muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/406, Karar No: 2013/2479, Tarih: 21.02.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/406 E.  ,  2013/2479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.04.2012 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.11.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 183 ve 184 parsel sayılı taşınmazlar lehine, davalıya ait 199 parsel sayılı taşınmaz aleyhine geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır, Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu

olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan geçit isteğine ilişkin davalarda uygulanan fedakârlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince herhangi bir engel bulunmadığı takdirde öncelikle yüzölçümü daha büyük olan taşınmazlardan geçit hakkı kurulması tercih edilmelidir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan geçit isteğine ilişkin davalarda uygulanan fedakârlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince herhangi bir engel bulunmadığı takdirde öncelikle yüzölçümü daha büyük olan taşınmazlardan geçit hakkı kurulması tercih edilmelidir.

Somut olayda, davacının maliki olduğu 183 ve 184 parsel sayılı taşınmazların genel yola çıkışının bulunmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içinde oldukları sabittir. Davacının, lehine geçit hakkı kurulmasını istediği taşınmazların güneyinde 189 ada 164 parsel sayılı “tarla” niteliğinde ve yüzölçümü çok büyük olan bir taşınmaz mevcut olduğu halde mahkemece yüzölçümü çok küçük olan 199 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulması doğru görülmemiş, açıklanan nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 21.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/734, Karar No: 2011/9756, Tarih: 23.12.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/734 E.  ,  2011/9756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; Eksik inceleme sonucu verilen hükmün isabetsiz olduğu belirtilerek öncelikle taşınmazların niteliklerinin doğru bir şekilde belirlenebilmesi için çekişmeli parsellere komşu parsellerin tutanakları ile dayanakları kayıtlar getirtilmesi ayrıca taşınmazın bulunduğu yerde Toprak komisyonunca çalışma yapılıp yapılmadığı sorulup, yapılmış ise mera tahsis kararları, ekleri ve haritaları, toprak komisyonunca yapılmış dağıtım mevcut ise buna ilişkin belirtmelik tutanakları ve haritaları getirtilmek suretiyle dosya tamamlandıktan sonra, mahallinde yeniden yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen ve davada yararı bulunmayan komşu köylerden seçilecek yerel bilirkişilerle, aynı yöntemle belirlenecek taraf tanıkları ve uzman bilirkişiler huzuru ile keşif yapılması, keşifte yerel bilirkişiler yardımı ve fen bilirkişi aracılığı ile taşınmazın bulunduğu çalışma alanında Toprak Komisyonunca çalışma yapılmış ise buna ilişkin belirtmelik tutanakları, mera tahsis kararı, norm kararı ve haritaları uygulanıp, kapsamlarının belirlenmesi, taşınmazların niteliği, intikali ve tasarrufu hususunda yerel bilirkişi ve tanıklardan maddi olaylara dayalı bilgi alınması, davacının dayandığı satış senedi uygulanarak kapsamının belirlenmesi, yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin çevre parsel tutanakları ve dayanakları kayıtlar ile denetlenmesi, yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin tutanağa aykırı düşmesi halinde tespit bilirkişilerinin tamamı tanık sıfatıyla dinlenilmesi; gerektiğinde beyanlar arasındaki çelişkilerin, yüzleştirme yapılmak suretiyle giderilmesi, ziraat mühendisleri arasından seçilecek uzman bilirkişilere taşınmazların toprak yapısı incelettirilerek gerekçeli rapor alınması, teknik bilirkişiye keşif ve uygulamayı gösterir harita ve rapor düzenlettirilmesi ve tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli parsellerden 108 ada 4 parselin tespit gibi davalı adına tesciline, 108 ada 48 parselin tespit gibi mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 23.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4651, Karar No: 2025/2898, Tarih: 28.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/4651 E.  ,  2025/2898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/194 Esas, 2024/717 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/162 E., 2021/302 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin kendi adına işlettiği mağazayı bütün demirbaşlarıyla davalı tarafa teslimi için 24.05.2019 tarihinde sözleşme imzalandığını, ancak davalının sözleşme şartlarına uygun davranmadığını, bakiyenin ödenmemesi üzerine, davalı aleyhine bakiye bedel ve cezai şart alacağının ödenmesi için başlatılan icra takibine itirazın haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkiline borçlu olduğunu, davacının sözleşme şartlarına uymadığını, ... markasının kullanım ve devir hakkının sözleşmede belirtilen tarihte ve gereği gibi devredilmediğini, davacının 24.05.2019 tarihi itibarı ile işyeri ile ilgili borçlardan sorumu olmasına rağmen bunları ödemediğini, sözleşmede belirtildiği üzere davacının, yeni kira kontratı yapılıncaya kadar işyerinde çalışmadığını, davacının mağazada bulunan POS cihazındaki mevcut paraları kendi hesabına aktarıp müvekkiline ödeme yapılmadığını, davacının ... Bankası A.