muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8613, Karar No: 2015/9978, Tarih: 06.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/8613 E.  ,  2015/9978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 5. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/04/2015

NUMARASI : 2015/132

Taraflar arasında görülen davada İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/04/2015 tarih ve 2015/132 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz isteyen davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin %20 hissesine sahip ortağı olduğunu, şirketin tüm faaliyetlerinin davalılar tarafından yerine getirildiğini, şirketin diğer ortaklarının müvekkiline şirketin işleyişi ile ilgili bilgi verilmediğini, faturasız şekilde satışlar yapıldığını, hammadde olarak alınan ürünler ve bunlara ilişkin satış miktarları arasında fahiş fark olduğu, şirkete ait nakit satış bedellerinin ortaklarının hesaplarına aktarıldığını, şirketin parasının gereksiz ve şirket faaliyeti ile ilgisi olmayan kişisel harcamalarda kullanıldığını, şirketin müvekkilin haberi ve bilgisi dışında yüklü miktarda kredi çekerek borçlandırıldığı, şirketin K.-P. cihazından elde ettiği verilerle açıktan elde ettiği gelirler arasında fark olduğu ileri sürerek, davalı A.. Ü..'in tek başına sahip olduğu temsil ve imza yetkisinin kaldırılarak müvekkilinin de çift imza yetkisine sahip olarak A.. Ü..'le birlikte şirketi temsil etmesi için tedbir kararı verilmesini, ayrıca şirketin nakdi malvarlığı üzerinde ihtiyati haciz konulmasını, şirketin aktif ve pasiflerinin tespitini, poss cihazının sildirilmemesi için tedbir kararı verilmesini, İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2014/301 Değişik İş sayılı dosyasıyla belirlenen 161.503,65 TL kayıt eksikliğinin gözetilerek bu miktar için ihtiyati haciz kararı verilmesini, şirketten çıkma payının ödenmesini, davalılar tarafından çekilen ve ödenmeyen miktarların şirkete ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının taleplerinin haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının çift imza kuralının uygulanmasına ilişkin ihtiyati tedbir talebinin şartlarının gerçekleşmediği, davacının ihtiyati haciz talebinin yapılacak yargılamayla elde edilecek sonuçlar kapsamında tespit edilebileceği, İİK m.257 ve devamına göre yaklaşık ispat kurallarına göre gerçekleşmiş muaccel bir alacağın varlığı saptanamadığı, müeccel olup da İİK m.257/2 deki şartların gerçekleştiğinin de ileri sürülmediği gerekçesiyle, ihtiyati tedbir ve ihtiyati haciztalebini reddine, tespite ilişkin talebinin yargılamada değerlendirilmesine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili temyiz etmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 06/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5933, Karar No: 2015/2091, Tarih: 03.03.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/5933 E.  ,  2015/2091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2012/942-2014/166

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiralayan tarafından kiracı aleyhine kira parası ve ortak giderden oluşan alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davalının İstanbul Anadolu 6. İcra Müdürlüğü'nün 2013/11331 Esas sayılı icra dosyasına itirazının kısmen iptali ile takibin 1.859,50 TL asıl alacak, 342,91 TL işlemiş faiz alacağı üzerinden asıl alacağa takip tarihinden itibaren yasal faiz işletilerek devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine, asıl alacak likit bulunmakla %20'si oranında (371,90 TL) inkar tazminatının davalıdan tahsiliyle davacıya ödenmesine, davalı tarafın kötü niyet tazminat talebinin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacılar vekilinin 01.01.2009 tarihinden önceki döneme ait borcun ödenmediğine ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili,dava dilekçesinde,davalı şirketin 01/12/2006 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile davacılara ait taşınmazı kiraladığını, 2008 yılında aylık kiranın 617 TL,2010 da 1.071 TL,2011 de 1.165 TL ve 2012 de 1.280 TL olduğunu,davalının 2008 yılının 1-10. Ayları, 2010 ve 2011 yıllarının tamamı ve 2012 yılının 1 ila 5. Aylarına ilişkin kira bedelleri olmak üzere toplam 39.337 TL kira parası ile 2010 yılının 2-8. Aylara ilişkin toplam 1.771 TL aidat borcunu ödemediğini, tahsili için Kadıköy 6. İcra Müdürlüğünün 2012/11331 Esas sayılı dosyası ile takip başlattıklarını, davalının haksız yere itiraz ettiğini, kiralanan taşınmazın 15.2.2010 tarihinde tahliye edildiğine dair iddianın gerçek dışı olduğunu belirterek itirazın iptaline, takibin devamına ve davacı lehine %40 icra tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili,kiralanan taşınmazın 15.2.2010 tarihinde tahliye edildiğini,kira borcu bulunmadığını savunmuş,Mahkemece,01/01/2009 tarihinde tarafları aynı olan yeni bir kira sözleşmesi imzalandığı ve bu sözleşmede önceki döneme ilişkin ödenmeyen kira bedellerinden bahsedilmemesi,şerh konulmaması karşısında önceki döneme

