muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/624, Karar No: 2017/298, Tarih: 30.05.2017

. Yağma suçunun TCK'nun 142/2-b maddesinde yer alan elde veya üstte taşıyan eşyayı çekip almak suretiyle ya da özel beceri ile hırsızlık suçundan farkı; cebir veya tehdit olmasıdır. Somut olayımız da cebirdir. TCK'nun 142/2-b maddesindeki hırsızlığın oluşabilmesi için kişinin elinde veya üstünde taşınan eşyanın ani bir şekilde habersizce çekilip alınması ya da hissettirmeden özel beceri ile eski deyimle yankesicilik suretiyle alınması gerekir. Kişinin bunların alındığını fark etmesi durumunda karşı koyması halinde eğer eylem devam ettirilir ise artık bu hırsızlık aşamasını geçmiş zor olgusu olduğundan yağmaya dönüşmüştür. Somut olayda mahkememizde oluşan kanaate göre sanık gece sayılan zaman dilimi içerisinde hakkındaki dosya tefrik edilerek mahkememizce 11.02.2008 tarih, 2006/282 Esas 2008/20 Karar sayılı kararla TCK'nun 149/1-c-h, 35/2 ve 62/1 maddeleri uygulanmak suretiyle cezalandırılmasına karar verilen ve dosyası temyiz aşamasında Yargıtayda olan diğer sanık ... ile birlikte hareket ederek müştekinin direncini zor kullanmak suretiyle kırarak, rızasını zorla bertaraf ederek ona karşı nitelikli yağma suçunu işlediği yönündedir. Mahkememizde bu yönde oluşan vicdani kanaat tam ve kesindir. Tüm bu gerekçelerle mahkememizce önceki kararda direnmek suretiyle sanık ...'un nitelikli yağma suçundan cezalandırılmasına yönelik aşağıdaki hüküm kurulmuştur.' şeklindedir. Söz konusu kararlar dosyadadır.

