muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2894, Karar No: 2015/11713, Tarih: 26.03.2015

2-Taraflar arasındaki iş ilişkisinin, iş verenin haklı feshi ile son bulup bulmadığı tartışmalıdır .

Dosya kapsamına göre davacı, iş yerinde kat görevlisi olarak çalıştığını olay günü müdürün hakaret ederek defolun diye işten kovduğunu, davalı ise davacının mazeretsiz olarak işe gelmediğini, aynı zamanda otel işyerinde dört kat görevlisinin de iş sözleşmesinin feshedilmesinin olağan olmadığı gibi bu durumun işyerini zora soktuğunu ileri sürdüğü

görülmüştür. Olay günü kat sorumlusu olan ... davacı ve diğer kat görevlisinin kendisi aleyhine konuştuklarını, kendisinin onları ispiyonladıklarını duyması üzerine müdüre gittiğini, durumu anlattığını, müdürün de davacı ile birlikte arkadaşını çağırarak konuştuğunu şahısların olayı inkar etmesi üzerine, kendisinin orayı terkederek işten ayrıldığını beyan ettiği, davalı ... olan müdür ise şikayet üzerine davacılarla konuştuğunu hakaret etmediğini beyan etmiştir. Davacı ... olan diğer kat görevlisinin de iş sözleşmesinin aynı şekilde sona ermiş olduğu, defolun pislikler diyerek hakaret edilerek çıkarıldıklarnı beyan ettiği görülmüştür. Somut olayda davalı devamsızlık feshine dayanmış ise de devamsızlığın başladığı 11.08.2012 günü davacı işten çıkarıldığını beyan etmiştir. Eylemli olarak da davacının bu tarihten sonra çalışması olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu durumda olayın oluş sürecine, davacı ve müdür arasında geçen konuşmada davacının sataşmaya maruz kaldığı konusundaki davacı şahit beyanına göre işçinin sözleşmeyi haklı feshettiğinin kabulü dosya kapsamına uygun olacağından kıdem tazminatının kabulüne ihbar tazminatının ise reddine karar verilmesi gerekir.

Sonuç :

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11558, Karar No: 2020/4228, Tarih: 08.07.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/11558 E.  ,  2020/4228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında "2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan açılan kamu davasında;

Sanığın, sahte fatura düzenlemediğini, ... ... isimli kişinin şirket kuracağını ve sanığı işe alacağını söylemesi üzerine şirketin ortağı olmayı kabul ettiğini ve kendisine verilen vaadler yerine getirilmediği için de ... isimli kişiye hissesini devrettiğini, sahte faturalarla ilgili bilgisinin olmadığını beyan etmesi ve temyize gelmeyen sanık ...’in de beyanında şirketin asıl sahibinin ... ... olduğunu ve kazançtan kendisine pay verileceğinin vaad edilmesi üzerine şirketin hissesini devraldığını, yönetimin ve tutulan defter ve belgelerin ...’in elinde olduğunu savunması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Dosyada bulunan faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; sanık ...’in ve temyize gelmeyen sanık ...’in beyanlarında adı geçen ... ... isimli kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekilme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2- Adı geçen ... ...’nın da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanık ve bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da ... ...’ya ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

4-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

4-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 08.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18120, Karar No: 2013/29101, Tarih: 19.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/18120 E.  ,  2013/29101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçlulara örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine adı geçenlerin İİK.nun 168/4. maddesinde öngörülen yasal 5 günlük sürede icra mahkemesine başvurarak, imzaya da itiraz ettiği anlaşılmaktadır.

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz, İİK'nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup, bu maddenin üçüncü fıkrasında icra mahkemesince imza incelemesinin aynı Kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir.

HGK' nun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-382-415 sayılı kararında da belirtildiği üzere; herhangi bir belgedeki imza ve yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının, tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması, sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf yada diğer uygun görüntü teknikleri ile de desteklenmesi şarttır.

O halde mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda borçlu şirket yönünden imzaya itiraz incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu hususta olumlu olumsuz bir değerlendirmede bulunmadan yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  :Borçluların temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1459, Karar No: 2020/210, Tarih: 25.02.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1459 E.  ,  2020/210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü.

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 15.07.2011 harç tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin Balıkesir ili Burhaniye ilçesinde Atatürk Anadolu Sağlık Meslek Lisesinde 28.06.2010 tarihinden itibaren öğretmenlik yaptığını, 10.05.2011 tarihinde okulda nöbetçi öğretmen iken okul bahçesinde daha önceden tanıdığı bir öğrenciyi türbanlı olarak gördüğünü, kendisini yanına çağırarak “türbanını çıkar, okulu o şekilde terk et” dediğini, bu uyarı karşısında öğrencinin “okul müdürü karışmıyor sen niye karışıyorsun” demesi üzerine öğrenciyi okul müdürünün yanına götürürken iki öğrencinin daha türbanlı olduğunu gördüğünü, onları da yanına alarak okul müdürünün yanına gittiklerini ve okul müdürüne “Müdür bey, öğrencilerin okulda türbanlı dolaşıyor, neden izin veriyorsunuz” dediğini, okul müdürünün de “Çık dışarı, sen karışamazsın” şeklinde cevap verdiğini, bu sırada öğrencilerden birinin odadan çıktığını, müvekkilinin arkasından koşarak elini öğrencinin omzuna attığı sırada türbanının açıldığını, bunun üzerine orada bulunan kişilerin kendisine tehditlerde bulunduğunu, müvekkilinin bazı öğrencilerin kamusal alanda türban takması nedeniyle şikâyetlerde bulunduğunu, müvekkili hakkında da şikâyetlerde bulunulduğunu, dava konusu olay nedeniyle ifade vermekte iken tebliğ edilen 04.05.2011 tarihli kararname ile Balıkesir ili İvrindi ilçesi Anadolu Sağlık Meslek Lisesine atamasının yapıldığını öğrendiğini, davalı Sendikanın Balıkesir Şubesinin internet sitesinin 12.05.2011 tarihli yayınında “Burhaniye ilçesi Sağlık Meslek Lisesi öğretmeni ...’nun skandalları devam ediyor… Daha önce birçok kez soruşturma geçirerek görev yeri değişen ...’nun bu kez de Burhaniye Sağlık Meslek Lisesinde iki öğrencinin başını zorla açtığı ve kafalarını duvara vurduğu haberleri geliyor… Bu çağda bu derece ilkel kafa yapısına sahip insanların bulunması oldukça düşündürücüdür… Eğitim Bir-Sen Balıkesir Şubesi olarak bu çirkin davranışı şiddetle kınıyor, böyle bir kişinin öğretmen olması nedeni ile de ayrıca utanç duyuyoruz…” şeklinde haber yapıldığını, bu haberin yanında müvekkilinin fotoğrafının, fotoğrafın yanında iki türbanlı öğrencinin resminin arasında “Zavallı” biçimindeki büyük yazının altında “Başörtülü öğrencinin kafasını duvara vuran öğretmen Himmetoğlu ‘görevimi yaptım, Atatürk İnkılaplarına aykırı’ dedi” şeklinde yazının, bu yazının altında daha iri puntolarla “İvrindi’deki başörtülü öğrenciler yandı” şeklinde haber yayınlandığını, yapılan haberin gerek içerik gerekse olayların meydana gelişi itibariyle gerçeklere aykırı olduğunu, haber nedeniyle müvekkilinin küçük düşürüldüğünü ve hedef hâline getirildiğini, müvekkilinin daha önce birçok kez soruşturma geçirerek görev yerinin değiştirildiğinin doğru olmadığını, müvekkilinin kişiliğini, kimliğini yıpratan bu habere sebep olan davalının oluşturduğu üzüntü ve sıkıntının bir nebze olsun giderimi amacıyla bu davanın açılmasının zorunlu olduğunu ileri sürerek 10.000,00TL manevi tazminatın haberin yayın tarihi olan 12.05

.000,00TL manevi tazminatın haberin yayın tarihi olan 12.05.2011 tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili 26.08.2011 havale tarihli cevap dilekçesinde; müvekkili Eğitimciler Birliği Sendikasının tüzüğü gereğince öğrencilerin ve eğitim dünyasının hak ve yararlarını gözeten ve demokratik toplumun oluşumu ve devamı için çalışan bir kamu görevlileri sendikası olduğunu, Sendikanın merkezinin Ankara olduğunu, bu nedenle yetkili mahkemenin Ankara asliye hukuk mahkemeleri olduğunu, dava konusu haberin davacının şahsına ve kişiliğine yönelik değil insan haklarına, hukuka ve görevinin gereklerine aykırı gerçekleştirdiği eylemlerine yönelik olduğunu, davacı tarafından da belirtildiği üzere dersleri bitmiş ve okuldan ayrılmakta olan öğrencinin başını örtmesine elle ve fiili saldırı ile müdahale eden, bu eylemini de görevini kötüye kullanarak yapan davacının haksız ve hukuksuz eylemini duyurmak ve eleştirmek amacına yönelik olduğunu, davacının, giyim kuşama müdahalenin yanında öğrencinin kafasını da duvara vurarak yaralanmasına neden olduğunu, haber içeriğinde gerçek dışı bir durumun olmadığını, meydana gelen olaylar yazılarak davacının hukuka aykırı eylemlerinin ağır bir şekilde eleştirildiğini, haberde yer alan değer yargılarının açık bir sövgü içermediğini ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, haberin görünür gerçekliğe uygun olduğunu, haber ve eleştirilerin yayınlanmasında kamu yararının olduğunu, manevi tazminat isteme koşullarının bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararı

6. İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.10.2011 tarihli ve 2011/381 E., 2011/412 K. sayılı kararı ile; davalının bağlı bulunduğu genel merkezinin Ankara olduğu gerekçesiyle yetki yönünden davanın reddine, istek hâlinde dosyanın görevli ve yetkili Ankara Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince 27.12.2011 tarihli ve 2011/15158 E., 2011/14199 K. sayılı kararı ile; internet yayınının yapıldığı her yerde haksız eylemin gerçekleştiğinin ve zararın doğduğunun kabul edilmesi gerektiği gerekçesi ile karar bozulmuş, davalı vekilinin karar düzeltme istemi de Özel Dairece reddedilmiştir.

7. İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 04.04.2013 tarihli ve 2012/87 E., 2013/178 K. sayılı kararı ile; bozma ilamına uyularak, davalının yayınlanan yazıdaki olayların gerçeği yansıttığını iddia ederken ceza mahkemesindeki tanık anlatımlarını delil olarak gösterdiği, ancak yayınlanan yazıda olayın anlatılışı dışında davacıyı toplum nazarında küçük düşürücü ''Zavallı'', ''İlkel Kafalı'' şeklinde sözler de sarf edildiği, bu sözlerin tenkit sınırını aşan ve kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu, olayın gerçek olmasının yayını yapan sendikaya davacıyı toplum nazarında küçük düşürtecek ve gideceği okulda infial yaratacak şekilde yayın yapmasını gerektirmediği, bu hâli ile davacının manevi tazminat isteme hakkının doğduğu gerekçesiyle tarafların sosyoekonomik durumları, yazının yazılmasında davacının olaya etkisi göz önünde tutularak 2.000,00TL manevi tazminatın yayının yapıldığı 12.05.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 4. Hukuk Dairesince 19.09.2013 tarihli ve 2013/12453 E., 2013/14624 K. sayılı kararı ile; “…Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durumda halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya gelince; davaya konu yazı eleştiri sınırlarındadır. Yazıda bahsi geçen olaya ilişkin ceza dosyası içeriğine göre, davacının yazıda anlatılan eylemi gözetildiğinde, kullanılan sözler kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabul edilemez. Mahkemece bu husus gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalının sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.” gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

10. İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 24.04.2014 tarihli ve 2014/2 E., 2014/247 K. sayılı kararı ile; önceki gerekçeler genişletilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu yayının içeriği, kullanılan söz ve ifadeler itibariyle davacının kişilik haklarına saldırının söz konusu olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre davalının manevi tazminatla sorumlu tutulup tutulamayacağı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

13. Uyuşmazlığın çözümü açısından konuyla ilgili yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar vardır.

14. Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Duyulan acı, çekilen ızdırap manevi zarar değil, onun görüntüsü olarak ortaya çıkabilir. Acı ve elemin manevi zarar olarak nitelendirilmesi sonucu, tüzel kişileri ve bilinçsizleri; öte yandan, acılarını içlerinde gizleyenleri tazminat isteme haklarından yoksun bırakmamak için yasalar manevi tazminat verilebilecek bazı olguları özel olarak düzenlemiştir.

14. Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Duyulan acı, çekilen ızdırap manevi zarar değil, onun görüntüsü olarak ortaya çıkabilir. Acı ve elemin manevi zarar olarak nitelendirilmesi sonucu, tüzel kişileri ve bilinçsizleri; öte yandan, acılarını içlerinde gizleyenleri tazminat isteme haklarından yoksun bırakmamak için yasalar manevi tazminat verilebilecek bazı olguları özel olarak düzenlemiştir.

15. Bunlar kişilik değerlerinin zedelenmesi (Türk Medeni Kanunu m. 24), isme saldırı (TMK m. 26), nişan bozulması (TMK m. 121), evlenmenin butlanı (TMK m. 158/2), boşanma (TMK m. 174/2) bedensel zarar ve ölüme neden olma (818 sayılı Borçlar Kanunu m. 47, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK) m. 56) durumlarından biri ile kişilik haklarının zedelenmesi (818 sayılı Borçlar Kanunu (BK) m. 49, 6098 sayılı TBK m. 58) olarak sıralanabilir.

16. TMK’nin 24. maddesi ile 818 sayılı BK’nin 49. maddesi diğer yasal düzenlemelere nazaran daha kapsamlıdır.

17. TMK’nin 24. maddesinde;

“Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hakimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir.

Kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırı hukuka aykırıdır.” düzenlemesi mevcuttur.

18. Olay tarihinde yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı BK’nin 49. maddesinde ise;

“Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir.

Hâkim, manevi tazminatın miktarını tayin ederken, tarafların sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate alır.

Hâkim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir tazmin sureti ikame veya ilave edebileceği gibi tecavüzü kınayan bir karar vermekle yetinebilir ve bu kararın basın yolu ile ilanına da hükmedebilir.” hükmü yer almaktadır.

19. TMK’nin 24 ve BK’nin 49. maddelerinde belirlenen kişisel haklar, bedensel ve ruhsal tamlık ve yaşam ile nesep gibi insanın, insan olmasından güç alan varlıklar ya da kişinin adı, onuru ve sır alanı gibi dolaylı varlıklar olarak iki kesimlidir.

20. Görüldüğü üzere BK'nin 49. maddesi gereğince kişilik hakları zarara uğrayanların manevi tazminat isteme hakları vardır.