muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/15084, Karar No: 2006/14388, Tarih: 07.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/15084 E.  ,  2006/14388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli ... Köyü 175 parsel yörede 1966 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında 52650 m2 yüzölçümü de tarla niteliği ile belgesizden Hazine adına tesbit edilmiş, öncesi fındıklık ve taşlık iken tespit tarihinden 17 -18 yıl önce ... tarafından imar ve ihya edildiği, ancak tesbit tarihine kadar zilyetlik süresinin dolmadığı belirtilmiştir.

Bu tespite ... ... ve arkadaşları ile ... ... farklı tapu kayıtlarına dayanarak, Orman Yönetimi ise Devlet Ormanı olduğu iddiası ile itiraz etmişler, tutanak ve ekleri 766 Sayılı Yasanın 29. maddesi gereğince kadastro mahkemesine aktarılmıştır. Yargılama sırasında bir kısım Mikail mirasçıları taşınmazın adlarına tesil istemi ile davaya katılmışlardır.

Mahkemece, 28/01/1992 tarihinde verilen karar Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 13.07.1994 tarih 93/6215- 94/9541 sayılı kararıyla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması nedeniyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyulduktan sonra yapılan yargılama sonucu Orman Yönetimi ile ... mirasçıları dışında kalan tüm gerçek kişilerin davalarının reddine, ... mirasçılarının davasının kısmen kabulüne, çekişmeli parselin (A) ile işaretli 1000 m2, (B) ile işaretli 900 m2'lik bölümlerinin Hazine adına, kalan 50750 m2'lik bölümünün ise Mikail mirasçıları adlarına tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Yapılan incelemede; yerel mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı son oturumda oluşturulan kısa kararda ... ..., ... ..., ... ..., ... ve ... 'nun istemleri hakkında hüküm kurulduğu halde gerekçeli kararda bu kişilerin istemleri hakkında bir hüküm kurulmadığı saptanmıştır. Oysa, kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması mutlak bozma nedeni oluşturur (İ.B.B.G.K. 10.04.1992 t, 1991/7 E. – 1992/4 K.).

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazine'nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki nedeniyle BOZULMASINA,bu aşamada sair hususların incelenmesine yer olmadığına 07/11/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13507, Karar No: 2012/6874, Tarih: 18.06.2012

**5. Ceza Dairesi         2009/13507 E.  ,  2012/6874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suçlamalara konu vergi dairesi alındı makbuzu mükellef nüshasında mükellef olarak belirtilen Kırkan Döviz Ticaret A.Ş.'nin suç tarihindeki yönetim kurulu başkanı olan Bülent Coşkun Erbayık ile sanığın evvelce bazı suçlardan birlikte yargılanıp mahküm olduklarının dosyada mevcut ilam örneklerinden anlaşılması nedeniyle, aralarındaki ilişkinin mevcudiyeti ve aslına ulaşılamaması nedeniyle imza ve yazı incelemesi yapılamayan vergi dairesi alındı makbuzu mükellef nüshası fotokopisi üzerindeki mührün sanığın kullandığı 1 no'lu mühür olduğu, yazı ve parafların da sanığa ait olduğu yönündeki suç tarihinde vergi dairesinde görevli olan tanıkların aşamalarda birbirleri ile uyumlu beyanları da dikkate alınarak, soruşturma aşamasındaki beyanı ile yetinilerek dinlenmesinden vazgeçilen ancak soruşturma aşamasında da hükme esas alınabilecek geçerlilikte beyanı bulunmayan Bülent Coşkun Erbayık'ın Uyap ve Mernis kayıtlarından adresi araştırılarak duruşmada tanık olarak dinlenip olaya ilişkin ayrıntılı beyanının alınması, aslına ulaşılamayan ancak dosyada fotokopisi bulunan vergi dairesi alındı makbuzu ile sanığa ait imza, yazı ve mühür örneklerinin Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesine gönderilerek suçlamalara konu makbuz üzerindeki imza ve yazının sanığa ait olup olmadığı ile makbuz üzerindeki mührün sanığın kullandığı mühür olup olmadığı hususlarında rapor alınmasından sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruşturma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6405, Karar No: 2018/4062, Tarih: 25.04.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/6405 E.  ,  2018/4062 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler nedeniyle uğranılan Kurum zararının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

21.01.2008 tarihinde davalı işveren ...'a ait özel bina yapımı işinde işçi olarak çalışan ... ...... kendi kurduğu iskelede, 3. katın sıvasını bitirip, emniyet kemerini çözdüğü esnada bir alt kata inerken ayağının kayması sonucu dengesini kaybederek yaklaşık 6 metre yükseklikten zemine düşmesi suretiyle meydana gelen kazada sürekli iş göremez hale gelmesi nedeniyle sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelirin ve yapılan sağlık masraflarının tahsili için açılan davada; Mahkemece hükme esas alınan kusur raporunda; davalı işveren ... % 30 oranında kusurlu, kazalı işçi ..... Kart %70 oranında kusurlu bulunmuştur.

