muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3800, Karar No: 2018/957, Tarih: 03.04.2018

PVSK'nın 1. maddesi gereğince, sorumlu olduğu bölgede işlenen suçu hal ve koşullara uygun olarak engelleme görevi bulunan sanığın yasadan kaynaklanan bir hukuki yükümlülük/garantörlük altında olduğunda kuşku bulunmamakla birlikte, ihmali davranış kapsamında verdiği yerine getirilmeyen, sonuca katkı sunan fonksiyonel bir etkisi de bulunmayan emriyle, ülke genelinde icra edilen darbe suçunun icrası ile ortaya çıkan somut tehlike arasında uygun illiyet bağının varlığından bahsedilemeyeceği gibi sorumluluk bölgesinde darbeye teşebbüs eylemine ilişkin icrai bir hareketin gerçekleştirilmemesi ya da kişilere karşı icrai ya da ihmali davranışla işlenebilecek araç suç niteliğindeki suçların icra edilmemesi karşısında; icrai davranış olarak değerlendirilemeyeceğinde tartışma olmayan bu emrin, darbeye teşebbüs kapsamında icrai/cebri hareketlerin gerçekleşmemesi nedeniyle emri alan azmettirilenlerin de önleme yükümlülüğünün yerine getirilmesi bağlamında teşebbüs aşamasına ulaşan bir eylemlerinden bahsetme imkanı bulunmadığından işlenmekte olan amaç suç yönünden hazırlık hareketi niteliğinde kaldığının kabulünde zorunluluk bulunmakla, sanığın eylemine uyan ve bu suçun hazırlık hareketini suç sayarak yaptırıma bağlayan TCK'nın 314/2. maddesinde düzenlenen terör örgütüne üye olmak suçundan cezalandırılması gerekirken yazılı olduğu şekilde yasal olmayan gerekçe ile suç vasfında yanılgıya düşülerek Anayasayı ihlal suçuna yardım etmek suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebepten dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

03.04.2018 tarihinde verilen iş bu karar, Yargıtay Cumhuriyet savcısı ... ... huzurunda, duruşmada sanık ...’ın savunmasını yapmış bulunan Av. ...'nun yokluğunda, 04.04.2018 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2015/13774, Karar No: 2015/21103, Tarih: 18.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/13774 E.  ,  2015/21103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Oltu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2015

NUMARASI : 2014/1502-2015/408

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacıHazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Bir kısım davalılar vekillerince temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2773, Karar No: 2020/1296, Tarih: 12.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2773 E.  ,  2020/1296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 11/12/2018 tarih ve 2018/258 E- 2018/1224 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 09/04/2019 tarih ve 2019/672 E- 2019/506 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında taşımacılık sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşmeye göre davalıya 06/02/2018 günü teslim edilen polyester iplik mallarının davalının çalışanı tarafından çalındığının anlaşıldığını, davalı şirketçe karşılanmayan zararın tahsili amacı ile İstanbul 30. İcra Müdürlüğü'nün 2018/6375 esas sayılı dosyası ile icra takibine geçildiğini, davalının haksız ve kötü niyetli olarak takibe itiraz ettiğini, beyanla itirazın iptaline, takibin devamına, davalı aleyhine %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili aleyhine başlatılan icra takibinin yetkisiz icra dairesinde açıldığını, Kahramanmaraş icra dairelerinin yetkili olduğunu, alacağın miktarı konusunun belli olmadığı, müvekkilinin taşınan malları Sompo Japon Sigortaya sigorta ettirdiğini, bu sebeple bu şirketinde davaya ihbar olunan sıfatı ile dahil edilmesinin gerektiğini, davacının sigorta şirketine başvurması gerekirken doğrudan müvekkiline başvurduğunu bildirerek davanın reddi ve davacı aleyhine %20 kötü niyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; itirazın iptali davasının dinlenebilmesi için öncelikle takibin yetkili icra dairesinde yapılmış olması gerektiği, HMK 114/2 maddesi uyarınca bu hususun dava şartı olduğu yetkili icra dairesinde yapılmış bir takip bulunmadığından dava şartı yokluğundan HMK 115/2 maddesi gereği davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince itirazın iptali davasının dinlenebilmesi için öncelikle yetkili icra dairesinde yapılmış bir takip gerektiği ve bu hususun HMK 114/2 maddesi uyarınca dava şartı olduğu dikkate alındığında yetkili icra dairesinde yapılmış bir takip bulunmadığından dava şartı yokluğundan HMK 115/2 maddesi gereği davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun görülmekle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince itirazın iptali davasının dinlenebilmesi için öncelikle yetkili icra dairesinde yapılmış bir takip gerektiği ve bu hususun HMK 114/2 maddesi uyarınca dava şartı olduğu dikkate alındığında yetkili icra dairesinde yapılmış bir takip bulunmadığından dava şartı yokluğundan HMK 115/2 maddesi gereği davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun görülmekle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12/02/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9042, Karar No: 2015/10052, Tarih: 11.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/9042 E.  ,  2015/10052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davalı tarafından ortak yerlerden olan kapıcı dairesine ve bahçeye yapılan müdahalenin önlenmesi ve davalının kapıcı dairesinden tahliyesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının ortak kullanım alanı olan kapıcı dairesini ev olarak olarak kullandığını, apartman bahçesini de kapıcı dairesinin uzantısı gibi kullanarak ortak kullanım alanlarını işgal ettiğini belirterek müdahalenin önlenmesi ve davalının kapıcı dairesinden tahliyesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava konusu kapıcı dairesi ile ilgili davacılar vekilinin talebi yönünden;

