muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8166, Karar No: 2019/5163, Tarih: 17.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/8166 E.  ,  2019/5163 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Hüküm : CMK’nın 223/2-a. maddesi gereğince beraat

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; sanığın, şikayeti üzerine yapılan soruşturmada katılanın yalancı tanıklık yaptığını ispatlamak için katılan ile yaptığı yüz yüze konuşmayı kaydedip katılan hakkında yaptığı şikayet başvurusuna delil olarak eklediği olayda, sanığın, katılan ile yaptığı yüz yüze konuşmayı kaydetmesi eylemi TCK’nın 133/1. madde ve fıkrasında düzenlenen kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunun yasal unsurlarını oluşturmadığı gibi konuşma içeriklerinin özel hayata ilişkin olmaması nedeniyle TCK’nın 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu da oluşturmayacağı, katılanın tarafı olduğu konuşma içeriklerini üçüncü kişi ya da kişilerle paylaştığı ve/veya çoğaltarak dağıttığına ilişkin hakkında bir iddia ileri sürülmeyen sanığın, katılan hakkında yaptığı şikayet başvurusuna ilişkin iddialarını ispatlama amacını taşıyan eyleminde, hukuka aykırı hareket etme bilinciyle davranmadığı gözetildiğinden yerel mahkemenin beraate ilişkin kabulünde bir isabatsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 17.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8287, Karar No: 2007/8944, Tarih: 18.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/8287 E.  ,  2007/8944 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Banaz (Uşak) İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili davalı ..., Tuz, Yem Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.nin iflasından sonra İcra ve İflas Kanunu’nun 223 ncü maddesinde belirtilen masrafı yatırdıklarını ancak kendilerine hiçbir konuda tebligat yapılmadığını, düzenlenen sıra cetvelinde alacaklarının yetmişinci sırada ve alacak tutarı gösterilmeksizin yazıldığını ileri sürerek sıra cetveli ile şikayetçi banka alacağı için ek sıra cetveli düzenlenmesi gerektiğine ilişkin memurluk kararının iptaline ve şikayetçi alacağı dikkate alınarak yeniden sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece yasanın öngördüğü hususların ilan edildiği, davacı yanca gerekli masrafın yatırılması halinde ek sıra cetveli yapılabileceği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş; hüküm şikayetçi banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 219 ncu maddesinin 2 nci bendi uyarınca iflas alacaklıları, iflas ilanının yapılmasını izleyen bir ay içinde alacaklarını masaya kaydettirmelidir. Aynı yasanın 236 ncı maddesine göre iflas tasfiyesinin sonuna kadar masaya alacak yazdırmak mümkün ise de, geç kalan alacaklı, gecikmeden doğan masraflara katlanmak zorundadır.

Somut olayda şikayetçi iflasın açılmasından sonra masaya alacak miktarını bildirmeksizin tebligat masrafı yatırmıştır. Bu şekildeki bir başvurunun, yasanın 219 ncu maddesinde belirtildiği şekilde alacak kaydı sayılmasına olanak bulunmadığı gibi, böyle bir durumun sıra cetvelinin tamamen iptali sonucunu doğurması da mümkün değildir. Şikayetçinin gecikmiş başvurusu hakkında verilen iflas idaresi kararını yerinde bulan ve şikayetin reddine dair mahkemece verilen karar onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9535, Karar No: 2006/9635, Tarih: 23.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/9535 E.  ,  2006/9635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, hakimin müdahalesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyanın incelenmesi sırasında davalılardan ... ...'e gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği, davalılar ... ile ... na gerekçeli kararın hiç tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

Tebligat Yasasının 35.maddesine göre tebligat yapılabilmesi muhataba daha önce aynı adreste yasaya uygun bir tebligat yapılmış olması koşuluna bağlıdır.

Somut olayda, Dairenin bozma kararı üzerine davaya dahil edilen davalı ... ...'e dava dilekçesinin hiç tebliğe çıkarılmadığı, bozmadan önce bu kişi hakkında çıkartılan dahili dava dilekçesinin davada taraf olmadığı ve kararda da gösterilmediği halde tebliğ edilmiş olması mümkün olmadığı, kaldı ki bu tebligat da anılan Yasa'nın 21. maddesi ile Tüzüğün 28. maddesine uygun olarak tebliğ edilmediği için, bu durumda adı geçen davalıya (Tebligat Yasasına uygun olarak) dava dilekçesinin usulüne uygun tebliğ edildiğinden sözedilemez. Dolayısıyla daha önce yapılmış geçerli bir tebligat bulunmadığından anılan Yasanın 35.maddesine göre yapılan karar tebliğleri de geçersizdir.

Mahkemece davalılardan ... ..., ... ve ... u'na Tebligat Yasası ve ilgili Tüzük hükümlerine uygun olarak yöntemince gerekçeli kararın tebliği sağlanıp temyiz süreleri beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2000, Karar No: 2017/4200, Tarih: 11.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2000 E.  ,  2017/4200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/11/2015 tarih ve 2015/15-2015/618 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 21.242 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nun 3156 sayılı Kanun'la değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ...'ın özelleştirilmesi esnasında dağıtım sisteminin biri müvekkiline ait olmak üzere 20 ayrı dağıtım bölgesine ayrıldığını, davalıya ait olan işletme hakkının bu şirketlere "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi" ile devredildiğini, müvekkilinin hisselerinin tamamının dava dışı Beda Enerji Dağıtım ve Perakende Hizmetleri A.Ş.'ne satıldığını, bu satıma kadar müvekkilin dağıtım faaliyetlerinin hisselerinin tamamının ait olduğu davalı ... tarafından yürütüldüğünü, İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi üçüncü kişilere karşı ileri sürülemediğinden bu sözleşme öncesi işlemlerden doğan alacakların müvekkili tarafından ödendiğini, İşletme Hakkı Devir Sözleşmesine göre işletme hakkı devrinden önceki dönemde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen her türlü iş ve işlemlerden doğan sorumluluğun davalıya ait olduğunu, devirden önce davalının dağıtım sistemini işletirken yer altı kablolarının yanıp Türk Telekom’a ait tesisi yakmasına bağlı olarak müvekkiline karşı açılan dava sonucu anılan şirkete yapılan ödemenin davalının sorumluluğunda kaldığını ileri sürerek Türk Telekomünikasyon A.Ş.’ne ödenen 3.663,99 TL ile hazineye ödenen 129,94 TL bakiye karar harcının ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 2 yıllık dava zamanaşımının dolduğunu, 30.04.2013 tarihinde davacı tarafından düzenlenen devre esas mizan kayıtları esas alınarak geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini, fizibilite çalışmalarında bu hususun değerlendirilip teklifin buna göre verildiğini, bilançodaki tüm unsurların özelleştirme bedeli içinde değerlendirildiğini, tekrar ödemenin mükerrerliğe sebebiyet vereceğini, bu suretle 24.07.2006 tarihinden önceki dönemde dağıtım faaliyetleri ile ilgili her türlü işlemin sorumluluğunun davacıya ait olduğunu, yine ihale şartnamesi ve hisse devir sözleşmesi gereğince davacının hisse devrinin gerçekleşmesinin ardından müvekkilinden bir talepte bulunamayacağını kabul ettiğini, davaya dayanak yapılan davanın müvekkiline ihbar edilmediğini, bu nedenle de faiz ve takip giderlerinin istenemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi ile işletme hakkının davacıya devredildiği, devir sözleşmesinden önce dava konusu elektrik hatlarının bakım ve onarım eksikliği nedeniyle patlama meydana geldiği, bu patlamadan dolayı dava dışı Telekom'un tesislerinin hasar gördüğü, dava dışı Telekom tarafından davacı aleyhine açılan davada verilen tazminat kararının kesinleşmesi üzerine davacı tarafından ödendiği, sözleşmenin 7/4 maddesi uyarınca sözleşmenin imza tarihinden önce gerçekleştirilen her türlü iş ve işlemlerden dolayı davalı ...'ın sorumlu olduğu, bu nedenle sözleşmenin devrinden önce gerçekleşen dava konusu olaydan dolayı davacının üçüncü şahıslara ödediği tazminatı davalı ...'tan rücuen talep etme hakkı bulunduğu, ancak, sözleşmenin 7/2 maddesinde belirtilen ihbar yükümlülüğünü yerine getirdiğini ispat edemediğinden davacının bu nedenle sebep olduğu faiz ve takip masraflarını talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 2.851,13 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Rücu hakkı başkasına ait bir borcu yerine getiren kişinin malvarlığında meydana gelen kaybı gidermeye yönelen tazminat niteliğinde bir talep hakkı olup davacının mal varlığındaki eksilme, ödeme tarihinde gerçekleştiğinden ödeme gününden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmekteyse de söz konusu yanlışlık yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının hüküm fıkrasının birinci bendindeki "dava tarihi olan 08.01.2015 tarihinden" ibaresi silinerek, yerine "ödeme tarihi olan 23.12.2010 tarihinden" ibaresinin yazılmasına, kararın bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, temyiz harcı peşin alındığından davalıdan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 11/09/2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı Yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile TEDAŞ özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiyedeki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı TEDAŞ'a ait olmakla birlikte, TEDAŞ'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

TEDAŞ tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 28/05/2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı Beda Enerji Dağıtım ve Perakende Satış Hizmetleri devredilerek 28/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 28/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce 23/12/2010 tarihinde yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında Boğaziçi EDAŞ tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle Boğaziçi EDAŞ'ın özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 28/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” ...... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı .....” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 28/05/2013 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden, kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve TEDAŞ'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 28/05/2013 tarihi öncesi, 23/12/2010 tarihinde yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 28/05/2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 28/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 28/05/2016 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen 23/12/2010 tarihli dava konusu ödemeden dolayı, 28/05/2013 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından dava reddedilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalının temyiz isteminin reddi ve yazılı gerekçe ile kararın düzeltilerek onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2022/15514, Karar No: 2024/5318, Tarih: 11.07.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/15514 E.  ,  2024/5318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/434 E., 2021/2373 K.

SUÇ : Kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz başvurusunun esastan reddi ile ek kararın onanması

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.09.2021 tarihli, 2021/6-13 Esas, 2021/392 Karar sayılı kararında vurgulandığı üzere, sanığın ve müdafiinin ayrı ayrı kanun yoluna başvurma hakkına sahip oldukları, farklı gerekçelerle hükmü istinaf ve temyiz etme hak ve yetkilerinin bulunması, kanun koyucunun amacının sanığın haklarını korumaya yönelik olup, 7201 sayılı Kanun’un 11. maddesindeki vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılacağı düzenlemesinin sanığın aleyhine olacak şekilde yorumlanamayacağı, istinaf kararının sanığa da tebliğ edilmesi gerektiği anlaşılmış olup somut olayda kendisine böyle bir tebliğ yapılmaksızın öğrenmek suretiyle hükmü 21.04.2022 tarihinde hükmü temyiz eden sanığın temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği

temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.12.2020 tarihli ve 2020/306 Esas, 2020/396 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 87/4-1 cümle, 29/1, 53, 58. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 03.11.2021 tarihli ve 2021/434 Esas, 2021/2373 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; üzerine atılı suçu işlemediğine, lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 03.11.2021 tarihli ve 2021/434 Esas, 2021/2373 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; üzerine atılı suçu işlemediğine, lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olaydan bir gün önce maktul ...'nın, sanık ...'den borç para aldığı, olay günü sanıklar ile maktulün olay yerinde karşılaştıkları sanık ...'in vermiş olduğu parayı maktulden istemesi üzerine önce bu sanık ile aralarında tartışma ve akabinde itişme yaşandığı, temyiz dışı sanık ...'nin, tarafları ayırmak için aralarına girdiği ancak bu kez bu sanık ile maktul arasında itişme şekilde kavganın devam ettiği, akabinde...'nin maktul ile yaşadığı tartışma sırasında iki kez maktulün bacak veya kasık bölgesine ayağıyla tekme atarak vurduğu, sanık ...'in de aynı bölgeye doğru bir kez sol ayağıyla tekme atarak vurduğu ardından ise sol eliyle maktulün baş veya göğüs bölgesi üst kısmına bir kez yumruk ile vurduğu, bunun üzerine maktulün sırt üstü asfalt zemine düştüğü, sanıklar...ve ...'in yerde yatmakta olan maktule doğru eğildikleri, sanık ...'in maktulün arka kısmına geçtiği elleriyle oturur pozisyona getirdiği sırada sanık ...'nin, sol ayağıyla maktulün baş bölgesine bir kez tekme atarak vurduğu akabinde sol ayağıyla maktulün baş veya göğüs bölgesinin üst kısmına ikinci kez tekme savurduğu ancak bunun isabet edip etmediğinin anlaşılmadığı, akabinde her iki sanığın maktulü asfalta sürükleyerek yolun ilerisinde bulunan duvar dibine götürdükleri burada da sanık ...'nin yerde yatan maktulün baş veya gögüs bölgesinin üst kısmına iki kez arka arkaya tekme attığı ancak bu tekmelerin nereye isabet ettiklerinin anlaşılmadığı akabinde maktulü olay yerinde bırakıp gittikleri, maktulün ölümünün künt travma ile oluşması mümkün kafa kemiklerinde kırıklarla birlikte beyin kanaması sonucu meydana gelmiş olduğunun belirtildiği ayrıca bahsi geçen raporda maktulün baş kısmında bulunan frontal kemik ve ön kaidede kırık hatlarının izlendiğinin tespit edildiği anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak

kesin verilere dayandırıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, suç vasfının belirlenmesinde isabetsizlik bulunmadığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 03.11.2021 tarihli ve 2021/434 Esas, 2021/2373 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.07.2024 tarihinde karar verildi.