muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18910, Karar No: 2017/7245, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/18910 E.  ,  2017/7245 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4072, Karar No: 2019/6005, Tarih: 10.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/4072 E.  ,  2019/6005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen yaşlılık aylığı tespiti ve alacak davası sonucu yerel mahkemece verilen hüküm, Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşmiş ise de, davacının Anayasa Mahkemesine bireysel başvurusu sonucu, Anayasa Mahkemesince mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararı sonucu mahkemece yeniden verilen kararın temyizen incelenmesi davalı avukatı tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1982 Anayasasının 148/1. maddesinde, Anayasa Mahkemesinin görevleri arasında bireysel başvuruları kararı bağlayacağı düzenlenmiş, aynı maddenin 3 ve 4. fıkralarında;

“(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz.”

Anayasanın 153. maddesine göre de, Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir ve Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuruları inceleyen Bölüm kararları da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlamaktadır.

2010 yılında Anayasa'nın 148. maddesinde yapılan değişiklikle Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruları karara bağlama yetki ve görevi verilmiştir. Bu değişikliğin gerekçesinde şöyle ifade edilmiştir: "Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, kamu gücü tarafından, temel hak ve özgürlükleri ihlâl edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde, temel hakların korunması amacıyla bireysel başvuru yolu, pek çok uygar ülkede anayasa yargısının ayrılmaz bir parçası kabul edilmektedir.“

6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunun "Mahkemenin görev ve yetkileri" kenar başlıklı 3/1-c bendinde Yüksek Mahkemeye “ Anayasanın 148 inci maddesi uyarınca yapılan bireysel başvuruları karara bağlamak” görevi verilmiştir.

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir:"Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir:"Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir.“

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anaya Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür.Anayasa Mahkemesinin kararına göre, “Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 10/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10072, Karar No: 2012/22334, Tarih: 28.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10072 E.  ,  2012/22334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kriminal Polis Ekspertiz raporunda suç konusu tüfeğin "harp silahı" vasfında olduğu belirtildiği halde, hükmedilen cezada 6136 sayılı Yasanın Ek/5 madde- siyle artırım yapılmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 28.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/801, Karar No: 2012/7660, Tarih: 14.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/801 E.  ,  2012/7660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14/07/2010 tarih ve 2008/427-2010/294 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete sağlık sigorta poliçesiyle sigortalı olduğunu, 09.10.2006 tarihli ön onay formu sonrası guatr ameliyatı olduğunu, yaptığı tedavi masraflarını davalının ödemediğini ileri sürerek, 8.843 TL'nın 26.10.2006 temerrüt tarihinden itibaren davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının poliçe formunda hastalığı olmadığını belirttiğini, ancak yaptıkları araştırmada poliçe öncesi hastalıklarının bulunduğunun anlaşıldığını, bu nedenle 26.10.2006 tarihinde sözleşmeyi prim iadesiz sona erdirdiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının hastalıklarını kötü niyetle saklamadığı, risk ile bildirilmeyen hastalıklar arasında illiyet bağı bulunmadığı, tıbbi bulgulara göre guatr hastalığının poliçe öncesi bilinmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne, 8.843 TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 393,27 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/157, Karar No: 2006/200, Tarih: 26.09.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/4.MD-157 E., 2006/200 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/4.MD-157 E., 2006/200 K.**

**- DAVA ZAMANAŞIMI SÜRESİNİN DURMASI VEYA KESİLMESİ

- GÖREVİ KÖTÜYE KULLANMA**- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 6 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 5 ]

- 657 S. DEVLET MEMURLARI KANUNU [ Madde 86 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 240 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 67 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 72 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 80 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 107 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık H... Ayanoğlu'nun görevde yetkiyi kötüye kullanmak suçundan 765 sayılı TCY.nın 240/2, 59/2, 80, 647 sayılı Yasanın 4, 240/2, 59/2, 647 sayılı Yasanın 4, 765 sayılı TCY.nın 72. maddeleri uyarınca sonuçta 1.916 YTL. adli para cezası ve 5 ay 12 gün süreyle memuriyetten yoksun kılınma cezasıyla cezalandırılmasına, 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca para cezasının birer ay ara ile 12 eşit taksitte alınmasına ve cezalarının 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca ertelenmesine ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince 30.03.2006 gün ve 38-10 sayı ile verilen hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının "hükmün onanması" görüşünü içeren 15.05.2006 günlü tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın, Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı Müsteşarı olarak görev yaptığı sırada;

1- Bakanlık Araştırma Planlama ve Koordinasyon Kurulu Başkanlığında uzman olarak görevli olan ve müsteşarlık makamında çalıştırılan N.. M.. Pirim adlı kişinin, 18.04.2001 tarihinde zamanın Bakanı tarafından imzalanan personel hareketleri onayı ile Bakanlığın Diyarbakır İl Müdürlüğünde İdari Mali İşler Şube Müdürlüğüne atandığı, atama önerisinin 18.04.2001 tarihinde müsteşar sıfatıyla sanık tarafından parafe edildiği, ilgilinin 25.04.2001 tarihinde Bakanlıktaki görevinden ayrılıp 08.05.2001 tarihinde Diyarbakır İl Müdürlüğündeki görevine başladığı, ancak daha Diyarbakır'daki görevine başlamadan bir gün önce 07.05.2001 tarihinde Bakanlık Personel Genel Müdürlüğünün sanık tarafından da paraflanmış olan önerisi ve Bakanın onayı ile adı geçenin Araştırma Planlama ve Koordinasyon Kurulu Başkanlığı emrinde harcırahsız olarak görevlendirildiği ve 10.05.2001 tarihinde geçici görevine başladığı ve 11.4.2003 tarihine kadar müsteşar yardımcılığı makamında görev yaptığı;

2- Bakanlığın A... İl Müdürlüğünde şef kadrosunda görev yapan, A... Üniversitesi Fen - Edebiyat Fakültesi Türk Dili Edebiyatı Bölümü mezunu K... Boran adlı görevlinin, 2.derecenin 6. kademesinde bulunmasına karşılık 26.03.2001 tarihli dilekçesi ile Tefenni Zirai Üretim İşletmesi Ziraat Meslek Lisesi Müdürlüğünde 1. derece kadrolu öğretmenliğe naklen atanmasını talep ettiği, Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı Personel Görevde Yükselme Yönetmeliğinin 10. maddesi hükmüne aykırı olarak eğitim ve sınava tabi tutulmaksızın ve Bakanlık Teşkilatlanma ve Destekleme Genel Müdürlüğüne bağlı Eğitim Dairesi Başkanlığının Personel Genel Müdürlüğüne yazdığı 04.08.2000 tarihli yazıya göre söz konusu lisede sadece ziraat mühendisi ile matematik öğretmenine ihtiyaç bulunduğu belirtilmiş olmasına rağmen, sanığın 27.03.2001 tarihli parafını ve bakanın imzasını taşıyan personel hareketleri onayı ile Tefenni Zirai Üretim İşletmesi Laborant ve Veteriner Sağlık Meslek Lisesinde 1/4 derece ve kademeli öğretmeliğe atandığı, 06.04.2001 tarihinde A...'daki görevinden ayrılarak, 10.04.2001 tarihinde yeni görevine başladığı, bundan bir gün sonra, sanığın 11.04.2001 tarihli parafını içeren ve Bakan tarafından imzalanan onay ile adı geçenin A... İl Müdürlüğü emrine geçici görevle harcırahsız olarak görevlendirildiği, aynı gün lisedeki görevinden ayrılarak 13.04.2001 tarihinde A... İl Müdürlüğündeki geçici görevine başladığı, okulda yapılan teftiş sonucu düzenlenen 12.04.2002 tarihli raporda lüzumu gösterilmesi üzerine, 16.07.2002 tarihli Bakan onayı ile geçici görevi kaldırılarak asıl görevi olan öğretmenliğe iade edildiği, 18.11.2002 tarihinde A...'daki geçici görevinden ayrılarak 09.12.2002 tarihinde öğretmenlik görevine başladığı ve 18.02.2003 tarihinde de emekliye ayrıldığı, adı geçenin yaklaşık 1 yıl 7 ay A...'da geçici görevli olarak bulunduğu, izin ve sıhhi rapor gibi nedenlerle meslek lisesinde sadece 4 gün görev yaptıktan sonra 1.derece kadrolu öğretmenlik görevinden emekli olduğu;

3- Bakanlık İçel İl Müdürlüğü İdari ve Mali İşler Şube Müdürlüğünü vekaleten yürütmekte olan G... Emiroğlu adlı görevliye 28.04.2000 tarihli onayla il müdür yardımcılığını tedviren yürütme görevinin verildiği, 03.05.2000 tarihinden itibaren bu görevine başladığı, il müdürlüğünün, adı geçenin yine bu göreve asaleten atanmasına dair önerisinin, Personel Genel Müdürlüğünün 29.03.2001 tarihli yazısı ile, Bakanlık Görevde Yükselme Yönetmeliğinin 26.maddesine uygun olmadığından bahisle reddedildiği, bir süre sonra G... Emiroğlu'nun 18.02.2002 tarihli dilekçesiyle, söz konusu Yönetmeliğin 26. maddesine uygun olarak, 1. bölge olan İçel'den, 5. ve 6. bölgelerde boş bulunan il müdür yardımcılıklarından birine asaleten tayin talebinde bulunması üzerine, sanığın 24.04.2002 tarihli parafını taşıyan ve Bakan tarafından imzalanmış personel hareketleri onayı ile Bayburt İl Müdür Yardımcılığı görevine atandığı, ancak atama tarihi ile aynı tarihi taşıyan Bakan onayı ile adı geçenin tekrar İçel İl Müdürlüğü emrinde geçici olarak görevlendirilerek 657 sayılı Kanunun 86.maddesi gereğince İl Müdür Yardımcılığına vekalet görevi verildiği, bu geçici görevlendirmeye ilişkin önerinin de sanık tarafından parafe edildiği, adı geçen görevlinin 09.05.2002 tarihinde Bayburt'taki görevine başlayıp, 10.05.2002 tarihinde buradan ayrılarak 13.05.2002 tarihinde de İçel'deki geçici görevine (vekalet) başladığı, daha sonra vekalet görevi kaldırılarak 60 günlük sıhhi kurul raporundan sonra 09.01.2003 tarihinde Mersin'deki geçici görevinden ayrılarak aynı gün Bayburt'taki görevine başladığı;

dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.