muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2147, Karar No: 2007/4501, Tarih: 12.03.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/2147 E.  ,  2007/4501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

4833 sayılı 2003 yılı mali Bütçe Kanunu'nun 51/t maddesiyle, 5027 sayılı 2004 yılı Bütçe Kanunu'nun 49/o ve 2005 yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e maddelerindeki faiz oranları genel bütçeye bağlı idarelerle, katma bütçeli idarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanır (HGK'nun 01.12.2004 tarih ve 2004/12-667 E, sayılı kararı).

Somut olayda, borçlu Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü ilamda öngörülen tazminat için takip edildiğine göre yukarıda yer alan açıklamalar dikkate alındığında faiz hesabının anılan maddelerle belirtilen oranlara göre yapılması zorunlu ise de, 2003 yılı Bütçe Kanunu'nun 51/t maddesi Anayasa Mahkemesi'nin 22.01.2004 tarih ve 2003/41 E, 2004/4 K. sayılı kararıyla; 2004 yılı Bütçe Kanunu'nun 49/o maddesi yine Anayasa Mahkemesi'nin 07.06.2005 tarih ve 2004/12 E. ve 2005/35 K. sayılı kararıyla iptal edilmiştir. Ancak elde bulunan ve uyuşmazlığın sürdüğü davalarda iptal kararının "geriye yürümeme" kuralı uygulanmayacağından, ayrıca 2005 yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e maddesi 5335 sayılı Kanun'un 29.madde c. bendi hükmü gereğince 01.05.2005 tarihinden itibaren yürürlükten kaldırıldığından, mahkeme kararına esas alınan raporda 2003 yılı için yapılan hesaplama yasaya uygun ise de, 21.01.2004 - 31.12.2004 tarihleri arası dönem için 2004 yılı Bütçe Kanun'undaki %15 yıllık oran esas alınarak hesaplama yapılması hatalı ise de, temyize gelen borçlu kurumun lehine olarak düşük orana göre hesap yapıldığından bu döneme ilişkin hesaplamada bozma nedeni olamayacak ise de, 01.01.2005 - 30.04.2005 tarihleri arasındaki dönemde işleyecek faizin 2005 yılı Bütçe Kanun'un 37/e maddesindeki oranlar esas alınarak hesaplanması yerine 3095 sayılı Kanun'daki orana dayalı bilirkişi raporu esas alınarak sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 12.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30491, Karar No: 2015/13269, Tarih: 09.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/30491 E.  ,  2015/13269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 26.06.2013 gün ve 2012/11063 esas, 2013/19131 karar sayılı ilamı ile sanık müdafiinin 12.05.2010 tarihli oturumda, lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkin isteğinin 5237 sayılı TCK.nun 52/4. madde ve fıkrasındaki mehil verilmesi veya taksitlendirme hükmüyle, TCK.nun 51. maddesindeki hapis cezasının ertelenmesi hük- münün uygulanması talebini de kapsadığı halde, bu konuda bir karar verilmesi gerektiği hususunda hükmün bozulmasına karar verildiği ve mahkemece bu bozmaya uyulduğu halde, bozma gereği yerine getirilmeden TCK.nun 51. maddesinin uygulanması konusun- da olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 09.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13503, Karar No: 2017/19103, Tarih: 18.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/13503 E.  ,  2017/19103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalı vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çay bahçesi niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... köyü, ... parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değidir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dava konusu taşınmazın niteliği, konumu ve bilirkişi raporundaki özelliklerine göre objektif değer artırıcı unsur oranının % 300 oranında olacağı gözetilmeden, daha düşük alınmak suretiyle az bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1883, Karar No: 2018/14878, Tarih: 26.11.2018

