muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5364, Karar No: 2022/7678, Tarih: 22.11.2022

3.2.4. 6100 sayılı HMK’nın 190. maddesinde; "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.",

3.2.5. 4721 sayılı TMK'nın 6. maddesinde; "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." hükümlerine yer verilmiştir.

3.3. Değerlendirme

3.3.1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1928 doğumlu mirasbırakan .....'in 14/04/2016 tarihinde ölümü ile mirasçıları olarak davacı oğlu .... davalı oğlu ..... ve dava dışı oğlu .....'ın kaldıkları, mirasbırakan Sadet'in Antalya ..... Noterliği'nin 20/05/2014 tarihli ve 5350 yevmiye numaralı vekaletnamesi ile davalı oğlu .....'ı vekil tayin ettiği, mirasbırakan adına kayıtlı dava konusu 2 parsel sayılı taşınmazın, anılan vekaletnameye dayanarak, davalı ... tarafından 22/05/2014 tarihinde satış suretiyle dava dışı ....'a devredildiği, mirasbırakanın Antalya .... Noterliğinin 28/05/2013 tarihli ve 9842 yevmiye numaralı vekaletnamesi ile de dava dışı oğlu .....'ı vekil tayin ettiği, 8 parsel sayılı taşınmazdaki 19 numaralı bağımsız bölümün de mirasbırakan adına kayıtlı iken vekil .... tarafından 20/03/2015 tarihinde dava dışı ..... Gıda Tekstil A.Ş.'ye satıldığı, yine mirasbırakan tarafından Antalya .... Noterliğinin 19/10/2012 tarihli ve ..... yevmiye numaralı vekaletnamesi ile vekil tayin edilen dava dışı .... tarafından mirasbırakan adına kayıtlı 7 parsel sayılı taşınmazdaki 2/8 ve 1/2 payların tamamının 06/12/2012 tarihinde satış suretiyle davalı ...'a devredildiği anlaşılmaktadır.

3.3.2. Hemen belirtmek gerekir ki, dosya içeriğine, toplanan delillere, delillerin takdirinin yerinde oluşuna, (III.) no.lu paragrafta yer verilen İlk Derece Mahkemesi kararının, (IV./3.) no.lu paragrafta yer verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının dayandığı yasal ve hukuksal gerekçelere göre dava konusu 8 parsel sayılı taşınmazdaki 19 numaralı bağımsız bölüm yönünden yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davacının bu yöne ilişkin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

3.3.3. Davacının dava konusu 7 parsel sayılı taşınmaz yönünden temyiz itirazlarına gelince;

Somut olayda; mirasbırakanın 7 parsel sayılı taşınmazını vekili aracılığıyla davalı oğlu ....a devrettiği, davacının anılan taşınmaz yönünden muris muvazaası hukuksal nedenine dayandığı anlaşılmakla, Mahkemece savunmada ileri sürülmeyen husus gerekçe yapılarak davanın reddine karar verilmiş ise de; özellikle davacının muris muvazaası iddiasını ispatlayamadığı, satışın gerçek olduğu, mirasbırakanın iradesinin mal kaçırma olmadığı gözetilerek anılan parsel yönünden davanın reddine ilişkin verilen karar, bu gerekçe ile ve sonucu itibariyle doğru olduğuna göre, davacının bu yöne ilişkin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının da reddi gerekir.

3.3.4. Davalının temyiz itirazlarına gelince; dosya içeriği, toplanan deliller ve dinlenen tanık beyanlarından; mirasbırakanın yaşı ve hastalığı nedeniyle ihtiyaçları bulunduğu, bakıcısı olduğu, dava konusu 2 parsel sayılı taşınmazın bakım masraflarını karşılamak amacıyla satışa çıkarıldığı, vekaleten satış yapan davalı ...'ın satış bedelini mirasbırakana ödediği, vekalet görevinin kötüye kullanılmadığı sonucuna varılmaktadır.

