muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4984, Karar No: 2023/3447, Tarih: 28.09.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri;

Bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi gerektiğine,

Ölenin görme ve işitme duygularında zaafiyet olması nedeni ile kazanın meydana geldiğine, sanığın kusurunun bulunmadığına

İlişkindir.

B. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebepleri;

Hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü

1."Sanık ...'in üzerine atılı taksirle ölüme neden olmak suçundan yapılan yargılamada sanık ... olay günü maktulu görmediğini, kırmızı ışıkta kurallara uygun olarak durduğunu, durduğu yer ile kaldırım arasında bir metre mesafe olduğunu, trafik yoğunluğu olduğunu, aracın hareket ettirmeye başladığı sırada aracın bir şeyin üstünden geçtiğini fakat kaza yaptığını anlamadığını, kurallara uyduğunu, kazanın maktulun kusuru nedeniyle meydana geldiğini savunmuş ise de, mahallinde yapılan keşif ve ATK'nın hazırlamış olduğu rapor da sanığın olay mahallindeki kavşağa yaklaşırken görüş alanını yeteri kadar kontrol etmeden sağ tarafında seyir eden maktulu emniyetli mesafede seyir etmeyerek maktulun ölümüne neden olacak şekilde dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı ... kullandığına dair rapor değerlendirildiğinde sanığın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranarak maktulun taksirle ölümüne sebebiyet vererek üzerine atılı suçu işlediği sabit kabul edilmiştir. Sanık hakkında cezalandırılması cihetine gidilirken suçun işleniş biçimi, sanığın asli ve tek kusurlu olması nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılarak hapis cezası hükmedilmiş, sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyo ekonomik durumu yargılama sürecindeki pişmanlığı, katılanların halen şikayetçi olduğu, katılanların zararını halen gidermediği değerlendirildiğinde TCK'nın 50/4. Maddesine gereğince uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yer olmadığına karar verilerek hüküm kurulmuştur..." şeklindedir.

2.Sanık sürücü ... 10.06.2015 tarihli ifadesinde ''...Tofaş kavşağından Bafra Alaçam yoluna dönmek istedim. Tofaş kavşağında kırmızı ışıkta durdum. Yeşil ışık yandığında hareket etmeye başladım. Kavşakta benim önümde de başka araçlar vardı. Daha Alaçam yolu istikametine doğru manevra yapmadan kavşağa doğru çıktığımda yaklaşık 10 metre hareket edip kavşaktan 3-5 metre kadar uzaklaştığımda kamyonun sağ arka lastiğinin bir kasisin üzerinden geçer şekilde hareket ettiğini hissettim. Hemen kamyonu durdurdum. Aynadan baktığımda kimsenin yanında bulunmadığı bir hurda arabası vardı. Kamyondan aşağı indim. Aracın sağ arka tarafına doğru baktığımda kamyondan kısa bir mesafe arkada yerde bir şahsın yattığını gördüm...kavşakta ışıkların olduğu yere gelirken ve ışıklarda durduğum esnada aracın etrafında vefat eden şahsı hiç görmemiştim...'' demiştir.

3.Kaza Tespit Tutanağında, kamyon sürücüsünün hız limitinin 50 km/s olduğu mesmun mahalde seyir halinde iken, ışıklı kavşağa geldiğinde, yeşil ışığın yanması ile sağ yan tarafındaki dört tekerlekli el arabasını süren yayaya, sağ arka tekerlek ve yan kısımları ile çarpması nedeni ile 2918 sayılı Kanun'un 84 üncü maddesinde yer alan sürücü kusurlarından, "kaplamanın dar olduğu yerlerde geçiş önceliğine uymama" ve 67 nci maddesinde yer alan ".. taşıt yolunun sağına veya soluna yanaşırken, sağa veya sola dönerken, karayolunu kullananlar için tehlike doğurabilecek ve bunların hareketlerini zorlaştıracak şekilde davranmak.." kuralını ihlal ettiğinden asli ve tam kusurlu olduğu yönünde görüş verilmiştir.

