muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3795, Karar No: 2014/2984, Tarih: 29.04.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/3795 E.  ,  2014/2984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Manavgat 1. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :15.11.2012

Numarası :2010/951-2012/671

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesi ilişkisi nedeniyle verilen ve icra takibine konu edilen bonodan dolayı borçlu bulunulmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı yüklenici vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında 02.03.2009 tarihli animasyon hizmet bedeli ile 01.03.2009 tarihli iş ve kira sözleşmesi başlıklı sözleşmeler imzalanmıştır. Davada Manavgat 2. İcra Müdürlüğü'nün 2010/4170 sayılı dosyasında icra takibinin dayanağı olan 01.03.2009 tanzim, 30.10.2010 vade tarihli ve 45.000,00 TL miktarlı bonodan dolayı borçlu bulunulmadığının tespiti talep edilmiştir. Takip dayanağı bononun da 01.03.2009 tarihli iş ve kira sözleşmesi başlıklı sözleşmenin 10. maddesi gereğince verildiği anlaşılmaktadır. Söz konusu sözleşme davacı iş sahibinin işlettiği otelde hamam, sauna, güzellik merkezi, masaj odaları inşaatlarının anahtar teslimi yapımıyla ilgili eser sözleşmesidir. Sözleşmeye göre işin toplam bedeli 45.000,00 TL olduğu ve bedel toplam olarak kararlaştırıldığından götürü bedelli sözleşmedir. Götürü bedelli sözleşmelerde hakedilen imalât bedeli ya da fazla ödeme bulunup bulunmadığının tespiti veya somut olayda olduğu gibi iş bedeli olarak verilen bononun bedelsiz kalıp kalmadığının belirlenmesi için gerçekleştirilen imalâtın işin bütününe göre fiziki oranı belirlenip, bu oran götürü bedele uygulanmak suretiyle hakedilen bedelin hesaplanması ve ödemelerle mukayese edilmesi gerekir.

Bu durumda mahkemece mahallinde mümkünse hükme esas alınan raporu veren teknik bilirkişiler, mümkün olmazsa refakate alınacak ayrı bir teknik bilirkişi heyeti ile birlikte keşif yapılarak, eksik ve kusurlar da dikkate alınarak gerçekleştirilen imalâtın 01.03.2009 tarihli sözleşme ile üstlenilen işin bütününe göre fiziki oranı tespit ve bu oranın 45.000,00 TL götürü bedele uygulanmak suretiyle hakedilen imalât bedelinin alınacak raporla gerekçeli ve denetime elverişli biçimde hesaplattırılıp, sonucuna uygun bir karar verilmesi yerine eksik incelemeyle yazılı miktarda kısmen kabul kararı verilmesi doğru olmamış, bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 29.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/30122, Karar No: 2011/30769, Tarih: 27.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/30122 E.  ,  2011/30769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/09/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17,15 TL onama harcın  mahsubuna, bakiye 1,25 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 27.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4394, Karar No: 2006/7972, Tarih: 11.07.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/4394 E.  ,  2006/7972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2006

Davacı  birikmiş maaşının faiz alacağının tahsiline  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraflar vekilleri  tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı temyizine gelince;

Dava, davacının yaşlılık  aylıklarının geç ödenmesi sebebiyle birikmiş faiz alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Yapılan incelemede davacının 26.3.2003 tarihli yaşlılık aylığı tahsis talebinin reddedildiği, açılan dava sonucunda mahkemece davacının 1.4.2003 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tesbitine karar verildiği  ve verilen kararın Yargıtay'ca onanmak suretiyle  kesinleştiği, davacının davalı Kuruma verdiği 26.4.2005 tarihli dilekçe ile  birikmiş yaşlılık aylıklarını faiziyle birlikte ödenmesini faiz ödenmemesi halinde  faiz hakkını saklı tuttuğunu bildirdiği,  davalı kurumca birikmiş aylık alacağının  25.7.2005 tarihinde ödenmesine rağmen faiz alacağının ödenmediği ve bu davanın  açıldığı görülmektedir.

Uyuşmazlık, birikmiş faiz alacağının hesabında uygulanacak yasal faiz oranının belirlenmesi  noktasındadır.

Uyuşmazlık, birikmiş faiz alacağının hesabında uygulanacak yasal faiz oranının belirlenmesi  noktasındadır.

