muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/610, Karar No: 2013/1501, Tarih: 04.02.2013

Sincan Çocuk Mahkemesinin dosyanın incelenmesinde; davalıların çocuğu ...'un basit yaralama suçundan adli para cezası aldığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın kesinleştiği, davalıların çocuğu Atahan'ın ise bıçakla yaşamsal tehlike oluşturan yaralama suçundan 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası aldığı, cezanın erteli olduğu, bu kararın kesinleşmediği, dosyanın halen Yargıtay 3.Ceza Dairesinin temyiz incelemesinde olduğu anlaşılmıştır. BK'nun 53.maddesi gereğince kural olarak; hukuk mahkemesi ceza mahkemesinin kararı ile bağlı değilse de; ceza mahkemesinin maddi olguları tesbite dair kararı hukuk hakimini bağlar. .... Mahkemesinin dosyasının bu davanın sonucuna olabilecek etkisi gözetilmeden anılan ceza davasının sonucunun bu dava için bekletici mesele yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu hükme dayanak alınacak nitelikte değildir. 2659 sayılı .... Kurumu Yasasının 16/2-c maddesi gereğince meslekte kazanma gücü kaybı konusunda bilimsel ve teknik görüşlerini bildirmek ile görevli .... Kurumu 3.İhtisas Kurulundan alınacak .... İşlemleri Tüzüğüne uygun raporla davacının iş göremezlik oranı belirlendikten sonra varılacak sonuca göre zarar kapsamının belirlenmesi gerekir.

HMK.26.maddesinde; “Hakim, tarafların talep sonuçları ile bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir”, düzenlemesi yeralmaktadır. Dava dilekçesinde talep olmadığı halde, mahkemece oluşturulan hükümde; maddi tazminatın tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş olması da HMK.'nun 26.maddesine uygun bulunmamıştır.

Bozma kararının niteliğine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14989, Karar No: 2014/9960, Tarih: 01.10.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/14989 E.  ,  2014/9960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 3. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 15.02.2011- 2010/856 esas ve 2011/316 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya D.. S.. tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya D.. S.. tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya D.. S.. tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya D.. S.. tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 01.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17083, Karar No: 2023/1843, Tarih: 30.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/17083 E.  ,  2023/1843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Erciş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2016 tarihli ve 2016/64 Esas, 2016/345 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrasının (d) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 19 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

İddianame ile sanık hakkında katılan ... ile annesi katılan ...'ya karşı birden çok kez cinsel taciz suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açıldığı, Mahkemece sanığın sadece katılan ...'ya karşı belirtilen suçu işlediği kabul edilerek cinsel taciz suçunu oluşturan eylemlerinin açık bir şekilde gösterilmeden, sanık ile katılan ... arasında gerçekleşen telefon görüşmelerinin süresi, sayısı gibi hususlar tartışılmadan hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

Dava dosyası yönünden, karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un, "Kanuna muhalefet halleri" başlıklı 308 inci maddesinin yedinci fıkrasında yer verilen;

"Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır.

…,

7 – Hükmün esbabı mucibeyi ihtiva etmemesi, …"

Hükmü uyarınca, kararın gerekçeyi ihtiva etmemesi, mutlak bozma nedeni olarak belirlenmiştir.

Mahkemece kurulan hükümlerin Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ile bunun hukuki nitelendirmesinin yapılması suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği halde bu ilkelere uyulmaksızın yazılı şekilde yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması suretiyle Anayasanın 141 inci maddesi ve 1412 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.

III. KARAR

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Erciş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2016 tarihli ve 2016/64 Esas, 2016/345 Kararsayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20007, Karar No: 2014/18732, Tarih: 29.09.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/20007 E.  ,  2014/18732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Osmaniye Aile Mahkemesi

TARİHİ :06.12.2012

NUMARASI :Esas no:2012/256 Karar no:2012/990

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın D.. İ.., 26.03.2012 tarihli dilekçesiyle tazminatlar ve nafaka haklarından feragat ettiğini bildirmiştir. Bu husus dikkate alınarak tazminatlar ve nafaka yönünden yeniden hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3-Velayet düzenlenirken aslolan çocuğun üstün yararıdır. Ana ve babanın istek ve düşüncelerinden önce çocuğun bedeni, fikri ve ahlaki gelişimi esastır. Bu bakımdan annenin çocuğun velayetini istemediğine ilişkin 26.03.2012 tarihli dilekçesindeki beyanı da dikkate alınarak çocuğun üstün yararının ebeveynlerinden hangisinin yanında olacağına ilişkin uzmanlardan rapor da alınmak suretiyle yeniden düzenleme yapılması gerekir. Bu husus dikkate alınarak velayete ilişkin yeniden düzenleme yapılmak üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, 3. bentteki bozma sebebine göre çocuk için tayin edilen iştirak nafakasına yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, hükmün bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.29.09.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2006/18241, Karar No: 2006/21551, Tarih: 17.11.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/18241 E.  ,  2006/21551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şişli 3. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

01.01.2004-01.05.2005 tarihleri arasındaki dönem için Hazinenin ilama dayalı borcu nedeniyle Bütçe Kanunlarında yazılı faiz oranlarının uygulanması gerekir. Bu oranlar 01.01.2004-31.12.2004 tarihleri arasında yıllık %15, 01.01.2005-01.05.2005 tarihleri arasında ise yıllık %12'dir. 2005 Yılı Bütçe Kanununun 37/e maddesi 01.05.2005 tarihinden geçerli olmak üzere yürürlükten kaldırıldığı için bu tarihten sonraki hesaplama 3095 Sayılı Yasanın 1.maddesindeki oranlar esas alınarak yapılacaktır. O halde, bilirkişiden ek rapor alınarak açıklanan bu kurallara göre sonuca gidilmelidir. Oysa ki, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda 01.01.2004-01.05.2005 tarihleri arasındaki dönem için Bütçe Kanunlarında yazılı faiz oranı yerine 3095 Sayılı Yasanın 1.maddesine göre hesaplama yapılmıştır. Bu hesaplama yukarıda yazılı açıklamalara aykırı olup eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4629, Karar No: 2014/4257, Tarih: 10.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/4629 E.  ,  2014/4257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, 20.07.2013 tarihli oda genel kurulu kararlarının yürütmesinin durdurulması ve iptali istenilmiş, mahkemece ihtiyati tedbir yoluyla kararların yürütmesinin durdurulmasına karar verilmiş, bir kısım davalılar tarafından itiraz ile ihtiyati tedbirin kaldırılması istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 21.02.2014 tarih ve 2013/1 Esas, 2014/1 sayılı Kararı uyarınca ilk derece mahkemelerince verilen ihtiyati tedbir taleplerinin reddi veya bu taleplerin kabulü halinde, itiraz üzerine verilen kararların bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar istinaf yolu yerine temyiz yoluyla incelenemeyeceğine dair karar verildiğinden bir kısım davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3342, Karar No: 2016/6879, Tarih: 28.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/3342 E.  ,  2016/6879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 01/01/2003 tarihinden bugüne kadar vakıf senedi ve 506 sayılı Yasa gereği yapılmayan zam artışlarından kaynaklanan maaş farkları alacağının fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000-TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsili, istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili, davacının 506 sayılı Yasa'nın Geçici 20.maddesi hükmü uyarınca kurulan davalı vakfın üyesi olarak 01/04/1996 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı aldığı, ancak davalı vakıf tarafından 01/01/2003 tarihinden itibaren, ilgili yasal mevzuat uyarınca SSK dan yaşlılık aylığı almakta olanlara yapılan oranda zam ve seyyanen yapılan zam artışlarının davacının yaşlılık aylığına da uygulanması gerekirken uygulanmadığı, yine SSK'dan yaşlılık aylığı alanlara uygulanan enflasyon artışlarından kaynaklanan zammın da yansıtılmadığı, bu nedenle 01/01/2003 tarihinden bugüne kadar vakıf senedi ve 506 sayılı Yasa gereği yapılmayan zam artışlarından kaynaklanan maaş farkları alacağının fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000-TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline, karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

