muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/110, Karar No: 2025/197, Tarih: 26.03.2025

Harçlar Kanunu'nun 27/3 ve 32. maddeleri uyarınca yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağı öngörülmüş olup, somut olayda davacının kendisine yapılan ihtar ve kesin süreye rağmen yargılama harçlarını yatırmadığı anlaşılmakla davanın açılmamış sayılmasına karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1-Davacı tarafa verilen kesin süreye rağmen dava harcı ikmal edilmemiş olduğundan davanın AÇILMAMIŞ SAYILMASINA,

2-Alınması gerekli 427,60 TL maktu harcın davacıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine,

3-Hazineden karşılanan 1 adet tebligat gideri olan 175,00 TL'nin davacıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine,…” karar verilmiştir.

Kararın Temyizi

6. Özel Daire kararı süresi içinde davacı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmiştir.

II. ÖN SORUN

7. Davacının, Özel Dairenin davanın açılmamış sayılmasına ilişkin kararını adli yardım talepli olarak temyiz etmesi karşısında, davacının kanun yoluna başvuru sırasındaki adli yardım talebinin yerinde olup olmadığı, adli yardım talebinin yerinde olmadığına karar verilmesi hâlinde temyiz harç ve giderlerinin tamamlattırılması için dosyanın Özel Daireye geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği hususu ön sorun olarak tartışılmış ve değerlendirilmiştir.

III. GEREKÇE

8. Sosyal hukuk devletinin bir gereği olarak kabul edilmiş olan adli yardım, ekonomik bakımdan yetersiz olan kimselere, yargı organları önünde haklarını arayabilmeleri veya savunma yapabilmeleri için parasal kolaylıklar sağlanması anlamına gelir. Bu anlamdaki kolaylıklar yargılama giderlerinden muafiyet ve ücretsiz hukuki yardım sağlanması yoluyla gerçekleştirilebilir (Pekcanıtez, Hakan/Özekes, Muhammet/Akkan, Mine/Taş Korkmaz, Hülya: Pekcanıtez Usul Medeni Usul Hukuku, Cilt III, İstanbul 2017, s. 2410-2411).

9. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Adli yardımdan yararlanacak kişiler” başlıklı 334/1. maddesi “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler” hükmünü içermektedir.

10. Adli yardımdan yararlanmanın ilk koşulu ödeme gücünden yoksunluktur. Hukuki yollara müracaatta ve süreç boyunca gerekli olacak giderleri, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksunluk, aslında nakit ya da nakde dönüştürülebilecek kaynak yetersizliğini ifade etmektedir.

11. Talepte bulunan kişinin adli yardımdan yararlanabilme bakımından malî yetersizlik içinde olup olmadığı, kişinin malî durumu, bu çerçevede geliri, mal varlığı, borçları ve sosyal durumu, yani kendisi ve ailesinin yaşam düzeyi ve ihtiyaçları da göz önüne alınarak, her olay kendi koşullarına göre tespit edilecektir (Pekcanıtez/Özekes/Akkan/Taş Korkmaz, s. 2417-2419).

11. Talepte bulunan kişinin adli yardımdan yararlanabilme bakımından malî yetersizlik içinde olup olmadığı, kişinin malî durumu, bu çerçevede geliri, mal varlığı, borçları ve sosyal durumu, yani kendisi ve ailesinin yaşam düzeyi ve ihtiyaçları da göz önüne alınarak, her olay kendi koşullarına göre tespit edilecektir (Pekcanıtez/Özekes/Akkan/Taş Korkmaz, s. 2417-2419).

12. Adli yardımdan yararlanabilmenin ikinci koşulu ise asıl davadaki taleplerin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Haksız yargılama ve takiplerin çoğalıp mahkemelerin ve icra organlarının gereksiz yere uğraştırılmaması ve adli yardım kurumunun kötüye kullanılmaması için taleplerin açıkça dayanaktan yoksun olmaması koşulu özenle incelenmelidir.

13. Adli yardım talebinde bulunan kişi iddiasının ve adli yardım talebinin dayanağı olan delilleri göstermeli ve mahkemeye sunmalıdır. Bu husus 6100 sayılı Kanun’un 336/2. maddesinde “Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren malî durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır” şeklinde düzenlenmiştir.

14. Adli yardım talep eden kişi, elinde bulundurduğu veya o sırada bilinen delilleri sunmamışsa mahkemece başka bir inceleme yapılmaksızın dosya üzerinden adli yardım talebi derhal reddedilmelidir.

15. Öte yandan talepte bulunanın mali gücüyle ilgili ispat konusunda hâkim tam bir kanaate sahip olmalıdır; bu yönüyle mali yetersizlik koşulunun ispatı için tam ispat ölçüsünün geçerli olduğunun kabulü gerekir.

16. Kanun yoluna başvuru aşamasında ise temyize müracaat için gerekli olan giderleri karşılamak zorunda kalındığında, talepte bulunanın kendisi ve ailesinin geçiminin ciddi ölçüde zor duruma düşüp düşmeyeceği araştırılır. Temyiz aşamasındaki açıkça dayanaktan yoksun olmama koşulu ise temyiz talebinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması şeklinde anlaşılmalıdır. Yargıtay, adli yardım talebini bu aşamada reddederse temyiz incelemesine geçilmez, dosya ilgili mahkemeye çevrilerek bu mahkemece temyiz harcının yatırılması için talepte bulunana süre verilir (Pekcanıtez/Özekes/Akkan/Taş Korkmaz, s. 2427).

17. Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesine sunduğu adli yardım talepli dava dilekçesiyle, yargılandığı ve hüküm giydiği Rize Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/314 E., 2018/280 K. sayılı dosyasında sanık ...’un teknik ve fiziki takibine ilişkin belgenin dosyaya eklenmediğini, İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2023/314 Esas sayılı dosyasında da ... hakkındaki takip ve maddi delillerin silinip imha edildiğinin beyan edildiğini, ilgili hâkim ve savcıların eylemlerinden dolayı zarar gördüğünü ileri sürerek 5.000.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini talep ettiği, Özel Dairece; tensip zaptında adli yardım talebi değerlendirilerek, davacı tarafından açılan çok sayıdaki dava dosyalarında sosyal ve ekonomik durumunun araştırılmasına ilişkin olarak toplanan bilgi ve belgeler karşısında davacının geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin yargılama giderlerini ödeme gücünden yoksun olduğuna dair kanaat oluşmadığı gerekçesiyle adli yardım talebinin reddedildiği, başvurma ve peşin nispi harç ile gider avansını yatırması için davacıya kesin süre verildiği, ilgili ihtaratı içeren tensip zaptının davacı vasisi ve davacıya ayrı ayrı tebliğ edildiği ancak kesin süre içinde harç ve gider avansının yatırılmadığı, bunun üzerine Özel Dairece davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği, davacının verilen bu kararı adli yardım talepli olarak temyiz ettiği anlaşılmakta ise de davacı temyiz dilekçesinde kendi talebi üzerine muhtarlık tarafından verilen fakirlik belgesi dışında yargılama harç ve giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren malî durumuna ilişkin başka bir belge sunmamıştır.

18. Diğer yandan, Özel Dairece davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğinden kanun yoluna başvururken ödenecek harçların maktu nitelikte olduğu, bunun ise yüklü bir miktar olmadığı gözetildiğinde davacının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispatlayamadığı sonucuna varılmıştır.

19. Hâl böyle olunca, davacının adli yardım talebi, 6100 sayılı Kanun’un 334/1. maddesinde belirtilen koşulları sağlamadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

20. Davacının sunduğu temyiz dilekçesinin süresinde temyiz defterine kaydedildiği ancak davacı tarafından temyiz yoluna başvurma ve maktu temyiz karar harçlarının yatırılmadığı anlaşıldığından, davacıya temyiz başvurma harcı ve maktu temyiz karar harcını ikmal etmesi için muhtıra çıkarılarak bir haftalık kesin süre verilmeli, kesin süre içinde harç yatırıldığı takdirde dosya temyiz incelemesi yapılmak üzere Hukuk Genel Kuruluna gönderilmeli, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde 6100 sayılı Kanun’un 366. maddesi yollamasıyla aynı Kanun’un 344. maddesi gereğince davacının temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmelidir.

IV. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1- Davacının adli yardım talebinin REDDİNE,

IV. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1- Davacının adli yardım talebinin REDDİNE,

2- Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366. maddesi yollamasıyla aynı Kanun’un 344. maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın YARGITAY 4. HUKUK DAİRESİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE,

26.03.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9631, Karar No: 2020/2245, Tarih: 24.06.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/9631 E.  ,  2020/2245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin alacağının tahsili için Reşadiye İcra Müdürlüğünün 2015/14 E. sayılı dosyasında davalı müflis şirket aleyhine icra takibi başlatıldığını, Reşadiye İflas Müdürlüğü'nün 2012/1 iflas sayılı dosyasında düzenlenen iflas sıra cetvelinde müvekkilinin takip dosyasında kaynaklı alacağının reddedildiğini, ret kararının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini, sıra cetvelindeki ret kararının iptali ile alacak sırasının 4. sıra olarak tespitini karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, iflas idare memurlarınca düzenlenen 26.10.2015 tarihli sıra cetvelinde şikayetçinin alacağının 38 numarada gösterilerek reddedildiği, şikayetçinin sıra cetvelinin iptali isteğinin incelenmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/188, Karar No: 2017/954, Tarih: 28.03.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/188 E.  ,  2017/954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğu veya beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak kişiyi öldürmeye teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : TCK.nun 82/1-e, 35/2, 31/3. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası,

TCK.nun 109/2, 109/3-f, 31/3. maddeleri uyarınca 5 yıl 4 ay hapis cezası.

Dairemizin 30.01.2014 gün ve 4903-367 sayılı kararı ile “ Olay günü sanığın köyde misafir kaldığı teyzesinin kızının bebeğini bebek arabası ile gezdirirken, oynamakta olan 6 yaşındaki mağdure ...'i görerek birlikte gezmeyi teklif ettiği, köyden yaklaşık 500 metre uzaklıkta ki olay yeri olan dere kenarına birlikte geldikleri, mağdurenin beyanlarına göre, kafasına beyaz çuval geçiren sanığın, penyesi ile de mağdurenin boğazını sıktığı, motor sesi duyması üzerine mağdureyi çukura ittiği ve olay yerinden uzaklaştığı, 207 cm derinliği olan dere yatağının oluşturduğu çukura düşen, mağdurenin sarmaşık dallarına tutunarak çıktığı ve tanıklarca yolda görülmesi üzerine hastaneye götürüldüğü, boğazından ve vücudunun çeşitli yerlerinden kızarıklık ve sıyrık oluşturacak, boynun sol tarafında 0,5 cm kesi olacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda; sanığın mağdureye yönelik eylemi yaralama ve çocuğu hürriyetinden yoksun kılma suçlarını oluşturduğu, TCK’nun 86/2 maddesi kapsamında bulunan yaralama eylemi hürriyeti tahdit suçunun unsuru olduğundan ayrıca ceza verilemeyeceğinden 5237 sayılı TCK’nun 109/2 maddesi uyarınca, 5237 sayılı TCK.nun 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi sırasında suçun işleniş biçimi, sanığın kastının yoğunluğu suçun konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak üst sınırdan tayinin gerektiğinin gözetilmeyerek sadece hürriyetten yoksun kılma suçlarından hüküm kurulması yerine ayrıca öldürmeye teşebbüs suçundan da mahkumiyetine karar verilmesi” gerekçeleriyle hükümlerin bozulduğu, bozma kararı üzerine yerel mahkemece eski hükümlerde direnilmesine karar verildiği görülmekle, 6763 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı CMK’nun 307. maddesinin üçüncü fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca yapılan incelemede Dairemizce verilen bozma kararının usul ve yasaya uygun olduğu görülmekle, dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/03/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2301, Karar No: 2012/16436, Tarih: 03.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/2301 E.  ,  2012/16436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 13/10/1995-31/12/2002 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının 13.10.1995-31.12.2002 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosya kapsamına göre, her ne kadar davacı tarafından davalıya karşı daha önce Kırıkkale İş Mahkemesinin 2007/19 Esas, 2007/216 Karar no.lu davası ile alacak davası açılıp, tespiti istenen dönemde kısmi çalışması olduğu sonucuna ulaşılmış ve karar kesinleşmiş ise de kesinleşen alacak davası hizmet tespiti davası için kuvvetli delil niteliğinde olup, kesin delil niteliğinde değildir.