4.Kovuşturma aşamasında keşif yapılarak alınan bilirkişi raporunda özetle "...incelenen olay yeri CD görüntülerinden ... trafiğinin yoğun olduğu, sol şeritte aynı istikamette giden araçların olduğu, kırmızı ışıkta araçlar beklemekte iken, sağ tarafta hurda el arabası ve sürücüsü yayanın görüldüğü, yolun diğer bağlantı yollarına göre dar olması nedeni ile kamyon sürücüsünün zorunlu olarak sağa manevra ile birlikte durmayarak yeşil ışıkta geçmek ister iken kamyonun sağ arka tekeri ile yayaya çarptığı olayda; el arabası sürücüsünün taşıt yolunun en sağının kullandığından (KTK madde 139) kazaya etkisi olmamış ve kusursuz olduğu; kavşağın fiziki yapısı itibari ile dar olması nedeni ile kusurlu olduğu, bu nedenle yolun bakım ve onarımından sorumlu olan Kuruluşun asli derecede kusurlu olduğu; sanık sürücünün ise 2918 sayılı Kanunun 47 inci maddesinde belirtilen sürücünün dikiz aynası ile aracın arka ve yan kısımlarını kontrol etmediği, dalgın ve dikkatsiz davranışından dolayı bu kazanın oluşumunda tali derecede kusurlu olduğu yönünde görüş verilmiştir.

5.Adli Tıp İstanbul Trafik İhtisas Dairesinin kusur raporunda "...sanık sürücü ... yönetimindeki kamyon ile seyri sırasında olay mahalli kavşağa yaklaştığında görüş alanını yeterince kontrol etmeden seyrettiği, bu suretle sağ tarafında aynı istikamete seyir halinde olan el arabası ile el arabası sürücüsünü farketmeyip el arabasının uzağında emniyetli mesafede seyrini sürdürmediği, seyri esnasında tehlikeli şekilde el arabasına yaklaşarak çarpışmaya sebebiyet verdiği anlaşıldığından meydana gelen kazada dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışlarıyla asli kusurludur. Ölen ... ise sürücülüğünü yaptığı el arabası ile yolun sağını takiben seyir halinde iken geriden gelip aynı istikamete seyir halinde olan kamyonun sağ arka tekerlek ve arka kısımlarıyla aracına ve kendisine çarptığı kazada alabileceği herhangi bir tedbir bulunmadığından atfı kabil kusuru bulunmamaktadır.." şeklindedir.

6.Sanığın güncel adlî sicil kaydı dava dosyasına eklenmiş ve sabıkasız olduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

A.Sanık Müdafiinin Kusura Yönelik Temyiz İtirazları Yönünden;

6.Sanığın güncel adlî sicil kaydı dava dosyasına eklenmiş ve sabıkasız olduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

A.Sanık Müdafiinin Kusura Yönelik Temyiz İtirazları Yönünden;

Dosya içinde mevcut olan kaza anını gösterir CD kayıtlarının fotoğraflanmasında,".. saat 09:32 sıralarında, ... trafiğinin yoğun olduğu tofaş kavşağı denilen 7 metre genişliğindeki tek yönlü yolda, sanığın idaresindeki kamyonun görüntüye girdiği, olay yeri ışıklı kavşakta önündeki 4 aracın, yolun en sağındaki el arabası sürücüsünü geçerek ışıklarda durduğu, yeşil ışığın yanması ile birlikte araçların hareket ettiği ve sanığın duraklamadan yeşil ışıkta geçmek ister iken, kamyonun sağ arka tekerinin kasisten geçer gibi kalkarak indiği..." şeklindeki tutanak ile sanığın beyanları ve olay yerinin özellikleri dikkate alındığında, sanığın görüş alanını yeteri kadar kontrol etmeden sağ tarafında seyir eden öleni emniyetli mesafede seyir etmeyerek, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı ... kullandığı, Adli Tıp İstanbul Trafik İhtisas Dairesinin kusur raporu ile kaza tespit tutanağındaki kusur raporunun, olaya ve tüm dosya kapsamına uygun olduğu görülmekle; sanık müdafiinin yeniden bilirkişi raporu alınması gerektiği yolundaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

B.Katılanlar Vekilinin Usul ve Yasaya Aykırı Diğer Hususlar Yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bafra 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2016 tarihli, 2015/419 Esas ve 2016/257 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2362, Karar No: 2020/184, Tarih: 15.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/2362 E.  ,  2020/184 K.**