5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki; “ ...İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin, anılan Kanun'da, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücûan tazminat davalarında uygulanmasına imkan veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı sonucu olarak davanın yasal dayanağının 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesi olduğu belirgindir. 506 sayılı Kanunun 26/2. maddesine göre, işkazası veya meslek hastalığı 3. bir kişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3. kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilir. Anılan madde kast/kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, hükme dayanak alınan kusur oran ve aidiyetlerinin maddî olayla uyum içinde olması gerekir.

./..

./..

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasa'nın 21., 4857 sayılı Yasa'nın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasa'nın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Eldeki davada ise; Mahkemece kusur oran ve aidiyetinin tespiti amacıyla alınan ve hükme esas kılınan 15.07.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda davalı işverenin %30, kazalı işçinin ise %70 oranında kusurlu oldukları, belirtilmişse de kusur oran ve aidiyetlerinin maddî olayla uyum içinde olması, ayrıntılı gerekçelerle tespiti gerekir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca araştırma yapılarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerle birlikte kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir. Somut olayda iskele, her ne kadar kazalı tarafından kurulmuş ve baskın kusur kazalıda ise de, fenni nezaretçi aracılığıyla iskelenin tüzüğe uygun olarak kurulmasını sağlamadığı anlaşılan işverenin de kusurlu olması karşısında, olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman bilirkişi heyetince tarafların kusur oran ve aidiyetinin tespiti konusunda yeniden bilirkişi raporu alınıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2017/2217, Karar No: 2018/12119, Tarih: 13.12.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/2217 E.  ,  2018/12119 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 53/6, 63. maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur tespitine, olay anındaki hızının normal olduğuna, vefat eden şahsın müvekkilinin en yakın dostu olduğuna, eksik incelemeye, kararın hukuk ve yasaya aykırı olduğuna; katılan vekilinin, aşırı derecede alkollü olan, bilinçli taksirle atılı suçu işleyen sanığa verilen cezanın az olduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 13.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4065, Karar No: 2012/10785, Tarih: 24.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/4065 E.  ,  2012/10785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12. maddesi uyarınca baraj inşaatı için yapılan kamulaştırma nedeniyle çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzeninin bozulması nedeniyle taşınmazdan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayanan taşınmaz bedeli davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın baraj mutlak koruma alanında (içme suyu) kalıp kalmadığı, kalıyorsa taşınmazın kullanımına sınırlandırma getirtilip getirilmediği, sınırlama getirilmişse bu sınırlamanın mahiyeti ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17/a maddesi gereğince içme suyunun hangi idare veya idarelerce kullanılacağı hususlarının davali idare ve ... Genel Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12501, Karar No: 2019/9952, Tarih: 19.02.2019

**7. Ceza Dairesi         2018/12501 E.  ,  2019/9952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1. Yargılama giderleri ile ilgili olarak, 5271 sayılı CMK'nun 324. maddesinin 2. fıkrasında "Hüküm ve kararda yargılama giderlerinin kimlere yükletileceği gösterilir.” şeklindeki açık hükmü ile Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu'nun 26/05/1935 tarihli ve 111/7 sayılı "yargılama giderleri hükmün tamamlayıcı parçası olduğundan ilamlarda açıklanmalı, kime yükletileceği belirtilmedir" ve yine Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu'nun 02/05/1966 tarihli ve 4/3 sayılı "tefhim edilmekle hükmün esasını oluşturan kısa kararda yargılama giderinin miktarı ve kime ne miktarda yükleteceği belirtilerek, sanığın yükümlülüğü öğrenmesinin sağlanması ve bu sayede sanığın yargılama giderlerine karşı temyiz davası açıp açmama hususunda karar verme olanağı tanınması gerektiğini” belirten kararları karşısında, hükmün esasını oluşturan kısa kararda, sanığın yükümlülüğünü öğrenmesi ve buna göre yargılama giderleri yönünden temyiz yoluna başvurup başvurmayacağı hususunda karar vermesine imkan tanımak için, yargılama giderlerinin kime yükleneceğinin ve bu yükümlülüğün ne miktar olacağının belirtilmesi gerektiği, ancak mahkemece kısa kararda ''dökümü gerekçeli kararda yapılacak yargılama giderlerinin sanıktan tahsili ile hazineye irat kaydına'' denilerek, yargılama giderleri ile ilgili miktar açıklanmadan, bilahare gerekçeli kararda belirtilmesi suretiyle usul ve yasaya aykırı hüküm kurulması,

