muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17780, Karar No: 2013/19545, Tarih: 10.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/17780 E.  ,  2013/19545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacılar ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalılar .....A.Ş. vdl. aleyhine .../09/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/07/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ve davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

...-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan ...'in tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

...-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, ölümlü trafik kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın davalılardan ..... ....ve Gıda İç ve Dış Ticaret Ltd. Şti yönünden husumet yokluğu nedeni ile reddine, diğer davalılar yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar ve davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilerin sözleşme dışı sorumluluğunda kural olarak kusur sorumluluğu esastır. Ne var ki; yasa koyucu değişik sebeplerle kusursuz sorumluluk hallerini de kabul etmiştir. Borçlar Kanunu'nun "istihdam edenlerin mesuliyeti" başlığı altında düzenlenen 55. maddesi uyarınca; istihdam edenlerin müstahdemlerinin eylemlerinden sorumlu tutulmaları ilkesi, kendi yararı için başkasını çalıştıran kimsenin, bu işin ifasından meydana gelecek zarar tehlikesini bazı şartlar altında üzerine alması esasına dayanır. İstihdam eden, müstahdem veya işçilerini seçerken, onları çalıştırırken, başkalarına zarar vermemelerini sağlamakla ve buna dikkat ve özen göstermekle yükümlüdür.

Somut olayda; zararlandırıcı kazanın gerçekleştiği anda kaza yapan aracı davalılardan ...'nun kullandığı, otobüs durağında beklemekte olan davacıların desteği .......'ın öldüğü, kazanın oluşumunda davalı sürücü ...'nun %100 (tam) kusurlu olduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Davalı sürücü ...'nun, hakkında yürütülen ceza soruşturması sırasındaki ifadesinde, davalılardan ...... ve .... Ticaret Ltd.

Şti'nde işci olarak çalıştığını, kazanın olduğu sırada davalı şirkete ait kamyonet ile sebze ve meyve dağıtımı yaptığını beyan ettiği anlaşılmaktadır. Davalı şirketin davalı sürücünün istihdam edeni olduğu açıktır. O halde davacıların zarara uğraması ile sonuçlanan olayda istihdam eden durumundaki davalılardan Hünerler.......ve Gıda İç ve Dış Ticaret Ltd. Şti'nin zarardan sorumlu tutulması gerekmektedir. Mahkemece adı geçen davalı yönünden işleten ve sürücü olmadığından bahisle davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (...) sayılı bentte gösterilen nedenle davacılar yararına BOZULMASINA, davalılardan ...'in tüm, davacıların öteki temyiz itirazlarının (...) sayılı bentte gösterilen nedenler ile reddine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine .../.../2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18624, Karar No: 2019/17235, Tarih: 25.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/18624 E.  ,  2019/17235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... Belediyesinin değişen taşeronları nezdinde çalışmakta iken iş sözleşmesinin haklı bir neden olmadan ve bildirimsiz şekilde feshedildiğini, alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davalı Belediyenin ve davalı şirketlerin davacının çalışma süresinin tamamına isabet eden alacaklardan sorumlu olup olmadığının belirlenmesi ve davalıların sorumluluk miktarının sınırlandırılması noktalarında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur. Ancak asıl işverenin müteselsil sorumluluğu alt işverenin işçisinin asıl işverenin işyerinde özgülenmiş olarak çalıştığı süre ile sınırlıdır.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının 14.01.2010-31.03.2014 tarihleri arasında davalı ... Belediyesi bünyesinde değişen alt işverenler nezdinde çalıştığı sabittir. Bu nedenle, davaya konu alacaklar bakımından yukarıda açıklanan kurallara göre davalıların sorumluluklarının ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken alacakların tümünden davalıların aynı şekilde sorumlu tutulması hatalı olup bozma nedenidir.

Somut olayda, davacının 14.01.2010-31.03.2014 tarihleri arasında davalı ... Belediyesi bünyesinde değişen alt işverenler nezdinde çalıştığı sabittir. Bu nedenle, davaya konu alacaklar bakımından yukarıda açıklanan kurallara göre davalıların sorumluluklarının ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken alacakların tümünden davalıların aynı şekilde sorumlu tutulması hatalı olup bozma nedenidir.