Somut olayda mahkemece, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 04 Temmuz 2013 tarih, 2010/31455 Esas 2013/15841 Karar sayılı kararında belirtildiği şekilde ... hakkındaki dosya ile bu dosyanın birlikte değerlendirilmesi gerekli görülmemiştir” gerekçesiyle, sanığın önceki hükümdeki gibi cezalandırılmasına karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.06.2014 gün ve 306805 sayılı “onama” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 gün ve 421-1072 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 12.04.2017 gün ve 33-1000 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suç niteliğinin tespiti bakımından eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle yerel mahkeme kararının eylemli uyma sonucu verilen yeni hüküm niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçelerle veya sonradan yürürlüğe girip lehe hükümler içermekle uygulanması gereken yeni kanun normlarına dayanarak hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtayın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçelerle veya sonradan yürürlüğe girip lehe hükümler içermekle uygulanması gereken yeni kanun normlarına dayanarak hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtayın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın nitelikli yağma suçuna teşebbüsten mahkûmiyetine ilişkin ilk hükmün Özel Dairece; sanığın eylemine iştirak ettiği belirtilen ... hakkında ayrı görülen davada nitelikli yağma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmesi üzerine, eylemin hırsızlık olarak nitelendirilerek bozma kararı verildiği de dikkate alınarak, sanığın eyleminin nitelendirilmesi açısından ... hakkındaki davanın akıbeti araştırılıp, derdest ise sanık hakkındaki dava ile birlikte değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasından sonra, yerel mahkemece ... hakkındaki dava dosyasının bir örneği dosya arasına konulmak suretiyle bozma kararının gereğinin yerine getirilmeye çalışıldığı, akabinde ... hakkındaki davada bozmadan sonra kurulan direnme hükmünün gerekçesi kararda belirtilerek, ilk hükümde yer almayan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı niteliğinde olmayıp, yeni hüküm niteliğindedir. Bu yeni hükmün doğrudan Ceza Genel Kurulunca ele alınması mümkün olmadığından, dosyanın temyiz incelemesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 02.09.2013 gün ve 314-577 sayılı karar yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.05.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1206, Karar No: 2010/5082, Tarih: 28.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/1206 E.  ,  2010/5082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında aylık 250.-TL'den Şubat ve Mayıs 2009 kiraları toplamı 500.-TL'nin tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalı borçlunun itiraz etmesi üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece itirazın kaldırılmasına, tahliyeye asıl alacağın % 40 oranında icra inkar tazminatı ile davalının sorumlu tutulmasına karar verilmesi üzerine karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre davalı borçlunun tahliye yönünden temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Davalı borçlunun alacak yönünden temyiz itirazlarına gelince; davacı 30.05.2009 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde sözlü kira sözleşmesine dayanmıştır. Davalıya 12.06.2009 tarihinde ödeme emrinin tebliğ üzerine süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında borcunun bulunmadığını 18.05.2009 tarihinde Mayıs kirasını bankaya ödediğini beyan etmiştir. Davalının temyiz dilekçesinde sunmuş olduğu Ziraat Bankası dekontunda 18.05.2009 tarihinde 250.-TL'yi Mayıs kirası açıklaması ile ödediği görülmüştür. Mahkemece bu husus üzerinde durularak karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddi ile kararın tahliye yönünden ONANMASINA, 2 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacak yönünden BOZULMASINA, onanan kısım için temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 28.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7036, Karar No: 2025/1017, Tarih: 12.02.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/7036 E.  ,  2025/1017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/2333 E., 2024/2145 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 02.07.2024 tarihli ve 2023/2333 Esas, 2024/2145 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Tekirdağ 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2024 tarihli ve 2023/394 Esas, 2024/101 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 87/3 ve 62. maddeleri uyarınca kurulan “10 ay 25 gün” hapis cezası ile mahkûmiyetine ancak kazanılmış hakkı dikkate alınarak sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükme konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine hükümden kazanılmış hak ile ilgili paragrafın çıkarılarak yerine "önceki hükmün sanık tarafından istinafı nedeniyle sonuç ceza miktarı itibarıyla aleyhe istinaf başvurusu bulunmadığından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 283/1. maddesi uyarınca cezasının 10 ay hapis cezası olarak infazına" cümlesi eklenerek Bölge Adliye Mahkemesince verilen düzeltilerek esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin İstinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi Kararları” nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Tekirdağ 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2359, Karar No: 2022/6281, Tarih: 26.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2359 E.  ,  2022/6281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 21.02.2019 tarih ve 2017/454 E- 2019/44 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 26.11.2020 tarih ve 2019/618 E- 2020/1069 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 15.08.2006 tarihinde kurularak "Dünya El ve Ayak Sağlığı Hiz Ltd Şti" ibareli unvanının ticaret siciline tescil edildiğini ve 18.08.2006 tarihli Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi'nde ilan edildiğini, bu ticaret unvanı ile kuruluşundan bugüne kadar Türkiye çapında faaliyet yürüttüğünü ve ün kazandığını, davalının ise 2016/61161 sayılı "DÜNYA AYAK BAKIM VE GÜZELLİK MERKEZİ GÜZELLİĞE DAVETLİSİNİZ" ibareli markasını 11.09.2017 tarihinde kendi adına tescil ettirdiğini, markanın müvekkili şirketin yıllarca emek verdiği, ülke çapında tanıttığı, ün ve şöhret kazandırdığı ticaret unvanından haksız yarar sağlamak için kötü niyetli olarak tescil ettirildiğini, müvekkili şirketin maddi ve manevi zarara uğradığını, saygınlığının, ticari şeref ve haysiyetinin zedelendiğini belirterek, TTK’nın 50 vd. maddeleri ile SMK’nın ticaret unvanının korunmasına ilişkin hükümleri kapsamında davacının ticaret unvanına yönelik fiillerin tecavüz olduğunun tespitini, davalının marka hakkına dayanarak davacının ticaret unvanını kullanımının engellenmesine ve davacıdan para talebine yönelik tecavüz fiillerinin durdurulmasını, davalıya ait 2016/61161 sayılı markanın sicilden terkinini, hükmün ülke çapında yayın yapan 2 gazetede ve davalının kullanmakta olduğu “www.dunyaayaksagligi.com” web sitesinde yayınlanmasını, davalı tarafça kullanılan isim ve şeklin (logonun) işyeri, kartvizit ve her türlü tanıtım ve reklam araçlarından çıkarılmasını, davalı tarafından kullanılan internet sitesi adından (alan adı) “dünyaayaksaglıgı” ibaresinin, web sitesinin içeriğinde kullanılan dünya ve ayak şeklinden oluşan ibarenin silinmesini, sosyal medya araçlarında kullanmakta olduğu isim ve şekillerin kaldırılmasını, 6769 sayılı SMK’nın 151/2(b) maddesi göre

