muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12204, Karar No: 2015/16980, Tarih: 15.10.2015

Davacının, uyuşmazlık konusu olmayan dava dışı kamu kurumunda 01.01.2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olması nedeniyle, 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 01.01.2005 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işleminde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin konuya gelince; 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ile 506 sayılı Kanunun anılan hükmü yürürlükten kaldırılmış ve konu 5510 sayılı Kanunun 96. maddesinde düzenlenmiştir.

5510 sayılı Yasanın 96. maddesinde “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, yirmidört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan, itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır.

Alacakların yersiz ödemelere mahsubu, en eski borçtan başlanarak borç aslına yapılır, kanunî faiz kalan borca uygulanır.” denilmekle kurumca yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin esas ve usuller belirlenmiştir.

İlke olarak, her yasa yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucu da, yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyeceği, başka bir anlatımla geriye yürümeyecekleridir. Ancak devam eden uyuşmazlıklarda,tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural “derhal yürürlüğe girme” niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Bu gibi durumlarda yasaların geriye yürümesi değil ani etkisi söz konusudur.

Ne var ki, sosyal güvenlik hukukunun ilgi alanı kamusal olup otoritesi kamu düzenini ilgilendirmektedir. Bu nedenle sosyal güvenlik hukuku ile ilgili yasalar yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurur.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa öncesi mevzuata bakıldığında, 506 sayılı Yasanın 121. maddesinde yersiz ödemelerin kayıtsız şartsız iadesinin öngörüldüğü, yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamının farklı hukuki durumlara özgü olarak değişiklik göstermediği görülmektedir.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa öncesi mevzuata bakıldığında, 506 sayılı Yasanın 121. maddesinde yersiz ödemelerin kayıtsız şartsız iadesinin öngörüldüğü, yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamının farklı hukuki durumlara özgü olarak değişiklik göstermediği görülmektedir.

Ancak, 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ile 506 Yasada yer almayan yeni bir düzenleme getirilmiş, sebepsiz zenginleşmenin iyi niyetle veya kötü niyetle gerçekleşmesine bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarları belirlenmiştir. Dolayısıyla 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamı sigortalının iyiniyetli veya kötüniyetli oluşunun tespitine göre farklılaştırılarak, kayıtsız şartsız iade öngören 121. madde hükmüne göre lehe bir düzenleme getirildiği açıktır.

Sosyal güvenlik hukukunun yukarıda açıklanan niteliği karşısında sigortalı lehine düzenleme getiren 5510 sayılı Kanunun anılan hükmünün devam etmekte olan uyuşmazlıklarda uygulanması gerekmektedir.

Ayrıca, 5510 sayılı Yasanın geçici maddelerinde, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kural da yer almamaktadır.

5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde, önceki hükümlerden hangilerinin uygulanamayacağı belirtilmek suretiyle uygulama düzenlenmiş olup; yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğine işaret eden herhangi bir kural bulunmadığından ve bu düzenleme sigortalı yararına olduğundan, sonuç olarak söz konusu 96’ncı madde düzenlemesinin açıklanan nedenler karşısında da, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacaklarına ilişkin süregelen uyuşmazlıklara uygulanması gerekir.

Yapılan açıklamaların ışığında somut olayın değerlendirilmesinde, Hukuk Genel Kurulu tarafından ve Dairemizce devam etmekte olan uyuşmazlıkların çözümünde 5510 sayılı Kanunun 96. maddesinin değerlendirilmesi ve uygulanması gerektiği ilkesi benimsenmiştir.

