muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/506, Karar No: 2012/47, Tarih: 21.12.2005

. Öte yandan, sermaye şirketinin borca batık olması halinde iflasının istenmesi mecburiyeti getiren İİK’nun 179. maddesi ile Türk Ticaret Kanununun 324. maddesine riayet edilmemesi 345/a maddesi ile yaptırıma bağlanmış olup, böylece, sermaye şirketinin, yeterli sermayesi olmaksızın iktisadi ilişkilerde bulunmaması ve böylece üçüncü kişilerin zarara uğratılmaması amaçlanmıştır. “Borca batıklığın amacı, şirket alacaklılarının korunması, borca batıklık bildiriminin doğrudan amacıdır. Borca batıklık bildirimi, şirketin yeterli sermayesi olmaksızın iktisadi ilişkilerde bulunmasına ve böylece üçüncü kişilerin zarara uğratılmasına engel olacağından, şirketin mevcut alacaklılarını koruduğu gibi şirketin gelecekteki alacaklılarını ve kamuyu da korur.” (Doç. Dr. Timuçin Muşul, İcra ve İflas Hukuku, Yetkin Yayınları 3. Baskı, Ankara-2008, sayfa 1029).

Diğer taraftan taksirli iflas suçu, Türk Ceza Kanununun 162. maddesinde, “Tacir olmanın gerekli kıldığı dikkat ve özenin gösterilmemesi dolayısıyla iflasa sebebiyet veren kişi, iflasa karar verilmiş olması halinde, iki aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” İfadesi ile düzenlenerek yaptırıma bağlanmıştır. “İcra ve İflas Yasasının 310. maddesinde sayılan hallerden biri kendisinde bulunan, tacir olmanın gerekli kıldığı dikkat ve özeni gösterememiş demektir.” (Haydar Erol, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu, 2. Cilt, sayfa 1847). Bu durumda İİK’nun 310. maddesinin 8. bendindeki, “İşlerini terk ederek kaçmış ise” halinin, yine İİK’nun 44. maddesinin gerekçesindeki “…kötü niyetli borçluların işyerlerini terk ettikleri ..” biçiminde belirtilen durumu karşıladığı kabul edilmelidir. “İşlerini terk ederek kaçan müflis; borçlunun kaçması alacaklıların haklarına kavuşmasını tehlikeye sokacağı için kanun koyucu borçlunun bu hareketine bir takım hukuki ve cezai sonuçlar bağlamıştır. Mesela, iflasa tabi bir borçlunun taahhütlerinden kurtulmak maksadıyla kaçması takipsiz (doğrudan doğruya) iflas sebeplerinden birini teşkil edeceği (m.177/b.1) gibi, borçlunun bu davranışı vadesi gelmemiş borçtan dolayı istisnaen ihtiyati haciz istenebilecek hallerden birini (m.257/b.2) de ifade eder. İşlerini terk ederek kaçan borçlunun iflas etmesi halinde ise, m.310/b.8 uyarınca taksiratlı müflis sayılıp TCK. na göre cezalandırılacağı da kabul edilmiştir…” (Doç. Dr. Timuçin Muşul, age, sayfa 1336). Bütün bu anlatımlardan sonra ortaya çıkan sonuç ; gerçek kişi tacir ticareti terk ettiğinde eyleminin karşılığı 337/a maddesinde düzenlenmiş iken, ticaret şirketlerinin müdür veya yetkilileri yönünden bir cezasızlık hali söz konusu olmayıp, eylemin özelliğine göre İİK'nun 331, 333/a, 345/a veya TCK’nun 162. maddelerinden birisinin uygulanmasının mümkün olduğudur.

İcra ve İflas Kanununun ‘Hükmi şahısların muamelelerinde kimlerin ceza göreceği’ başlıklı 345. maddesindeki, “Bu kanunda yazılı suçlar, hükmi bir şahsın idare veya muamelelerini ifa sırasında işlenmiş ise ceza, o hükmi şahsın müdürlerinden, mümessil ve vekillerinden, tasfiye memurlarından, idare meclisi reis ve azasından veya murakıp ve müfettişlerinden fiili yapmış olan hakkında hükmolunur” şeklindeki düzenleme tek başına ticareti terk eden ticaret şirketi müdür veya yetkililerine ilişkin olmayıp, İcra ve İflas Kanununun cezai hükümlerin düzenlendiği 16 ncı Bap’taki suçları işleyen tüzel kişilerin (ticaret şirketleri dahil) müdür veya yetkililerine yönelik olup, mahkemece, şikâyet edilen kişinin şirket yetkilisi/müdürü olup olmadığının ticaret sicil memurluğundan sorulması gerekli olup, bu yönün göz ardı edilmiş olması halinde, söz konusu eksiklik Dairemizce de kararın bozulması yönünde uygulama yapılmaktadır.

Bütün bu açıklamalardan sonra kısaca tekrarlayacak olursak; İcra ve İflas Kanununun 337/a maddesi ile yaptırıma bağlanan eylem, tacirin ticareti terk etmesi değil, 44. maddesine göre terk keyfiyetini 15 günlük süre içinde kayıtlı bulunduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyanında bulunmaması olup, ticaret şirketleri için ticareti terk değil, infisah ve tasfiye söz konusu olduğundan ve tasfiye sonrasında ticaret şirketine ait bir mal kalmayacağından, mal beyanında bulunulmasının da bir anlamı olmayacaktır.

Açıklanan nedenlerle çoğunluk görüşüne katılamıyoruz” düşünceleriyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 10.10.2011 gün ve 8962-5462 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Antalya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 09.04.2010 gün ve 3685-793 sayılı kararının BOZULMASINA,

4-Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2012 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14583, Karar No: 2014/31366, Tarih: 24.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/14583 E.  ,  2014/31366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ömerli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2014

NUMARASI : 2012/294-2014/33

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dosyada bulunan Ömerli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/236, 237 ve 247 esas sayılı ilamların incelenmesinde, T.. M.. tarafından Yeşilli-Savur enerji nakil hattı güzergahında yer alması nedeniyle aynı taşınmazlara ilişkin olarak irtifak kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili istemi ile açılan davaların sonuçlandığı, taşınmazlar üzerinde irtifak hakkı kurulmasına karar verildiği, bu kararların temyiz edilmeksizin 04.02.2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; bahse konu kamulaştırma işlemine ilişkin olarak kamulaştırma planını gösterir kroki ve istimlak haritası idareden temin edilerek mahallinde uygulanmak suretiyle, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak, idarece daha önce kamulaştırılan yerler ile kamulaştırmasız el atmaya konu edilen enerji nakil hatlarının aynı olup olmadığı araştırılıp, aynı olduğunun tespiti halinde kamulaştırma kapsamında kalan kısımlar bakımından davanın reddine karar verilmesi, aynı yer olmadığının tespiti halinde ise önceki irtifakların bedele etki ve oranları yönünden bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2246, Karar No: 2013/2757, Tarih: 19.02.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/2246 E.  ,  2013/2757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/09/2006 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/11/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-) Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, taşınmaz tahliyesinden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya ait taşınmazda kiracı olarak bulunduğunu, davalının açmış olduğu ihtiyaç nedeniyle tahliye davası sonucu işyerini tahliye etmek zorunda kaldığını, ardından davalının taşınmazı başkasına kiraladığını beyanla, uğranılan zararın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, taşınmazın ihtiyaç nedeni ile tahliye edildiğini bir buçuk yıl kendisinin taşınmazı kullandığını ancak yurt dışında master programını kazanınca taşınmazı başkasına kiraya verip yurt dışına gittiğini beyanla, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece manevi tazminat yönünden davacı talebi reddedilmiş, maddi tazminat yönünden ise açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davaya konu olayda, davalının .... 6. Sulh Hukuk Mahkemesi 2000/1305 sayılı dosyasında açmış olduğu ihtiyaç nedeniyle tahliye davasında ihtiyaç sabit görülüp davanın kabulü ile tahliyeye karar verilmiş ve karar kesinleşerek davacı tarafından 28.01.2002 tarihinde taşınmaz boşaltılarak davalıya anahtar teslimi yapılmıştır. Dosya kapsamından, taşınmazın davalı tarafından bir buçuk yıl kullanıldığı ve ardından yurt dışına master öğrencisi olarak gittiği sabittir. Davalının 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanunda belirlenen üç yıllık süre dolmadan belirtilen yasa 15. madde gereği taşınmazı yeniden üçüncü şahsa kiraya vermeden önce eski kiracısı olan davacıya taşınmazı yeniden kiralaması konusunda teklifte bulunması gerekirse de teklifin yapılması gereken 15.09.2003 tarihinden çok önce, 28.01.2002 tarihinde davacı vergi kaydını terkin edip emekli olarak eczacılık faaliyetini sona erdirdiğinden davalıdan böyle bir teklifin yapılmasını beklemek

hayatın olağan akışına aykırıdır. Dolayısıyla, davalının taşınmazı bir başka kişiye kiralamasında yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gibi davacının zararından da söz edilemez, bu nedenle maddi tazminat yönünden de davanın tümden reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru bulunmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacının tüm ve davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24979, Karar No: 2019/1280, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2015/24979 E.  ,  2019/1280 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

19. CEZA DAİRESİ

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20967, Karar No: 2014/2098, Tarih: 13.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/20967 E.  ,  2014/2098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

... Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünce dosyaya gönderilen 23.12.2009 günlü veri cetvelinde, zeytin üretim gideri 2009 yılı için 699 TL, 12.08.2011 günlü veri cetvelinde ise yine 2009 yılı itibarıyla 669 TL olup veri cetvellerinin farklı ve çelişkili olduğu ve 12.03.2012 günlü veri cetvelinde de 700 kg. zeytin verimine göre üretim gideri bildirilmiş olduğu anlaşılmakla, (bozmanın 2. bendinde ve son paragrafında da açıklandığı üzere zeytin veriminin en çok 500 kg olarak değerlendirileceği de gözetilerek bu hususun yazılacak müzekkerede açıkça belirtmek suretiyle) dava konusu taşınmazın bulunduğu ... Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğü'nden sulu şartlarda zeytinin 2009 yılı itibarıyla dekar başına ortalama üretim giderlerini (yukarıda belirtilen üretim gideriyle ilgili cetveller de gönderilip mevcut çelişkinin nedeni sorulup bu çelişkinin giderilmesinin istenmesi suretiyle) gösteren veri cetveli ile alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve açıklanan hususların yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesi ile birlikte temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17503, Karar No: 2015/3647, Tarih: 09.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/17503 E.  ,  2015/3647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜÇÜKÇEKMECE 2. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/06/2014

NUMARASI : 2012/974-2014/555

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin davalının oğlu olduğunu ve halen üniversitede eğitimine devam ettiğini ileri sürerek, davacı lehine aylık 1.500,00 TL yardım nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının yardıma ihtiyacı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile birlikte davacı için ara karar ile aylık 300,00 TL olarak verilen tedbir nafakasının karar tarihinden itibaren aylık 400,00 TL'ye yükseltilmesine, karar kesinleşinceye kadar devamına, karar kesinleştiğinde yardım nafakasına çevirilmesine, yardım nafakasının davacının üniversite öğretimi süresince devam etmesine, davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının değerlendirilmesi sonucunda;

Dava, yardım nafakası talebine ilişkindir.

