muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1461, Karar No: 2014/7121, Tarih: 08.12.2014

Bu anlamda bir davanın nisbi ticari dava sayılabilmesi için; uyuşmazlığın her iki tarafının tacir olması ve uyuşmazlığın her iki tarafın ticari işletmesi ile ilgili olması gerekli ve zorunludur.

Bu açıklamalardan hareketle kimler tacirdir? Sorusu önem kazanmaktadır. Tacir, TTK’nın 12/1. maddesinde “Bir ticari işletmeyi kısmen de olsa, kendi adına işleten kişiye tacir denir” şeklinde tanımlanmıştır. Tacir, gerçek kişi olabileceği gibi, tüzel kişide olabilecektir. Tüzel kişi tacir, TTK’nın 16. maddesinde tanımlanmıştır. Bu tanımda ilk olarak ticaret şirketleri yer almaktadır. Ticaret şirketleri ise TTK’nın 124/1. maddesindeki “Ticaret şirketleri; kooperatifler, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibarettir” şeklinde sayılmıştır. Aynı maddenin 2 fıkrasında kooperatif şirketleri şahıs şirketi veya sermaye şirketi olarak tanımlanmıştır.

Sayın çoğunluk; dairemizde kararın müzakereleri sırasında davacı yapı kooperatifinin ticaret şirketi olmadığı görüş ve düşüncesi ile davanın ticari dava olmadığı bu nedenle genel mahkemede davaya bakılmasında usul ve yasaya aykırı bir hususun olmadığını ve bu nedenle göreve ilişkin bir bozmanın gerekmediği görüşündedir.

Ne var ki, TTK’nın 124. maddesinin gerekçesi incelendiğinde kooperatiflerin hiçbir ayrıma tabi tutulmaksızın ticaret şirketi olduğu ve tacir sayılması gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır. Önemine binaen TTK’nın 124. maddesinin gerekçesini aynen buraya almakta fayda bulunmaktadır. “TTK’nın 124. madde gerekçesi; Maddenin birinci fıkrası 6762 sayılı Kanun’un 136. maddesinin tekrarından ibarettir. Hükümde yer alan “kooperatif şirket” ibaresi ile ilgili, tartışma, 2004 yılında çıkarılan 5146 sayılı Kanun’la (07.05.2004 tarihli RG ve 25455 sayılı), Koop K’da yapılan değişiklikle son bulmuştur. Çünkü, anılan Kanun kooperatifin şirket olduğunu belirtmiştir (Koop K m.1). Gerçi anılan Kanun’un 1. maddesinde kooperatifin şirket olduğu ifade edilmekte, ticaret şirketi olup olmadığı hususu açık bırakılmaktadır. Bu boşluk dolayısıyla, bir tartışma başlatılabilir ve kooperatifin ticaret şirketi olmadığı teorik olarak ileri sürülebilir ve 124. maddenin kooperatifi ticaret şirketi kabul etmesi eleştirilebilir. Ancak, böyle bir tartışma kooperatif şirketin niteliği tartışmasını davet eder. Anılan şirket adî şirket olamayacağına göre Türk hukukunda üç kategori şirket ortaya çıkmış olur. Kooperatif şirkete uygulanacak hükümler sorunu da diğer sorunların ortaya çıkmasına sebep olur. Tasarı, tüm bu çözümün güç sorunları ortadan kaldırmak amacıyla kooperatifin ticaret şirketi olduğunu hükme bağlamıştır”

Kaldı ki sözleşme kapsamındaki işler davalı yüklenici şirketin ticari işletmesiyle ilgili bulunmaktadır ve davalı yönünden ticari iş niteliği arzetmektedir. 6102 sayılı TTY'nın 19/II. maddesi uyarınca davacı yönünden ticari iş niteliğinde olan bu sözleşme davacı taraf açısından da ticari iş sayılır. Bu bakımdan görevli mahkeme Ankara Asliye Ticaret Mahkemesi'dir.

Kaldı ki sözleşme kapsamındaki işler davalı yüklenici şirketin ticari işletmesiyle ilgili bulunmaktadır ve davalı yönünden ticari iş niteliği arzetmektedir. 6102 sayılı TTY'nın 19/II. maddesi uyarınca davacı yönünden ticari iş niteliğinde olan bu sözleşme davacı taraf açısından da ticari iş sayılır. Bu bakımdan görevli mahkeme Ankara Asliye Ticaret Mahkemesi'dir.

Ayrıca, dairemizin yerleşik içtihatlarında dilekçeler aşaması tamamlanmadan tensiple görevsizlik kararı verilemeyeceği hususu da kabul edilmektedir.

