muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4074, Karar No: 2019/6007, Tarih: 10.07.2019

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir:"Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir.“

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anaya Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür.Anayasa Mahkemesinin kararına göre, “Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 10/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11326, Karar No: 2019/202, Tarih: 08.01.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/11326 E.  ,  2019/202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Cumhuriyet Savcısının temyiz istemine ilişkin yapılan incelemede;

6217 sayılı Yasa uyarınca duruşmalarına katılmadıkları Asliye Ceza Mahkemesinin kararlarına yönelik Cumhuriyet Savcılarının temyiz süresi; 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 310/3. maddesine göre tefhimden itibaren bir ay olup, Cumhuriyet Savcısının 17.01.2018 günü verilen hükme karşı, yasal süre geçtikten sonra 05.03.2018 tarihli dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanığın temyiz istemine ilişkin yapılan incelemede ise;

Sanığın haczin yapıldığı tarihte işyerinde işçi olarak çalıştığı ve haciz işlemi sırasında gerekli ihtaratlar yapılarak hacizli eşyalar kendisine teslim edildikten sonra, satış için 16.02.2009 tarihli dilekçesi ile eşyaların bulunduğunu bildirdiği adrese gidildiğinde, 28.05.2009 tarihli tutanak ile hacizli malların belirtilen adreste bulunmadığının tespit edilmesi karşısında, işten ayrıldığını iddia eden, ancak İcra müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle hacizli eşyaların kaybolmasına neden olan sanığın eyleminin TCK.nun 289/3. maddesinde tanımlanan ve yalnız adli para cezasını gerektiren suçu oluşturacağı gözetilip hakkında ön ödeme işlemi yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2408, Karar No: 2007/4376, Tarih: 17.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2408 E.  ,  2007/4376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 4.11.2004 gününde verilen dilekçe ile üst hakkı devredilemez kaydının tapuya işlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 7.3.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davada 391 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki bağımsız ve sürekli daimi nitelikli üst hakkı iptal edilmeden tescilli olduğu, ayrı sayfaya "Maliye Bakanlığının yazılı izni olmaksızın üst hakkının kısmende olsa üçüncü kişilere devri ve temlik edilemeyeceği, üst hakkı üzerinde ipotek tesis edilemeyeceği, üst hakkına konu tesislerin kısmen veya tamamen devredilemeyeceği, diğer şirket veya şirketlerle birleşemeyeceği" şeklinde şerh verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Bilindiği gibi Türk Medeni Kanununun 826.maddesi uyarınca malik taşınmazının altında veya üstünde yapı yapmak veya mevcut bir yapıyı muhafaza etmek yetkisi veren bir irtifak hakkı kurabilir. Üst hakkı olarak tanımlanan bu hakkın bağımsız ve sürekli nitelikte ise hak sahibinin istemi üzerine tapu kütüğüne taşınmaz olarak kaydı anılan maddenin 3.maddesi hükmü uyarınca mümkündür. En az 30 yıl için kurulan üst hakları sürekli nitelikte kabul edilir. Üst hakkını bağımsız kabul edebilmek için de başkasına devrinin taraflarca kısıtlanmamış olması gerekir.

Eldeki davada yanlar arasında düzenlenen 24.7.1996 tarihli resmi sentte dava konusu 391 parsel sayılı taşınmaz 49 yıllığına 390 yatak kapasiteli 4 yıldızlı otel ve 260 yataklı birinci sınıf tatil köyü yapılmak üzere ... Turizm Ticaret Seyahat Anonim Şirketi lehine üst hakkı tesis edilmiştir. Resmi sentte DEVİR başlıklı bölümde şirketin Maliye Bakanlığından izin almadıkça irtifak hakkını kısmen veya tamamen üçüncü kişilere devredemeyeceği ve ipotek tesis edemeyeceği, tesislerin işletmeciliğini kiralayamayacağı şirketin mevcut veya gelecekte çıkarılacak hisselerin devrine ilişkin her türlü tasarrufunun da Turizm Bakanlığına bildirerek bu bakanlık ve Maliye Bakanlığından olumlu görüş alınmasına bağlı olduğu hususu yer almıştır. Taraflar daha sonra 28.12.2001 tarihinde yeni bir resmi senet düzenleyerek irtifak hakkı bedeli konusunda ve DEVİR başlıklı bölümde bazı değişiklik yapılmış bu değişiklik ile "irtifak hakkını herhangi bir şekilde devir almak isteyen kişi gerçek ve özel hukuk tüzelkişilere, devir tarihinde ... Bankası yahut başka bir kamu kuruluşu tarafından belirlenen birim maliyet bedelleri esas alınarak veya Turizm Bakanlığı o tarihte emsali için belirlenen irtifak hakkı bedeli veya 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu 9 ve 13. maddeleri uyarınca günün rayicine göre belirlenecek bedel üzerinden Hazine ile yeniden sözleşme yapmak zorundadır." hükmü getirilmiştir. Şimdi davacı hazine 27.4.1996 tarihli üst hakkı tesisine ilişkin sözleşmenin DEVİR başlıklı bölümündeki kısıtlamaların tapu kütüğünün müstakil sayfasına kaydedilen üst hakkı kaydına işlenmesini istemektedir.

Az yukarıda değinildiği gibi, üst haklarının müstakil bir sayfaya kaydedilebilmesi için sürekli ve bağımsız nitelik arz etmesi gerekmektedir. Taraflar arasındaki üst hakkı sözleşmesi içeriğine göre, dava konusu üst hakkının sürekli nitelikte olduğu kuşkusuzdur. Ancak, devrinin izne tabi tutulması bağımsız bir nitelikte bir üst hakkı olmadığını göstermektedir. Ne varki, üst hakkı tapunun bağımsız sayfasına ayrı bir hak olarak kaydedilmiştir. Şimdi, bu kayda sözleşmedeki kısıtlamaların yazılmasında yasal bir engelin bulunduğundan söz edilemez. Mahkemece, her ne kadar üst hakkına ilişkin sözleşmedeki 28.12.2001 tarihinde düzenlenen resmi senet ile değişiklik yapıldığı ve önceki sözleşmenin DEVİR başlıklı bölümündeki hükümlerin kaldırıldığı kabul edilmiş ise de, sonradan düzenlenen sözleşme üst hakkının devrine ilişkin kısıtlamaları kaldırır nitelikte olmayıp, aksine Bakanlığın oluru halinde devire ilişkin bedelin hangi değerlere göre, belirleneceği ve devrin yeniden yapılacak sözleşme ile gerçekleşeceği hükümlerine getirmiş ve önceki, düzenlemeleri böylece genişletmiştir. Hal böyle oluncada, kayda kısıtlamaların işlenmesine karar vermek gerekirken, tüm bu olgular gözetilmeden 28.12.2001 tarihli resmi senedin içeriğinin yanlış yorumlanarak davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 17.4.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7510, Karar No: 2012/1915, Tarih: 13.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2011/7510 E.  ,  2012/1915 K.**

**"İçtihat Metni"**

4208 sayılı Karaparanın Aklanmasının Önlenmesine, 2313 Sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakebesi Hakkında Kanunda, 657 Sayılı Devlet Memurları Kanununda ve 178 Sayılı Maliye Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'a aykırı davranmak suçundan sanıklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sırasında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereğince kamu davasının durdurulmasına dair Şişli 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/07/2010 tarihli ve 2001/231 esas, 2010/827 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/09/2010 tarihli ve 2010/1415 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 03.05.2011 gün ve 24720 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 13.06.2011 gün ve KYB. 2011-196656 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Şişli 6. Asliye Ceza Mahkemesince, bu davanın ön şartı olan istanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 200/122 esasına kayden görülen uyuşturucu ticareti suçundan yapılan yargılamanın sonucunun beklenmesi amacıyla durma kararı verildiği anlaşılmış ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8-2. cümlesinde, ancak soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verileceğinin düzenlendiği, keza aynı Kanun'un 218/1-2. cümlesinde de, "Ancak, bu sorunla ilgili olarak görevli mahkemede dava açılması veya açılmış davanın sonuçlanması ile ilgili olarak bekletici sorun kararı verebilir." şeklinde bir düzenlemeye yer verildiği nazara alındığında, somut olayda bir başka mahkemede görülen davanın sonucunun beklenmesinin durma kararı verilmesi için yeterli sebep olmadığı, mahkemesince ancak bu sorunun bekletici mesele yapılabileceği,

Diğer yandan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 67/1. maddesinde yer alan, "Soruşturma ve kovuşturma yapılmasının, izin veya karar alınması veya diğer bir mercide çözülmesi gereken bir meselenin sonucuna bağlı bulunduğu hâllerde; izin veya kararın alınmasına veya meselenin çözümüne veya kanun gereğince hakkında kaçak olduğu hususunda karar verilmiş olan suç faili hakkında bu karar kaldırılıncaya kadar dava zamanaşımı durur." biçimindeki düzenleme dikkate alındığında, usulüne uygun verilmiş durma kararları ile bekletici mesele yapılan hallerde dava zamanaşımının duracağı anlaşılmakta ise de, somut olayda durma kararı verilmesinin usule aykırı olması nedeniyle zamanaşımının durması hususunda da sorun çıkabileceği cihetle, itirazın bu yönlerden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden , İstanbul 7.Ağır Ceza Mahkemesinin 24.09.2010 gün ve 2010/1415 değişik iş sayılı kararının CMK.nun 309.maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 13.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10818, Karar No: 2012/21968, Tarih: 26.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10818 E.  ,  2012/21968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tekerrüre esas sabıkası olan sanık hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Gerekçeli kararın 2. sayfasının 1. paragrafında sehven başka bir dosyaya ait olduğu anlaşılan sanık savunmasının yazılması mahalinde düzeltilebilir hata olarak kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 26.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17252, Karar No: 2010/438, Tarih: 21.01.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/17252 E.  ,  2010/438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine ve kadastro komisyon kararına itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılardan ... ve davalılardan Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2004 yılında yapılan kadastro sırasında, ... Köyü 159 ada 106 parsel sayılı 2.962,11 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 1936 tarih 687 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile ... ... adına tespit edilmiş, daha kadastro komisyonunca taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek 2863 Sayılı Yasanın 11. maddesini değiştiren 5226 Sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca 1. derecede doğal sit alanı içinde kaldığı kütüğün beyanlar hanesine yazılarak tarla niteliği ile Hazine adına tespitine karar verilmiştir.

160 ada 12 parsel sayılı 3.174,67 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 1936 tarih 700 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile ... ... ve ortakları adlarına tespit edilmiş, daha kadastro komisyonunca taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek 2863 Sayılı Yasanın 11. maddesini değiştiren 5226 Sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca 1. derecede doğal sit alanı içinde kaldığı kütüğün beyanlar hanesine yazılarak tarla niteliği ile Hazine adına tespitine karar verilmiştir.

183 ada 30 parsel sayılı 2.909,12 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 1936 tarih 572 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle yığma ev, ahır ve arsası niteliği ile ... ve ortakları adlarına tespit edilmiştir.

208 ada 12 parsel sayılı 6.595,75 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle zeytinlik niteliği ile ... ve ortakları adlarına tespit edilmiş, daha kadastro komisyonunca taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek 2863 Sayılı Yasanın 11. maddesini değiştiren 5226 Sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca 3. derecede arkeolojik sit alanı içinde kaldığı ve üzerindeki zeytin ağaçlarının ... ve ortaklarına ait olduğunun kütüğün beyanlar hanesine yazılarak tarla niteliği ile Hazine adına tespitine karar verilmiştir.

-2-

2009/17252 - 2010/438

-2-

2009/17252 - 2010/438

208 ada 8 parsel sayılı 16.104,73 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle zeytinlik niteliği ile ... ... adına tespit edilmiş, daha kadastro komisyonunca taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek kontrol mühendisi A.... tarafından düzenlenen krokide (A) ile işaretlenen 5.432,56 m2 yüzölçümlü kesiminin zeytinlik niteliği ile 208 ada 8 parsel numarası ile ... ... adına, (C) ile işaretlenen 121,56 m2 yüzölçümlü kesiminin zeytinlik niteliği ile 208 ada 18 parsel numarasıyla ... ... adına, (B) ile işaretlenen 10.550,61 m2 yüzölçümlü bölümünün 2863 Sayılı Yasanın 11. maddesini değiştiren 5226 Sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca 3. derecede arkeolojik sit alanı içinde kaldığı ve üzerindeki zeytin ağaçlarının ... ...’a ait olduğunun kütüğün beyanlar hanesine yazılarak tarla niteliği ile 208 ada 16 parsel numarası ile Hazine adına tespitine karar verilmiştir.

209 ada 1 parsel sayılı 2.445,32 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle zeytinlik niteliği ile ... adına tespit edilmiş, daha kadastro komisyonunca taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek 2863 Sayılı Yasanın 11. maddesini değiştiren 5226 Sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca 3. derecede arkeolojik sit alanı içinde kaldığı kütüğün beyanlar hanesine yazılarak tarla niteliği ile Hazine adına tespitine karar verilmiştir.