muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1814, Karar No: 2016/373, Tarih: 16.03.2016

Hükmüne yer verilmiştir.

6360 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre, “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” düzenlemesi ile devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerinin nasıl yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılmasına ilişkin 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 5. bendinin aynı Kanun’un “Yürürlük” başlıklı 36. maddesinin 1. fıkrasına göre ilk mahalli idareler genel seçiminde yürürlüğe gireceği düzenlenmiştir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; yerel mahkemenin direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “...” gösterildiği ve direnme kararının “... vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak, 6360 sayılı Kanun’un 36. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle davalı ...nin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1. maddesinin 5. fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, mahkemece ilgili komisyon kararının da celbi ile dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek, direnme kararının kendisine tebliği sağlanarak, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda yazılı eksikliğin tamamlanması için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4136, Karar No: 2023/7037, Tarih: 01.06.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/4136 E.  ,  2023/7037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İrtikap

İNCELEME KONUSU KARAR : Ara karara vaki itirazın kabulüne ilişkin

Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.09.2021 tarihli ve 2021/496 Değişik iş sayılı Kararıyla sanık müdafiinin itirazının kabulü ile sanık hakkında soruşturma izni verilip verilmeyeceğine dair Gaziantep Üniversitesi Rektörlüğüne mahkemesince müzekkere yazılmasına ve cevap gelene kadar yargılamanın durmasına karar verilmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesi gereğince itiraz üzerine verilen kararın kesin olduğu anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 08.02.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.03.2023 tarihli ve KYB-2023/26036 sayılı yazısı ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.03.2023 tarihli ve KYB-2023/26036 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzlukla Mücadele Kanunu'nun 17. maddesinde, "1-(Değişik birinci fıkra: 12/12/2003-5020/12 md.) Bu Kanunda ve 18.6.1999 tarihli ve 4389 sayılı Bankalar Kanununda yazılı suçlarla, irtikâp, rüşvet, basit ve nitelikli zimmet, görev sırasında veya görevinden dolayı kaçakçılık, resmî ihale ve alım ve satımlara fesat karıştırma, Devlet sırlarının açıklanması veya açıklanmasına sebebiyet verme suçlarından veya bu suçlara iştirak etmekten sanık olanlar hakkında 2.12.1999 tarihli ve 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun hükümleri uygulanmaz.

Yukarıdaki fıkra hükmü müsteşarlar, valiler ve kaymakamlar hakkında uygulanamaz.

Görevleri veya sıfatları sebebi ile özel soruşturma ve kovuşturma usulüne tabi olan sanıklarla ilgili kanun hükümleri saklıdır" şeklinde,

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu'nun 53/c-6.1.cümlesinde "Yükseköğretim Kurulu Başkanı ve rektörler hakkında 19/4/1990 tarihli ve 3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzluklarla Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlarından dolayı yapılacak ceza soruşturmasında yukarıda belirtilen ceza kovuşturması usulü tatbik edilir. (Mülga cümle:15/4/2020-7243/7 md.) (...)(1)" şeklinde yer alan düzenleme,

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu'nun 53/c-6.1.cümlesinde "Yükseköğretim Kurulu Başkanı ve rektörler hakkında 19/4/1990 tarihli ve 3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzluklarla Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlarından dolayı yapılacak ceza soruşturmasında yukarıda belirtilen ceza kovuşturması usulü tatbik edilir. (Mülga cümle:15/4/2020-7243/7 md.) (...)(1)" şeklinde yer alan düzenleme,

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 17/10/2016 tarihli ve 2015/11479 esas, 2016/8413 karar sayılı ilamında, "Ankara Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesinde öğretim üyesi olan sanık ve arkadaşları tarafından müştekinin diş tedavisi karşılığında fazla para istenip alınması ve/veya kurumda yapmaları gereken işlemi yapmak için ücret talep etmeleri iddiasının ikna suretiyle irtikap veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda belirtildiği şekilde rüşvet alma suçlarını oluşturabileceği, öğretim üyesi sanığın 2547 sayılı Yasanın 53/6. maddesinde yazılı Yükseköğretim Kurulu Başkanı veya rektör statüsünde olmadığı cihetle hakkında 3628 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanabilir olduğu ve aynı Yasanın 17/son maddesindeki özel soruşturma usulüne tabi bulunmadığı,..." şeklinde belirtildiği üzere,

