muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4187, Karar No: 2015/5893, Tarih: 27.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4187 E.  ,  2015/5893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/10/2014 tarih ve 2014/1110-2014/366 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı arasında imzalanan hizmet sözleşmesinde düzenlenen rekabet yasağı hükümleri uyarınca davalının, sözleşmenin feshinden sonra Marmara Bölgesinde bir yıl süreyle aynı sektörde faaliyette bulunan rakip firmada çalışmamayı taahhüt ettiğini, rekabet yasağının ihlal edilmesi halinde 6 aylık brüt maaşı tutarında cezai şart ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davalının müvekkili şirketin Marmara satış bölgesinde satış sorumlusu ve pazarlama uzmanı olarak çalışmakta iken 15/01/2014 tarihinde istifa yoluyla işyerinden ayrıldıktan sonra 1 yıllık süre içinde aynı alanda aynı bölgede ve aynı sektörde faaliyet gösteren başka bir rakip şirkette çalışmaya başladığını ve sözleşmede yazılı bulunan rekabet yasağına aykırı davrandığının tespit edildiğini ileri sürerek, şimdilik 42.822,12-TL cezai şartın davalıdan tahsilini ve davalının haksız fiillerine son verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre taraflar arasında İş Kanunu ve mevzuatı çerçevesinde hizmet ilişkisi bulunduğu, talep edilen tazminatın dayanağının hizmet akdine dayalı olduğu, bu nedenle davaya bakma görevinin İş Mahkemelerine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz emiştir.

Dava, haksız rekabetin tespiti ve sonuçlarının ortadan kaldırılması ile cezai şart alacağının tahsili talebine ilişkin olup, davacı, davalının davacı şirketteki hizmet ilişkisi sona erdikten sonraki dönem için haksız rekabeti bulunduğunu iddia etmiştir. İş aktinin devamı sırasında işçinin sadakat borcundan kaynaklanan rekabet etmeme yasağına aykırılık halinde, bu tür davalara bakmakla görevli mahkeme iş mahkemesidir. İş aktinin sona ermesinden sonra rekabet yasağına aykırı hareket edilmesi halinde ise, buna dayalı olarak açılacak dava niteliği itibariyle 818 sayılı BK'nun 348. maddesi kapsamına girmekle ve bu kapsamdaki davalar TTK'nun 4/1-3 maddesinin açık hükmü karşısında tarafların sıfatına bakılmaksızın mutlak ticari davalardan olup, bu tür davalar ticaret mahkemelerinde incelenip karara bağlanır. (HGK'nun 29.02.2012 tarih ve 2011/11-781 Esas, 2012/109 karar sayılı kararı)

Mutlak ticari dava niteliğindeki eldeki davaya bakma görevi de ticaret mahkemesine ait olduğundan, mahkemece, iş mahkemesinin davaya bakmakla görevli olduğundan bahisle verilen görevsizlik kararı usul ve yasaya aykırı görülmüş, kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 27/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/819, Karar No: 2021/747, Tarih: 27.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/819 E.  ,  2021/747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 20/07/2007 olan suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 13/02/2015 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve kesinleşen mahkûmiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarihten itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suç tarihi olan 19.08.2015 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen "resmi belgede sahtecilik" suçunun 5237 sayılı TCK'nin 204/1. maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin, durma süresi de dikkate alınarak, 20/07/2007 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarıca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE, 27.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8573, Karar No: 2010/9875, Tarih: 07.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/8573 E.  ,  2010/9875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞEN DAVA : Dikili Asliye Hukuk Mahkemesi' nin 2003/190 Esas sayılı dosyası

