muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5953, Karar No: 2019/3093, Tarih: 12.02.2019

Temyiz

Karar, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir. Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur. İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; davacı işçi, davalı üniversitede değişen alt işverenler nezdinde çalışmıştır. Dosyada yer alan Hizmet Döküm Cetvelinden ve İşe Giriş Bildirgelerinden davacının 01.04.2013-31.03.2014 tarihleri arasında davalı On Özel Güvenlik Hiz. Ltd. Şti.’de çalıştığı, son olarak da 01.04.2014-24.04.2014 tarihleri arasında 1085907 sicil numaralı dava dışı Tüm-Pa Tem. ve Sos. Hiz. İnş.Tur. Tic. Paz.Ltd. Şti.’de çalıştığı görülmektedir. Bu nedenle davalı On özel Güvenlik Hizmetleri Ldt. Şti.’nin, kıdem tazminatından sadece kendi çalışma dönemi ve devir tarihindeki ücret seviyesi ile sorumlu olacağı açıktır. Mahkemece davalı şirketin son alt işveren olduğunun kabulü ile hüküm altına alınan kıdem tazminatı alacağının tamamından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunun kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasındaki bir başka uyuşmazlık konusu ise kıdem tazminatı faiz başlangıcının hangi tarihten itibaren başlatılacağına ilişkindir.

4857 sayılı İş Kanununun 120 maddesi hükmü uyarınca kıdem tazminatını düzenleyen 1475 sayılı Kanunun 14. maddesi halen yürürlüktedir. Anılan 14. maddenin 11. fıkrası hükmüne göre kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmelidir.

Kıdem tazminatının zamanında ödenmemesi halinde bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiziyle birlikte ödenmesi gerektiği 1475 sayılı Kanunun 14/11. maddesinde öngörülmüştür. O halde faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. Bu noktada, iş sözleşmesinin ölüm ya da diğer nedenlerle son bulması faiz başlangıcını değiştirmez. Ancak, yaşlılık, malullük aylığı ya da toptan ödeme almak için işyerinden ayrılma halinde 1475 sayılı yasanın 14/3. maddesine göre işçinin bağlı bulunduğu kurum ya da sandığa başvurduğunu belgelemesi şarttır. Bu halde faiz başlangıcı da anılan belgenin işverene verildiği tarih olmalıdır.

Emekliliğe hak kazanma belgesi işverene bildirilmemişse, işverence kıdem tazminatı olarak ilk taksitin ödendiği tarih bakiye kıdem tazminatı için de faiz başlangıcı olmalıdır. Böyle bir taksit ödemesi de olmadığı durumlarda ise faiz başlangıcı, davanın açıldığı ya da icra takibinin başladığı tarihtir.

Emekliliğe hak kazanma belgesi işverene bildirilmemişse, işverence kıdem tazminatı olarak ilk taksitin ödendiği tarih bakiye kıdem tazminatı için de faiz başlangıcı olmalıdır. Böyle bir taksit ödemesi de olmadığı durumlarda ise faiz başlangıcı, davanın açıldığı ya da icra takibinin başladığı tarihtir.

Somut olayda davacı işçi işyerinden, emeklilik nedeni ile haklı fesih gerekçesiyle ayrıldığını iddia etmektedir. Davacı, özlük dosyasında yer alan ve Tüm-Pa Tem. Ltd. Şti.’ne hitaben yazılmış 24.04.2014 tarihli dilekçede, emeklilik sebebi ile iş akdini feshettiğini beyan etmiştir. Ancak davacının tahsis için kuruma başvuruda bulunup bulunmadığı, bu bağlamda yaşlılık aylığı bağlanması veya prim ödeme gün sayısı ve sigortalılık hizmet süresi nazara alındığında emekli olamaya hak kazandığına ilişkin kurum yazısının işverene tebliğ edilip edilmediği dosya içeriğinden anlaşılamamaktadır. Bu nedenle tahsis yazısının işverene bildirildiği tarih tespit edilerek kıdem tazminatı için sözü edilen tarihten itibaren, aksi halde dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, bu hususlar göz ardı edilerek gerekli araştırma ve inceleme yapılmaksızın akdin feshi tarihinden itibaren faiz yürütülmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, davalı yararına takdir peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4783, Karar No: 2008/4516, Tarih: 04.07.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/4783 E.  ,  2008/4516 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Elektrik Deri Tekstil San.Tic.Ltd.Şti. ile davalı ... İnş. Tekstil San.Tic.Ltd.Şti. arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 07.12.2006 gün ve 2005/268-2006/331 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 08.05.2007 gün 2005/268 Esas-2006/331 Karar sayılı ek kararı üzerine davalı vekilinin verdiği 15.05.2007 havale tarihli dilekçenin temyiz defterine kaydının yaptırılmadığı ve temyiz harcı da yatırılmadığı anlaşıldığından HUMK’nın 432/son maddesi uyarınca davalı şirketin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 04.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9951, Karar No: 2014/16995, Tarih: 22.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/9951 E.  ,  2014/16995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞANLIURFA 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/02/2014

