muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9334, Karar No: 2016/13663, Tarih: 10.11.2016

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, Ankara, 2004, s. 179).

Öğretide ev hizmetleri, evde gündelik yaşamın gerektirdiği; temizlik, yemek, çamaşır, ütü, çocuk bakımı, mürebbiyelik gibi işler olarak kabul görmektedir. Ev hizmetleri çalışanları ise uşak, kahya, hizmetçi, temizlikçi, aşçı, çocuk bakıcısı, bahçıvan, şoför, bekçi, hayvan bakıcısı vb evin gündelik işleyişine ilişkin faaliyetleri yürüten kişiler olarak kabul görmektedir (... Ev Hizmetlerinde Çalışanların Karşılaştıkları Sorunların... Açısından Değerlendirilmesi, Kamu-İş Dergisi, 2009, cilt 10, sayı 4, sayfa 172’den atfen;..., 1475 sayılı İş Kanunu Şerhi, 1986, s.190-191; ..., s. 179; ...., İş Hukuku Dersleri, B. 20,... 2007, s. 70; Süzek S., İş Hukuku, B. 2,... 2005, s. 180; ...., a.g.e. s. 348-349;..., 4857 sayılı İş Kanunu Uygulaması, ...Yayınları...2004, s. 67; ..., İş Hukuku... 1988, s. 44-46; Akyiğit E., İçtihatlı ve Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi, C. 1, B. 3, Ankara 2008, s. 285; ...., İş Hukuku (Yeni İş Yasaları) B. 3,... Yayınları, A... 2007, s. 32; ... Hukukunun Esasları, B. 4, ...2005, s. 38;... Hukuku (Ferdi İş İlişkileri), B. 2, ...1994,...Yayınları, s. 71; ..., Bireysel İş Hukuku, ...Yayınları, İstanbul 2004, s. 43).

Yukarıda ayrıntıları açıklandığı üzere, “ev hizmetleri” 506 sayılı Kanun ile tamamen sigortalılık dışında tutulmuş iken 2100 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle ev hizmetlerinde sadece “ücretle ve sürekli olarak çalışanlar” sigortalı sayıldıklarından, bu kişilerin sigortalı olarak kabul edilebilmesi için önemli olan, ev hizmetinde geçen çalışmanın ücretle yapılması ve sürekli olmasıdır.

Sürekli çalışma kavramı yönünden uygulamada, haftanın çoğu ev işlerinde geçirilmiş ve çalışma bir süre devam etmişse, bu çalışma sigortalı çalışma olarak değerlendirilmekte, süreklilik için çalışmanın belli bir yoğunluğa ulaşması aranmaktadır.

Mülga 506 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun uyarınca “iş” tanımı açık olup, burada “iş”; ev hizmetidir. Bu nedenle ölçü, işin niteliği değil ev işinde çalışanın, bu işte ne kadar süre çalıştığıdır. Ev işlerinde çalışma devamlı ise sürekli sayılacak, devamlılık yoksa, iş belirsiz aralıklarla geçici olarak ya da çağrı üzerine yapılıyorsa süreksiz sayılacaktır.

Yukarıda belirtilen Hukuk Genel Kurul kararı doğrultusunda, somut olay değerlendirildiğinde;

Eldeki dosyada mahkemece davacının 26.04.2001-18.08.2011 tarihleri arasında vermiş olduğu tespit kararı isabetli ise de; 26.04.2001 tarihinden önce verilen tespit kararı eksik inceleme nedeniyle isabetsizdir.

Yukarıda belirtilen Hukuk Genel Kurul kararı doğrultusunda, somut olay değerlendirildiğinde;

Eldeki dosyada mahkemece davacının 26.04.2001-18.08.2011 tarihleri arasında vermiş olduğu tespit kararı isabetli ise de; 26.04.2001 tarihinden önce verilen tespit kararı eksik inceleme nedeniyle isabetsizdir.