**1. Hukuk Dairesi         2016/1883 E.  ,  2018/14878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 3573 sayılı Zeytinciliğin Islahı Kanunu uyarınca Kadastro çalışmaları sırasında ilgili yasa çerçevesinde yükümlülüklerini yerine getirip getirmedikleri araştırılarak vasfı zeytinlik olan taşınmazların zilyedi adına, vasfı zeytinlik olmayan taşınmazların ise ... adına tespit edildiğini, 3573 sayılı yasanın 3. maddesi ve zeytinciliğin ıslahı ve yabani zeytinliklerin aşılattırılmasına ilişkin yönetmeliğin 15. maddesi uyarınca aşılanmak üzere verilen yerlerin ne maksatla olursa olsun niteliğinin değiştirilmeyeceğini, aksi durumda verilen tapu kaydının hükümsüz hale geleceği ve hazinece geri alınacağının hükme bağlandığını, davalılar adına yapılmış olan 1412 ada, 14 parsel no’lu taşınmazın davalılarca vasfının değiştirildiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ve ... adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar 3573 sayılı yasa hükümlerinin ihlal edilmediğini, zeytinciliğin ıslahı yasası uyarınca zeytinlik amacıyla tahsis edilen taşınmazın amaca uygun olarak kullanıldığını, dava konusu taşınmaz içerisinde bulunan yapının ev vasfında olmadığını, toplanan zeytinleri koymak ve yağışlardan korunmak için yapılmış kapısı ve penceresi olmayan basit bir baraka olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, kadastro tespitinden önce zilyetlikle mülk edinme koşulları oluştuğu anda mülkiyetin kazanıldığı, ayrıca dava konusu taşınmazlarda 3573 sayılı Zeytinciliğin Islahı Hakkındaki Kanun hükümleri gereğince imar ihya edildiğinden Tarım Bakanlığının emirleri ve Ziraat Teknisyenliğinin Kaymakamlık onaylı yazıları gereği olarak, 1959 tarihli tapular ile tescil edildiği, dolayısıyla tapulu araziler niteliğinde bulunduğu, 2007 tarihinde kesinleşen kadastro tespiti ile de yine davalı adına tespit gördüğü ve vasıf değişikliği yapılsa bile yasa geriye yürütülerek, mülkiyet hakkına dokunulamayacağı, 3573 sayılı Kanunda; 4086 sayılı Kanunla değişiklik yapılmadan önce verilmiş araziler yönünden uygulanmayacağı ve değişikliğin kazanılmış hakları etkilemeyeceği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

26.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11230, Karar No: 2015/8034, Tarih: 17.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/11230 E.  ,  2015/8034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 28/06/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/02/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalı ...'in 03/02/2012 ve 20/02/2012 tarihli ... Gazetesi ile ... adresli internet sitesinde yayınlanan köşe yazılarında kişilik haklarına saldırıda bulunduğunu belirterek uğradıkları manevi zararın tazmini isteminde bulunmuşlardır.

Davalılar ise, köşe yazılarında kişilik haklarına saldırı bulunmadığını, davacıların siyaset ve icraatlarının eleştirildiğini bildirerek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu 03/02/2012 tarihli "..." başlıklı köşe yazısının 12. ve 13. paragrafındaki ifadeler ile 20/02/2012 tarihli "..." başlıklı yazının 9. 11. ve 12. paragrafında yer alan ifadelerin eleştiri sınırlarını aştığı gerekçesiyle her iki yazı nedeniyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin kararlarında da belirtildiği üzere siyasi hüviyete sahip şahısların kendilerine yönelik sert, ağır ve hatta incitici eleştirilere katlanmaları gerekir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile güvence altına alınan ifade özgürlüğünün sadece “zararsız ve ilgilenmeye değmez olarak görülen bilgi ve fikirler değil aynı zamanda rahatsız eden, şaşırtan ve gücendiren ifadelerin de bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiği” belirtilmiş ve bu ifadeler var olmadan "demokratik bir toplum"dan söz edilemeyeceği vurgulanmıştır.

Dava konusu 03/02/2012 tarihli "..." başlıklı köşe yazısı ile 20/02/2012 tarihli "..." başlıklı köşe yazısı bir bütün olarak incelendiğinde; yayın tarihinde ... genel başkanı ve başbakan olan davacının konuşmaları ile iktidarda bulunan partisinin hükümet icraatları sert biçimde eleştirilmiştir.

