muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17052, Karar No: 2012/21647, Tarih: 06.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/17052 E.  ,  2012/21647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre, üzerindeki binaya da resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın enerji nakil hattı geçirilen ve bedeline hükmedilen bölümünün kullanım hakkı davalı idareye ait olmak üzere ... Genel Müdürlüğü adına tesciline karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, davalı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinin 2. fıkrasındaki (davalı idare) kelimelerinin çıkartılmasına, yerine (kullanım hakkı davalı idareye ait olmak üzere ... Genel Müdürlüğü) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12456, Karar No: 2017/2515, Tarih: 27.03.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/12456 E.  ,  2017/2515 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 20.12.2010 tarihinde meydana gelen işkazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan ödemeler nedeniyle oluşan Kurum zararının rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davalı işveren şirket yönünden kabulüne ,davalı ... yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı Kurum ve davalı işveren şirket avukatlarının temyiz etmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile davalıların Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasanın 21., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir.4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Mahkemece hükme esas alınan 24.02.2014 tarihli kusur raporuna göre ,davalı işveren şirket in % 70 oranında, kazalı sigortalının ise % 30 oranında kusurlu olduğunun kabulü ile sonuca gidilmiş ise de davalı ... 'ın kusurunun anılan raporda irdelenmediği anlaşılmıştır o halde mahkemece, kazanın gerçekleştiği iş kolunda ve işçi sağlığı ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden kusur oran ve aidiyetlerini oluşa ve mevzuata uygun olarak belirleyen ve davalı ... 'ın kusurunun da irdelendiği kusur raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmiş olması, usule ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı işveren şirket avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 27.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/85, Karar No: 2008/91, Tarih: 29.04.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/9-85 E., 2008/91 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/9-85 E., 2008/91 K.**

**- CEZANIN PARAYA CEVRİLMESİ

- KANUNİ ARTIRIM

- TAKSİR**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 51 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanığın taksirle birden fazla kişinin ölümüne neden olmak suçundan, 5237 sayılı TCY’nın 22/4 maddesi yollamasıyla 85/2 ve 62/1 maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Ceyhan Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.06.2007 gün ve 298-134 sayılı hüküm, sanık müdafiinin temyizi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 03.03.2008 gün ve 831-1320 sayı ile;

“Sanık müdafiinin 19.6.2007 tarihli celsede lehe hükümlerin uygulanmasını talep etmiş olması karşısında, 5237 sayılı TCK.nun 51. maddesinin uygulanması hususunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,”

” isabetsizliğinden bozulmuş,

Yargıtay C.Başsavcılığınca 08.04.2008 gün ve 280888 sayı ile;

Uygulanmasına Yasal olanak bulunmayan bir konuda, değerlendirme yapılarak karar verilmesini beklemek ve bunu bozma nedeni yapmak yasaya uygun değildir, gerekçesiyle itiraz yasa yoluna başvurularak Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bozma ilamının kaldırılıp, Yerel Mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmesi istenilmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, istem bulunması nedeniyle uygulanmasına yasal olanak bulunan bir hükmün değerlendirilmesi zorunluluğu bulunup, bulunmadığı ve böyle bir değerlendirme yapılmamasının yasaya aykırılık oluşturup, oluşturmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Sanığın 29.09.2006 tarihinde, taksirle üç kişinin ölümüne neden olmak suçundan, 5237 sayılı Yasanın 22/3. maddesi yollamasıyla, 85/2, 63, 53/1, 2918 sayılı Yasanın 119/2. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında;

Ceyhan Ağır Ceza Mahkemesince sanığın taksirle üç kişinin ölümüne neden olduğu kabul edilerek, 5237 sayılı TCY’nın 22/4 maddesi yollaması ile 85/2 ve 62/1 maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, başkaca takdiri ve kanuni artırım veya indirim yapılmasına ve cezanın paraya çevrilmesine takdiren yer olmadığına karar verilmiştir.

Sanık müdafiinin 19.06.2007 tarihli karar oturumundaki, sanık lehine olan hükümlerin uygulanması isteminin, sanık lehine uygulanması olanağı bulunan tüm hükümleri ve dolayısıyla ertelemeyi de kapsadığından bir kuşku bulunmamaktadır, ancak 5237 sayılı TCY’nın 51. maddesi uyarınca fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş kişiler hakkında üç yıla kadar, diğer kişiler hakkında ise hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis cezalarının ertelenmesi olanaklı olup, sanık hakkında hükmolunan 6 yıl 8 ay hapis cezası miktar olarak erteleme kapsamında bulunmamaktadır.

Yasal olarak uygulanması olanağı bulunmayan bir hükmün tartışılıp, değerlendirilmesi ve bu konudaki istemin karara bağlanması sonuca etkili bulunmadığından, tartışılmaması hali de yasaya aykırılık oluşturmayacaktır.

Bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile özel daire kararının kaldırılıp, sair yönleri de usul ve yasaya uygun bulunan Yerel Mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 03.03.2008 gün ve 831-1320 sayılı bozma kararının, KALDIRILMASINA,

3- Sair yönleri de usul ve yasaya uygun bulunan Ceyhan Ağır Ceza Mahkemesinin 19.06.2007 gün ve 298-134 sayılı hükmünün ONANMASINA,

4- Dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.04.2008 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21300, Karar No: 2015/11202, Tarih: 18.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/21300 E.  ,  2015/11202 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın kusurunun bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanığın hızlı olduğuna, gerekli dikkat ve özeni göstermediğine ilişkin temyiz itirazının reddine, ancak;

Kusursuz olduğu kanaatine varılarak hakkında beraat hükmü kurulan sanık hakkında "sanığın üzerine atılı fiili işlediği hususunda yeterli delil olmadığı ve yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşıldığından müsnet suçtan sanığın CMK'nın 223/2-e maddesi” şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; gerekçeli kararın gerekçe kısmındaki "Bu durumda sanığın üzerine atılı taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçunu işlediği yönünde her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği sonuç ve vicdani kanaatine ulaşılmakla sanığın müsnet suçlardan ötürü” ibaresi ile sanığın beraatine ilişkin hükmün 1. fıkrasındaki "sanığın üzerine atılı fiili işlediği hususunda yeterli delil olmadığı ve yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşıldığından müsnet suçtan sanığın CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince" ibaresinin “yüklenen suç açısından sanığın kusuru bulunmadığı anlaşılmakla CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince” şeklinde değiştirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18546, Karar No: 2018/10033, Tarih: 28.06.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/18546 E.  ,  2018/10033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mağdurun Cumhuriyet Savcılığındaki beyanlarında suç tarihinde ayağının kırık olması nedeniyle koltuk değneğiyle yürüdüğü belirlenmiş olmasına rağmen TCK'nın 142.maddesinin 2.fıkrasının son cümlesinde düzenlenen ‘beden bakımından kendisini savunamayacak durumda olan kimseye karşı işlenmesi' halinin karar yerinde tartışılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 28/06/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2085, Karar No: 2021/3004, Tarih: 22.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/2085 E.  ,  2021/3004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 27.05.2009 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.02.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi dahili davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, TMK'nın 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin maliki olduğu 1017 parsel sayılı taşınmaz lehine geçit hakkı kurulmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, davacıya ait 1017 parsel sayılı taşınmaz lehine, 1016 parsel sayılı taşınmaz aleyhine, bilirkişilerin 15.06.2009 tarihli ve 18.06.2009 havale tarihli raporlarında (7) numaralı alternatif güzergah ve ekli krokide siyah renkle gösterilen, ... ilçesi, ... Köy civarı mevkinde 1016 parsel aleyhine bu parselden doğuya doğru 3.00 metre genişliğinde ve 115.63 metre uzunluğunda buradan da doğuya doğru 3.00 metre genişliğinde ve 54.14 metre uzunluğunda olmak üzere toplam 0159.00 m2'lik alan üzerinde geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, dahili davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir.

Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Bu tür davalarda uygulanan fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince öncelikle yüz ölçümü daha büyük olan parseller üzerinden geçit kurulması tercih edilmelidir.

Geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi gereğince davacıya ulaşım sağlayacak geçitin herhangi bir engelle karşılaşmadan genel kadastro yoluna ulaşması gerekir. Somut olayda, mahkemece kurulan geçitin kadastral yola değil paftasında dere olarak gözüken yere bağlandığı anlaşılmaktadır. Dere yatakları kural olarak Türk Medeni Kanununun 715. maddesi kapsamına giren devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir. Bu özelliği itibariyle de kamu malıdır. Kamu malı niteliğinde olan bir yerin, kişinin özel istifadesine terki olanaklı değildir. Kısaca belirtmek gerekirse, dere yatağı üzerinden geçit kurulamaz. Kaldı ki geçit davalarındaki amaç, yol ihtiyacı içinde bulunan bir taşınmazın, kesintisiz olarak genel yola ulaşımını sağlamaktır. Dere yatağı tapuya tescil edilmiş bir yer olmadığından bu şekilde kurulan geçitle kesintisizlik ilkesi de ihlal edilmiş olur.

Bu durumda mahkemece, dava konusu 1017 parsel sayılı taşınmaza komşu taşınmazları ve yolları gösterir geniş paftanın dosya arasına alınarak, geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi de göz önünde bulundurularak mahallinde uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılmak suretiyle davacının maliki olduğu taşınmazdan genel yola kadar kesintisiz bağlantı sağlanacak şekilde alternatifler oluşturularak sonucuna göre hüküm kurulması gerekir.

Kabule göre de, davacının parseline komşu 1015 parsel sayılı taşınmaz lehine daha önce hükmen geçit tesisine karar verildiği anlaşıldığından bu karara esas alınan geçit krokisinden de yararlanmak suretiyle değerlendirme yapılmalıdır.

Mahkemece, değinilen hususlar gözönünde bulundurulmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dahili davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9908, Karar No: 2023/4203, Tarih: 11.09.2023

**1. Hukuk Dairesi         2021/9908 E.  ,  2023/4203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/160 E., 2020/67 K.

DAVA TARİHİ : 28.04.2011

HÜKÜM : Kabul

TEMSİLCİ : Sağrın Köyü Tüzel Kişiliği

Taraflar arasında görülen tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; Manavgat ilçesi, Sağrin köyü, Koyun-yalağı mevkiinde bulunan 432 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sonucunda adına tespit edildiğini, 432 ada 1 parsel sayılı taşınmazın güneyinde bulunan ve halen zilyetliğ altında olan, tespit harici bırakılan 1600 metrekarelik taşınmaz bölümünde de lehine zilyetlikle edinim koşullarının oluştuğu gibi dava konusu taşınmaza ait tapu kaydının bulunduğunu belirterek, bu bölümün adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili; çakişmeli taşınmazın kadastro tespiti sırasında taşlık, kayalık, çalılık, fundalık olması sebebiyle tespit harici bırakılan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, taşınmazın imar-ihya, zilyetlikle kazanıma elverişli olmadığını belirterek, Medeni Kanunu'nun 713 üncü maddesi gereği taşınmazın Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davanın reddini istemiştir.

Dahili davalı ... vekili; davanın husumet ve zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini, davacı lehine taşınmaz kazanım koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece, davacı ile Köy Tüzel Kişiliği arasında görülen Manavgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/300 Esas, 2004/739 Karar sayılı müdahalenin önlenmesi dosyasındaki 26.12.2004 tarihli bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazın dereyatağı taşkın sahası, kumluk ve çakıllık alan olarak gözüktüğü, imar ve ihya faaliyetinin en erken 2004 yılında başladığı kabul edilse dahi dava tarihine kadar 20 yıllık zilyetlik süresinin dolmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.