Mahkemece, re'sen araştırma ilkesi doğrultusunda, tarafların gösterdiği tanıklar ile yetinilmeyerek, komşu villalarda uzun yıllar oturan komşu ya da yakın yerlerde kayıtlara geçmiş çalışanlar (diğer villaların çalışanları, komşu market ve bakkal işleten ve çalışanları aynı sitede güvenlik görevlisi olarak görev yapmış kişiler) ile davacının bu çalışmalarını bilebilecek durumda olan mahalle muhtarı veya azaları

tespit edilip tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulmalı, davalının villaya ilişkin iskan ruhsat tarihinin 26.04.2001 olması nedeniyle davalının bu tarihten önce nerede oturduğunu ve çalıştığı davacıdan sorulmalı, işçilik alacaklarına ilişkin dava dosyasının varlığı araştırılarak celbedilmeli ve işçilik hakları davasında dinlenen tanıkların anlatımları ile bu dosyada bilgi ve görgüsüne başvurulan tanıkların anlatımları karşılaştırılmalı, varsa çelişki giderilmeli, yargılama sürecinde dinlenen tanık anlatımlarının değerlendirilmesinde, iş yerinin kapsamı, kapasitesi ve niteliği nazara alınmalı, davacının kayıtlarda görünmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu, davaya konu dönem içinde doğum, hastalık ve benzeri nedenlerle çalışmasına ara verip vermediği araştırılmalı, müfettiş ve yoklama memuru raporları, mahalli denetim tutanakları v.s sorularak celbedilmeli, yapılacak yeni araştırmalar ile davalıya ait evde davacı dışında evde başka işçi çalıştırılıp çalıştırılmadığı belirlenmeli, davacının ve davalının alışveriş yaptığı yada eve gelerek hizmet veren işyerlerinden davacının çalışmaları sorulmalı, bu sırada örnek olarak davalı adına davacı tarafından imzalanmış fatura, teslim tutanağı, posta alındısı, vs. belgeler olup olmadığı araştırılmalı varlığının tespiti halinde dosya içerisine yöntemince celbi sağlanarak davacının iddialarını teyit edip etmediği yönünden değerlendirme yapılmalı, çalışmanın varlığı ve kesintili olup olmadığı yöntemince araştırılmalı, toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalı ...'na iadesine, 10.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5944, Karar No: 2012/8788, Tarih: 12.06.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/5944 E.  ,  2012/8788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, iki ihtarname ve iki ayrı icra takibine dayalı olarak istemiş olduğu kira bedelleri ödemelerinin ihtarların tebliğinden sonra yapıldığından, iki haklı ihtar olgusunun gerçekleştiğinden bahisle, kiralananın tahliyesini talep etmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin varlığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. 22.03.2010 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesinin 2.maddesinde; kira süresinin bir yıl, aylık kira bedelinin ise 1.200 TL olduğu kararlaştırılmış ise de, sözleşmede ödeme zamanı gösterilmemiştir. Borçlar Kanunu'nun 257.maddesi gereğince, ödeme zamanı için muayyen bir zaman gösterilmeyen aylar kiralarının ay sonunda ödeneceğinin kabulü gerekeceği hükme bağlandığından, aylık kiraların, ay sonunda ödenmesi gerekir.

Kasım 2010 kirasının istendiği 27.11.2010 tebliğ tarihli, Aralık 2010 kirasının istendiği 16.12.2010 tebliğ tarihli ihtarnamelerin keşide ve tebliğ tarihleri itibariyle bu aylar kirası ay sonu gelmeden ve henüz muaccel olmadan istendiğinden, ihtarların haklı olduğu kabul edilemez. Ayrıca davaya dayanak 11.04.2011 gününde yapılan iki ayrı takip ile Ocak ve Şubat 2011 ayı kira bedellerinin ödenmesi istenilmiş ise de, takip tarihinde Şubat 2011 ayı kira parası da istenebilir halde bulunduğundan, tek icra takibi ile her iki ay kira parasının istenilmesi mümkün iken, kira parasının bölünüp aynı takip tarihli iki ayrı icra takibine konu edilmesi de mümkün değildir. Bu durumda olayımızda, bir kira yılı içerisinde iki haklı ihtar olgusunun gerçekleştiğinden söz edilemeyeceğinden, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile sadece iki ihtarnameye değer verilerek davanın kabulü hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 12.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2726, Karar No: 2010/4074, Tarih: 07.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/2726 E.  ,  2010/4074 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 3. İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin müflisten işçi alacağı bulunduğunu, bu alacağın birinci sıraya kaydı gerektiğin belirterek alacaklarının sıra cetvelinin birinci sırasına yazılmasını talep etmiştir.

İflas İdaresi 19.06.2009 tarihli yazısındaki ...’nin 15.975.00.-TL.alacağının iflas idare memurları tarafından 4.sırada kabul edildiğini belirtmiştir.