Şu durumda, dava konusu yazılar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, basın özgürlüğü sınırları içerisinde olduğu ve davacıların kişilik haklarına saldırı oluşturmadığı kabul edilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma ndenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/06/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma ndenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/06/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz. 17/06/2015
Yargıtay — Esas No: 2018/7208, Karar No: 2019/3155, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7208 E.  ,  2019/3155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21983, Karar No: 2015/3402, Tarih: 24.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/21983 E.  ,  2015/3402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2013/44-2014/424

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazların imar durumunu bildiren yazılar arasında çelişki bulunmaktadır.Çelişkilerin giderilmesine esas olmak üzere;

a)Dava konusu taşınmazların değerlendirme tarihi olan 18.01.2013 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı,

b)Değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı,

c)Belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının Pendik Belediye Başkanlığından sorularak,

d) Dava konusu taşınmazların meskun sahaya ve çevredeki yapılaşmaya olan mesafelerinin fen bilirkişi krokisine işaretlettirilerek,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8937, Karar No: 2012/21033, Tarih: 19.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/8937 E.  ,  2012/21033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 19.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8108, Karar No: 2018/12992, Tarih: 10.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/8108 E.  ,  2018/12992 K.**

**"İçtihat Metni"**

1632 sayılı Askeri Ceza Kanununa muhalefet suçundan sanık ... hakkında açılan kamu davasının 6763 sayılı Kanun’la değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesi gereğince mağdur sanıkların arasında uzlaştırmanın gerçekleştiğinden bahisle düşürülmesine dair Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2018 tarihli ve 2017/882 Esas, 2018/7 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 14/09/2018 gün ve 94660652-105-25-6048-2018-75849 Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/09/2018 gün ve KYB 2018/75849 sayılı ihbarnamesi ile dairemize sunulmuştur.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanun'nun 91/1. maddesinin, “Amire veya mafevka fiilen taaruz eden veya fiilen taarruza teşebbüs eden üç seneden, az vahim hallerde altı aydan aşağı olmamak üzere hapsolunur.” şeklinde düzenlenmiş olması karşısında, söz konusu suçun uzlaştırma kapsamında olmadığı anlaşılmakla, mağdur sanıklar hakkında uzlaştırmanın sağlandığından bahisle düşme kararı verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 24.10.2018 tarih ve 2018/6495 Esas - 2018/10790 karar sayılı kararıyla;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2018 tarihli 2017/882 Esas 2018/7 Karar sayılı kararının CMK’nun 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, karar verilmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28.11.2018 tarih ve KD-2018/75849 sayılı yazısı ile;

İtirazın konusunu oluşturan uyuşmazlık; Yerel Mahkemenin verdiği düşme kararının Özel Dairece kanun yararına bozulması karşısında, bozma kararının 5271 sayılı CMK'nun 309/4-c maddesi gereğince "aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere" verilmesi gerekip gerekmediğine ilişkindir.

İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28.11.2018 tarih ve KD-2018/75849 sayılı yazısı ile;

İtirazın konusunu oluşturan uyuşmazlık; Yerel Mahkemenin verdiği düşme kararının Özel Dairece kanun yararına bozulması karşısında, bozma kararının 5271 sayılı CMK'nun 309/4-c maddesi gereğince "aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere" verilmesi gerekip gerekmediğine ilişkindir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 ve 310. maddelerinde düzenlenen kanun yararına bozma kurumu; hâkim veya mahkemelerce verilip istinaf ya da temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların giderilmesini sağlayan olağanüstü bir kanun yoludur. 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasında, kanun yararına bozma sonrası yapılacak işlemler, bu işlemleri gerçekleştirecek merciler ve bozma kararının etkileri, bozulan hüküm veya kararın türü ve bozma nedenlerine göre ayrım yapılarak ayrıntılı olarak gösterilmiştir. Düzenlemede; kanun yararına bozmanın sonuçları ve bozma sonrasındaki uygulama saptanırken, öncelikle "karar" ve "hüküm" ayrımı gözetilmiş ayrıca mahkûmiyet hükmü ile davanın esasını çözen veya çözmeyen diğer hükümler bakımından farklı uygulama ve sonuçlar öngörülmüştür.

