muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4689, Karar No: 2019/6535, Tarih: 25.09.2019

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/141, Karar No: 2025/455, Tarih: 06.02.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/141 E.  ,  2025/455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/139 E., 2023/7 K.

Mahkeme kararı davacı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; Eşme ilçesi, ... köyünde bulunan 124 ada 1, 2, 3, 4, 5, 135 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazların mera vasfında olmalarına rağmen şahıslar adına tespit edildiğini ve vergi kaydı bulunduğunu belirterek çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile mera olarak sınırlandırılmalarını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... cevap dilekçesinde; 124 ada 2 parsel sayılı taşınmazda satın alma yoluyla uzun süredir zilyet olduğunu, taşınmazın tarım arazisi olup vergi kaydı bulunduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Eşme Asliye Hukuk Mahkemesinin 01.07.2014 tarihli ve 2005/289 Esas, 2014/234 Karar sayılı kararı ile çekişmeli 124 ada 5 parsel sayılı taşınmaz dışındaki taşınmazların mera vasfında olmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, 124 ada 5 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile mera olarak tesciline diğer parsellere yönelik davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 04.03.2019 tarihli ve 2016/6547 Esas, 2019/1373 Karar sayılı kararıyla; 135 ada 2 parsel sayılı taşınmaza ilişkin hüküm onanmış, 124 ada 1, 2, 3, ve 4 parsel sayılı taşınmazlara yönelik yapılan araştırmanın eksik olduğu belirtilerek hava fotoğraflarından ve komşu parsel tutanak ve dayanaklarından da yararlanılmak sureti ile taşınmazlarla ilgili mera ve zilyetlik araştırması yapılması gereğine değinilerek karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Eşme Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.07.2020 tarih ve 2020/112 Esas, 2020/170 Karar sayılı kararıyla; taşınmazın 2017 tarihi itibariyle Uşak ili, Merkez ilçesine tescilli olduğu belirtilerek yetkisizlik kararı verilmiş, dosya Uşak Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir.

Uşak 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ... tarafından dayanak konusu yapılan 1937 yılına ait 79 tahrir numaralı vergi kaydının üç yönü itibariyle 125 ada 1 parsele uyduğu, mahalli bilirkişi beyanlarına göre taşınmazın en evvelinden beridir mera olarak hayvan otlatılmak amacıyla kullanıldığı, üzerinde tarımsal faaliyet yürütüldüğüne ilişkin emareye rastlanmadığı, toprak yapısı ve bitki örtüsü bakımından değerlendirildiğinde taşınmazın mera vasfını taşıdığı, ziraat bilirkişi heyetince de bu yönde değerlendirme yapıldığı ve bu hususun hava fotoğrafları ile de desteklendiği, 124 ada 1 parsel sayılı taşınmazın köy yerleşim alanı içerisinde bulunduğu, etrafında köylülere ait damların ve cami yerleşkesinin bulunduğu, üzerinde uzun süredir tarımsal faaliyet yürütüldüğüne ilişkin iz ve emarelerin bulunduğu, toprak yapısı ve bitki örtüsü bakımından komşu mera parseli ile ayrıldığı, üzerinde kendiliğinden biten ve boylanabilen çayır vasıflı bitki örtüsünün ve davalılar tarafından dikildiği anlaşılan meyve ağaçlarının bulunduğu, davalılar tarafından uzun süredir ve halihazırda mevsimlik sebze ekilip-dikilmek suretiyle kullanıldığı, mera parseli ile arasında yüksek kot farkı ile oluşan doğal sınır ile insan eli ile oluşturulmuş ve halk arasında "harım" adı verilen dikenli yapı ile ayrıldığı, davalıların dayanağı olan 1937 yılına ait 113 tahrir numaralı arazi kaydının mevkisi, vasfı ve üç hududu itibariyle taşınmaza uyduğu, hava fotoğraflarının yorumlanmasına ilişkin bilirkişi raporundan da taşınmazın uzun yıllardır tarımsal faaliyet amacıyla kullanıldığının anlaşıldığı, taşınmazın mera vasıflı olmadığı, meradan açılmak suretiyle de oluşturulmadığı; 124 ada 2 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili yapılan değerlendirme neticesinde taşınmazın köy yerleşim alanı içerisinde bulunduğu, etrafında köylülere ait damların ve cami yerleşkesinin bulunduğu, üzerinde uzun süredir tarımsal faaliyet yürütüldüğüne ilişkin iz ve emarelerin bulunduğu, toprak yapısı ve bitki örtüsü bakımından komşu mera parseli ile ayrıldığı, üzerinde kendiliğinden biten ve boylanabilen çayır vasıflı bitki örtüsünün bulunduğu, davalılar tarafından uzun süredir ve halihazırda mevsimlik sebze ekilip-dikilmek suretiyle kullanıldığı, mera parseli ile arasında yüksek kot farkı ile oluşan doğal sınır ile insan eli ile oluşturulmuş ve halk arasında "harım" adı verilen dikenli yapı ile ayrıldığı, davalıların dayanağı olan 1937 yılına ait 110 tahrir numaralı arazi kaydının taşınmazın kuzey kısmına mevkisi, vasfı ve üç hududu itibariyle uyduğu, yine davalılar tarafından dayanak yapılan 22.03

.03.1969 tarihli harici satış senedinin de mevkisi, vasfı ve hudutları itibariyle dava konusu taşınmazın güney kısmına uyduğu, hava fotoğraflarının yorumlanmasına ilişkin bilirkişi raporundan da taşınmazın uzun yıllardır tarımsal faaliyet amacıyla kullanıldığının anlaşıldığı, taşınmazın mera vasıflı olmadığı, meradan açılmak suretiyle de oluşturulmadığı, 124 ada 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazlar ile ilgili yapılan değerlendirme neticesinde taşınmazlar ile mera parseli olan 1 parsel sayılı taşınmaz arasında yapay ya da doğal ayırt edici sınırın bulunmadığı, taşınmazların mera parseli ile aynı bitki örtüsü ve toprak yapısına sahip genel olarak kayalık vaziyette olduğu, taşınmazlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde bir tarafının kadastral yol, üç tarafının ise mera parseli ile çevrili olduğu, üzerinde tarımsal faaliyet yürütüldüğüne ilişkin emareye rastlanmadığı, taşınmazlar üzerinde ev ve müştemilatlarından oluşan yapıların bulunduğu ve bu yapıların uzun süre önce tespit ve tapu sahibi davalılar ve murisleri tarafından yapıldığı mahalli bilirkişi beyanları ve hava fotoğraflarından anlaşılsa da, bu yapıların meradan açılmak suretiyle inşa edildiği, davalıların taşınmazlar üzerindeki zilyetliklerinin ekonomik amaca uygun olmadığı, 124 ada 5 parsel sayılı mera vasıflı taşınmaza uygulanan 79 tahrir numaralı vergi kaydının bu taşınmazları da içine aldığı, mera parseli ile vergi kaydının kuzey hududunu oluşturan "damlar"ın aradaki kadastral yol ile ayrıldığı, taşınmazların meradan açılmak suretiyle kazanıldığı gerekçesi ile 135 ada 2 parsel ve 124 ada 5 parsele ilişkin Eşme Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/289 Esas 2014/234 karar sayılı ilamı ile verilen hükmün Yargıtay 16. Hukuk Dairesi 2016/6547 Esas 2019/1373 Karar sayılı ilamı ile onandığı ve kararın bu parseller yönünden kesinleştiği anlaşılmakla, iş bu taşınmazlar hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına; 124 ada 1 parsel ve 2 parsel sayılı taşınmazlara yönelik açılan davanın reddine; 124 ada 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazlara yönelik açılan davanın kabulü ile bu taşınmazlara ilişkin tapu kaydının iptaline ve taşınmazların mera vasfı ile sınırlandırılarak özel siciline kaydına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı ... vekili; verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, çekişmeli taşınmazların mera vasıflı vergi kaydının kapsamında kaldığını, dava konusu taşınmazlar üzerinde davalılar lehine zilyetlikle edinim koşullarının gerçekleşmediğini, çekişmeli taşınmazların mera vasfında olduklarını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı ... vekili; 124 ada 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde zilyetliğin bulunduğunu, taşınmazların mera vasfında olmadığını, bu durumun mahalli bilirkişi beyanları ile sabit olduğunu, 1970 tarihli hava fotoğrafında da taşınmaz üzerinde yapılar olduğunun göründüğünü belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava; kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve mera olarak özel siciline tescil istemine ilişkindir.

Kadastro sonucu; Uşak ili, Eşme ilçesi ... köyü çalışma alanında bulunan konu 124 ada 1, 2, 3, 4, 5, 135 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazlardan 124 ada 1 ve 3 parsel sayılı taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına; 124 ada 2 parsel sayılı taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına; 124 ada 4 parsel sayılı taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına, 124 ada 5 parsel sayılı taşınmaz hükmen ... adına, 135 ada 1 parsel sayılı taşınmaz ilkokul binası ve depo ve uygulama bahçesi vasfı ile Hazine adına kayıtlanmış,135 ada 2 parsel sayılı taşınmaz ise kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına tespit ve hükmen tescil edilmiştir.

Temyizen incelenen nihai kararların bozulması, 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesinin yollamasıyla davada uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesindeki sebeplerin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı ... vekili ve davalı ... vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı ... vekilinin ve davalı ... vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 435,50 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin "j" bendi gereğince temyiz eden davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın kararı veren Uşak 5. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

06.02.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12451, Karar No: 2012/19353, Tarih: 20.09.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/12451 E.  ,  2012/19353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 9.243 TL (ıslah ile 49.668 TL) alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü (davalı ... yönünden açılmamış sayılması) cihetine gidilmiş, hüküm davalı ... vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:Mahkemece, kısa kararda; "Islah edilen davanın kabulüne" şeklinde hüküm kurulduğu halde gerekçeli kararda "Davanın kabulü ile; 49.668 TL'nin dava tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalılardan (... (...) dışında kalan) tahsiline. Davalı ... (...) aleyhine açılan davanın HUMK 150.maddesi gereği açılmamış sayılmasına" şeklinde hüküm kurulmuştur.

Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü Ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 20/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9630, Karar No: 2017/7966, Tarih: 20.11.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/9630 E.  ,  2017/7966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık ... tarafından keşide edilen ve diğer sanık ...’ın.... ile katılana verilen çekin keşide tarihinde tahrifat yapmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanık ...'nın keşideci ve sanık ...'in ciranta olduğunun anlaşıldığı, suça konu çekte keşideci görünen sanık ...’nın 31.05.2006 keşide tarihli çeki ...’ın cirosu ile katılana verdiğini beyan etmesi, ....’ın da bu durumu doğrulaması, katılanın ise suça konu çekin kendisine keşide tarihi üzerinde değişiklik yapılmış ve paraflanmış olarak verildiğini beyan etmesi; keşide tarihinde yapılan değişikliğin sanıklar veya ikinci ciranta olarak görünen katılan tarafından yapılıp yapılmadığının belirlenememesi; sanıklar tarafından yapılmış olsa bile keşide tarihinin daha ileri bir tarih olarak değiştirilmesinin ibraz süresini uzatma sonucunu doğurması ve bu durumun sanıkların aleyhine ve katılanın lehine olması karşısında; sanıkların suç kasıtlarının bulunmadığı gözetilmeden, sanıklar hakkında beraat yerine mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre;

a) Kambiyo senetlerinde yapılan sahteciliğin resmi belgede yapılmış sayılabilmesi için ilgili kambiyo senedinin Türk Ticaret Kanununda öngörülen bütün unsurlarını taşıması gerekli olup Yargıtay İBK'nun 14.12.1992 tarih ve 1/5 sayılı kararında da açıklandığı üzere; kambiyo senetlerinde bulunması zorunlu olan unsurlarının duraksamaya meydan vermeyecek biçimde açık ve anlaşılır olması gerekmektedir. Suça konu çekin dosyada onaysız fotokopisinin bulunduğu ve duruşmada incelenerek ayrıntılarının tutanağa geçirilmemiş olması karşısında; suça konu çek aslı duruşmaya getirtilerek incelenmesi, unsurları ile aldatma niteliği olup olmadığının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Adli emanetinin 2011/29 sırasında kayıtlı suça konu çek ile ilgili bir karar verilmemiş olması,

c) Suç tarihinin, suça konu çekin bankaya ibraz edildiği 30.04.2007 tarihi olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “2007” olarak yanlış gösterilmesi,

d)5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.11.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30204, Karar No: 2013/16032, Tarih: 09.07.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/30204 E.  ,  2013/16032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Kapatılan Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında erteleme hükümleri değerlendirilirken, tekrar suç işlemeyecekleri yönünde olumlu kanaat gelmediğinden uygulanmamasına karar verildiği, aynı gerekçenin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nun 231/6-b maddesi uyarınca da aranan şartlardan olduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

İşyerinden yapılan hırsızlık eyleminin, TCK’nun 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden yazılı biçimde uygulama yapılması, neticeye etkisi bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ...’ün temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 09/07/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17545, Karar No: 2020/13598, Tarih: 27.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/17545 E.  ,  2020/13598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut uyuşmazlıkta boşta geçen süre ücreti bakımından oluşan red kısmı için davalılar lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, bu hususa dikkat edilmemesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu durum yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm kısmına yeni bir bent eklenerek;

“6- Davalılar ... Büyükşehir İmar İnşaat Turizm Otopark Elektrik Üretim Reklam ve Organizasyon Sanayi ve Ticaret Anonim Şİrketi ile ... kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince belirlenen 10,51 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,” bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.10.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.