muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5710, Karar No: 2024/5350, Tarih: 26.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/5710 E.  ,  2024/5350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Milas Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Muğla ili Bodrum ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 393 ada 2 parsel sayılı 14.873,20 m2 yüzölçümündeki taşınmaz çamlık ve çalılık vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacılar vekili; dava konusu Muğla ili Bodrum ilçesi ... Mahallesinde kadastro tespit çalışması yapıldığını, davacıların murisi ...'ın zilyet ve tasarrufunda kalan 393 ada 2 parselin davalı adına tespit gördüğünü, davacıların murisine babasından kalan taşınmazda davacıların yıllarca tütün, buğday, arpa ekmek suretiyle 70-80 yıldır zilyet ve tasarrufta bulunduklarını belirterek, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile muris ... tespit tarihinden sonra öldüğünden taşınmazın iştirak halinde mirasçılar adına, mümkün olmadığı takdirde muris ... adına tespit ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 14 ve 17 nci maddelerindeki şartların oluşmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 14 ve 17 nci maddelerindeki şartların oluşmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "dava konusu taşınmazın 1965 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastrosuna göre, orman sayılmayan yerde kaldığı, taşınmazın öncesinde tarım arazisi olarak kullanılmakta iken, 1980-82 yılından sonra iradi olarak terk edilerek kullanılmaması nedeniyle dava konusu taşınmaz ve çevresinin ormanlaşmaya başladığı, incelenen 1992 yılı hava fotoğrafı ve 2004 yılı uydu fotoğrafına göre, tam kapalı kızılçam ağaçları ve çamlık-çalılık vasfında olduğu, 2004 yılından sonra taşınmaz üzerindeki orman ağaçlarının insan müdahalesi ile ortadan kaldırılmaya başlandığı, etrafını çevreleyen 393 ada 15 parsel sayılı taşınmazın tam kapalı kızılçam ormanı halinde olup çamlık ve çalılık vasfı ile Hazine adına tespit edildiği; dava konusu taşınmazın ilk imar ihyasının 50-60 yıl önce tamamlanmasına rağmen, 1980-82 yıllarında iradi olarak terk edilip orman haline dönüşmesinden sonra tekrar imar ihya edilerek tarım arazisi halinde getirilmediği, halen imar ihyası tamamlanmamış (B) kısmının % 30 eğimli, çamlık ve çalılık vasfında olduğu, tespit tarihi olan 2007 yılı itibariyle zeminde kadastro tespitine yönelik çalışma yapıldığı, bu hali ile 2007 yılında yapılan arazi kadastrosu tespit günü itibariyle 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddelerinde aranan imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının davacı lehine oluşmadığı gerekçesiyle" davanın reddine, dava konusu Muğla ili Bodrum ilçesi ... Mahallesi Yayla mevki 393 ada 2 parselin Maliye Hazinesi adına kadastro tespiti gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi hükmüne karşı, davacılar vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince, "dosya içeriğine, dava dilekçesine, yapılan keşfe, mahkeme gözlemine, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritalarına dayalı usulüne uygun yapılan inceleme ve araştırmaya, uzman bilirkişi raporuna, kararda yazılı gerektirici nedenlere, istinaf talep dilekçesi içeriğine göre; dava konusu taşınmazın eski tarihli hava fotoğraflarında açıklık olarak göründüğü, ancak 1980-1982'li yıllarda taşınmazın zilyetliğinin iradi olarak terk edilmesi üzerine taşınmazın üzerinde orman bitki örtüsünün oluştuğu, dava konusu taşınmazın 1987 ve 1992 yılları hava fotoğraflarında tamamı üzerinde ağaç/bitki formları bulunduğu (taşınmaz üzerinde görülen ağaç/bitki formlarının büyük çoğunluğunun çam, bir kısmının ise ahlat, meşe, menengiç ağaçları ile yöreye özgü çalı vs

