muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/92, Karar No: 2023/270, Tarih: 04.05.2023

Bu durumun gerekliliği yasa koyucu tarafından açıklanmıştır.

CMK’nın 295. maddesi içeriği itibariyle, temyiz dilekçesi ile hükmü temyiz ettiğini beyan edene, istinaf yasa yolundan sonraki Yargıtay denetlemesine ilişkin kanun yolu başvurusunda ayrıca bir görev daha yüklemiştir.

Ancak bu bağlamda CMK’nın 34. maddesinin 2. fıkrası 'Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, merci ve şekilleri belirtilir.' hükmünü taşımakta olup, yine CMK’nın 231/2. maddesinde hükmün fıkrasının son kısmında 'sanığa ayrıca başvurabileceği kanun yolları, merci ve süresi bildirilir' hükmünü düzenlemiş olması ve Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun CMK’nın 34/2. maddesinin ve CMK’nın 231/2. maddesi hükümlerinin mutlaka uygulanmasına ilişkin yerleşik çok sayıda kararı bulunması karşısında, CMK’nın 295. maddesinin temyiz sebeplerinin gösterilmesini zorunlu tutması ve temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir şeklindeki düzenlemesi nedeniyle, başvurulacak temyiz kanun yolu başvurusundaki şekle ilişkin İstinaf Mahkemesinin hükmünün son kısmında temyiz yasa yoluna ve şekline (temyiz nedenlerinin gösterilmesi gerektiğine) dair sanığa bildirimde bulunulmadığından sanık ve müdafinin temyiz iradelerinin süre tutum dilekçelerinde hükmün temyiz edildiğine ilişkin irade usulüne uygun şekilde beyan edildiği andan itibaren temyiz süreci başlamıştır. Bu süreçten sonra Yargıtay incelemesi başlayıncaya kadar verilen dilekçeler ve ek dilekçeler ve gösterilen temyiz nedenleri Yargıtay tarafından incelenmeli ve denetlenmelidir. Bu nedenle temyiz isteminin kabulüne karar verilerek incelemenin yapılması zorunludur.

Kaldı ki yukarıda kanuni düzenleme irdelenmesinde sanık ve müdafii tarafından verilen dilekçede temyiz iradesi beyan edilmiş olduğundan dilekçede temyize ilişkin bir sebep gösterilmemiş olsa bile CMK 289’da belirtilen mutlak hukuka aykırılık halleri yönünden hükmün temyiz incelemesi yapılarak denetlenmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bu yönden bir inceleme yapılmadığından,

Kaldı ki yukarıda kanuni düzenleme irdelenmesinde sanık ve müdafii tarafından verilen dilekçede temyiz iradesi beyan edilmiş olduğundan dilekçede temyize ilişkin bir sebep gösterilmemiş olsa bile CMK 289’da belirtilen mutlak hukuka aykırılık halleri yönünden hükmün temyiz incelemesi yapılarak denetlenmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bu yönden bir inceleme yapılmadığından,

Temyiz iradesinin varlığı halinde 'Hüküm; kanuna aykırı, ... hukuka aykırı, ... usule aykırı, ... usul ve yasaya aykırı, ... uluslararası hukuka aykırı, ... Yargıtay kararlarına aykırı, ... AİHS’e aykırı, ... AİHM’e aykırı, ... haksız yersiz, ... adalete aykırı mahkumiyet kararını temyiz ediyorum, ... 7 gün içerisinde temyiz hakkımı kullanmak istiyorum... bazen de mahkumiyet kararını temyiz ediyorum temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasını ve gerekçeli temyiz dilekçesini gerekçeli kararın tarafıma tebliğinden sonra sunacağım, .... ceza fazladır kanuna aykırıdır, ... beraatimi istiyorum, ... beraat etmem gerekiyor bu nedenle kararı temyiz ediyorum' şeklindeki beyanların CMK 288. maddesine uygun hukuki nedene dayalı bir temyiz sebebi kabul edilmesi gerektiği, adalete erişim hakkının doğal sonucu olduğu, bu nedenle detaylarının açıklanmasına gerek olmadığı, hükme ilişkin olarak CMK 289. maddesinde yer alan hukuka kesin aykırılık nedenleriyle birlikte CMK 288. maddesi kapsamında temyiz incelemesi yapılarak kararın denetlenmesi gerekir.

