muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: 2012/225, Tarih: 05.06.2012

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasını sunduğu, sanıklar ve müdafilerinin son savunmalarının alınarak hükmün tefhim edildiği 19.03.2010 günlü oturumda düzenlenen tutanağın tüm sayfaları, oturuma katıldığı anlaşılan zabıt kâtibi tarafından imzasız bırakılmış ise de; anılan duruşmaya ilişkin tutanağın tüm sayfaları mahkeme başkanı ve üye hâkimler tarafından imzalanmış, duruşma tutanaklarının başlığında da yasanın aradığı şekilde başkanın, üye hâkimlerin, Cumhuriyet savcısının ve zabıt kâtibinin isimlerine yer verilmiş, gerekçeli karar da mahkeme başkan ve üye hâkimler ile zabıt kâtibi tarafından imzalanmıştır. Hükmü temyize hakkı bulunan Cumhuriyet savcısı bu yetkisini kullanmazken, sanıklar ve müdafileri de duruşma tutanaklarının sahte ya da gerçeğe aykırı olarak düzenlendiği veya mahkemenin yasanın aradığı şekilde teşekkül etmediği yönünde bir iddia ileri sürmemişlerdir.

Bu durumda 5271 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının 222. maddesi uyarınca tutanakta sahtecilik yapıldığına veya tutanakların gerçeğe aykırı olarak düzenlendiğine ya da 1412 sayılı Yasanın 308. maddesinde belirtilen, mahkemenin kanun dairesinde teşekkül etmediğine ilişkin bir iddianın bulunmaması karşısında, anılan Yasa maddesi uyarınca mutlak hukuka aykırılık oluşturmayan ve mahallinde giderilebilecek eksiklik niteliğinde bulunan bu husus, hükmün esasına etkili bulunmaması nedeniyle bozma nedeni yapılmamalıdır.

Mahallinde giderilebilecek nitelikteki bu eksikliğin, duruşma tutanağının içeriğinin güvenilirliği yönünde bir duraksamaya yol açmadığının anlaşılması karşısında, Özel Dairece hükmün esasına girilerek temyiz incelemesi yapılması gerekirken yalnızca zabıt kâtibi imza eksikliğine dayalı olarak bozma kararı verilmesi isabetli değildir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, hükmün esastan incelenmesi için dosyanın Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 13.12.2011 gün ve 10113–30003 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, hükmün esastan incelenmesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.06.2012 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9690, Karar No: 2015/12668, Tarih: 23.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/9690 E.  ,  2015/12668 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının yaşlılık aylığının kesilmesine yönelik Kurum işleminin iptali ile yersiz aylıkların istirdatı, SGK'nın açtığı dava ile de takibe yönelik itirazın iptali ve icra inkar tazminatına hükmedilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle, davanın asıl dava yönünden kısmen kabulü ile; 2,079.43 TL asıl borç ve bunun faizi olan 1403.26 TL nin toplamı olan 3482.69 TL miktarında davalı Kurum işleminin iptali ile bu miktarda iade borcu olmadığının tespitinin fazlaya ilişkin talebin reddine, davacı... tarafından ..İş Mahkemesinin 2013/801 E açılıp bu dava ile birleşen dava yönünden, davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine İzmir 1. İcra müdürlüğünün 2013/2291 sayılı takip dosyasına yapılan itirazın, 10263,08 TL asıl alacak ve bu miktar içinde yer alan her bir yersiz ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili için takibin devamına, fazlaya ilişkin itirazın iptali talebinin reddine, dosya kapsamına göre alacak likid olmadığından davacı ... lehine icra-inkar tazminatı takdirine yer olmadığın karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ...tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.08.1985 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan davacının, 24.02.1994 tarihinden itibaren ... tarafından öğretmen olarak açıktan atamasının yapıldığı ve 01.03.2007 tarihinden itibaren ...emekli olup, 15.03.2007 tarihinden itibaren de aylık bağlandığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanakları; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “…Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum,

./...

./...

kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı ... Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir. Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29.maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı ... ve ... Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir ...kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun, icra takip tarihi itibarıyla yürürlükte olan 67. maddesinin 2. fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hükmolunan şeyin tahammülüne göre uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüştür. İtirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatına hükmedilebilmesi için, diğer koşulların yanında takibe konu alacağın likit olması da zorunludur. Anılan tür bir alacaktan söz edilebilmesi için ise gerçek tutarın belli ve sabit olması veya borçlu tarafından belirlenebilmesi için alacağın tüm unsurlarının bilinmesi ya da bilinebilecek durumda bulunması gereklidir. Buna göre, alacağın likit nitelikte olduğunun kabulü için borçlu tarafından tutarın araştırılarak belirlenmesi olanağının varlığı yeterlidir.

Anılan hukuki gerçeklik karşısında; davacının....2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışması, 5277 ve 5335 sayılı kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olduğundan, 506 sayılı Yasa kapsamında aldığı yaşılık aylıklarının söz konusu tarih itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işlemi yerinde olup, bu kapsamda mahkemece, yersiz aylık ödeme başlangıç tarihi olarak

../...

27.04.2005 tarihinin esas alınması isabetsiz olduğu gibi, birleşen itirazın iptali davası yönünden alacak likit olmadığından bahisle icra inkar tazminatına hükmedilmemesi de usul ve yasaya aykırıdır.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde ...'e iadesine, 23.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2401, Karar No: 2014/17169, Tarih: 15.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/2401 E.  ,  2014/17169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2013

NUMARASI : 2011/138-2013/387

Davacı M.. K.. vekili Avukat S. K. tarafından, davalı Ö.. Ü.. aleyhine 25/02/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; dava konusu ifadelerin özünde eleştiri niteliği bulunması ve fakat kullanılan sözler itibariyle konu ile ifade arasındaki düşünsel bağlılığın korunmaması nedeniyle hukuka aykırılığın söz konusu olması ve yukarıda vurgulanan ilkeler göz önünde tutulduğunda; takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece, daha uygun bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/12/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/12/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

İfade özgürlüğü demokratik toplumun zorunlu ve kurucu unsurudur. Sadece hoşa giden veya tasdik içeren ifadeler değil rahatsız edici, incitici hatta şok edici beyanlar da ifade özgürlüğünden yararlanmalıdır. İfadede hedef alınan kamu yöneticisiyse, eleştirilere daha açık ve hoşgörülü olmalıdır. Beyanda bulunan siyasetçi ise memleket sorunları hakkında konuşma ve eleştirme hakkı herkesten önce gelir.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında davanın tümden reddi gerekir. Bu yüzden çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.15/12/2014
Yargıtay — Esas No: 2012/23916, Karar No: 2013/17984, Tarih: 02.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/23916 E.  ,  2013/17984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1.00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada 257 Promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, trafiği tehlikeye düşürdüğü ve atılı suçtan mahkümiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 02.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4441, Karar No: 2023/6646, Tarih: 31.10.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/4441 E.  ,  2023/6646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/910 E., 2020/1458 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararları

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2022/6804 Esas, 2023/1199 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.05.2023 tarihli ve 1-2020/98846 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 ... maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 ... maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, katılan sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan meşru savunma nedeniyle beraatine ilişkin karar yönünden, "mahkemenin kabulünün dosya kapsamı ile örtüşmediği ve ilk atışın hangi taraftan yapıldığı hususu kesin olarak belirlenemediğinden sanık ... lehine meşru savunma koşullarının oluşmadığı, ayrıca sanık ... ...'ın av tüfeğinde atılmış iki adet kartuş bulunduğu, bağ evi çevresinde ise kartuş ele geçmediği, atışlardan birini bağ evinde iken diğerini ise olay yerine geldiğinde araç içerisinden yaptığı ve ilk atışın... ... tarafından yapıldığının kabul edilmesi durumunda ise; ...'ın ...'i toplam iki atışla basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek derecede yaralanmasından sonra, ...'in... ...'ın içerisinde bulunduğu araca doğru tabanca ile sekiz el ateş etmesi, mermisinin bitmesi üzerine aracından aldığı av tüfeği ile 7 el daha olmak üzere toplam 15 el ateş ederek... ...'ı yaşamını tehlikeye sokacak, yüzünde sabit ize, organ yitirilmesine, organ zayıflamasına ve kemik kırılmasına neden olacak derecede yaralaması eyleminde, karşı tarafın atışa devam etmemesine ve devam etme ihtimali de olmamasına rağmen aracından aldığı av tüfeği ile 7 el daha ateş etmesi karşısında, artık devam etmekte olan ciddi ve somut haksız bir saldırının varlığından söz edilemeyeceğinden, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının bulunmadığı" gerekçesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası ve 29 uncu maddesinin birinci fıkrası kapsamında yer alan haksız tahrik altında kasten öldürmeye teşebbüs suçu oluştuğundan bahisle temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması ilamının kaldırılmasına ve hükmün bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Katılan sanık ...'ın ilk olarak bağ evinden kaçmakta olan ...'in arkasından ateş ederek sırt kısmından yaraladığı, ikinci olarak da, olay yerinde gördüğünde, aracının içinden av tüfeği ile ateş ederek yüzünden yaraladığı, katılan sanık ...'in ise kendisine yönelen ve tekrarı muhakkak olan haksız saldırıyı defetmek amacıyla üzerinde bulunan tabanca ile yüzünden yaralanmasının etkisiyle hedef gözetmeksizin ateş ettiği, sonrasında da aracından aldığı av tüfeği ile ateş ederek olay yerinden kaçtığı, katılan sanık ...'in... ...'dan kendisine yönelen saldırı ile eş zamanlı olarak hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde eylemini gerçekleştirdiği, dolayısıyla meşru müdafaa şartlarının oluştuğu anlaşıldığından, Dairemizin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması ilamının usul ve yasaya uygun olduğu değerlendirilmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 ... maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2022/6804 Esas, 2023/1199 Karar sayılı temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.10.2023 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy)

K A R Ş I O Y

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 ... maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2022/6804 Esas, 2023/1199 Karar sayılı temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.10.2023 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy)

K A R Ş I O Y

Katılan sanıklar... ... ile ...'in çocukluk arkadaşı oldukları, olay günü... ...'ın bağ evinde buluştukları, tanıklar ....., ve ...ile birlikte alkol aldıkları sırada katılan sanıkların tartışmaya başladıkları, ...'in... ...'a tokat attığı, ... ...'ın ise masada bulunan şişe ile ...'in kafasına vurduğu, tanıkların araya girmesi ile ayrıldıkları, ...'in eşyalarını orada bırakarak motosikleti ile olay yerinden uzaklaşmaya başladığı, ancak motosikletin stop ettiği, bu sırada... ...'ın eve girerek av tüfeğini aldığı, yaklaşık 80-100 metre mesafeden ...'e doğru ateş ettiği, ...'in kafasından ve sırtından saçmalar nedeniyle yaralandığı ve oradan kaçtığı, ...'in tanık .....,'ı arayarak... ...'ın bağ evinde kalan eşyalarını istediği, ...'ın ...'in eşyalarını tanık ...'a vermediği, evine gitmek üzere yola çıkan tanık .....,'ı takip ettiği, aracı ile olay yerine geldiği, ......, ...'ın ...'i görmesi üzerine aracın içerisinde bulunan av tüfeği ile ateş ettiği, ...'in saçmalar ve aracın cam kırıkları nedeniyle yüzünden yaralandığı, bunun üzerine ...'in de üzerinde bulunan tabanca ile... ...'ın içerisinde bulunduğu araca doğru hedef gözetmeksizin ateş ettiği, tabancasındaki mermiler bitince aracında bulunan av tüfeğini alarak ateş etmeye devam ettiği, ....., ...'ın da yüzünden ve kollarından yaralandığı anlaşılan olayda, katılan sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkûmiyetine, katılan sanık ... hakkında ise eyleminin meşru müdafaa kapsamında kalması nedeniyle beraatine karar verildiği,