Somut olayda,

1-Gaziantep Üniversitesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı Başkanlığı'nda kadrolu Öğretim Üyesi olarak görev yapan sanık hakkında, adı geçen Üniversite hastanesinde ameliyat ettiği hastaların zor durumlarından faydalanmak suretiyle, söz konusu hastalardan para alarak menfaat temin ettiği iddiasıyla, icbar suretiyle irtikap suçundan kamu davası açıldığı, sanığın Yüksek Öğretim Kurulu Başkanı veyahut rektör statüsünde olmadığı, bu halde hakkında 3628 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanabilir olduğu ve aynı Yasanın 17/son maddesindeki özel soruşturma usulüne tabi bulunmadığı gözetilmeksizin, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde,

2-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. madde ve fıkrasında "...soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir", aynı Kanun'un 272/2. madde ve fıkrasında ise "Hükümden önce verilip hükme esas teşkil eden veya başkaca kanun yolu öngörülmemiş olan mahkeme kararlarına karşı da hükümle birlikte istinaf yoluna başvurulabilir

2-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. madde ve fıkrasında "...soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir", aynı Kanun'un 272/2. madde ve fıkrasında ise "Hükümden önce verilip hükme esas teşkil eden veya başkaca kanun yolu öngörülmemiş olan mahkeme kararlarına karşı da hükümle birlikte istinaf yoluna başvurulabilir

" hükümlerinin yer aldığı, bu düzenlemelere göre, sanık müdafiinin yargılamanın devamı için 2547 sayılı Kanun uyarınca izin alınmasına ilişkin talebinin reddine dair Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07/09/2021 tarihli ve 2021/103 esas sayılı 1 numaralı ara karar ile Mahkemenin işten el çekmeyip yargılamaya devam ettiği ve bu kararın 5271 sayılı Kanun'un 267. maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna değil asıl hükümle birlikte istinaf kanun yoluna tabi olduğu, itiraz mercince anılan gerekçeyle karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiği halde işin esasına yönelik değerlendirme yapılmasında isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Sanık ... hakkında irtikap suçundan görülmekte olan Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 2021/103 Esas sayılı dosyasının 07.09.2021 tarihli duruşmasının (1) numaralı ara kararı ile sanık ve müdafiilerinin, irtikap suçu yönünden sanık özel soruşturma ve kovuşturma usulüne tabi olduğundan, yetkili merciden izin alınmasına dair taleplerinin reddine hükmolunmuştur.

2.Sanık müdafii 09.09.2021 tarihli dilekçe ile ara karara itiraz etmiş, Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.09.2021 tarihli ve 2021/496 Değişik iş sayılı Kararıyla itirazın kabulü ile soruşturma izni verilip verilmeyeceğine dair Gaziantep Üniversitesi Rektörlüğüne mahkemesince müzekkere yazılmasına ve cevap gelene kadar yargılamanın durmasına karar verilmiştir.

3.5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası "...soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir", aynı Kanun'un 272 nci maddesinin ikinci fıkrası ise "Hükümden önce verilip hükme esas teşkil eden veya başkaca kanun yolu öngörülmemiş olan mahkeme kararlarına karşı da hükümle birlikte istinaf yoluna başvurulabilir" şeklinde düzenlenmiştir.

4.Sanık müdafiinin yargılamanın devamı için 2547 sayılı Kanun uyarınca izin alınmasına ilişkin talebinin reddine dair Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07.09.2021 tarihli ve 2021/103 Esas sayılı (1) numaralı ara karar ile mahkemenin işten el çekmeyip yargılamaya devam ettiği anlaşılmıştır.

4.Sanık müdafiinin yargılamanın devamı için 2547 sayılı Kanun uyarınca izin alınmasına ilişkin talebinin reddine dair Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07.09.2021 tarihli ve 2021/103 Esas sayılı (1) numaralı ara karar ile mahkemenin işten el çekmeyip yargılamaya devam ettiği anlaşılmıştır.

5.Talebin reddine ilişkin ara karar 5271 sayılı Kanun'un 267 nci maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna değil asıl hükümle birlikte istinaf kanun yoluna tabi olduğundan, itiraz merciince karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi yerine işin esasına yönelik değerlendirme yapılması Kanun'a aykırı olup, (2) numaralı kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

6.(2) numaralı istemin içeriğine nazaran, (1) numaralı kanun yararına bozma istemi ile ilgili bir değerlendirme yapılmamıştır.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının (2) numaralı kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.09.2021 tarihli ve 2021/496 Değişik iş sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3.(1) numaralı kanun yararına bozma istemi ile ilgili olarak bir karar verilmesine yer olmadığına,

5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1742, Karar No: 2024/9614, Tarih: 05.12.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1742 E.  ,  2024/9614 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/736 E., 2023/1878 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Büyükçekmece 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/242 E., 2023/185 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın vekili tarafından nafakalar yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı kadın vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Davalı kadın vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının Keziban'a yükletilmesine,

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının Keziban'a yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4746, Karar No: 2022/7126, Tarih: 18.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4746 E.  ,  2022/7126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Büyükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 10.03.2021 tarih ve 2017/319 E. - 2021/208 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Yılmaz Tekstil ve Ticaret Limited Şirketine ait ... ilçesi ... köyü 106 ada 1 parselde kayıtlı olan 6, 7, 18 ve 19 nolu bağımsız bölümlerin 09/02/2009 tarihinde davalılara satılıp devredildiğini, şirketin ortaklarının ... ve ... olduğunu, şirket adına taşınmaz devrini yapan ...'ın yetkisiz olduğunu, ortaklardan ...'ın 05/01/2009 tarihinde kendini münferit imza ile temsile yetkili müdür atadığını, ancak ...'ın şirket mallarını kaçırmaya matuf bir çok işlemine dayanak yaptığı 05/01/2009 tarihli ortaklar kurulu kararı altındaki imzanın diğer ortak ...'a ait olmayıp sahte olduğunu, söz konusu devir işleminin yetkisizlik yanında ayrıca taşınmazların gerçek değerinin de tapuda gösterilen değerin çok üstünde olması sebebiyle muvazaalı olduğunu ileri sürerek dava konusu bağımsız bölümlerin davalılara devrine ilişkin işlemlerin iptaline, taşınmazların şirkete iadesine ve şirket adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen davada ise davalıların taşınmazları kiraya vererek haksız şekilde tahsil ettiği kira paralarının davalılardan alınarak davacıya iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, 05/01/2009 tarihli ortaklar kurulu kararı sahte olsa dahi bu durumun tapu kaydının da iptali sonucunu doğurmayacağını, tapu kaydına itimat eden müvekkillerinin ediniminin korunması gerektiğini, müvekkillerinin söz konusu gayrimenkulün meşru malikleri olduğundan mülkiyet hakkının gereği elde ettikleri kira bedelleri üzerinden de yalnızca kendilerinin hak sahibi olduklarını savunarak asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve uyulan bozma ilamı tüm dosya kapsamına göre, ... tarafından şirket müdürü olduğundan bahisle Ticaret Sicil Memurluğundan aldığı belge ile dava konusu taşınmazları 09/02/2009 tarihinde tapudan satış suretiyle davalılara devir ettiği ve davalılar tarafından malik sıfatı ile bu taşınmazların üçüncü kişiye kiraya verildiği, bilahare davacı şirket ortağı ... tarafından Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/326 esas sayılı dosyasında bu ortaklar kurulu kararındaki imzanın kendisine ait olmadığı iddiası ile açtığı dava neticesinde aynı mahkemenin 15/06/2010 tarih ve 2009/326 esas, 2010/393 karar sayılı kararı ile ortaklar kurulundaki ...'a atfen atılan imzanın kendisine ait olmadığından bahisle 05/01/2009 tarihli Ortaklar Kurulu Kararının hükümsüzlüğünün tespitine karar verildiği, bu kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği, 05/01/2009 tarihli ortaklar kurulu kararında davacıya atfen atılan imzanın davacının eli ürünü olmaması bu ortaklar kurulunun çağrı hakkındaki merasime riayet etmeksizin TTK nın 538/son. Maddesi gereğince toplanmış olmasına ve davacının bu toplantıya katılmaması nedeniyle toplantıda alınan tüm kararların hükümsüz olduğunun kabulü gerektiği, 21/09/2007 tarihli ortaklar kurulu kararında başka bir müdür seçilmiş ancak daha önce 30/03/2005 tarihli karar ile 10 yıl süre ile müdür olarak atanan ... azledilmediği,dolayısıyla 30/03/2005 tarihli sicil gazetesinde yayınlanan 21/03/2005 tarihli Ortaklar Kurulu Kararına istinaden 10 yıl süre ile müdür olarak atanan ...'