Diğer taraftan, Mahkemece 5510 sayılı Kanunun 96. maddesi uyarınca sebepsiz zenginleşme hükümlerinin uygulanması gerektiği kabul edilerek, 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 77 ve devamı maddeleri değerlendirilmek suretiyle karar verilmiştir. Bu nedenle uyuşmazlığın çözümünde Borçlar Kanunun anılan madde hükümlerinin uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

6098 sayılı Borçlar Kanunu’nun, geri verilmesi gereken tutarın belirlenmesinde genel hüküm niteliğinde bulunan 79’uncu maddesi uyarınca iyi niyetli zenginleşen, sebepsiz zenginleşme konusunun kendisinden istendiği tarihten önce elinden çıktığını iddia ve ispat ettiği miktar oranında ret ve geri vermeyle yükümlü olmayacaktır. Buna karşın; zenginleşenin, zenginleşme anında veya sonrasında mal varlığındaki artışın geçerli bir hukuki sebebe dayanmadığını biliyor veya bilmesi gerekiyor olması halinde, kötü niyetli sayılacağında da kuşku bulunmamaktadır.

Yerel mahkemece 5510 sayılı Kanunun 96. maddesinde sebepsiz zenginleşme hükümlerinin uygulanması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle, Borçlar Kanunun 79. ve 82. maddesi uyarınca değerlendirme yapılarak karar verilmiş ise de 5510 sayılı Kanunun 96. maddesi de sebepsiz zenginleşmede geri verme konusuna ilişkin özel bir düzenleme niteliğindedir.

Şu duruma göre, karşımıza, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta özel nitelikte kanunda yeralan düzenleme çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

"Yasaların çatışması" olarak da adlandırılan bu gibi durumlarda; a)Sonraki norm, öncekinin yerini alır (Lex Pasterior deraget priori),b)Özel Kanun, genel kanundan önce gelir (Lex specialis per generalem non deregatur). c)Açık anlamlı norm, kapalı anlamlı normdan önce gelir, biçiminde kabul edilen temel ilkelerden yararlanılarak sonuca ulaşılmaktadır.

Uyuşmazlık konusu somut olayda, belirtilen ilkeler doğrultusunda yapılan değerlendirmede; 5510 sayılı Kanunun 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununa göre özel nitelikte olduğu, bu kapsamda 5510 sayılı Kanunun 96. maddesi hükmünün sebepsiz zenginleşme nedeniyle yersiz ödemelerin Kuruma iadesi konusunda özel nitelikte düzenleme içerdiği açıktır.

Bu durumda özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun özel düzenleme içeren 96. maddesi hükmünün genel nitelikteki 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 79. maddesi hükmüne nazaran uygulama önceliğine sahip olduğu tartışmasızdır.

O halde, Yerel Mahkemece yukarıda yapılan açıklamaların ışığında özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun 96. maddesinin değerlendirilmesi suretiyle karar verilmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemece öncelikle, 5510 sayılı Kanunun 96. maddesi kapsamında araştırma ve inceleme yapılarak, yersiz ödemenin davacı sigortalının kasıtlı ve kusurlu davranışından mı, davalı Sosyal Güvenlik Kurumunun hatalı işleminden mi kaynaklandığı; eş söyleyişle davacının sebepsiz zenginleşmede iyiniyetli olup olmadığı hususlarının belirlenmesi; ardından da yine 5510 sayılı Kanunun 96. maddesi hükmü gözetilerek yapılacak değerlendirme ve varılacak sonuç ile davacının 01.01.2005-20.10.2009 tarihleri arasında almış olduğu yersiz yaşlılık aylıklarının iadesine ilişkin borcunun kapsamı konusunda bir karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçelerle, davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7459, Karar No: 2016/5419, Tarih: 27.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/7459 E.  ,  2016/5419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Her iki suçtan beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ... isimli ilacın bir yakını tarafından kullanılacağını ve durumun acil olduğunu, daha sonra reçeteyi getireceğini söyleyerek katılan ...'ya ait eczaneden adı geçen ilacı aldığı, daha sonra ilacın faturalandırılma aşamasında sanığın eczaneye bıraktığı reçetedeki eksikliklerin sanık tarafından giderilmemesi ve mevzuat açısından aynı aya ilişkin olarak faturanın kesilmesinin zorunlu olması nedeniyle eczane kalfasının reçeteyi götürdüğünde, hastane görevlilerinin reçetede, ilacı yazabilecek birimin kaşesinin bulunmadığını dolayısıyla, reçetenin hastane görevlileri tarafından düzenlenmediğini tespit ettikleri, bu şekilde sanığın, TCK'nın 44. maddesi uyarınca kamu kurumu aleyhine dolandırıcılığa teşebbüs ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda;

