muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7929, Karar No: 2021/9940, Tarih: 04.11.2021

AİHM sanığın başvurusu üzerine verdiği kararda da, Anayasa Mahkemesi’nin kararlarının, Anayasa’nın 153. maddesinin 6. fıkrasından doğan bağlayıcı niteliğini dikkate alarak,bireysel başvuruya ilişkin olarak Anayasa Mahkemesi’nin kararlarına uygulamada riayet etme hususunun, öncelikle (a priori) Türkiye’de sorgulanmaması gerektiği ve bu mahkemenin ihlâl kararlarının etkin bir şekilde uygulanmasından şüphe duyulmasına yer olmadığı kanaatine varmıştır.

Şu hale göre; özellikle yargılama ve olağan yasa yolları süreci tamamlanmadan yapılan bireysel başvuru incelemelerinde, AYM'nin delil değerlendirmesinin hak ihlali bağlamında da olsa, asıl yargılama mercileri ile bir yetki çatışması sonucunu doğurduğu açıktır. Hak ihlalini netice veren meşru müdahale için ikame olunan delilin yeterli olup olmadığına ilişkin tespitin, yargılama konusu suçun sübut ve/veya vasfının tayini yönünden de belirleyici olacağında kuşku yoktur. Ne var ki, yargılama süreci tamamlanmış ve kanun yolu incelemesinden de geçerek kesinleşmiş hükümler yönünden gerçekleştirilen bireysel başvuru sonucunda tespit edilen hak ihlallerinin, gerektiğinde yeniden yargılama sebebi olarak kabul edildiği (CMK 311) sistemde, yargılamanın devamı sırasında ihlal neticesini doğuracak tespitlerin yargılama mercilerince göz ardı edilmesi düşünülemez. Aslolanın haksız-ölçüsüz bir müdahaleye maruz bırakılan temel hakkın bir an önce teslimi olduğuna göre, sair çatışma ve tartışmaların bu değerin önüne geçmesine "hukuk düzeninin tekliği" ilkesi de müsaade etmez.

Bu nedenle Anayasanın geçici 20. maddesinin, Anayasa Mahkemesinin Daireyi de bağlayan kararı doğrultusunda yorumlanması ve anlaşılması gerektiğinden; Anayasa'nın geçici 20. maddesi ile getirilen istisna hükmünün, yeniden milletvekili seçilen sanık hakkında uygulanması mümkün değildir. Genel hüküm niteliğindeki Anayasanın 83. maddesinin dördüncü fıkrasının emredici hükmü gereği dokunulmazlığı tekrar kazandığının kabul edilmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Gerek safahatta birleşen kamu davalarına konu 17.08.2015, 10.10.2015, 18.10.2015, 12.12.2015, 31.12.2015, 01.01.2016, 07.01.2016, 29.03.2016 ve 19.01.2015 tarihlerinde işlendiği iddia olunan müsnet kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşleri düzenleme, yönetme, bunların hareketlerine katılma suçunun niteliği itibariyle Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 83/2. maddesinde işaret olunan ve 14/2. maddesi kapsamında kalan suçlardan olmaması ve gerekse Anayasanın geçici 20. maddesi ile getirilen istisna hükmünün, yeniden milletvekili seçilen sanık hakkında uygulanmasının mümkün bulunmaması karşısında, Anayasanın 83. maddesinin dördüncü fıkrasının emredici hükmü gözetilerek verilen durma kararında bu suç yönünden hukuka aykırılık görülmediğinden istemin reddine karar verilmiştir.

Fakat;

Fakat;

3713 sayılı Kanunun 7/2 maddesinde düzenlenmesi itibariyle Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 83/2. maddesinde işaret edilen ve 14/2. maddesinde gösterilen temel hak ve hürriyetlerin kötüye kullanılması niteliğinde olduğunda kuşku bulunmayan ve bu nedenle yasama dokunulmazlığının istisnası kapsamında kalan terör örgütü propagandası yapmak suçu ile ilgili olarak verilen durma kararında, soruşturma tarihleri de gözetildiğinde usul ve kanuna aykırı olduğundan kanun yararına bozulmasına, istemin bu suç yönünden kabulüne karar vermek gerekmiştir.

