muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/235, Karar No: 2008/248, Tarih: 12.03.2008

Şu kadar ki kabız, o şeyi suiniyet ile elden çıkarmış yahut onu elden çıkarır iken bilahare red ve iadeye mecbur olacağına vâkıf bulunmuş olursa red ve iadeye mecburdur."

Görüldüğü gibi, maddede, iade borcu zenginleşen kişinin iyi veya kötüniyetli olmasına göre farklı şekilde ele alınmıştır.

Haklı bir sebebe dayanmaksızın zenginleşen kimse kötüniyetli ise iade borcu zenginleşmenin tamamını kapsar. Diğer bir ifadeyle, kötüniyet halinde iade borcu, geri verme zamanındaki zenginleşme miktarıyla sınırlı değildir. Anılan maddeye göre, sebepsiz zenginleşen kimse o şeyi kötüniyetle elden çıkarmış veya onu elden çıkarırken sonradan geri vermek zorunda kalacağını bilmek durumunda ise, iadeyle yükümlüdür. Zenginleşmeyi iade edeceğini ve dolayısıyla zenginleşmenin haklı bir sebebe dayanmadığını bilen veya gerekli özeni gösterdiği takdirde bilebilecek durumda olan kişi, kötüniyetli zenginleşen konumundadır.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 68. maddesinin (I/A) bendinde; ölen sigortalının dul eşine ölüm aylığı bağlanacağı, (V). bendinde ise; sigortalının dul eşinin yeniden evlenmesi halinde aylığının kesileceği, aylığın kesilmesine yol açan evlenme son bulunca aylığın yeniden bağlanacağı hüküm altına alınmıştır. Mirasbırakan, zenginleşmenin haklı bir sebebe dayanmadığını, geri vermekle yükümlü olduğunu bilecek durumdadır. Dolayısıyla, iade borcu zenginleşmenin tamamını kapsamaktadır.

Yukarıda belirtilen maddi ve yasal olgular dikkate alındığında. Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

Sonuç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK'nın 429. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.03.2008 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7717, Karar No: 2010/11678, Tarih: 20.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/7717 E.  ,  2010/11678 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye HukukMahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de konusu itibariyle bu istemin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili borçlu şirkete ait üç aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde davalı kurum alacağının 44.452,44 TL olarak dikkate alındığını, oysa icra müdürlüğünce alacak miktarının sorulduğu dönemlerde davalı kurumca farklı alacak rakamları bildirildiğini ileri sürerek davalıya ayrılan payın müvekkiline tahsisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın Kadıköy İş Mahkemesi’nin görevinde olduğunu, 19.4.2007 tarihli haciz itibariyle 41.000,-TL kurum alacağı bulunduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve 22.1.2010 gün ve 1.195.192 sayılı SGK Başkanlığı yazısına göre davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Satılan malın tutarı bütün alacaklıların alacağını karşılamaya yetmiyorsa icra müdürü bir sıra cetveli düzenler (İİK.m.140). Yasada sıra cetvelinin şekli hakkında bir düzenleme yok ise de, dava konusu edilen sıra cetvelinde araçların satış bedeli ile paylaşıma konu miktarın farklı olduğu, bu farkın nereden kaynaklandığının da denetime elverişli biçimde açıklanmadığı görülmüştür. Bu belirsizlik karşısında sıra cetvelinin ne miktar para için düzenlendiği anlaşılamamaktadır. Öte yandan davalı kurumca tek yanlı olarak düzenlenen yazı içeriğine göre hüküm kurulması da doğru değildir. Bu durumda mahkemece konusunda uzman bir bilirkişi vasıtasıyla satış ve dağıtıma esas tutarlarla, davalı alacağının ihale tarihi dikkate alınarak net olarak belirlenmesi, davalının 34 RGB 33 plakalı araç üzerinde haczinin bulunmadığı da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/34350, Karar No: 2022/8386, Tarih: 24.11.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/34350 E.  ,  2022/8386 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Mahkemesi : Malatya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.09.2019 tarih ve 2017/520, 2018/381 sayılı kararı

Suç : Örgüte bilerek isteyerek yardım etme

Hüküm : TCK'nın 220/7, 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararların niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Hükmedilen cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından duruşmalı inceleme isteminin 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Ayrıntıları dairemizin 2017/1809 esas ve 2017/5155 sayılı kararında ve dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir. (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, syf. 383 vd.)

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır. (... özel kısım syf. 263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf. 280)

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305).Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Oluş, iddia, Bank ... hesap dökümleri ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında;

Oluş, iddia, Bank ... hesap dökümleri ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında;

Sanığın örgütle iltisaklı olan Bank ...'daki hesabını 2003 tarihinde, şirket hesabını ise 2006 açması, talimat sonrası yeni bir hesap açmadığı gibi talimat döneminde hesabındaki mevduat girişlerinin sanık savunmalarında ve tanık anlatımlarında doğrulanmış bulunması karşısında; Bank ...'daki hesap hareketlerinin örgüt liderinin talimatı ile olmayıp, rutin bankacılık işlemleri şeklinde olduğu, sanığın örgüte yardım etme kastıyla hareket ettiğini ispat eden faaliyetler kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüte yardım suçundan mahkumiyetini gerektirir her türlü şüpheden uzak delil bulunmayan sanığın atılı suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre;

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan ceza tayin edilirken TCK'nın 62. maddesi gereğince takdiri indirim yapılması sırasında indirim oranının gösterilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafilerinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün belirtilen sebeplerden dolayı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Malatya 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25592, Karar No: 2014/36128, Tarih: 18.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/25592 E.  ,  2014/36128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2013

NUMARASI : 2013/460-2013/287

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın işverence feshedildiğini ileri sürerek, ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatların Birleştirilmesi Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 tarihli ve 1991/7 esas, 1992/4 karar, sayılı kararı gereğince bozma sebebidir.

Somut olayda mahkemece, 13.05.2013 tarihli kısa kararda 3,800,00 TL bakiye süreye ait ücret alacağının davalıdan tahsiline dair karar verilmişken gerekçeli kararda 3,800,00 USD bakiye süreye ait ücret alacağının davalıdan tahsiline dair karar verilmiştir. Gerekçeli karar ile kısa karar arasında çelişki açık olduğundan kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair yönlerinin incelenmesine şimdilik yer olmadığına peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6948, Karar No: 2012/2898, Tarih: 06.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/6948 E.  ,  2012/2898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 06.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10022, Karar No: 2018/1257, Tarih: 20.02.2018

**6. Ceza Dairesi         2014/10022 E.  ,  2018/1257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

“Girne/KKTC” olan suç yerinin gerekçeli karar başlığında “Pendik/İstanbul” olarak gösterilmesi yerinde düzeltilmesi olanaklı kabul edilmiş; oluş ve dosya kapsamına göre yağma eylemlerinin gece vakti, birden fazla kişi ile birlikte, mağdurların geçici süreli yaşam alanı olan askeri koğuşta işlenmesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 149/1. maddesinin (c-d-h) bendlerinden uygulama yapılması gerektiği düşünülmeden aynı kanunun 148/1. maddesinden uygulama yapılarak noksan cezaya hükmedilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 20/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8513, Karar No: 2019/3230, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/8513 E.  ,  2019/3230 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7290, Karar No: 2021/5929, Tarih: 24.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/7290 E.  ,  2021/5929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 14.08.2009 tarihli bir adet faturayı sahte olarak düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, kayınpederi olan...’ın 2008 takvim yılında kendisine bir takım evraklar imzalattığını, iyiniyetinden imzaladığını ancak işbu davada suça konu sahte faturayı düzenleyen firmanın adına kurulduğunu öğrendiğini, sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgisinin bulunmadığını beyan etmesi, vergi incelemesi sırasında vergi denetmenine şirket yetkilisi sıfatıyla ... isimli şahsın beyanda bulunduğunun anlaşılması, vergi incelemesinin münhasıran suça konu faturaya ilişkin yapılıp, işe başlama bildirimi, yoklama fişi gibi genel olarak şirkete dair herhangi bir belge ve bilginin dosyada bulunmaması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1- Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan dosyada mevcut faturanın sanığa gösterilerek yazı ve imzanın kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; şirket yetkilisi sıfatıyla vergi denetmenine beyanda bulunan ... ile sanık savunmasında adı geçen... isimli şahısların CMK'nin 248. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmeleri, savunma doğrultusunda detaylı beyanlarının saptanması ve faturalar kendilerine gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

2-Tanık sıfatıyla dinlenen şahıslar da faturadaki yazı ve imzanın kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturadaki yazı ve imzaların sanığa veya tanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması yasaya aykırı,

3- 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 24.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/225, Karar No: 2009/279, Tarih: 24.11.2009

