muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20576, Karar No: 2017/7404, Tarih: 16.01.2017

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19856, Karar No: 2006/22989, Tarih: 05.12.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/19856 E.  ,  2006/22989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Haciz tarihi itibariyle olaya uygulanması gereken 5393 Sayılı Kanunun 15/son maddesine göre haczedilmezlik şikayetinin kabul edilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde (fiilen) kullanılması zorunlu olup, kamuya tahsis kararı alınmasının sonucu etkisi bulunmamaktadır. Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer kanunlarla belediyeye verilen paylar vergi ve resim hükmündedir. 5393 Sayılı Kanunun 15/son maddesine göre vergi, resim ve harçlar haczedilemez.

Somut olayda Mahkemece, duruşma açılarak hacze konu banka hesaplarındaki paraların fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığı veya kendiliğinden kamu hizmetine tahsis edilip edilmediği araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile evrak üzerinden yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 05.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1524, Karar No: 2015/1041, Tarih: 18.03.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1524 E.  ,  2015/1041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karaman Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2013/2-2013/230

Taraflar arasındaki “geçit hakkı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Karaman Sulh Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne  dair verilen 20.03.2012 gün ve 2011/702 E., 2012/448 K. sayılı kararın incelenmesi davalı E.. E.. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 27.11.2012 gün ve 2012/11152 E., 2012/13821 K. sayılı ilamı ile:

“…Davacı, 361 parsel numaralı taşınmazının genel yol ile bağlantısının bulunmadığını belirterek, davalılara ait 363 ve 364 parsel numaralı taşınmazlar üzerinden geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 22.04.2010 tarihli fen bilirkişi raporunun ekindeki krokide gösterildiği şekilde 361 parsel yararına, 364 parsel numaralı taşınmaz üzerinden (C) harfi ile gösterilen 8,66 m2’lik, 363 parsel numaralı taşınmaz üzerinden de 111,63 m2’lik (A) harfi ve 46,83 m2’lik (B) harfi ile gösterilen kısımlardan geçit hakkı tesisine dair verilen karar; Dairemizce “Zorunlu geçit hakkının genel yola kadar kesintisiz kurulması şart olup, genel yol ile bağlantısı bulunmayan, paftasında dere ve sonrasında tescil harici kısma bağlantı sağlanarak davalı parsellerden geçit tesisi ile kesintisizlik ilkesi ihlal edilmiştir” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak Orman İşletme Müdürlüğü'ne yazılan yazı doğrultusunda, krokide genel yola bağlantı sağlayan yolun mevcut kullanım şekli ile halk tarafından kullanılmasında bir sakınca bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı E.. E.. vekili temyiz etmiştir.

Bozma ilamımızda da belirtildiği gibi zorunlu geçit hakkının genel yola kadar kesintisiz kurulması şart olup mahkemece Dairemizin bozma ilamına aykırı olarak genel yol ile bağlantısı bulunmayan, paftasında dere ve sonrasında tescil harici kısma bağlantı sağlanarak davalı parsellerden geçit tesisi ile kesintisizlik ilkesine aykırı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: 1-Davalı E.. E.. vekili ,

2-Dahili davalı A.. C..

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, geçit hakkı istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkiline ait 361 parsel numaralı taşınmazın yola cephesinin bulunmadığını belirterek, davalılara ait 363 ve 364 parsel numaralı taşınmazlardan kendi taşınmazı lehine geçit hakkı tesis edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı E.. E.. vekili, davanın reddini istemiş, diğer davalılar cevap vermemişlerdir.

Dava, geçit hakkı istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkiline ait 361 parsel numaralı taşınmazın yola cephesinin bulunmadığını belirterek, davalılara ait 363 ve 364 parsel numaralı taşınmazlardan kendi taşınmazı lehine geçit hakkı tesis edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı E.. E.. vekili, davanın reddini istemiş, diğer davalılar cevap vermemişlerdir.

Yerel Mahkeme; davanın kabulü ile davacının maliki bulunduğu 361 nolu parsel lehine, davalılar adına kayıtlı bulunan 363 ve 364 nolu parsel numaralı taşınmazlardan 3 metre genişliğinde geçit hakkı tesisine karar vermiş; bu karar davalı E.. E.. vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece zorunlu geçit hakkının genel yola kadar kesintisiz kurulması gerektiği, genel yol ile bağlantısı bulunmayan davacı taşınmazı yararına, paftasında dere ve sonrasında tescil harici kısma bağlantı sağlanarak davalı parsellerden geçit tesisi ile kesintisizlik ilkesi ihlal edildiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, Orman İşletme Şefliğince verilen 23.12.2011 cevabi yazıda krokide genel yola bağlantı sağlayan fiilen kullanılan yolun kadimden beri kullanıla geldiği ve fiili durumdaki şekli ile halkın kullanımında herhangi bir sakınca olmadığının belirtildiği, bu yazı uyarınca tapulama harici bırakılan kadimden beri kullanılan yola kadar davacı parseli lehine geçit hakkı tesis edilmesi gerektiği gerekçesiyle; davanın kabulü ile davacının maliki bulunduğu 361 nolu parsel lehine, davalılar adına kayıtlı bulunan 363 ve 364 nolu parsel numaralı taşınmazlardan 3 metre genişliğinde geçit hakkı tesisine karar vermiş, bu karar, davalı E.. E..’nin temyizi üzerine Özel Dairece başlık bölümünde yazılı nedenlerle bozulmuş, yerel mahkemece önceki gerekçeler tekrarlanmak suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davalı E.. E.. vekili ve dahili davalı A.. C.. temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; genel yola bağlantısı bulunmayan taşınmaz yararına, kadastro paftasında dere ve sonrasında tescil harici bırakılan kısma bağlantı sağlanmak suretiyle geçit hakkı tesisinin mümkün olup olmadığı noktasında toplamaktadır.

Öncelikle, uyuşmazlığın çözümünde etkili yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar bulunmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK)'nun “Zorunlu geçit” başlıklı 747. maddesi:

“Taşınmazından genel yola çıkmak için yeterli geçidi bulunmayan malik, tam bir bedel karşılığında bir geçit hakkı tanınmasını komşularından isteyebilir.

Bu hak, ilk önce kendisinden bu geçidin istenmesi önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun düşen komşuya karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana karşı kullanılır.

Zorunlu geçit iki tarafın menfaati gözetilerek belirlenir.” hükmünü içermektedir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK)'nun “Zorunlu geçit” başlıklı 747. maddesi:

“Taşınmazından genel yola çıkmak için yeterli geçidi bulunmayan malik, tam bir bedel karşılığında bir geçit hakkı tanınmasını komşularından isteyebilir.

Bu hak, ilk önce kendisinden bu geçidin istenmesi önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun düşen komşuya karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana karşı kullanılır.

Zorunlu geçit iki tarafın menfaati gözetilerek belirlenir.” hükmünü içermektedir.

Anılan maddeye göre, genel yola çıkmak için yeterli bir geçidi bulunmayan taşınmaz sahibi, tam bir bedel karşılığında komşularından kendisine geçmek için geçit hakkı tanınmasını isteyebilir. Kanun koyucu bu düzenleme ile şartların gerçekleşmesi halinde ihtiyaç sahibine irtifak hakkı kurulmasını isteme hakkı sağlamıştır.

Geçit hakkı, yenilik doğuran bir hak olup, bu hak, geçit ihtiyacı bulunan taşınmazın mülkiyetine bağlıdır. Hak sahibinin, bu hakkını kullanarak irtifak hakkı kurulmasını istemesi ile yükümlü taşınmaz maliki irtifak hakkı kurma borcu altına girmektedir. Taşınmazın bu borçla yükümlü olma durumu, mülkiyetin dolayısıyla kısıtlanmasını teşkil etmektedir. Bu borç yerine getirilince, ortaya geçit irtifakı çıkmaktadır (Oğuzman K./Seliçi Ö./Oktay Özdemir S.; Eşya Hukuku, 12. Bası, Filiz Kitabevi, İstanbul 2009, s.467).

TMK. m. 747 uyarınca bir taşınmaz malikinin diğerinden geçit irtifakı kurulmasını isteyebilmesi için öncelikle geçit isteyen taşınmaz malikinin genel yola çıkmak için yeterli bir geçiti bulunmamalıdır. Hiç geçit bulunmaması gibi mevcut geçidin ihtiyacı karşılamaması da söz konusu şartın gerçekleşmesi için yeterlidir.

Öte yandan, geçit güzergahı, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun düşen komşu taşınmaz, bu yoksa bundan en az zarar görecek taşınmazın durumu ve maliklerinin uğrayacakları zararlar göz önünde tutularak belirlenmelidir (TMK m. 747/2).

Hemen belirtmek gerekir ki, zorunlu geçit hakkının genel yola kadar kurulması şarttır. Çünkü TMK’nun 747. maddesinin ve maddenin dayandığı düşüncenin temeli budur. İşte bu yüzden m. 747/1 de “Taşınmazından genel yola çıkmak için yeterli geçidi bulunmayan malik, tam bir bedel karşılığında bir geçit hakkı tanınmasını komşularından isteyebilir.” denilmiştir. Uygulamada buna kesintisizlik ilkesi denilmektedir. Yani taşınmaz yararına tesis edilen geçidin, genel yola kesintisiz ulaşması sağlanmalıdır.

