muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/18597, Karar No: 2007/7640, Tarih: 07.05.2007

Yapılacak iş; sürekli İş göremezlik zararı ve aktüerya hesabı konusunda uzman bir bilirkişi seçmek, bilirkişinin seçimine ilişkin ara kararında seçilen bilirkişinin kimliğini, eğitim ve uzmanlık durumu ile diğer gerekli niteliklerini açıkça belirtmek, hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan veriler nazara alınarak yukarıda açıklanan esaslara göre bilirkişiye zarar hesabı yaptırılarak sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Sonuç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA),

temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.05.2007 gününde oybir-liğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7953, Karar No: 2011/25045, Tarih: 29.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/7953 E.  ,  2011/25045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/10/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz İİK. nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup, bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir.İİK. nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; “İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır.” hükmü yer almaktadır.. Anılan hükümde atıf yapılan HUMK. nun 308 ve devamı maddelerinde imza inkarı halinde mahkemece yapılacak usuli işlemler düzenlenmiş; 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkralarında aynen; “Ehlihibre vasıtasıyla tahkikata karar verildiği takdirde medarı tatbik olacak yazı ve ehlihibrenin tahkikatı icra edeceği gün hakim tarafından tayin olunur. Mahkeme bu bapta ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir. Tatbika esas ittihaz olunabilecek evrak olmadığı veyahut olup da derecei kifayede bulunmadığı takdirde ehlihibre tarafından terkip olunacak ibarelerle münkir olan kimseye yazı yazdırılarak tatbikat icra olunur.” düzenlemesi yer almıştır.Görüldüğü üzere; inkar edenin atılış tarihi itibariyle inkar edilen imzası ile yakın tarihte atılmış, uygulamaya elverişli imzalarının temin edilmesi gerekir. Uygulamaya elverişli (tatbike medar) belgeler, HUMK m. 309/3'te “ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir.” şeklinde tahdidi olarak sayılmıştır. Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir.    ( Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı)

Özetlemek gerekir ise, imza incelemesinde öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin borçlunun uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa, daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise borçlunun duruşmada alınan medari tatbik imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır. Sıhhatli bir sonuç alınabilmesi için, inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde veya mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celbedilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir.

Ayrıca yerleşik Yargıtay uygulamasına ve Dairemizin istikrar bulan kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. Bu nedenle imza incelemesine esas alınan borçlunun uygulamaya elverişli imzalarının bulunduğu belge asıllarının getirtilerek incelemenin bunlar esas alınarak yapılması gerekir.

Öte yandan, her hangi bir belgedeki imza veya yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak; grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması; bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özellikleri tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır. (HGK.nun 06.6.2001 tarih ve 2001/12-466 E. - 2001/483 K. sayılı kararı)

Somut olayda, hükme esas alınan, bilirkişi  N.T.'in hazırlamış olduğu raporda, genel vekaletname, banka sözleşmesi ve imza onaylı fotokopileri üzerinden imza incelemesinin yapılmış olduğu ve bu haliyle anılan raporun hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmıştır. (Hukuk Genel Kurulu’nun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-38 esas,  2009/415 karar sayılı kararı) Bu durumda belge asılları getirtilerek yeniden bilirkişi raporu alınmalıdır.Mahkemece anılan rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 29.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/574, Karar No: 2008/557, Tarih: 24.09.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/4-574 E.  ,  2008/557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2007

Taraflar arasındaki “manevi tazminat " davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul Asliye 6. Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 29.6.2005 gün ve 2004/234 E. 2005/262 K. sayılı kararın incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 24.11.2006 gün ve 2005/13465 E. 2006/12844 K. sayılı ilamı ile, (...Dava basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan doğan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Anayasanın 28 ve devamı maddelerinde düzenlenen haber verme ve eleştirme hakkının kabul edilebilmesi için, açıklama veya eleştiriye konu olan haberin gerçek ve güncel olması, açıklamasında kamu ilgi ve yararının bulunması, açıklama biçimi ile konusu arasında düşünsel bir bağın olması gerekmektedir. Düşünce özgürlüğü ve dolayısıyla eleştiri demokratik toplumlarda vazgeçilmez bir değerdir. Topluma mal olan kişilerle siyasal ve idari yaşam içinde yer alan kişilerin geçmişleri, davranışları, alışkanlıkları, yaşam tarzları, kişilikleri toplumu ilgilendirmektedir. Halkın, bu kişileri yakından tanımaya hakları vardır. Bu tanıma kitle iletişim araçlarında yer alan haber, yorum ve eleştirilerle olacaktır.

Haber verme ve eleştiri hakkının kötüye kullanılıp kullanılmadığının saptanması için, yazıda yer alan birkaç sözcük tek başına ele alınmamalı, yazı bir bütün olarak değerlendirilmelidir. Yazının tümü dikkate alınarak, bu akış içerisinde eleştirilen kişiyi küçük düşürücü değer yargısında bulunulup bulunulmadığı araştırılmalıdır.

Öte yandan, okuyucunun ilgisini çekebilmek amacıyla haberi uygun sözlerle süslemek, ilginç biçime getirmek ve kamuoyunu aydınlatmak basının hakkı ve görevidir.