3.3.5. Hal böyle olunca; dava konusu 2 parsel sayılı taşınmaz yönünden de davanın reddine karar verilmek suretiyle, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle;

1. Davacının yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalının yerinde bulanan temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1. maddesi uyarınca Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Antalya 6. Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 03/09/2022 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden davalı vekili için 8.400,00 TL duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilen davacıdan alınmasına, alınan peşin harcın temyiz eden taraflara geri verilmesine, 22/11/2022 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3940, Karar No: 2019/3076, Tarih: 23.05.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/3940 E.  ,  2019/3076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Gazetecilik San. ve Tic. AŞ ve diğerleri aleyhine 09/04/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/01/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi katılma yoluyla davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemi ve kararın yayınlanmasına ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm; taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının Taraf Gazetesinin 01/04/2014, 02/04/2014, 03/04/2014 tarihli nüshalarında davalılardan ... tarafından yazılan “... haklı çıktı”, “Açığa imza ile sahte belge”, “Ali Tıp sahtekarlığı tespit etti”, “O belgeyle medya grubu kurdu”, “.. Grubu köşeye sıkıştı” başlıklı yazılarla müvekkilinin kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu, söz konusu yazı içeriklerinde müvekkilinin gerçek dışı, yanıltıcı ifadeler kullanılarak haksız şekilde suçlandığını ve ticari itibarına saldırıda bulunulduğunu belirterek manevi zararın tazminini ve kararın yayınlanmasını istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı hakkında kullanılan ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunduğu ve söz konusu söylemlerin ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka

aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine, basın objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

AİHM 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru no'lu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil, ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 başvuru no'lu ve 16354/06 başvuru no'lu kararlarında da tekrar etmiştir.

Davaya konu yayınlar bir bütün halinde değerlendirildiğinde, davacı ile dava dışı ... arasında yürütülen ceza davalarının, dava konusu haberlerde yer verilen ifadelerin konu edildiği, bu haliyle haberlerin görünür gerçeğe uygun olduğu, davacının kamuoyunda tanınan ve bilinen bir iş adamı olduğu, bu nedenle davacının eleştirilere katlanma yükümlülüğü bulunmakla, dava konusu haberlerde yer verilen ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı olarak değerlendirilemeyeceği sonucuna varılmıştır. Şu durumda davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş; kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/05/2019 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava; basın yoluyla kişilik haklarına saldırı eylemine dayandırılan manevi tazminat ve verilecek kararın yayınlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık; davalı gazetede 01/04/2014, 02/04/2014, 03/04/2014 tarihlerinde yayınlanan "....haklı çıktı", "Açığa imza ile sahte belge", "Adli tıp sahtekarlığı tespit etti", "O belgeyle medya grubu kurdu", "... Grubu köşeye sıkıştı" başlıklı yazılardaki söz ve ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturup oluşturmayacağı noktasındadır.

Mahkemenin gerekçeli kararında da belirtildiği gibi, ... 32. Asliye Ceza Mahkemesince 13/03/2014 tarihinde Yargıtayın bozma kararı gereğince yapılan yargılamada anılan belgelerin sahte olduğu iddiasıyla davacı ... hakkında soruşturma açılmasına neden olan .... ve ...hakkında "iftira" suçundan mahkumiyet kararı verildiği, buna rağmen sahte belge varmış gibi haber yapıldığı, haber içinde yoruma da yer verildiği anlaşılmakta olup, haber yorum şeklindeki yazıların peşpeşe ve ısrarlı bir şekilde yayınlanmaya devam edildiği, yazıların tamamı değerlendirildiğinde davacının kişilik haklarına saldırı koşullarının gerçekleştiği sabittir. Mahkemece kişilik haklarına saldırının varlığının kabulü yerinde olup, hükmedilen manevi tazminat miktarına ilişkin görüşlerimiz saklı kalmak kaydıyla, sayın çoğunluğun bozma yönünde oluşan görüşüne katılmıyoruz.23/05/2019
Yargıtay — Esas No: 2016/21104, Karar No: 2018/7421, Tarih: 02.07.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/21104 E.  ,  2018/7421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; ... Merkezi Müdürlüğü'nde Yiyecek İçecek Hizmetleri öğretmeni olarak görev yapmakta olan davalıya branşında yiyecek içecek hizmetleri bulunmamasına rağmen 15.08.2008-15.09.2013 tarihleri arasında 9 puan ilave eğitim ve öğretim tazminatının sehven ödendiğini, müvekkilince paranın iadesi için davalıya yapılan tebligata verilen cevapta borca itiraz edilip, borcun ödenmeyeceğinin bildirildiğini, kamu zararı oluştuğunu ileri sürerek, 3.473,10 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; yersiz ödemenin iadesi istemli işlemin iptali için İdare Mahkemesine dava açtığını, bunun sonucunun beklenmesini, söz konusu ödemenin branşına uygun olduğunu, rücu koşullarının oluşmadığını, davacı İdarenin 01.01.2014 tarihi itibariyle yeniden 9 puan ilave eğitim ve öğretim tazminatı ödemesi yaptığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne, 3.473,10 TL'nin 14.04.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dava, yersiz yapılan ödemenin istirdadı istemine ilişkindir.

