muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1135, Karar No: 2010/2296, Tarih: 01.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/1135 E.  ,  2010/2296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30.09.2009 tarih ve 2009/266-2009/212 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı Bankanın Tandoğan Şubesi’nde yatırım hesabı bulunan müvekkilinin 05.12.2001 tarihinde B Tipi Likit Fon alınmak üzere 10.000.000.000 TL yatırdığını ve alınan fon tutarının hesap cüzdanı kayıtlarına geçirildiğini, davalı bankanın eski müdür yardımcısı olan personelinin usulsüz işlemleri nedeniyle hesabın soruşturma kapsamına alınıp müvekkilinin hesabı üzerindeki tasarruf yetkisinin kısıtlandığını ve ticari itibarının zedelendiğini ileri sürerek, blokenin kaldırılmasıyla yatırım hesabına yatırılan 10.000.000.000 TL’na 05.12.2001 tarihinde tekabül eden B Tipi Likit Fon karşılığı bedelin ve var ise aynı hesaptaki nakit paranın müvekkiline ödenmesine, 5.000.000.000 TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, dava konusu bedelin hakkında ceza davası açılan eski şube müdür yardımcısı Simizar Kalabeyli tarafından gerçekleştirilen usulsüz işlemler neticesinde yaratılmış likit kaynak olduğunu ve yaratılan bu kaynakla 535 pay likit fon alındığını, şube kasasına böyle bir paranın girmediğini, teftiş raporu gereği hesabın ilgilisine iadesinin mümkün olmadığını savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, BK’nun 55. ve 100. maddeleri uyarınca davalı bankanın çalıştırdığı kişilerin vermiş olduğu zararlardan sorumlu olacağı, davacının hesabına yatırdığı 10.000,00 TL’ye B tipi likit fon alındığı, davacının oluşan maddi ve manevi zararının giderilmesi gerektiği gerekçesiyle davalı bankanın Tandoğan Şubesi nezdindeki davacıya ait yatırım hesabı üzerindeki tasarruf yetkisinin davacının kullanabilmesinin sağlanabilmesi yoluyla davalı nezdinde yatırım hesabına yatırılan 10.000,00 TL’ye 05.12.2001 tarihinde tekabül eden B tipi likit fon karşılığı bedelinin ödenmesine ve varsa aynı hesaptaki nakit paranın davacıya ödenmesine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 200,00 TL manevi tazminatın işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, manevi tazminatta fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı,davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı,davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınmadığı anlaşılan 605,88 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 01.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/27902, Karar No: 2023/9, Tarih: 09.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/27902 E.  ,  2023/9 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında ... Sulh Ceza Mahkemesinin 14.06.2012 tarih, 2012/50 Esas, 2012/1036 Karar sayılı kararı ile tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukların uygulanmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Bu karar 17.07.2012 tarihinde kesinleşmiş. Sanık denetim süresi içerisinde, ... (...) Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12.11.2015 tarih, 2015/429 Esas, 2015/922 Karar sayılı ilamıyla, 29.03.2015 tarihinde 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçunu işlediğinin ihbar edilmesi üzerine yapılan yargılamada yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile hükmün açıklanmasına karar verilerek, tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 106 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukların uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi olay tarihinde kayın validesi olan mağdur ... ile aralarında sorun bulunduğunu ancak sonradan barıştıklarını ve mağdurun şikayetinden vazgeçtiğini, mağdura attığı mesajlarda yazan sözlerde tehdit kastının olmadığını bu nedenle atılı suçtan hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, vesaire yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi olay tarihinde kayın validesi olan mağdur ... ile aralarında sorun bulunduğunu ancak sonradan barıştıklarını ve mağdurun şikayetinden vazgeçtiğini, mağdura attığı mesajlarda yazan sözlerde tehdit kastının olmadığını bu nedenle atılı suçtan hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, vesaire yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın eşi olan ... ile aralarında geçen tartışma sonrası, eşinin annesi mağdur ...'nun yanına taşınmasına sinirlenmesi nedeniyle kullanmakta olduğu telefondan mağdurun kullandığı telefona suç tarihinde "Kaynana k.ç.na. Kınaları yaktın mı istediğin oldu kızını benden ayırmaya başardın neden hala kızının eşyalarını toplarlatmıyorsun boşanma davasını da benden beklemeyin kızın nasıl s.ktirolup gittiyse aynı şekilde siz gidip açın nasılsa biraraya gelsekte sen gebermeden biz huzur bulamayız onun için kızın senin olsun beni istemeyeni ben hiç istemem." 28/10/2011 tarihinde saat 22:14'de "Ulan kansızlar sanki arayıp sizin halinin mi soracağım eğer o çocuk benimse vede oradaysa bu telefonları açacaksınız beni daha kötü konuşturmada açın şunu." yazan mesajlar gönderdiği, mesaj tespit tutanağı, mağdurun aşamalardaki iddiası ve sanığın ikrarı ile Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın gönderdiği mesajda mağdura yönelik olarak söylediği "... bir araya gelsekte sen gebermeden biz huzur bulamayız" şeklindeki sözler nedeniyle tehdit suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de, sözlerin tehdit kastı taşımadığı, beddua niteliğinde olduğu ve suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden beraat yerine mahkumiyet hükmü kurulması, sanığın temyiz gerekçesine uygun olarak, hukuka aykırı görülmüştür.

2. Kabule göre de, 6763 sayılı Kanunun 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen 5237 sayılı Kanunun 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Kanun'un 2 ve 7 nci maddeleri de gözetilip, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirmesinde zorunluluk bulunması,

3. Uzlaşmanın sağlanmaması durumunda ise, 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanuna 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanunun 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 7 ve 5271 sayılı Kanunun 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu, bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık ...'ın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanunun 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3679, Karar No: 2010/10971, Tarih: 28.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3679 E.  ,  2010/10971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01.12.2008 tarih ve 2007/627 - 2008/613 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalının ortağı olan dava dışı ...'dan iki adet hisse devraldığını, devrin davalıya bildirilmesine rağmen , davalının devri kabul etmediğni ileri sürerek, dava dışı ...'un iki adet hissesini davacıya devrettiğinin ve devrin geçerliliğinin tespiti ile ortaklık pay defterine tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya hisse devreden ...'in kooperatif ortağı değil arsa sahibi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının devraldığı hisselerin dayanağının kat karşılığı inşaat sözleşmes ile arsa sahiplerine düşen kısma ilişkin olduğu, 20.03.2004 tarihli genel kurulda arsa sahiplerinin ortaklığa kabul edildikleri, davacının davalı anasözleşmesindeki ortaklık koşullarını taşıdığı, davalının noterden yapılmış hisse devrini kabul etmekten kaçınamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, hisse devir sözleşmesine bağlı ortaklığın tespiti ve tescili istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki çekişme, dava dışı ... tarafından davacıya yapılan devirlerin geçerli olup olmadığı, bu bağlamda davacının, davalının ortağı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Davacı vekili, müvekkilinin ortaklığını önceki ortak ...'dan devir suretiyle elde ettiğini iddia etmiş, davayı salt kooperatif tüzel kişiliğine yöneltmiştir. Ancak, açılan bu davada verilecek karar, dava dışı devir eden kişinin de hukukunu etkileyecek nitelikte olduğu kuşkusuzdur. Bu durum karşısında, mahkemece, davacı vekiline ortaklığı devir alındığı iddia edilen kişiye karşı da dava açması için önel verilmesi, dava açıldığı takdirde iş bu davayla birleştirilerek tüm tarafların kanıtlarının toplanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1980, Karar No: 2017/1827, Tarih: 11.05.2017

**10. Ceza Dairesi         2016/1980 E.  ,  2017/1827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 24.03.2016 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma ve resmi belgenin düzenlenmesinde kimliği hakkında yalan beyanda bulunmak suçlarından sanık ... hakkında yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine dair Gaziantep (kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03/04/2015 tarihli ve 2006/112 esas, 2007/52 sayılı ek kararının kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 20/04/2016 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- 19.12.2005 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma ve resmi belgenin düzenlenmesinde kimliği hakkında yalan beyanda bulunmak suçlarından nedeniyle yapılan yargılama sonucunda, kimliği hakkında yalan beyanda bulunmak suçundan TCK’nın 206, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 1.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ise TCK’nın 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 191/6. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmolunmasına dair Gaziantep 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 15/02/2007 tarihli, 2006/112 esas, 2007/52 kararının yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

2-Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında, sanığın yükümlülüklerine uymadığının bildirilmesi üzerine, Gaziantep 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 04/01/2008 tarihli ve 2006/112 esas, 2007/52 sayılı ek kararı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen 10 ay hapis cezasının aynen infazına karar verildiği ve yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

3-Sanık müdafiinin 13.03.2015 havale tarihli dilekçesi ile “sanığın suç tarihi itibari ile akıl sağlığı yerinde olmadığına ilişkin tedavi kayıtları bulunduğundan cezai ehliyeti olmadığını” ileri sürerek her iki suç yönünden yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunduğu,

4-Talebi değerlendiren Gaziantep (kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03/04/2015 tarihli ve 2006/112 esas, 2007/52 sayılı ek kararı ile “sanığın cezalarını infaz ettiği” gerekçesi ile talebin reddine karar verildiği ve yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