Bu durumda mahkemece davacının tespitini istediği sürelerde çalışıp çalışmadığını belirlemek amacı ile gerekli araştırmanın yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, tarafların bildirdiği deliller ve dosya kapsamına göre, davanın kamu düzenine ilişkin olduğu da dikkate alınarak yazılı belgeler celp edilip, kayıtlara geçmiş kişiler tanık olarak dinlenip, diğer deliler re’sen yeniden ele alınıp, davacının tespitini istediği süre içinde çalışmasının olup olmadığı araştırılıp, somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde kanıtladıktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/46210, Karar No: 2014/34309, Tarih: 27.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/46210 E.  ,  2014/34309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hakaret ve tehdit suçlarından verilen beraat kararlarına karşı temyiz yolu açık olduğu halde, yüze karşı verilen kararda itiraz yolu açık olduğu belirtilerek tarafların başvurabilecekleri kanun yolunda yanıltılmış olmalarına karşın, gerekçeli karar kendilerine yöntemince yeniden tebliğ edilen tarafların Kanun yoluna başvurmamış olmaları karşısında, O Yer Cumhuriyet Savcısının mevcut durum itibariyle sonuca etkisi kalmamış bir hukuki yanılgıya dayalı olarak hükmü temyiz etmesinde, hukuki yarar bulunmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, O Yer Cumhuriyet Savcısının, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 27/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9144, Karar No: 2010/9581, Tarih: 29.03.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/9144 E.  ,  2010/9581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/146676

MAHKEMESİ : Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2007

NUMARASI : 2007/41

SUÇ : Elektrik Hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Doyada mevcut kaçak kayıt ve abone belgelerinden sanığın 1997 yılında elektrik abonesi olduğu, suç tespit tutanağında, abonenin kofradan seyyar kablo ile ek olarak hat çekerek kaçak elektrik kullandığının yazılı olduğu, sanık, 16.11.2005 tarihli Cumhuriyet Savcılığı ifadesinde; "evde elektrik tesisatı düzeneği olmadığı için elektrik direğinden kendim hat çekerek kullandım, Tedaş'ın yaptığı tespitte bu durum ortaya çıktı, suçu bu şekilde kabul ediyorum, daha sonra resmi olarak tesisat bağlatıp kaçak durumu kaldırdım" ve mahkemede 30.06.2006 tarihli celsede soruşturma aşamasındaki ifadesi okunup sorulduğunda, "o ifadem de doğrudur. Ancak sayaçta veya sayaç hattında bir arıza olmuştu, eve elektrik gelmediğinden ayrı bir hat çektim ve çektiğim gün yakalandım" şeklinde savunmada bulunmuş olması karşısında; eylemin sübuta erdiği gözetilmeden kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA 29.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12173, Karar No: 2020/4839, Tarih: 09.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/12173 E.  ,  2020/4839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-... Vek.Av....