Taraflar arasında ödenen miktar, davalının branşı ve 15.07.2008 ile 15.09.2013 tarihleri arasında MEB bünyesinde görev yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, davalının branşında görev yapanlara 15.08.2008-15.09.2013 tarihleri arasında 9 puan ilave eğitim ve öğretim tazminatı ödenip ödenmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Hemen önemle üzerinde durmak gerekir ki; HMK 266.maddesi hükmüne göre, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkes gibi hakimin de bildiği konularda bilirkişi dinlenmesine karar verilemeyeceği gibi, hakimlik mesleğinin gereği olarak hakimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konularda da bilirkişi dinlenemez. Her halde seçilecek bilirkişinin mesleği itibarıyla konunun uzmanı olması gerekir.

Bilirkişiler, raporlarını hazırlarken raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu aynı zamanda Yargıtay denetimine de elverişli olacak şekilde bilgi ve belgeye dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hüküm kurmaya dayanak yapılabilir.

Bilirkişiler, raporlarını hazırlarken raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu aynı zamanda Yargıtay denetimine de elverişli olacak şekilde bilgi ve belgeye dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hüküm kurmaya dayanak yapılabilir.

Bilirkişi raporu kural olarak hâkimi bağlamaz. Hâkim, raporu serbestçe takdir eder. Hâkim, raporu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir. Bilirkişi raporları arasındaki çelişki varsa hâkim çelişkiyi gidermeden karar veremez.

Dosya kapsamından, ... İlçesi Gazi Mesleki Eğitim Merkezi Yiyecek İçecek Hizmetleri Öğretmeni olan davalıya 2008 yılı Nisan ayından 2013 yılının Eylül ayına kadar ilave eğitim öğretim tazminatı altında 3.473,10 TL ödendiği, davalının, davaya konu idari işlemin iptali için İdare Mahkemesi'ne açtığı davanın reddine karar verildiği, bu kararın itiraz edilmeden kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bakanlar Kurulu’nca 17.04.2006 tarihinde kabul edilen Devlet Memurlarına Ödenecek Zam ve Tazminatlara İlişkin Kararın III. Sayılı Cetvelinin (A) bölümünün II. maddesinde; “Milli Eğitim Bakanlığına bağlı ek V Sayılı Cetvelde sayılan mesleki ve teknik öğretim okul ve kurumlarına, atölye, laboratuvar veya meslek dersleri öğretmeni olarak Eğitim ve Öğretim Hizmetleri Sınıfına dahil Öğretmen ünvanlı kadrolara atananlara, atandıkları branşa göre aşağıdaki oranlarda ilave Eğitim Öğretim Tazminatı ayrıca ödenir.” kuralına yer verilmiştir. Aynı maddenin d) bendinde ise; “Metalurji, giyim(biçki dikiş), hazır giyim(konfeksiyon), terzilik, giyim ve ev aksesuarları, deri hazır giyim, nakış(I.D.O.)-nakış, resim, dekoratif sanatlar, halıcılık, halıcılık kursu, grafik, gıda hazırlama-aşçılık, besin teknolojisi, besin endüstrisi, kuaförlük, el sanatları, çiçek örgü dokuma, el sanatları-çiçek, kütüphanecilik, kafeterya işletmeciliği, iş teknik, ev yönetimi-beslenme, aile ekonomisi-beslenme, ev ekonomisi-beslenme, moda tasarım, plastik sanatlar-lastik teknolojisi; En az 4 yıl yükseköğrenim görenler için %9, En az 2 yıl yükseköğrenim görenler için %6” hükmüne yer verilmiş, söz konusu düzenlemeye Bakanlar Kurulu’nun 13.01.2014 tarihinde kabul edilen kararı ile 16.01.2014 tarihli Resmi Gazete’de yayınlandığı andan geçerli olmak üzere yiyecek ve içecek hizmetleri branşı da eklenmiştir.

Somut olayda mahkemece, yukarıda ifade edildiği üzere Bakanlar Kurulu’nun 13.01.2014 tarihinde kabul edilen kararı ile 16.01.2014 tarihli Resmi Gazete’de yayınlandığı andan geçerli olmak üzere yiyecek ve içecek hizmetleri branşının da ilave eğitim öğretim tazminatı kapsamına dahil edildiği hususu nazarı itibar alınarak, bilirkişiden rapor alınmamıştır.

