muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4844, Karar No: 2019/14697, Tarih: 25.09.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/4844 E.  ,  2019/14697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili ile bir kısım davalılar yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekili ile bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekili ile bir kısım davalılar'ın temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8810, Karar No: 2012/20923, Tarih: 19.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/8810 E.  ,  2012/20923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında doğrudan verilen adli para cezasından, TCK.nun 62/2. madde ve fıkrası gereği yapılan indirimde 250 TL yerine, 12 gün karşılığı 240 TL'ye hükmedilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 19.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3335, Karar No: 2009/7073, Tarih: 15.09.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/3335 E.  ,  2009/7073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bir kez bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Yargıtay uygulamalarına göre dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı, genel idari giderleri, bilinmeyen masraflar, idarecilik payı ve sermaye faizi gibi masraflar dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesine ekli ayrıntılı masraf çizelgesi içerisinde yer alan bağ (üzüm) ürününün üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan bilinmeyen masraflar, idarecilik payı ve sermaye faizi gibi masraflar düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması,

2- Kıymet Takdir Komisyonu raporunda enkaz mal sahibine bırakıldığına göre, bulunan kamulaştırma değerinden bağ omcalarının enkaz değerinin düşülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

./..

2009/3335-7073 -2-

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 15.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12532, Karar No: 2020/9873, Tarih: 17.09.2020

**(Kapatılan)18. Ceza Dairesi         2019/12532 E.  ,  2020/9873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasa'nın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların gerçek olması ve yapılan olumsuz değerlendirmelerin somut vakıalara dayanması gerekir. Keza, bulunulan somut isnatların veya yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (AİHM) göre, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır. AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir. 10. maddede güvence altına alınan bu hak, bazı istisnalara tabi ise de, bu istisnaların dar yorumlanması ve bu hakkın sınırlandırılmasının ikna edici olması gerekir.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. AİHM içtihatlarına göre, avukatlar da gerek kamuoyunun önünde gerekse yargılama faaliyetleri esnasında adaletin işleyişine dair yorum yapma hakkına sahiptirler. Ancak bu husustaki eleştiriler belirli sınırları aşmamalıdır. Bu bağlamda adaletin uygun biçimde sağlanması isteği ile yargılama makamlarının mesleki onurları arasında bir denge kurulmalıdır. Aksi takdirde, bir yargı mensubunun önyargılı ve dayanaktan yoksun bir şekilde eleştirilmesi onun itibarını kolayca zedeleyebilecektir. Ancak yine de yargı mensupları da diğer kişiler gibi özellikle kamu yararını ilgilendiren konularla ilgili yapılan eleştirilerde kendilerine karşı yapılan eleştirilere karşı belli bir oranda hoşgörü göstermek zorundadırlar.

İkinci olarak, AİHM’e göre, ifadelerin olgusal iddialar mı yoksa değer yargıları olarak mı kategorize edildiği incelenmelidir. Bir olayın olup olmadığı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi ifade özgürlüğüne müdahale oluşturabilecektir. AİHM içtihatlarından çıkan sonuçtan anlaşılmaktadır ki, ulusal hukukun bu ayırımı öngörmemesi dahi tek başına ifade özgürlüğüne aykırılık oluşturabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadelerin değer yargısı içerdiğine karar verildiğinde ise, bu yargıları destekleyecek "yeterli bir olgusal temelin" mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının en azından belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Bununla birlikte, bir değer yargısının sadece basit bir olaya dahi dayanması yeterlidir. Ancak hiçbir veriye dayanmayan bir değer yargısı AİHM tarafından aşırı olarak değerlendirilebilmektedir.

Son olarak, AİHM’e göre adil yargılama ilkesi, taraflar arasında serbest, hatta enerjik bir görüş alışverişini gerekli kılmaktadır. Bu nedenle, bir yargılama sırasında sanığın ya da savunma makamının ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamalar dar yorumlanmalıdır. Zira, yargılama makamlarına karşı kullanılan ifadeler görevi sırasındaki hakim ve savcıların onuruna dönük bir saldırı olarak kabul edilse dahi üst sınırdan verilen ceza, izlenen meşru amaçla orantılı kabul edilmeyecektir.

AİHM, Lesnik – Slovakya davasında, ilk olarak kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirirken hoşgörü göstermeleri gereken eleştiri sınırının diğer insanlara göre daha geniş olduğunu, ancak, kamu görevlilerinin siyasetçilerde olduğu gibi her türlü söylemlerini yakın denetime açtıkları anlamına gelmeyeceğini, üstelik görevlerini hakkı ile yerine getirebilmeleri için kamu güvenine sahip olmaları gerektiğini; bunun ise kamu görevlilerinin asılsız suçlamalara karşı korumakla sağlanabileceğini vurgulamıştır.

