muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6457, Karar No: 2024/12039, Tarih: 21.10.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/6457 E.  ,  2024/12039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/284 E., 2020/133 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kahramanmaraş 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.11.2018 tarihli ve 2017/4 Esas, 2018/194 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 nci maddesinin yedinci fıkrası delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrasının ikinci cümlesi, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 63 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mahsubuna karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 16.01.2020 tarihli ve 2019/284 Esas, 2020/133 sayılı Kararı ile, sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafinin istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 21.01.2022 tarihli ve temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafinin temyiz istemleri özet olarak;

1.... hesap hareketlerinin rutin bankacılık işlemi olduğuna, talimatla hareket etmediğine, sanığın başka bankalardaki hesaplarında daha fazla para bulundurduğuna,

2.Mahkemenin hukuka aykırı şekilde teşekkül ettiğine, mahkumiyet hükmünün CMK’nın 230 uncu maddesine uygun gerekçe içermediğine, kabule esas alınan delillerin hukuka aykırı olduğuna, Mahkumiyet hükmünün CMK’nın 230 uncu maddesine uygun gerekçe içermediğine,

3.Savunma hakkının kısıtlandığına,

1.... hesap hareketlerinin rutin bankacılık işlemi olduğuna, talimatla hareket etmediğine, sanığın başka bankalardaki hesaplarında daha fazla para bulundurduğuna,

2.Mahkemenin hukuka aykırı şekilde teşekkül ettiğine, mahkumiyet hükmünün CMK’nın 230 uncu maddesine uygun gerekçe içermediğine, kabule esas alınan delillerin hukuka aykırı olduğuna, Mahkumiyet hükmünün CMK’nın 230 uncu maddesine uygun gerekçe içermediğine,

3.Savunma hakkının kısıtlandığına,

4.İlgili dönemde Kanunlar çerçevesinde faaliyet gösteren ...’daki hesap kayıtlarının, müsnet suç yönünden delil olarak kabul edilmeyeceğine,

5.Tanıkların bir kısmının 2013-2014 yıllarında MEB’e yaptıkları şikayette iddialarının gerçeği yansıtmadığının anlaşılması sebebiyle intikam hissiyle beyanda bulunduklarına, tanık beyanlarının gerçeği yansıtmadığına ve muğlak ifadelerden ibaret olduğuna,

6.HTS irtibatların örgütsel niteliğinin bulunmadığına,

7.İddia olunan eylem tarihleri itibariyle yargı kararı ile belirlenmiş terör örgütünün bulunmadığına, ilgili dönemdeki eylemlerin suç sayılmaması gerektiğine,

8.Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

9.Temyiz dilekçelerinde belirtilen sair hususlara ve sair sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay 16. Ceza Dairesinin (Kapatılan) ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı Kararında ve Dairemizin müstakar ilamlarında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dosya kapsamındaki tanık beyanları, ... hesap hareketleri, ... Eğitimciler Sendikası üyeliğine dair kayıt ve sair deliller itibarıyla, sempati düzeyini aşacak şekilde örgütün hiyerarşik yapısına organik bağ ile bağlandığı, süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk kapsamında değerlendirilebilecek faaliyetlerde bulunduğu sabit olmayan, ... hesap hareketlerinin örgüt liderinin talimatı üzerine örgüte yardım kastı ile gerçekleştiğine yönelik savunmalarının aksini ispat eden, cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın, atılı suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2. Kabule ve uygulamaya göre de,

a) Karar başlıklarında suç tarihinin, sanığın örgüte yardım niteliğindeki son eylem tarihi olan "25.09.2014" yerine "08.11.2016" şeklinde yazılması,

b) İlk Derece Mahkemesi karar başlığında, sanığın ayrıca 08.11.2016 ve 09.11.2016 tarihleri arasında gözaltında kaldığı süreye yer verilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanık ve müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 16.01.2020 tarihli ve 2019/284 Esas, 2020/133 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Kahramanmaraş 4. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6482, Karar No: 2012/22776, Tarih: 27.06.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/6482 E.  ,  2012/22776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından başlatılan üç ayrı takibe karşı borçlunun, haline münasip evinin haczedildiğini belirterek  her üç dosyadan uygulanan haczin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, tefhim edilen kısa kararda, “davanın kabulüne” karar verildiği halde, gerekçeli kararda “şikayetin kabulü ile Bursa 12.İcra Müdürlüğünün 2009/17973 sayılı takip dosyasında dava konusu taşınmaz üzerindeki haczin kaldırılmasına”hükmedildiği, diğer iki icra dosyası yönünden ise hüküm kurulmadığı, bu suretle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı görülmektedir.

