muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2648, Karar No: 2013/10012, Tarih: 13.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/2648 E.  ,  2013/10012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 01.06.2002 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı bağlanan ve 22.08.2002 tarihinden itibaren Sağlık Bakanlığı bünyesindeki ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi işyerinde 5434 sayılı Kanun kapsamında çalışmaya başlayan davacının; 5277 sayılı Kanunun 25. ve 5335 sayılı Kanunun 30. maddeleri gereğince 01.01.2005 tarihi itibariyle yaşlılık aylığının durdurularak 21.08.2009 tarihine kadar yapılan yersiz yaşlılık aylığı ödemeleri nedeniyle çıkarılan borca ilişkin Kurum işleminin iptali, menfi tespit, kesildiği tarihten yaşlılık aylığının bağlanması ve yersiz yaşlılık aylıklarının iadesi sözkonusu olursa bunun hastaneden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kısmen kabulüyle, davacının iyiniyetli olması ve yaşlılık aylıklarını tüketmesi nedeniyle menfi tespit isteminin kabulüne, yaşlılık aylığı bağlanması isteminin ise reddine karar vermiştir.

Hükmü, tarafların avukatlarının temyiz etmeleri üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacının avukatının temyiz itirazlarının REDDİNE;

2-)Davalıların avukatlarının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

A-)Davanın yasal dayanağı 5277 sayılı Kanunun 25 ve 5335 sayılı Kanunun 30’uncu maddeleridir. 5277 sayılı Bütçe Kanunu 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, 25’inci maddesinin (f) fıkrası; “...Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dâhil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve

bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11'inci maddesine göre 01.01.2005 tarihinden önce alınmış Bakanlar Kurulu kararları uygulanmaz...” hükmünü içermektedir.

Anılan hükmün Anayasaya aykırılığı iddiası ve iptali istemiyle dava açılmış, ancak kanun koyucu tarafından bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına dair Anayasanın 161’inci maddesi gözetilerek, 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29’uncu maddesinin (c) bendi ile 5277 sayılı Kanunun 25’inci maddesinde yer alan bu hüküm yürürlükten kaldırılmıştır. Bunun üzerine Anayasa Mahkemesi tarafından 29.11.2005 gün 2005/6-93 sayılı kararıyla, “iptali istenen madde yürürlükten kaldırılmakla, davanın konusuz kaldığı” gerekçesiyle, “istem hakkında karar verilmesine yer olmadığına” karar verilmiştir.

Ne var ki; 5277 sayılı Kanunun 25’inci maddesinde yer alan söz konusu düzenleme, bu defa 5335 sayılı Kanunun 30’uncu maddesi ile aynen korunmuş ve 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Ayrıca, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105’inci maddesinde sayılan “uygulanmayacak maddeler” arasında 5335 sayılı Kanunun 30’uncu maddesi yer almamaktadır. Bu nedenle de bu maddenin halen yürürlükte olduğunun ve 01.01.2005 tarihinden itibaren herhangi bir yasal boşluk dönemi bulunmadığının kabulü gerekir.

Açıklanan yasal süreç ve düzenleme karşısında; herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin 5277 ve 5335 sayılı Kanunlarda belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarında herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamayacakları ve görev yapamayacakları belirgindir. Bu yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı söz konusu olacaktır.(HGK; 27.05.2009 gün, 2009/21-168 E. 2009/218 K.).

Davaya konu somut olayda; 01.06.2002 tarihinden başlamak üzere 506 sayılı Kanun uyarınca yaşlılık aylığı bağlanan davacının, yaşlılık aylığı almaya devam ederken 01.01.2005 tarihinden itibaren dava konusu dönemde 5277 sayılı Kanunun 25'inci ve 5335 sayılı Kanunun 30'uncu maddeleri kapsamında olan işyerinde çalışması mümkün olmadığından davalı Kurumun (dava konusu dönemde) yaşlılık aylığının iptaline ilişkin işlemi yerindedir. Anılan kanunlar kapsamındaki çalışması

Davaya konu somut olayda; 01.06.2002 tarihinden başlamak üzere 506 sayılı Kanun uyarınca yaşlılık aylığı bağlanan davacının, yaşlılık aylığı almaya devam ederken 01.01.2005 tarihinden itibaren dava konusu dönemde 5277 sayılı Kanunun 25'inci ve 5335 sayılı Kanunun 30'uncu maddeleri kapsamında olan işyerinde çalışması mümkün olmadığından davalı Kurumun (dava konusu dönemde) yaşlılık aylığının iptaline ilişkin işlemi yerindedir. Anılan kanunlar kapsamındaki çalışması

nedeniyle fiilen çalıştığı dönem içinde davacının aldığı yaşlılık aylıklarının Kuruma iadesi gerekmekte olup, anılan kanunların açık hükmü karşısında; Kurumun, çalışmayı veya yaşlılık aylığı alma konusunda seçim hakkı verdikten sonra aylığı kesme gibi bir yükümlülüğü bulunduğu ya da denetim görevi yerine getirmediği ile fuzuli ödemenin Kurumun hatasından kaynaklandığından bahisle, davalının iyiniyetli olduğunun kabulü mümkün değildir. Yine, kanun degişikliğine karşın, 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar kapsamında kalan işyerinde çalıştığını davalı Kuruma bildirmemiş olmasıda; iyiniyetli olduğunun kabul edilmesine engel olan ve sebepsiz zenginleşmesinin haklı bir sebebe dayandığını ispat edemeyen davacının; 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddeside gözetilmek suretiyle yapılacak değerlendirme sonucuna göre iade yükümünün kapsamı ve miktarı konusunda bir karar verilmesi gerekir.

B-)Davacının iade yükümünün Kanundan kaynaklanması ve bunu işverene rücu imkanının olmaması nedeniyle davalı işveren aleyhine açılan davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5253, Karar No: 2015/6401, Tarih: 23.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/5253 E.  ,  2015/6401 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2015/255286

MAHKEMESİ : İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 09/10/2013, 2013/100 (E) ve 2013/391 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

TÜRK MİLLETİ ADINA

Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesinin içeriğine göre, sanık A.. Y.. hakkında mala zarar verme suçundan verilen düşme kararının temyiz etmediği belirlenerek yapılan incelemede;

1-) Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; suç tarihinden önce, sanıklardan Ayhan ile mağdur Ö.. C.. arasında alacak verecek meselesinden husumet bulunduğu, bu husumet nedeni ile olay günü aralarında tartışma çıktığı, sonrasında Ayhan'ın ruhsatsız tabancasını evinden aldığı, sanık S.. Ö..'ın idaresindeki araca bindiği, Ö.. C..'in içerisinde oturmakta olduğu aracı gördüklerinde, Selçuk'un aracın hızını azalttığı, A.. Y..’ın ise oturduğu arka koltuktan üzerindeki tabancayı çekerek etkili mesafeden araç içerisindeki mağdura doğru 4-5 el ateş ettiği, Ö.. C..'in aracının içinde yatması sonucu isabet sağlayamadığı, S.. Ö..'ın aracın hızını artırdığı sonra yeniden azalttığı, sanık Ayhan’ın arka koltuktan ve 100 metre mesafeden yine mağdura doğru ateş ettiği, sonrasında sanıkların aynı araçla olay yerinden uzaklaştıkları anlaşılan olayda;

Sanık S.. Ö..'ın, kiraladığı araçla olayın başlangıcından sonuçlanıncaya kadar sanık A.. Y.. ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ettiği eylem üzerinde doğrudan doğruya müşterek hakimiyet kurduğunun anlaşıldığı halde, kasten öldürmeye teşebbüs suçundan sanık S.. Ö..'ın 5237 sayılı TCK.nun 37. maddesi kapsamında fail olarak cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin, aynı Kanun'un 39. maddesi uygulanmak suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar A.. Y.. ve S.. Ö..'ın mağdur Ö.. C..'i "kasten öldürmeye teşebbüs" ve sanık A.. Y.. hakkında "6136 sayılı Kanuna muhalefet" suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık A.. Y.. hakkında genel güvenliğin kasten tehliye sokulması suçundan 5237 sayılı TCK'nun 44. maddesi gereğince hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, Cumhuriyet savcısının sanık S.. Ö..'ın mağdur Ö.. C..'e yönelik eyleminin suçluyu kayırma suçunu oluşturduğuna, sanık A.. Y..'ın ayrıca genel güvenliğin kasten tehliye sorulması suçundan da cezalandırılması gerektiğine ilişen, sanık A.. Y.. müdafiinin suç vasfına, ceza miktarına, lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelen, sanık S.. Ö.. müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, mahkemenin sanıklar hakkında bu maddeyle yaptığı uygulamaların hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de;

Bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin, “Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine” şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, mahkumiyet hükümleri ile sanık A.. Y.. hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA, 23.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/40141, Karar No: 2014/31906, Tarih: 05.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/40141 E.  ,  2014/31906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2013/40141

Karar No : 2014/31906

Tebliğname No : KYB - 2013/365474

Hakaret suçundan sanık O.. K..'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 600 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair, Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 11.10.2006 tarihli ve 2006/65 esas, 2006/319 sayılı kararına ilişkin, adli sicil ve arşiv kaydının silinmesine dair, aynı Mahkemenin 17/09/2012 tarihli ve 2012/862 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/11/2013 gün ve 365474 sayılı istem yazısıyla, dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “5352 sayılı Adlî Sicil Kanunu'nun geçici 2. maddesi uyarınca arşiv kaydının silinmesine karar verilmiş ise de, karar tarihinden önce 11/04/2012 tarihli ve 28261 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6290 sayılı Adlî Sicil Kanunu ile Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanunda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 12. maddesinin 1. fıkrası (b) bendi ile arşiv kayıtlarının silinmesi koşulları yeniden düzenlenmiş olup, buna göre kanunun yürürlük tarihinden itibaren adlî sicil ve arşiv kayıtlarının silinmesi işleminin, münhasıran Adli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğünce yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Hükümlü O.. K.. hakkında hakaret suçundan yapılan yargılama sonucunda, Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 11.10.2006 tarihli kararıyla, 600 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek, cezasının 11.12.2006 tarihinde infaz edildiği, hükümlünün 27/07/2012 tarihli dilekçesi ile mahkemesinden adli sicil kaydının silinmesini talep etmesi üzerine, aynı mahkemenin 17/09/2012 tarihli ek kararıyla, adli sicil ve arşiv kaydının silinmesine karar verildiği, kesinleşen bu karara karşı Adli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğünün ihbarı üzerine, kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

5352 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu uygulanarak oluşturulan, adli sicil arşiv kayıtlarının, hükmü veren mahkemesince silinmesinin hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5352 sayılı Kanunun geçici 2/1. maddesine göre, 01.06.2005 tarihinden sonra işlenen suçlarla ilgili kayıt silme işlemleri, bu Kanun hükümlerine göre yerine getirilecektir.

Anılan Kanunun “Adli sicil bilgilerinin silinmesi” başlıklı 9. maddesinde: “(1) Adlî sicildeki bilgiler;

a) Cezanın veya güvenlik tedbirinin infazının tamamlanması,

b) Ceza mahkûmiyetini bütün sonuçlarıyla ortadan kaldıran şikayetten vazgeçme veya etkin pişmanlık,

c) Ceza zamanaşımının dolması,

d) Genel af,

5352 sayılı Kanunun geçici 2/1. maddesine göre, 01.06.2005 tarihinden sonra işlenen suçlarla ilgili kayıt silme işlemleri, bu Kanun hükümlerine göre yerine getirilecektir.

Anılan Kanunun “Adli sicil bilgilerinin silinmesi” başlıklı 9. maddesinde: “(1) Adlî sicildeki bilgiler;

a) Cezanın veya güvenlik tedbirinin infazının tamamlanması,

b) Ceza mahkûmiyetini bütün sonuçlarıyla ortadan kaldıran şikayetten vazgeçme veya etkin pişmanlık,

c) Ceza zamanaşımının dolması,

d) Genel af,

Halinde Adlî Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğünce silinerek, arşiv kaydına alınır.

(2) Adlî sicil bilgileri, ilgilinin ölümü üzerine tamamen silinir.

