muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1801, Karar No: 2015/2438, Tarih: 09.06.2015

AİHM, Schöprer/ İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaretvari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir.

Savcı tarafından tanıklık yapmak için mahkemeye bir kişinin çağırılması işlemini “manipülasyon ve kanıtların yasadışı yollarla sunulması” olarak nitelendirmesi nedeniyle, başvuran hakkında, yargılama sırasında kullandığı ifadelerden ötürü hakaret davası açılarak para cezasına çarptırıldığı Nikula – Finlandiya davasında, AİHM, resmi görev yapan memurlara karşı kabul edilebilir eleştiri sınırlarının sade kişilere göre daha geniş olduğunu, ancak bu memurların davranışlarının, tıpkı politikacılar gibi, sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmediğini, aksine görev başındaki memurlar sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara karşı korunması gerektiğini yinelemiştir. Bununla birlikte AİHM’e göre, bu davada hakaret içeren bir saldırı söz konusu değildir. Başvuranın temel eleştirisi, sert de olsa, savcının dava devam ederken seçtiği yöntem hakkındadır. Dolayısıyla, savcının mesleki veya diğer nitelikleri hedef yapılmamıştır. Bu nedenle AİHM’e göre, savcı bu eleştirileri

hoşgörü ile karşılamalıdır. AİHM, ayrıca, içtihadındaki sonucuna ulaşırken, ifadelerin medya önünde değil, sadece duruşma salonunda söylenmiş olduğunu da özellikle vurgulamıştır. Nitekim AİHM, göre ancak çok istisnai hallerde savunma avukatının ifade özgürlüğüne getirilen bir sınırlama kabul edilebilecektir.

Somut olayda; sanığın, müdafii sıfatıyla ... Asliye Ceza mahkemesinin 2009/311 Esas sayılı dava dosyasına sunduğu dilekçelerde yer alan ve görülmekte olan dava ile ilgili olan sözlerinin, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de,

07.07.2011 tarihli duruşmada sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılması konusunda beyanda bulunmak için süre istediği ancak sonrasında bu konuda beyanın alınmadığı anlaşılması karşısında, "sanığın kabul etmemesi" şeklindeki gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığana karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/06/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3149, Karar No: 2020/943, Tarih: 26.02.2020

**4. Hukuk Dairesi         2017/3149 E.  ,  2020/943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-...AŞ vekili Avukat ... 2-Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekili Avukat ...

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... AŞ ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu aleyhine 25/02/2013 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 10/03/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Davacının davalılardan Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, haksız fiil nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkiline ait Andırın ... köyü ...mevkii 113 ada 23 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan değirmenin, davalılardan Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından verilen lisans ile diğer davalı .... tarafından inşa edilen barajın faaliyete geçmesi nedeniyle çalışamaz hale geldiğini ve zarar gördüğünü belirterek maddi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; davacının değirmencilik işiyle uğraşmadığı, bu nedenle uğramış olduğu bir zararın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davalılardan Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu, kamu kuruluşu olup; kural olarak, işlem ve eylemleri kamusal nitelik taşımaktadır. Somut olayda, davalı idare tarafından diğer davalı şirkete verilen üretim lisansı ile yapılan baraj nedeniyle zarara sebebiyet verildiği iddia edildiğine göre; istemin idare hukuku kuralları çerçevesinde ve idari yargı yerinde değerlendirilmesi gerekmektedir.

İdarenin hizmet kusuru niteliğindeki eylemi sonucu meydana gelen zararlardan dolayı; İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2/1-b maddesi gereğince idareye karşı, idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerekir. Görev sorunu kamu düzenine ilişkin olup, açıkça veya hiç ileri sürülmese de kendiliğinden (re’sen) dikkate alınır. Mahkemece, davalılardan Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu yönünden yargı yolu bakımından davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmesi doğru görülmemiş ve bu yön bozmayı gerektirmiştir.