**Ceza Genel Kurulu         2009/11-225 E.  ,  2009/279 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname :2009/226661

Yargıtay Dairesi : 11. Ceza Dairesi

Sanığın 765 sayılı TCY’nın 350/1-son, 59/2 ve 81/1. maddeleri uyarınca 11 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, suça konu nüfus cüzdanının dosyada delil olarak saklanmasına ilişkin Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 05.03.2003 gün ve 153-121 sayılı hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay C.Başsavcılığınca 29.06.2005 gün ve 143845 sayılı yazı ile, sanığın hukuki durumunun yeni Yasalar kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesi uyarınca incelenmeksizin mahke¬mesine iade edilmiş,

Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesince 07.10.2005 gün ve 153-121 sayılı ek karar ile; yeni yasaların sanık lehine hükümler getirmediği ve önceki mahkûmiyet hükmünde değişiklik yapılmasını gerektiren nedenler bulunmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Sanık tarafından temyiz edilen bu hüküm ise, dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 19.02.2007 gün ve 753-915 sayı ile;

“5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca gerçekleştirilen iade işlemi yerel mahkeme kararını ortadan kaldırmış olmakla, henüz kesinleşmiş bir karar bulunmadığından yapılan yargılama sonucu yeniden kurulan hükümde; 5271 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının 230. maddesine uygun biçimde, suç oluşturduğu öngörülen sıra ve esaslara göre cezanın ve cezaya mahkûmiyet yerine ya da yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbirinin belirlenmesi, cezanın ertelenmesine veya adli para cezası ya da tedbirlerden birine çevrilmesine, ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına yahut bu hususlara ilişkin istemlerin reddine dair dayanaklar ile yargılama giderleri ve vekalet ücretinin de gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, bu kurallara uyulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması” isabetsizliğinden bozulmuş,

Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesince 26.12.2007 gün ve 338-1065 sayı ile;

“Yargıtay C.Başsavcılığının 5320 sayılı Yasa hükmüne dayanılarak sanığın durumu¬nun değerlendirilmesi için yaptığı iade işleminin CMY’nın Yargıtay Ceza Dairelerine tanımış olduğu, kararların bozulması niteliğinde olmadığı açıktır.

Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesince 26.12.2007 gün ve 338-1065 sayı ile;

“Yargıtay C.Başsavcılığının 5320 sayılı Yasa hükmüne dayanılarak sanığın durumu¬nun değerlendirilmesi için yaptığı iade işleminin CMY’nın Yargıtay Ceza Dairelerine tanımış olduğu, kararların bozulması niteliğinde olmadığı açıktır.

Kaldı ki, yargılama ve karar makamı olmayan ve ceza davasının tarafı olan C.Başsav¬cılığının kararı bozma gibi veya ortadan kaldırma gibi bir yetkisi mevcut değildir, bu yetkinin tanınması da mümkün değildir. Yukarıda belirtilen yasada tanınan iade yetkisi sadece verilen kararın sonradan yürürlüğe giren yasalar yönünden sanığın durumunun yeniden değerlendi¬ril¬mesini sağlamaya yönelik bir işlem olduğu açıktır. İade işlemi üzerine eğer gerçekten sonra¬¬dan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın hükümleri lehe kabul edildiği takdirde doğal olarak, yeniden bir karar verilecekti ve bu kararda CYY’nın 230. maddesindeki unsurları taşıyacaktı. Ancak mahkememizce yapılan eski uygulamanın yeni Yasanın 204/1. maddesinde öngörülen ceza miktarına göre açıkça lehe olduğu görülmesine nazaran yeniden eski kararın tekrarlan¬masının kırtasiyecilikten öteye bir işleve sahip olmayacağı, gerekçe¬leriyle önceki hükümde direnilmesine ve sanık Ercan Yalçın hakkında verilen 05.03.2003 tarih ve 153-121 sayılı kararda değişiklik yapılmasını gerektirir nedenler bulunmadığından bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına” karar verilmiştir.

Bu hükmün de O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının zamanaşımı nedeniyle “bozma” ve “ortadan kaldırma” istekli 28.10.2009 gün ve 226661 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerek¬çelerle karara bağ¬lanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, 5320 sayılı Yasa¬nın 8. maddesi uyarınca gerçekleştirilen iade işleminin, bozma sonu¬cunu doğurup doğur¬madığı, noktasında toplanmakta ise de,