İstinaf kararında temyiz nedenlerinin gösterilmesi gerektiğine dair bildirim bulunmalıdır. Verilen kararda veya yapılan tebligatta bu ihtar bulunmadığı da göz önüne alınarak sanığın adalette erişime ulaşma hakkı kapsamında sanığın temyiz talebi kabul edilmelidir veya usulüne uygun meşruhatlı tebligat yapılıp sonucuna göre hareket edilmelidir.

İstinaf kararında temyiz nedenlerinin gösterilmesi gerektiğine dair bildirim bulunmalıdır. Verilen kararda veya yapılan tebligatta bu ihtar bulunmadığı da göz önüne alınarak sanığın adalette erişime ulaşma hakkı kapsamında sanığın temyiz talebi kabul edilmelidir veya usulüne uygun meşruhatlı tebligat yapılıp sonucuna göre hareket edilmelidir.

Sonuç olarak kanun koyucu 289/1 maddeyle esasen mutlak hukuka aykırılıkları önlemek istemiştir. Bir örnekle açıklamak istersek Asliye Ceza Mahkemesinin görevine girmeyen adam öldürme suçundan bir mahkumiyet kararı verip bu karar temyiz sebeplerini içermeyen bir temyiz dilekçesiyle Yargıtay ilgili Dairesinin önüne getirdiğinde Dairenin bu kararı temyiz sebeplerini içermiyor bu nedenle ben inceleyemiyorum deyip temyiz talebinin reddi ile sonuçlanacaktır. Bu da CMK 289/1 kanun koyucunun mutlak hukuka aykırılığın görüldüğü anda önlenmesi iradesinin bertaraf edilmesi sonucunu doğurur. Kanun koyucunun meramı bu değildir. 6. Ceza Dairesinin uyuşmazlığa konu kararında belirtiği gibi ve yine aynı nitelikteki 16. Ceza Dairesinin 20/12/2017 tarih, 2017/2517 Esas ve 2017 5659 Karar, 21/03/2018 tarih, 2018/1228 Esas ve 2018/831 Karar sayılı kararlarında '...CMK 289. maddesinin 1-a-e bendlerinde, hukuka kesin aykırılık halleri içinde, 'mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkül etmemiş olması ile Cumhuriyet savcısı veya duruşmada kanunen mutlaka hazır bulunması gereken kişilerin yokluğunda duruşması yapılması' gösterilmiştir. Temyiz denetiminde bu madde kapsamındaki hukuka aykırılıklar temyiz kapsamında gösterilmiş olmasa da resen incelenecektir. (CMK 289/1) Hukuka kesin aykırılık hallerinde, hükümden önce verilen mahkeme kararlarının, temyiz incelemesi yönünden hükme esas teşkil edip etmediğinin de bir önemi bulunmamaktadır.

Bu itibarla, mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkülü için duruşmada hazır bulunması doğrudan şart koşulan zorunlu müdafiin görevlendirilmemesinin, CMK 289. maddesinin 1-a-e bendleri bağlamında hukuka kesin aykırılık oluşturduğu açık olduğundan usulüne uygun açılmış bir temyiz davasında temyiz kapsamında gösterilmiş olmasa da resen incelenmesi gerekecektir.'

Kanun koyucu 289/1 düzenleme ile mutlak hukuka aykırılıkları önlemek istiyor. Çünkü bu aykırılıkların hukuki istikrarı zedelediğini kabul etmiştir. Yargıtayın temyiz kanun yoluyla ülkede hukuk kurallarının istikrarlı ve aynı biçimde uygulanmasının yani içtihatların birliğini sağlamaya yönelik görevi uygun bir düzenlemedir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmesi gerektiği," düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Temyiz dilekçesinin sebep içermesi gerektiğinin ve CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içerisinde sunulabileceğinin sanığa ihtar edilmesine GEREK OLMADIĞINA,

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Temyiz dilekçesinin sebep içermesi gerektiğinin ve CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içerisinde sunulabileceğinin sanığa ihtar edilmesine GEREK OLMADIĞINA,

2- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

3- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.11.2022 tarihli ve 20838-15848 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

4- Sanığın, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 02.02.2017 tarihli ve 229-207 sayılı nitelikli hırsızlık suçuna ilişkin kararına yönelik temyiz isteminin, temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep göstermemesi nedeniyle CMK’nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

5- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.05.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22864, Karar No: 2014/29563, Tarih: 08.12.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/22864 E.  ,  2014/29563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2014/25-2014/173

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

6100 sayılı HMK'nun 294. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Aynı Kanun'un 297/2. maddesine göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Yine aynı Kanun'un 298/2. maddesinde; gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda; mahkemece yüze karşı verilen kısa kararda, 500TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verildiği halde, gerekçeli karar da alacaklı yararına hükmedilen vekalet ücretinin hüküm altına alınmadığı ve bu şekilde kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir.

