muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/247, Karar No: 2008/247, Tarih: 12.03.2008

Davalı-karşılık davacı babanın bu yönde bir talebi de olmadığına göre yerel mahkeme hâkimi gibi davalı-karşılık davacı baba bile çocukların yaklaşık dört yıl boyunca anne yanında kalmasını içine sindirebilmiştir. Hiç de sakınca görmemiştir.

3-DAVACI-KARŞILIK DAVALI KADININ YAKLAŞIK DÖRT YIL BOYUNCA HİÇBİR AHLAK DIŞI DAVARANIŞI KANITLANMAMIŞTIR

Davacı-karşılık davalı kadının 30.11.2004 öncesi hatalı davranışlarının yaklaşık dört yıl sonra hala gerekçe yapılmasına katılabilmem olanaksızdır. Aksi düşünce yaklaşık dört yıl süreyle “gayri ahlaki davranışları” ısrarla sürdüren bir kadın ile bu davranışları tekrarlamayan davacı-karşılık davalı gibi bir kadını aynı kefeye koymak anlamına gelir ki davacı-karşılık davalı kadının yaklaşık dört yıl boyunca süren her kadın gibi “namuslu davranışını” görmezden gelmemize yol açar.

4-DAVACI-KARŞILIK DAVALI KADININ YAKLAŞIK DÖRT YIL BOYUNCA YAŞADIĞI ORTAM BİR AİLE ORTAMIDIR

Davacı-karşılık davalı kadın genel ev kadını değildir. Genel evde çalışmadığı gibi genel evde de yaşamamaktadır.

Davacı-karşılık davalı kadın yaklaşık dört yıl boyunca herkes gibi bir “aile ortamında” yaşamaktadır. 9.12.2004 günlü zabıta araştırmasından da görüleceği üzere davacı-karşılık davalı kadın yaklaşık dört yıl boyunca “abisinin yanında yengesi ve iki çocuğu ile birlikte” yaşayarak çocuklarını bir “aile ortamında” büyütmekle meşguldür.

5-ORTAK ÇOCUKLARIN ANA BAKIM ŞEFKATİNE MUHTAÇ OLDUĞU BİLİMSEL BİR GERÇEKTİR

Tarafların ortak çocukları Ö...3.4.2000, Gamze ise 2.2.2004 doğumlu olup doğumlarından bu yana ve hatta şu an bile anne yanında kaldığı konusunda da bir çekişme yoktur.

Bu kadar küçük çocukların ana bakım ve şefkatine muhtaç olduğu “bilimsel” bir gerçekliktir.

Davacı-karşılık davalı kadının yaklaşık dört yıl boyunca ana bakım ve şefkatine muhtaç çocuklarına yönelik hiçbir olumsuz davranışının “gerçekleşmediği” dosya kapsamından anlaşılan tartışılamayacak bir gerçektir.

6-YEREL MAHKEME HÂKİMİ ÇOCUKLARIN ANNE YANINDA KALMASINI KENDİSİ KARARLAŞTIRMIŞTIR

Tarafların ortak çocuklarının davacı-karşılık davalı kadının yaklaşık dört yıl boyunca kalmasını yerel mahkeme hâkiminin “kendisi” kararlaştırmıştır.

Yerel mahkeme hâkimi tarafların ortak çocuklarının yanında kalmasını “3.3.2005 günlü ara kararı ile kabul etmiş” ve babaya teslimini değil de babanın “sadece kişisel ilişki kurmasını” uygun ve yeterli görmüştür.

Sonuç olarak;

Dört yıl önce hiç de “tasvip edilemeyecek” hataları olsa bile “artık bu davranışları tekrarlamayan” bir anneden bu kadar küçük çocukları “yaklaşık dört yıl sonra almanın” zararının anneye değil de olsa olsa çocuklara olduğu bilimin ve öğretinin benimsediği bir olgudur.

Bu sebeplerle saygıdeğer çoğunluğun “farklı görüşüne” katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/5509, Karar No: 2010/11129, Tarih: 16.06.2010

3. Ceza Dairesi 2010/5509 E., 2010/11129 K.

**3. Ceza Dairesi 2010/5509 E., 2010/11129 K.**

**- KASTEN YARALAMA

- KEMİKLERİN KIRILMASINA SEBEBİYET VERECEK ŞEKİLDE KASTEN YARALAMA

- LEHE KANUN UYGULANMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 287 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 29 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 231 ]

- 5560 S. ÇEŞİTLİ KANUNLARDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA İLİŞK... [ Madde 4 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; gereği görüşülüp düşünüldü:

A) Sanık hakkında 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın CMK'nın 231/12 madde ve fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu gözetilerek, ilgili merci tarafından tetkik edilmek üzere/ temyîzen incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

B) Sanık hakkında adam yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

1- Mağdurun yaralanmasının niteliği nazara alınarak sanığa atılı eyleme temas eden 765 sayılı TCK hükümleri ile 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa'nın 4. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 87/3. maddesinde yapılan değişiklik ve bu değişiklikten önceki düzenlemeler arasında 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesi uyarınca, ayrı ayrı hükümler kurulmak suretiyle, ayrıntılı, denetime olanak verecek şekilde ve kararda gösterilerek bir karşılaştırma ve değerlendirme yapılıp, lehe olduğu tespit edilen yasa hükümlerine göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Tanıklarca da doğrulanan, sanığın savunmasında mahallelerinde oturan Ahmet adlı kişinin kızına dışarıdan gelen şahısların aracına binmemesi yönünde ikazda bulunması üzerine mağdur ve yanındaki arkadaşlarının kendisine bıçakla saldırdıklarını, kendisinin de ateş ettiğini bildirmiş olması karşısında sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3- Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiş olmasına göre 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesindeki düzenlemenin gözetilmemiş olması,

4- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 tarih, 2008/11-250 E, 2009/13 sayılı kararı ve buna uyum gösteren Özel ceza dairelerinin uygulamaları doğrultusunda mahkeme tarafından mağdurda meydana gelen maddi zarar kanaat verici ve basit bir araştırma ile saptanıp, sanıktan tespit edilen bu zararı giderip gidermeyeceği sorulup, diğer koşulların da mevcudiyeti halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile ilgili olarak bir karar verilmesi gerekirken, tazmin konusunda belirtilen eksiklik yerine getirilmeden ve denetime imkan verecek şekilde değerlendirme yapılmadan "zararın giderilmediği" gerekçesiyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 16.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24044, Karar No: 2015/34589, Tarih: 26.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/24044 E.  ,  2015/34589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca duruşmalı, davacı avukatınca duruşmasız olarak temyiz edilmiş ise de, dava miktar itibariyle duruşmaya tabi olmadığından incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 21.5.2007 tarihinde “....nden “ 550 ada C 2-6 Blok 29 numaralı daireyi davalı ...'den satın aldığı, 15.10.2007 tarihinde teslim aldığı dairenin eksik ve ayıplı olarak teslim edildiği, teslimden sonrada daire, site ve ortak alanda eksik ve ayıplı imalatlar olduğunun anlaşıldığını bildirerek eksik ve ayıplı işlerin taşınmazda sebep olduğu değer kaybı hesaplanarak kıymet noksanı mukabilinde semen tenziline karar verilerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak 5000 TL nin, 14.2.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile de toplam 20.936, 05 TL nin avans faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 4.822 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacı, 21.5.2007 tarihinde satın alıp, 15.10.2007 tarihinde teslim aldığı daire, blok ve ortak alanlardaki eksik ve ayıplı işler nedeniyle semen tenzili için eldeki davayı 10.11.2008 tarihinde açmıştır. Davalılar, taşınmazda eksik ve ayıplı işler bulunmadığını, olsa bile süresinde ihbar edilmediğini savunarak davanın reddini dilemişlerdir. Mahkemece, bilirkişi raporu esas alınarak, raporda açık ayıp olarak geçen hususlar için süresinde ihbar olmadığından reddine, gizli ayıplı işler nedeniyle nisbi metod uygulanarak 4.822 TL nin tahsiline karar verilmiştir. Gerekçe olarak, davacının gizli ayıpların giderilmesi için ihbarı yok ise de davacının en geç dava tarihinden itibaren bir ay önce gizli ayıpları öğrendiğinin kabulü gerektiği zira daha önce öğrendiği iddiasının bir vakıa olduğu, gizli ayıpların daha önce öğrenildiğini ispat yükünün davalılarda olduğu belirtilerek gizli ayıplı işler için davanın süresinde açıldığı kabul edilerek karar verilmiştir.

4077 Sayılı Kanunun 4.maddesinin 2.fıkrası hükmüne göre;Tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren 30 gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi yada ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Bu durumda, 4077 sayılı TKHK'nun 30.maddesi geriğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, Borçlar Kanunu'nun 198. maddesi hükmü uygulanacaktır. Borçlar Kanununun 198.maddesine göre, alıcı, teslim aldığı malı örf ve adete göre imkan hasıl olur olmaz muayene etmek ve satıcının tekeffülü altında olan bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya derhal ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı bu haliyle kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda adi bir muayene ile ortaya çıkarılamayacak bir ayıp mevcut olupta bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da derhal satıcıya ihbar etmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. Borçlar Kanununun 198.maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz. Somut olayda, yargılama aşamasında alınan bilirkişi raporunda ayıpların bir kısmının açık, bir kısmının ise gizli olduğu bildirilmiştir.

Mahkemece, açık ayıplar yönünden süresinde ayıp ihbarı yapılmadığı, gizli ayıplar yönünden davacının bir ihbarı yok ise de bunları dava tarihinden bir ay önce öğrendiğinin kabulü gerektiği, aksinin menfi bir durum olup davalı tarafından ispatı gerektiği gerekçe gösterilerek gizli ayıplar yönünden ayıp ihbarının süresinde olduğu kabul edilmiştir. Davacının ayıp ihbarını yasada belirtilen sürede yaptığını ispat yükümlülüğü davacı tarafa aittir. Mahkemece, ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı ile ilgili olarak davacının delillerini toplandıktan sonra mahkemece tesbit edilin ayıpların ortaya çıkış tarihleri ile ilgili olarak taraf ve yargı denetimine elverişli bilirkişi görüşü alınıp, davacının kesin kabul heyetinin duyurusu üzerine taşınmaz ve ortak alandaki bir kısım ayıp ve eksiklikleri bildiren 16.9.2008 tarihli başvurusu da değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Kabul şekli bakımından bilirkişi raporunda tavan ve duvarlarda dalgalanma şeklinde eğrilik açık ayıp olarak belirtildiği halde, mahkemenin bilirkişi raporunu özetleyen gerekçe kısmında bu hususların hem gizli ayıp hem de açık ayıp olarak yazılması da usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

3-Bozma sebeplerine göre tarafların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Kabul şekli bakımından bilirkişi raporunda tavan ve duvarlarda dalgalanma şeklinde eğrilik açık ayıp olarak belirtildiği halde, mahkemenin bilirkişi raporunu özetleyen gerekçe kısmında bu hususların hem gizli ayıp hem de açık ayıp olarak yazılması da usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

3-Bozma sebeplerine göre tarafların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. ve 2.bentte açıklanan nedenle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, 3.bentte açıklanan nedenle tarafların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 93,75 TL harcın istek halinde davalı Toki'ye, peşin alınan 93,64 TL harcın davalı Kuzu Ltd. Şti'ne iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14818, Karar No: 2024/4360, Tarih: 21.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/14818 E.  ,  2024/4360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/346 E., 2023/566 K.

SUÇ : Kişi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 25.10.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında katılanlara karşı kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrası (a) ve (b) bendleri uyarınca cezalandırılması talebiyle dava açılmıştır.

2. Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

3. Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2014 tarihli kararının katılan tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 21.03.2022 tarihli kararı ile "Oluşa ve tüm dosya kapsamında göre; katılanın kardeşi olan ... ... ile sanık arasında husumet bulunduğu, sanığın kimlik bilgileri tespit edilemeyen şahıslara katılanın kardeşi ...'i kaçırıp getirmeleri amacıyla azmettirdiği, bunun üzerine kimlik bilgileri tespit edilemeyen şüphelilerin ... ... yerine yanlışlıkla katılanı silah ile tehdit ederek araca bindirdikleri ve elleri ile ayaklarını koli bandı ile bağlamak suretiyle boş bir araziye götürdükleri, daha sonra sanığın olay yerine geldiği ve kimlik bilgileri tespit edilemeyen şahsın, sanık ...'a "tamam mı öldüreyim mi bunu" diye sorduğu, ancak sanık ...'in, cep telefonu ışığı ile katılanın yüzüne bakarak "aradığım adam bu değil, yanlış adamı getirdiniz, bana kardeşi ... lazım, onu getireceksiniz, alın bu adamı aldığınız yere bırakın" dediği, bunun üzerine meçhul şahısların katılanı elleri ve ayakları bağlı halde bıraktıkları, katılanın olay günü saat 03:45 sularında Polis Merkezinin karşısında... İnşaat firmasına ait iş yeri önünde elleri ve ayakları bağlı şekilde bulunduğu olayda her ne kadar sanık suçlamayı kabul etmemiş ise de; katılanın kardeşi ... ile husumetinin olduğunu kabul etmesi ve UYAP kapsamından da aralarında davaların da olduğunun anlaşılması karşısında katılanın beyanı, teşhis tutanağı, sanık savunması ve olay tutanağı birlikte değerlendirildiğinde sanığın eylemine uyan TCK.nın 37. maddesi delaletiyle 109/2, 109/3-b maddeleri gereğince cezalandırılması yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine yapılan yargılama sonucuna göre; Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanunu'nun 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrası b bendi ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, katılanın kardeşi olan ... ... ile sanık arasında husumet bulunduğu, sanığın kimlik bilgileri tespit edilemeyen şahıslara katılanın kardeşi ...'i kaçırıp getirmeleri amacıyla azmettirdiği, bunun üzerine kimlik bilgileri tespit edilemeyen şüphelilerin ... ... yerine yanlışlıkla katılanı silah ile tehdit ederek araca bindirdikleri ve elleri ile ayaklarını koli bandı ile bağlamak suretiyle boş bir araziye götürdükleri bu suretle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Tüm dosya kapsamına göre sanık savunması, katılanın birbirleriyle uyumlu beyanı, olay ve teşhis tutanağı birlikte değerlendirildiğinde Mahkeme kabulünün yerinde olduğu suçun subütunun oluştuğu ve yeterli delil olduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir. Sanık hakkında kurulan hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık

tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2023 tarihli 2022/346 Esas, 2023/566 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/743, Karar No: 2021/5658, Tarih: 17.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/743 E.  ,  2021/5658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Karar duruşmasında Burhaniye T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olduğu ve SEGBİS aracılığı ile hazır edildiği anlaşılan sanığın yüzüne karşı verilen hükmün yasa yolu bildiriminde CMK'nın 263'üncü maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle ve ayrıca 20/07/2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle yapılan değişiklik uyarınca 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde yedi gün olarak belirtilen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği, ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20/07/2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtaydan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nun 305-326. maddeleri uygulanmakta olduğundan, daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş dosyada temyiz süresine ilişkin bir değişiklik yapılmadığı dikkate alındığında; sanığın SEGBİS vasıtasıyla yüzüne karşı verilen 29/05/2018 tarihli kararda temyiz süresinin tefhim tarihinden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında; sanığın temyizinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/373, Karar No: 2010/7343, Tarih: 28.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/373 E.  ,  2010/7343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların irtifak hakkı karşılıklarının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların irtifak hakkı karşılıklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara net gelirleri esas alınarak değer biçilmesinde ve 595 parsel yönünden davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu 598 ve 603 parsel sayılı taşınmazların nitelikleri, geometrik durumları, yüzölçümleri ve enerji nakil hattının güzergahları dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranlarının taşınmazların tüm değerinin; 598 numaralı parselde yüzde birbuçuğu, 603 numaralı parselde ise % 6'sı oranında olacağı gözetilmeden daha az oranlarda değer düşüklükleri tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedellerinin eksik tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 28.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...