4-Talebi değerlendiren Gaziantep (kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03/04/2015 tarihli ve 2006/112 esas, 2007/52 sayılı ek kararı ile “sanığın cezalarını infaz ettiği” gerekçesi ile talebin reddine karar verildiği ve yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı suç tarihinin 19/12/2005 olması ve suç tarihinden önce 06/08/2005 tarihinde işlediği iddia edilen kesici aletle yaralamaya teşebbüs suçuna ilişkin olarak ise atipik psikoz + karışık madde kötüye kullanımı denilen psikiyatrik hastalığı olduğuna dair ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden verilen 26/11/2014 tarihli, 8215 sayılı raporunun bulunması karşısında, sanığın akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamayacak olması hâlinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 32. maddesi gereğince ceza verilemeyeceği, ayrıca söz konusu hastalığı bulunan kişiye müdafii görevlendirilmemesi sebebiyle, psikiyatrik hastalığı olduğuna dair raporu yargılama aşamasında ibraz etmemesinden dolayı kusurlu kabul edilemeyeceği cihetle, hükmün kesinleşmesinden sonra sanık müdafii tarafından ibraz edilen bahsi geçen raporun, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 311/1-e maddesi kapsamında yeni bir delil olarak değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Gaziantep (kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03/04/2015 tarihli ve 2006/112 esas, 2007/52 sayılı ek kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık müdafiinin 13.03.2015 havale tarihli yargılamanın yenilenmesi talepli dilekçesi ekinde sanık lehine “yeni delil” olarak mahkemeye ibraz ettiği ...Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nden verilen 09/01/2015 tarihli, 2014/41496 sayılı yazıya göre sanığın 2002 yılından itibaren çeşitli tarihlerde ve suç tarihi olan 19.12.2005 tarihinden kısa bir süre önce 06.08.2005-22.08.2005 tarihleri arasında yatılı tedavi gördüğünün bildirildiği cihetle, sanığın suç tarihi itibari ile akıl sağlığının yerinde olmadığı ve cezai ehliyetinin bulunmadığı iddialarına dayanan yargılamanın yenilenmesi talebinin, CMK'nın 311. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinde yer alan “Yeni olaylar veya yeni deliller ortaya konulup da bunlar yalnız başına veya önceden sunulan delillerle birlikte göz önüne alındıklarında sanığın beraatini veya daha hafif bir cezayı içeren kanun hükmünün uygulanması ile mahkûm edilmesini gerektirecek nitelikte olursa” şeklindeki düzenleme kapsamında yargılamanın yenilenmesi sebebi olarak kabule değer olduğu, ayrıca sanık müdafii tarafından kanun yararına bozma talepli dilekçe ekinde ibraz edilen aynı hastanenin 26/11/2014 tarihli ve 8215 sayılı raporunda sanık hakkındaki başka bir dosya olan Gaziosmanpaşa 18. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/17 esas sayılı dosyası kapsamında sanığın 06/08/2005 tarihi itibari ile cezai sorumluluğu olmadığının bildirildiği anlaşıldığından, yargılamanın yenilenmesi talebinin “cezaların infaz edilmiş olduğu” gerekçesi ile reddine karar verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine dair Gaziantep (kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03/04/2015 tarihli ve 2006/112 esas, 2007/52 sayılı ek kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 11.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20381, Karar No: 2015/21976, Tarih: 10.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/20381 E.  ,  2015/21976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki işe iade davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibariyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalıştığını ve ... ile ilaç depoları tarafından iletilen ilaç satış rakamlarında oynama yaparak bu fazlalık üzerinden haksız prim aldığı isnadıyla iş sözleşmesinin haklı ya da geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili, tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalıştığını ve ... ile ilaç depoları tarafından iletilen ilaç satış rakamlarında oynama yaparak bu fazlalık üzerinden haksız prim aldığı isnadıyla iş sözleşmesinin haklı ya da geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ise, sabit ücret artı prim ile çalışan tıbbi tanıtım temsilcilerinin tabi oldukları prim sistemi, prime esas verileri sağlayan dava dışı ... adlı şirketin sayısal verilerini dikkate alarak davacıya ve diğer tüm tıbbi tanıtım temsilcilerine prim ödemesi yapıldığını, tıbbi tanıtım temsilcisinin sorumlu oldukları ilaçlara ilişkin ... çıkış miktarlarının, depo çıkış-satış miktarından fazla olması mümkün olmayıp aksi hal, depodan hiç çıkmamış -yani aslında satılmamış- bir ilacın, "her nasılsa" satılmış; aslında yapılmayan bir satışın da yapılmış gibi gösterildiği anlamına geldiğini, bazı tanıtım temsilcilerinin sorumlu oldukları ilaçların prime esas ... çıkışlarının, depo çıkış miktarlarından fazla olduğunun 2013 yılı Ağustos ayında yapılan satış pazarlama toplantısında fark edilmesi ve müteakiben yapılan ön araştırmalar sırasında "2013 yılı Şubat, Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül aylarında bazı tıbbi tanıtım temsilcilerinin aracı kişilere komisyon vermek suretiyle prime esas ... çıkışlarının depo çıkışlarından fazla gösterilmesini sağlayarak haksız prim kazancı sağladıkları" yönünde ihbarlar alınması üzerine detaylı olarak araştırılmasını teminen bir soruşturma komisyonu oluşturulduğunu, dönemler itibariyle ayrı ayrı inceleme yapan soruşturma komisyonu, konuyla ilgili detaylı bir araştırma yapmış ve davacı da dahil prime esas ... çıkış miktarı depo çıkış miktarından fazla olan toplam yüzlerce tıbbi tanıtım temsilcisi ile yüz yüze görüşmeler de yaparak 2013 yılı Mayıs ve Haziran dönemine ilişkin yapılan inceleme ve tespitler hakkında davacıyı kapsayan 13.11.2013 tarihli soruşturma komisyonu oluşturulduğunu, davacının iş sözleşmesi 13.11.2013 tarihli soruşturma komisyonu raporu çerçevesinde, soruşturma kapsamında yazılı ifadesine başvurulan talep yazısında detayları verilen ilaçlara ilişkin depo çıkış miktarları ile ... verileri arasındaki farklar ve buna bağlı olarak da ... verileri üzerinden aslında olmayan ilaçlar ve gerçekleşmeyen satış ile şirketin zarara uğramasına sebep olduğunun ve/veya haksız prim kazancı elde ettiğinin tespit edilmesi üzerine 4857 sayılı İş Kanununun 25/2-e bendi uyarınca bildirimsiz olarak feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve dosya kapsamı gözetilerek yapılan fesih işleminin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir.