muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7468, Karar No: 2012/11104, Tarih: 24.04.2012

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair, davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, davalı ... Otomotiv Tic.ve San. A.Ş yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiş, ancak davalı lehine 4.210,00TL nisbi vekalet ücretine hükmedilmiştir. Karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesinin 7/2. maddesine göre maktu vekalet ücretine hükmolunması gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.’nun 438/7. maddesi gereğidir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentde açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün 6. fıkrasının hükümden çıkartılarak yerine “Davalı ... Otomotiv Tic. Ve San. A.Ş. lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir edilen 600,00TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ... Otomotiv Tic. Ve San. A.Ş.'ye verilmesine,” cümlesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan 471.00 TL. temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 24.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21560, Karar No: 2011/21377, Tarih: 02.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/21560 E.  ,  2011/21377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

2005 yılına ait defter ve belgeleri ibraz etmesi için sanığın işyeri adresine çıkartılan ve işyerinde yetkili müdür olduğu belirtilerek tebligat yapılan ...'nun işyerinden 01.02.2006 tarihinde emekli olarak ayrıldığını, kendisinin işyerinde olmadığı sırada orada geçici olarak bulunmasından dolayı aldığı tebligatı kendisine vermediğini bu nedenle tebligattan haberdar olmadığına ilişkin sanık savunması karşısında, istenen defter ve belgelerin varlığının araştırılması, anılan kişinin tanık sıfatıyla dinlenmesi, tebligatı hangi sıfatla aldığı ve bu durumdan sanığı haberdar edip etmediğinin sorulması, sanığın bağlı bulunduğu sigorta müdürlüğünden suç tarihinde işyerinde çalışanların ve ayrılanların isimleri ile ayrılma tarihlerinin belirlenmesinden sonra, sonucuna göre tüm deliller yeniden değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik incelemeye dayanarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11757, Karar No: 2015/4321, Tarih: 23.10.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/11757 E.  ,  2015/4321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/93756

MAHKEMESİ : Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2010

NUMARASI : 2010/113 (E) ve 2010/267 (K)

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan ve kovuşturma evresinde davaya katılmak istediğini beyan ettiği halde hakkında usulüne uygun olarak katılma kararı verilmeyen şikayetçinin, 5271 sayılı CMK’nun 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek aynı Yasanın 237/2. maddesi gereğince katılma kararı verilerek yapılan incelemede;

I-Sanık Z.. D..'nun resmi belgede sahtecilik suçundan beraatine dair hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Olay tarihinde Elazığ ili, .... ilçesi, ..... Beldesi ..... Mahalle muhtarı olan sanık Z.. D..'nun, ayırma kararı verilerek hakkında ayrı soruşturma yürütülen ve açık kimliği tespit edilemeyen bir kişinin getirmiş olduğu "nüfus cüzdanı talep belgesi"nde katılan S.. Ö..'e ait bilgilerin, belgede fotoğrafı yapışık olan ve açık kimliği tespit edilemeyen bu kişiye ait olduğunu kabul ederek onaylamak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia olunması, sanık Z.. D..'nun, olayı tam olarak hatırlamadığını, S.. Ö.. adlı şahsı tanımadığını, bu şahsın talep belgesini imzalarken mahallede oturan Zülfü ve T... Ö....çocukları zannederek, soyadanın onun soyadına benzediğinden dolayı fazla dikkat etmeyerek imzalamış olabileceğini, mahallesinin kalabalık olduğunu bu yüzden şahısları tek tek tanımanın mümkün olmadığını, suç işleme kastının olmadığını, sanık S.. Ö..'in ise talep belgesinde fotoğrafı bulunan şahsın müracaatı üzerine belge düzenlediğini, fotoğraftaki şahsın gerçekte S.. Ö.. olup olmadığını bilmesinin mümkün olmadığını savunması karşısında; nüfus cüzdanı talep belgesi onaylanılmadan önce uyulması gereken yasal mevzuat hükümleri kapsamlıca araştırıldıktan sonra sanık hakkında 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3.maddesindeki ilkeler ışığında yüklenen sahte nüfus cüzdanı kayıp değiştirme belgesi düzenlemek şeklindeki eylemin sübutu halinde, 29.04.2006 tarih ve 26153 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 67/1.maddesinde tanımlanan suçu oluşturup oluşturmayacağı ve sanığın sahtecilik kastının bulunmadığının kabulü halinde ise eylemin görevi ihmal suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik inceleme sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

II-Sanık S.. Ö..'in Görevi Kötüye Kullanmak suçundan beraatine dair hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