3-... vd.

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... vd. vekili ile bir kısım davalılar yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; karar, bir kısım davalılar vekili ile bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Bir kısım davalılar vekili ile bir kısım davalıların aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;

1-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, tespit edilen bedele dava tarihinden dört ay sonrası olan 18.03.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 17.06.2015 tarihine kadar faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-İdarece fazla yatırılan ve iade edilen bedele faiz işletilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)Kamulaştırma bedeline ilişkin 2 nolu bendinin b fıkrasında yer alan (TESPİTİNE) kelimesinden sonra gelmek üzere (tespit edilen kamulaştırma bedeline 18.03.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 08.05.2015 tarihine kadar yasal faiz yürütülmesine,) cümlesinin yazılmasına,

b)3 nolu bendinde yer alan (davalılardan tahsil edilerek idarenin geri ödemeye ilişkin yazısının ilgililere tebliğinden itibaren işleyecek yasal faiziyle beraber davacı idareye verilmesine) cümlesinin çıkarılmasına yerine (davalılar tarafından çekilmişse -varsa- çekilme tarihine kadar işlemiş nemaları ile davalılardan tahsili ile davacı idareye iadesine, davalılara ödenmemişse varsa işlemiş nemaları ile yatırılan bankalarca davacı idareye iadesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2745, Karar No: 2017/6741, Tarih: 25.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/2745 E.  ,  2017/6741 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesi ile; müvekkillerinin mülk sahibi olduklarını, davalının ise belirtilen ada ve parselde bağımsız bölümün mülk sahibi olduğunu, davalının sahip olduğu yerlerde KMK'nın 19. maddesine muhalefet ederek ortak yerlere eklentiler yaptığını, bu eklentilerin bağımsız bölüm maliklerinin haklarını engeller nitelikte olduğu, bu nedenle davalının ortak yere yaptığı eklentilerin kaldırılması için KMK'nın 33. maddesine göre süre verilmesine ve sonrada müdahalesinin önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş, mahkemece Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesine göre kat maliklerinin, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur oldukları, kat maliklerinden birinin, bütün kat maliklerinin 4/5'nin rızası olmadıkça, anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramayacağının belirtildiği, bu nedenle sayılı parsel üzerinde bulunan C bloğun ortak alanlarında yapılan imalatların kat malikleri kurul kararının bulunmamasından dolayı ve ayrıca projeye aykırı olması sebebiyle anılan yasa hükmüne aykırı olması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesinin ikinci fıkrasına göre kat maliklerinden biri bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım, tesis ve değişiklik yaptıramaz. Aynı Kanunun 16. maddesinde de kat malikleri anataşınmazın bütün ortak yerlerine arsa payları oranında ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olurlar ve ortak yerlerde kullanma hakkına sahiptirler. Ayrıca, aynı Kanunun 18. maddesinin birinci fıkrasında da kat malikleri, gerek bağımsız bölümlerini gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kurallarına uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememekle karşılıklı olarak yükümlü oldukları öngörülmüştür.

Dosya içerisinde bilgi ve belgelerin incelenmesinden; anataşınmazda kat mülkiyetinin kurulu olduğu, 3 ve 4 nolu bağımsız bölüm maliki olan davalının anataşınmazın onaylı mimari projesine aykırı olarak sitenin batı cephesinde bulunan duvarın bir kısmının yıkılarak yerine merdiven yapıldığı ve yapılan merdiven kısmından C Blok 3 ve 4 nolu dükkanların olduğu kısma yol ile bağlantı oluşturulmuş olduğu, C Blok binanın dış cephesine 3 ve 4 nolu dükkanlar

ile bağlantılı, binanın çatısına kadar devam eden baca yapılmış olduğu,dükkanlardan yola ulaşmak için beton üzeri seramik kaplama yürüyüş yolunun yapılmış olduğu anlaşılmaktadır.