5271 sayılı CMK'nun 223. maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözmeyen bir kararın kanun yararına bozulması halinde aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca; kararı veren hâkim veya mahkemece gerekli inceleme ve araştırma sonucunda yeniden karar verilecektir. Bu halde yargılamanın tekrarlanması yasağına ilişkin kurallar uygulanamayacağı gibi, davanın esasını çözen bir karar bulunmadığı için, verilecek hüküm veya kararda, lehe ve aleyhe sonuçtan da söz edilemeyecektir. Mahkûmiyete ilişkin hükmün, davanın esasını çözmeyen yönüne veya savunma hakkını kaldırma veya kısıtlama sonucunu doğuran usul işlemlerine ilişkin olması halinde, anılan fıkranın (b) bendi uyarınca kararı veren hâkim veya mahkemece yeniden yapılacak yargılama sonucuna göre gereken hüküm verilecek, ancak bu halde verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamayacaktır. Davanın esasını çözen mahkûmiyet dışındaki diğer hükümlerin bozulmasında ise anılan fıkranın (c) bendi uyarınca aleyhte sonuç doğurucu herhangi bir işlem yapılamayacağı gibi, "tekriri muhakeme" yasağı nedeniyle kanun yararına bozma kapsamında yeniden yargılama da gerekmeyecektir. 5271 sayılı CMK'nun 4. fıkrasının (d) bendi gereğince bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirmesi halinde ise cezanın kaldırılmasına karar verilecek, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmesi durumunda bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesince doğrudan hükmedilecektir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi gereğince kanun yararına bozma istemi, davanın esasını çözüp de mahkûmiyet dışında kalan hükümlere ilişkin olduğundan aleyhe sonuç doğurmaz ve yeniden yargılama da yapılamaz. Başka bir ifadeyle mahkûmiyet hükmü dışında kalan davanın esasını çözen hükümlerin hangi nedenle olursa olsun kanun yararına bozulması, aleyhe sonuç doğurmayacak ve yeniden yargılama yapılmasını da gerektirmeyecektir. Bu hükümlerin, kanun yararına bozulmasının aleyhe sonuç doğurmayacağı ve yeniden yargılama yapılmayacağı kanunun açık hükmü gereğidir. 5271 sayılı CMK'nun 223. maddesinde mahkemece verilen kararlardan hangilerinin hüküm olduğu açıklanmıştır. Buna göre; "mahkûmiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararları" birer hükümdür. Yine "adli yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararları" da kanun yolu bakımından hüküm sayılır. Bunlardan mahkûmiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığı ve güvenlik tedbirlerine hükmedilmesine dair hükümlerin uyuşmazlığı sona erdiren, davanın esasını çözen nitelikteki hükümler oldukları konusunda öğretide genel bir mutabakat bulunmaktadır.

03.06.1936 gün ve 129-11 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da; zamanaşımı, genel af ve davadan vazgeçme gibi düşme nedenlerinden birine dayanılarak verilen mahkeme kararlarının da davanın esasını çözümleyen ve suçlular hakkında kazanılmış hak sağlayan kararlardan olduğu vurgulanmıştır. Adli yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararları, kanun yolu bakımından hüküm sayılmakla birlikte, davanın esasını çözen nitelikteki kararlardan değildir. Ayrıca, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinde sayılan hüküm çeşitleri arasında yer almayan durma kararlarının da davanın esasını çözen kararlardan olmadığı açıktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.2010 gün ve 2-6 sayılı kararında düşme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere bozulmasına karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmış, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından benzer bir kararda (10.10.2006 gün ve 2006/186-209 sayılı) da, düşme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi kapsamında kalan mahkumiyet dışında davayı esastan çözen bir karar olduğu vurgulanmıştır.