Taraflar arasında görülen davada Dikili Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.06.2008 gün ve 2007/85-2008/131 sayılı kararı onayan Daire’nin 22.03.2010 gün ve 2010/2855-2010/3075 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, asıl ve birleşen davada, müvekkillerinin davalı kooperatifin ortağı olduğunu, davalı kooperatifin 13.07.2003 tarihli genel kurul tolantısında anasözleşmenin 10/2.maddesine aykırı şekilde arsa sahiplerinin de ortak olarak toplantıya katılıp oy kullandıklarını, diğer kararlarında usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, anılan genel kurul toplantısında alınan kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemiz' e ait 25.01.2007 tarihli ilama dayanılarak, davacıların alınan kararlara muhalefet ettiklerine dair 13.07.2003 tarihli dilekçeleri verdikleri, ancak dava konusu genel kurul kararlarının 9 ve 10.maddelerin dışındakilerin oybirliğiyle alındığından iptalinin istenemeyeceği, 9.madde yönünden de anılan dilekçelerde muhalefet ettiklerine dair açık bir beyanda bulunmayan davacıların iptal talep haklarının olmadığı, 10.maddede ise arsalardan ve konutlardan ayrı ücret alınması hususunun daha önceki genel kurullarda da karar altına alındığı, dava konusu genel kurul toplantısında ise sadece aidat belirlemesinin yapıldığı, bütçede arsa sahiplerinden gelecek aidatlarında bulunduğu ve bütçenin de oybirliğiyle kabul edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, kararın davacılar vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 22.03.2010 tarihli kararı ile mahkeme kararı onanmıştır.

Davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 35,50 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 07.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24671, Karar No: 2017/13475, Tarih: 08.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/24671 E.  ,  2017/13475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, kasten yaralama, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müşteki ...'nun kovuşturma aşamasındaki beyanları ve 25/09/2013 tarihli CD izleme tutanağından; sanığın açık kimlik ve adres bilgileri tespit edilemeyen 3 kişi ile birlikte müşteki ve mağdurun birlikte işlettiği iş yerine olay günü saat 02:15'te geldikleri, iş yerinin kepengi ile uğraştıkları ve içlerinden açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen birinin iş yerine girdiği ve içinde şüphelinin de bulunduğu diğer kişilerin iş yerinden uzaklaştığı, saat 02.37.50'de müşteki ...'nun geldiği ve iş yerinin kepengi açılmayınca önünde beklemeye başladığı ve telefonla konuştuğu, daha sonra sanığın sigara istemek amacıyla yanına geldiği ve müştekinin sigara olmadığını söylemesi üzerine olay yeriden uzaklaştığı ve akabinde yanında 3-4 şahıs ile gelerek ellerindeki demirler ile müştekiyi kovaladıkları, bu sırada iş yerinin içinde bulunan açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen şahsı çıkardıkları ve olay yerinden uzaklaştıkları anlaşılmakla; eylemlerin bir bütün olarak yağma suçunu oluşturup oluşturmadığının takdir yetkisi Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olup görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmayla devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkın korunmasına, 08/11/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1788, Karar No: 2016/347, Tarih: 16.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1788 E.  ,  2016/347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; .... İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 12.12.2013 gün ve 2013/405 E., 2013/800 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay ... Hukuk Dairesinin 21.03.2014 gün ve 2014/3261 E., 2014/6808 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, fark işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda yazılı karar ile bozulmuş; bozma üzerine yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiş, direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasına girilmeden önce, 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılması ve yine aynı Kanun’un 3. maddesi uyarınca mahkemelerde süren davalarda muhatabın devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olacağının hüküm altına alınması karşısında direnme kararının ilgili kurum veya kuruluşa tebliği için dosyanın mahalline geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği ön sorun olarak incelenmiştir

12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un “Büyükşehir belediyesi kurulması ve sınırlarının belirlenmesi” başlıklı 1. maddesinin 2. fıkrası ile Kayseri Büyükşehir Belediyesinin sınırlarının il mülki sınırları olduğu, aynı maddenin 5. fıkrası ile büyükşehir belediyesi bulunan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırıldığı ve yine aynı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası ile “Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.”

Hükmüne yer verilmiştir.

Hükmüne yer verilmiştir.