V- SONUÇ;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2021 tarih ve ... sayılı kanun yararına bozma isteminin kısmen KABULÜNE, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.01.2021 tarih, 2021/11 esas ve 2021/17 sayılı kararının, terör örgütünün propagandasını yapmak suçu nedeniyle verilen durma kararı yönünden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 309. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, talebin kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşleri düzenleme, yönetme, bunların hareketlerine katılma suçu ile ilgili durma kararı yönünden REDDİNE, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2169, Karar No: 2009/9758, Tarih: 05.05.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/2169 E.  ,  2009/9758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2008

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin görevi 2797 Sayılı Kanunun 14. maddesinde gösterilmiştir. Anılan madde hükmü ile 12. Hukuk Dairesinin, İİK.nun uygulanmasından doğan dava, itiraz ve şikayetler dolayısıyla icra mahkemelerinden verilen ve diğer Hukuk Dairelerinin görevi dışında kalan hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar sıra cetveline itiraz olup, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :  Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 19. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 05.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2307, Karar No: 2012/2983, Tarih: 01.03.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/2307 E.  ,  2012/2983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.07.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14.10.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, harici satın alma suretiyle gerçekleşen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek Türk Medeni Kanununun 724.maddesine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmazsa bina bedelinin zemin maliki olan davalılardan tahsili istemiyle açılmıştır.

Davalılar, davanın tüm ... mirasçıları tarafından açılması gerektiğini, davada dayanılan satış sözleşmesinin ... mirasçılardan sadece birisi tarafından düzenlendiğini, kendilerinin rızalarının olmadığını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 12 sayılı parsel hakkında açılan davanın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3.maddesi uyarınca reddine, 11 sayılı parselin Türk Medeni Kanununun 724.maddesi koşulları gerçekleştiğinden tapusunun iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

11 sayılı parsel hakkındaki davanın kabulünün yasal dayanağı, Türk Medeni Kanununun 724.maddesidir.

Gerçekten, Türk Medeni Kanunu m. 684. ve 718 hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası)

haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır ve öncelikli koşul malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır ve öncelikli koşul malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

Türk Medeni Kanununun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

Somut olayda; dava konusu 11 sayılı parselin tapulama işlemleri sırasında davalıların mirasbırakanı adına tespit ve 15.06.1976 tarihinde tapuya tescil edildiği anlaşılmaktadır. Davacı ise, 11 sayılı parsel üzerindeki binayı 1993 yıllarında yani taşınmaz çapa bağlandıktan sonra inşa etmiştir. Dairemizin ilke kararları uyarınca, bir taşınmaz çapa bağlanarak tapuya tescil edildikten sonra o taşınmaz üzerinde kendi malzemesiyle bina yapan kişi kural olarak iyiniyetli kabul edilemez. Davacı, her ne kadar taşınmaz maliki ...’ın yaptığı harici satışa dayanmakta ise de mirasçılardan biri tarafından yapılan satış işlemi diğer mirasçıların onayı olmadan onu iyiniyetli hale

getirmez. Dolayısıyla, iyiniyet unsuru gerçekleşmediğinden Türk Medeni Kanununun 724.maddesine dayalı temliken tescil davasının da reddi gerekir.

Mahkemece yapılan bu saptama bir yana bırakılarak, mirasçılardan sadece birisinin yaptığı harici satışa dayanılıp davacının iyiniyetli kabulü ile ve diğer koşulların da gerçekleştiğinden bahsedilerek mülkiyet aktarımı isteminin hükme bağlanması doğru olmamıştır.