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin 1. fıkrasına göre, kat malikleri anataşınmazın bakımını, mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar. Getirtilen 20/10/2010 tarihli tadilat projesi incelendiğinde, malikler ..., ..., ..., ... ve ...'in 18/10/2010 tarihinde verdikleri dilekçe ile bodrum katında tadilat yapılmasına muvafakat ettikleri, bu muvafakat doğrultusunda belediyece tadilat projesisinin onaylandığı, dava konusu yerin kapıcı dairesi olarak projelendirildiği ve ortak yer mahiyetinde olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda tadilat projesine muvafakat eden davacılar ..., ..., ... ve ...'in projeye uygun eski hale getirilmesi istemi Medeni Kanunun 2. maddesine aykırılık teşkil etmektedir. Mahkemece dava konusu taşınmazın tadilat projesi ile niteliği değiştirilmiş olmasına rağmen ortak yer niteliğinde bulunduğu anlaşılan davalı yerle ilgili talebin Medeni Kanunun 2. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/14154, Karar No: 2004/15751, Tarih: 27.12.2004

2. Hukuk Dairesi 2004/14154 E., 2004/15751 K.

**2. Hukuk Dairesi 2004/14154 E., 2004/15751 K.**

**- TEK BAŞINA EVLAT EDİNME

- TEMYİZ EDİLEBİLEN KARARLAR**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 307 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hükmün kanun yararına bozulması Adalet Bakanlığının yazısı üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından istenilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun tek başına evlat edinmeyi düzenleyen 307. maddesinin 2. fıkrasına göre otuz yaşını doldurmuş olan eş, diğer eşin ayırt etme gücünden sürekli olarak yoksunluğu veya iki yılı aşkın süreden beri nerede olduğunun bilinmemesi yada mahkeme kararıyla iki yılı aşkın süreden beri eşinden ayrı yaşamakta olması yüzünden birlikte evlat edinmesinin mümkün olmadığını ispat etmesi halinde, tek başına evlat edinebilir.

Dosyadaki nüfus kaydından evli olduğu anlaşılan davacının, yukarıda anılan madde uyarınca tek başına evlat edinebilmesi için gereken yasal şartları oluşmadığı görülmüştür.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken Türk Medeni Kanunun 307/2. maddesi hükmüne aykırı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Kabule göre ise;

Aynı Kanunun evlat edinme kararı vermeden önce hakime araştırma yükümlülüğü getiren 316. maddesinde;

"Evlat edinmeye, ancak esaslı sayılan her türlü durum ve koşulların kapsamlı biçimde araştırılmasından ve gerektiğinde uzmanların görüşünün alınmasından sonra karar verilir.

Araştırma özellikle evlat edinen ile edinilenin kişiliği ve sağlığı, karşılıklı ilişkileri, ekonomik durumları, evlat edinenin eğitme yeteneği, evlat edinmeye yönelten sebepler ve aile ilişkileri ile bakım ilişkilerindeki gelişmelerin açıklığa kavuşturulması gerekir" hükmü mevcuttur.

Mahkemece, sözü edilen maddede öngörüldüğü şekilde kapsamlı bir araştırma yapılmadan eksik inceleme ile kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427/6. maddesine dayalı kanun yararına bozma isteğinin açıklanan sebeple kabulü ile hükmün sonuca etkili olmamak üzere BOZULMASINA, 27.12.2004 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/566, Karar No: 2023/2994, Tarih: 22.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/566 E.  ,  2023/2994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/201 E., 2022/1631 K.