1)Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Geçici 20.maddesidir. 506 sayılı Yasanın Geçici 20. maddesinin (b) bendi "Bu personelin, iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlayacak," hükmünü içermekte olup davalı vakıf, mensupları yönünden zorunlu sosyal güvenlik kurumu niteliğindedir. Geçici 20. madde, 506 sayılı Yasanın tüm sistemi içinde değerlendirildiğinde, bu madde de sayılan sandıklar bağlı bulunduklar

kuruluşların personeli hakkında yasal düzenleme alanı içinde ...Kurumunun yüklendiği görevleri, sağladığı hakları o düzeyin altına düşmemek üzere yüklenmiş sandıklar olup, görevleri ve en az yükümlülükleri yasa ile belirlenmiştir.(YİBK 9.3.1983/1-1, RG 23.06.1983/18086). Bu husus, Vakıf Senedinin 4. maddesinde; "Vakfın gayesi: a) İş bu vakıf senedi hükümleri dairesinde üyelerin emeklilik, malullük, ölüm, hastalık, analık, iş kazaları ve meslek hastalıkları hallerinde eş ve çocukları ile üyenin geçindirmekle yükümlü bulunduğu ana ve babasının hastalıklarında, Sosyal Sigortalar Kanunları ile temin edilen yardımlardan az olmamak üzere hak sahiplerine yardımda bulunmak..."olarak da açıklanmaktadır.

506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine, 25.02.2011 tarih 27857 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6111 sayılı Kanunun 53. maddesi ile, “Birinci fıkranın (b) bendinin uygulanmasında, yardımların sağlanması ve bağlanması yönünden alt sınırın belirlenmesinde muadil miktar karşılaştırması esas alınır. Ancak, gelir ve aylıkların artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıkların artırımına ilişkin hükümler devir tarihine kadar uygulanmaz. 5510 sayılı Kanunun geçici 20 nci maddesinin onikinci fıkrasında yer alan sınırlama dâhilinde sandıkların kuruluş senetlerinde yer alan hükümler ve sandıkların uygulamaları saklıdır. Bu hüküm, yürürlüğe girdiği tarihten önceki artışlarda ve görülmekte olan davalar hakkında da uygulanır.” fıkrasını eklemiştir.

Yasa koyucu madde gerekçesinde; “506 sayılı Sosyal Sigortalar Kurumu Kanununun geçici 20 nci maddesi kapsamındaki sandıklar tarafından bağlanan aylık ve gelirlerin artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan aylıklara uygulanan artışların söz konusu sandıkların aktüeryal dengelerini bozmasından dolayı, aylık ve gelirlerde yapılacak artışlarda muadil miktar karşılaştırmasının esas alınmasının sağlanması ve bu nedenle doğmuş ve doğacak olan uyuşmazlıkların giderilmesinin amaçlandığını” ifade etmiştir. Maddenin açık hükmü ve gerekçesi gözetildiğinde, Vakıf emeklisi ile aynı tarihte yaşlılık aylığı bağlanan koşulları benzer bir SSK emeklisine ödenen muadil yaşlılık aylığı miktarının karşılaştırılması yapılmalıdır. Yapılacak karşılaştırma sonucu,... emeklisine ödenen aylığın Vakıf emeklisine ödenen aylıklardan fazla olması durumunda, davalı Vakıf yönünden yaşlılık aylığı miktarı konusunda ek yükümlülük doğacağından, aradaki farkın Vakıf emeklisine ödenmesi gerekecek, aksi halde ise yapılacak bir işlem bulunmayacaktır.

Davacıya 01/04/1996 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı nazara alındığında, aynı tarihte yaşlılık aylığı bağlanan ve koşulları davacı ile benzer olan SSK emeklisine bağlanacak muadil aylık hesabında, emeklilik tarihi 4447 sayılı Yasa öncesi olduğu göz önünde bulundurularak, 506 sayılı Yasa'nın 61.maddesi uygulama alanı bulmaktadır. Bu maddeye göre tespit edilen, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine bağlanan aylığa 506 sayılı Kanun Ek 38. maddesinde yer alan, her ay TÜİK tarafından açıklanan bir önceki aya göre kentsel yerler TÜFE değişim oranına göre arttırılması hükmünün uygulanması, 2003 yılında 4784 sayılı Kanun uyarınca 506 sayılı Kanunun Ek 38. maddesine göre Ocak 2003'den itibaren gelir, aylıklarda yapılan artış miktarları toplamını 75,00 TL’ye tamamlayaca

şekilde ve aylık tüketici fiyatları endeksi artış oranındaki miktarların toplamının 75,00 TL’den düşülmesi suretiyle bulunacak miktar kadar sosyal destek ödemesi ödeme yapılması, 2004 yılında 5073 sayılı Kanun, 2005 yılında 5282 sayılı Kanun, 2006 yılında 5454 sayılı Kanun, 2007 yılında 5565 sayılı Kanun hükümleri uyarınca belirlenen artış oranları uygulanması gerekmektedir.

Eldeki davada, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine ödenen yaşlılık aylığı miktarı ayrı ayrı belirtilmiş ise de, kabulün yasal dayanağı,... aylığının hesabına ilişkin ilkeler ve hesaplama yöntemleri ile ... aylık hesabının hangi oran ve artışlar nazara alınarak yapıldığını belirtir, denetime elverişli bir rapor düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece, Vakıf emeklisi ile emsal durumda bulunan ... emeklisinin aylığının tespiti amacıyla, 506 sayılı Yasanın 61.maddesi çerçevesinde alanında uzman bilirkişi yada bilirkişi heyetinden, aylık hesabı yönünden denetime elverişli rapor alınarak, Vakıf emeklisine ödenen aylık ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine ödenen aylıklar ay be ay ayrı ayrı belirtilmek suretiyle, aralarında yapılacak karşılaştırmanın sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırıdır.

2)Mahkeme kabulüne göre her ne kadar davacı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmiş ise de, davanın 6111 sayılı Yasa'nın yürürlük tarihi olan 25/02/2011 tarihinden önce açıldığı nazara alındığında, açıldığı tarihteki mevzuat hükümlerine uygun olan davanın, yasal dayanağını oluşturan düzenlemenin, yargılama sürecindeki yasa değişikliğiyle ortadan kalkması nedeniyle, tarafların sorumluluğu bulunmadığı halde; her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirileceği yönündeki usul kuralından hareketle davacının, davada haksız çıkan taraf olarak nitelenip vekalet ücretiyle sorumluluğuna hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8496, Karar No: 2007/11382, Tarih: 31.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/8496 E.  ,  2007/11382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 2. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Takip dayanağı ilamda yer alan alacağa yürütülecek faizin belirlenmesi amacıyla düzenlenen bilirkişi raporunda genel bütçeli borçlu için 2004 yılı yönünden Bütçe Kanunu'nda öngörülen faiz oranına göre hesaplama yapıldığı saptanmış ve mahkemece de bu rapor esas alınarak karar verildiği tespit edilmiştir. 5027 sayılı Bütçe Kanunu'nun 49/o maddesi Anayasa Mahkemesi'nin 07.06.2005 gün 2004/12 E. 2005/35 K. sayılı kararıyla iptal edilmiş ve bu iptal kararı 19.07.2006 tarihinde yayınlanmıştır. Uyuşmazlığın sürdüğü davalarda iptal kararının "geriye yürümeme kuralı" uygulanamayacağı için 3095 sayılı Kanun'da öngörülen kurallar yerine 2004 yılı Bütçe Kanunu'ndaki faiz oranına göre düzenlenen bilirkişi raporu esas alınarak verilen mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 31.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21492, Karar No: 2019/17977, Tarih: 25.11.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/21492 E.  ,  2019/17977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın adli sicil kaydındaki tekerrüre esas alınan ilamına konu suçun, TCK'nın 106/1. maddesinde düzenlenen tehdit suçu olması, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi ve TCK’nın 106/1. maddesine uyan tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunması karşısında, anılan suçla ilgili olarak uyarlama yapılıp yapılmadığı araştırılıp, sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

2)Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.