. maki bitkileri olduğu) taşınmaz üzerinde tarımsal faaliyet yapıldığına dair bir emare görülmediği; 1996 tarihli memleket haritasında üzerinde çam ağacı ve çalılık rumuzu bulunan açık yeşil renkli alanda kaldığı; zirai yönde yapılan değerlendirmede taşınmaz üzerinde hali hazırda herhangi bir kültür bitkisi bulunmadığı, kıraç yapıda olduğu, mevcutta bitkisel üretim faaliyeti bulunmadığı, (B) harfi ile gösterilen kısımda toprak bulunmaması ve eğimin yüksek olması nedeniyle mekanize tarıma uygun olmadığı, 6831 sayılı Orman Yasasının 1/j maddesi gereği toprak ve su rejimi açısından korunması gerekli yerlerden olduğu, (A) harfi ile gösterilen kısmın ise hali hazırda imar-ihyasının tamamlandığı, tarla olarak kullanılmaya müsait olduğu, üzerinde herhangi bir kültür bitkisi bulunmadığı, klizimetre ile yapılan ölçümde (A) harfi ile gösterilen yerin %5-10 eğimli, (B) harfi ile gösterilen yerin %30 eğimli, taşlık kayalık yapıda olup üzerinde toprak bulunmadığı; parselin bütününün doğusunun devlet ormanı, güneyi ve batısının orman tahdidinde orman sayılmayan, ancak 393 ada 15 parsel sayılı Maliye Hazinesi adına orman ve çalılık vasfı ile sınırlandırma ve tescil edilmiş eylemli orman (tam kapalı kızılçam ormanı) bulunduğu, kuzeyindeki 3 sayılı parselin etrafının devlet ormanı ile çevrili olduğu, belirlenen özellikleri itibarıyla taşınmazın kazanıma elverişli olmadığı, tespit tarihi olan 2007 tarihinden geriye doğru 20 yıllık (1987-2007 tarihleri arasındaki) dönemde, taşınmaz üzerinde tarımsal faaliyet yapılmadığı, bu nedenle, imar-ihya ve tespit tarihinden geriye doğru 20 yıl aralıksız, nizasız, malik sıfatıyla zilyetlik şartlarının gerçekleşmediği, kadastro tespit tarihi itibariyle davacılar yararına TMK'nun 713 ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17 nci maddelerinde belirtilen mülkiyeti kazanım koşullarının oluşmadığı ve davalı Hazine adına yapılan kadastro tespitinde hata bulunmadığı anlaşıldığından, bu yönüyle davacıların davasının reddine ilişkin mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu" gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz eden davacılardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4253, Karar No: 2012/10473, Tarih: 19.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/4253 E.  ,  2012/10473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Sanık hakkında yaralama ve ruhsatsız tabanca taşıma eylemlerinden kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın mağdur ...'ı olası kast ile yaralama eyleminde hakkında TCK'nun 21/2 maddesinin uygulandığından, mağdur ...'yi yaralama eyleminden haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmaması tartışılarak uygulamama gerekçesinde ve TCK'nun 53. maddesinin uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamenin bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı ONANMASINA,

II- Sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması eyleminden kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın, tanık Cuma'nın kullandığı araç ile seyir halindeyken aralarında kız meselesinden husumet bulunan müşteki Ali'yi yolda görerek yanında durduğu, ağız münakaşası neticesinde ruhsatsız tabancasını çıkarıp savunmasına göre 2-3 el müştekiye ... ... ettiği, mermilerden birinin müştekiyi bacağından birinin de yoldan geçmekte olan yaya mağdur ...'ı ayağından yaraladığı, olay yerinde 1 adet boş ... ile 1 adet mermi çekirdeği bulunduğu, mağdur ...'ın ayağından da 1 adet deforme mermi çekirdeği çıkarıldığı, sanığın müştekiye yönelik ... etmesinin dışında başka tabanca ile ... etme eyleminin bulunmadığı anlaşılmakla; olay günü tabancayla ... ederek müştekinin ve mağdurun yaralanmasına neden olan sanık hakkında TCK'nun 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması, buna göre de sanığın sadece kasten yaralama suçundan dolayı cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, ayrıca genel güvenliği tehlikeye sokmak suçundan da mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2017/958, Karar No: 2019/1285, Tarih: 03.12.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/958 E.  ,  2019/1285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 2. Aile Mahkemesince davanın reddine dair verilen 18.04.2013 tarihli ve 2012/905 E., 2013/600 K. sayılı karar davacı vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 12.12.2013 tarihli ve 2013/14769 E., 2013/17798 K. sayılı kararı ile önce onanmış, onama kararına karşı davacı vekilinin karar düzeltme isteminde bulunması üzerine de Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 15.04.2014 tarihli ve 2014/4239 E., 2014/6122 K. sayılı kararı ile;

“…Davacı vekili dilekçesi ile; tarafların Eylül 2001 tarihinde evlendiklerini, 11.07.2012 tarihinde de boşandıklarını, tarafların evlenmeleri sırasında, davacı müvekkiline takılan altınlardan bir kısmının, davalı tarafından (abisinin tarla almak istemesi bahane edilerek) geri verilmek üzere alındığını, ancak, geri verilmediğini; yine müvekkilinin, davalının annesine bakması karşılığında verilmesi vaad edilen 3000 TL'nin de davalı tarafından kendisine verilmediğini; ayrıca, davalının araba alacağını söyleyerek 22 ayardan 23 gram 4 adet burma bileziği de alıp, geri vermediğini; daha sonra da araba masrafları adı altında bir kolye, bir zincir ve bir künyeyi de alıp geri vermediğini iddia ederek; davalı tarafından iade edilmeyen altınların bedeli olarak toplam: 35.140 TL'nin dava tarihinden geçerli olmak üzere yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın, dava dilekçesinde belirttiği hususların hiçbirisini kabul etmediklerini; ziynet eşyaları kadına ait olup, kadın üzerinde bulunduğu bir karine olduğundan, aksini kadının ispat etmesi gerektiğini; davacının dava konusu altınları müvekkiline verdiği hususunun doğru olmadığını, araba alırken ya da arabanın masrafları var diyerek, müvekkilinin, davacının elinden altınlarını almadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; "Davacı, dava konusu ziynet eşyasını, evi terk ederken zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığının ispat yükü altındadır.

Olayda davacı kadın, dava konusu ziynet eşyalarının götürülmesine engel olunduğunu, elinden alındığını, daha önce götürme fırsatı elde edemediğini ispat edememiştir. Dinlenen davacı tanıklarının anlatımları, davacının iddiaları ile çelişkili olduğu gibi, duyuma dayalıdır. Bu tanık anlatımları hükme dayanak yapılamaz, davacının dayandığı yemin kanıtı da yoktur. O halde kanıtlanamayan davanın reddine karar vermek gerekmiştir. Gerekçesiyle" davanın reddi cihetine gidilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 12.12.2013 gün ve 2013/14769 E.-2013/17798 K.sayılı ilamı ile mahkeme kararı onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili; 29/01/2014 tarihli dilekçesi ile, karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Bu kez, davacı vekili; 29/01/2014 tarihli dilekçesi ile, karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davada, evlilik sırasında davacı kadına takılan ziynet eşyalarının ve ayrıca davacı kadın tarafından kayınvalidesine bakma karşılığında elde edilen altınların ve paranın; davalı koca tarafından (tarla ve araba almak için) borç olarak alınıp bozdurulduğu, ancak, geri verilmediği iddia edilerek; belirtilen altınların bedelleri ile paranın davalıdan tahsili talep edilmiştir.

Davalı taraf, davacının iddialarının doğru olmadığını, altınların bozdurularak, tarla ve araba alınmadığını savunmuştur.

Mahkemece; davacının, dava konusu ziynet eşyalarını, evi terk ederken zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olduğunu, evde kaldığını ispat edemediğinden bahisle, davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, davacının iddiası; dava konusu ziynet eşyalarının, davalı tarafından (tarla ve araba alınmak bahanesiyle) geri ödeneceği vaadiyle alınıp, iade edilmediğine ilişkindir. Mahkemenin açıklanan red gerekçesi davacı iddialarını karşılamamaktadır. Dinlenen davacı tanığı (...)'nın beyanlarında; "Düğünden bir yıl sonra kocası bileziklerle çeyrek altınları tarla alacağım sana sonra iade edeceğim diyerek ablamın elinden aldı, ancak iade etmedi." "evlilik sürerken eşi ablama kayınvalidesine baktığı için 4 tane burma bilezik almış, ayrıca da 3.000 TL para vermeyi vaad etmiş, 3000 TL'yi vermedi, bilezikleri de daha sonra araba alacağım diye elinden almış, onları da geri vermedi" şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür. Asıl olan, tanıkların doğru söylediğidir. Mahkemenin, davacı tanıklarının beyanlarına niçin itibar etmediği de, gerekçe de açıklanmış değildir. Öte yandan, Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin boşanmayla ilgili, 26/05/2011 tarihli bozma ilamında da belirtildiği gibi; toplanan delillerden davalı kocanın, eşine zaman zaman şiddet uyguladığı, en son yaşanan tartışma sırasında seni istemiyorum, eşyalarını al, defol git diyerek evden kovduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, ispat yükü ters çevrilmiş olup, davacının evden giderken altınları da yanında götürdüğü savunmasının ispat külfeti davalıya ait bulunmaktadır.

Mahkemece; yukarıda açıklanan hususlarda eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile, davacının davasını ispat edemediğinden bahisle, davanın reddine ilişkin hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir…”

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, ziynet eşyalarının bedelinin tahsili ve alacak istemine ilişkindir.

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, ziynet eşyalarının bedelinin tahsili ve alacak istemine ilişkindir.

Davacı vekili, tarafların boşanmalarına rağmen davalının müvekkiline ait olan ziynetlerini iade etmediğini, düğünde müvekkiline altı adet burma bilezik (22 ayar, 23 gramlık), dört adet bilezik (22 ayar, 15 gramlık), otuz adet küçük altın, birer adet kolye, zincir, künye, küpe, saat ve alyans takıldığını, altısı burma olan on adet bilezik ile otuz adet küçük altının evliliklerinin ilk yılında davalı tarafından abisine tarla alınacağı bahanesiyle ve geri ödeneceği vaadiyle elinden alındığını, müvekkilinin davalının yatalak olan annesine bakması karşılığında dört adet burma bilezik (22 ayar, 23 gramlık) ve 3.000TL verileceğinin belirtildiğini, bileziklerin verildiğini ancak araba alınacağı gerekçesiyle geri alındığını, 3.000TL’yi ise hiç vermediğini, yine düğünde takılan 250TL değerinde kolye, 200TL değerinde zincir ve 500TL değerinde künyenin arabanın masrafları bulunduğu bahanesiyle davalı tarafından elinden alındığını ve hiçbirinin iade edilmediğini, ilerleyen süreçte tarafların şiddetli geçimsizliğinin artması üzerine evden yaka paça gönderildiğini ileri sürerek müvekkiline ait olup davalı tarafından iade edilmeyen bileziklerin bedeli 26.390TL, otuz adet küçük altın bedeli 4.800TL, künye bedeli 500TL, zincir bedeli 200TL, kolye bedeli 250TL ve davalı uhdesinde kalan 3.000TL olmak üzere toplam 35.140,00TL'nin dava tarihinden geçerli olmak üzere yasal faizleriyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının hiçbirisinin doğru olmadığını, ziynet eşyalarının kadına ait olduğunu ve kadın üzerinde bulunduğunun karine olduğunu, bu karinenin aksini kadının ispat etmesi gerektiğini, tüm ziynet eşyasını davacı kadının evden giderken götürdüğünü, davanın haksız ve yersiz açıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu ziynet eşyasının evi terk ederken zorla elinden alındığını, götürülmesine engel olunduğunu, daha önce götürme fırsatı elde edemediğini, altınların evde kaldığını ispat yükünün davacıda olmasına rağmen bu iddiaların ispatlanamadığı, dinlenen davacı tanıklarının anlatımlarının çelişkili ve duyuma dayalı olması nedeniyle hükme esas alınamayacağı, yemine de dayanılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları üzerine önce onanan hüküm, davacı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Davacı vekilinin temyiz itirazları üzerine önce onanan hüküm, davacı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece önceki gerekçelerin yanında, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin bozma ilamında da kabul edildiği gibi davacı kadının iddiasının ziynet ve paranın evi terk ederken elinden zorla alındığı değil, dava konusu ziynet ve paranın evliliklerinin ilk yılı içinde yani evlilik birliği devam ederken davalının abisine tarla almak istemesi için ve geri ödeneceği vaadiyle kendisinden alındığına ilişkin olduğu, bu durumda bozma ilamında belirtilen, boşanma dosyasında toplanan kanıtlardan davalı kocanın eşine şiddet uyguladığı ve en son yaşanan tartışma sırasında seni istemiyorum, eşyalarını al, defol git diyerek evden kovulduğu olgusunun olayda uygulama alanının bulunmadığı, ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimsenin iddia ettiği olayı kanıtlaması gerektiği, davalının ziynetlerin bozdurulduğunu kabul etmemesi nedeniyle ispat yükünün yer değiştirmediği ve hâlâ davacı üzerinde olduğu, dinlenen davacı tanıklarının iddiayı doğrulayacak şekilde net, açık ve ayrıntılı bilgi veremedikleri, bozulan gerekçeli kararda tanıkların beyanlarına neden itibar edilmediğinin açıklandığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava dilekçesinin içeriği ve iddianın ileri sürülüş şekline göre somut olayda ispat yükünün hangi tarafta olduğu, ispat yükünün yer değiştirmediği ve davacıda olduğunun kabulü hâlinde dinlenen tanık beyanlarına göre iddianın kanıtlanıp kanıtlanamadığı noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasına geçilmeden önce, Yerel Mahkemenin direnme kararında, bozma ilamına değinilmek suretiyle davalı kocanın eşine şiddet uyguladığı ve en son yaşanan tartışma sırasında ‘seni istemiyorum, eşyalarını al, defol git diyerek evden kovduğu olgusunun eldeki davada uygulama alanının bulunmadığının belirtildiği dikkate alındığında, mahkemece verilen direnme kararının yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve anılan ifadelerin bozmayı karşılamak için yazıldığı belirtilerek ön sorunun bulunmadığına oy çokluğu ile karar verilmiş ve işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

Konunun aydınlatılması için ispat hukuku yönünden geçerli kurallara değinmekte yarar vardır:

Hemen belirtmek gerekir ki, dava konusu edilen bir hakkın ve buna karşı yapılan savunmanın dayandığı vakıaların (olguların) var olup olmadıkları hakkında mahkemeye kanaat verilmesi işlemine ispat denir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 187/1. maddesi;

“İspatın konusunu tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümüne etkili olabilecek çekişmeli vakıalar oluşturur ve bu vakıaların ispatı için delil gösterilir.”

şeklinde düzenlenmiştir.