19.12.1984 gününde yürürlüğe giren 3095 sayılı  Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine ilişkin Kanun, Murabaha Nizamnamesini  yürürlükten  kaldırarak bu tarihi kadar % 5 olan kanuni faiz oranını %30 olarak belirlenmiş, ancak Bakanlar Kuruluna bu oranı % 80'ine kadar artırma ve eksiltme yetkisi verilmiş,  Bakanlar Kurulunca bu yetkiye dayanılarak 1.1.998 tarihinde kanuni faiz oranı  %50'ye  çıkartılmış, Anayasa Mahkemesi 15.12.1998 tarihli  kararı ile  3095 sayılı  Yasa'nın 1 ve 2. maddelerini  iptal etmiş, karar 26.11.1999 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak 6 ay sonra 26.5.2006 tarihinde yürürlüğe girmeden önce 15.12.1999  tarihli 4489 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesi  değiştirilerek Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankasının önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli   kredi işlemlerinde uyguladığı reeskont oranını  yasal faiz oranı olarak  belirlemiştir. Ancak 1.4.2003 tarihinde itibaren uygulanan 2003 yılı Bütçe Kanununda ilgili  Kanunda düzenleme yapılıncaya kadar Genel Bütçeye dahil daireler ile Katma Bütçeli idarelerin  ilama bağlı kararları  için 3095 sayılı Yasa'nın  1. maddesindeki kanuni faiz oranı 1.4.2003 tarihinden itibaren aylık %2,5 olarak, 2004 yılı Bütçe Kanununda %1.25 , 2005 yılı Bütçe Kanunu ile 1.1.2005 tarihinden itibaren  aylık %1  olarak belirlenmiş, ancak  Anayasa Mahkemesince  2003 ve 2004 yılı  Bütçe Kanunlarındaki bu hükümler Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmiş, 2005 yılı Bütçe Kanunu ile  ilgili iptal başvurusu hakkında henüz karar verilmemiştir.   5335 sayılı Yasa ile 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile değiştirilmiş yasal faiz oranı  1.5.2005  tarihinden itibaren %12  olarak belirlenmiş, bu oran Bakanlar Kurulu Kararı ile 1.1.2006 tarihinden itibaren   % 9'a  yükseltilmiştir. Gerek 12. Hukuk Dairesinin oturmuş içtihatlarında  gerekse Hukuk Genel Kurulu'nun 1.12.2004 tarihli 2004/12-667 Esas  2004/628 Kararında  Bütçe Kanunundaki aylık faiz oranının  sadece gerel bütçeye dahil  dairelerle   katma bütçeli  idarelerin ilama bağlanmış borçlarıyla  sınırlı bir düzenleme getirdiği,  bu nitelikte olmayan borçların kapsam dışı  tutulduğu bildirilmiştir.

T.C. Merkez Bankası  Başkanlığınca  İskonto oranı 17.5.2002 tarihinde % 55, 14.6.2003 tarihinde % 50, 8.10.2003 tarihinde % 43, 15.6.2004 tarihinde % 38, 13.1.2005 tarihinde % 32 olarak tesbit edilmiştir.

Bu tesbitler karşısında  yasal faiz oranlarının 19.12.1984 tarihine kadar %5, 20.12.1984- 31.12.1997 arasında %30, 1.1.998-14.12.1999 arasında %50, 15.12.1999-16.5.2002 arasında 60, 17.5.2002-13.6.2003 arasında %55,  14.6.2003-7.10.2003  arasında %50 8.10.2003-14.6.2004 arasında %43, 15.6.2004-12.1.2005 arasında %38, 13.1.2005 30.4.2005  arasında %32, 1.5.2005-.31.12.2005 arasında %12, 1.1.2006 tarihinden itibaren 9  olarak uygulanması gerekir.

Bu tesbitler karşısında  yasal faiz oranlarının 19.12.1984 tarihine kadar %5, 20.12.1984- 31.12.1997 arasında %30, 1.1.998-14.12.1999 arasında %50, 15.12.1999-16.5.2002 arasında 60, 17.5.2002-13.6.2003 arasında %55,  14.6.2003-7.10.2003  arasında %50 8.10.2003-14.6.2004 arasında %43, 15.6.2004-12.1.2005 arasında %38, 13.1.2005 30.4.2005  arasında %32, 1.5.2005-.31.12.2005 arasında %12, 1.1.2006 tarihinden itibaren 9  olarak uygulanması gerekir.

İhtilaf konusu uyuşmazlıkta mahkemece hükme esas alınan  bilirkişi raporunda birikmiş faiz hesabı yapılırken faiz oranlarını yukarıda açıklandiği şekilde değil Bütçe Kanunu ile belirlenen  oranlar  esas alınmak  ve  oranlar değiştiği halde temerrüt tarihi ile  son ödeme tarihi arasındaki sürede  temerrüt  tarihindeki  oran üzerinden  hesaplama yapılmak suretiyle  faiz alacağının eksik hesaplandığı görülmektedir.  Bu raporun hükme dayanak alınacak  içerikte  olmadığı ortadadır.

Yapılacak iş; aktüerya hesabında uzman bir bilirkişi marifetiyle faiz alacağı  hesabını yukarıda açıklanan oranlar ve esaslar dahilinde  yeniden yaptırmak  ve çıkacak  sonuca göre karar vermektir. .

Mahkemece  bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin  yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,  ıslah dilekçesinde fazlaya ilişkin hakkını saklı tutan davacı vekilinin hukuki yararının  bulunduğunun kabulüyle   bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.7.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2414, Karar No: 2015/5231, Tarih: 11.05.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/2414 E.  ,  2015/5231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.01.2014 gününde verilen dilekçe ile miras ortaklığına temsilci atanması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.04.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, miras ortaklığına temsilci atanması isteğine ilişkindir.

Bir kısım davalılar, menfaat çatışması olmayan mirasçılardan birisi ya da malmüdürünün temsilci olarak atanmasını istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/169 Esas sayılı dava dosyasında Av. ...'nun ... 'in terekesine temsilci olarak atanmasına karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre muris ... 'in terekesine temsilci olarak Av. ...'nun atanmasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Bir kısım davalılar vekilinin tereke temsilcisinin şahsına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Miras ortaklığı temsilcisi (TMK m. 640) özel kayyım niteliğindedir. TMK'nın 431. maddesi uyarınca vasi tayinindeki usul kayyım (mümessil) için de uygulanır. TMK'nın 422. maddesi gereğince vasinin sıfatına karşı yapılan itirazları veya vasinin ileri sürdüğü kaçınma sebeplerini inceleme görevi ile ilgili yasal hükümlerin mümessile yapılan itirazın ya da kaçınma sebeplerinin incelenmesinde de gözetilmesi zorunludur. Vesayet makamının itirazı reddetmesi halinde itirazı denetim makamının incelemesi gerekir. TMK'nın 397. maddesinde belirtilen denetim görevi asliye hukuk mahkemesine aittir. (5133 S.K. m. 2-3, TMK m. 397/2) Öyle ise miras ortaklığı temsilcisinin şahsına yönelik itiraza ilişkin dilekçenin görev yönünden reddiyle yukarıda açıklanan kurallar çerçevesinde değerlendirilip gereği yapılmak üzere dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin tereke temsilcisi atanmasına dair temyiz itirazları yönünden hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, (2) numaralı bentte açıklanan tereke temsilcisinin şahsına dair temyiz itirazlarınan reddiyle gereği yapılmak üzere dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 11.05.2015 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3295, Karar No: 2021/1855, Tarih: 24.02.2021

**17. Hukuk Dairesi         2019/3295 E.  ,  2021/1855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan istinaf incelemesi sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, muris ...'nın dava dışı ... Bankasından kullandığı konut kredisi için davalı sigorta şirketi nezdinde hayat sigortası yaptırıldığını, murisin 04/11/2014 tarihinde karın ağrısı ve kusma şikayetiyle... Üniversitesine başvurduğunu ve yapılan tedaviye rağmen 11/11/2014 tarihinde vefat ettiğini, muhatap banka ve sigorta şirketine yapılan başvuruya rağmen davalının bankaya bakiye kredi borcunu ödemediğini, vefattan sonraki 4 taksidin banka tarafından murise ait mevduattan tahsil edildiğini, bankanın Veraset İntikal Vergi Dairesine sunulmak üzere düzenlediği 17.12.2014 tarihli belgeye göre aynı tarih itibariyle kredi borcunun 69.534,01 TL olduğunu belirterek davacının miras hissesi oranına göre tekabül eden 52.150,00 TL'nin davalının temerrüt tarihi olan 11.04.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sigortalının 15 yıl boyunca devam eden kronik obstrüktif akciğer hastalığı sebebiyle akut respiratuar distress sendromu (solunum yetmezliği) sebebiyle vefat ettiğini, müteveffanın sözleşmenin kurulması esnasındaki beyan yükümlülüğüne kasten uymayıp hastalığını

beyan etmemesi nedeniyle davacının talebinin reddedildiğini, müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, aksi kabul edilse bile vefat tarihindeki bakiye kredi borcundan sorumlu olabileceklerini, müteveffanın kusurunun nazara alınması ve tazminat miktarının indirilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davanın kabulü ile 52.150,00 TL'nin 11/04/2015 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

dair karar verilmiş, karara karşı davalı vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesi’nce davalı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, hayat sigortası poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacının murisi ...ile davalı sigorta şirketi arasında 11.05.2014-11.05.2015 tarihleri için hayat sigorta sözleşmesi düzenlenmiş; poliçenin düzenlenmesinden sonra, 11.11.2014 tarihinde sigortalı vefat etmiştir.

2-Dava, hayat sigortası poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacının murisi ...ile davalı sigorta şirketi arasında 11.05.2014-11.05.2015 tarihleri için hayat sigorta sözleşmesi düzenlenmiş; poliçenin düzenlenmesinden sonra, 11.11.2014 tarihinde sigortalı vefat etmiştir.

Davalı taraf, sigortalının poliçe tanziminden önce mevcut olan KOAH hastalığını bildirmeyip sözleşmenin kurulması sırasında beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığı, bu aykırılık nedeniyle de zararın teminat dışı kaldığı savunmasında bulunmuştur.

Dosyanın incelenmesinde, murise ait ölüm belgesinde "H" bölümünde Bölüm 1'de doğrudan ölüme neden olan hastalık veya durum başlığı altında ölüm nedeni olarak "Akut Respiratuar Distress Sendromu, septik şok, kolon perforasyonu, sigmoid volvulus" yazılı olduğu, Bölüm 2'de ise ölümün gerçekleşmesinde etkisi olan, fakat ölüme neden olan hastalık veya durumla ilgili olmayan diğer önemli durumlar kısmında, "Kronik Obstrüktif Akciğer Hastalığı (KOAH)(hastalığın başlangıcından ölüme kadar geçen yaklaşık süre 15 yıl)" yazılı olduğu anlaşılmaktadır.

Bilirkişi heyetinin 17.04.2017 tarihli kök ve 16.05.2017 tarihli ek raporunda, tıbbi yönden yapılan değerlendirme sonucunda murisin ölüm nedeninin sigorta poliçesi kurulmasından önce geçirdiği ve var olan hastalıklarla ilgili

olmadığı, ölüm ile arasında illiyet bağı bulunmadığı belirtilmiş, mahkemece rapor hükme esas alınarak davanın tümüyle kabulüne karar verilmişse de varılan sonuç dosya kapsamı ve mevcut duruma uygun düşmemiştir.

Poliçenin tanzim edildiği ve rizikonun gerçekleştiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 6102 sayılı TTK'nun 1435. maddesi ile, sigorta sözleşmesinin kurulması sırasındaki sigortalının doğru bilgi verme (beyan) yükümlülüğünün kapsamı düzenlenmiştir. Sigorta hukukuna ilişkin genel düzenleme mahiyetinde olan bu hüküm, hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Gerek TTK'nun 1435. maddesi ve gerekse Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi düzenlemesine göre; sigorta şirketinin sorusu üzerine veya herhangi bir soru sorulmadan (dolayısı ile buna ilişkin bir form doldurulmadan) sigortalı, sözleşmenin yapılması sırasında kendisinin bildiği ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını gerektirecek bütün halleri sigortacıya bildirmekle yükümlüdür.

Sigorta sözleşmesinin kurulması sırasındaki beyan yükümlülüğüne uymamanın sonuçları ise, aynı kanunun 1439/2. maddesinde düzenlenmiş; beyan yükümlülüğüne uymamanın kasten ya da ihmalle olması şeklinde ikili bir ayrım yapılmıştır.

Sigorta sözleşmesinin kurulması sırasındaki beyan yükümlülüğüne uymamanın sonuçları ise, aynı kanunun 1439/2. maddesinde düzenlenmiş; beyan yükümlülüğüne uymamanın kasten ya da ihmalle olması şeklinde ikili bir ayrım yapılmıştır.

Sigortalıda poliçe tanziminde önce mevcut olan KOAH hastalığının, riskin kapsamı konusunda değerlendirme yapma hakkı bulunan sigortacıya bildirilmesi gerektiği açık olmasına rağmen murise ait başvuru formu incelendiğinde, formda belirtilen hastalıklardan herhangi biri ile ilgili teşhis veya tanı konulup konulmadığı, bu kapsamda bir doktor gözetiminde veya hastanede yatarak bir tedaviye başlanıp başlanmadığı veya müdahale gerektiren bir durum olup olmadığının sorulduğu, belirtilen hastalıkların arasında "akciğer hastalığı" da olmasına rağmen muris tarafından, sorulan sorulara olumsuz yanıt verildiği; sigortalıya ait ölüm belgesinde ise, 15 yıldır süren KOAH hastalığı olduğu, bu KOAH hastalığının sigortalının ölümünün gerçekleşmesinde etkili olduğu ancak ölüm nedeni olmadığı tespit edilmiştir. Sigortalıda poliçe tanziminden önce mevcut olan KOAH hastalığının, riskin kapsamı konusunda değerlendirme yapma hakkı bulunan sigortacıya bildirilmesi gerektiği açıktır.

TTK'nun 1439/2. maddesindeki açık ifadelerle, sigortalının ihmali ile beyan yükümlülüğüne aykırı davranılması halinin tazminattan indirim sebebi olduğu kabul edilmiştir. Bu durumda sigortalının 15 yıldır devam eden KOAH hastalığı olduğu dikkate alındığında, uzun süredir devam eden ve ciddi sonuçları olabilen KOAH hastalığı bulunan kişiyle

ilgili risk değerlendirmesini sağlıklı bir kişininkinden farklı yapacak olan sigortacıya eski hastalığın bildirilmesi gerektiği ve bildirim yapılmayışının sigortalının ihmali davranışı olduğunun kabulü gerekir.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında mahkemece; muris ...'nın, sigortacı için önemli sayılabilecek bir hususu bildirme yükümlülüğünü ihmal suretiyle ihlal ettiği; TTK'nun 1439/2. maddesinin ilk cümlesindeki ihmal suretiyle beyan yükümlülüğüne uymama hali için tazminattan indirim gerektiğinin düzenlendiği gözetilmek suretiyle; KOAH hastalığının bildirilmesi halinde alınacak (alınması gereken) prim ile bildirilmediği için alınan prim arasındaki orana göre proporsiyon hesabıyla tazminatın belirlenmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, yazılı biçimde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi Kararının BOZULMASINA, HMK 373/1. maddesi gereğince istinaf mahkemesinin davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine dair kararının kaldırılarak dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 24/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18683, Karar No: 2015/29819, Tarih: 30.11.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/18683 E.  ,  2015/29819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Haciz alacaklısının şikayet yoluyla icra mahkemesine başvurarak; ihale bedelinin sıra cetveli yapılmaksızın ipotek alacaklısına ödenmesine dair müdürlük işleminin iptalini ve ihale bedelinin sıra cetveli yapılmak üzere ilk haczi koyan icra dairesine gönderilmesinin emredilmesine karar verilmesini talep ettiği, mahkemece, istemin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.İİK'nun 140. maddesi gereğince; “Satış tutarı, bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.” Sıra cetvelini düzenleme yetkisi ilk haczi koyan icra dairesine aittir. Haczin talimatla uygulanması halinde ise, sıra cetvelinin esas icra dairesince düzenlenmesi gerekir.

İİK'nun 100. maddesi gereğince, borçluya ait paranın veya satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar, birden fazla alacaklı tarafından haciz konulması halinde, yukarıda anılan yasa hükmü gereği icra müdürlüğünce derece kararı yapılması gerekir. Öte yandan derece kararının yapılması için mutlaka satış sonucu para elde edilmesi zorunlu değildir.

Açıklanan maddelere göre, birden fazla alacaklının bulunduğu böyle durumlarda, icra müdürlüğünce, öncelikle İİK.nun 140.maddesi gereğince sıra cetveli yapılarak alacaklılara, diğer alacaklara yönelik itirazlarını ileri sürme imkanı tanınmalıdır.O halde, mahkemece, birden fazla alacaklı bulunması ve ihale bedelinin tüm alacakları karşılamaması nedeniyle, İİK.nun 140.maddesi gereğince, icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılmasına karar verilmesi gerekirken, şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.