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 13. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/47 E., 2021/221 K.

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, davacı hakkında tesis edilen 05.02.2016 tarihli ve 10/1906 sayılı Yüksek Sağlık Kurulu kararı ile maluliyet bulunmadığına dair kararın iptaline, maluliyet durumunun ve oranının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili tarafından; davacının 06.05.2016 tarihinde geçirmiş olduğu hastalık sebebiyle müvekkili kuruma meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü kaybı oranı tespiti için başvurduğunu, meslekte kazanma gücü kaybı oranının tespiti için müvekkili kurum tarafından, ... Meslek Hastalıkları Hastanesi ve ... Çekirge Devlet Hastanesi sağlık kurullarından rapor aldırıldığını ve bu raporlara istinaden ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü'nce maluliyet oranının % 0 olduğuna karar verildiğini, davacının söz konusu karara itirazı soncunda, dosyasının Yüksek Sağlık Kurulu'na sevkedilip yeniden incelendiğini ve son olarak 05.02.2016 tarihinde Yüksek Sağlık Kurulunca davacının maluliyet oranının % 0 olduğununun tespit edildiğini, davacı hakkında maluliyet oranı konusunda birbiriyle çelişen farklı heyet raporları olmadığını, 3 farklı heyetin raporunda da maluliyet oranının % 0 olduğuna karar verildiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

Yasal prosedür uyarınca davacının mevcut rahatsızlığının meslek hastalığı olup olmadığı ve sürekli iş göremezlik oranının tespiti yönünde Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'na gönderilmiş, ATK 3.İhtisas Kurulu'nun 04.09.2019 tarih ve 15123 Karar sayılı raporunda, davacıda karpal tünel sendromu hastalığının mevcut olduğu, kişinin yaptığı işin ve çalışma şeklinin karpal tünel sendromu açısından etkisinin olabileceği ancak karpal tünel sendromunun böyle bir işte çalışmayan kişilerde de görüldüğü, ayrıca karpal tünel sendromunun işi dışında herhangi bir eylem sırasında da ortaya çıkabileceği dikkate alındığında hastalığının mesleki olup olmadığının belirlenemediği cihetle maluliyet oranı hakkında görüş bildirilemediğinin mütalaa olunduğu, davacı vekilince ATK 3.İhtisas Kurulu'nun raporuna itiraz edilmesi üzerine dosyanın ATK 2. Üst Kurulu'na gönderildiği, Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulu'nun 07.10.2021 tarih ve 1722 karar sayılı raporunda, davacıda Karpal Tünel Sendromu hastalığının mevcut olduğu, hastalığının mesleki olmadığı ve maluliyet oranı tayinine mahal olmadığının mütalaa olunduğu görülmekle tüm anılan raporlar nazara alındığı gerekçesiyle, açılan davanın reddine, karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1.Davacı Vekilinin İstinaf Sebepleri

Davacının, davalı şirket bünyesinde uzunca süre çalıştığını ve bu süreçte fabrikanın, fırın, haddehane, paketleme ve boyama bölümlerinde görevlendirildiğini, davacı ile diğer işçilerin çalışma koşullarının, işverenin iş yerinde iş kazası ve meslek hastalıklarını önleme amacıyla gerekli tedbirleri alıp almadığının tespiti için yargılama esnasında davalı iş yerinde bilirkişi heyetiyle birlikte keşif yapılmamasının önemli bir eksiklik olduğunu, dava dosyasındaki sağlık raporlarında karpar tünel sendromu üzerinden değerlendirme yapıldığını, diğer rahatsızlıklar olan sağ dirsek lateral epikondilit, menisküs rahatsızlığı, akciğer fibrozik şekil değişikliği ve şekel bulgular, bel fıtığı teşhisinin raporlarda değerlendirilmediğini, davacının iş yerinde geçirdiği süre, iş yerindeki görevi ve işin niteliği, iş yerinde davacıya benzer iş gören bazı işçilerde de benzer hastalıkların mevcut olması birlikte değerlendirildiğinde davacının hastalığının meslekten kaynaklandığına ilişkin bir kuşku bulunmadığını, İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olmadığını istinaf başvuru sebep ve gerekçeleri olarak ileri sürmüştür.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile,

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile,

Kurum Sağlık Kurulunun 28.08.2015 tarih ve 0484 sayılı kararı ile davacıda mesleki hastalık tespit edildiğine ancak MKGAO’nin %0 olduğuna, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 05.02.2016 tarih ve 10/1906 sayılı kararı ile; sigortalıdaki hastalık ve arızaların mesleki olmadığına karar verildiği, ATK 3. İhtisas Kurulunun 04.09.2019 tarih ve 15123 sayılı raporunda; davacıda Karpal Tünel Sendromu hastalığının mevcut olduğu, kişinin yaptığı işin ve çalışma şeklinin Karpal Tünel Sendromu açısından etkisinin olabileceği ancak Karpal Tünel Sendromunun böyle bir işte çalışmayan kişilerde de görüldüğü, ayrıca Karpal Tünel Sendromunun işi dışında herhangi bir eylem sırasında da ortaya çıkabileceği dikkate alındığında; davacının hastalığının mesleki olup olmadığının belirlenemediği cihetle maluliyet oranı hakkında görüş bildirilemediğinin mütala edildiği, ATK İkinci Üst Kurulunun 07.10.2021 tarih ve 1722 sayılı raporunda da; davacıda Karpal Tünel Sendromu hastalığı mevcut olduğunun, hastalığının mesleki olmadığının ve maluliyet oranı tayinine mahal bulunmadığının mütalaa edildiği gerekçesiyle,

Davacının istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin 1 numaralı alt bendi uyarınca esastan reddine

karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuşlardır.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; davalı Kurum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'nun, davacının rahatsızlığının meslek hastalığı olmadığına dair 05.02.2016 tarihli ve 10/1906 sayılı kararın iptali ile davacının rahatsızlığının meslek hastalığı olduğunun ve sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 95 inci maddesi, 14 üncü maddesi, 4 üncü maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgilisine yükletilmesine ,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1127, Karar No: 2020/2701, Tarih: 09.09.2020

**23. Hukuk Dairesi         2020/1127 E.  ,  2020/2701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Davacılar vekilince açılan, sıra cetveline itiraz davası sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş olup, verilen kararın davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine, Dairemizce yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez, Dairemiz kararına karşı davalı vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, yatırılması gereken karar düzeltme harcı peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 450,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine 09.09.2020 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Somut olayda, müşteki, ... vekalet ücretinin rüçhanlı olarak sıra cetvelinde yer almasının gerektiği talebiyle şikayet başvurusunda bulunmuştur Asliye Hukuk Mahkemesi şikayetin reddine karar vermiştir. Müşteki vekili anılan ret kararını temyiz etmiştir. Dairemizin Sayın çoğunluğu vekâlet ücretinin Avukatlık Kanunu’nun 164/2. Fıkrası çerçevesinde şikâyetin kabulü gerektiğine karar vermiştir. Vekâlet ücretinin rüçhanlı alacak olarak sıra cetvelinde ‘üçüncü sırada’ yer alması gerektiği hususunda Sayın çoğunlukla aynı düşünmekle birlikte, vekâlet miktarının ne olması gerektiği hususunda farklı düşündüğümden bozma gerekçesine aşağıda izah ettiğim nedenlerle karşıyız.

Şöyle ki;

Sıra cetveli yapılırken, kural olarak cetvele alınacak alacağın önceliğinin olmadığı kabul edilir. Bir alacağın “öncelikli” olduğunun kabul edilebilmesi için açıkça kanunda belirtilmiş olması gerekir. Avukatlık Kanunu'nun 166/2. fıkrasında “sözleşme ile kararlaştırılan ve hakim tarafından takdir olunan ücretin” sıra cetvelinde öncelikli olarak yer alacağı belirtilmiştir. Avukatlık Kanunu avukatın emeğinin karşılığı olarak tek vekâlet ücreti öngörmüştür. Kanunun tek vekalet ücretinin miktarını mahkeme “davanın lehe sonuçlanması halinde, asgari ücret tarifesinin altında olmamak koşuluyla davanın kazanılan bölümü için avukatın emeğine göre ilâmın kesinleştiği tarihteki dava konusunun değerinin yüzde onu ile yüzde yirmisi arasındaki bir miktar” olarak takdir edecektir.(Av.K.164) Taraflar mahkemenin tayin ve taktir edeceği azami % 20 nin üstünde olarak dava veya hükmolunacak şeyin değeri yahut paranın yüzde yirmi beşini aşmayacak şekilde bir ücret kararlaştırılabilir.