2- Davacının davalılardan ....’ye yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Dosya kapsamından; 10/03/2016 tarihli celsede mahkemece, taraflara tahkikat aşamasının bittiği ve sözlü yargılamaya geçileceği, sözlü yargılama günü için belirlenecek gün ve saatte hazır bulunmayanların yokluğunda yargılamaya devam olunarak hüküm verileceği hususu usulüne uygun şekilde bildirilmeden ve taraflara son sözleri sorulmadan hüküm verildiği anlaşılmaktadır.

2- Davacının davalılardan ....’ye yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Dosya kapsamından; 10/03/2016 tarihli celsede mahkemece, taraflara tahkikat aşamasının bittiği ve sözlü yargılamaya geçileceği, sözlü yargılama günü için belirlenecek gün ve saatte hazır bulunmayanların yokluğunda yargılamaya devam olunarak hüküm verileceği hususu usulüne uygun şekilde bildirilmeden ve taraflara son sözleri sorulmadan hüküm verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 184 ve 186 maddelerinde tahkikatın sona ermesi ve sözlü yargılamaya yönelik olarak; hâkimin, tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan delilleri inceledikten sonra, duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz vereceği, tarafların tahkikatın tümü hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini taraflara tefhim edeceği, tahkikatın bitiminden sonra sözlü yargılamaya ve hüküm için tayin olacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet edeceği, taraflara çıkartılacak olan davetiyede, belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında karar verileceği hususu bildirilerek, taraflara son sözlerinin sorulmasından sonra hüküm kurulacağı düzenlenmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere Hukuk Muhakemeleri Kanunu 184 ve 186'ıncı maddelerinin açık ve emredici hükümlerine rağmen davalı tarafın savunma hakkını sınırlar mahiyette, tahkikatın tümü hakkında taraflara açıklama yapma hakkı tanınmaksızın karar verilmesi doğru bulunmamış, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalı ... Kurumuna yönelik kısmının (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalı ... AŞ'ne yönelik kısmının BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4545, Karar No: 2018/8770, Tarih: 06.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4545 E.  ,  2018/8770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sahte fatura düzenleme suçunun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanun’un 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak, kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır.'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması; sanığın muhasebecide bulunan faturaların bilgisi dışında düzenlendiğini savunması karşısında; yüklenen suçlarının unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1. Sanığın 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanun’un 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2. Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; 10.08.2009 tarih ve 45503-01 sıra numaralı yoklama fişinde adı geçen muhasebeci ...’ın CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi ve faturalar kendisine gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b) ...’da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya ...’a ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların, ...’a ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişi hakkında suç duyurusunda bulunulması ve dava açıldığı taktirde bu dava ile birleştirilmesi,

d) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ve ...’a ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3. Kabule göre;

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3. Kabule göre;

a) Sanık hakkında, her suç nedeniyle 213 sayılı VUK’nin 359/b ve 5237 sayılı TCK'nin 43. maddeleri uyarınca hükmedilen 3 yıl 9 ay hapis cezasından TCK’nin 62. maddesi gereğince 1/6 indirim yapılması sırasında 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 3 yıl 2 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18885, Karar No: 2012/16269, Tarih: 03.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/18885 E.  ,  2012/16269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, aksi yöndeki kurum sataşmasının önlenmesine, 6111 sayılı kanundan yararlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere, temyiz nedenlerine ve özellikle 6111 sayılı Yasa'nın 12 ve devamı maddelerine göre 30.11.2010 tarihine kadar tahakkuk eden Kurum alacaklarının 6111 sayılı Yasa kapsamında yeniden yapılandırılması mümkün olup bu hususun kararın infazında Kurum tarafından dikkate alınmasının mümkün olduğunun anlaşılmasına göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının, 6111 sayılı Kanun'un yürürlükte olduğu dönemde açtığı ilk tespit davası ile 6111 sayılı Kanun'dan yararlanması gerektiğinin tespitini de talep edebilecekken, bu talebi, yeniden avukatlık ücretine hükmedilmesini sağlayacak şekilde ayrı bir davaya konu ettiği anlaşılmıştır. Bu nedenle davacı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi isabetsiz olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerde hükmün vekalet ücretine ilişkin 3. bendi tamamen silinerek yerine “Davacı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,“ sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 03/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9346, Karar No: 2013/19112, Tarih: 13.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/9346 E.  ,  2013/19112 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... Çanta Deri ve Tekstil Tic.Ltd.Şti. Vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Ayakkabı Çanta Deri ve Tekstil Tic. Ltd. Şirketinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalılara ait ayakkabı imalathanesinde 1.3.2000-19.3.2004 tarihleri arasında kalfalık olarak tabir edilen ayakkabı montaj işinde belirsiz süreli iş akdiyle aralıksız olarak çalıştığını, çalışmalarının Kuruma eksik bildirildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma alacağı ve ulusal bayram genel tatil alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalı şirketin 2002 yılına kadar ayakkabı imalatı yapmış ise de, bu tarihten sonra imalat kısmını bırakarak tamamen ayakkabı pazarlama işine yöneldiğini, 2002 yılından itibaren aynı adreste faaliyet gösteren diğer davalı ... Ltd. Şti. imalat kısmını, müvekkili şirketin ise pazarlama kısmını yürüttüğünü, davacının müvekkili şirkette 2001 yılının 8.ayında işe başladığını, yaklaşık 4-5 ay çalıştığını ve müvekkili şirketin imalat işini terk ettiği 2002 yılı başlarında da işi bıraktığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının kıdem tazminatı ile fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağının bilirkişi raporu doğrultusunda kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece tefrikine karar verilen hizmet tespiti davasının 21 Hukuk Dairesi'nin 2012/19981 Esas sırasında temyiz incelemesinden geçerek onandığı anlaşılmaktadır.

Hizmet tespit davasında verilen karar neticesinde davacının asgari ücretle çalıştığı kabul edilmiştir. Mahkemece davacının ücretinin hizmet tespiti davası sonucuna göre asgari ücret olduğu kabul edilerek işçilik alacaklarının asgari ücret esas alınarak hesaplanması gerekirken ücretle ilgili kesin hüküm gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22763, Karar No: 2014/22278, Tarih: 23.09.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/22763 E.  ,  2014/22278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırklareli İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2013/174-2014/32

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi . . . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

6100 Sayılı HMK'nun 294.maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Aynı Kanun'un 297/2.maddesine göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Yine aynı Kanun'un 298/2.maddesinde; gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın alaniyeti ve kararların alanen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141.maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda; mahkemece yüze karşı verilen kısa kararla, davanın reddine karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda davanın reddi ile birlikte borçlunun ihale bedelinin %10'u oranında para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir.

10.04.1992 tarih ve 1991/7 E. - 1992/4 K.sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, bu durumda mahkemece, anılan İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere, bozmadan önce verilen kararla bağlı olmaksızın aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmişir.

SONUÇ :Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4187, Karar No: 2020/4713, Tarih: 04.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/4187 E.  ,  2020/4713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Yerel mahkemece, sanıklar hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 13.06.2014 olarak mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II)Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

1-Sanık ...’in savunmasında, kendisine teslim edilen aracı yediemin olarak teslim aldıktan sonra ...’e verdiğini ve aracın ona ait olduğunu, aracın hala onda olduğunu bildiğini, başka şahıslar tarafından kullanılıp kullanılmadığını, satılıp satılmadığını bilmediğini, savunduğunun anlaşılması karşısında; İcra Müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzun kaybolmasına neden olduğu anlaşılan sanığın eyleminin TCK.nun 289/3. maddesinde tanımlanan suçu oluşturacağı gözetilip hakkında ön ödeme işlemi yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, beraatine karar verilmesi,

2-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 13.06.2014 olarak yazılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... veklinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/453, Karar No: 2024/3960, Tarih: 04.03.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/453 E.  ,  2024/3960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1077 E., 2019/1289 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.04.2019 tarihli ve 2018/489 Esas, 2019/252 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun(3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 24.10.2019 tarihli ve 2019/1077 Esas, 2019/1289 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 02.12.2021 tarihli ve onama, red görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; usul ve kanuna aykırı karar verildiğine, ve sair nedenlere ilişkindir.

Sanığın temyiz istemi özetle; suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, Bank Asya hesap hareketlerinin rutin bankacılık işlemi olduğuna, talimatla hareket etmediğine ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE