muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/22575, Karar No: 2009/31143, Tarih: 25.06.2009

Gereği düşünüldü:

5271 sayılı CYY'nin 5353 sayılı Yasa'nın 17. maddesiyle değişik 135. maddesi uyarınca "bir suç dolayısıyla yapılan soruşturma ve kovuşturmada, suçun işlendiğine ilişkin kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı ve başka suretle delil elde edilmesi imkanının bulunmaması durumunda, hâkim veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet Savcısı'nın kararıyla şüpheli veya sanığın telekomünikasyon yoluyla "iletişimi tespit edilebilir, dinlenilebilir, kayda alınabilir ve sinyal bilgileri değerlendirilebilir". CYY'nin 135. maddesinin 6. fıkrasında ise, "bu madde kapsamında dinleme, kayda alma ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesine ilişkin hükümlerin" katalog suçlarıyla ilgili olarak uygulanabileceği öngörülmüştür.

Görülüyor ki, CYY'nin 135. maddesinin birinci fıkrasındaki önlemlerden "iletişimin tespiti" işlemine tüm suçlar bakımından başvurulabilirken, "dinleme, kayda alma ve sinyal bilgileri" için yalnızca katalog suçlan bakımından başvurulabilecektir.

Somut olaydaki soruşturma konusu suç "konut dokunulmazlığını bozma" suçu olup, katalog suçlarından bulunmamaktadır. Buna karşın 5237 sayılı CYY'nin 135. maddesinde öngörülen "iletişimin tespiti" önlemine, konut dokunulmazlığını bozma suçundan dolayı da yasal olarak başvurulabilir.

Bu nedenle, itiraz makamı olan Elazığ İkinci Asliye Ceza Mahkemesi'nin soruşturma konusu suç "katalog suçlarından" olmadığı için Sulh Ceza Mahkemesinin red kararının yerinde olduğuna ilişkin gerekçe yasal bulunmamaktadır. Ancak;

Somut olayda yakınan, evine girerek cep telefonunu evde unutan ve evin içini karıştırmış olan şüpheli ya da şüphelilerin belirlenerek, konut dokunulmazlığını bozma suçundan cezalandırılmaları istemiyle şikayette bulunmuştur.

Cumhuriyet Başsavcılığınca konut dokunulmazlığını ihlal suçu ile ilgili olarak yapılan soruşturmada; yakınanın evinde bulduğunu iddia ettiği telefonun konut dokunulmazlığını bozma suçunu işleyen şüpheliye ait olabileceği düşüncesiyle, telefonu ve kartın sahibini belirlemek amacıyla Sulh Ceza Mahkemesinden bu telefonla yapılan son üç aylık görüşmelerin (arayan ve aranan dahil) HTS raporlarının tespitini istemiştir.

Soruşturma konusu konut dokunulmazlığını bozma suçunu kimin işlediğinin belirlenmesi için, yakınanın evinde bulduğunu ileri sürdüğü ve eve giren kişiye ait olduğunu iddia ettiği cep telefonu ve sim kartının; abone adı, kimlik bilgileri, telefon numarası ve sim kart bilgilerinin işletmeci kurumlardan istenmesi İçin CYY'nin 135. maddesinin birinci fıkrasında yazılı bulunan "iletişimin tespiti" kararına gereksinim bulunmamaktadır. Söz konusu bu bilgilerin, Cumhuriyet Savcısı'nın CYY'nin 160 ve 161. maddelerinde düzenlenen genel soruşturma yetkisi kapsamında, yargıç kararı olmadan, ilgili kurumdan istenmesi olanaklıdır.

İlgili kurumdan gelecek bilgilerin değerlendirilmesi sonucunda ise, soruşturma konusu konut dokunulmazlığını bozma suçunun hangi şüpheli ya da şüphelilerce işlendiğinin belirlenmesi olanağı bulunmaktadır.

İlgili kurumdan gelecek bilgilerin değerlendirilmesi sonucunda ise, soruşturma konusu konut dokunulmazlığını bozma suçunun hangi şüpheli ya da şüphelilerce işlendiğinin belirlenmesi olanağı bulunmaktadır.

Bu nedenlerle, Elazığ Cumhuriyet Savcılığı'nın "İletişiminin tespitine" ilişkin isteminin Elazığ Sulh Ceza Mahkemesi'nce reddine dair kararı üzerine, Elazığ İkinci Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.11.2008 tarihli 2008/266 değişik iş sayılı itirazın "Reddine" ilişkin kararının sonucu itibariyle yerinde olduğu anlaşıldığından, Adalet Bakanlığı'nın yasa yararına bozma istemi üzerine, yasa gereği aynı doğrultuda Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, yasa yararına bozma isteminin REDDİNE, 25.06.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11418, Karar No: 2020/6415, Tarih: 04.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/11418 E.  ,  2020/6415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın 2008-2009-2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği, 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmalarında dayısı olan ... isimli kişinin yanında bir süre işçi olarak çalıştığını, ...’ün kendisi ve kardeşlerine zorla bazı belgeler imzalattığını, bunların ne olduğunu bilmediğini, adına şirket kurulduğunu ve şirket müdürü olduğunu hakkında dava açıldıktan sonra öğrendiğini, kendisinin fakirlik belgesi olup iş buldukça çalışan yoksul bir kişi olduğunu, düzenlenen sahte belgelerle ilgisinin bulunmadığını beyan etmesi karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Kanaat oluşturacak sayıda kullananlardan veya sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden temin edilecek suça konu faturalar sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını ve ...’e ait olduğunu söylemesi halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekilme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, ...’ün de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanığın ve bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da ...’e ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

b)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

3-Kabule göre de;

a) Sahte fatura kullanma suçu yönünden suç tarihinin belirlenmesi ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilirliğinin tespit edilmesi açısından sanığın kullandığı iddia edilen faturaların hangi vergi türünde kullanıldığı ve birden fazla beyanname içerisinde kullanılıp kullanılmadığının araştırılması gerektiği gözetilmeden sanık hakkında TCK 43/1 maddesi uygulanması,

3-Kabule göre de;

a) Sahte fatura kullanma suçu yönünden suç tarihinin belirlenmesi ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilirliğinin tespit edilmesi açısından sanığın kullandığı iddia edilen faturaların hangi vergi türünde kullanıldığı ve birden fazla beyanname içerisinde kullanılıp kullanılmadığının araştırılması gerektiği gözetilmeden sanık hakkında TCK 43/1 maddesi uygulanması,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 04.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10772, Karar No: 2023/8419, Tarih: 05.10.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/10772 E.  ,  2023/8419 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, sanığın "beraat kararı verilmesi gerektiğine" ilişkin temyizde hukuki yararının bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Şüpheli hakkında, Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 24.03.2015 tarihli ve 2015/7100 soruşturma, 2015/377 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu, mercii ve 15 günlük itiraz süresinin gösterildiği, kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 02.04.2015 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edildiği, 27.03.2015 tarihinde tedbirin infazı için Samsun Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Samsun Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 30.03.2015 tarihli ve 2015/994 DS sayılı çağrı yazısının doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 02.04.2015 tarihinde 7201 sayılı Kanun’un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edildiği, müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılmasına karar verilerek 30.04.2015 tarihinde Samsun Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

C. Erteleme kararının kaldırılarak Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 14.05.2015 tarihli ve 2015/7100 Soruşturma, 2015/4798 Esas, 2015/4000 sayılı iddianamesi ile Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

C. Erteleme kararının kaldırılarak Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 14.05.2015 tarihli ve 2015/7100 Soruşturma, 2015/4798 Esas, 2015/4000 sayılı iddianamesi ile Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

D. Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2016 tarihli ve 2015/718 Esas, 2016/45 Karar sayılı kararı ile, kovuşturma şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verildiği, sanığın kararı temyiz ettiği, Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.02.2016 tarihli ve 2015/718 Esas, 2016/45 Karar sayılı ek kararı ile, sanığın temyizde hukuki bir yararının bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesi gereğince "temyiz talebinin reddine" karar verildiği, ek kararın 16.02.2016 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleştiği, Adalet Bakanlığının 14.09.2020 tarihli ve 2020/2237 sayılı yazısı ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.10.2020 tarihli ve 2020/82095 sayılı tebliğnamesi ile ek kararın kanun yararına bozulmasının talep edilmesi üzerine, Dairemizin, 22.06.2022 tarihli ve 2020/17817 Esas, 2022/8200 Karar sayılı kararı ile; sanığın hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilemeyeceği gerekçesiyle "temyiz talebinin reddine" dair ek kararın 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesi uyarınca kanun yararına bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtaya gönderildiği,

Anlaşılmıştır.

E. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi özetle; beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2016 tarihli ve 2015/718 Esas, 2016/45 Karar sayılı kararı ile, kovuşturma şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın "beraat kararı verilmesi gerektiğine" ilişkin temyizde hukuki yararının bulunduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, hâlinde, hakkında kamu davası açılır " şeklindeki ve,

5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, hâlinde, hakkında kamu davası açılır " şeklindeki ve,

5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan, "Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür." ve aynı maddenin sekizinci fıkrasında "Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler karşısında;

Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ve çağrı yazısı tebliğinin usulsüz olması nedeniyle ısrar şartının gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda, Mahkeme tarafından beş yıllık erteleme süresi zarfında gerçekleşmesi muhtemel olan dava şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi gereğince "davanın durmasına" ve

denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilebilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, "düşme" kararı verilmesi, Kanun'a aykırı ise de, karşı temyiz bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2016 tarihli ve 2015/718 Esas, 2016/45 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştiri dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16207, Karar No: 2013/24010, Tarih: 02.10.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/16207 E.  ,  2013/24010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 298 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında düzenlenen iddianame ve temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 18.02.2012 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 09.02.2012 gün ve 2011/1 sayılı kararına göre temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek (9.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin görevsizliğine, dos- yanın görevli Daireye gönderilmesine, 02.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25107, Karar No: 2019/12139, Tarih: 05.12.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/25107 E.  ,  2019/12139 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 9. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 21/06/2016 tarih ve 2015/131-2016/313 sayılı hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davalı taraf, yasal süresi içerisinde vermiş olduğu temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuş, bu nedenle temyiz harçları tamamlanmadan dosya Dairemize gönderilmiştir.

1-Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nun 334 ila 340. maddelerinde düzenlenmiştir. Aynı kanunun 336/3 maddesine göre; adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Adli yardım talebini içeren dilekçe ile dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin itiraz yolu açık olmak üzere reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Bu red kararının, adli yardım talebinde bulunana tebliğine, süresi içinde itiraz edilmesi halinde, itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay 14. Hukuk Dairesine gönderilmesine, itiraz edilmemesi veya itirazın reddi halinde, temyiz harçlarının ikmali için HMK'nın 366. maddesinin atfı ile aynı kanunun 344. maddesi uyarınca mehil verilmesi, harç süresi içinde ikmal edildiği takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere geri gönderilmesi, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

3-Davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının adli yardım talebinin HMK’nun 337. maddesine göre itiraz yolu açık olmak üzere REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenle dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, (3) nolu bentte açıklanan nedenle davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 05/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13184, Karar No: 2016/17822, Tarih: 06.10.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/13184 E.  ,  2016/17822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vekalet sözleşmesinden kaynaklanan davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, avukat olduğunu, 31.05.2015 tarihine kadar davalı kurumun avukatlığını yürüttüğünü, görevinin bu tarih itibariyle son bulmasına rağmen takip edip neticelendirdiği icra dosyaları ve mahkeme dosyalarından hak ettiği vekalet ücretini alamadığını iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 600.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemişdir.

Mahkemece, davanın vekalet sözleşmesinden kaynaklandığı, davaya bakma görevinin Tüketici Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine, görevli mahkemenin İzmir Tüketici Mahkemesi olduğuna, kararın kesinleşmesinden sonra istek halinde dosyanın İzmir Tüketici Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı kurum tarafından temyiz edilmiştir.

6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 3. maddesine göre tüketici; ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi, tüketici işlemi; mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemi ifade eder.

6502 sayılı yasanın 73. maddesi, bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa Tüketici Mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür.

6502 sayılı yasanın 73. maddesi, bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa Tüketici Mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür.

Bir hukuki işlemin sadece 6502 sayılı yasada düzenlenmiş olması tek başına o işlemden kaynaklanan uyuşmazlığın Tüketici Mahkemesinde görülmesini gerektirmez. Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için taraflardan birinin tüketici olması gerekir. Eldeki davada davacı, ödenmeyen vekalet ücreti alacağının tahsilini istemiştir. Davalı kurum, TTK'nun 18. maddesinin 1. fıkrası gereği tacir statüsünde olup 6502 sayılı yasada tanımlanan tüketici vasfını taşımamaktadırlar. Vekalet sözleşmesinden kaynaklanan uyuşmazlıkların da 6502 sayılı yasa kapsamında olması için mutlak surette taraflardan en az birisinin tüketici vasfını taşıması gerekir. Somut uyuşmazlıkta davalı kurumun, tüketici yasasında tanımı yapılan tüketici kapsamında olmadığından, taraflar arasındaki ilişkinin 6502 sayılı yasa kapsamı dışında kaldığı anlaşılmaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamı dışında kaldığına ve dava da mutlak ticari dava niteliğinde bulunmadığına göre davaya bakma hususunda Asliye Hukuk Mahkemesi görevlidir. Öyle olunca mahkemece işin esasına girilerek taraf delilleri sorulup toplandıktan sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 29,20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.