ait kira borcunun bulunmadığının kabulü ile bilirkişi raporu doğrultusunda davalının, 15/02/2010 tahliye tarihine kadar ödenmeyen kira alacağının Ocak 2010 kirası 1071 TL ve 15 günlük Şubat 2010 kirası 535,50 TL ile Şubat 2010 aidatı 253 TL toplamı 1859,50 TL borçlu olduğu ve takip tarihine kadar 342,91 TL işlemiş faiz hesaplandığı gözönüne alınarak davanın kısmen kabulüne, itirazın kısmen iptali ile takibin bu miktarlar üzerinden devamına, asıl alacak likit bulunmakla %20 oranında inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Mahkemece,taraflar arasındaki kira ilişkisinin 1.12.2006 tarihinde başlamış ise de taraflarca 1.1.2009 tarihinde yeni kira sözleşmesi düzenlenip önceki döneme ait kira borcu bulunduğu konusunda yeni sözleşmeye şerh verilmediği gerekçesiyle 1.1.2009 tarihinden önceki döneme ait davalının kira borcunun bulunmadığının kabulü gerektiği gerekçesiyle 1.1.2009 tarihinden önceki döneme ait takip konusu kira alacağına ait talebin reddine karar verilmiş ise de,tarafların yeni kira sözleşmesi imzalamaları ve bu sözleşmeye önceki döneme ait kira borcu bulunduğuna ilişkin şerh verilmemiş olması önceki döneme ait tüm kira paralarının ödendiği anlamına gelmez. Ödeme ancak kesin delillerle kanıtlanabilir. Bu nedenle mahkemenin bu husustaki kabulü hatalı olup,davacının 1.1.2009 tarihinden önceki döneme ait kira paralarına ilişkin talebi üzerinde durulup,davalı tarafça ödemenin kesin delillerle kanıtlanamaması halinde bu döneme ait talebin de kabulü gerekirken yazılı gerekçe ile 1.1.2009 tarihinden önceki döneme ait kira paralarına ilişkin talebin reddi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 03.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13200, Karar No: 2018/15774, Tarih: 17.09.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/13200 E.  ,  2018/15774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, 16.07.2014 tarihinde haczedilen menkullerden bir adet forkliftin mülkiyetinin müvekkiline ait olup borçluya kiraya verildiğini öne sürerek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; hükme esas alınan bilirkişi raporu uyarınca mahcuzun mülkiyetinin davacı 3. kişi şirkete ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

1-Mahkemece verilen kısa kararda; “Davanın kabulüne,Bursa 12. İcra Müdürlüğü'nün 2014/6841 Esas sayılı dosyası üzerinden 16.07.2014 tarihinde haczedilen 18.000,00 TL değerinde ...... 3 tonluk ...... seri nolu forkliftin davacıya ait olduğunun tespiti ile karar kesinleştiğinde üzerindeki haczin kaldırılarak davacıya teslimine, şartları oluşmayan tazminat talebinin reddine,” denildiği halde, davacı 3. kişi şirketin tazminat talebi yönünden kısa kararda yer alan ret sonucuna gerekçeli kararda yer verilmemiş, bu şekilde, kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulmuştur.

T.C. Anayasası'nın 141. maddesi hükmü uyarınca, duruşmaların aleniyeti kuralı gereği, tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın birbirine aykırı ve çelişik olmaması gerekir. Buna göre, yargılama açık olarak yapılacak ve HMK'nin 297/2. maddesi hükmü gereğince de yargılama sonunda verilen kararda taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan haklar sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde açıkça gösterilir. Aynı Kanun'un 298/2. maddesi hükmü ise, sonradan yazılacak gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağını amirdir. Bu nedenle Mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim Yargıtay...... Genel Kurulu'nun 10.04.1992 tarih ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni sayılacağı belirtilmiş olup, Mahkemece yapılacak iş; önceki karar ile bağlı olmaksızın çelişki giderilmek suretiyle yeni bir karar vermekten ibarettir.

Hüküm, bu nedenle Kanuna, tarih ve numarası anılan Yargıtay............ Kararı'na aykırı olarak tesis edildiğinden bozulması gerekmiştir.

Hüküm, bu nedenle Kanuna, tarih ve numarası anılan Yargıtay............ Kararı'na aykırı olarak tesis edildiğinden bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre, davalı alacaklı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nin 366 ve 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nin 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davalı alacaklı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığına, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde geri verilmesine 17.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10424, Karar No: 2012/9721, Tarih: 09.10.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/10424 E.  ,  2012/9721 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Erciş Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 12.02.2009 gün ve 2008/125 Esas, 2009/37 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin anlatımları, telefon mesaj kayıtları ve tüm dosya içeriğinden, sanığın son olay tarihinden önce mağdureyi telefonla bir çok kez arayarak konuşmadan kapattığı, olay günü saat 13.26 da arayarak “..senin ile arkadaşlık yapmak istiyorum...” dediği, 13.45 de “ kimsede yok o gözler, o kaşlar, o bakış, o gülüş, o duruş, o boy, o endam, o güzellik, uf be, yine kendimden çok bahsettim ya, senden ne haber” şeklinde ve saat 14.11 de “bu aşka inanmalısın sana candan bağlanmışım, dünya bir zindan olsa katlanırım senin için aşkım bir tanem, seni çok seviyorum” şeklinde mesajlar çektiği anlaşılmış bulunmasına göre sanığın cinsel taciz suçunu, bir suç işleme kararı kapsamında birden fazla işlediği sabit olduğu halde temel cezanın TCK.nın 43/1. madde uyarınca artırılması gerektiği gözetilmeyerek sanığa eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10850, Karar No: 2016/17032, Tarih: 14.12.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/10850 E.  ,  2016/17032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 163/3. maddesinde düzenlenen karşılıksız yararlanma suçunda “elektrik enerjisinin, sahibinin rızası olmaksızın ve tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde tüketilmesi” gerektiğinden, suçun oluşması için failin faydalanmak için hareket etmesi yeterlidir.

Karşılıksız yararlanma suçu, genel kastla işlenebilen bir suçtur. Burada aranacak genel kast, failin elektrik enerjisinin başkasına ait olduğuna, elektriğin tüketilmesine sahibinin rızasının bulunmadığına ve tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde elektriğin tüketilmesine yönelik olmalıdır.

Somut olayda, sanığın evinde yapılan denetimde düzenlenen kaçak elektrik tespit tutanağında “kayıtsız sayaçtan enerji kullanıldığı ve endeksin 1001 kwh olduğunun” belirtilmesi karşısında; kuruma kaydı bulunmayan sayacın kullanıcı tarafından istenildiği zaman değiştirilmesi mümkün olduğu da dikkate alındığında, faydalanma kastının bulunup bulunmadığı yönünden, sanığın tutanağın düzenlendiği evde ne kadar süredir oturduğu ve suça konu sayacın ne kadar süredir kullanıldığı araştırılıp kaçak kullanım süresi belirlendikten sonra, mahallinde keşif yapılmak suretiyle bilirkişi aracılığıyla tespit edilecek kurulu güç ile sayaçtaki tüketim miktarlarının uyumlu olup olmadığı ve sayaca herhangi bir müdahalenin bulunup bulunmadığı konusunda bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 14.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5083, Karar No: 2019/4951, Tarih: 27.11.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/5083 E.  ,  2019/4951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ :

ŞİKAYET OLUNAN : ...