2. Hükümden sonra 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle bir karar verilmesinin gerekmesi,

TCK'nun 53/1-c bendinde yer alan hak yoksunluklarının sanığın altsoyu dışındakiler bakımından cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Hükmün esasını oluşturan kısa kararda aracın müsaderesi hususunda karar verilmediği halde gerekçeli kararda müsaderesine karar verilmesi suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1452, Karar No: 2006/2617, Tarih: 28.03.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/1452 E.  ,  2006/2617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin verilen hüküm davacılar ..., ..., l (...) tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Kadastro sırasında 147 parsel sayılı 1930 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz 1505 sayılı kanuna göre Hazinece kamulaştırılması ve Zülfü mirasçılarının zilyetliğinin nizasız olmaması nedeniyle Hazine adına tesbit edilmiştir. İtirazı kadastro komisyonunda reddedilen ... l irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tesbit gibi davalı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacılar ..., ..., ...) tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacının son on yıldan beri taşınmazda zilyet etmediği, bu durumun iradi terk’in göstergesi sayılması gerektiği düşüncesi ile yazılı olduğu üzere davanın reddine ve taşınmazın tespit gibi hazine adına tesciline karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Uyuşmazlık, davacı yararına taşınmaz edinme koşullarının oluşup oluşmadığı yönündedir. Taşınmazın öncesinin tapusuz olduğu uyuşmazlık konusu değildir. Davacı delil olarak herhangi bir kayıt ve belgeye dayanmamıştır. Tapusuz bir taşınmazın zilyedi adına tesciline karar verilebilmesi için taşınmazın zilyetlikle iktisaba elverişli yerlerden olması gerekir. Krokisinden de izlendiği üzere taşınmazın üç tarafı mer’a ve bir tarafı dere ile çevrili bulunmaktadır. Üç yönü mer’a ve bir tarafı dere ile çevrili olan bir yerin öncesinin mer’a olduğunun kabulü gerekir. Aksi takdirde mer’a bütünlüğünün bozulması kaçınılmaz olacaktır. Kamu orta malı niteliğindeki mer’aların zilyetlikle iktisabına

olanak yoktur. Taşınmazın kamulaştırılan yerlerden olup olmadığı da saptanamamıştır. Eylemli duruma aykırı düşen bilirkişi ve tanık sözlerine değer verilemez. Açıklanan bu hususlar karşısında taşınmazın 3402 S.K.Y.nın 16/B maddesi uyarınca mer’a niteliğiyle sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar vermek gerekirken yazılı olduğu üzere hazine adına tesciline karar verilmesi doğru değil, bozma nedeni ise de bu yöndeki yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir görülmediğinden hüküm, 2.bendindeki “yeniden tespit gibi davalı Maliye Hazinesi adına tapuya tesciline” tümcesinin çıkarılarak yerine “ 3402 S.K.Y.nın 16/B maddesi uyarınca mer’a niteliği ile sınırlandırılıp özel siciline yazılmasına” tümcesinin yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4.32.-YTL kalan onama harcın temyiz edenden alınmasına 28.3.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1414, Karar No: 2019/1959, Tarih: 01.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2017/1414 E.  ,  2019/1959 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

... Nolu ... Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunan ...’ın, 5237 sayılı Kanun’un ikinci kitap dördüncü kısım, dördüncü, beşinci , altıncı ve yedinci bölümlerde tanımlanan suçlarla 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlardan hükümlü ve tutuklu bulunanların fotoğraf çekim isteklerinin reddine dair anılan Kapalı Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 30/01/2017 tarihli ve 2017/337 sayılı kararına karşı yaptığı şikayetin reddine dair Silivri 2. İnfaz Hakimliğinin 01/03/2017 tarihli ve 2017/1148 esas, 2017/1150 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulüne ve söz konusu kararın kaldırılmasına ilişkin Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin 03/04/2017 tarihli ve 2017/618 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre,