Haber verme ve eleştiri hakkının kötüye kullanılıp kullanılmadığının saptanması için, yazıda yer alan birkaç sözcük tek başına ele alınmamalı, yazı bir bütün olarak değerlendirilmelidir. Yazının tümü dikkate alınarak, bu akış içerisinde eleştirilen kişiyi küçük düşürücü değer yargısında bulunulup bulunulmadığı araştırılmalıdır.

Öte yandan, okuyucunun ilgisini çekebilmek amacıyla haberi uygun sözlerle süslemek, ilginç biçime getirmek ve kamuoyunu aydınlatmak basının hakkı ve görevidir.

Somut olayda; ....gazetesinin 04.09.2003 tarihli nüshasındaki "Şarapçılar ortaya çıktı" başlıklı yazıda, Teke Tek Programı sunucusu F. A.'nın Başbakan R.T. E. ile yaptığı canlı yayında Başbakan'ın iki adamıyla beraber olduğunu, birlikte şarap içtiklerini ve Başbakan'ın dedikodusunu yaptıklarını dile getirmesi üzerine Star gazetesinin bu iki kişiyi araştırdığı ve program spikeri ile içki içen kişilerin AKP milletvekili ve Başbakan danışmanları olan E.B.ile Ö.Ç.in olduklarını belirledikleri yazılmıştır. Mahkemece haber hukuka uygun görülmesine rağmen haber başlığında kullanılan "şarapçılar" sözünden dolayı kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu kabul edilmiştir. Haber bir bütün olarak incelendiğinde, başlığındaki "Şarapçı" kelimesinin somut olayda ayyaş, her akşam alkollü içki içen anlamında değil Teke Tek programında sözü edilen olay kastedilerek "şarap içen kişi" anlamında kullanıldığı görülmektedir. Haberin yayınlandığı tarih itibariyle davacılar E. B.ve Ö. Ç. kamuoyu tarafından yakından izlenen siyasi kişilerdir. Kamuoyuna duyurulması amacıyla haber başlığının bu şekilde sunulmasında kişilik haklarına saldırının varlığından söz edilemez. Dava konusu yayının hukuka uygun olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kısmen kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı S. A. vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre,Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davalı S. A. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile,direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA,istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 24.9.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4266, Karar No: 2022/7915, Tarih: 08.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4266 E.  ,  2022/7915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 04.10.2016 tarih ve 2015/189 E. - 2016/238 K. sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 29.01.2021 tarih ve 2019/922 E- 2021/60 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin TPMK’nın tanınmış markalar siciline kayıtlı olan özel/01674 sayılı "Yeşil Kundura" ibareli tanınmış markanın ve “Yeşil” ibaresini içeren bir çok markalarının sahibi olduğunu, davalı şahısça yapılan 2013/32218 sayılı "yeşil RÜYA KONUTLARI+şekil" ibareli marka başvurusuna iltibas ve tanınmışlık vakıalarına dayalı olarak yapmış oldukları itirazın nihai olarak TPMK YİDK tarafından reddedildiğini ileri sürerek, davaya konu YİDK kararının iptaline ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınarak sicilden terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şahıs vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının Yeşil Kundura ibareli markasının tanınmış olduğu da gözetilecek olursa tarafların marka olarak kullanmak istedikleri işaretlerin benzer olduğu, başvuru markası kapsamında 37. sınıfta yer alan, “Giysilerin temizliği, bakımı ve tamiri hizmetleri., Ayakkabı, çanta, kemer tamiri hizmetleri.” ile davacının “18 / İşlenmiş veya işlenmemiş deriler ve postlar, yapay deriler, köseleler, astarlık deriler. 25 / Ayak giysileri. Ayakkabı, bot, çizme, taban, deri, kösele, taban astarı, deri astar, ökçe,” malları birbirini tamamlayan mal ve hizmetler olmaları nedeniyle benzer olduğu, kalan mal ve hizmetler bakımından ise itibas ve tanınmışlığın tescil engeli oluşturmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, davaya konu YİDK kararının 37. sınıf "ayakkabı, çanta, kemer tamiri hizmetleri" yönünden kısmen iptaline, 2013/32218 sayılı marka tescil edilmediğinden hükümsüzlüğe ilişkin karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı kurum vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, davalı kurum vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davalının başvurusuna konu "yeşil RÜYA KONUTLARI+şekil" ibaresi ile davacının "YEŞİL KUNDURA" ve "YEŞİL" esas ibareli itirazına mesnet tescilli markaları arasında biçim, renk, grafik unsurlar, düzenleme ve tertip tarzı olarak görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, zira davalının başvurusundaki "Yeşil" ibaresinin "Rüya" kelimesini nitelediği, markaların bütünsel olarak karşılaştırılması gerektiği, işin uzmanı veya dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan, daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu ürünler için ayırdığı satın alım ve yararlanım süresi içinde, davalının başvurusuna konu "yeşil RÜYA KONUTLARI+şekil" ibare ve biçimli işareti gördüğünde bunun davacının itirazına mesnet markalarından farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, bu itibarla davalının başvurusuna konu ibare ile davacının itirazına mesnet markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas bulunmadığı, diğer taraftan, davalının başvurusuna konu ibare ile davacının itirazına mesnet markalarının kapsamları arasında, 37. sınıftaki “Giysilerin temizliği, bakımı ve tamiri hizmetleri., Ayakkabı, çanta, kemer tamiri hizmetleri.” ile davacının “18 / İşlenmiş veya işlenmemiş deriler ve postlar, yapay deriler, köseleler, astarlık deriler. 25 / Ayak giysileri. Ayakkabı, bot, çizme, taban, deri, kösele, taban astarı, deri astar, ökçe,” mallarının birbirini tamamlayan mal ve hizmetler olmaları nedeniyle benzerlik bulunduğu bilirkişi raporu ile belirlenmiş ise de, tarafların marka ibareleri arasında benzerlik bulunmaması nedeniyle 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesindeki iltibas koşulunun somut olayda bulunmadığı, bu nedenle de 556 sayılı KHK'nın 8/4. maddesinin somut uyuşmazlıkta uygulama alanı bulamayacağı, 556 sayılı KHK'nın 8/4. maddesinin şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08/11/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10101, Karar No: 2025/2104, Tarih: 26.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2020/10101 E.  ,  2025/2104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/75 E. 2016/102 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında taksirle öldürme suçundan kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4-1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca 18.200,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair verilen karar, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri;Eksik inceleme sonucu hatalı kusur tayini ile sanık hakkında beraat hükmü yerine mahkumiyet hükmü kurulmasının ve fazla ceza tayininin hukuka aykırı olduğu ile re'sen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Olay tarihinde, sanık ...'nin Vangölü Elektrik Dağıtım A.Ş.'de Başkale işletme mühendisi vekili olarak, kendi beyanları ile sabit olduğu üzere, işletme şefi ünvanı ile görev yaptığı ve Başkale ilçesi ile ilçeye bağlı merkez köyleri kapsayan bölgedeki enerji nakil hatlarının kurulmasından, bakımından ve güvenlik önlemlerinin alınmasından sorumlu olduğu, Başkale sınırları içerisinde yer alan ... köyüne 10km mesafede olan ve ... Köyü yol ayrımı karşısında bulunan tepelik alanda küçükbaş hayvan otlatmakta olan ölen ...'in eşek üzerinde yol aldığı esnada ahşap direkler üzerinde bulunan havai hat şeklindeki çıplak üçlü alüminyum tellerden oluşan enerji nakil hattının geçtiği bölgeye geldiğinde, elektrik kuvvetli akım tesisleri yönetmeliğine aykırı şekilde enerji nakil hattı iletkenlerinin olması gereken yükseklikte bulunmamasından ve direkler arası açıklığın fazla olmasından dolayı en altta bulunan enerji nakil hattına yüz bölgesinin temas etmesi sonucu olay yerinde öldüğü, Başkale Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22/12/2011 tarihli otopsi raporuna göre kişinin kesin ölüm sebebinin "elektrik çarpmasına bağlı kardiyak arestir." şeklinde belirtildiği,

Dosya kapsamında mevcut bulunan 20/02/2016 tarihli, üç kişilik bilirkişi heyet raporu doğrultusunda, kazanın asıl nedeninin olay yerinde bulunan ve yere olan düşey uzaklıkları 5-6 metre olması gereken elektrik nakil hattı iletkenlerinin, Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğine aykırı şekilde en alttaki iletken 170cm, ortadaki iletken 200cm ve üstteki iletken 220cm olacak şekilde ve 50-60m mesafeli bulunması gereken direklerin ise iki direk arası uzaklık 120cm olacak şekilde bulundurulmasından kaynaklandığının, ayrıca sanığın savunmalarının aksine üzerinde enerji nakil hattı bulunan ağaç direklerin enerji mevcutken kesilmesinin veya direğe müdahale edilmesinin mümkün olmayacağı, bu durumda direk kesilirse hattın tekrar çalışır hale getirilmesinin mümkün olmadığı dolayısı ile direğin çalınmasının söz konusu olamayacağının anlaşılması karşısında olayın meydana geldiği bölgedeki enerji nakil hatlarının kurulmasından, bakımından ve güvenlik önlemlerinin alınmasından sorumlu olan sanığın asli kusurlu bulunduğu olayda, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-Sanığa verilen taksitli adli para cezasına ilişkin olarak taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ve ödenmeyen para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratı ile yetinilmesi gerekirken "....taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının sanıktan tahsil edileceğinin sanığa ihtarına," şeklindeki infazı kısıtlar biçimde ibarelere yer verilerek 5237 sayılı TCK'nın 52/4.maddesine muhalefet edilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Başkale(Kapatılan) 2.Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği, hükmün (5) ve (6) numaralı paragraflarının hükümden çıkartılması ile yerlerine "sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2.maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20-TL olarak hesabıyla 18.200,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/4. maddesi gereğince adli para cezasının birer ay ara ile 24 eşit taksitte sanıktan tahsiline ve yine TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlerden birinin ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün oy birliğiyle, DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.02.2025 tarihinde karar verildi.