1-Sahtecilik suçu yönünden;

Sanığın savunmaları, katılan ve katılan kurum vekilinin beyanları, tanık beyanları, kriminal rapor, ... 'in tedavi evrakları, 02.12.2010 tarihli tutanak ve tüm dosya kapsamına göre, ilgili bölümün kaşesi bulunmayan sahte reçetenin hastane görevlilerince kontrolünde hemen belirlenmiş olması dolayısıyla, reçetenin aldatıcılık kabiliyetinin olmadığı, sanık tarafından hastaneye herhangi bir reçetenin sunulmaması ve her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delille ispatlanamadığı anlaşıldığından sanık hakkında verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan SGK vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Dolandırıcılık suçu yönünden;

Hastanede yatılı hastanın acil ilaca ihtiyacı olduğunu, reçeteyi sonra getireceğini söyleyerek eczaneye sahte reçete getirip, ilaçları alan, aldatıcı hareketlerle haksız menfaat temin eden sanığın eyleminin, hem SGK kurumuna hemde eczacı ...'ya karşı dolandırıcılık suçlarından TCK'nın 44. maddesi kapsamında gerçekleştirildiği iddia olunduğu, SGK'ya karşı suçun unsurlarının oluşmaması halinde katılan ...'ya karşı dolandırıcılık suçundan mahkumiyeti yerine, oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan SGK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/785, Karar No: 2013/13648, Tarih: 06.05.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/785 E.  ,  2013/13648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığa yükletilen tehdit ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...'nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-İşyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK'nın 116/2. maddesinde düzenlenen işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunun konusunu, ancak açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutad olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentilerinin oluşturacağı ve açık olduğu şartlar içinde kahvehanelerin bu yerlerden olmadığı gözetilmeden, sanığın kahvehanenin açık olduğu saat 22' sıralarında kahvehane sahibinin rızasına aykırı olarak buraya girdiğinden söz edilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...'nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14005, Karar No: 2017/8214, Tarih: 12.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/14005 E.  ,  2017/8214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 23/12/2013 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 04/06/2015 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 12/12/2017 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili gelmedi. Karşı taraftan davalılar vekili Avukat ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Yargılama sırasında 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 124. maddesi gereği taraf değişikliği yapılmış olup gerekçeli karar başlığında ... ve ... TV adına imtiyaz sahibi ...'ın da davalı olarak eklenmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görülerek bozma sebebi yapılmamıştır.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının internet üzerinden yayın yapan ... TV isimli internet haber sitesinde 16/12/2013 tarihli "Medya Çalkalanıyor: ... Tecavüz Sanığı Çıktı" başlıklı haberde Taraf Gazetesi'nin aynı tarihli nüshasında yayınlanan "Medya Sektörünü Karıştıran Kredi" haberine dayanıldığını, ek olarak davacının adı ve fotoğrafının da manşetten yayınlandığını, haberin gerçek dışı, uydurma bir haber olduğunu, davacıyı küçük düşürücü, onur kırıcı, rencide edici, nitelikte olduğunu ve davacıyı hedef gösterdiğini iddia ederek, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davacının daha önceden Taraf Gazetesi'nde yazılar yazdığını, gazeteden ayrıldıktan sonra önceki gazetesince hakkında böyle bir iddianın gündeme getirilmiş olmasının ciddi ve ilgi çeken bir durum olduğunu, haberde toplumsal ilgi ve güncellik unsurlarının mevcut olduğunu, yazının tamamen gazetecilik faaliyeti çerçevesinde yayınlandığını, davacıyı küçük düşürmeye, yahut toplum nezdindeki itibarını sarsmaya yönelik özel bir kastın bulunmadığını belirtilerek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yazının davacının kişilik haklarına saldırı amacı ile yazılmadığı davalının kendi anlatım biçimi ile yorumlandığı, hakaret içeren sözler kullanılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesi hükmüne göre kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir.

Mahkemece, dava konusu yazının davacının kişilik haklarına saldırı amacı ile yazılmadığı davalının kendi anlatım biçimi ile yorumlandığı, hakaret içeren sözler kullanılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesi hükmüne göre kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının adli sicil ve arşiv kayıtlarında tecavüz suçunu işlediğine dair bir kayda rastlanılmamıştır. .... Sözleşmesi 10. maddesi bakımından .... Mahkemesi yerleşik içtihatlarıyla oluşturulan ilkelerden biri de ifade özgürlüğüne ilişkin olup, buna göre; ifade özgürlüğü, demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan birini oluşturmakta ise de somut olayda davalının eyleminin bu kapsamda değerlendirilmesi mümkün değildir. Haberin başka bir gazetede yapılan önceki bir yayından alıntı yapılmış olması da diğer gazete ve davalı gazete arasındaki iç ilişkiyi ilgilendirmekte olup davalının eyleminin hukuka aykırılığını ortadan kaldırmamakta, davacıya karşı sorumluluğu devam etmektedir. Davacıya atfedilen suçun niteliği de göz önüne alındığında haberde eleştiri ve ifade özgürlüğü sınırları aşılmış olup davacı yararına uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken istemin tümden reddine karar verilmesi doğru olmamış, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA ve davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5930, Karar No: 2009/6804, Tarih: 01.06.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/5930 E.  ,  2009/6804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 31.10.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 15.01.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 153 ada 3 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısının bulunmadığını ileri sürerek, davalılara ait 153 ada 2 ve 5 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden geçit hakkı kurulmasını istemiştir. Davalılar davacının taşınmazının kumsala sınırının bulunduğunu ve buradan genel yola çıkabileceğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.Mahkemece, davacı taşınmazının kumsala sınırının bulunması nedeniyle buradan geçerek genel yola çıkabileceği, geçit ihtiyacı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyiz etmiştir.Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.Yargıtay Hukuk genel kurulunun 26.09.2001 tarih, 2001/14 - 637 Esas ve 2001/648 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere ve Dairemizin yerleşik uygulanılmasına göre; Türk Medeni Kanununun 715. maddesi uyarınca kıyılar denizin uzantısı ve ayrılmaz bir parçası olduğundan yararlanma hakkı kamuya ait olan yerlerdendir. Bu niteliği ile devletin hüküm ve tasarrufu altında olan kıyılar, kamunun denizden yararlanması için bırakılan yerlerden olup anılan niteliklerine uygun bir şekilde yaralanma hakkı tüm kamuya aittir. Bu nedenle kumluğun yol olarak kullanılması uygun olmadığı gibi, davacının münhasıran kullanımına da bırakılamaz. Buna bağlı olarak davacının deniz kumluğunu, yol olarak kullanmasının, diğer kişilerin kullanımlarına engel olması halinde Hazinece veya yararlanan kişilerce açılacak elatmanın önlenmesi davasıyla karşılaşması ve bu davanın haklı bulunması da olanaklıdır.

Dosya içerisindeki paftaya göre davacı taşınmazı kumsala cephelidir. Yine, dosya içerisindeki bilirkişi raporu ve dosyaya sunulan resimlere göre kumsalın eylemli olarak kullanılmakta olduğu anlaşılmaktadır. Davacı taşınmazının mutlak geçit ihtiyacı bulunduğu da sabittir. Ne var ki, mahkemece Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.09.2001 tarihli, 2001/14-637 Esas ve 2001/648 Karar sayılı ilamı yanlış değerlendirilerek davacının taşınmazına bitişik kumsaldan geçerek genel yola ulaşabileceğinden bahisle geçit ihtiyacı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece yapılması gereken ...; bu ihtiyacı karşılamak için dosyada mevcut bilirkişi raporları doğrultusunda ya da gerekli görüldüğü takdirde mahallinde yeniden keşif yapmak suretiyle komşu parseller üzerinden uygun geçit yerlerini uzman bilirkişiler aracılığı ile belirlemek ve sonucuna göre bir karar vermek olmalıdır.Yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden karar bozulmalıdır.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 01.06.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.