1- 4675 sayılı İnfaz Hâkimliği Kanununun 5/1. maddesinde yer alan “Ceza infaz kurumları ve tutukevlerinde hükümlü ve tutuklular hakkında yapılan işlemler veya bunlarla ilgili faaliyetlerin kanun, tüzük ve yönetmelik hükümleri ile genelgelere aykırı olduğu gerekçesiyle bu işlem veya faaliyetlerin öğrenildiği tarihten itibaren onbeş gün, herhalde yapıldığı tarihten itibaren otuz gün içinde şikayet yoluyla infaz hakimliğine başvurulabilir.” şeklindeki düzenleme ile anılan Kanunun 6/1. maddesinde, “Şikayet başvurusu, 5 inci maddede yazılı sürenin geçmesinden sonra veya infaz hakimliğinin görev ve yetki alanı dışında kalan bir işlem veya faaliyete karşı ya da başvuru hakkı olmayan kimselerce yapılmışsa infaz hakimi, başvuru dilekçesini esasa girmeden reddeder; şikayet başvurusu başka bir yargı merciinin görevi içerisinde ise o merciye gönderir.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, fotoğraf çektirme yasağına ilişkin anılan Kapalı Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 30/01/2017 tarihli ve 2017/337 sayılı kararının hükümlüye 02/02/2017 tarihinde tebliğ edildiği, hükümlünün ise söz konusu bu karara karşı süresi geçtikten sonra 22/02/2017 tarihinde şikayette bulunduğu, İnfaz Hakimliğince de söz konusu şikayetin yasal süresi içerisinde yapılmadığından bahisle esasa girilmeden süre yönünden reddine karar verilmesi karşısında, merci tarafından işin esas yönünden incelemesi yapılmaksızın itirazın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın kabulüne karar verilmesinde,

2-Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkifevleri Genel Müdürlüğünün 20/12/2016 tarihli ve 45/2 Nolu “45/1 Nolu Genelgede Değişiklik Yapılmasına Dair Genelgesi”nde, “(8) b) Ancak, kurum düzeni, kişi ve kurum güvenliği, örgütsel amaç, iletişim ve propagandaya imkan verilmemesi, devam eden soruşturmaların aksamaması (bu çerçevede adli soruşturmaları yürüten Cumhuriyet savcılarından görüş alınabileceği) birkaçının olduğuna dair İdare ve Gözlem Kurulu üyelerinde bir kanaatin oluşması durumunda, tüm kurumda veya bazı örgütler ve kişiler yönünden fotoğraf çekimi kısıtlanabilir.”, şeklinde düzenlemenin yer aldığı, benzer bir olaya ilişkin olarak ceza infaz kurumunda fotoğraf çektirme talebinin reddine dair karara karşı Anayasa Mahkemesine başvurusu üzerine, Anayasa Mahkemesinin 31/03/2016 tarihli ve 2013/9689 başvuru numaralı kararında da özetle, İnfaz Hakimliklerince yapılan şikayetlerin hukuka uygun olup olmadığının değerlendirilmesinde yalnızca Kanun’un ilgili hükümleri ile değil tüzük, yönetmelik ve genelgelere uygun hareket edilip edilmediğine bakılması gerektiğinden bahisle bireysel başvuruyu dayanaktan yoksun olması nedeniyle kabul edilemez bulduğu, somut olayda anılan Kapalı Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 30/01/2017 tarihli ve 2017/337 sayılı kararıyla hükümlü ve tutukluların fotoğraf çekim istemlerinin kabul edilmemesine karar verildiği, FETÖ/PDY terör örgütü kapsamında tutuklu bulunan ...’ın bu karara karşı şikayette bulunduğu, ancak tutuklunun terör örgütü kapsamında bulunduğu ceza infaz kurumunda fotoğraf çektirme isteğinin kurum düzenini bozacağı, kişi ve kurum güvenliğini zaafiyete uğratacağı, örgütsel amaç, iletişim ve propagandaya imkan verebileceği gözetilmeden, itirazın reddine karar verilmesi yerine yazılı şekilde itirazın kabulüne karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 22/05/2017 gün ve 94660652-105-34-5312-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki (1) nolu bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin 03/04/2017 tarihli ve 2017/618 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, bozma nedenine göre bu aşamada tebliğnamedeki (2) nolu bozma isteği konusunda esastan inceleme yapılmasına yer olmadığına, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01/04/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.