NUMARASI : 2012/321-2014/95

Taraflar arasında görülen yoksulluk ve iştirak nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesi ile davacı ile davalının 6 yıl birlikte yaşadığını,3 tane çocuklarının olduğunu, davalının başka bir kadınla evlendiğini belirterek davacı için aylık 400.00 TL, çocuklar için aylık 300.00'er TL nafaka ödemesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece davacı yönünden nafaka talebinin reddine, çocuklar yararına 150.00'şer TL iştirak nafakası takdirine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Evlilik dışı doğan çocuk yönünden babanın nafakayla yükümlü tutulabilmesi için, çocukla babası arasında soybağının kurulmuş olması zorunludur. T.M.K. 333.maddesinde; "Babalık davası ile birlikte nafaka istenir ve hakim, babalık olasılığını kuvvetli bulursa, hükümden önce çocuğun ihtiyaçları için uygun bir nafakaya karar verebilir." hükmü yer almaktadır. Eldeki dava babalık davası değildir. Babalık davası ile birlikte nafaka istenmemiştir. Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğumla kurulur. Baba ile soybağı ise, tanıma, anne ile evlilik ve hakim hükmüyle kurulur. Soybağı ayrıca evlat edinme yolu ile de kurulur (TMK. m.282). Dosyada yeralan Nüfus Müdürlüğü yazısında çocukların anne soyadı ile annenin nüfus kaydına tescillerinin yapıldığının, babalarının bilinmediğinin, baba hanesinde adı bulunanın hangi M.. olduğunun belli olmadığının bildirildiği, alınan nüfus kaydında, çocukların baba adının M.., soyadlarının S.. olduğu anlaşılmaktadır. Diğer bir deyiş ile davalı ile bu çocuklar arasında, kanunda gösterilen yöntemlerden biriyle bir soybağı kurulmadığı görülmektedir. Bu durumda, soybağının hüküm ve sonucu olan bakım yükümlülüğü davalı için gerçekleşmemiştir. Öyleyse bu çocuklar ile ilgili davacı annenin nafaka isteğinin reddi gerekirken bu husus dikkate alınmadan hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1071, Karar No: 2021/8248, Tarih: 14.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1071 E.  ,  2021/8248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İşyeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 01.12.2009 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 20.12.2009 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın gece vakti müştekinin iş yerine girmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 12 yıllık zamanaşımı süresinin, 11.03.2009 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 14.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4781, Karar No: 2014/7693, Tarih: 21.04.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/4781 E.  ,  2014/7693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında bozma kararına uyularak ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 02.07.2013 gün ve 2012/1463 E. - 2013/492 K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekili tarafından maktu harç yatırılmak suretiyle temyiz edilmiş, mahkemece eksik temyiz harcının tamamlanması için 10.01.2014 tarihli muhtıra çıkarılmış, bu muhtıranın tebliğ edilmesinden sonra davalı vekili vermiş olduğu 28.01.2014 tarihli dilekçesi ile adli yardım talebinde bulunmuş ve dosya mahkemece Dairemizce gönderilmiş olmakla yapılan inceleme sonucu;

1- 6100 sayılı HMK'nun 334-340 maddelerinde adli yardıma ilişkin usul ve esaslar düzenlenmiş olup, adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'dan da istenebilir ve bu talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Nitekim, davalı vekilince anılan Yasanın 336/3. md. hükmü gereğince mahkemece çıkarılan muhtıradan sonra adli yardım talebinde bulunmuştur.

Davalı vekilinin adli yardım talebini içeren 28.01.2014 tarihli dilekçesi ekinde, davalının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama ve takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin herhangi bir belge sunulmamış olmakla davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Hükmü temyiz eden davalı vekili nispi temyiz harcını yatırmadığından HUMK'nun 434/3. maddesi uyarınca işlem yapılması için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının adli yardım talebinin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19618, Karar No: 2012/27490, Tarih: 19.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/19618 E.  ,  2012/27490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tespiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

4628 Sayılı Enerji Piyasası Kanununun 5784 sayılı Kanunla değişik 15. maddesi hükmü uyarınca dava konusu taşınmaz üzerinde kurulan irtifak hakkının Tedaş Genel Müdürlüğü adına tapuya tescili gerekirken davalı kurum adına tesciline hükmedilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 2. nolu bendinde (davalı ... ... Şirketi) kelimelerinin çıkartılmasına, yerlerine (Tedaş Genel Müdürlüğü) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21135, Karar No: 2010/29771, Tarih: 27.10.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/21135 E.  ,  2010/29771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/185375