AİHM, Schöprer/İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaretvari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir.

AİHM, Schöprer/İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaretvari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir.

Savcı tarafından tanıklık yapmak için mahkemeye bir kişinin çağırılması işlemini "manipülasyon ve kanıtların yasadışı yollarla sunulması" olarak nitelendirmesi nedeniyle, başvuran hakkında, yargılama sırasında kullandığı ifadelerden ötürü hakaret davası açılarak para cezasına çarptırıldığı Nikula–Finlandiya davasında, AİHM, resmi görev yapan memurlara karşı kabul edilebilir eleştiri sınırlarının sade kişilere göre daha geniş olduğunu, ancak bu memurların davranışlarının, tıpkı politikacılar gibi, sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmediğini, aksine görev başındaki memurlar sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara karşı korunması gerektiğini yinelemiştir. Bununla birlikte AİHM’e göre, bu davada hakaret içeren bir saldırı söz konusu değildir. Başvuranın temel eleştirisi, sert de olsa, savcının dava devam ederken seçtiği yöntem hakkındadır. Dolayısıyla, savcının mesleki veya diğer nitelikleri hedef yapılmamıştır. Bu nedenle AİHM’e göre, savcı bu eleştirileri hoşgörü ile karşılamalıdır. AİHM, ayrıca, içtihadındaki sonucuna ulaşırken, ifadelerin medya önünde değil, sadece duruşma salonunda söylenmiş olduğunu da özellikle vurgulamıştır. Nitekim AİHM, göre ancak çok istisnai hallerde savunma avukatının ifade özgürlüğüne getirilen bir sınırlama kabul edilebilecektir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın, Mahkeme heyetine yönelik söylediği suça konu sözlerinin, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, kanuni olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Mağdurların açık kimlik bilgilerinin gerekçeli kararda yazılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29985, Karar No: 2020/2155, Tarih: 11.02.2020

**22. Hukuk Dairesi         2016/29985 E.  ,  2020/2155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 19.03.2003 tarihinde çalışmaya başladığını, ilk etapta şahıs işletmesi olarak faaliyetini sürdüren davalının 10.01.2005 tarihinde şirkete dönüştüğünü ve davacının kaydının 11.01.2005 tarihinde şirkete aktarıldığını, son 3 aylık ücret alacakları ödenmediği için işten ayrıldığını, ancak ücreti ve kıdem tazminatının kendisine ödenmediğini, işyerinden ayrıldıktan sonra bir süre başka yerde çalıştığını, bilahere davalı işvereninin davacıya hem bakiye alacaklarının ödenmesi , hem de müdür olarak aylık net 2.000,00 TL (mesailer hariç) aylık maaş ödeneceği taahhüdü karşısında 13.05.2010 tarihinde yeniden aynı işyerine giriş yaptığını, davacının pazarlama ve dağıtım müdürü olarak çalışmasını, davacının son 2 yıllık döneme ilişkin ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle işvereni ile görüştüğünü, davalı işverence aylık 1.200,00 TL den hesap görüleceğinin söylenmesi üzerine 31.03.2013 tarihinde işyerini terk ederek iş akdini sonlandırdığını, hafta sonları, dini milli bayramlar dahil çalışmasını yoğun bir şekilde sürdürdüğünü haklarının ödenmediğini belirterek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının davalıya ait işyerinde ilk çalışması sırasında işyerine ait araçların bakımı, tamire götürülmesi, ve ihtiyaç halinde araç sürücülüğü yapmakta iken, ... Ekmek unvanlı işyerinde iyi bir iş teklifi alması üzerine kendi isteğiyle ayrıldığını, burada bir süre çalışıp ayrılarak, yeniden davalıya ait işyerinde çalışmaya başladığını, önceki döneme ait ücret alacağı olsa davalıya ait işyerinde yeniden işe başlamayacağını ,en azından ücretlerini aldıktan sonra işe başlayacağını, aksinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davalı işyerinde çalışırken, davalının ekmek sattığı bayilerden bir kısım parayı davacının teslim almasına rağmen davalıya teslim etmediğinin ortaya çıkması üzerine kendi isteğiyle ve hakkında şikayetçi olunmaması ricasıyla işten ayrıldığını, asgari ücretle çalışıp, aylık 2.000,00 TL ücret almadığını, fazla mesai yapmadığını, ulusal bayram genel tatil günlerinde çcalışmadığını, çalıştığı süre ücretlerini eksiksiz aldığını, belirsiz alacak davası açmasının da yerinde olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yargıtay içtihatlarına göre kıdem tazminatı, ücret ve asgari geçim indirimi alacaklarının belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceğinden, bu taleplere ilişkin davanın usulden reddine, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmaz. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönem içinde işçi ücretlerinin miktarı da belirlenmelidir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak bilinmeyen ücretin buna göre tespiti de Dairemiz tarafından kabul görmektedir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanması gibi durumlarda, bilinen son ücretin asgari ücrete oranının geçmiş dönemler yönünden de dikkate alınması doğru olmaz. Bu gibi hallerde ilgili meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler ücretleri sorulmalı ve dosyadaki diğer deliller bir değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

Hafta tatili ve genel tatil ücreti hesabı bakımından da aynı ilke geçerlidir.

