muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/33503, Karar No: 2015/18884, Tarih: 30.11.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/33503 E.  ,  2015/18884 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/332667

MAHKEMESİ : Tekirdağ Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2014

NUMARASI : 2013/362 (E) ve 2014/341 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar C.. Ş.. ve S.. G.. müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 30.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16457, Karar No: 2013/13022, Tarih: 06.06.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/16457 E.  ,  2013/13022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5411 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-a-)Zimmetin, banka içi kayıtların olağan bir denetimi, araştırma ve karşılaştırılması suretiyle kesin bir biçimde ortaya çıkarılabilecek durumda olması halinde basit olarak nitelendirilmesi gerekmekte olup ayrıca;

Tediye fişleri kullanılarak banka parasının zimmete geçirilmesi halinde:

Fiilin, basit ya da nitelikli zimmet suçunu oluşturup oluşturmayacağı konusuna gelince;

Tediye fişleri bulunamamış ya da bulunan tediye fişlerinde mudi imzası yok ise, eylem basit zimmet;

Mudinin yanıltılarak veya kandırılarak imzalatılan boş bir tediye fişini kullanıp, mudinin bilgi ve talimatı olmaksızın hesabından para çekerek mal edinilmiş ise, eylem nitelikli zimmet;

Tediye fişine mudi yerine sahte imzalar atmak suretiyle gerçekleştirilen işlemler ile ilgili olarak, fişler üzerindeki sahte imzaların ilk bakışta ve basit bir inceleme ile sahteliğinin anlaşılması halinde eylem basit zimmet, sahteciliğin aldatıcılık özelliğinin bulunması halinde ise eylem nitelikli zimmet suçunu oluşturacağının kabulü gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Dava konusu olayda sanık tarafından düzenlenen tediye fişlerine mudiler yerine sahte imzalar atıldığı anlaşılmakta olup, dosyada mevcut bilirkişiler raporunda "Tediye fişleri üzerindeki müşteriler adına atılan imzalar ile, bu müşterilerin banka kayıtlarında bulunan tatbiki imzaları arasında bir benzerlik bulunmadığı tutarsız olduğu bu bakımdan tediye fişleri ile müşteri tatbiki imzalarının birlikte incelenmesi ile, tediye fişleri üzerindeki imzaların hesap sahiplerine ait olmadığının görülebileceği, tediye fişlerinin usulüne uygun olarak düzenlenmesi ve imzalanmış olması nedeniyle tek başına iğfal kabiliyetine haiz oldukları, tediye fişleri ile bankada mevcut müşteri tatbik imzalarının birlikte incelenmesi halinde, olayın ortaya çıkarılmasının mümkün olduğu, bu durumda müfettişin banka dışı kaynaklara başvurmasına gerek olmadığı"nın bildirilmesi karşısında;

Suçta kullanılan dekontlar üzerinde mudiler adına atılan imzaların iğfal kabiliyeti olup olmadığı konusunda banka kayıtlarındaki mudi imzaları ile uzman bilirkişi marifetiyle iğfal kabiliyeti bulunup bulunmadığı konusunda inceleme yapılıp zimmet kabul edilen her işlem itibariyle ayrı ayrı basit ve nitelikli zimmet olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken suça konu tediye fişlerinde mudiler adına atılan imzalar yerine dekontların aldatıcılık niteliğine yönelik bilirkişi incelemesine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Uygulamaya göre;

2-Uygulamaya göre;

Ödeme indiriminde yanlış hesaplama yapılması ve 5411 sayılı yasanın 160/2. Maddesi gözetilmeden eksik para cezası tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. Maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.06.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2322, Karar No: 2018/9695, Tarih: 11.10.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/2322 E.  ,  2018/9695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 30/10/2017 tarih, 2015/6645 E., 2017/14096 K. sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin şikayetçiler tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi alacaklılar tarafından icra mahkemesine yapılan başvuruda, ilamlı takip sırasında haczedilen taşınmazın ihalesi sonucunda, dosyaya giren paranın tamamının kendilerine ödenmesi yerine, ihale bedelinden 55.145,24 TL ayrılarak ipotek temlik alacaklısına ödenmesinin ardından kalan paradan tahsil harcı kesilmesi ile kendilerine ödeme yapılması işleminin şikayet konusu yapıldığı; mahkemece, şikayetin reddine karar verildiği, kararın temyizi üzerine onandığı görülmektedir.

İİK'nun 140. maddesi gereğince, “Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.” Sıra cetvelini düzenleme yetkisi ilk haczi koyan icra dairesine aittir. Haczin talimatla uygulanması halinde sıra cetvelinin esas icra dairesince düzenlenmesi gerekir.

Alacaklı, sıra cetvelindeki sıraya ve alacak miktarına yönelik iddialarını, ancak İİK'nun 140. maddesi uyarınca sıra cetveli yapılmasından sonra aynı Kanunun 142. maddesine göre şikayet yolu ile ileri sürebilir.

Somut olayda, ihale konusu taşınmaz üzerinde şikayete konu takip dosyasından konulan haciz ile birlikte ipoteğin bulunduğu, ipotek alacaklısının ise söz konusu ipotek borcunun 55.145,24 TL kısmının 3.kişi İlker .... temlik ettiğini bildirdiği, hacze ilişkin dosya alacağının 1.028.764,57 TL olarak hesap edildiği, nemalanan ihale bedelinin ise 129.284,58 TL olduğu anlaşılmaktadır.

Açıklanan maddelere göre, birden fazla alacaklının bulunduğu ve satış tutarının, bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmeyeceğinin anlaşıldığı böyle durumlarda, icra müdürlüğünce, öncelikle İİK'nun 140.maddesi gereğince sıra cetveli yapılmalı ve alacaklılara, diğer alacaklara yönelik itirazlarını ileri sürme imkanı tanınmalıdır. Şikayetçilerin ipotek alacağının kalıp kalmadığı ve öne sürdüğü diğer hususlar, sıra cetveli yapıldıktan sonra itiraz halinde tartışılacak bir husus olup, bu aşamada icra müdürlüğü sıra cetveli düzenlemekten imtina edemez. Bir başka anlatımla alacaklıların itirazlarını ileri sürebilmesi için öncelikle sıra cetveli yapılması gerekmektedir. Şikayete konu takip dosyasında ise, icra müdürlüğünce yanılgılı değerlendirme ile satış bedelinin sıra cetveli yapılmaksızın ödenmesine karar verildiği görülmektedir.

O halde mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılmasının emredilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi isabetsiz olup, kararın bozulması gerekirken, onandığı anlaşılmakla, karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : 1-Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 30/10/2017 tarihli, 2015/6645 Esas - 2017/14096 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına,

2- Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre şikayetçilerin sair karar düzeltme itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 11/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15229, Karar No: 2017/12520, Tarih: 14.12.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/15229 E.  ,  2017/12520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın meni davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı ... Başkanlığı vekili avukat ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczacı olduğunu, davalı idare tarafından yürütülen soruşturma sonucu düzenlenen rapor ile 2009 yılı ... protokolünün 6.3.3 maddesi uyarınca kuruma fatura edilen reçetelerde bulunması gereken ve reçete muhteviyatı ilaçların reçete sahibine ya da yakınına teslim edildiğine ilişkin imzanın, reçete sahibine veya ilaçların teslim edildiği yakınına ait olmadığının tespit edildiği gerekçesi ile hakkında 131.361,50 TL cezai şart uygulanacağının bildirildiğini, ancak ilk ödemede hak edişlerinden 138.000 TL kesildiğini ve 23.024,58 TL daha kesinti yapılacağının bildirildiğini, ancak 2012 ve 2013 yılı protokollerinde hastanın ilacı aldığını beyan etmesi durumunda cezai şart uygulanmayacağının öngörüldüğünü, tüm taleplerine rağmen feshi uygulanan ... soruşturma raporunun bir suretinin tarafına verilmediğini, hakkında uygulanan cezai işlemin haksız olduğunu ileri sürerek 14.05.2013 tarihli uygulanacağı bildirilen 23.024.58 TL cezai şartın iptali ile kesinti yapılan 138.000,00 TL'nin kesinti tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile tarafına iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, iki vatandaşın tarlaya atılı vaziyette ürünler görüldüklerine dair ihbarı üzerine olay yerinde yapılan incelemede yakılarak imha edilmek istenen ancak tam olarak imha edilemeyen oral beslenme solüsyonlarının kare kotlarının bulunduğunu, okunabilenlerin tamamının davacı eczane tarafından fatura edildiğinin anlaşılması üzerine 2009 protokolünün 6.3.3 maddesi gereği işlem tesis edildiğini, davacının 17.05.2013 tarihinde Kuruma başvurarak uygulanan cezai şartın 2012 yılı protokolüne göre yeniden değerlendirilmesini istediğini, ancak Kurumun herhangi bir değişiklik yapmadığını ve uygulanan cezai işlemin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, eldeki dava ile davalı Kurum tarafından hakkında uygulanan cezai işlemin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek hak edişlerinden kesilen miktarın iadesi ile uygulanacağı bildirilen cezai şartın iptalini istemiştir. Davalı davanın reddini dilemiş, Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda davacının, hakkında 2012 yılı protokolünün uygulanması talebinin haklı olduğu ve 2012 yılı Protokolü uygulanarak davacı hakkında tesis edilen cezai şartın kaldırılması gerektiği yönünde görüş bildirilmiştir. Mahkemece, davacı eczane tarafından bedeli davalı ...'dan hastaya verilmişcesine tahsil olunan oral beslenme solüsyonlarının yakılmak ve imha edilmek istendiği, hatta kısmen yakıldığı, dolayısıyla bu ilaçların ilgililere teslim edilmemiş olduğunun somut tutanak ve resmi belgelerle ispatlanması karşısında ilacı aldığını söyleyen kişilerin beyanlarına itibar edilemeyeceği, davacıya verilen cezanın yerinde olduğu, yapılan eylemin hukuka ve sözleşmeye aykırı olduğu, haksız kazanç elde etme gayesi güdüldüğü gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ne var ki; davalı idarenin uygulamış olduğu cezai işleme dayanak oluşturan soruşturma raporundaki tespitler yönünden Mahkeme tarafından bir değerlendirme yapılmadığı gibi aynı soruşturma sırasında beyanı alınan hasta yakınları da Mahkemece dinlenmemiştir. O halde Mahkemece, cezai işleme dayanak teşkil eden soruşturma raporunda hasta ya da hasta yakınına teslim edilmediği bildirilen reçetelere ilişkin olarak hasta yakınlarının tanık olarak dinlenilmesi, gerek görülmesi halinde tüm dosya kapsamı gözetilerek uzman bilirkişi heyetinden rapor alınması ve ayrıca 2012 yılı protokolünün davacı hakkında uygulanabilirliği hususu da değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3769, Karar No: 2018/5571, Tarih: 03.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/3769 E.  ,  2018/5571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sabah Gazetesi’nin Egeli Sabah ilavesinin 17/08/2016 tarihli nüshasında “Çankayalı Gökçe Fetö’cülerle Beraber” ve “Çiğli Jet Üssü'nde kafa karıştıran poz” başlıkları ile yayımlanan yazılar nedeniyle ilgilisi Buğra Gökçe vekili Avukat Deniz Yücel’in vaki düzeltme ve cevap metinin yayımlanması talebinin kabulüne dair İzmir 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 19/09/2016 tarihli ve 2016/3071 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İzmir 7. Sulh Ceza Hâkimliğinin 28/09/2016 tarihli ve 2016/3021 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 13/06/2017 gün ve 15098 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/07/2017 gün ve KYB - 2017/ 38349 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

1- 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 14. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.” şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda tekzip yazısının sorumlu müdür adına gönderilmesine karşın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 17. maddesinde yer alan " Belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenler, o yerde bulunmadıkları takdirde tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine, meslek veya sanatını evinde icra edenlerin memur ve müstahdemlerinden biri bulunmadığı takdirde aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır." şeklindeki hükme aykırı olarak sorumlu yazı işleri müdürünün tebliğ tarihinde tebligatı bizzat alamayacak olması durumunda vazife itibari ile bu işlerde görevlendirilmiş kişiye tebligat yapılması ve bu hususun tebliğ belgesine şerh olarak düşülmesi gerekirken ilgili şerh düşülmeden tebligat işleminin yapılması nedeniyle yapılan tebliğ işleminin usul ve yasaya aykırı olduğunun gözetilmemesinde,