II-Sanık S.. Ö..'in Görevi Kötüye Kullanmak suçundan beraatine dair hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Nüfus ve Vatandaşlık Müdürlüğünde görevli memur olan sanık S.. Ö..'in düzenlenen resmi belgeyi kontrol etmeden nüfus cüzdanı düzenlemek suretiyle görevi kötüye kullanmak suçunu işlediğinin iddia edilmesi, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek getirilen nüfus cüzdanı talep belgesi uyarınca işlem yaptığını savunması karşısında; Olay tarihi itibariyle katılan S.. Ö..'ün nüfus kayıtlarının tutulduğu sistemde fotoğrafının bulunup bulunmadığı ve yetkili nüfus memurlarınca, bu neviden belgelerin düzenlenmesi sırasında, ilgili şahıs adına sisteme kayıtlı fotoğrafı kontrol etme gibi rutin bir uygulama yapılıp yapılmadığının sorulduktan sonra toplanan ve tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7090, Karar No: 2019/2101, Tarih: 21.03.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/7090 E.  ,  2019/2101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakan babaları ...’nun satın aldığı 1238 ve 1239 parsel sayılı taşınmazları ikinci eşi olan davalı ... adına tescil ettirdiğini, ...’in 1238 parsel sayılı taşınmazı oğlu ...’ya, ...’in kardeşi ...’ya, ...’in yakın akrabası ... 'e, onun da ...'in eşi ...’ya, 1239 parsel sayılı taşınmazı ...’in oğlu ...’ya, ...'in yakın dostu ...'e temlik ettiğini, mirasbırakan ...’in taşınmazları satın aldıktan sonra şeftali bahçesi haline getirdiğini ileri sürerek, miras payları oranında 60.000,00 TL’nin faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsilini istemişlerdir.

Bir kısım davalılar, taşınmazların mirasbırakan adına kayıtlı olmadığını, Kadastro Mahkemesince verilen kararlar neticesinde tescil edildiğini belirterek davanın reddini savunmuşlar, davalı ..., savunma getirmemiştir.

Mahkemece, iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 15.20 TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 21/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4407, Karar No: 2013/14118, Tarih: 16.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/4407 E.  ,  2013/14118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çerkezköy 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :01.06.2012
Yargıtay — Esas No: 2006/14908, Karar No: 2006/18023, Tarih: 03.10.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/14908 E.  ,  2006/18023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sinop İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/05/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Davacı tarafça dosyaya gönderilen belediye gelirleri ile ilgili muhasebe kayıtları arasında yer alan 28.12.2005 tarihli "Çevre Orman Bakanlığı, Çeşitli Gelir" açıklaması ile teslimatı yapılmış 400.000.00 YTL ve 11.10.2005 tarihli yine "Çevre Orman Bakanlığı, Çeşitli Gelir" açıklaması ile teslimatı yapılmış olan 250.000.00 YTL'nin "Katı Atık Tesisi" için Çevre Bakanlığı'ndan gönderildiği son celse borçlu belediye vekili tarafından ileri sürülmüştür. Bu iddiayı doğrulamak için ibraz ettikleri Çevre Orman Bakanlığı'nın yazılarında söz konusu miktarların "Katı Atık Tesisi" yardımı olarak borçlu belediye hesabına havale edilmiş olduğu görülmektedir. Bu durumda, bu kalemlerde gösterilen 400.000.00 YTL ve 250.000.00 YTL üzerinden de haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile haczin devamına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 03.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21699, Karar No: 2013/263, Tarih: 17.01.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/21699 E.  ,  2013/263 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Dava, davacının yaşlılık aylığının kesilmesine yönelik Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.03.1998 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan davacının, 01.07.2004 tarihinden itibaren .... Tic. A.Ş.’de 506 sayılı Kanun kapsamında çalışması nedeniyle 5277 sayılı Kanunun 25 ve 5335 sayılı Kanunun 30. maddeleri gereğince 01.01.2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığının kesildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanakları; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “…Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı .....Kanununun ek

./...

-2-

11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir. Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29.maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin ..... aykı.... sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının ....aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün.... Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik ....aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının ... aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün ....r Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin ...aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı ....Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan hukuki gerçeklik karşısında; davacının çalıştığı şirketin %99,73’lük hissesinin .... ait olduğu, anılan şirkette de.... %99,67 oranında hisse sahibi olduğu, bu haliyle, davacının çalışmalarının geçtiği dava dışı ....’nin sermayesinin %50’sinden fazlasının .... ait olduğunun kabulü ile davacının 01.01.2005 tarihinden itibaren dava dışı .... yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere

../...