10/04/1992 tarih ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, bu durumda mahkemece, anılan İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere, bozmadan önce verilen kararla bağlı olmaksızın aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10918, Karar No: 2009/19699, Tarih: 20.10.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/10918 E.  ,  2009/19699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 22.01.2009 tarih, 20449-1290 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu ...'nin, 15.02.2006 tarihinde bono düzenleme yetkisini de içeren noterden düzenlenen vekaletnameyi, .... verdiği, anılan kişinin vekil sıfatı ile 27.02.2006 tanzim tarihli, lehtarı alacaklı .....olan bonoyu keşide ettiği, alacaklı tarafça kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile takibe geçildiği ve örnek 10 ödeme emrinin borçluya tebliğ edildiği görülmektedir.

Borçlu vekilinin süresi içinde icra mahkemesine verdiği dilekçede, bonoyu vekaleten imzalayan kişinin azledildiği, imzanın vekile ait olmadığı sebeplerine dayalı olarak borca ve ayrıca yetkiye itiraz edildiği bildirilmiştir.

Borçlu vekili, yasal süre geçtikten sonra 29.09.2005 tarihli hastane sağlık kurulu raporu ile bazı raporları ibraz ederek, borçlunun vekaletname verdiği tarihte akıl hastası olduğunu, bu nedenle vekaletnamenin ve bu vekalete dayalı olarak düzenlenen bononun yok hükmünde olup, geçersiz sayılacağını iddia ederek, borçlunun adli tıp kurumu veya hastaneye sevkini ve temyiz kudreti bulunup bulunmadığının tespitini talep etmiştir.

İcra mahkemesince, İİK'nun 274/son maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken 63.maddesi gereğince, borçlunun itiraz sebeplerini genişletip değiştiremeyeceği nedeniyle borca ve imzaya itirazın esastan reddedildiği görülmektedir.

Borçlu vekilinin karar düzeltme safhasında ibraz ettiği Sağlık Bakanlığı Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 28.05.2009 tarihli Sağlık Kurulu Raporunda borçlunun medeni hakları kullanma yeteneği olmadığı ve vasi tayini gerektiği kanısına varıldığı bildirilmiştir.

TTK'nun 582.maddesine göre; "akit ve borçlanmaya ehil olan kimse, poliçe, çek ve bono ile borçlanmaya ehil olduğundan, ancak medeni hakları kullanma ehliyetine sahip olan kişiler kambiyo senedi düzenleyebilirler. Başka bir deyişle, kanun koyucu kambiyo senetlerinin düzenlenmesi için özel bir ehliyet aramamıştır. Şu hale göre, medeni hakları kullanma ehliyetinden kısmen veya tamamen mahrum bulunan kişiler kambiyo senedi düzenleyemezler. Bu nedenle borçlunun, senedi düzenleme amacıyla vekile noterden vekalet verdiği 15.02.2006 tarihinde hukuki ehliyete sahip olması gerekir. Aksi takdirde düzenlenen

senet geçerli olmaz. 28.07.1941 tarihli 4/21 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince alacaklı, senedi düzenleyen kişinin ehliyetsiz olması halinde iyiniyetli olduğunu dahi ileri süremez. Çünkü ehliyet kamu düzenini ilgilendirir. Süresiz şikayet yolu ile icra mahkemesinden takibin iptali istenebilir.

senet geçerli olmaz. 28.07.1941 tarihli 4/21 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince alacaklı, senedi düzenleyen kişinin ehliyetsiz olması halinde iyiniyetli olduğunu dahi ileri süremez. Çünkü ehliyet kamu düzenini ilgilendirir. Süresiz şikayet yolu ile icra mahkemesinden takibin iptali istenebilir.

O halde mahkemece yapılacak iş, borçlunun, bonoyu vekil sıfatıyla imza eden vekile verdiği vekaletname tarihi olan 15.02.2006 tarihi itibariyle bono düzenleme ehliyetine sahip olup olmadığının, bir sağlık kurulundan alınacak raporla tespiti ile sonucuna göre hüküm kurulmasından ibarettir.

Mahkeme kararının yukarıda yazılı gerekçe ile bozulması gerekirken Dairemizce onandığı anlaşılmakla borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 22.01.2009 tarih 2008/20449 E., 2009/1290 K. sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21218, Karar No: 2015/18338, Tarih: 07.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/21218 E.  ,  2015/18338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 02/03/2015

Numarası : 2013/190-2015/98

Yukarıda tarafları, tarihi, esas ve karar numarası ile mahkemesi yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan;

1-On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 06.12.2012 tarih ve 28489 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile tüzel kişiliği kaldırılan Antalya İl Özel İdaresi'nin taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarının ayrıca personelinin, mahkemelerde süren davalarının devir, tasfiye ve paylaştırılmasına ilişkin aynı kanunun Geçici 2.maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'nun aldığı kararın tüm ekleri ile birlikte Antalya Valiliği'nden;

2-Antalya İl Özel İdaresi'nin tüzel kişiliğinin bulunduğu bir sırada açılan eldeki bu davanın Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu tarafından nereye devredildiğinin Antalya Valiliği'nden;

3-Bilirkişi raporunun denetlenmesi için gerekli olduğundan dosya içinde bulunmayan davalı taraf ile Yol İş Sendikası arasından imzalanan davacının tüm çalışma dönemini kapsayan Toplu İş Sözleşmeleri'nin davalı taraftan temin edilip eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/195, Karar No: 2022/1778, Tarih: 20.12.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2022/195 E.  ,  2022/1778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

1. Taraflar arasında birleştirilerek görülen “kadastro tespitine itiraz” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Marmaris Kadastro Mahkemesince davacıların ve müdahil davacıların davasının reddine, birleştirilen 1991/450 Esas sayılı davanın reddine ve Orman İdaresinin istemi yönünden karar verilmesine yer olmadığına ilişkin olarak verilen karar davacılar ... ve arkadaşları vekilinin temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, davalı ...’un karar düzeltme istemi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozma kararı kaldırılmış ve hüküm değişik gerekçeyle bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacılar ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Asıl Davada Davacı İstemi:

4. Davacılar ... ve arkadaşları vekili Marmaris Kadastro Mahkemesine sunduğu 01.08.1991 havale tarihli dava dilekçesinde; Marmaris ilçesi Karaca köyü kadastro çalışmaları neticesinde davalı adına tespit gören dava konusu 260 ve 263 parsel sayılı taşınmazların müvekkilleri ile murislerine ait 07.02.1962 tarihli ve 1, 2 ve 3 numarada kayıtlı kadim ve sahih tapu kayıtları içerisinde kaldığını, bilirkişilerin yalan beyanı ile davalı adına tespit gördüğünü, dayandıkları tapu kayıtları geldisinin ... Valide Sultan Vakfından tesis edildiğini, icareteynli bir vakıf olduğunu, mutasarrıfının da Hacı ... Efendi ve onun mirasçıları olduğunu, 2762 sayılı Kanun’un ilgili maddeleri gereğince 1961 yılında taviz bedeli ödenerek taşınmazların mülkiyetini kazandıklarını, bu durumun Eylül/1340 tarihli geldi kaydında yazılı olduğunu, icareteynli vakıf taşınmazların üçüncü kişilerce kazandırıcı zamanaşımı yoluyla iktisabının mümkün olmadığını, ormanların devleştirilmesi ve bir kısım yerlerin kamulaştırılması için tapu maliklerine ödeme yapıldığı gibi 1936-1937 yıllarında yapılan tahrirde de taşınmazların tapu malikleri adına kayıt edildiğini ileri sürerek davalı adına yapılan tespitin iptali ile müvekkilleri ve diğer paydaşlar adına tespit ve tesciline karar verilmesini istemiş, bilahare sunduğu tarihsiz dilekçesinde; dayandıkları tapunun geldi kayıtlarının 1290/Mart tarihli, defter 9 ve varak 18, 19 ve 20’de kayıtlı olduğunu, dava konusu taşınmazların geldi çiftlik tapu kayıtları kapsamında kaldığını beyan etmiştir.

5. Asli müdahiller ... ve ... vekili harçlandırdığı 21.08.1995 tarihli dilekçesinde; ...’nin murisleri .... ve ..., ....nin vekili .... tarafından Gelibolu maa Söğüt ve Ergöz çiftliklerinin tamamının dava dışı ...’a satış vaadi sözleşmesi ile satıldığını, Mustafa tarafından da değişik tarihlerde müvekkillerine satışlar yapıldığını, eldeki davanın kendilerine satılan taşınmazlarla ilgili olduğunu ileri sürerek davacılar yanında asli müdahil olmalarına ve mirasçı ... ...adına tescil edilecek payın müvekkilleri Ali ve Hamza adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Birleştirilen Davalarda Davacı İstemi:

6. Davacılar ..., ... ve ... Marmaris Kadastro Mahkemesine ortak sundukları 16.08.1991 tarihli dilekçelerinde; Marmaris ilçesi Karacasöğüt köyü Bayır mevkiinde kain zilyedi 1974 yılında ölen ortak mirasbırakanları ... olan 16.226,74 m2 ve 17.475,06 m2’lik tarlaların sırasıyla 260 ve 263 sayılı parseller olarak davalı ... adına tespit gördüğünü, mirasbırakan ...’un ölümü ile geriye mirasçı olarak eşi ...ile çocukları ..., ... ve ...’nın kaldığını, terekenin taksim edilmediğini, kadastro tespitinin hatalı olduğunu ileri sürerek tespitin iptali ile miras payları oranında mirasçılar adına tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Asıl ve Birleştirilen Davalarda Davalı Cevabı:

7. Davalı ...; dava dilekçesi usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen cevap dilekçesi sunmamış, 18.11.1991 tarihli celsede; dava konusu taşınmazların atalarından kaldığını, davacılar ... ve müşterekleri ile ilgisinin olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

8. Fer’î müdahil Orman İdaresi vekili 10.11.1999 tarihli dilekçesinde; Karaca köyü 260, 262 ve 263 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili davaya davalı yanında fer’î müdahil olarak katılmak istediklerini, yapılacak keşif ve alınacak bilirkişi raporlarına göre asli müdahillik durumunun düşünüleceğini beyan etmiş, mahkemece 12.11.1999 tarihli oturumda müdahale talebinin kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

9. Marmaris Kadastro Mahkemesinin 20.05.2004 tarihli ve 1991/162 E., 2004/29 K. sayılı kararı ile; davacılar ... ve arkadaşlarının tutunduğu geldisi Mart 1290 ve sonrasında Eylül 1340 tarihli tapu kaydının Marmaris ilçesi Karacasöğüt köyü, Hisarönü köyü, Çamlı köyü ve İçmeler köyünde kain binlerce taşınmazı kapsadığının iddia edildiği, aynı mahiyette açılan yaklaşık üç bin civarı dosyada aynı yönde inceleme yapılması gerektiği, derdest dosyalar içerisinde seçilen ve neticesi beklenen 1996/11 esas sayılı davada bilirkişi kurulunun vakıf konusunda taşınmazların miri arazi hükmünde olduğunu ve zilyetlikle iktisap edilebileceğini beyan ettikleri, itiraza uğramayan, hukukî ve teknik açıdan hüküm kurmaya yeterli bir rapor olduğu, 1996/11 esas sayılı dosyanın yargılaması neticesinde davacıların davasının reddine karar verildiği, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 11.12.2001 tarihli ve 2001/8221 E., 2001/9432 K. sayılı ilamıyla değişik gerekçeyle hükmün onandığı ve akabinde kesinleştiği, bu ve benzeri dosyalarda ayrı bir tapu uygulamasına ihtiyaç duyulmadığı, söz konusu kararın onama gerekçesinin benzer mahiyetteki davalar yönünden Yargıtay 1. Hukuk Dairesi tarafından da benimsendiği, bu nedenle davalının ve maliki evvelinin dava konusu taşınmazlardaki zilyetliğinin saptanması gerektiği, keşif sırasında dinlenen davalı tanığının beyanı nazara alındığında, Medeni Kanun’un yürürlüğe girdiği tarihten önce mer’i olan Arazi Kanunnamesi’nin 20. maddesi uyarınca; tapu kapsamında kalan dava konusu taşınmazlar üzerinde davalı ve maliki evvellerinin 10 yılı aşkın süre malik sıfatıyla, nizasız, fasılasız devam eden zilyetliklerinin esasen kadimden beri süre geldiği konusunda tam bir vicdani kanı oluştuğu, dosyaların tamamına yakınında davacılar tarafından tanık olarak gösterilen Mestan Sönmez’in dava konusu taşınmazlarla ilgili somut bilgiler içermeyen, genel, soyut ifadelerine, davanın mahiyeti gereği itibar edilmesinin olanaklı görülmediği, ayrıca taşınmazın bulunduğu köyün eski bir yerleşim yeri olduğu, dolayısıyla köy halkının, davalı tanığı ve davalının murislerinin eskiden beri bu bölgede yaşadığı dosya kapsamı itibariyle anlaşıldığından davacılar ..