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, Turgutlu İcra Müdürlüğünün 2015/1238 Esas sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde müvekkilinin haczinin ilk haciz olduğunu cetvelin Turgutlu İcra Müdürlüğünün 2015/1146 Esas sayılı dosyasında düzenlenmesi gerektiğini, şikayet olunan kurumun dosya borçluları aleyhine başlattığı takip olup olmadığının araştırılmaksızın sıra cetvelinde birinci sırada yer aldığı, Vergi Dairesi alacağı ile müvekkil alacağının garameye girmesi gerektiği ayrıca satış, tellaliye, MTV ve posta gideri ayrılmışken dosyaya ilişkin vekalet ücreti ayrılmadan kalan paranın dereceye tabi tutulduğunu, sıra cetvelin usul ve yasaya aykırı düzenlendiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini şikayet ve talep etmiştir.

Şikayet olunan kurum, şikayete cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, şikayet olunanın haczinin, cetvelin düzenlendiği Turgutlu İcra Müdürlüğünün 2015/1238 Esas sayılı dosyadan önce olduğu anlaşılmış ise de, bu dosya ile şikayetçi dosyasının hem alacaklısının hem de borçlularının aynı kişiler olduğu, sıra cetvelinin 2015/1238 veya 2015/1146 Esas sayılı dosya üzerinden yapılmasının sonucu değiştirmediği şikayetin yerinde olmadığı, İİK'nın 264. maddesi uyarınca 10 günlük ödeme süresinin geçmesiyle ihtiyadi haczin kesinleşeceği ve İİK'nın 138/2 maddesi uyarınca açıkca bütün alacaklıları alakadar eden masrafların satış tutarından öncelikle alınacağı düzenlenmiş olup, satış yapılan dosyadaki alacaklının vekalet ücreti bütün alacaklıları alakadar eden bir masraf olmadığı, bu itibarla sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 27.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/48094, Karar No: 2010/5223, Tarih: 01.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/48094 E.  ,  2010/5223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla,

dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra

Dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı belediyenin temizlik hizmetlerinde çalıştığını, davalı işyerine... Belediyesi Başkanlığı tarafından işe alındığını, müvekkilinin asıl işvereninin... Belediyesi olduğunu, müteahhitler değişmesine rağmen yaptığı iş ve koşulların değişmediğini, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacının müvekkili ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğuna yönelik iddiasının gerçeği yansıtmadığını, yapılan ihalelerin 5393 sayılı Belediye Kanununun 67.maddesine uygun olduğunu, belediyenin 5747 sayılı yasa gereği yeniden yapılanma sürecine girdiğini, 5747 sayılı yasa ile oluşturulan ... Belediyesinin 29.03.2009 tarihinde fiilen kurulduğunu, menkul, gayrimenkul mallar, alacaklar ve borçlar ile çalışanların paylaştırıldığını, bu sebeple müvekkili belediyenin gelirlerinde azalma olduğunu, bölünmeden dolayı kendi personelinin yapacağı iş alanının kalmaması sebebi ile istihdam sorunu ortaya çıktığını, bu sebeple taşeron firmalara yaptırılan birçok işin kendi personeli tarafından yürütülebilir hale geldiğini, davacının alt işverenin işçisi olduğunu belirterek açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davalı belediyenin ihale ile bazı işleri firmalara vermesi ve bu firmalarda çalışan işçilerden işten çıkarılanların bir kısmının açtığı davalarda davalı ... ile ihaleyi alan firmalar arasında muvazaalı bir ilişki olduğunun saptandığı, ihale sözleşmesi eklerine göre yönetim hakkının davalı belediyede olduğu, işçinin işe alınması, işten çıkartılması ve haklarının davalı belediyece belirlendiği, ihale süresinin sona ermesinden sonra yeni yapılan ihalede de tüm işçiler işten çıkartılmışken ve yeni dönemde 438 işçi çalıştırılacakken, İş Kanununun 29.maddesinde belirtilen kurallara uyulmaksızın çıkartılan işçilerden 327 sinin yeniden işe alındığı, işe alınırken de en kıdemlilerin seçilmediği, keyfi davranıldığı, ayrıca

111 tane de yeni işçi alındığı, işçilerin başka bir işyerinde değerlendirme olanağı araştırılmadan ve son giren ilk çıkar ilkesi dikkate alınmadan çıkarıldıkları, feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı ... Belediyesi tarafından temyiz edilmiştir.