T.C. Anayasası, yargılamada aleniyet ilkesini benimsemiştir. Bu nedenle, yargılama açık olarak yapılacak ve yargılama sonunda verilen karar HMK.nun 297/son maddesi hükmü gereği açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde belirtilecektir. Mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun 10/04/1992 tarih ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni sayılacağının belirtilmiş bulunmasına göre, mahkemece, önceki kararlar ile bağlı olmaksızın çelişkinin giderilmesi için  vicdani kanaatine göre yeni bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Öte yandan HMK’nun 297. maddesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereği hükümde “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin” yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.

SONUÇ :Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9389, Karar No: 2010/12141, Tarih: 21.06.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/9389 E.  ,  2010/12141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik Sulh 2.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Görevliye sövme, yaralama

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hükümlerden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCY.nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesinin 1.fıkrası ile CYY.nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562.maddesinin 2.fıkrası ile de CYY.nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4412, Karar No: 2015/11214, Tarih: 28.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4412 E.  ,  2015/11214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/01/2015

NUMARASI : 2014/486-2015/51

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.01.2015 tarih ve 2014/486-2015/51 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili, davalı ve dava dışı S. Ç.'in tasfiye halinde S.L.S. Tekstil San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin sırasıyla %60, %20, %20 oranında ortakları ve aynı zamanda şirket müdürleri olduklarını, şirket hakkında tasfiye kararı alındığını, şirketin 57.500,00 TL vergi borcu çıktığını, şirketten tahsil edilemeyen bu vergi borcu için ağırlıklı hissedar olan müvekkilinin uzlaşmadan yararlanarak bu miktarı 26.325,00 TL olarak ödediğini, payı oranında davalıdan tahsili için başlatılan takibe itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile az %20 oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın öncelikle zaman aşımı yönünden reddedilmesi gerektiğini, tasfiyesi bitmemiş bir şirkette ortaklardan birinin diğer ortakların hissesine düşen bedeli ödeme sorumluluğunun olmadığını, davacının itiraz etmeden yargı yoluna gitmeden kendince pazarlık yaptığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın BK. 126/4 (TBK 147/4 md.) maddesi gereğince 5 yıllık zaman aşımı süresine tabi olduğu, davalının zaman aşımı itirazının yerinde olmadığı, tüm ortakların aynı zamanda münferiden müdür ve kanuni temsilci olmaları sebebiyle, vergi borcundan hisseleri nispetinde değil borcun tümünden müştereken ve müteselsil olarak tüm mal varlıkları ile sorumlu oldukları, ayrıca uzlaşması yapılan borcun kesinleştiği ve tamamının yatırılmasının gerektiği, davacının ödemiş olduğu şirket borcu nedeniyle diğer ortaklara rücu edebileceği, aksinin kabulünün iyi niyet kuralları ile de bağdaşmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne, davalının icra takibine yaptığı itirazın 5.265,00 TL asıl alacak, icra gideri, vekalet ücreti ile, asıl alacağa 05/12/2013 takip tarihinden tahsil gününe kadar yürütülecek değişen oranlarla yasal faiziyle birlikte iptaline, hüküm altına alınan alacak miktarının %20'si üzerinden hesaplanan 1.053,00 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, tarafların münferiden şirketi temsile yetkili müdür konumunda bulunmalarına ve şirketin 2007 yılı sonunda ortaklar tarafından fiilen tasfiye edildiği ve şirketin mal varlığının kalmadığının anlaşılmış olmasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 270,09 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14641, Karar No: 2022/5602, Tarih: 28.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/14641 E.  ,  2022/5602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleştirilen dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; davacıların murisi adına kayıtlı Adıyaman İli, Merkez İlçesi, Yenipınar Mahallesi, Ocak 1958 tarih ve 201 sıra sayılı 2.502,72 m2 yüz ölçümü olan taşınmazın Gölbaşı-Adıyaman Devlet Yolu Kamulaştırması kapsamında Adıyaman Vilayeti İdare Heyetinin 04.07.1958 tarih ve 101 sayılı kararına istinaden kamulaştırıldığı ve Şubat 1959 tarih 26 ve 27 sıra sayılı taşınmazlara ayrıldığı, 27 sıra sayılı 692,00 m2 yüzölçümlü taşınmazın Mart 1959 tarih 91 sıra sayısı ile yola terkin ile sicilden çıkartıldığı, 26 sıra sayılı taşınmazın Mehmet Akif Mahallesi 390 ada 65 parsel sayılı taşınmaz haline geldiği, Şubat 1959 tarih 27 sıra sayılı taşınmaz için kamulaştırma evraklarının Elazığ 2. Noterliğince düzenlenen 18.12.1967 tarihli tebligat ile davacılar murisi adına bizzat tebliğ edildiği, akabinde murisin yol olarak terkin edilen 692m2’lik taşınmazdaki hissesini bedeli karşılığında tapuda satış işlemi sonucu rızai ferağ vermesi üzerine tapu kaydında yol olarak terkin edildiği gözetilerek, kamulaştırma işlemlerinin davacılar murisi yönünden kesinleştiğinin kabulü ile davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5661, Karar No: 2020/3926, Tarih: 01.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/5661 E.  ,  2020/3926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK 157/1, 62, 52, 52/4, 53, 58 maddeleri gereği mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eşinin eczacı olduğunu ve eşine eczane açmak için iş yeri kiraladığını, bu iş yerini temizletmek istediğini söyleyerek 250 TL karşılığında temizlemesi için katılanla anlaştığı, sanığın gösterdiği işyerinin temizlendiği sırada sanığın mobilya ve ultrason cihazı alacağını, hesabına para yatacağını, üzerinde para olmadığını belirterek katılandan 250 TL para ile cep telefonu şarjının bittiğini belirterek cep telefonunu alarak ayrıldığı, sonrasında sanığın geri dönmediği bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanık savunması, katılan beyanı, teşhis tutanağı ile dosya kapsamından, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Sanığın tekerrüre esas alınan ...35.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/09/2012 tarih, 2011/325 Esas, 2012/1667 Karar sayılı ilamına konu TCK 157/1 maddesindeki dolandırıcılık suçunun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; bu suç yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılıp tekerrüre esas olmaması halinde adli sicil kaydındaki diğer ilamlar incelenerek tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın bir nedene dayanmayan ve hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 01/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11088, Karar No: 2015/9705, Tarih: 10.11.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/11088 E.  ,  2015/9705 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2014/11088

KARAR NO : 2015/9705

T.C.

YARGITAY

6. Hukuk Dairesi

ESAS NO : 2014/11088

KARAR NO : 2015/9705 Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul 6. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/07/2014

NUMARASI : 2014/356-2014/573

DAVACI : S.. K..,S.. B..

DAVALI : S.. K..

DAVA TÜRÜ : Menfi tespit

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tesbit davasına dair karar, davacılar ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden alınmasına 10/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15189, Karar No: 2007/18785, Tarih: 16.10.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/15189 E.  ,  2007/18785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 9. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 07/08/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraf vekilleri tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Takip dayanağı ilamda yer alan alacağa yürütülecek faizin belirlenmesi amacıyla Mahkemece yapılan hesaplamada genel bütçeli borçlu için 2004 yılı yönünden Bütçe Kanunu'nda öngörülen faiz oranları esas alınarak karar verildiği tespit edilmiştir. 5027 sayılı Bütçe Kanunu'nun 49/o maddesi Anayasa Mahkemesi 07.06.2005 gün 2004/12 E. 2005/35 K. sayılı kararıyla iptal edilmiş ve bu iptal kararının 19.07.2006 tarihinde yayınlandığı tespit edilmiştir. Uyuşmazlığın sürdüğü davalarda iptal kararının "geriye yürümeme kuralı" uygulanamayacağı için Mahkemece 3095 Sayılı Kanunda öngörülen faiz oranları yerine 2004 yılı için Bütçe Kanunlarında yazılı orana göre sonuca gidilmesi yasaya aykırı olup bozma nedeni oluşturur.

2-Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2005 yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e maddesi 5335 Sayılı Yasa ile 01.05.2005 tarihinde yürürlükten kaldırılmış ve aynı Yasa'nın 14.maddesi gereğince bu tarihten sonra 3095 Sayılı Yasa'daki faiz oranının %12 olarak uygulanacağı belirlenmiştir. Bu nedenle 01.01.2005-01.05.2005 tarihleri arasındaki dönem için Bütçe Kanunu'nda öngörülern %12 oranı yerine bu döneme ilişkin hesaplamanın %38 oranına göre yapılması da isabetsiz bulunmuştur.

SONUÇ :Taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (1) numaralı bentte yazılı nedenlerle alacaklı yararına, (2) numaralı bentte yazılı nedenlerle borçlu yararına İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 16/10/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.