Eldeki davada: davacı, 361 parsel sayılı taşınmazın yola cephesinin bulunmadığı, geçit ihtiyacının olduğu açıktır. Geçit davasında amaç genel yola bağlantısı olmayan taşınmazları genel yola kesintisiz olarak bağlamaktır.

Eldeki davada: davacı, 361 parsel sayılı taşınmazın yola cephesinin bulunmadığı, geçit ihtiyacının olduğu açıktır. Geçit davasında amaç genel yola bağlantısı olmayan taşınmazları genel yola kesintisiz olarak bağlamaktır.

Ne var ki, mahkemenin gerekçesine esas aldığı bilirkişi raporunda davacı taşınmazı yararına 363 ve 364 parsel numaralı taşınmazlar üzerinden kurulan geçit güzergahının zemindeki Karakaya deresine bağlandığı görülmektedir. Geçitin bağlandığı ve krokide 1 no’lu köprü mahalli olarak gösterilen dere üzerindeki bu kısma davacı inisiyatifi ile yapılacak köprüden sonra, zeminde yol olarak kullanılan fakat kadastro paftasında tescil harici olarak görünen yerden geçilmek suretiyle genel yola ulaşıldığı anlaşılmaktadır.

Geçit hakkının yukarıda açıklandığı gibi genel yola kadar kesintisiz kurulması şart olup, mahkemece, genel yol ile bağlantısı bulunmayan, paftasında dere ve sonrasında tescil harici kısma bağlantı sağlanarak davalı parsellerden geçit tesisi edilmesi nedeniyle kesintisizlik ilkesi ihlal edilmiştir.

Bununla birlikte, dereler devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmakla, ileride buraların dava konusu yapılabileceği de gözetilmelidir.

Görüşmeler sırasında bir kısım üyelerce; davacı taşınmazının mutlak geçit ihtiyacı içinde olduğu, direnme kararının onanması gerektiği yönünde görüş beyan edilmiş ise de, bu görüş yukarıda belirtilen nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

O halde, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı E.. E.. vekilinin ve dahili davalı A.. C..’nin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 18.03.2015 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12751, Karar No: 2014/24399, Tarih: 18.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12751 E.  ,  2014/24399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Temyiz eden davalı ... Belediyesi vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

2- Öte yandan hükmü temyiz eden davalı ... Belediyesi vekili Av. ...'nun dosya kapsamında usulüne uygun vekaletnamesi veya yetki belgesi olmadığından varsa eklenmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25421, Karar No: 2015/10296, Tarih: 01.12.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/25421 E.  ,  2015/10296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

26.02.2015 günlü hükmün, sanıkların yüzüne tefhim kılınarak, temyiz yasa yol ve süresinin yöntemine uygun şekilde bildirildiği, sanıkların 06.03.2015 tarihinde, o aşamaya değin herhangi bir temyiz başvuruları olmadığı halde “hükmün onanması, müddetnamelerinin verilmesi” yolunda talepte bulundukları, 17.03.2015 günlü dilekçelerinde ise Yargıtay hakkını kullanmak istediklerini beyan ettikleri, mahkemece 28.04.2015 tarihli ek karar ile “sanıkların yüzlerine karşı verilen kararı 7 günlük yasal temyiz süresi geçtikten sonra temyiz ettikleri, ayrıca 06.03.2015 tarihli taleplerinin temyizden feragat niteliği taşıdığı” gerekçesi ile temyiz isteklerinin reddine karar verildiği, ek kararda da temyiz yasa yol ve süresinin yöntemine uygun şekilde bildirildiği, ek kararın sanıklara 29.04.2015 tarihinde tebliğ edildiği, sanıkların 14.08.2015 tarihli dilekçeleri ile ek kararı temyiz edip, eski hale getirme talebinde bulunduklarının anlaşılması karşısında;