Sonuç olarak; TTK’nın 124/1. maddesinin gerekçesi ile ilmî içtihatlar birlikte değerlendirildiğinde yapı kooperatiflerinin de tacir olduğu anlaşılmakla her iki tarafı tacir olan ve her iki tarafın ticari işletmesi ile ilgili olan eldeki davanın nisbi ticari dava niteliğinde olduğu anlaşıldığından davanın Asliye Ticaret Mahkemesi’nde görülmesi gerektiğinden bu mahkemenin görevsizlik kararı doğru olmayıp hükmün dava şartı yokluğu nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi yönünde bozulması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun düzeltilerek onama yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2006/5704, Karar No: 2006/12942, Tarih: 02.10.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/5704 E.  ,  2006/12942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Nez'i

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün..., aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 02.10.2006 (Pzt.

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre velâyetin “yeniden düzenlenmesi” konusunda dava açıldığı ve dava konusu çocuğun bir “temsil kayyımı” tarafından temsil edilmeden karar verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Velâyetin “yeniden düzenlenmesine” yönelik davalarda dava konusu çocuk bir “temsil kayyımı” tarafından “usulüne uygun biçimde” temsil edilmeden işin esasının incelenebileceğine yönelik değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.

Velâyet ilişkisinde “iki taraf” (=Ebeveyn ve çocuklar) söz konusudur..., Velâyet Hukuku, s. 32)

Velâyet, küçüklerin ve bazı durumlarda kısıtlı çocukların gerek kişiliklerinin gerek mallarının korunması ve onların temsili konusunda yasanın ana babaya yüklediği ödevler ile bu ödevlerin gereği olan hakların “tümünü” ifade eder. (Ömer Uğur ..., Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi,... 2006, Kısaltma: ...Boşanma-2, s.

Temsil kayyımı ise bir kimseyi belirli bir iş ya da birden fazla işte “temsil etmesi” için atanan kişiyi ifade eder... Aile Hukuku, ...-1994, s. 510)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 183 hükmüne ana veya babanın başkasıyla evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine gerekli önlemleri alacağı gibi çocuğun korunmasına ilişkin diğer önlemlerden sonuç alınamaz ya da bu önlemlerin yetersiz olacağı önceden anlaşılırsa, hâkim 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 348 hükmünde yer alan hâllerde velâyetin kaldırılmasına da karar verir.

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir..., Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır..., Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. ..., Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır..., Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. ..., Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyetin kötüye kullanılması halinde çocuğu korumak üzere alınabilecek “en radikal”, “en etkin” önlem ve bu anlamda “son çare” ise velâyetin kaldırılmasıdır..., Çocuk Hukuku, ...2005, s. 292.)

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Dava konusu çocuk ile yasal temsilcisi davalı arasında menfaat çatışması vardır. (TMK. m. 426 b. 2). Zaten çocuk yönünden “işler yolunda gitmediğinden” bu sebeple velâyetin “yeniden düzenlenmesi” için dava açılmıştır/açılmak zorunda kalınmıştır.

O halde “velâyetin yeniden düzenlenmesi” davasında;

-dava konusu çocuğa bir temsil kayyımı atanmalı,

-temsil kayyımı davaya katılmalı,

-temsil kayyımı tarafından gösterildiği takdirde delilleri toplanarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2006/14699, Karar No: 2006/15383, Tarih: 20.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/14699 E.  ,  2006/15383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 4.10.2004 gününde verilen dilekçe ile irtifak şerhinin iptali-tescili istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.3.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davada, 9.3.1998 tarihli görev verilmesine ilişkin İmtiyaz Sözleşmesi hükümlerine dayanılarak, dava dışı kişi adına tapuda tarla niteliği ile kayıtlı ... Köyü 652 sayılı parselde davalı şirket lehine işlenen irtifak hakkının kaldırılması ile şerhin Hazine adına tescili istenmiştir.

Mahkemece, dava kabul edilmiş,

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Yanlar arasındaki sözleşmenin 20/A ve 21/a maddeleri hükümlerince, davalı şirketin sözleşme süresinin sonunda, davacı idareye işin yürütülmesi için yapılmış ve yapılmakta olan tüm tesisleri, taşınır ve taşınmaz malları ve bunlar üzerindeki hakları tam çalışır olarak bedelsiz devretmesi gerekmektedir. Ancak, bu hükümler uyarınca davacı idareye devir edilmesi gereken taşınır taşınmaz mallar ve hakların devri için, ya sözleşmedeki imtiyaz süresinin dolmuş olması veya sözleşmenin taraflarından birince fesh edilmesi ve bu fesih işleminin kesinleşmiş olması gerekmektedir. Sözleşmeye göre imtiyaz süresi 19.10.2058 tarihinde dolacağından bu süre geçmeden taşınır ve taşınmaz mallar üzerindeki hakların devri, başka bir anlatımla kayıtlardaki 9.3.1998 tarihli sözleşme gereği davalı yararına konulan şerhlerin kaldırılması istenemez. Ne var ki; Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı ile davalı ..., arasında imzalanan görev verilmesine ilişkin 9.3.1998 tarihli imtiyaz sözleşmesi Enerji

ve Tabii Kaynaklar Bakanlığınca fesh edilmiş, işletme faaliyeti için tüm araç ve gereçlere el konulmuş davalı da gerek fesih işlemi ve gerekse tesislere el koyma işleminin iptali için Danıştay’da dava açmıştır. Açılan bu davanın Danıştay 13.Dairesinin 31.5.2005 tarih, 5390-2879 sayılı kararı ile red edildiği, temyiz edilmesi üzerine dosyanın Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu’na gönderildiği ve henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Davalı şirket tarafından açılan dava reddolunmak suretiyle kesinleştiği takdirde sözleşme imtiyaz süresinden önce fesh edilmiş olacağından davacı fesih kararının kesinleşmesi halinde 9.3.1998 tarihli sözleşmenin 20/A ve 21/a maddelerinden yararlanarak taşınır ve taşınmaz mallardaki intifa ve davalı yararına kurulan irtifak haklarının kaldırılmasını isteyebilir. Böyle olunca mahkemece yapılacak iş; Danıştay 13.Dairesinin temyiz üzerine Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu’na gönderildiği yukarıda tarih ve numarası zikredilen dava sonucunu beklemek, dava davacı şirket lehine sonuçlanırsa imtiyaz süresi ancak 19.10.2058 tarihinde biteceğinden davayı reddetmek, aksi durumda, 9.3.1998 tarihli imtiyaz sözleşmesi süresinden evvel haklı nedenlerle fesih edilmiş olacağından davanın sözleşmenin 20/A ve 21/a maddelerince şimdiki gibi kabulüne karar vermek olmalıdır.

Mahkemece bu yönler gözden kaçırılarak imtiyaz süresi dolmuş veya fesih kesinleşmişcesine irtifak hakkına ilişkin şerhin kaldırılmasına karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ. Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 20.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12425, Karar No: 2014/24226, Tarih: 18.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12425 E.  ,  2014/24226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2. fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Öte yandan; davalı ... Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekilinin temyiz talebinden feragat ettiği görülmüştür. Davalı ... Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekilinin temyizden feragat yetkisinin bulunmamasına, temyizden feragat hakkının vekile vekalet veren makama ait bulunduğu anlaşıldığından;

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek,

3-Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının temyiz taleplerinden feragat ettiğine ilişkin feragat yazısının ilgili Kurumdan istenilmesi, Kurum tarafından muvafakatnamenin verilmesi halinde temyizden feragat ile ilgili karar verilmesi, aksi halde temyiz incelemesi için dosyanın temyiz incelemesi için gönderilmek üzere,

3-Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının temyiz taleplerinden feragat ettiğine ilişkin feragat yazısının ilgili Kurumdan istenilmesi, Kurum tarafından muvafakatnamenin verilmesi halinde temyizden feragat ile ilgili karar verilmesi, aksi halde temyiz incelemesi için dosyanın temyiz incelemesi için gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14915, Karar No: 2006/18026, Tarih: 03.10.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/14915 E.  ,  2006/18026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sinop İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/05/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Davacı tarafça dosyaya gönderilen belediye gelirleri ile ilgili muhasebe kayıtları arasında yer alan 28.12.2005 tarihli "Çevre Orman Bakanlığı, Çeşitli Gelir" açıklaması ile teslimatı yapılmış 400.000.00 YTL ve 11.10.2005 tarihli yine "Çevre Orman Bakanlığı, Çeşitli Gelir" açıklaması ile teslimatı yapılmış olan 250.000.00 YTL'nin "Katı Atık Tesisi" için Çevre Bakanlığı'ndan gönderildiği son celse borçlu belediye vekili tarafından ileri sürülmüştür. Bu iddiayı doğrulamak için ibraz ettikleri Çevre Orman Bakanlığı'nın yazılarında söz konusu miktarların "Katı Atık Tesisi" yardımı olarak borçlu belediye hesabına havale edilmiş olduğu görülmektedir. Bu durumda, bu kalemlerde gösterilen 400.000.00 YTL ve 250.000.00 YTL üzerinden de haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile haczin devamına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 03.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25234, Karar No: 2015/9286, Tarih: 25.05.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/25234 E.  ,  2015/9286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın müştekinin tırının üzerinde adet gereği açıkta duran aletlerini çalması şeklindeki eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan tahsis ve kullanımları gereği açıkta bırakılan eşya hakkında hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25/05/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/47181, Karar No: 2016/8774, Tarih: 28.03.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/47181 E.  ,  2016/8774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