1.000.- TL maddi tazminat ve 10.000.- TL manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

1.000.- TL maddi tazminat ve 10.000.- TL manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ticaret unvanı ve markanın amaç ve kullanım alanlarının birbirinden farklı olduğunu, müvekkili marka başvurusunun usulüne uygun şekilde yapılarak tescil edildiğini, tescil işlemine kadar herhangi bir itirazda bulunulmadığını, marka tescilinin kötü niyetli olmadığını, davacı Ankara’da faaliyet gösterirken davalının İstanbul’da faaliyet gösterdiğini, tarafların faaliyet merkezi, hitap ettiği müşteri çevresi ile bölgenin farklı olduğunu, tarafların kendi bölgelerinde itibar sahibi olduğunu, müvekkilinin davacı itibarından yararlanmasının olası olmadığını, davacı ticaret unvanının ülke çapında maruf olduğuna dair delil bulunmadığını, bu nedenle ülke çapında zarar görmesi ve kârdan mahrum kalmasının da mümkün olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davalı markasındaki şekil unsurunun ve hitap edilen tüketici kitlesinin farklılığı da dikkate alındığında davacının ticaret unvanı ile davalı markasının ilişkilendirilmesinin söz konusu olmayacağı, davalının tescilli markası ile marka kullanımlarının davacı taciri diğer tacirlerden ayırt etmeye yarayan ticaret unvanına tecavüz teşkil etmediği, SMK’nın 6/6’ncı maddesi gereğince bir markanın başkasına ait ticaret unvanını içermesinin nispi tescil engeli olduğu, davalı markasının davacının ticaret unvanı nedeniyle hükümsüzlüğünden söz edilemeyeceği, davalı markası davacının ticaret unvanına tecavüz teşkil etmediğinden maddi tazminat koşullarının da oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

Karar, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, davalının, davacının ticaret unvanı ile benzer bir ibareyi marka olarak tescil ettirmesinin tek başına ticaret unvanına tecavüz oluşturmayacağı, yine usulünce tescil edilmiş bir markanın kullanımının da ticaret unvanına tecavüz olarak kabul edilemeyeceği, davacının ticaret unvanına tecavüz oluşturacak biçimde kullandığının iddia ve ispat edilemediği, davacının tecavüz iddiasının yerinde olmadığı, hükümsüzlüğü istenilen dava konusu markanın asli unsurunun ise "DÜNYA" ibaresi olduğu, davacının faaliyet alanı ve dava konusu markanın kapsamı yönünden anılan ibarenin tanımlayıcı bir vasfının olmadığı, bu nedenle ibarenin ayırt edici olduğu, dava konusu markanın kapsamındaki, 44. sınıfta yer alan "Güzellik bakımı hizmetleri" ile davacının fiilen iştigal ettiği sektörler arasında benzerlik bulunduğu, davacı vekilinin istinaf başvurusunun bu nedenle kabulünün ve sayılan hizmetler yönünden davalı markasının hükümsüzlüğünün gerektiği gerekçesiyle davacı ve davalı vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, davalı adına tescilli 2016/61161 sayılı markanın, marka kapsamındaki "Güzellik bakımı hizmetleri" yönünden kısmen hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine, fazlaya ilişkin tüm taleplerin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 26/09/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7288, Karar No: 2014/13690, Tarih: 17.06.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/7288 E.  ,  2014/13690 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 17.06.2014 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/631, Karar No: 2016/391, Tarih: 01.11.2016

**Ceza Genel Kurulu         2015/631 E.  ,  2016/391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 08.05.2014

Sayısı : 25-141

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sırasında, Beyoğlu 7. Asliye Ceza Mahkemesince 20.05.2009 gün ve 352-233 sayı ile, eylemin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturabileceği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmesi üzerine dosyanın gönderildiği İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesince 12.06.2012 gün ve 124-160 sayı ile sanığın 5237 sayılı TCK'nun 81, 35, 62, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve müsadereye karar verilmiştir.

Hükmün Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından, katılan vekilince ise sadece vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 30.01.2014 gün ve 2588-366 sayı ile;

"1- Müdahil vekilinin yasal süreden sonra vaki temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’nun suçunun sübutu kabul, takdiri cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, tahrikin varlığına yönelen, Cumhuriyet savcısının bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

a) Sanığın, mağdureyi bıçakla sağ alt ekstremiteden altı kez basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ve hayati tehlike oluşturmayacak şekilde, sol alt ekstremiteden en az biri femoral arter ve safen ven ve peroneal sinir yaralanmasına neden olacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde iki kez yaraladığı olayda, yaraların yeri ve niteliği, imkânı olduğu halde hayati öneme sahip bölgelere vurmadığı, eylemine kendiliğinden son verdiği hususları dikkate alındığında, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğu anlaşıldığı halde, mağdureyi kasten yaralama suçundan ve yaraların sayısı ve niteliği itibarıyla temel cezanın üst sınırdan tayini yerine, kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

b) Kabule göre; sanığın, bıçakla mağdureyi sekiz yerinden yaraladığı olayda; teşebbüs nedeni ile 9 ila 15 yıl arasında ceza öngören 5237 sayılı TCK'nun 35. maddesi ile uygulama yapılırken, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, makul bir ceza tayin edilmesi yerine hiç yaralanma olmamış gibi 9 yıl hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 08.05.2014 gün ve 25-141 sayı ile;

b) Kabule göre; sanığın, bıçakla mağdureyi sekiz yerinden yaraladığı olayda; teşebbüs nedeni ile 9 ila 15 yıl arasında ceza öngören 5237 sayılı TCK'nun 35. maddesi ile uygulama yapılırken, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, makul bir ceza tayin edilmesi yerine hiç yaralanma olmamış gibi 9 yıl hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 08.05.2014 gün ve 25-141 sayı ile;

"Yargıtay bozma ilamında, mağduredeki yaraların yeri ve niteliğinin değerlendirilmesi gerektiğinden bahsedilmiş olup, adli tıp raporunda belirtildiği şekilde bu yaralardan iki adedinin mağdurenin hayati tehlike geçirmesine sebebiyet verecek nitelikte olduğu açıktır. Olayın oluş anı değerlendirildiğinde, sanığın iki adet bıçak darbesini mağdurenin bacak bölgesine vurabilecek iken, özellikle kalça bölgesine vurduğu ortadadır. Öte yandan sanık, bıçak darbeleri sonucu yere düşen mağdurenin yaralanması sonucu eylemini sonlandırmamış, toplam sekiz defa bıçak darbesi ile yaraladığı mağdurenin öleceğini düşünerek eylemini sonlandırmıştır. Bu durumda sanığın, Yargıtay bozma ilamının 2-a paragrafının ikinci cümlesinde anlatılan yaralama eylemini kendiliğinden sonlandırdığı yorumuna katılmak mümkün olmayıp, adam öldürmeye yönelik eylemini kendiliğinden sonlandırdığı açıkça anlaşılmaktadır. Yine sanık, bıçaklama eylemini sonlandırdıktan sonra pişmanlık göstererek mağdureyi hastaneye götürme çabasına girmediği gibi, çevrede bulunan kişilerden de bu yönde talepte bulunmamış, kendi savunmalarından da anlaşıldığı üzere mağdureyi yaralı şekilde bırakıp kaçmayı seçmiştir. Tanık Elife Tavut'un beyanları ile sabit olduğu şekilde, sanığın olaydan bir gün önce mağdurenin evinin önüne gelerek mağdureye yönelik küfür ve tehditte bulunması, olay olduktan sonra da mağdurenin şikâyetinden vazgeçmesi için akrabası olan tanık Volkan Beker'i telefonla arayıp tehdit etmesi ve olayın oluş şekli değerlendirildiğinde, sanığın mağdureyi öldürme kastı ile hareket ettiği açıkça ortaya çıkmaktadır. Olağan yaşamda bacak bölgesinden alınan bıçak yaralanmasının kişileri öldürmeyeceği bilinir. Ancak bu bölgede dahi birden fazla yaralanmanın ana damara isabet etmesi halinde kişileri öldürebileceği de yine yaygın olarak bilinir. Sanığın, mağdurenin baldır bölgesine altı adet bıçak darbesi vurarak mağdureyi öldürmeyi amaçladığı ortadadır. Nitekim sanığın, yalnızca yaralama kastıyla ve anlık sinirle hareket etmiş olması durumunda, birkaç bıçak darbesi ile mağdureyi bırakabilecek iken, bıçakla toplam sekiz kez vurmayı tercih etmesi de öldürme kastını ortaya koymaktadır" gerekçesiyle direnerek, önceki hüküm gibi karar vermiştir.