Mahkemece, dava konusu yapılan alacağa henüz mahkemece hükmedilmediğini, alacağın beyana dayalı olup, bu bağlamda işçi alacağı olarak İİK.nun 206/1 şartlarını taşımadığı anlaşıldığından sıra cetveline itirazın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, işçi alacağının tahsili için Bakırköy 3.İş Mahkemesi’nin 2006/2604 sayılı dosyasında dava açmıştır. Bu dava dosyası celp edilerek davanın alacağının İİK.nun 206/1.maddesi kapsamına giren alacaklardan olup olmadığı karar yerinde tartışılmadan yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 07.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12842, Karar No: 2023/20185, Tarih: 21.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/12842 E.  ,  2023/20185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/796 E., 2016/235 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenler hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında, hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin, haber verme ve eleştirme hakkının kabulü için açıklama veya eleştiriye konu olan haberin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekliyle konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, haberde veya yazıda küçültücü sözler kullanılmaması gerektiğine, somut olayda haber içeriği ile haber başlığında kullanılan resimli manşet arasında düşünsel bir bağ bulunmadığına, haberin içeriğinden ziyade kullanılan resimli manşetin onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir isnat oluşturduğuna, haber içeriğinde bahsedilen otel odasında gizli kamera kurulması haberinin gerçek dışı olduğuna, bu nedenle kararın bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

2. Katılan vekilinin temyiz isteminin, sanığın kastının kamuoyunu bilgilendirmek olmadığına, haberin konusu ile ifadesi arasında bağ bulunmadığına, sanığın hukuka uygunluk sınırını aşarak hakaret suçunu işlediğine, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna ve ayrıca resen gözetilecek sebeplerle kararın bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

2. Katılan vekilinin temyiz isteminin, sanığın kastının kamuoyunu bilgilendirmek olmadığına, haberin konusu ile ifadesi arasında bağ bulunmadığına, sanığın hukuka uygunluk sınırını aşarak hakaret suçunu işlediğine, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna ve ayrıca resen gözetilecek sebeplerle kararın bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın Gönen Belediye Başkanı olarak görev yaptığı, sanığın www.....com.tr isimli internet sitesinin sahibi olduğu, adı geçen internet sitesinin manşet kısmında "Gönen'de Fuhuş Skandalı" yazılı, sağ köşesinde katılanın fotoğrafının bulunduğu sol köşede de iki adet kim oldukları belli olmayan alelade seçilmiş bir fotoğraf ile başlıkta "Bu olay Başkan ...'ın başını fena ağrıtacak." "Gönen de fuhuş skandalı" üst başlıklı bir haber olduğu, haberin içeriğinde "Gönen Belediyesinin %86 iştirakı olan Gönen Kaplıcaları AŞ'nin ... tesisinde çalışan bayan bir personelin ağına düşürdüğü kişilerin gizli kamera düzeneği ile görüntülerini çektiği ve daha sonra bu görüntüleri tehdit ve şantaj amaçlı kullandığı öğrenildi." şeklinde bir haber yayınlandığı, daha sonra katılan tarafından olay araştırıldığında ...'de resepsiyonda çalışan bir personelin Gönen Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen bir soruşturma kapsamında tutuklandığını öğrenildiği, ancak bu olayın hiçbir şekilde ... ile ilgi ve alakasının olmadığı ayrıca ortada bir fuhuş olayının da olmadığı yapılan haberin kasıtlı olarak kendilerine zarar vermek maksadı ile yapılmış olduğunun katılan tarafından ifade edildiği, ... bünyesinde çalışan bir personelin karışmış olduğu ve Otel ile hiçbir alakası bulunmayan olaylar ile ilgili olarak katılanın bu adi suç ile ilişkiliymiş gibi gösterilerek haber yapılması nedeniyle katılanın şikayetçi olduğu beyan ettiği, hukuka uygunluk nedenlerinden bahsedilebilmesi için haberin gerçek ve güncel olması, verilişinde kamu ilgi ve yararının bulunması ve olay ile olayın anlatışı arasında fikri bağ bulunmasının gerektiği ve sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddia edilmiş, ancak Yerel Mahkemece atılı suçun yasal unsurları itibarıyla oluşmadığı kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekil ve O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri Yönünden

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, haber içeriğinde yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte haberde yer alan ifadelerin ve haber başlığının, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 inci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'ye göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 inci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 inci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson/İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’ye göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir. (Thorgeir Thorgeirson/İzlanda, 13778/88, 25.06.1992)

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.