2- T.C. Anayasası’nın 28 ve 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 3. maddelerinde ifadesini bulan basının haber verme hakkının, gerçeklik, güncellik, kamu yararı, toplumsal ilgi, konu ve ifade arasında düşünsel bağlılık unsurları ile sınırlı olduğu, bu unsurlardan birini taşımayan haberin hukuka uygun olduğundan söz edilmeyeceği, keza 5187 sayılı Kanun’un 14. maddesinde yer alan, “Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, her ne kadar mahkemesince haber içeriğinin talep edenin şeref ve haysiyetini ihlal edici nitelike bulunduğu gerekçesi ile tekzip talebinin kabulüne karar verilmişse de, gazete haberlerinin somut belge ve delile dayanma zorunluluğu bulunmadığı gibi, tekzip talep eden tarafından da haberlerin gerçek dışı olduğuna dair bir belge ve delil de ileri sürülmemiş olduğu, haberlerin kamuoyunu ve ülke gündemini meşgul eden konulara ilişkin olup, muhabirin haber kaynaklarından elde ettiği bilgileri gazete okuyucusunun dikkatini çekecek bir şekilde haberleştirmesinden ibaret olduğu cihetle, söz konusu haberlerin 5187 sayılı Kanun’un 14. maddesi kapsamında kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici nitelikte olmadığı gözetilmeden, merciince yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde,

İsabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İfade özgürlüğü; insanın özgürce bilgi ve düşünce sahibi olabilme, zihninde oluşturduğu düşünce ve kanaatlerinden ötürü kınanmama, bunları meşru şekil ve yöntemlerle dışa vurma imkan ve özgürlüğüdür. İfadenin, genellikle dış dünyayı gören, duyan, yorumlamaya ve algılamaya çalışan bir kişi veya toplum gibi gerçek bir muhatabı, bazen de cansız varlıklar veya bizzat kendisi gibi muhatapları vardır. İfadeye anlam veren onun muhatabıdır.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İfade özgürlüğü; insanın özgürce bilgi ve düşünce sahibi olabilme, zihninde oluşturduğu düşünce ve kanaatlerinden ötürü kınanmama, bunları meşru şekil ve yöntemlerle dışa vurma imkan ve özgürlüğüdür. İfadenin, genellikle dış dünyayı gören, duyan, yorumlamaya ve algılamaya çalışan bir kişi veya toplum gibi gerçek bir muhatabı, bazen de cansız varlıklar veya bizzat kendisi gibi muhatapları vardır. İfadeye anlam veren onun muhatabıdır.

Basın Özgürlüğü; ifade özgürlüğünün ayrılmaz bir parçası olmak üzere, insanların bilgiye ulaşma ve fikir elde edebilme yönündeki en önemli araçlardan olan basının, yazılı, görsel veya işitsel araçlarla sunduğu ve kamu hizmetini gerçekleştirme yolunda sahip olduğu özgürlüktür. Basının, geniş imkanları olan bir organizasyon olması, ona bireylere nazaran daha büyük bir muhatap sayısı (kitlesi) sağlamaktadır. Bu nedenle basının ifade özgürlüğünü kullanırken muhatabı üzerinde yarattığı etkinin boyutları da düşünülerek yaptığı işe bir kamu hizmeti ayrıcalığı tanınmış, bu ayrıcalıkla birlikte bahşedilen güvenilirliği, yapılan işten doğan sorumluluğun da büyük olmasını beraberinde getirmiştir.

Şüphesiz ifade ve basın özgürlüğü de diğer temel hak ve özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. İfade ve Basın Özgürlüğünün sınırlanması, başta AİHS'nin 10/2. maddesi olmak üzere uluslararası ve ulusal mevzuatta düzenleme altına alınmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin "ifade özgürlüğü" başlıklı 10. maddesinde;

"1- Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü ve haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar. Bu madde, Devletlerin radyo, televizyon ve sinema işletmelerini bir izin rejimine tabi tutmalarına engel değildir.

2- Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir."

İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi ulusal makamların bu takdir yetkisini sözleşmenin 10. maddesiyle bağdaşır şekilde kullanıp kullanmadıklarını önüne gelen davalar aracılığıyla denetlemektedir. O halde, ulusal makamlar, ifade özgürlüğünün sınırlanması ile ilgili takdir yetkilerini kullanırken;

- Sınırlamanın kanunda öngörülüp öngörülmediği, açıkça tanımlanıp tanımlanmadığı,

- Sınırlamanın AİHS'nin 10/2. maddesinde yazılı veya yasada öngörülen meşru amaçlara uygun olup olmadığı,

- Sınırlamanın çağdaş demokratik toplumun gereklerine uygun olup olmadığı,

- Sınırlamada aşırıya gidilmemesi (orantılı ve ölçülü olunması), hususlarını gözetmek zorundadırlar.

- Sınırlamanın kanunda öngörülüp öngörülmediği, açıkça tanımlanıp tanımlanmadığı,

- Sınırlamanın AİHS'nin 10/2. maddesinde yazılı veya yasada öngörülen meşru amaçlara uygun olup olmadığı,

- Sınırlamanın çağdaş demokratik toplumun gereklerine uygun olup olmadığı,

- Sınırlamada aşırıya gidilmemesi (orantılı ve ölçülü olunması), hususlarını gözetmek zorundadırlar.

Meşru amaç deyiminden; genellikle sözleşmenin 10/2. maddesinde yazılı kamu güvenliği, toplumsal ahlak ve ülkelerin yasalarında mevcut sair durumlar kastedilmektedir.

Çağdaş demokratik toplumun gerekleri tanımı ile anlatılmaya çalışılan ise; topluma sunulan, sınırlanmaması, kınanmaması, özgür bırakılması gereken ifadenin veya haberin; toplumun ilgisini çeken, güncel ve kamunun yararını güden bir tartışmayı içermesi ile halkı kin ve düşmanığa sevketmemesi, şiddete teşvik etmemesi, nefret veya ayrımcılık içermemesi, suçu ve suçluyu övmemesi, terör veya ayrılıkçı hareketleri övmemesi, meşrulaştırıp yüceltmemesi, başkalarının kişilik haklarını, onur, şeref ve saygınlığını, hakaret, sövme veya benzer yollarla zedelememesi gibi gerekliliklerdir.

Her ne kadar doktrinde bu konuda üye devletlerin aynı ölçüleri benimsemeleri gerektiği savunulmakta ise de değer yargıları ülkeden ülkeye değişmektedir. Çağdaş ülkelerin çoğunda; iftira, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik olan ifadeler düşünce özgürlüğü kapsamında değerlendirilmemekte, suç sayılmak suretiyle cezalandırılmaktadırlar.

Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaat açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli ve etkin yollarından birisi basındır. Basın özgürlüğü; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerir. Düşünceyi açıklama ve basın özgürlüğü, onu kullananlar açısından olduğu kadar gerçekleri öğrenmek özgürlüğüne sahip kişi ve kitleler açısından da temel hak niteliğindedir (Centro Europa 7 S.R.L. ve Di Stefano, § 131). Böylelikle, basın özgürlüğü bir yönüyle halkı ilgilendiren haber ve görüşleri iletme özgürlüğüdür, diğer yönüyle ise, bu özgürlük, halkın bu bilgi ve görüşleri alma hakkıdır. Bu şekilde basın kamuoyunun bilgi edinme hakkı bakımından birincil derecede önemi bulunan “halkın gözcülüğü” ya da “kamunun (kamu düzeninin) bekçisi” görevini yapabilir.

Çoğunlukçu, özgürlükçü, demokratik toplumlarda, düşünceyi açıklama özgürlüğü; sadece genel kabul gören ve zararsız veya önemsiz sayılan düşünceler yönünden değil, aynı zamanda halkın bir kısmı tarafından benimsenmeyen kural dışı, hatta rahatsız edici, endişe verici, sarsıcı düşünceler için de geçerlidir.