olduğu kanaatiyle hükme esas alındığı ve davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; dava konusu yerin müvekkili davacı adına tespit edilmiş olan 123 ada 10 ve 12 parselin doğal parçası olduğunu ve 123 ada 10 ve 12 parsel ile dava konusu 8 parselin kullanım şekli ile aynı olduğunu, aynı mevkide ..., ..., ..., ..., ..., ... adına kaydedilen yerlerin de coğrafi özellik olarak dava konusu 123 ada 8 parsel ile aynı özelliklerde olduğunu, dava konusu yerin kuzey kuzeydoğu istikametinde yaklaşık 5-6 km. uzaklıktaki 112 ada 7 nolu orman parseli ile müvekkili davacının özel taşınmazını birleştirip bu yeri orman saymanın hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu, bu kadar özel mülkün arasında orman olmasının mümkün olmadığını, yerel mahkemenin bu yeri ormandan açılan yer gibi değerlendirdiğini, dava konusu yerin ormandan açılan yer veya işgal edilen yer olmadığını, komşu parseller ile ilgili olarak da Orman İdaresinin veya Hazinenin açtığı bir davanın bulunmadığını, hukuka aykırı yerel mahkeme kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; yöreye ait en eski tarihli hava fotoğrafları, memleket haritaları ve amenajman planı ile zeminde yapılan inceleme sonucu düzenlenen teknik bilirkişi raporuna, kesinleşen kadastro mahkemesi dosyasına ve tüm dosya kapsamına göre, yerel mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf kanun yolu başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; yerel mahkemenin keşif tutanağında tespit edilen bilgi ve vakalara aykırı olarak hatalı bilirkişi raporuna göre karar verildiğini, bilirkişi raporunun hatalı olduğunu ve rapora itirazlarının dikkate alınmadığını, bilirkişinin dava konusu yerin orman sayılan alanlardan olduğu tespitinin hatalı ve hukuka aykırı bir tespit olduğunu, 22.04.2019 tarihli bilirkişi raporunun kendi içinde dahi çelişkili olduğunu, (A) harfi ile gösterilen alanın ormanla hiçbir ilgisinin olmadığını, (B) harfi ile gösterilen alanın ise 122 ada 7 nolu orman parseli ile aralarında en az 5-6 km mesafe olduğunu, dava konusu yerin 123 ada 10 ve 12 parsel sayılı taşınmazlarla bütün olduğunu ve 20 yılı aşkın süredir müvekkilinin tasarruf ve zilyetliğinde olduğunu, dava konusu parsellerin etrafının özel gerçek kişiler adına tespit edilmiş özel mülk olduğunu ve dava konusu parselin fiziksel özelliklerinin etraf parsel ile aynı olduğunu, bilirkişinin orman hududunu hatalı tespit ettiğini, komşu parsellerin fiziki ve coğrafi özelliklerinin bilirkişi tarafından değerlendirilmediğini, müvekkilinin bahar ve yaz aylarında bu yerin otunu biçtiğini ve taşınmazdaki pelit (meşe) ağaçlarının yapraklarını koyun, keçi ve büyükbaş hayvanlarına kışın yedirmek suretiyle dava konusu yere yıllardır malik sıfatıyla zilyet olduğunu ve tasarruf ettiğini, taşınmazın uygun yerlerine de evin ihtiyaçlarını karşılamak için ihtiyaç durumuna göre kabak, patates, fasulye, lahana, mısır, taze soğan gibi yöresel ürünler ektiğini, ancak yerin ağırlıklı kullanımının hayvan otu temin etmek üzerine olduğunu, mahalli bilirkişilerin de keşiflerdeki ifadelerinde bu hususu ifade ettiklerini, bilirkişilerden dava konusu komşu parsellerin doğal özelliklerini mukayese etmesini istemelerine rağmen bilirkişilerin bu konuda bir değerlendirme yapmadığını, dava konusu parselin doğal özellikleri ile şahıslar üzerine tespit ve tescil edilmiş olan komşu parsellerin doğal özelliklerinin aynı olduğunu, ormanın dava konusu yerin 5-6 km kuzey tarafında olduğunu, müvekkili davacıya ait arazide de yer yer kayalık alanlar olmasının yerin özel mülk olmasına engel olmayacağını, yerel mahkemenin eksik inceleme ve soruşturma ile karar verdiğini, bilirkişinin tanımladığı manada tarımsal faaliyetin sadece sebze ve meyve yetiştirmek olarak kabul edilerek hata edildiğini, orman mühendisinin memleket haritasını okumasından da bu yerin orman alanı olduğunun anlaşılmadığını, etrafı tamamen özel mülk olan bu yerin daha kuzeydeki ormanla bitiştirilmeye çalışılmasının mülkiyet hakkına ve eşitlik ilkesine aykırı olduğunu, dava konusu yerin ormandan açılan yer veya işgal edilen yer olmadığını açıklayarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastro öncesi nedenlere dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri. 3402 sayılı Kadastro Kanunu. 6831 sayılı Orman Kanunu.

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/236, Karar No: 2018/39, Tarih: 13.02.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/236 E.  ,  2018/39 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Temyiz Edenler : Sanık müdafii, katılan ... vekili ile diğer katılanlar ve Cumhuriyet savcısı

Kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda sanık ...'ün, TCK'nun 27/1. maddesi delaletiyle aynı Kanunun 85/1, 62/1, 53, 54/1 ve 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 5 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba ilişkin Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 31.10.2006 gün ve 171-356 sayılı hükmün, sanık müdafii, katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 19.12.2012 gün ve 6245-9702 sayı ile;

“...Sanığın kasten yaralama sonucunda ölüme neden olma suçundan TCK'nun 87/4-son cümlesi ve 29. maddeleri uyarınca, ancak ölüme neden olan yaranın niteliği göz önüne alınarak, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde sanığın yasal savunma sınırını kast olmaksızın aşmak suretiyle maktulü öldürdüğü kabul edilerek, taksirle öldürme suçundan TCK'nun 27/1 ve 85/1. maddeleri uyarınca hüküm kurularak eksik ceza tayini” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan yerel mahkemece 07.03.2013 gün ve 29-120 sayı ile; sanığın, TCK’nun 87/4, 29/1, 62/1, 53, 54/1 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba karar verilmiş, bu hükmün de sanık müdafii ve katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 13.05.2014 gün ve 1722-3051 sayı ile;

“...Sanığın, eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığından, ‘kasten öldürme’ suçundan TCK’nun 81, 29 ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması ve haksız tahrik nedeniyle azami oranda indirim uygulanması yerine, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde karar verilmesi” nedenlerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 02.10.2014 gün ve 264-387 sayı ile bozma kararına direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii, katılan ... Ülger vekili, diğer katılanlar ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.01.2016 gün ve 374879 sayılı "onama" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 gün ve 40-1911 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 06.03.2017 gün ve 228-671 sayı ile direnme kararının oyçokluğuyla yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin kasten öldürme suçunu mu yoksa kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra yerel mahkemece sanığın da hazır bulunduğu oturumda, bozma ilamına karşı sırasıyla katılanlar, katılan ... vekili, sanık müdafii ve sanıktan diyecekleri sorulduktan sonra Cumhuriyet savcısının görüşünün alındığı ve hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hali, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.