Somut olayda, davacı taraf dava dilekçesinde davacının iki dönem halinde çalıştığını ilk dönemde şoför olarak çalıştığını beyan etmiş, aldığı ücrete ilişkin beyanda bulunmamıştır. Çalışmasının 13.05.2010 tarihinde başlayan ikinci döneminde ise müdür olarak aylık 2000.00 TL net ücretle çalışacağı taahhüdüyle yeniden işe başladığını, pazarlama ve dağıtım müdürü olarak çalıştığını, ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini beyan etmiştir. Davacının son ücreti emsal ücret araştırması ve tanık beyanlarına göre aylık 1800.00 TL net olarak tespit edilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tüm çalışma dönemi için bu ücret asgari ücrete oranlanarak günlük ve saatlik ücretler tespit edilerek hesaplama yapılmıştır. Bu hesaplama geriye doğru 13.05.2010 tarihine kadar yapılmalıdır. Davacı ilk dönem ücretine dair beyanda bulunmadığından işveren de asgari ücretle çalıştığını savunduğundan 13.05.2010 tarihine kadar olan hesaplama döneminde asgari ücretle çalıştığının kabulü gerekirken tüm dönemde müdür olarak çalışırken aldığı ücretin kabul edilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15505, Karar No: 2013/974, Tarih: 04.02.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/15505 E.  ,  2013/974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde şikayet eden alacaklı ve karşı taraf 3. kişi vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Şikâyet eden (alacaklı) vekili, ... Müdürlüğü’nün 2012/2882 sayılı Takip dosyasında yazılan talimat uyarınca, ... ... Müdürlüğü’nün sayılı Talimat dosyasında 15.03.2012 günlü haczin İİK’nun 99. maddesi uyarınca yapıldığını, üçüncü kişinin istihkak iddiasının yerinde olmadığını, borçlu ile imzalanan taşeron sözleşmesi gereğince mahcuzların borçluya ait olduğunu, faturaların borcun doğumundan sonra düzenlendiğini, haczin İİK’nun 99. maddesi gereğince yapılmış sayılmasına yönelik ... Müdürlüğü kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek şikâyetin kabulü ile haczin İİK’nun 96, 97. maddeleri gereğince yapılmış sayılmasına ... verilmesini istemiştir.

Karşı taraf (üçüncü kişi) vekili, mahcuzların borçlu ile ilgisini bulunmadığını, bu nedenle şikâyetin reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı (borçlu), usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen yanıt vermemiştir.

Mahkemece dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda: “dava konusu şikâyete konu işlemin GOP ... Dairesi ile ilgisinin olmayıp ... ... Dairesi tarafından yapıldığı, dolayısıyla yetkili mahkemenin ... ... Mahkemesi olduğu“ gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiş; hüküm, şikâyet eden alacaklı ve karşı taraf üçüncü kişi vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık konusu, talimat yolu ile yapılan hacze ilişkin asıl ... dairesi tarafından verilen “haczin İİK’nun 99. maddesi uyarınca yapılmış sayılmasına yönelik kararına karşı şikâyet” başvurusu niteliğindedir.

Şikâyet, genel yetki kuralı gereğince şikâyete konu işlemi yapan ... müdürlüğünün bağlı olduğu ... mahkemesine yapılır.

Somut olayda da şikâyet konusu ... asıl ... müdürlüğü tarafından verilmiştir. Bu nedenle de şikâyet konusu uyuşmazlığın asıl ... dairesinin bağlı olduğu GOP ... Hukuk Mahkemesi tarafından ele alınıp sonuçlandırılması gerekir.

Kaldı ki talimat yolu ile yapılan hacizlerde, talimat müdürlüğünün görevi haczi yapıp, tutanağı asıl ... dairesine göndermekten ibarettir. İİK’nun 99. maddesi gereğince alacaklıya süre vermek ya da aynı Kanun’un 97. maddesindeki yasal prosedürü uygulamak görev ve yetkisi de asıl ... dairesine aittir.

Belirtilen hususlar dikkate alınmadan yazılı biçimde yetkisizlik kararı verilmesi hatalı olmuştur.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikâyet eden (alacaklı) ve karşı taraf (üçüncü kişi) vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden şikayet eden alacaklı ve karşı taraf 3.kişiye geri verilmesine 4.2.2013 gününde oybirliğiyle ... verildi.