Karar, davacının kademeli istemi incelenmek üzere açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 01.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20191, Karar No: 2016/10425, Tarih: 25.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20191 E.  ,  2016/10425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalı ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza, net gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Bu nedenle; davacı idare vekilinin tüm, davalı ... vd. vekilinin ise aşağıdaki hususlar haricindeki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

1-Taşınmazların değeri belirlenirken, bilirkişi raporunda döner sermaye faizi, genel idare giderleri ve tarla kirası bedellerinin, masraflara dahil edilmek suretiyle az bedel tespiti,

2-Dava konusu taşınmazın konumu ve bilirkişi raporunda yazılı özelliklerine göre, objektif değer artırıcı unsur oranının % 150 oranında olacağı gözetilmeden, daha düşük alınmak suretiyle az bedel tespiti,

Doğru olmadığı gibi;

3-Karar tarihinde vefat ettiği anlaşılan ...'ın, dosyada mevcut veraset ilamına göre mirasçısı olduğu anlaşılan Fevziye Acar'ın davaya dahil edilip, taraf teşkili sağlanmak suretiyle karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4728, Karar No: 2014/14906, Tarih: 01.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4728 E.  ,  2014/14906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 10/12/2013

Numarası : 2013/393-2013/759

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 01.07.2014 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı T.. Dağ.Hiz.Nak.San. ve Tic.A.Ş. vekili Av.A... E.. geldi, karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesini ücretlerinin ödenmediği için haklı nedenle feshettiğini, 7 aylık ücretinin ödenmediğini, alacaklarının tahsili için yaptığı takibe davalının itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptali ile takibin devamına, davalının icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 2008-2010 yılları arasında çalıştığını, aldığı iş avansını kapatmadan istifa ederek ayrıldığını savunmuş ve davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 02.07.2013 tarihli ilamı ile özetle, “...Davalı vekili davacının kasadan makbuzla ve banka hesabına yatırılmak sureti ile toplam 33.665,99 TL avans aldığını, bunun 14.258,35 TL'nı ödediğini, bakiye 19.407,64 TL'nı ödemeden işten ayrıldığını savunmuştur. Sunulan muavin defteri savunmayı teyit etmektedir. Davacının banka hesabına davalı işverence 04/08/2009 tarihinde 2.000,00 TL ve 20/08/2009 tarihinde 5967,43 TL yatırılmıştır. Davacı vekili bu ödemeleri kabul etmiş ve bunların dava konusu edilen dönemden önceye yani 2009 yılı Temmuz ayından önceki aylara ait ücret alacağı olduğunu beyan etmiştir. 2009 Ağustos ayında yapılan bu iki ödeme muavin defterinde de görünmektedir. Bu itibarla davalı vekilinin delil listesinde yemin deliline dayanmış olması nedeni ile davalı yana yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılmalı, sonucuna göre usuli işlemlerin ikmali ile dava konusu edilen alacaklar hakkında karar verilmelidir.

Mahkemece eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalıdır. “ gerekçesi ile bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkeme, davalının yemin metninin usulune uygun olmaması nedeni ile resen yemin edilecek hususları belirleyerek yemin merasimini tamamlamış ve yeniden davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hizmet süresi ihtilaflıdır

Mahkemece eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalıdır. “ gerekçesi ile bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkeme, davalının yemin metninin usulune uygun olmaması nedeni ile resen yemin edilecek hususları belirleyerek yemin merasimini tamamlamış ve yeniden davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hizmet süresi ihtilaflıdır

Davacı vekili, davacının davalı işveren nezdinde 06/01/2005-10/02/2010 tarihleri arasında arasında kesintisiz çalıştığını iddia etmiş; davalı vekili 01/05/2008-12/01/2010 tarihleri arasında çalıştığını savunmuştur. SGK kayıtlarına göre davacı 06/01/2005-16/02/2006 tarihleri arasında M.. T.. Tah.Org.Ltd.Şti.; 17/02/2006-30/04/2008 tarihleri arasında P... İns.Kay. Tah. Tah.Ltd.Şti.; 01/05/2008-12/01/2010 tarihleri arasında ise davalı şirket işçisi olarak çalışmıştır. 2007-2011 ve 2004-2010 yılları arasında davacı ile birlikte çalışan davacı tanıkları ile 2006 Mart ayından beri çalışan davalı tanığı iddiayı teyit eder yönde beyanda bulunmuşlardır. Dosya içinde bu şirketler ile davalı şirket arasında organik bağ olduğuna dair delil bulunmadığını belirten bilirkişi, tanık anlatımları ve giriş çıkışların birbirini takip etmesi nedeni ile davacının 06/01/2005-12/01/2010 arasında davalı işçisi olarak 5 yıl 6 gün çalıştığını kabul ederek alacakları hesap etmiş ve mahkemece rapor benimsenmiş ise de, davacının kayden çalışması görünen dava dışı şirketler ile davalı şirket arasında organik bağ ya da iş yer devri olup olmadığını araştırmamıştır. Dava dışı bu şirketlerin Ticaret Sicil kayıtları getirtilmeli, davalı şirket ile bu şirketler arasında organik bağ olup olmadığı, ya da işyeri devri bulunup bulunmadığı tespit edilmelidir. Daha sonra dosyadaki toplanmış deliller birlikte değerlendirilerek sonuca varılmalıdır.

3-Mahkemece daha önce verilen karar, davalı tarafın temyizi üzerine davalı yararına yemin delili ile ilgili olmak üzere bozulmuştur. Kararı davacının temyiz etmemesi nedeni ile kararda belirtilen yönler açısından davalı yararına kazanılmış hak oluşmuştur. Bu itibarla davacının fesih tarihindeki ücretinin net 2280,66 TL olduğuna dair kabul, davacının temyiz etmemesi nedeni ile davacı açısından kesinleşmiş olup bozma sonrası kurulacak hükümde bu miktarın üzerine çıkılması davalı yararına oluşan kazanılmış hakkın ihlali olacaktır. Hal böyle iken, bozma sonrası mahkemece, bozma kararında belirtilmemiş olmasına rağmen davacıya ücretinin 3000,00 TL olduğuna dair yemin ettirilip, daha sonra bozma kararı öncesinde hüküm altına alınan miktardan daha fazla bir miktarın ödenmeyen ücret alacağı olarak kabul edilmesi doğru olmamıştır. Davacının dönemsel ücreti bozma kararı öncesinde hazırlanan rapordaki gibi kabul edilmeli ve 2009 Ağustos ayından fesih tarihine kadar olan süreye ait ücret alacağı hesap edilerek hüküm altına alınmalıdır. Yazılı şekilde davalının usuli kazanılmış hakkını ihlal ederek karar verilmesi doğru olmamıştır.

4-Davalı vekiline bilirkişi raporu tebliğ edilmediği gibi duruşma sırasında alınan rapora karşı beyanda bulunmak için süre talep eden davalı vekilinin savunma hakkını kısıtlar biçimde yasal düzenlemelere aykırı olarak talebinin reddi hatalı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34406, Karar No: 2019/7816, Tarih: 11.07.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/34406 E.  ,  2019/7816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanığın her iki suçtan ayrı ayrı beraatine

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanığın işlettiği eczanede sahte ilaç küpürlerini kullanarak katılan SGK'dan haksız kazanç elde ettiği ve bu surette üzerine atılı kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda;

1-Resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın beraatine ilişkin kurulan hükmün incelenmesinde;

Sahte ilaç küpürlerinin 15/07/2005 tarihi ile 06/09/2005 tarihleri arasında kullanıldığı dikkate alınarak, suç tarihinin 06/09/2005 tarihi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "resmi belgede sahtecilik" suçunun kanunda gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 06/09/2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8I/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin kurulan hükmün incelenmesinde;

Katılan beyanı, sanık savunması, tanıkların beyanları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın söz konusu ilaçları fatura karşılığı ecza depolarından aldığı, gerçek hasta sahiplerine ve gerçek reçetelerle satışını yaparak, katılan kuruma fatura ettiği, bu itibarla sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan kurum vekilinin sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.