muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2545, Karar No: 2019/5695, Tarih: 02.07.2019

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Dosya kapsamında Mahkemece, davalılar arasındaki ilişkinin niteliği, asıl işverenlik-alt işverenlik ilişkisi bulunup, bulunmadığı araştırılıp, irdelenmemiştir.

Mahkemece, açıklanan hususlar çerçevesinde öncelikle davalılar arasındaki hukuki ilişki ve asıl işverenlik-alt işverenlik sıfatları irdelenmeli, davalı ... Endüstriyel Mutfak San. ve Tic. Ltd. Şti. asıl işverenlik sıfatının bulunmadığı belirlenir ise bu kez 3.kişi sıfatıyla sorumlu olup olmadığı irdelenip belirlenmeli, bu doğrultuda yeniden iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, ortaya çıkması halinde çelişki de giderilmeli ve hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-5510 sayılı Kanunun 7. maddesinin 1. fıkrasında, sigorta hak ve yükümlülüklerinin 4/1-(a) maddesi kapsamında sigortalı sayılanlar için çalışmaya başladıkları tarihten itibaren başlayacağı belirtildikten sonra 8. maddenin 1. fıkrasında, işverenlerin, 4/1-(a) maddesi kapsamında sigortalı sayılan kişileri, 7/1. maddede belirtilen sigortalılık başlangıç tarihinden önce sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirmekle yükümlü oldukları, ancak işveren tarafından sigortalı işe giriş bildirgesinin; inşaat, balıkçılık ve tarım işyerlerinde işe başlatılacak sigortalılar için en geç çalışmaya başlatıldığı gün, Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilecek işyerlerinde ise ilk defa sigortalı çalıştırmaya başlanılan tarihten itibaren 1 ay içinde çalışmaya başlayan sigortalılar için, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren en geç söz konusu 1 aylık sürenin dolduğu tarihe kadar Kuruma verilmesi durumunda, sigortalılık başlangıcından önce bildirilmiş sayılacağı açıklanmıştır.

Kanunun 23. maddesinde ise sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi durumunda, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca saptandığı tarihten önce gerçekleşen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık halleri sonucu ilgililerin gelir ve ödeneklerinin Kurumca ödeneceği, belirtilen bu hallerde, Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarı ile gelir bağlanırsa bu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri miktarının, 21. maddenin 1. fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirileceği hüküm altına alınmıştır.

Davalı işverenin 5510 sayılı Kanunun 23. maddesine göre sorumluluğu; kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse,işverenin Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 23. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir ve yapılan masraflar miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tutarından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. (6098 Sayılı TBK 50. ve 51) maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi yanında 23. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak inceleme sonucunda belirlenecek kusur durumu da dikkate alınarak, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. (6098 sayılı TBK 50. ve 51) maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Eldeki dosyada, Mahkemece işverene ait işyerinin hangi tarih itibarıyla 5510 sayılı Yasa kapsamına alınması gerektiği belirlenmeli, işverence sigortalı hakkında verilen işe giriş bildirgesinin Kuruma intikal tarihi belirlenmeli, sigortalının işverene ait işyerinde işe başladığı tarih açık ve net biçimde saptanmalı ve özellikle Kurumca işyeri tescilinin 12.07.2010 tarihinde yapıldığının belirlenmesi halinde 5510 sayılı Kanunun 8. maddesi kapsamında Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilecek işyerlerinde ilk defa sigortalı çalıştırmaya başlanılan tarihten itibaren 1 ay içinde çalışmaya başlayan sigortalılar için, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren en geç söz konusu 1 aylık sürenin dolduğu tarihe kadar Kuruma verilmesi durumunda, sigortalılık başlangıcından önce bildirilmiş sayılacağı gözetilerek, 5510 sayılı Kanunun 23. maddesi koşullarının varlığı yeniden değerlendirilmeli ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, yukarıda anılan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 02.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14847, Karar No: 2013/23867, Tarih: 30.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/14847 E.  ,  2013/23867 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı-karşı davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle de bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı-karşı davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun

altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut olayda davalı-karşı davacı ... davacı-karşı davalı şirket bünyesinde hemşire olarak 1 yıl 2 ay 24 gün süre ile en son aylık net 950,00 TL ücret ile çalışmıştır.

Taraflar arasında bağıtlanan iş sözleşmesinin 2.maddesinde "...aylık ücretlere... fazla mesai ücreti dahildir..." şeklinde düzenleme olduğu görülmüştür.

Mahkeme, davacının yaptığı fazla çalışma süreleri üzerinden yapılan hesaplama sonucu fazla çalışma alacağını hüküm altına almıştır.

Oysa iş sözleşmesindeki söz konusu düzenleme dikkate alınarak yılda 270 saate kadar yapılan fazla çalışmaların aylık ücret içerisinde olduğu, 270 saati aşan çalışmalarının fazla çalışma olarak hesaplanıp hüküm altına alınması gerekir.

Mahkemece bu husus dikkate alınmaksızın eksik araştırma ile fazla çalışma alacağının hüküm altına alınmış olması hatalı olup bozma nedenidir.

Oysa iş sözleşmesindeki söz konusu düzenleme dikkate alınarak yılda 270 saate kadar yapılan fazla çalışmaların aylık ücret içerisinde olduğu, 270 saati aşan çalışmalarının fazla çalışma olarak hesaplanıp hüküm altına alınması gerekir.

Mahkemece bu husus dikkate alınmaksızın eksik araştırma ile fazla çalışma alacağının hüküm altına alınmış olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı-karşı davalı şirkete iadesine, 30.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6310, Karar No: 2006/8568, Tarih: 21.09.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/6310 E.  ,  2006/8568 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 6.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

İcra Mahkemesi'nce davanın yasal yedi günlük süreden sonra açıldığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı yanın istemi 23.02.2006 tarihli sıra cetvelinin iptaline ilişkin olup, mahkemece dava süresinin hesaplanmasında 26.01.2006 tarihli sıra cetvelinin tebliğ tarihi dikkate alınmıştır. Bu durumda mahkemece davacının iptalini istediği sıra cetvelinin davacıya hangi gün tebliğ edildiğinin saptanması ve eğer dava süresinde ise (İİK.m.142/I) işin esasına girişilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA,peşih harcın istek halinde iadesine, 21.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9028, Karar No: 2008/17607, Tarih: 16.12.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/9028 E.  ,  2008/17607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı gerçek kişiler vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine tapuda tarla niteliği ile ..., ... ve ... adlarına kayıtlı olan Koyuneri Köyü 107 ada 128 sayılı parselin orman sayılan yerlerden olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile orman olarak Hazine adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, kararın Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 25.12.2006 gün ve 2006/16177 esas 2006/18179 karar sayılı kararıyla (Orman Yönetimince açılmış bir dava olmadığı gibi harcını vererek H.Y.U.Y. 53 vd. maddeleri gereğince davaya katılımı da bulunmadığından orman yönetiminin temyiz dilekçesinin reddine, hazinenin temyiz itirazlarının kabulüne,dava konusu taşınmazın bulunduğu köyde daha önce seri bazında orman kadastro çalışmaları yapıldığından bunun dışındaki yerler için yapılmış bir orman kadastrosu varlığından söz edilemeyeceği, orman sınırlandırması yapılmayan veya sınırlandırmanın ilk olarak yapıldığı yerlerde bir yerin orman niteliği ve hukuki durumunun 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasa hükümlerine göre çözümleneceği, yörede bu şekilde yapılmış bir araştırmanın ise bulunmadığı nedeniyle, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulamayacağından hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sırasında; orman yönetimi harçlandırdığı dilekçesi ile taşınmazın orman niteliğinde olduğunu iddia ederek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya kayıt ve tescili istemi ile davaya katılmıştır .

Mahkemece davacının ve katılanın davasının KABULÜNE, davaya konu Koyuneri Köyü Doğanseki mevki 107 ada 128 sayılı parselin davalılar TAPU KAYDININ İPTALİ ile ORMAN NİTELİĞİNDE Hazine adına TESCİLİNE, karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya

-2- 2008/9028 - 17607

uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 16/12/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4107, Karar No: 2018/634, Tarih: 14.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2017/4107 E.  ,  2018/634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki yargılamanın iadesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerle davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı asiller ... ve ... ile vekilleri Av. ... gelmiş, başka gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın ve asillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, ... ... 16. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2011/255 Esas sayılı dosyasında davacılar aleyhine açılan davanın kabulüne karar verildiğini, kararın onanarak kesinleştiğini, davacıların düğün masrafı için davalıdan aldıkları 9.000,00 TL borca karşılık imzaladıkları senedin tarih, bedel ve keşide yeri gibi alanlarının boş bırakıldığını, imza dışındaki hiçbir yazının davacılara ait olmadığını, imzaların atıldığı tarihin 2001, senetteki keşide tarihinin ise 2008 olduğunu, dava dilekçesinde bilirkişi deliline dayanılmış olmasına rağmen yerel mahkemece bilirkişi incelemesine başvurulmadığını, taraflarınca alınan bilimsel mütalaada senet fotokopisi üzerinde inceleme yapılarak yazı yaşı ile yazı tipi farklılıklarının ortaya çıktığını belirterek, ortaya çıkan yeni deliller neticesinde yargılamanın yenilenmesini, senet aslı üzerinde bir grafoloji uzmanına inceleme yaptırılarak yazı yaşlarının ve yazıların müvekkillerine ait olup olmadığının tespiti ile mahkeme ilamının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının taleplerinin HMK'nın 375. maddesinde tahdidi olarak sayılan yargılamanın iadesi sebeplerinden olmadığını savunmuş, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, HMK’nın 375. maddesinde yargılamanın iadesi sebeplerinin sınırlı olarak sayıldığı, davacıların taleplerinin maddede sayılanlardan hiçbirine uymadığı, ayrıca talep edilen tüm konuların mahkemenin 2011/255 Esas sayılı dosyasındaki dava dilekçesinde ileri sürüldüğü ve bu konularda inceleme yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 14/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6159, Karar No: 2019/3137, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6159 E.  ,  2019/3137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5819, Karar No: 2007/205, Tarih: 01.02.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/5819 E.  ,  2007/205 K.**

**"İçtihat Metni"**

C.Savcılığı No :2006/299847

-K A R A R-

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; 10 gün disiplin hapsi ile cezalandırılmasına dair TEKİRDAĞ İcra Ceza Mahkemesinden verilen 15/06/2006 gün ve 1788 esas 2302 karar sayılı kararını havi dosya tetkik olundu.

CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 20/11/2006 gün ve 54264 sayılı yazılı emirlerine müsteniden ihbar ve evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 12.12.2006 gün ve 2006/299847 sayılı tebliğnamesi ile dairemize gönderilmekle incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede; tüm dosya kapsamına göre, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 337. maddesindeki yaptırım, disiplin hapsi olarak belirlenmiş ise de aynı tarihte yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5349 sayılı Kanun’la değişik 7. maddesi 1. fıkrasında, “Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7. maddesi nazara alındığında, 5252 sayılı kanunun 7. maddesi 1. fıkrasındaki hükmün sanık lehine olduğu cihetle, sanık hakkında idari para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde disiplin hapsine karar verilmesinde isabet görülmediği belirtilerek anılan hükmün 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumuna işaret edilmiştir.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden Tekirdağ İcra Ceza Mahkemesinin 2005/1788 esas 2006/2302 karar sayılı kararının BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMY 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ...’in 5349 sayılı yasa ile değişik 5252 sayılı yasanın 7., 5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddeleri dikkate alınarak 10 gün karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına, Sanığa verilen cezanın günlüğü takdiren 20,00 YTL’den hesaplanarak, sonuç olarak sanığın 200,00 YTL idari para cezasıyla cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 01.02.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4234, Karar No: 2006/6800, Tarih: 22.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/4234 E.  ,  2006/6800 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 1.İcra Mahkemesi

Tarih :7.3.2006

Nosu :30-219

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkilinin alacaklı olduğu dosyanın sıra cetveli düzenlenirken dikkate alınmadığını ileri sürerek sıra cetveline itiraz etmiştir.

İcra mahkemesince iptali istenen sıra cetvelinde usulsüzlük bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekilin tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan Mercii kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 22.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2017/2188, Karar No: 2018/5957, Tarih: 25.09.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2188 E.  ,  2018/5957 K.**

**"İçtihat Metni"**

...........

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının maliki bulunduğu 429/2-11 nolu bağımsız bölümün dış cepheye bakan 5 adet penceredeki beyaz panjurları ve makaralarını söktürerek yerine, kahverengi panjur taktırıp makara sistemlerini de pencere dışına monte ettirdiğini, dış cephenin ortak yerlerden olduğunu ve yapılacak değişikliğin KMK'nın 19. maddesi gereğince kat maliklerinin 4/5'inin onayının alınması suretiyle yapılabileceğini, beyanla dava konusu taşınmazdaki müdahalenin men'i ile bağımsız bölümün eski hale getirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık projeye aykırılıkların eski hale getirilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesi hükmüne göre; kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar.

Kat maliklerinden biri bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde onarım, tesis ve değişiklik yaptıramaz.

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile fotoğrafların incelenmesinden; dava konusu edilen bağımsız bölümün doğu cephesinde bulunan 3 ve batı cephesinde bulunan 2 adet pencereye kahverengi panjur takıldığı ve panjur kutularının pencere boşluğu içine değil de pencerenin üst tarafına bina cephe duvarına monte edilmek suretiyle dışarıya diş yaparak estetik bütünlüğü bozduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece; yukarıda açıklanan hususlar ve anataşınmaz kat malikleri kurulunun beşde dört çoğunlukla almış oldukları bir kararın da bulunmadığı dikkate alınarak, toplanan delillere göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken; delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek davanın reddine ilişkin hüküm kurulması doğru görülmeyip bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 25/09/2018 günü oy birliği ile karar verildi.