**"İçtihat Metni"**

. .. vekili avukat ... Bulut ile ... Adana Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Adana 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 03/07/2014 tarih ve 2008/466-2014/346 sayılı hükmün Dairemizin 19/02/2018 tarih ve 2015/36774-2018/2119 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı; Antakya ilçesinde bulunan ... Eczanesinin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, davalı Kurum tarafından 2008 yılı eczane protokolünün 6.3.19. maddesinde düzenlenen “Eczacı ya da eczane çalışanlarınca Kurumu zarara uğratmak amacı ile kasıtlı olarak Kuruma sahte ilaç küpürü veya sahte reçete veya sahte rapor fatura edildiğinin tespiti halinde reçete bedelinin 10 katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 2 yıl süre ile sözleşme yapılmaz, uygulanacak cezai şart 10.000,00 TL'den az olmaz. Ancak söz konusu sahte kupür veya sahte reçete veya sahte raporun eczacının kastı dışında üçüncü kişilerin dahili ile Kuruma fatura etme işlemi gerçekleştirilmiş ise bu madde hükmü uygulanmaz." hükmü gereği, davalı Kurum ile sözleşmesinin 2 yıl süre ile feshedildiğini, ayrıca 31.855,50 TL cezai şart uygulanacağının kendisine bildirildiğini, eczacının kendisine getirilen reçeteye göre ilaç vermek durumunda olduğunu, ilaç vermeme, ilaç talebini reddetme gibi bir özgürlüğü ya da muhtariyeti bulunmadığını, ayrıca hasta tarafından sunulan reçetenin sahte olup olmadığının eczacı tarafından tespit edilmesinin mümkün olmadığını, kendisinin sahte reçete, rapor veya fatura düzenlemediğini ileri sürerek, davalı Kurum tarafından tesis edilen sözleşmenin feshi ve 35.855,50 TL cezai şart uygulanmasına ilişkin işlemin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, taraflar arasındaki muarazanın men’ine, davalı Kurumun davacı aleyhine tesis ettiği 17.09.2008 tarihli, B.551-99 sayılı sözleşmenin feshine ve 31.855,50 TL cezai şart uygulanmasına ilişkin kararın iptaline karar verilmiş, kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 19.02.2018 gün ve 2015/36774 Esas, 2018/2119 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiş; bu kez davacı, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, taraflar arasındaki muarazanın men’ine, davalı Kurumun davacı aleyhine tesis ettiği 17.09.2008 tarihli, B.551-99 sayılı sözleşmenin feshine ve 31.855,50 TL cezai şart uygulanmasına ilişkin kararın iptaline karar verilmiş, kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 19.02.2018 gün ve 2015/36774 Esas, 2018/2119 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiş; bu kez davacı, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin haksız feshedilmesi sebebiyle fesih kararının iptali ve 31.855,50 TL'lik cezai şartın alınmasına dair işlemin iptali istemine ilişkindir. Her ne kadar Dairemizin 19.02.2018 gün ve 2015/36774 Esas, 2018/2119 Karar sayılı bozma ilamının gerekçesinde ''..feshe konu olan olay nedeni ile davacı hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan kamu davası açıldığı, ve Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/362 Esas sayılı dosyası ile davacının beraatine karar verildiği, ancak kararın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. B.K. 53. maddesi hükmü uyarınca hukuk hakimi, ceza mahkemesinde verilen beraat kararı ile bağlı değil ise de, mahkumiyet ve tespit edilen maddi olgularla bağlıdır. O halde, mahkemece, ceza dosyası neticesi beklenerek, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, bu hususun gözardı edilerek eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup...” şeklinde belirleme yapılmış ise de, bozma ilamında belirtilen Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2007/362 Esas sayılı dosyasında yapılan yargılamada, davacı taraf sanık sıfatı ile yer almamakla birlikte, davacının dava konusu olayla ilgili sahtecilik ve dolandırıcılık suçlamasıyla yargılandığı Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2009/317 Esas, 2013/413 Karar sayılı dosyasında, davacı hakkında beraat kararı verildiği, verilen beraat kararının Yargıtay 15. Ceza Dairesi’nin 12.09.2017 tarih, 2017/11562 Esas, 2017/18322 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkeme kararının onanması gerekirken, zuhulen bozulduğu anlaşılmakla davacının karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 19.02.2018 gün ve 2015/36774 Esas, 2018/2119 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak, mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 19.02.2018 gün ve 2015/36774 Esas, 2018/2119 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 15/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18926, Karar No: 2019/1545, Tarih: 22.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/18926 E.  ,  2019/1545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde müdür olarak 31.10.2004-07.01.2010 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığını, ücretinin 2.500,00 TL olduğunu, haftanın yedi günü günde on altı saat çalışarak fazla çalışma yaptığını, alacaklarının ödenmediğini savunarak kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, eksik ücret ile resmi ve dini bayram çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, iş sözleşmesinin davacının 04, 05 ve 06 Ocak 2010 tarihlerinde devamsızlık yapması nedeniyle haklı sebeple feshedildiğini, davacının kıdem tazminatına hak kazanmadığını, ayrıca işyerinde getir-götür işlerinde çalışan davacının ücretinin asgari ücret olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında davacı işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek (sendika üyesi olması halinde) sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı, ayrıca Türkiye İstatistik Kurumunun resmi internet sitesindeki "kazanç bilgisi sorgulama" kısmından da faydalanılabileceği göz önüne alınarak emsal ücret araştırması sonucunda elde edilen verilerle, tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta davacı, davalıların ...’te bulunan işyerinde tırlardan sorumlu olarak çalıştığını ve ücretinin 2.500,00 TL olduğunu ileri sürmüş, davalı işveren ise ...’te şube bulunmadığını, sadece tır parkı bulunduğunu davacının müdür olarak değil getir götür işinde çalıştığını ve ücretinin asgari ücret olduğunu savunmuştur. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları, müdür olarak çalışan davacının ücretinin 2.500,00 TL olduğunu beyan etmiş ise de, tanıklardan birinin husumetli tanık olduğu anlaşılmaktadır. Buna karşılık davalı tanıkları davacının tırların bakımını yaptığını ve ücretinin asgari ücret olduğunu ifade etmiştir. Mahkemece davacının işyerinde müdür olarak çalıştığı kabul edilmek suretiyle, ... Ticaret Odası ile ... tarafından bildirilen emsal ücret dikkate alınarak aylık 2.100,00 TL net ücret ile çalıştığı benimsenmiştir. Ancak dosya kapsamından gerek davacının işyerinde ifa ettiği görev, gerekse emsal ücrete yönelik araştırmanın yetersiz olduğu tespit edilmektedir. Bu itibarla öncelikle davacının ...’te çalıştığı işyerinin kapsamı, fiziki kapasitesi, çalışan sayısı vb. hususlar araştırılarak davacının ifa ettiği işin niteliği açıklığa kavuşturulmalı, buna göre davacının aylık ücretinin belirlenmesi için yeniden yukarıda belirlenen ilke ve esaslar doğrultusunda detaylı bir emsal ücret araştırması yapılmalı ve elde edilen veriler dosya kapsamındaki deliller ile birlikte değerlendirilerek bir sonuca varılmalıdır. Eksik inceleme ile karar verilmesi yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücretlerine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Öte yandan, yukarıda fazla çalışmanın ispatı konusunda anlatılan ilkeler, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapılan çalışmalar açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta, tanık beyanları doğrultusunda düzenlenen bilirkişi raporuna itibar edilerek davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, davacı tanığı İbrahim işverenle husumetli olup, salt husumetli tanık beyanına itibar edilerek sonuca gidilemez. Ayrıca günlük çalışmanın başlangıç ve bitiş saatleri ile ara dinlenme süresi belirlenmeden, tanıkların soyut beyanlarına göre, davacının günde 12 saat çalıştığı kabul edilerek sonuca gidilmesi de bir başka hatalı yöndür. Bu itibarla, husumetli tanığın beyanına itibar edilemeyeceği dikkate alınarak öncelikle husumetli olmayan diğer davacı tanığının hangi dönemde davacı ile birlikte çalıştığı, davacının çalışma düzenini bilip bilemeyeceği yönünden gerekli araştırma yapılmalı, buna göre dosya kapsamındaki tüm deliller yeniden birlikte değerlendirilmek suretiyle davacının fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında bir sonuca varılmalıdır. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple de bozulması gerekmiştir.

3-Kabule göre de, davanın iki ayrı davalıya karşı açıldığı sabit olup, Mahkemece her iki davalı arasında organik bağ bulunduğu kabul edilmesine rağmen hükmedilen alacakların “davalıdan” tahsiline karar verilmesi infazda tereddüt yaratacak niteliktedir. Kararın bu sebeple de bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 22.01.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2418, Karar No: 2011/6045, Tarih: 27.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2418 E.  ,  2011/6045 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irz ve namusa tasaddide bulunma suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 18.05.2006 gün ve 2006/15 Esas, 2006/339 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.