-3-

5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olduğu ve bu nedenle 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 01.01.2005 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işlemi isabetli olduğundan, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2014/27527, Karar No: 2015/13028, Tarih: 18.06.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/27527 E.  ,  2015/13028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından, hükmün tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Generalize ichtiyozis (balık derisi) hastalığı başlıbaşına bir boşanma sebebi değildir. ... Üniversitesi ... Uygulama ve Araştırma Merkezinin 30.12.2014 tarihli raporuna göre bu hastalığın çocukluk döneminde başlayıp klinik tiplerine göre farklılık gösterdiği ve genellikle yaşla birlikte hastalığın şiddetinin azaldığı, uygun ilaç kullanıldığı takdirde hastalığın bulgularının görünmez kılınabildiği, hiçbir şekilde bulaşıcı olmadığı, farklı klinik formlarına bağlı olarak doğacak çocuklara geçme ihtimalinin bulunduğu bildirilmiştir. Davalı kadının tedaviden kaçındığına dair iddia ve delil de bulunmamaktadır. Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.18.06.2015(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/500, Karar No: 2018/277, Tarih: 12.06.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/500 E.  ,  2018/277 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 15. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 18.01.2016

Sayısı : 394-17

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında açılan kamu davasında yapılan yargılama sırasında, eylemlerin dolandırıcılık suçunu oluşturabileceği gerekçesiyle Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesince 03.02.2011 tarih ve 536-66 sayı ile verilen görevsizlik kararı üzerine dosyanın gönderildiği Üsküdar (Kapatılan) 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.11.2011 tarihli ve 122-647 sayılı sanıkların beraatlerine dair hükümlerin, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 23. Ceza Dairesince 01.10.2015 tarih ve 2466-4583 sayı ile;

“Sanıklardan Uğur'un katılan firmada hasar denetim bürosunda sorumlu müdür yardımcısı olarak çalıştığı sırada, katılan firmanın ihaleye çıkarttığı pert kayıtlı araçların satış ihalesi sürecinde ihale bedellerinde silme ve değişiklik yaparak diğer sanıkların söz konusu araçları düşük bedelle almalarını sağladığı, bu şekilde sanık ... ile diğer sanıkların iştirak halinde katılan kurumu 418.806 TL maddi zarara uğrattıkları iddia edilen somut olayda;

Dosya tanığı olan ve katılan şirketin yazılım programını yapan Uğur Takar'ın tanık olarak ifadesinde, sanığın kendisini zaman zaman arayarak ihale ekranlarında yanlışlıkla girilen ihale fiyatlarının olduğunu bunların silinmesini istediğini ayrıca ihale ekranında kendisinin de değiştirme işlemlerini yapabilmesi amacıyla yetki talep ettiğini, bu talep karşısında sanığa ihale ekranında bu tarz silme/değiştirme işlemlerini yapabilmesi amacıyla ekran açtıklarını beyan etmesi, yine sanık ...'un diğer sanıklarla aynı site de komşu olmalarının yanı sıra söz konusu ihaleye çıkan 127 aracın 28 tanesinin sanık ..., 65 tanesinin sanık ..., 24 tanesinin sanık ... tarafından satın alınmış olması ve bilgisayar mühendisi bilirkişisinin 13.05.2010 tarihli raporunda sanık ...'un bilgisayarından bazı ihalelerde 1 ila 5 arasında bir çok değişikliğin yapıldığının tespit edilmesi karşısında; sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyeti yerine oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi

” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesi ise 18.01.2016 tarih ve 394-17 sayı ile bozma kararına direnerek sanıkların beraatlerine karar vermiştir.

” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesi ise 18.01.2016 tarih ve 394-17 sayı ile bozma kararına direnerek sanıkların beraatlerine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin de, Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2016 tarihli ve 83691 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 373-1591 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.12.2016 tarihli ve 398 sayılı kararı ile kararına direnilen Yargıtay 23. Ceza Dairesinin kapatılması nedeniyle aynı karar uyarınca bu Daireye ait işlerin devredildiği Yargıtay 15. Ceza Dairesine gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 15. Ceza Dairesince 04.04.2017 tarih ve 3819-8576 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara atılı suçun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle aleyhe olan bozma kararına karşı sanıklar ... ve ...'nın beyanı alınmadan, hazır bulunan sanıklar ... ve ...'a da son söz verilmeden direnme kararı verilip verilemeyeceğinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece, bozmadan sonra yapılan yargılamada sanıklar ve müdafileri ile katılan vekiline bozma kararı ve duruşma günü davetiyesinin tebliğ edildiği, sanıklar ... ve ...'nın tebliğe rağmen duruşmaya gelmemeleri üzerine yokluklarında yargılamaya devam edilerek, duruşmaya katılmayan sanıkların müdafiinin dinlenilmesi ile yetinilip bu sanıklardan aleyhe bozmaya karşı diyeceklerinin sorulmadığı; diğer sanıklar ... ve ...'ın hazır bulunduğu 18.01.2016 tarihli oturumda Cumhuriyet savcısının görüşünün alınmasından sonra bu sanıklara son sözleri sorulmadan duruşmaya son verilerek direnme kararına konu hükümlerin kurulduğu anlaşılmaktadır.