c) 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

Davacı vekilince, dava ve ıslah dilekçesinde ihbar tazminatına yasal faiz yürütülmesi talep edilmiş olup, ilgili alacaağa yürütülmesi gereken faiz oranı da yasal faiz oranı olması gerektiği halde, yukarıdaki Kanun maddesi ve taleple bağlılık ilkesi ihlal edilmek suretiyle ihbar tazminatı alacağına en yüksek mevduat faizinin yürütülmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan, davacı vekilince dava dilekçesinde fazla çalışma ücreti alacağı için 200,00 TL talep edilmiş olup; bu alacağın her bir davalı açısından kendi dönemleri ile sınırlı olmak kaydı ile tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi talep edilmiş olmasına rağmen; mahkemece hüküm altına alınan 170,79 TL fazla çalışma ücretinin tüm davalılardan tahsili yönünde karar verilmesi de yukarıdaki Kanun maddelerinin ve taleple bağlılık ilkesinin ihlali mahiyetinde olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 25.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21622, Karar No: 2017/14438, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/21622 E.  ,  2017/14438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20328, Karar No: 2013/29785, Tarih: 24.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/20328 E.  ,  2013/29785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İtiraz eden   takip dayanağı senet arkasındaki ciranta imzasının kendisine  ait olmadığını iddia ederek takibin iptaline karar verilmesini talep ettiği, mahkemece ilgili imzanın muterize  ait olmadığı gerekçesiyle  itirazın kabulüne karar verildiği görülmüştür.

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz, İİK.nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edildiği,İİK.nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; "İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır." hükmü yer aldığı,  6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2. maddesinde yer alan "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18/6/1927 tarihli ve 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanununun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır." hükmü gereğince uygulanması gereken aynı kanunun 211. maddesinde ise imza incelemesinin yönteminin  gösterildiği, buna göre hakimin bilirkişi incelemesine karar vermesi halinde  önce,  imzası incelenecek kişiye  ait  karşılaştırma yapmaya elverişli yazı ve imzaları  ilgili yerlerden getirteceği,. bilirkişinin  bu yazı ve imzalarla  o mahkemede uygulamalı olarak temin edilen  yazı ve imzaları esas alarak incelemesini  yapacağı,  bilirkişinin  gerekli görmesi halinde  kendi huzurunda ilgili kişinin yeniden yazı ve  imza örneklerini almak için  mahkemeden talepte bulunabileceği ve buna göre raporunu hazırlayacğı anlaşılmaktadır.

Ayrıca imza incelemesinde sağlıklı bir sonuca ulaşılabilmesi için öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin imzası incelenecek kişinin  uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa, daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise de borçlunun duruşmada alınan imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır.Yerleşik Yargıtay kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. Bu nedenle imza incelemesinin  belge asıllarının getirtilerek incelemenin bunlar esas alınarak yapılması gerekir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 30.05.2001 gün 2001/12-436 E., 2001/467 K. ve 06.06.2001 tarih ve 2001/12-466 E., 2001/483 K. sayılı kararlarında da belirtildiği gibi  bir belgedeki imza veya yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduğu veya eli ürünü olmadığı fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır. İmza incelemesine esas teşkil edecek belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir (Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı).

Somut olayda, senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin imzası incelenecek kişinin  uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belge asılları toplanmadan itiraz edenin dosya içerisinde bulunan imza örnekleri ile yetinilerek hazırlanan bu nedenle de hüküm kurmaya elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak bir karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/188, Karar No: 2011/7897, Tarih: 14.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/188 E.  ,  2011/7897 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2009/289605

MAHKEMESİ :MUĞLA Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO :26/05/2009 -44/181

SUÇ :Kasten öldürmeye teşebbüs,yaralamaya teşebbüs

K.. Ş..'u kasten öldürmeye teşebbüsten sanık H.. A..'ın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne, S.. Ö..'ı yaralamaya teşebbüsten CMK.nun 231/5.maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin (MUĞLA) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26/05/2009 gün ve 44/181 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

A-) Sanık hakkında mağdur S.. Ö..’ı yaralamaya teşebbüs suçundan verilen "hükmün açıklanmasının geri bırakılması"na dair karar, 5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca itiraz yoluna tabi olduğundan, itiraz merciince incelenmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine karar verilmiştir.

B-) Sanık hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede, oluşa ve dosya içeriğine göre; sanıkla mağdurun, sanığın babasının mağdur tarafından dövdürüldüğü gerekçesiyle tartıştıkları sırada mağdurun sanığa hakaret etmesinden ibaret eylemi nedeniyle, makul oranda cezadan indirim yapılması yerine, yazılı şekilde 1/2 oranında indirim yapılarak eksik ceza tayini, yasaya aykırı ise de, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, eleştiri nedeni dışında tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdur Kemal hakkında düzenlenen tedavi evrakları, film ve grafiler,

Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek, mevcut her bir yaralanma nedeniyle yaşamsal tehlike olup olmadığı, basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilemeyeceği, batına nafiz yaralanmaların iç organ, sinir ve damar harabiyetine sebebiyet verip vermediği konusunda TCK.nun 86 ve 87. maddeleri kapsamında rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz rapora dayanarak eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanık hakkında kurulan hükme yönelik aleyhe temyiz bulunmadığından CMUK.nun 326/son maddesi gereğince ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 14/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12916, Karar No: 2011/2186, Tarih: 21.02.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/12916 E.  ,  2011/2186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 8.823 YTL. alacağın sarf tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekili mahkeme kararını, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği üzerine temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması ve dosyanın birlikte gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.