Somut olayda mahkemece, yukarıda ifade edildiği üzere Bakanlar Kurulu’nun 13.01.2014 tarihinde kabul edilen kararı ile 16.01.2014 tarihli Resmi Gazete’de yayınlandığı andan geçerli olmak üzere yiyecek ve içecek hizmetleri branşının da ilave eğitim öğretim tazminatı kapsamına dahil edildiği hususu nazarı itibar alınarak, bilirkişiden rapor alınmamıştır.

Hal böyle iken mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları doğrultunda, davalının çalıştığı okul, branşı ve verdiği dersler gözetilerek uzman bilirkişiden yasal mevzuat da irdelenmek suretiyle davalıya 15.08.2008-15.09.2013 tarihleri arasında 9 puan ilave eğitim ve öğretim tazminatı ödenmesi gerekip gerekmediği hususunda rapor alınarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9549, Karar No: 2008/10372, Tarih: 31.10.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/9549 E.  ,  2008/10372 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ile davalılardan SSK vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı ...Ş vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra ... 6.İcra Müdürlüğünün 1999/17945 sayılı dosyasından 13.08.2007 tarihli sıra cetveli düzenlendiğini, ipotekli alacaktan artan bedelini davacı banka ile davalılar arasında garameten paylaştırıldığını, müvekkili banka alacağının 5020 sayılı Kanunun ek 5.maddesine ve 5411 sayılı Kanunun geçici 13.maddesine göre müvekkili banka alacağının önceliği bulunduğunu ... sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bu dosya ile birleştirilen ... 4.İcra Mahkemesinin 2007/1038 sayılı dosyasında M.... ... ve M.... ... vekili, sıra cetvelinde müvekkillerine 11.sırada yer verildiğini, 1997 tarihinde takibe geçen ve ilamlı alacağı bulunan müvekkillerine pay ayrılması gerektiğini ... sürerek sıra cetveline itiraz etmiştir.

Davacı ...Ş vekili, müvekkiline 44.sırada yer verildiğini, ilama bağlı alacağına öncelikle ödeme yapılması gerektiğini ... sürerek sıra cetveline itiraz etmiştir.

İcra Mahkemesince sıra cetvelinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı, haciz tarihlerine göre sıra cetvelinin isabetli olduğu, vekalet ücretinin İİK.nun 138.madde anlamında önceliği bulunmadığı gerekçesiyle itirazlarının reddine karar verilmiş, karar davacılar ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle ... Bankasının 4389 sayılı Bankalar Kanununa 5020 sayılı kanunla eklenen ek madde 5’e göre öncelik tanınmasına ilişkin talebin reddinde bir isabetsizlik olmamasına ve ... 5.İcra Müdürlüğünün 1997/11752 sayılı dosya alacaklılarının ilk hacze iştiraki için İİK.nun 100.maddesinde öngörülen koşulların bulunmamasına göre, ... Bankası, ... ... ve M.... ...’ün temyiz itirazlarının İİK.nun 366.maddesi uyarınca reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle ... Bankası, ... ... ve M.... ...’ün temyiz itirazlarının reddine, hükmün (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle Detaş A.Ş, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle SSK vekili lehine BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 31.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8860, Karar No: 2017/24198, Tarih: 06.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/8860 E.  ,  2017/24198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 02.09.1998-31.03.2011 tarihleri arasında davalı ... Ltd. Şti. 'de Türkçe Öğretmeni olarak çalıştığını, davalı ... Dershanesi işyerini diğer davalı Fen Bilimleri ... Eğt. Hizm. Tic. Ltd. Şti’ye devrettiğini, iş sözleşmesinin 31.03.2011 tarihinde haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile asgari geçim indirimi alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Fen Bilimleri ... Eğitim Hizmetleri Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının davalı şirket çalışanı olmadığını, yine davalılar arasında bir işyeri devrinden bahsedilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Dershaneleri Ltd. Şti. temsilen davayı takip eden olmamıştır.

Mahkeme Kararının Özeti:Mahkemece davacının iş akdinin davalı devreden işveren tarafından haklı bir sebebe dayanmaksızın ve ihbar öneli de tanınmaksızın feshedildiğinden kıdem ve ihbar tazminatın talebinin kabulüne, davacının çalışmış olduğu süre karşılığı hak kazandığı asgari geçim indirimlerinin ödendiği ispatlanamadığından bu talebinin de kabulüne, 4857 SY'nın 6. Madde hükmü gereğince (devreden işverenin zamanaşımı itirazı da bulunmadığı dikkate alınarak) davalıların davacının işçilik alacaklarından müteselsilen sorumlu olduğuna karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu :

Kararı, davalı Fen Bilimleri... Eğitim Hizmetleri Tic. Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe: