muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6059, Karar No: 2018/4027, Tarih: 20.03.2018

**18. Ceza Dairesi         2017/6059 E.  ,  2018/4027 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Kişinin hatırasına hakaret suçundan şüphel... LTD.ŞTİ. sorumlusu ve diğer şüpheliler haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Fethiye Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16/12/2015 tarihli ve 2015/9513 soruşturma, 2015/4845 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Fethiye Sulh Ceza Hâkimliğinin 12/02/2016 tarihli ve 2016/250 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/09/2017 gün ve 50728 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, 28/11/2014 tarihinde ...'un vefatı üzerine söz konusu haber sitelerinde aynı başlık altında geçen "Denizli'nin... İlçesi'nde dolandırıcılıktan sabıkası olduğu öğnenilen 46 yaşındaki ..., av tüfeğiyle sırtından vurularak öldürüldü." şeklindeki hakaret içerikli habere ilişkin olarak şüphelilerin eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 130. maddesinde düzenlenen "Kişinin hatırasına hakaret" suçunu oluşturduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.'" hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; 28/11/2014 tarihinde ...'un vefatı üzerine söz konusu haber sitelerinde aynı başlık altında geçen "Denizli'nin ... İlçesi'nde dolandırıcılıktan sabıkası olduğu öğnenilen 46 yaşındaki ..., av tüfeğiyle sırtından vurularak öldürüldü." şeklindeki haber nedeniyle şüpheliler hakkında soruşturma yapılıp kişinin hatırasına hakaret suçundan takipsizlik kararı verilmiştir. Fethiye Sulh Ceza Hâkimliğinin 12/02/2016 tarihli ve 2016/250 değişik iş sayılı kararı ile bu takipsizlik kararına yapılan itirazı reddetmiştir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, haber içeriğinde yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu anlaşılmakla birlikte haberde yer alan ifadelerin ve haber başlığının, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun gözetleyicisi olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson /İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir (Thorgeir Thorgeirson v/İzlanda, 13778/88, 25.06.1992)

Gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Yukarıda yer verilen Thorgeir Thorgeirson /İzlanda başvurusunda, bir yazar olan başvuran, gazetede yayınlanan iki uzun makalesinde polisin kötü muamelelerinden söz etmiştir. Başvurucu makalesinde polislere ilişkin olarak ‘hayvanca davranan üniformalılar’, ‘hayvanca davranan vahşi üniformalılar’ gibi terimler kullanmıştır. Başvuran, kimliklerini belli etmeden polis mensuplarının hepsine hakaret etmekten yargılanmış ve para cezasına mahkûm edilmiştir. AİHM’e göre, olayda başvuran yayımladığı makalelerde polisin yaptığı kötü muamelelerle ilgili söylentileri ve başkalarının kendisine verdiği bilgileri dile getirmiştir. Olayın şartları içinde başvuranın amacı polise hakaret etmek olmayıp, polisin kötü muameleleri ve halkı yakından ilgilendiren bu konuda soruşturma açılmasını istemektir. AİHM’e göre, başvuran makalelerinde çok sert ifadeler kullandığı halde, kullanılan bu üslup aşırı değildir. Ayrıca başvuranın cezalandırılması kamuyla ilgili bir konuda yapılan açık tartışmayı olumsuz etkileyebilecek niteliktedir.

Sonuç olarak, şüpheli yada şüpheliler tarafından haberde kullanılan somut bir olguyu işaret etmekle birlikte haber içeriğindeki bilgilerle diğer kişilerin aldatılmasının amaçlandığına ilişkin bir delil bulunmamaktadır. Bunun yanında, haberin yayınlanmasında toplumsal ilgi ve kamu yararı bulunmaktadır. Haberin okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir ifade tarzıyla kaleme alınmıştır. Ancak AİHM içtihatlarında da belirtildiği üzere, özellikle gazeteciler bir dereceye kadar abartma hakkına sahiptirler. Haber içeriğindeki ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir.

Bu itibarla, Cumhuriyet Başsavcılığını verdiği takipsizlik ve itiraz merciinin itirazın reddine dair kararlarında isabetsizlik bulunmadığından, talebin reddi gerekmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 20/03/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10071, Karar No: 2024/16040, Tarih: 15.02.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/10071 E.  ,  2024/16040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/194 E., 2016/106 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2015/207 Esas, 2015/139 Karar sayılı kararı ile Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/194 Esas sayılı dosyası ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle her iki dosyanın birleştirilmesine, yargılamaya Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/194 Esas sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

B. Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/194 Esas, 2016/106 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanıkların oturdukları halının altında bulunan 19 paket esrarın bulunduruluş şekli, tanık beyanı ve teşhisi ile dosya kapsamından sanıkların uyuşturucu madde ticareti yaptığı sabit olmasına rağmen mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerekirken beraatlerine karar verilmesinin usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanıkların oturdukları halının altında bulunan 19 paket esrarın bulunduruluş şekli, tanık beyanı ve teşhisi ile dosya kapsamından sanıkların uyuşturucu madde ticareti yaptığı sabit olmasına rağmen mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerekirken beraatlerine karar verilmesinin usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kolluk güçlerince parkın içinde uyuşturucu madde ticareti yapıldığına dair edinilen istihbari bilgi üzerine yapılan fiziki takipte, parkın içinde bulunan sanıkların yere serili kilimin üzerinde oturdukları esnada yanlarına hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yapılan ... Halil'in geldiği, Mustafa'nın halının altından çıkardığı bir cismi Kadir'e verdiği, Kadir'in de bu cismi götürüp ... Halil'e verdiği, görevlilerce Halil ...'in durdurularak üzerinden 1 parça esrar ele geçirildiği ve yapılan mülakatta bu maddeyi Hacıbaba mahallesinden aldığını, ancak parkın içinde oturan şahısların da kendisine esrar satmak istediklerini ve parkta bulunan şahısları gösterebileceğini söylemesi üzerine refakate alınarak sanıkların yanına gidildiğinde sanıkların ayağa kalkmalarının istendiği ve ayağa kalkmalarından sonra kilimin altında bulunan kutunun içerisinde 19 parça esrar ele geçirildiği olayda, tutanağa yansıyan alışveriş nedeniyle baştan beri sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma konusunda şüphe altında oldukları, tutanakta her ne kadar sanık ...'nın elde edilen maddeyi rızasıyla teslim ettiği yazılı ise de; görevlilerce sanıkların ayağa kalkmalarının istendiği ve ayağa kalkmalarından sonra kilimin kaldırılıp suç konusu esrar maddesinin bulunmasından sonra sanık ...'nın bu uyuşturucu maddenin kolluk görevlilerince alınıp götürülmesine rıza gösterdiği anlaşıldığından, sanık tarafından suça konu maddenin halının altından çıkarılıp görevlilere teslim ettiği anlamı çıkmadığı, bu durumda kollukça olay yerinde güvenlik önlemleri alındıktan sonra 5271 sayılı

Kanun'un 119 uncu maddesi uyarınca yetkili merciden arama izni alındıktan sondan sanıkların üzeri ile oturdukları halının alt ve üstünün aranması gerekirken arama kararı olmadan usulsüz arama yapılarak kilimin altından esrar ele geçirildiği, bu şekilde hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin hükme esas alınmayacağı anlaşılmakla, sanıkların üzerine atılı suçu işledikleri sabit görülmediğinden beraatlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Suç tarihinde hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yürütülen tanık ... Halil'de ele geçen maddeye ilişkin ekspertiz raporunun dosyada bulunmadığı anlaşıldığından, uzmanlık raporunun aslı ya da onaylı örneğinin dosyaya getirtilmesi, duruşmada sanıklara okunup diyeceklerinin sorulması,

2. Sanıkların tüm aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmemesi karşında, olay tutanağında imzası bulunan ve olayı bizzat gören tutanak tanıklarının duruşmaya çağrılarak dinlenmesi,

2. Sanıkların tüm aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmemesi karşında, olay tutanağında imzası bulunan ve olayı bizzat gören tutanak tanıklarının duruşmaya çağrılarak dinlenmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek, sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeyerek eksik araştırma ile hükümler kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/194 Esas, 2016/106 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16917, Karar No: 2014/22882, Tarih: 17.12.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/16917 E.  ,  2014/22882 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kozan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 17/02/2014

Numarası : 2012/392-2014/119

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işyerinde 2005 Eylül ayında işe başladığını, 2012 yılına kadar çalıştığını, işyerinden bir takım olumsuzluklar nedeniyle istifa dilekçesi ile işten çıkmak zorunda kaldıklarını, bu olumsuzlukları Kozan Şube Müdürüne söylediklerini, ancak olumsuzlukların devam ettiğini, davalı işyerinde dört kişi çalıştıklarını, işyerinde çalışan bayan personelin sürekli işe geç geldiğini, bu nedenle davacıya fazla iş düştüğünü, son zamanlarda şube müdürü ile konuştuklarını, düzeleceğini söylediğini, düzelmediğini, her gün 07.30-19.30 saatleri arasında çalıştıklarını, çarşamba günleri gazete aracı ile 05.30-22.00 saatleri arasında çalıştıklarını, cumartesi günleri 07.30-17.00 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin hiçbir zaman ödenmediğini, bunun da haklı fesih sebebi olduğunu, Kozan Şube Müdürünün müşteriyi kazanma adına müşteri tahsilatında gecikme olduğunda ve kasada açık çıktığında herhangi birisinin kredi kartı ile açığı kapattığını, kredi kartı ödenmesi zamanında açık kapanmadı ise açığı çalışan dört kişinin aralarında paylaştırdıklarını, işyerindeki bu olumsuzluklar nedeniyle istifa dilekçesi verdiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 01.10.2007-18.03.2010 tarihleri arasında çalışmış olduğunu, 19.10.2010 tarihinden sonraki çalışmasının S.. E..'in işçisi olarak acente nezdinde geçtiğini, acentede çalıştığı dönemlerden ilgili acentenin sorumlu olduğunu, davacının istifa suretiyle işten ayrıldığını, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını, fazla mesai yapmadığını, bayram çalışmasının olmadığını, ücretinin eksiksiz ödendiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, asıl işverenin MNG Kargo olduğunun kabul edilmesi gerektiği, buna göre de asıl işveren olarak MNG Kargonun davacının işçilik alacaklarından sorumlu tutulduğu, kıdem tazminatı alacağının net 7.441,84 TL, ihbar tazminatı alacağının net 1.724,24 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.