Ş'de bulunan hesabına müvekkili ve kızı tarafından sözleşme bedelinin gönderildiğini, sözleşme öncesi ve sonrası işyeri için yapılan harcamaların davacının hesabına borç olarak gönderildiğini ancak geri alınamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasında davacıya ait ''...'' adlı işyerinin davalıya devri konusunda sözleşme imzalandığı, sözleşmede devir bedeli olarak 50.000,00 TL, cezai şart bedeli olarak ise 500.000,00 TL belirlendiği, davalının talebi üzerine işyeri devrinin davalının kızı adına yapıldığı, demirbaşların da yine dava dışı ... adına fatura edildiği, davacı adına olan mağazanın kira sözleşmesi feshedilerek dava dışı ... ile yeni bir kira sözleşmesi düzenlendiği, davalı tarafça işyeri devir bedeli olarak kararlaştırılan 25.000,00 TL'nin ödendiği, ancak bakiye 25.000,00 TL'nin ödenmediği, her ne kadar davalı tarafça sözleşme bedelinin ödendiği belirtilmiş ise de sunulan banka dekontları 25.000,00 TL'nin tam karşılığı olmadığı gibi açıklama kısmında da bu hususun belirtilmediği, dosyada bulunan mail içeriğine göre de gönderilen kısmi paraların sözleşme bedeli olarak gönderilmediği anlaşıldığından davalı cevaplarına itibar edilemeyeceği, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin geçerli olduğu ve tarafları bağlayacağı, davalı tarafın sözleşmede belirlenen kendi üzerine düşen edimini yerine getirmediği, buna bağlı olarak davacının cezai şart talep edebileceği, ancak davanın kısmi olarak açıldığı, (50.000,00 TL üzerinden), alacak miktarının takip tarihinde likit ve belirlenebilir olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, İstanbul Anadolu 21. İcra Müdürlüğü’nün 2019/23933 sayılı dosyasında davalı borçlunun yapmış olduğu itirazın iptaline, takibin 50.000,00 TL asıl alacak (25.000,00 TL'si cezai şart, 25.000,00 TL'si ise sözleşme bakiye bedel alacağı) üzerinden devamına, asıl alacağa takip tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine, alacak miktarı takip tarihinde likit ve belirlenebilir olduğundan asıl alacağın (50.000,00 TL) %20’si oranında tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasındaki işletme devri sözleşmesinin 4. maddesinde devir bedelinin 50.000,00 TL olarak belirlendiği, bunun 25.000,00 TL'sinin 24.05.2019 tarihinde, kalan 25.000.00 TL'sinin 30.06.2019 tarihinde ödeneceğinin kararlaştırıldığı, davalı tarafından sunulan 24.05.2019 tarihli dekonta göre ilk bedel 25.000,00 TL'nin davacıya ödendiği, bunun dışında bakiye 25.000,00 TL'nin ödenmesine ilişkin bir belgeye dosyada rastlanmadığı, ancak davalı tarafça bakiye bedelin ödendiğinin ileri sürüldüğü, davalı tarafından sunulan ve davalının adına olan dekontlardaki işlem açıklamaları nazara alındığında bu dekontların bakiye bedel ödemesiyle ilgilerinin bulunmadığı, kalan dekontların ise davalının rızası ve göstermesiyle işletmenin devredildiği kızı ... tarafından gönderilen toplam 4.400,00 TL'ye ilişkin olup, bu dekontlarda herhangi bir açıklama bulunmadığı, dolayısıyla bu ödemelerin devir bedeline ilişkin olduğunun kabulü mümkün olmayıp, davalının devir bedeline ilişkin bakiye 25.000,00 TL'den sorumlu olduğu, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 179/2 hükmüne göre ceza, borcun belirlenen zaman veya yerde ifa edilmemesi durumu için kararlaştırılmışsa alacaklının hakkından açıkça feragat etmiş veya ifayı çekincesiz olarak kabul etmiş olmadıkça, asıl borçla birlikte cezanın ifasını da isteyebileceği, davalı tarafça sözleşmede kararlaştırılan sürede devir bedeline ilişkin bakiye 25.000,00 TL ödenmediğinden sözleşmenin 6. maddesinde düzenlenen cezai şartın koşullarının oluştuğu, davalı tarafça, "..." markasının devrinin gereği gibi ifa edilmediği ve internet satış hakkının devredilmediğinin ileri sürüldüğü, taraflar arasındaki sözleşmenin 2. maddesinde "..." markasının kullanım ve devir hakkının 24.05.2019 tarihinde davalı ...'ya devredildiğinin düzenlendiği, .... Noterliğinin 29.05.2019 tarihli lisans sözleşmesi ile de "..." markasının kullanım hakkının 1 yıl süre ile davalının kızı ...'ya devredildiği, söz konusu noter devir sözleşmesine herhangi bir çekince konulmadığı, bu haliyle 29.05.2019 tarihli lisans sözleşmesinin anlaşma şartlarına aykırı olduğu ve 1 yıl süreli olarak düzenlenmesinin davacının yükümlülüğünü gereği gibi yerine getirmediğinin gösterdiği hususlarının ispatlanamadığı, taraflar arasındaki sözleşmede internet satış hakkıyla ilgili olarak bir düzenleme bulunmadığı, ayrıca sözleşmede davacının 24.05.2019 tarihi itibariyle işyeri ile ilgili tüm borçlardan sorumlu olduğu, işyerinin kurulmasından bu zamana kadar tüm gider ve masrafların davalı tarafından karşılandığı ve davacının 01.06.2019 tarihinde yapılacak kira kontratına kadar işyerinde çalışmaya devam edecektir şeklindeki anlaşma şartını yerine getirmediği ileri sürülmüş ise de 24.05.2019 tarihi itibariyle işyeri ile ilgili borç bulunduğu ispatlanamadığı gibi sözleşmenin 5. maddesinde davalı ..

.05.2019 tarihi itibariyle işyeri ile ilgili tüm borçlardan sorumlu olduğu, işyerinin kurulmasından bu zamana kadar tüm gider ve masrafların davalı tarafından karşılandığı ve davacının 01.06.2019 tarihinde yapılacak kira kontratına kadar işyerinde çalışmaya devam edecektir şeklindeki anlaşma şartını yerine getirmediği ileri sürülmüş ise de 24.05.2019 tarihi itibariyle işyeri ile ilgili borç bulunduğu ispatlanamadığı gibi sözleşmenin 5. maddesinde davalı ...'nın bugüne kadar bankadan borç olarak gönderdiği tüm alacaklarından vazgeçtiğinin düzenlendiği, davacının, devredilen işyerinde 01.06.2019 tarihinde yapılacak kira kontratına kadar çalışmasına ilişkin olarak çalışmanın şekli ve niteliğinin sözleşmede belirlenmediği, bu şartın gerçekleşmediğinin de ispatlanamadığı, davacının işyerine ait POS cihazında mevcut paraları 25.05.2019 tarihinde kendi hesabına aktardığının iddia edildiği, ancak işyeri devrinin 24.05.2019 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere yapıldığı, POS ile tahsil edilen söz konusu paraların devirden sonraki satışlara ilişkin olduğunun iddia ve ispat edilmediği, tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde davalının savunma ve iddialarının cezai şartın koşullarına bir etkisinin bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, işyeri devir sözleşmesinden kaynaklandığı ileri sürülen bakiye devir alacağı ve cezai şartın tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına, taraflar arasındaki sözleşmenin 6. maddesinin içeriği karşısında, davalının, davacının, işyerinde çalışmamasından dolayı anlaşmaya aykırı davrandığı ve zarara uğradığı savunmasının açılacak bir davada her zaman ileri sürülebilecek olmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 28.04.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15559, Karar No: 2021/11108, Tarih: 10.11.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/15559 E.  ,  2021/11108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın kabulüne ilişkin hükme karşı bir kısım davalılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf başvurunun kabulüne karar verilmiş, bir kısım davalılar tarafından bu karar temyiz edilmekle, Dairemizin 17.05.2021 tarih ve 2019/1619 Esas, 2021/4037 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş olup, bu kez bir kısım davalılar vekilince kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na 6217 Sayılı Kanun'la ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 26.09.2014 tarihli ve 5236 Sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlanmış, HMK'de Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme yolu düzenlenmemiştir.