6360 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre, “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” düzenlemesi ile devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerinin nasıl yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılmasına ilişkin 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 5. bendinin aynı Kanun’un “Yürürlük” başlıklı 36. maddesinin 1. fıkrasına göre ilk mahalli idareler genel seçiminde yürürlüğe gireceği düzenlenmiştir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; yerel mahkemenin direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “...” gösterildiği ve direnme kararının “... vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak, 6360 sayılı Kanun’un 36. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle davalı ...nin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1. maddesinin 5. fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, mahkemece ilgili komisyon kararının da celbi ile dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek, direnme kararının kendisine tebliği sağlanarak, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda yazılı eksikliğin tamamlanması için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14623, Karar No: 2012/28195, Tarih: 26.11.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/14623 E.  ,  2012/28195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Silvan Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :13.05.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü

Taraf teşkili kamu düzeni ile ilgilidir. Kamu adına mutlak butlan sebebine dayalı olarak evliliğin iptali isteminde bulunan Cumhuriyet Savcısının (TMK md. 146/1) son celseye katılımı sağlanmadan yargılama yapılması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların hükmün esasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere gerekçede oyçokluğuyla sonuçta oybirliğiyle karar verildi. 26.11.2012 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Dava, mutlak butlan sebebiyle evliliğin iptali (TMK md. 145/4) istemiyle aynı Kanunun 146/1. maddesindeki yetkiye dayanarak Cumhuriyet savcısı tarafından açılmıştır.

Mahkemece duruşma günü davayı açan Cumhuriyet savcılığına usulüne uygun tebliğ edilmemiş ancak, Cumhuriyet savcısı 04.02.2011 tarihli oturuma katılmış, bir sonraki 25.03.2011 tarihli oturuma ise katılan olmamıştır. Hal böyleyken mahkemece tarafların yokluğunda yargılamaya devam edilerek 13.05.2011 tarihli oturumda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin, davanın davacısı sıfatında bulunan Cumhuriyet savcısının duruşmalara katılımını sağlamak gibi bir görevi bulunmamaktadır. Mahkemenin görevi duruşma gününü davacıya usulüne uygun şekilde tebliğ etmektir. Mahkemece duruşma günü davacı Cumhuriyet savcılığına usulüne uygun tebliğ edilmemişse de bu eksiklik davacı sıfatı bulunan Cumhuriyet savcısının 04.02.2011 tarihli oturuma katılmasıyla giderilmiştir.

Cumhuriyet savcısı, açmış olduğu hukuk davasının duruşmasında hazır bulunmak zorundadır. Karardan sonra yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeleri Kanununun 70. maddesinde de “Cumhuriyet savcısı, kanunda açıkça öngörülen hallerde, hukuk davası açar veya açılmış olan hukuk davasında taraf olarak yer alır”. Hükmüne yer verilmiştir. Cumhuriyet savcısı, açmış olduğu bir hukuk davasının duruşmasına gelmezse, davalı/davalılar, dosyanın işlemden kaldırılmasını (HUMK md. 409/1, HMK md. 151/1) veya tahkikata Cumhuriyet savcısının yokluğunda devam edilmesini isteyebilir.

Cumhuriyet savcısının açtığı hukuk davasının duruşmalarına gelmemesinin müeyyidesi, davanın Cumhuriyet savcısının yokluğunda görülmesi veya davalının isteği üzerine, dosyanın işlemden kaldırılmasıdır. Yoksa, mahkemenin, duruşmaya gelmeyen Cumhuriyet savcısını duruşmaya getirmek için zor kullanma yetkisi söz konusu değildir. (Prof. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, İstanbul .2001 sh. 856)

Cumhuriyet savcısının açtığı hukuk davasının duruşmalarına gelmemesinin müeyyidesi, davanın Cumhuriyet savcısının yokluğunda görülmesi veya davalının isteği üzerine, dosyanın işlemden kaldırılmasıdır. Yoksa, mahkemenin, duruşmaya gelmeyen Cumhuriyet savcısını duruşmaya getirmek için zor kullanma yetkisi söz konusu değildir. (Prof. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, İstanbul .2001 sh. 856)

O halde; davacı Cumhuriyet savcısı ve davalılar tarafından takip edilmeyen davanın, dava tarihinde yürürlükte bulunan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 409/1. maddesi gereğince 25.03.2011 tarihi itibariyle işlemden kaldırılması ve yasal süresi içerisinde yenilenmemesi halinde de 25.06.2011 tarihi itibariyle açılmamış sayılması kararı verilmesi gerekirken, tarafların yokluğunda yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu sebeple bozulması gerektiğini düşündüğüm için sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/7724, Karar No: 2013/9814, Tarih: 10.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/7724 E.  ,  2013/9814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkili olan davacı ile davalının evli olup, davalının davacıyı evden kovduğunu, ziynet eşyalarının davalı kocada kaldığını beyan ederek, ziynet eşyalarının aynen, olmadığı takdirde bedelleri olan şimdilik 15.000 TL’nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

HUMK.'nun md.388 (HMK. Md.297) gereğince,”Mahkemenin, hüküm fıkrasında asıl ve yardımcı taleplerin hepsi hakkında, açık ve tereddüde yol açmayacak şekilde infazı kabil karar vermesi gerekir.”

Somut olayda, mahkemece hüküm fıkrasında, ziynet eşyalarının, aynen olmadığı takdirde bedellerini tahsiline karar verilmiş, ancak bu ziynet eşyaların tür ve miktarları açık olarak belirtilmemiştir.

Karar bu hali ile infazı kabil nitelikte bulunmayıp, hüküm fıkrasında tahsiline karar verilen ziynet eşyaların niteliklerinin ve miktarlarının açık ve net bir şekilde belirtilmesi gerekir.

Öyle ise mahkemece, bu ilkeler gözetilerek, infazı kabil olacak nitelikte bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3354, Karar No: 2016/6891, Tarih: 28.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/3354 E.  ,  2016/6891 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 01/01/2003 tarihinden bugüne kadar vakıf senedi ve 506 sayılı Yasa gereği yapılmayan zam artışlarından kaynaklanan maaş farkları alacağının fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000-TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsili, istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili, davacının 506 sayılı Yasanın Geçici 20. maddesi hükmü uyarınca kurulan davalı vakfın üyesi olarak 01/05/1993 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı aldığı, ancak davalı vakıf tarafından 01/01/2003 tarihinden itibaren, ilgili yasal mevzuat uyarınca SSK dan yaşlılık aylığı almakta olanlara yapılan oranda zam ve seyyanen yapılan zam artışlarının davacının yaşlılık aylığına da uygulanması gerekirken uygulanmadığı, yine SSK'dan yaşlılık aylığı alanlara uygulanan enflasyon artışlarından kaynaklanan zammın da yansıtılmadığı, bu nedenle 01/01/2003 tarihinden bugüne kadar vakıf senedi ve 506 sayılı Yasa gereği yapılmayan zam artışlarından kaynaklanan maaş farkları alacağının fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000-TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline, karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

1)Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Geçici 20. maddesidir. 506 sayılı Yasanın Geçici 20. maddesinin (b) bendi "Bu personelin, iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlayacak," hükmünü içermekte olup davalı vakıf, mensupları yönünden zorunlu sosyal güvenlik kurumu niteliğindedir. Geçici 20. madde, 506 sayılı Yasanın tüm sistemi içinde değerlendirildiğinde, bu madde de sayılan sandıklar bağlı bulundukları kuruluşların personeli hakkında yasal düzenleme alanı içinde Sosyal Sigortalar Kurumunun yüklendiği görevleri, sağladığı hakları o düzeyin altına düşmemek üzere yüklenmiş sandıklar olup, görevleri ve en az yükümlülükleri yasa ile belirlenmiştir.(YİBK 9.3.1983/1-1, RG 23.06.1983/18086). Bu husus, Vakıf Senedinin 4. maddesinde; "Vakfın gayesi: a) İş bu vakıf senedi hükümleri dairesinde üyelerin emeklilik,

malullük, ölüm, hastalık, analık, iş kazaları ve meslek hastalıkları hallerinde eş ve çocukları ile üyenin geçindirmekle yükümlü bulunduğu ana ve babasının hastalıklarında, Sosyal Sigortalar Kanunları ile temin edilen yardımlardan az olmamak üzere hak sahiplerine yardımda bulunmak..."olarak da açıklanmaktadır.