(3) Türk vatandaşları hakkında yabancı mahkemelerce verilmiş olup 4 üncü Maddenin birinci fıkrasının (f) bendine göre adlî sicile kaydedilen hürriyeti bağlayıcı cezaya mahkûmiyet hükümleri, kesinleştiği tarihten itibaren mahkûmiyet kararında belirtilen sürenin geçmesiyle, Adlî Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğünce adlî sicil kayıtlarından çıkartılarak arşiv kaydına alınır. Adlî para cezasına mahkûmiyet hükümleri ile cezanın ertelenmesine ilişkin hükümler, adlî sicil kaydına alınmadan doğrudan arşive kaydedilir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Adli sicil kaydından silinerek arşive alınan kayıtların silinmesi prosedürü ise Anılan Kanunun 12. maddesinde düzenlenmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın adli sicil kaydından çıkarılmasına karar verilen ilamdaki suç tarihi 07.06.2005 tarihidir. Bu tarihte 5352 sayılı Kanun yürürlükte bulunduğundan, adli sicil ve arşiv kaydı silinmesi taleplerinde bu Kanun hükümleri dikkate alınacaktır.

Yukarıda yer verilen adli sicil kayıtlarının silinmesine ilişkin 5352 sayılı Kanunun 9. maddesi incelendiğinde, cezanın infazının tamamlanması üzerine adlî sicildeki bilgilerin, Adlî Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğünce silinerek, arşiv kaydına alınacağı belirtilmektedir.

Mahkemece, 5352 sayılı Kanunun 05/04/2012 tarihli ve 6290 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki geçici 2/2. maddesi uyarınca sabıka kaydının silinmesine karar verilmiş ise de, bu maddenin, 01.06.2005 tarihinden sonra işlenen suçlar açısından uygulanma imkanı bulunmamaktadır.

Bu itibarla, adli sicil ve arşiv kaydı silinmesine konu edilen ilamdaki suç tarihinin 01.06.2005 tarihinden sonrasına ilişkin olması karşısında, hükümlünün talebinin değerlendirilmesi için dilekçenin Adlî Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğüne gönderilmesi gerekirken, 5352 sayılı Kanunun 9, 12. maddesi ve geçici 2. maddesi hatalı yorumlanarak, sabıka kaydının silinmesine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

IV-Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 17/09/2012 tarih ve 2012/862 değişik iş sayılı kararının, CMK’nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA,

IV-Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 17/09/2012 tarih ve 2012/862 değişik iş sayılı kararının, CMK’nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA,

2-11/04/2012 tarihinden itibaren adli sicil arşiv kaydının silinmesi işlemleri, 5352 sayılı Adlî Sicil Kanunu’nun geçici 2/3. maddesi uyarınca, Adli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğünce yerine getirileceğinden, yasal değişiklikler de mahkemesince değerlendirilerek, CMK’nın 309. maddesinin 4–a bendi uyarınca gereğinin mahallinde yerine getirilmesine, 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/860, Karar No: 2017/1031, Tarih: 05.04.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/860 E.  ,  2017/1031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin borçlu... ile müvekkili Av. ... arasında avukatlık ücret sözleşmesinden kaynaklanan alacak sebebiyle borçlu aleyhine ... 22. İcra Müdürlüğü'nün 2015/11749 esas sayılı dosyası ile başlatılan icra takibinin kesinleştiğini, bu takip kapsamında avukatlık ücret sözleşmesinden kaynaklanan 200.000,00 TL avukatlık ücreti alacağının bulunduğunu, alacağın Avukatlık Kanunu'nun 166/2. maddesine göre ... bir alacak olduğunu, ancak icra müdürlüğünce hazırlanan sıra cetvelinde alacağın rüçhanlı olduğunun dikkate alınmadan sıra cetveli tanzim edildiğini ileri sürerek, ... 7. İcra Müdürlüğü'nün 2012/4690 esas sayılı dosyasından düzenlenen 29.05.2015 tarihli sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olnanlar vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, deliller ve tüm dosya kapsamına göre; şikayetçinin icra takibine konu vekalet ücreti alacağının mahkeme ilamıyla hükmedilen vekalet ücreti alacağı olmadığı ve bu yönüyle ... olamayacağı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Avukatlık Kanunu'nun 166/2. maddesine göre avukat sözleşme ile kararlaştırılan ve hakim tarafından takdir olunan ücretinden dolayı, kendi çalışması sonucunda müvekkilinin muhafaza ettiği veya kazandığı mallar ve davadaki diğer taraftan ilam gereğince tahsil edilecek para yahut alınacak mallar üzerinde diğer alacaklılara nazaran rüçhan hakkına haizdir. ... hakkı vekaletnamenin düzenlenme tarihine göre, vekaletname umumi ise iş sahibi adına ücret konusu işten dolayı ilk yapılan resmi başvurma tarihine göre sıra alır. Dairemizin istikrar kazanan uygulaması da bu yöndedir (Dairemiz'in 11.07.2013 tarih ve 2013/3893 – 4893 sayılı ilamı).

Somut olayda, şikayetçi, ilama dayanan dava dosyasında vekil olarak davayı takip etmiş ve lehine yasal sınırlar içinde ücreti vekalet takdir edilmiştir. Şikayetçinin müvekkili ile yaptığı ücreti vekalet sözleşmesi 11.02.2011 tarihli ve vekaletnamesi ise, 15.02.2011 tarihli olup şikayetçinin takibinin ise 06.05.2015 tarihli olduğu, ... 25. İcra Müdürlüğü'nün 2012/18311 E. sayılı dosyasında 21.05.2012 tarihinde başlatılan ilamlı takipte ise şikayetçinin alacaklı vekili olarak borçlu iş sahibini temsil ettiği gözetildiğinde, şikayetçinin

iş sahibi adına ücret konusu işten dolayı ilk yapılan resmi başvuru tarihi, şikayet olunanların haczinden önce olduğundan şikayet olunan alacaklılara 1. sırada yer verilmesi doğru değildir. Avukatlık Kanun'un 164/2. maddesi kapsamındaki sınırlar kapsamında kalmak kaydıyla, şikayetçinin alacağının rüçhanlı olduğu gözetilerek, sıra cetvelinin düzenlenmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.04.2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-MUHALEFET ŞERHİ-

Somut olayda, müşteki vekili, müvekkili Av. ... ile borçlu... arasında avukatlık sözleşmesi olduğunu bu sözleşmeye göre 200.000,00 TL vekalet ücreti kararlaştırdıklarını ve borçlu ...i hakkında icra takibi başlattığını ve bu takibin kesinleştiğini, kararlaştırılan vekalet ücretinin rüçhanlı olarak sıra cetvelinde yer alması gerektiğini belirterek ... 7. İcra Dairesi'nce yapılan 29.05.2015 tarihli sıra cetveline karşı şikayette bulunmuş, İcra Hukuk Mahkemesi şikayetin reddine karar vermiştir. Müşteki vekili anılan ret kararını temyiz etmiştir.Dairemizin Sayın çoğunluğu yerel mahkemenin bizce doğru olan ret kararının bozulmasına karar vermiştir. Bozma kararına katılmamız mümkün değildir.

Şöyle ki;

Sıra cetveli yapılırken, kural olarak cetvele alınacak alacağın önceliğinin olmadığı kabul edilir. Bir alacağın “öncelikli” olduğunun kabul edilebilmesi için açıkça kanunda belirtilmiş olması gerekir. Avukatlık Kanunu'nun 166/2. fıkrasında “sözleşme ile kararlaştırılan ve hakim tarafından takdir olunan ücretin” sıra cetvelinde öncelikli olarak yer alacağı belirtilmiştir. Avukatlık Kanunu avukatın emeğinin karşılığı olarak tek vekalet ücreti öngörmüştür. Kanunun tek vekalet ücretinin miktarını mahkeme “davanın lehe sonuçlanması halinde, asgari ücret tarifesinin altında olmamak koşuluyla davanın kazanılan bölümü için avukatın emeğine göre ilâmın kesinleştiği tarihteki dava konusunun değerinin yüzde onu ile yüzde yirmisi arasındaki bir miktar” olarak takdir edecektir.(Av.K.164) Taraflar mahkemenin tayin ve taktir edeceği azami % 20 nin üstünde olarak dava veya hükmolunacak şeyin değeri yahut paranın yüzde yirmi beşini aşmayacak şekilde bir ücret kararlaştırılabilir.