KARAR

Davacı, dava dışı... Ecza Deposu A.Ş. ile aralarında imzalanan 25.12.2008 tarihli alacağın temliki sözleşmesi ile davalı eczacının 22.790,00 TL’lik borcunun kendilerine temlik edildiğini, borcun ödenmemesi üzerine... 4. İcra Müdürlüğünün 2010/17369 sayılı dosyası ile başlatılan icra takibine, davalının haksız itiraz ettiğini ileri sürerek davalının vaki itirazının iptali ile takibin devamına, alacağın ticari avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir. Davacı vekili, 21.12.2011 havale tarihli ıslah dilekçesiyle, davaya alacak davası olarak devam etmek istediklerini beyan etmiş, 22.12.2011 tarihli duruşmada bu beyanını tekrarlayarak 22.790,00 TL alacağın, 25.12.2008 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dilemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 22.790,00 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava, temlik sözleşmesinden doğan alacağın tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı vekili, yargılama sırasında 22.12.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile açtığı itirazın iptali davasının talep sonucunu tamamen değiştirerek, davasını alacak davasına hasretmiştir. Hemen belirtmek gerekir ki, 6100 sayılı HMK’nın 176. maddesi uyarınca taraflardan her biri, yapmış olduğu usul işlemlerini kısmen veya tamamen ıslah edebileceği düzenlenmiş; aynı Yasanın “davaya vekâlette özel yetki verilmesini gerektiren hâller” başlıklı 74.maddesine göre ise vekil ile takip edilen işlerde, davanın tamamen ıslahında özel yetki gerektiği hüküm altına alınmıştır. Ne var ki; davacı vekilinin dayandığı 20.10.2008 tarihli vekâletnamesinde ise davanın tamamının ıslahına ilişkin özel yetki bulunmamaktadır. O halde mahkemece, vekâletnamesinde ıslaha ilişkin özel yetki bulunmayan davacı vekilinin, davayı tamamen ıslah edemeyeceği ve usulüne uygun bir şekilde yapılmış ıslahın bulunmadığı gözetilerek; sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ıslaha değer verilerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle davalının temyiz talebinin kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5818, Karar No: 2006/7397, Tarih: 06.07.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/5818 E.  ,  2006/7397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili davalı borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde diğer davalı alacaklıya üst sıranın verildiğini, ne var ki davalının icra dosyasından gönderilen ödeme emrinin borçluya usulüne uygun biçimde tebliğ edilemediğini ve bu itibarla da ihtiyati haczin kesin hacze dönüşmediğini ileri sürerek sıra cetvelinin düzeltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesi'nce benimsenen bilirkişi raporuna göre sıra cetvelinin hukuka uygun bulunduğu, davacının hacze iştirak şartlarını taşıdığının saptanamaması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Ödeme emrinin borçluya hangi yollarla tebliğ edilebileceği 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun ilgili maddelerinde gösterilmiştir. Mübaşir vasıtasıyla 25.02.2003 tarihinde yapılan tebligat, dava dışı ... tarafından icra müdürlüğüne iade edilmiş; daha sonra anılan yasanın 35 nci maddesine uygun yapıldığı kabul edilen tebligatla takibin ve dolayısıyla ihtiyati haczin kesinleştiği yolunda kanaat oluşturulmuştur. Ne var ki, somut olayda ödeme emri tebligatının usulüne uygun olduğunu kabule yasal imkan bulunmamaktadır, zira 7201 Sayılı Yasanın 35 nci maddesine göre tebligat yapılabilmesi için borçlunun bu adresine daha önce usulüne uygun bir tebligat yapılmış olması ya da 35.maddenin son fıkrasındaki koşulların gerçekleşmiş bulunması gerekir. Mahkemece bu yönler gözetilmeden davalı yanın icra takibinin ve ihtiyati haczinin kesinleştiğinin kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 6.7.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.