muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7947, Karar No: 2024/11750, Tarih: 25.11.2024

b. İstinaf dilekçesinde ki hususları tekrar ettiğini,

c. Meslek hastalığı tanısının hem SGK hem de YSK tarafından kabul gördüğünü,

d. Mermer işinde 11 yıl boyunca kesim-üretim personeli olarak tamamıyla kol ve beden gücünü kullanarak yoğun çalışma saatleri içerisinde çalıştığını rahatsızlığının bundan kaynaklandığını, öncesinde böyle bir hastalığının olmadığını, ATK 2. Üst Kurul Raporundaki değerlendirmeler hatalı olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, Kurum işleminin iptali ile meslek hastalığı olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, dosya içerisine alınan bilgi ve belgeler, davalı Kurumun cevabi yazıları, YSK Raporu ve ATK 3. İhtisas Kurulu Raporları ve alınan Adli Tıp İkinci Üst Kurulundan alınan rapor dikkate alındığında tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5418, Karar No: 2022/9447, Tarih: 27.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/5418 E.  ,  2022/9447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Av. ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 10/01/2008 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/01/2022 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Hükmüne uyulan Dairemizin 21/06/2021 tarihli 2021/773 esas ve 2021/3401 karar sayılı ilamında “sözlü yargılama aşamasında davalılar vekilinin mazeretinin kabul edilmesine rağmen yokluğunda yargılamaya devam edilerek hüküm tesis edilmesinin usule aykırı olduğu, ilk hükmün davacılar tarafından temyiz edilmediği ve bu hususta davalılar yararına usuli kazanılmış hak oluştuğu, mahkemece bu hususa dikkat edilmeksizin ilk hükmedilen miktardan daha fazlasına hükmedilmesinin doğru olmadığı” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.097,19 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 27/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10791, Karar No: 2006/13179, Tarih: 19.06.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/10791 E.  ,  2006/13179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

4833 sayılı 2003 yılı Mali Bütçe Kanunu'nun 51/t maddesi ile 5027 sayılı 2004 yılı Bütçe Kanunu'nun 49/o ve 5277 sayılı 2005 yılı Bütçe Kanunu'nun 37/e  maddelerindeki faiz oranları genel bütçeye dahil dairelerle, katma bütçeli idarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanır (HGK'nun 01.12.2005 tarih ve 2004/12-667 E. sayılı kararı).

Somut olayda, borçlu DSİ hakkında ilamda öngörülen kamulaştırma bedelinin arttırılmasına ilişkin alacak takip edildiğine göre, yukarıdaki açıklamalar dikkate alındığında faiz hesaplamasının karar kesinleşinceye kadar anılan maddelerde yer alan oranlara göre yapılması zorunludur. O halde, kararın kesinleşme tarihi olan 30.01.2004 tarihine kadar 3095 sayılı yasada öngörülen faiz uygulanmalı ancak, DSİ katma bütçeli daire olduğu için 01.01.2004 tarihi ile 30.01.2004 tarihi arasında işleyecek faize ilişkin olarak Bütçe Kanunu'ndaki faiz oranının dikkate alınması gerekirken bu dönemi de kapsar şekilde 3095 sayılı Yasada öngörülen temerrüt faizi oranın uygulanması isabetsizdir. Mahkemece yukarıda belirtilen döneme ilişkin olarak bilirkişiden ek rapor alınmak sureti ile oluşacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken eksik inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14278, Karar No: 2010/11829, Tarih: 16.06.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/14278 E.  ,  2010/11829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Görevliye sövme

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen görevliye sövme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Hukuksal tanı: Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Aynen çektirilmesine karar verilen önceki hükümlülüğe konu ilamın, 5237 sayılı Yasanın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9. maddeleri uyarınca lehe inceleme yapılması ve sonucuna göre aynen çektirmeye karar verilip verilmeyeceğinin mahkemece takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, 765 sayılı TCY.nın 95/2. maddesi uyarınca önceki hükümlülüğün aynen infazına ilişkin kısmın hükümden çıkarılması ve sanığın erteli hükümlülüğü hakkında mahkemesine bildirimde bulunması biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Yasaya uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Yasanın 8/1.madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CYY.nın 322.maddesi uyarınca davanın esasına, 16.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12891, Karar No: 2012/15978, Tarih: 01.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/12891 E.  ,  2012/15978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Tarım ... prim borçlarının 6111 sayılı Kanundan yararlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, Tarım ... prim borçları yönünden 6111 sayılı Kanun'un SGK prim borçlarının yeniden yapılandırılması hakkındaki hükümlerinden faydalandırılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Davacının, 6111 sayılı Yasanın yürürlükte olduğu dönemde açtığı ilk tespit davası ile 6111 sayılı Yasadan yararlanması gerektiğinin tespitini de talep edebilecekken, bu talebi, yeniden avukatlık ücretine hükmedilmesini sağlayacak şekilde ayrı bir davaya konu ederek, dava hakkını kötüye kullandığı anlaşılmıştır. Bu nedenle davacı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi isabetsiz olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerde hükmün vekalet ücretine ilişkin 3. bendi tamamen silinerek yerine “Davacı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,“ sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 01/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16013, Karar No: 2015/12956, Tarih: 10.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/16013 E.  ,  2015/12956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/06/2015

NUMARASI : 2013/881-2015/460

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava, gaiplik istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 22.01.2015 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 18. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 11.4.2015 tarihinde yürürlüğe giren, Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 10.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2143, Karar No: 2018/6352, Tarih: 15.10.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2143 E.  ,  2018/6352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; ... ili, ... ... mahallesi 1421 ada, 6 sayılı parselde kain taşınmaz üzerinde bulunan 6 nolu 2/64 arsa paylı bağımsız bölümün maliki olduğu, kendisinin sitede olmadığı dönemde davalı ...'ın kendi dairesine taktırmış olduğu klimanın soğutma birimini binanın dış cephesine yani kendi penceresinin üstüne gelecek şekilde taktırdığı, çıkarttığı ses nedeni ile rahatsız olduğu, su ve üzerine konan kuşların atıkları nedeniyle rahatsızlık duyduğu, söz konusu ünitenin kaldırılması istenilmiştir.

Mahkemece; davalının apartmanın ortak yerlerinden sayılan dış cephe duvarına klima ünitesi ve uydu anteni monte ettiği karar defterinde bu işlemleri yapabilmek için yönetimden izin alması gerektiği yönünde karar bulunmasına rağmen, davalının herhangi bir karar almadığı, site yönetim planının 35. maddesinde kat maliklerini ana yapının güzelliğini, mimari durumun ve sağlamlığını korumak ayrıca ortak yerlerin bakım ve temizliğine dikkat etmek zorundadırlar, maddesinin bulunduğu, yine yönetim planını 40. maddesinin (E) bendinde kat maliklerinin oy birliği ile verilmiş bir karar olmadıkça hiç bir yere lehva ve tabela asamazlar maddesinin bulunduğu, bilirkişi raporunda davalı tarafından ortak alana asılan çanak anten ve klimanın estetik görüntü açısından uygun olmadığı, bunların sökülmesi gerektiğinin bildirildiğinin görüldüğü, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu gereğince yönetim planı hakkında bir hüküm varsa onun uygulanması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne, estetik olarak görüntü kirliliğine neden olan çanak anten ve klima ünitesinin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, müdahalenin men'i istemine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde;

Dava konusu anataşınmaza ait mimari proje getirtilerek uyuşmazlık hakkında mimari proje yerinde uygulanarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hükme ve denetime elverişsiz bilirkişi raporu ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Kabule göre de;

1) Hüküm fıkrası açık, şeffaf ve infaza elverişli şekilde olması gerekirken mahkemece hüküm de hangi bağımsız bölümdeki nelerin kaldırılması gerektiğine ilişkin ayrıntılı şekilde tek tek hüküm kurulmamış olması ,

2) Mahkemece, yapılmasına hükmedilen işlemlerin yerine getirilmesi için davalı tarafa Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi hükmü uyarınca uygun süre verilmemesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 15/10/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8872, Karar No: 2016/9084, Tarih: 14.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8872 E.  ,  2016/9084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 1. Sulh Hukuk ile ... 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava imza yetkisi verilmesi istemine ilişkindir.

... Asliye Hukuk Mahkemesince uyuşmazlığın Kat Mülkiyeti Kanunundan kaynaklandığı gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince ise uyuşmazlığın mal varlığına ilişkin davalardan olması ve kat mülkiyetinden kaynaklanan dava olmadığı gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda, davacılar vekili müvekkillerinin ... ili, ... ilçesi 7025 parsel sayılı taşınmazda birer bağımsız bölüm maliki olduklarını, taşınmazın yapının müteahhit olarak ... Mobilya ...'ün üstlenmiş bulunduğunu, ... Belediye Başkanlığı'nın 07.11.2014 tarihli cevabî yazısında da görüleceği üzere şartları taşımalarına rağmen toprak sahibinin ilgili belgelere imza atmakta direnmeleri yüzünden iskan belgesi alınamadığını ve bu sebeple müvekkillerini mağduriyetine sebep olduğunu ileri sürerek iskan belgesi ve ilgili belgelere imza atması hususunda müvekkillerden bir tanesinin ivedilikle yetkilendirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Dosya kapsamından; çekişmeli taşınmazda kat irtifakı kurulu olduğu uyuşmazlığın, bu haliyle 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan kaynaklandığı anlaşıldığından, davanın sulh hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 14/10/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23554, Karar No: 2014/18819, Tarih: 26.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/23554 E.  ,  2014/18819 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62,52/4, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, meslek ve sanıtın icrasının yasaklanması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ve katılan vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş ise de; mesleğinin ressamlık olduğunu beyan eden sanık hakkında suçun meslek ve sanatıyla ilgili olmadığı, yaptığı imalat işinin de bir meslek ve sanat kabul edilemeyeceği gözetilmeksizin TCK'nın 53/6. maddesi gereğince 1 yıl süre meslek ve sanatının icrasının yasaklanmasına karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasından TCK'nın 53/6. maddesinin uygulanması ile ilgili bendinin hükümden çıkartılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19271, Karar No: 2022/3166, Tarih: 05.04.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/19271 E.  ,  2022/3166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli Cinsel Saldırıya teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraati ile diğer atılı suçtan mahkumiyetine dair Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.12.2019 gün ve 2019/173 Esas, 2019/574 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık hakkında üst sınırı on yıldan az hapis cezasını gerektiren kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan gerçekleştirilen yargılama sonucunda atılı suçtan beraatine dair ilk derece mahkemesince verilen karara ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesi hükmü 5271 sayılı CMK'nın 286/2-g. maddesi uyarınca kesin olduğundan, katılan Bakanlık vekilinin söz konusu hükme ilişkin temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) ortamından temin edilen sanığa ait adli sicil kaydının incelenmesinde Bursa 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/546 Esas, 2020/486 Karar sayılı dosyasında Dörtçelik Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden aldırılan 13.05.2019 günlü 24/241 sayılı rapora göre durumu 5237 sayılı TCK’nın 32/1. maddesi kapsamında değerlendirilerek hakkında güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına karar verilen sanıkla ilgili olarak ilk derece mahkemesince ilgili raporlar ile tedavi evrakının teminini müteakip sanığın dosyayla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumuna sevkiyle ilgili ihtisas dairesinde gözlem altına alınmasının ardından olay tarihinde işlediği müsnet suç yönünden 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında cezai sorumluğunun bulunup bulunmadığı, fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olup olmadığı hususlarında 4. İhtisas Kurulundan rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması karşısında, söz konusu karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine düzeltilerek esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 23.09.2020 gün ve 2020/1303 Esas, 2020/1279 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2 - 4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine, 05.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6956, Karar No: 2009/7846, Tarih: 23.06.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/6956 E.  ,  2009/7846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 09.08.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil (mera iddiasına dayalı) istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.06.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava mera iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı Hazine, kadastro çalışmaları sırasında davalı adına tespit ve tescil edilen 106 ada 3 parsel numaralı taşınmazın mera olduğunu belirterek tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescili isteğinde bulunmuştur.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulü ile taşınmazın “ham toprak” niteliği ile Hazine adına yazılmasın karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Mera, bir veya birden fazla köy veya kasaba halkına bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş yada kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz (Mera Kanunu m.3,4)

31.05.1965 tarihli ve 4/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile “...tek başına bir köye ait bulunan mera, yaylak ve kışlakların tümünün veya bir parçasının bir başka köy sınırı içine alınmış olması halinde, sınır değişikliğinin ikinci köye bir yararlanma hakkı sağlamayacağı ve ilk köyün

eskiden olduğu gibi bu yerlerden tek başına yararlanacağı” öngörülmüş olup, bu karar 4342 sayılı Mera Kanununun 29. maddesi ile de yasa hükmü haline gelmiştir. Böylece, bir köy ya da belediye sınırları içinde kalan mera, yaylak ve kışlaklar üzerinde bir başka köy veya belediyenin de intifa hakkı olabileceği kabul edilmiş, idari sınırların aidiyetin belirlenmesinde önemi olmadığı vurgulanmıştır. İdari sınırlar sadece yetkili mahkemenin saptanmasında önem arz eder.

Meraya elatmanın önlenmesi davası, kadim yararlanma hakkı olan köy veya belediye tüzel kişiliği yada taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle Hazine tarafından açılabilir. Aynı şekilde, bir yerin mera olduğu iddiasıyla köy veya belediye tüzel kişiliğinin yada Hazinenin tapu iptali ve sınırlandırma istemiyle dava açmasına olanak vardır.