MAHKEMESİ : Saray(Tekirdağ) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2007

NUMARASI : 2006/210 E, 2007/24 K

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç tarihi itibariyle, 65 yaşını doldurmuş olan sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nun 50.maddesinin 1.fıkrasında öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmemesi suretiyle aynı yasa maddesinin 3.fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA 27.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/627, Karar No: 2017/3349, Tarih: 05.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/627 E.  ,  2017/3349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/07/2015 tarih ve 2014/292-2015/219 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2002 yılından bu yana güzellik sorunları ile ilgili etkin ve uzun vadeli çözümler sunan bitkisel içerikli ürünler geliştirerek 150 ülkede tüketiciyle buluşturduğu, yaptığı çalışmalar neticesinde markalarına ayırt edici özellik kazandırdığı, müvekkilinin başta “...”, “... ...”, “...”, “...” markaları olmak üzere pek çok tescilli markasının bulunduğu, davalının müvekkilinin markaları ile ayırt edilemeyecek kadar benzer olan 2012/32166 sayılı “...” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin itirazı üzerine itirazın YİDK kararı ile red edildiğini, dava konusu markanın müvekkilinin markaları ile harf dizilimi, görünüşleri ve okunuşları itibarı ile ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğu, davalının müvekkiline ait markanın ayırt edilemeyecek kadar benzerini tescil ettirmek için müracaat etmesinin kötü niyetli olduğu, müvekkilinin markasının tanınmış olduğunu iddia ederek ... YİDK kararının iptali ile markanın tescil edilmesi halinde hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin dava konusu marka başvuru ile davacının itirazlarına gerekçe yapılan markaların tek ortak yanının “bio” ibaresi olduğunu, yaygın kullanımı olan bu ibarenin bir markaya tek başına ayırt edicilik sağlayamayacağını, markalarda asıl bakılması gereken ibarelerin “bio” ibaresinin ardından gelen ibareler olduğunu, farklılığının tüketici tarafından da algılanabileceğini, “bio” ibaresinin doğal yaşam anlamlarında kullanılan ve tek bir kişinin tekeline verilecek ibarelerden olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu söyleyerek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu söyleyerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava YİDK kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğüne ilişkin olduğu, davacının tanınmışlık ve kötü niyet yönündeki iddialarının kanıtlanmadığı, davalının 2012/32166 sayılı '...' ibareli marka başvurusu ile davacının ''..., ..., ..., ... ..., ..., ...,'' ibareli markaları ile aynı/aynı tür malları kapsadığı, marka işaretleri arasında ayniyet ya da ayırt edilemeyecek kadar benzerlik bulunmadığı, ortak kullanımı nedeniyle tek başına ayırt ediciliği bulunmayan ''...'' ibaresinin ortak olması nedeniyle işaretler bazında bir benzerliğin olmadığı, ilgili tüketici nezdinde karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, taraf markaları arasında 556 sayılı KHK’nın 7/1-b ve 8/1-a maddeleri anlamında bir iltibas bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 05/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5403, Karar No: 2016/1909, Tarih: 24.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/5403 E.  ,  2016/1909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın aracını satmak için üzerine satılık yazdığı, bu ilanı gören sanık ...'ın aradığı, fiyatta anlaşmaları üzerine katılan, sanık ... ve sanık ...'nun notere gittikleri, katılanın aracın devrini sanık ... üzerine yaptığı, anlaştıkları parayı noterde vermedikleri, parayı işyerinde başka bir esnaftan alıp vereceklerini söyledikleri, burada para bulamadıklarını birkaç gün sonra verebileceklerini söyleyerek katılanı oyaladıkları,katılanın diretmesi üzerine sanık ...'ın başka bir aracı teminat olarak teslim ettiği, sanık ...'ın ayrıca senet verdiği, vade tarihinde ödeme yapıp teminat olarak verdikleri aracı geri alacakları konusunda anlaştıkları, vadesinde ödeme yapmadıkları gibi verdikleri aracın ruhsat sahibi başka biri olduğu için katılanın bu aracı satıp parasını alamadığı, sanıkların bu şekilde baştan beri fikir ve eylem birliği içerisinde dolandırıcılık kastıyla hareket ettikleri iddia edilen olayda;

Katılanın aşamalarda değişmeyen beyanları, sanık ...'ın mahkemede "bu olayda kendisini ...'ın yönlendirdiğini ve kullandığını cebine bir kuruş para girmediği" yönündeki beyanı, sanıklar ... ve ...'nun diğer sanık ...'ın yanında çalıştıkları, sanıkların bu şekilde bir çok olaya karışmaları karşısında; sanıkların baştan bu yana fikir ve eylem birliği içerisinde dolandırıcılık kastıyla hareket ettikleri anlaşıldığından, dolandırıcılık suçundan mahkumiyetleri yerine oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde haklarında beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.