TMK.'nun 328/1.maddesinde; "çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler",

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür",

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemeleri yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemeleri yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davacının Beykent Üniversitesi, Güzelsanatlar Fakültesi, Sinema ve Televizyon Bölümü Hazırlık Sınıfı öğrencisi olduğu, eğitimine % 50 burslu olarak devam ettiği, 2012-2013 öğretim yılında eğitim ücretinin 9.125,00 TL olduğu, davacının annesi ile birlikte yaşadığı ve herhangi bir gelirinin bulunmadığı, annesinin Vakıfbankta çalıştığı ve aylık 3.000,00 TL gelirinin bulunduğu; davalının ise emekli olduğu, emekli maaşının aylık 1.595,00 TL olduğu ve aynı zamanda çalıştığı ve aylık 3.235,76 TL maaş aldığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; eğitim ve sosyal durumunun değişmesi nedeniyle ihtiyaçları artan davacının geçinmesi için gerekli ve nafaka yükümlüsü olan davalı babanın tesbit edilen gelir durumuna uygun olarak daha yüksek miktarda nafaka takdir edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde düşük miktarda nafaka takdir edilmiş olması doğru görülmemiş olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/22711, Karar No: 2022/5404, Tarih: 28.09.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/22711 E.  ,  2022/5404 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle temyiz edenin sıfatı,başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Oluş, iddia, mahkeme kabulü ve dosya kapsamına göre;

İncelenen dosya kapsamında tanık ...'ün kendi soruşturma dosyasında beyanında; ''... Cemaati olarak bilinen yapının sohbet faaliyetlerine katıldığını, sanığın bu sohbetlere diğerlerine göre daha az katıldığını, 2014 kasım ayından sonra sohbet gruplarının ayrıldığını, bu sohbet grubunda sanığın da olduğunu'', müdafii huzurunda alınan kolluk ifadesinde; ''2015 eğitim dönemi başlayınca sohbetlere katılmayacağını belirterek tamamen ayrıldığını 2014 kasım sonrası grupların ayrıldığını sanığın bu sohbetlere katıldığını'', talimatla alınan ifadesinde; ''sanık ile aynı sohbet grubunda olduğunu 2015 bahar ayına kadar sohbetlere gittiğini, sanığın zekat adı altında yüklü olmayan miktarlarda bağış yapması dışında başka bir şeyine şahit olmadığını'', ilk derece mahkemesince alınan

beyanında ise; ''2014 yılının sonuna kadar bu sohbetlere katıldığını sanığında 2014 sonuna kadar bu sohbet grubunda yer aldığını'' beyan etmesi nazara alındığında;

Öncelikle mahkemenin kabulüne esas alınan ve sanığın örgütün görünen yüzü ortaya çıktıktan sonra da örgüt ile bağlantısını devam ettirdiği karşısında belirleyici delil olan ...'ün beyanlarındaki çelişkilerin giderilmesi için bizzat mahkemede tekrar dinlenmesinin sağlanıp sanık ve müdafiine soru sorma hakkı tanınarak sanığın örgütün görünen yüzü ortaya çıktıktan sonra örgütle bağını devam ettirip ettirmediğinin şüpheye yer bırakmayacak şekilde ortaya konulması, şayet örgütün görünen yüzü ortaya çıktıktan sonra örgütle bağını devam ettirdiğine yönelik bir delile ulaşılamaması halinde ise örgüt liderinin talimatı sonrası örgüte yarar sağlamak amacıyla örgütle iltisaklı Bank ... para yatıran sanığın dosya kapsamına yansıyan eyleminin terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturup oluşturmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Kanuna aykırı sanık müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Erzincan 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7340, Karar No: 2012/4856, Tarih: 20.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/7340 E.  ,  2012/4856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının bir gün karşılığı takdir olunan 20 TL ile çarpılmasına ilişkin TCK.nun 52/2. maddesinin hüküm fıkrasına mahal- linde eklenmesi ve hükmedilen adli para cezasının TL olarak infazı mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hük- mün (ONANMASINA), 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.