muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/148, Karar No: 2019/7069, Tarih: 11.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/148 E.  ,  2019/7069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Aydın 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 17/05/2017 tarih ve 2016/169-2017/248 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesi ile; davalının 13.10.2009 tarihinde müvekkili şirkette belirsiz süreli iş sözleşmesi ile "medikal delege" olarak çalışmaya başladığını, 06.07.2011 tarihinde ihbar öneline uymaksızın yazılı bir istifa dilekçesi ile istifa ettiğini, İş Kanunu md. 17'ye göre iş sözleşmesi 1,5 yıldan 3 yıla kadar sürdüğünden, işçi için iş sözleşmesi bildiriminin diğer tarafa yapılmasından başlayarak 6 hafta sonra feshedilmiş sayıldığını, müvekkili şirket ile davalı arasında akdedilmiş olan 13.10.2009 başlangıç tarihli iş sözleşmesinin 8. maddesi ile işçiye rekabet etmeme yükümlülüğü getirildiğini, söz konusu maddenin "sözleşme sona erdikten sonra personel İzmir, Manisa, Muğla, Aydın ve Denizli'de işveren ile aynı iş kolundaki şirketlerde 3 ay süresince çalışmamayı, aksi halde 6 aylık brüt maaşı kadar cezai şart ödemeyi kabul ve taahhüt eder" hükmünü içerdiğini, davalının şirketteki işinden istifa ettikten hemen sonra ve henüz 3 aylık süre dolmadan şirket ile aynı iş kolunda bulunan Abdi İbrahim İlaç San. ve Tic. A.ş bünyesinde tıbbi delege olarak çalışmaya başladığını, bu nedenlerle ihbar tazminatı bedelinin şimdilik 100 eurosunun dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, iş sözleşmesinden doğan cezai şart bedelinin şimdilik 100 EURO'sunun dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davaya usul yönünden itiraz ettiklerini, davanın haksız ve kötü niyetli olarak açıldığını, müvekkilinin yaptığı görev itibariyle davacının müşterilerini tanımak veya işlerin esrarına nüfuz etmek gibi Borçlar Kanununun 348.maddesinde belirtilen bir konumu bulunmadığını, tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalıştığını, doktor, eczane yada ecza depolarına satış yapma yetkisi olmadığı gibi davacı şirketin ilaçlarının üretimi işini de yapmadığını, çalıştığı yeni işyerinde davacı şirkette çalıştığı ilaçların muadilini çalışmadığını, farklı doktor ve eczacı portföyüne tanıtım yaptığını, davacının müvekkilinin şirketten ayrılması sebebiyle ihbar tazminatı karşılığında 2011 Temmuz ayı maaş alacağı ile yıllık izin ve tatil ücretlerinin müvekkiline ödenmediğini, karşılıklı mahsuplaşma yapıldığını ve müvekkilinden karşılığında zorla ibraname alındığını, bu miktarların mahsubu gerektiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmenin 8. maddesinde geçen cezai şartın tek taraflı olarak düzenlendiği, işverenin işçinin 3 aylık çalışmaması sonucu karşılaşacağı ekonomik zorlukları kendi karşı edimiyle telafi etmediği, dolayısıyla bu düzenlemenin 6098 Sayılı TBK.nun 420. maddesine (818 S.Y.nın 349. maddesi) aykırı olduğundan davacı yanın cezai şart talebinin haksız olduğu yönündeki bilirkişi raporu hükme yeter görülerek davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, rekabet yasağı sözleşmesinin ihlali iddiasına dayalı cezai şart istemine ilişkindir. Mahkeme taraflar arasındaki sözleşmenin 8. maddesindeki cezai şart alacağının 6098 Sayılı TBK.nun 420. maddesine aykırı olarak işveren tarafından tek taraflı düzenlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir. Davacı ile davalı arasındaki iş akdi 06.07.2011 tarihinde sona ermiş, davalı 01.08.2011 tarihinde başka firmada işe başlamıştır. “Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun"un 1.maddesindeki geçmişe etkili olmama kuralı doğrultusunda davaya konu sözleşme ve sonuçlarının 01.07.2012 tarihinden önce gerçekleşmiş olması, davanın da 2011 yılında açılmış olması nedeniyle somut davada 818 sayılı Borçlar Kanunun uygulanması gerekirken 6098 Sayılı TBK.nun 420. maddesi uygulanarak Mahkemece, anılan gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 11/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2395, Karar No: 2013/10111, Tarih: 17.04.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/2395 E.  ,  2013/10111 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... Güzellik Hiz. ve Koz. Ür. İç Dış Tic. Ltd. Şti. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Tüketici Mahkemesinden verilen 12.10.2012 gün ve 2012/70-466 sayılı hükmün davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, 1.849,65 TL alacağın tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptalini istemiş, mahkemece, 12.10.2012 tarihinde davanın kabulüne, 1.650,00 TL asıl alacak üzerinden itirazın iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2012 tarihinden itibaren 1.690,00 YTL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 1.690,00 YTL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 17.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/829, Karar No: 2017/7499, Tarih: 12.06.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/829 E.  ,  2017/7499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