Bu durum karşısında, üç dereceli yargılama sistemine geçiş ile karar düzeltme yolu kaldırıldığından, Dairemizin 17.05.2021 tarihli ve 2019/1619 Esas, 2021/4037 Karar sayılı ilamı ile mahkeme kararı şekli anlamda kesinleşmiş olup, bu nedenle davacı vekilinin karar düzeltme istemine ilişkin başvuru dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı sebepten ötürü bir kısım davalılar vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

10.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/43894, Karar No: 2013/4355, Tarih: 31.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/43894 E.  ,  2013/4355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın temyiz dilekçesinde akıl hastalığının bulunduğu ileri sürülmüş olması ve adli sicil kaydının incelenmesinde Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2007/163 E. 2008/317 K. sayılı 17.04.2007 suç tarihli 15.12.2008 tarihinde kesinleşen dosyada hakkında 5237 sayılı TCK'nin 57. maddesi uyarınca güvenlik tedbirine hükmolunması karşısında; 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi uyarınca suç tarihinde ceza sorumluluğunu tamamen yada kısmen kaldıracak biçimde, işlediği suçun hukuki sonuçlarını algılama veya davranışlarına yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaltıp azaltmadığı konusunda uzman hekim raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırmayla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 Sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 31/01/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21965, Karar No: 2018/10953, Tarih: 20.11.2018

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2016/21965 E.  ,  2018/10953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, avukat olduğunu, davalıyı bir icra dosyasında alacaklı vekili olarak ve buna bağlı tasarrufun iptali davasında davacı vekili olarak temsil ettiğini ancak müvekkili olan davalının karşı taraf ile anlaşarak sulh olduğunu, 25/08/2010 tarihli azilname ile kendisini haksız olarak vekaletten azlettiğini ileri sürerek ödenmeyen vekalet ücreti alacağının fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL'sinin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, talebini 21/05/2013 tarihli dilekçesiyle 7.261,70 TL artırarak ıslah etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen kararın taraflarca temyizi üzerine, Dairemizce davalının tüm temyiz itirazlarının reddi ile taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesi bulunmadığına göre davacı avukatın dava ve takip dosyasında harcı yatırılmış değerlerin %10-20’si oranında akdi vekalet ücreti de isteyebileceği hususunun da değerlendirilmesi gerekçesiyle bozulmuş, bozma sonrası yapılan yargılamada bu kez Mahkemece 7.261,70 TL'lık akdi vekalet ücretinin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Avukatlık Kanununun 164/4 maddesinde “…Avukatlık ücretinin kararlaştırılmamış olduğu veya taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesinin bulunmadığı yahut ücret sözleşmesinin belirgin olmadığı veya tartışmalı olduğu veya ücret sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün geçersiz sayıldığı hallerde; değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla ücret itirazlarını incelemeye yetkili merci tarafından davanın kazanılan bölümü için avukatın emeğine göre ilâmın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yüzde yirmisi arasındaki bir miktar avukatlık ücreti olarak belirlenir…” hükmü düzenlenmiştir. Taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesi bulunmadığına göre davacı avukat anılan yasal düzenleme gereğince dava ve takip dosyasında harcı yatırılmış değerlerin %10-20’si oranında akdi vekalet ücreti de isteyebilir. Mahkemece, akdi ücret sözleşmesi bakımından davacının talep ettiği ve dava değerinin yüzde onbeşi olan miktar üzerinden kabul kararı verilmiştir. Mahkemece %10 oranın aşılması halinde somut dayanaklar gösterilmelidir. Öyleyse mahkemece belirlenen doğrultuda inceleme yapılıp takip nedeniyle davalı avukatın hak ettiği ücrete ilişkin makul oran belirlenerek sonucuna göre hüküm tesis edilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/51400, Karar No: 2010/12233, Tarih: 15.04.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/51400 E.  ,  2010/12233 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2007/18113

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2006

NUMARASI : 2006/791

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.