Sanıklar ... ve ...'ın, ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.2.2015 tarih 2015/37-94 Esas-Karar sayılı kararını, 17.03.2015 tarihinde, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra temyiz ettikleri anlaşılmakla, sanıkların temyiz taleplerinin tebliğnameye uygun olarak AYRI AYRI REDDİNE, 01.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/39518, Karar No: 2017/17144, Tarih: 07.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/39518 E.  ,  2017/17144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtaya gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtayda ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Mahkemece verilen karar istinaf kanun yoluna değil, temyiz kanun yoluna tabi olmakla, kararı temyiz eden davalı vekilince, temyiz kanun yoluna başvurma harcı yatırılması gerekirken, 85,70 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı yatırıldığı, dosya içeriğinde temyiz kanun yoluna başvurma harcı yatırıldığına dair makbuz bulunmadığı anlaşılmaktadır. Anılan sebeple, istinaf kanun yoluna başvurma harcı adı altında yatırılan harç talebi halinde davalı vekiline iade edilmeli; temyiz kanun yoluna başvurma harcını (sayman mutemedi alındısında harç adının doğru yazılmasına da dikkat edilmek suretiyle) kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlaması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca davalı vekiline ihtaratlı muhtıra tebliğ edilerek kanuni süre beklenilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen eksikliğin giderildikten sonra dosyanın tekrar Dairemize gönderilmesi için Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2388, Karar No: 2014/3669, Tarih: 01.07.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/2388 E.  ,  2014/3669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2014/2388

Karar No : 2014/3669

MAHKEMESİ : Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmek, kişinin ölmesinden yararlanarak geceleyin hırsızlık,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Saparnyaz'ın maktüle yönelik öldürme ve cep telefonunu alma eylemlerinin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafıinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre: Türkmenistan vatandaşı olan sanık Sparnyaz ile eniştesi olan temyiz dışı sanık Shohrat ve maktul Berdiev’in inşaatlarda çalıştıkları ve iki aydır bir iş hanının bodrum katındaki bekar evinde birlikte kaldıkları, sanığın olaydan önceki günlere ilişkin savunmaları doğrulanmamakla birlikte, sanığın aksi ispatlanamayan savunmasına göre; olay günü maktülün, işten eve gelen sanık Sparnyaz'dan sigara istediği, daha sonra eve kadın getireceğini söyleyerek 150 dolar para istediği sanığın "param olsa memlekete gönderirim" demesi üzerine: maktülün, "ne yaparsan yap bana para bul getir" dediği, korkarak dışarı çıkan sanığın bir süre dışarda dolaştığı ve eniştesi olan diğer sanığı arayıp bulamayınca eve gittiği, maktülün, sanığa küfür ederek "nerede kaldığını" sorduğu ve boynundan tutarak sanığa diz atmaya çalıştığı, sanığın dışarı kaçtığı sırada maktülün kendisine kaset çalar fırlattığı, dışarda beklemekte olan sanığı vizelerinin süresinin dolması nedeni ile "polis bizi yakalar götürür" diyerek içeri çağırdığı, sanığın, kapı önünde bulduğu odun parçası ile

içeri girdiğinde maktülün tekrar küfür etmesi ve el kaldırması üzerine odun parçası ile maktülün kafa bölgesine vurarak kendisini öldürdükten sonra cep telefonunu alarak evden çıktığı başka eşya almadığı, sonrasında buluştuğu diğer sanık ile beraber cep telefonunu 20 TL'ye sattığı olayda:

a-Sanığın, maktülü kendisine hakaret etmesi ve basit şekilde yaralaması nedeni ile öldürdüğü daha sonra aniden gelişen kastla maktulün ölmesinden yararlanarak cep telefonunu aldığı anlaşıldığı halde haksız tahrik altında kasten öldürme suçundan TCK.nun 81, 29, 62 ve kişinin ölmesinden yararlanarak geceleyin hırsızlık suçundan TCK.nun 142/2-a, 143,62 maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, suçların niteliğinde yanılgıya düşülerek bir suçun işlenmesini kolaylaştırmak amacı ile öldürme ve nitelikli yağma suçlarından yazılı şekilde hüküm kurulması;

b-Kabul ve uygulamaya göre; sanığın olay sırasında yanlız olduğu kabul edildiği halde TCK.nun 149/1. maddesinin (c) bendinin de uygulanması.

b-Kabul ve uygulamaya göre; sanığın olay sırasında yanlız olduğu kabul edildiği halde TCK.nun 149/1. maddesinin (c) bendinin de uygulanması.

Bozmayı gerektirmiş olup sanık ve müdafii ile yerel Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), bozma nedenine ve tutuklulukta geçen süreye göre sanığın tahliye isteminin reddine, 01/07/2014 gününde öyleliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/439, Karar No: 2019/38100, Tarih: 02.12.2019

**7. Ceza Dairesi         2016/439 E.  ,  2019/38100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya kapsamına göre, suçtan zarar gören Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun dava ve duruşmadan haberdar edilmediği gibi gerekçeli kararın da anılan idareye tebliğ edilmediği anlaşılmakla; gerekçeli kararın usulüne uygun olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'na tebliği ile temyiz edilmesi halinde bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 02.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.