ın müdürlük vasfı devam ettiği, bu itibarla tapuda yapılan devir işlemine dayanak yapılan 05/01/2009 tarihli Ortaklar Kurulu Kararı hükümsüz ise de yukarıda değinilen 21/03/2005 tarihli Ortaklar Kurulu Kararı gereği tapuda işlem yapan ...'ın şirket müdürlüğü sıfatı devam ettiğinden tapuda yapılan işlemin geçerli olduğu, davacının yetkisiz temsilci tarafından işlem yapıldığı yolundaki iddiası yönünden davanın reddi gerektiği, satış işleminin muvazaalı olduğu yolundaki iddia yönünden ise, işlemi yapan ...'ın şirketin yetkilisi olup aynı zamanda %75 oranında ortağı olması, keza aynı binada şirkete ait toplam 24 adet bağımsız bölüm mevcut olup tamamının devri mümkün iken sadece bunların 4 tanesinin davalılara satılmış olması, muvazaa iddiasının davacı tarafça ispatının gerektiği, gerçek bedel ile satış bedeli arasındaki farkın tek başına muvazaanın varlığını ispata yeterli olmadığı, satışın tarafları arasında muvazaanın varlığını gösterecek herhangi bir durumun davacı tarafça ispatlanamadığı, birleşen dosyada ecrimisile (kira parası) ilişkin talebi yönünden de; davalılar taşınmaza tapu ile malik olup iyi niyetli zilyet olduklarından davacının birleşen davasının da reddi gerektiği gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl dava, muvazaa ve yetkisiz temsile dayalı tapu iptali ve tescil, birleşen dava ise kira alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece 21/03/2005 tarihli Ortaklar Kurulu Kararı gereği tapuda işlem yapan ...'ın şirket müdürlüğü sıfatı devam ettiğinden tapuda yapılan işlemin geçerli olduğu,satış işleminin muvazaalı olduğu yolundaki iddia yönünden ise, şirkete ait toplam 24 adet bağımsız bölüm mevcut olup tamamının devri mümkün iken sadece bunların 4 tanesinin davalılara satılmış olması, gerçek bedel ile satış bedeli arasındaki farkın tek başına muvazaanın varlığını ispata yeterli olmayacağı, birleşen dava yönünden de; davalılar taşınmaza tapu ile malik olup iyi niyetli zilyet oldukları gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir. Dosya kapsamında bulunan protokoller üzerinde yapılan incelemede, 02.02.2009 tarihli protokolde taşınmazların değerinin 1.000.000 Usd olarak belirlendiği, 03.02.2009 tarihli taşınmaz satışına ilişkin protokole göre de, taşınmazların satış bedelinin 30.01.2009 tarihindeki kur üzerinden TL karşılığı 1.700.000,00 TL olarak belirlendiği, 09.02.2009 tarihinde 500.000,00 TL ve 1.200.000,00TL olacak şeklide satıcının banka hesabına ödeme yapılacağı belirlenmiştir. Uyuşmazlığa konusu taşınmazlar 09.02.2009 tarihinde davalılar adına 1/3 hisseli olmak üzere toplam 500.000,00TL’ye satıldığı, vergi dairesinden gelen kayıtlara göre de satıcı davacı şirketin 2009 yılına ait BS(Mal ve Hizmet Satış bildirimi) formunda da 500.000,00TL olarak bildirim yapıldığı görülmüştür. Davalı ... tarafından ise bakiye 1.200.000,00TL karşılığı olarak 720.000,00USD’ın 09.02.2009 tarihinde davadışı 3. kişiye havale yapıldığı, 10.02.2009 tarihinde de aynı 3. kişi tarafından davalı ...’a iade edildiği, bu ödemelerin satışa konu taşınmazlarla ilgili olup olmadığına ilşkin bir izahatı bulunmamıştır. Öncelikle, muvazaanın maddi ve manevi iki unsuru bulunmaktadır. Davacı şirkete ödenen bedelin sadece 500.000,00TL olduğu bu bedelinde protokol hükümlerine göre belirlenen fiyattan az olması karşısında muvazaanın maddi unsuru gerçekleşmiştir. Öte yandan, taraflar arasında akdedilmiş protokoller gereğince bakiye 1.200.000,00TL’nin önce davadışı 3. kişiye gönderilmesi ve aynı davadışı 3. kişi tarafından bir gün sonrasında alıcı davalı ...’a bedeli iade etmesi karşısında davacı şirketi zarara uğratmak koşuluyla hareket edildiğinden muvazaanın manevi unsuruda gerçekleştiği anlaşılmıştır. Bu durumda, taraflar arasında düzenlenen protokollerde göz önünde bulundurularak yukarıdaki açıklamalar ışığında taşınmazların muvazaalı şekilde satışının yapıldığı hususları birlikte değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı karar verilmesi doğru olmamış, asıl ve birleşen davada kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle asıl ve birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden asıl ve birleşen davada davacıya iadesine, 18.10.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.