6352 sayılı Yasa sonrası 05.07.2012 tarihi sonrasında işlenen karşılıksız yararlanma suçları 5237 sayılı TCK'nın 163/3. maddesinden düzenlenmiştir. ''Abonelik esasına göre yararlanılabilen elektrik enerjisinin, suyun veya doğal gazın sahibinin rızası olmaksızın ve tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde tüketilmesi halinde kişi hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.''

Suçun sübutu ve elektriğin sayaçtan geçmeden kullanıldığı bilirkişi raporu ile sabitse; mutlaka bakılması gereken husus ödeme konusudur.

Bu durumda da bakılması gereken madde 5237 sayılı TCK'nın 168/5: ''Karşılıksız yararlanma suçunda, fail, azmettiren veya yardım edenin pişmanlık göstererek mağdurun, kamunun veya özel hukuk tüzel kişisinin uğradığı zararı, soruşturma tamamlanmadan önce tamamen tazmin etmesi halinde kamu davası açılmaz; zararın hüküm verilinceye kadar tamamen tazmin edilmesi halinde ise, verilecek ceza üçte birine kadar indirilir. Ancak kişi, bu fıkra hükmünden iki defadan fazla yararlanamaz.''

Bahsedilen zarar; vergili ve cezasız miktardır. Fakat ilgili maddede zararın soruşturma aşamasında ödenmesinden bahsedilmiştir. Bu durumda Cumhuriyet Savcısı tarafından keşif yapılıp alınacak rapor sonucunda sanığa ödeme bildiriminde bulunmalıdır.

Eğer zarar soruşturma aşamasında tamamen ödenmişse mutlaka düşme kararı verilip adli sicilde bunlara ilişkin mahsus bir sisteme kayıt ettirilmelidir. Sanık soruşturma aşamasında hiç ödeme yapmamış, sanığa ödeme ihtarı da yapılmamış ve sanık kovuşturma aşamasında bilirkişinin hesapladığı miktarı tamamen gidermişse yine düşme verilmelidir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde; Sanık hakkında aboneli sayaca gelen kolon hattından ek alınarak elektrik kullandığına dair kaçak elektrik tespit tutanağının düzenlenmesi karşısında; sanığın suça konu yerde ne kadar süredir bulunduğunun ve kaçak ya da usulsüz kullanımın ne zaman başladığının kesin olarak saptanması, sanık suça konu yerde halen bulunuyor ise keşif yapılıp kurulu güç belirlenmek suretiyle; bulunmuyor ise tespit tutanağında belirtilen devreden geçen akım miktarına göre yine tespit tutanağında belirtilen endeks değerinin uyumlu olup olmadığı ve usulsüz kullanım bedeli konusunda teknik bilirkişiden rapor alınmadan eksik inceleme ve araştırma ile uygulama yapılması,

Alınan bilirkişi raporu sonucunda, sanığın karşılıksız yararlanma kastıyla hareket ettiğinin tespiti halinde, sanığa makul bir süre verilerek ''bilirkişi tarafından belirlenen tüketim bedelini tamamen tazmin etmesi halinde kamu davasının düşürüleceğine'' dair bildirimde bulunarak, sanığa makul bir süre de tanınıp bu süre beklenilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 12.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14999, Karar No: 2013/23310, Tarih: 10.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/14999 E.  ,  2013/23310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu birden fazla kişinin ölümüne neden olmak suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 85/2, 50/1-a, 52/2 ve 62. maddeleri uyarınca 24.300,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 53/6. madde uyarınca 6 ay süreyle geri alınmasına dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 05/06/2008 tarihli ve 2007/127 esas, 2008/116 sayılı kararının infazı sırasında, hükümlünün sürücü belgesinin iadesi talebinin kabulü ile sürücü belgesinin sanığa verilen adlî para cezasının tamamının infazından sonra geri alınmasına ilişkin aynı Mahkemenin 04/02/2013 tarihli ve 2007/127 esas, 2008/116 sayılı ek kararma yönelik itirazın reddine dair ... 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/02/2013 tarihli ve 2013/126 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesinin 6. fıkrasındaki "Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet halinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir. Yasaklama ve geri alma hükmün kesinleşmesiyle yürürlüğe girer ve süre, cezanın tümüyle infazından itibaren işlemeye başlar." şeklindeki düzenleme karşısında, sanık hakkında ... Ağır Ceza Mahkemesinin 05/06/2008 tarihli ve 2007/127 esas, 2008/116 sayılı kararıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/6 maddesine göre verilen 6 ay süreyle sürücü belgesinin geri alınması tedbirinin anılan mahkûmiyet hükmünün kesinleşmesiyle yürürlüğe girdiği ve geri alma süresinin de cezanın tümüyle infazından itibaren başlayacağı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 02/05/2013 gün ve 94660652-105-71-2712-2013/7128/28742 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.05.2013 tarih ve 2013/165207 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 53/6. maddesinde yer alan "Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet halinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir. Yasaklama ve geri alma hükmün kesinleşmesiyle yürürlüğe girer ve süre, cezanın tümüyle infazından itibaren işlemeye başlar." şeklindeki düzenlemeye göre, sürücü belgesinin geri alınması tedbirinin, adli para cezası ile birlikte hükmedilmesi halinde, hükmün kesinleşmesi ile sürücü belgesinin Cumhuriyet Başsavcılıkları İnfaz Büroları veya Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüklerince yöntemine uygun olarak teslim alınması, adli para cezasının infazı sırasında sürücü belgesinin infaz birimlerinde kalması, adli para cezasının tamamen ödenmesi halinde cezanın infaz edildiği tarihten itibaren, infaza esas ilamda yazılı olan sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin sürenin başlatılması ve bu sürenin sonunda infazının tamamlanmış sayılması gerektiği, yasal düzenlemenin bu şekilde uygulamayı gerektirdiği, bu itibarla hükümlünün sürücü belgesinin iadesine ilişkin ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 04.02.2013 tarih ve 2007/127 esas, 2008/116 sayılı ek kararına yönelik itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden;

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, ... 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/02/2013 tarihli ve 2013/126 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4116, Karar No: 2020/211, Tarih: 22.01.2020

**4. Hukuk Dairesi         2017/4116 E.  ,  2020/211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Asıl ve birleşen davada davacı İçişleri Bakanlığına İzafeten...Muhakemat Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, asıl ve birleşen davada davalılar ... ve ...

aleyhine 18/07/2013 ve 28/08/2013 gününde verilen dilekçeler ile 2330 sayılı Yasadan kaynaklanan rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/01/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, pesin alınan harcın bundan mahsubuna 22/01/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5927, Karar No: 2008/1043, Tarih: 11.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/5927 E.  ,  2008/1043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, adi ortak olan davacıların davalıya sattığı tuğla bedeline karşılık davalı tarafça düzenlenen ve 7.720.000.000.TL olan bonolara dayanılarak yapılan takiplerde bonoların zamanaşımına uğraması nedeniyle sonuç alınamadığını ileri sürerek alacağın faizi ile tahsili istemine ilişkindir.

Davalı vekili, müvekkili kooperatifin o tarihteki yetkililerinin kooperatifi zarara uğratacak biçimde senet düzenlediklerini, müvekkili kooperatifin davacıya borcu bulunmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının ödeme savunmasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 4.340.50 YTL’nın dava tarihinden itibaren avans oranları üzerinden işleyecek faiziyle davalı kooperatiften tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı kooperatifin çift imza ile temsil edileceği dosyaya sunulan imza sirküleri içeriğinden anlaşılmaktadır. Dava konusu senetlerde tek imza bulunmaktadır. İmza sahibinin davalı kooperatifi temsile yetkili olmadığı da anlaşılmaktadır. Bu durumda dava konusu senetlerden dolayı davalının sorumluluğuna hükmedilemeyeceği düşünülmeden mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 11.02 .2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2015/1530, Karar No: 2016/5400, Tarih: 03.05.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/1530 E.  ,  2016/5400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.10.2009 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile dava konusu taşınmazlar üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları incelendiğinde;

Satış bedelinin tapu kaydındaki ve veraset ilamındaki paylar oranında paydaşlara dağıtılmasına karar verilmesinin yanında bilirkişi raporunda belirtilen tevzi tablosundaki oranlarda taraflara dağıtılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bir kısım davalılar vekilinin ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, 864 ada 8 parsel sayılı taşınmaza ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın giderilmesi davasını paydaşlardan biri veya birkaçı diğer paydaşlara karşı açar. HMK'nın 27. maddesi uyarınca davada bütün paydaşların yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birinin ölümü halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Somut olaya gelince; dava konusu 8 parsel sayılı taşınmazın paydaşı ...'ün davada davalı olarak yer almadığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla mahkemece öncelikle davada taraf olmayan paylı malik ...'e husumet yöneltilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra davanın esasının incelenmesi gerekirken belirtilen husus gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Somut olaya gelince; dava konusu 8 parsel sayılı taşınmazın paydaşı ...'ün davada davalı olarak yer almadığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla mahkemece öncelikle davada taraf olmayan paylı malik ...'e husumet yöneltilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra davanın esasının incelenmesi gerekirken belirtilen husus gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; (1) numaralı bent uyarınca bir kısım davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile 864 ada 8 parsel sayılı taşınmaz dışındaki dava konusu diğer taşınmazlar yönünden hüküm sonucunun dördüncü bendinde yer alan "ve bilirkişi raporunda belirtilen tevzi tablosundaki nispetler" kelimelerinin çıkartılmasına, hükmün DÜZELTİLMİŞ ve değiştirilmiş bu şekli ile ONANMASINA, (2) numaralı bent uyarınca 8 parsel sayılı taşınmaz yönünden bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 03.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7659, Karar No: 2019/19231, Tarih: 10.12.2019

**4. Ceza Dairesi         2019/7659 E.  ,  2019/19231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Birlikte tehdit, hakaret ve kasten yaralama suçlarından şüpheliler ... ve ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Urla Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 02/04/2019 tarihli ve 2019/899 soruşturma, 2019/462 esas, 2019/461 sayılı iddianamenin iadesine dair Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/04/2019 tarihli ve 2019/243 iddianame değerlendirme sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/05/2019 tarihli ve 2019/784 Değişik İş sayılı kararının, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 04/09/2019 gün ve 94660652-105-35-9604-2019-Kyb sayılı istemleri ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/09/2019 gün ve 2019/86839 sayılı bozma düşüncesini içeren ihbarnamesiyle Daireye gönderilmiş olduğu görülmekle, dosya incelendi:

Kanun yararına bozma isteyen ihbarnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 170. maddesinde, iddianamede bulunması gereken hususların neler olacağının gösterildiği, aynı Kanun'un 174/1. maddesinde ise iddianamenin hangi hâllerde iadesine karar verileceğinin belirtildiği, anılan Kanun’un 174/2. maddesinde suçun hukuki nitelendirilmesi sebebiyle iddianamenin iade edilemeyeceğinin düzenlendiği, yine söz konusu Kanun'un 170/2. maddesinde yer alan "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." hükmü uyarınca Cumhuriyet savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve suçun hukukî nitelendirilmesinin de Cumhuriyet savcısına ait olduğu, bu durumda mahkemece, iddianamede gösterilen olaylarla ilgili olarak ibraz edilen deliller ve yargılama sırasında ibraz edilebilecek deliller birlikte değerlendirilerek yargılama sonucuna göre bir karar verilmesi gerekeceği gibi mahkemenin de hukuki nitelendirme ile bağlı olmadığı nazara alındığında;

Dosya kapsamına göre, şüphelilerden Erhan Cantürk'ün diğer şüpheli ... ile birlikte tehdit suçunu işlediğine ilişkin delil bulunmadığından bahisle hukuki nitelendirmede bulunmak suretiyle iddianamenin iadesine karar verilemeyeceği gibi, 5271 sayılı Kanun’un 253/3. maddesinde yer alan, “Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında şüphelilerin nitelikli tehdit suçunu da diğer suçlarla birlikte işlediklerinin iddia olunduğu, dolayısıyla uzlaştırma işlemlerinin yapılmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay: