muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8401, Karar No: 2010/12275, Tarih: 13.10.2010

Taşınmazın bulunduğu bölgede orman kadastrosu ve 3302 sayılı yasa ile değişik 2/B madde uygulamasına 2007 yılında başlanmış, 2008 yılında bitirilerek 22.04.2008 tarihinde ilan edilmiş, 6 aylık süre sonunda kesinleşmiştir.

Davacı Hazine, 2009 yılında açtığı dava ile çekişmeli taşınmazın 6831 Sayılı yasanın 2/B madde uygulaması ile orman sınırları dışına çıkarıldığını belirterek tapu kaydının iptaline ve Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmektedir.

Her yasanın yürürlüğü döneminde ilgili bulunduğu davalardaki uyuşmazlıklarda uygulanması temel bir usul kuralıdır. Somut olayda da 1962 yılında yapılan kadastro tespitine karşı Orman Yönetiminin itirazı üzerine Tapulama Mahkemesince 6831 Sayılı Yasanın muvakkat 1. maddesi gereğince Tarım Bakanlığından görüş sorulmuş ve taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğuna dair bakanlık yazısı esas alınarak davanın reddine karar verilmiş, taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu ve niteliğinin tarla olduğu hususu kesinleşmiştir.

Buna rağmen, Orman Kadastro Komisyonunun 2007 - 2008 yıllarında yapılan orman kadastrosu ve 2/B uygulaması sırasında kesinleşmiş mahkeme kararını uygulayarak çekişmeli taşınmazı orman sınırları dışında bırakması gerektiği halde, mahkeme kararını yok sayarak 1969 yılında tapuya tescil edilen taşınmazı orman sınırları içine alıp, 1981’den önce orman niteliğini yitirdiği gerekçesiyle 2/B madde uygulaması ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkarması hatalı olmuştur.

07.01.1948 gün ve 16-19/1 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında; "… ormana müteallik tecavüz ve mülkiyet ve emsali adli kazaya tabi davalarda Hazineyi temsilen Hazine avukatının huzuruna lüzum olmadan Devlet namına işletme ve faydalanma hak ve salahiyetine sahip bulunan Orman Genel Müdürlüğü’ne mensup avukatların bu kabil davaları münhasıran takip ve müdafaa edebileceklerine ve ayrıca Hazineye husumet tevcihine lüzum ve zaruret bulunmadığına …" karar verilmiştir. O halde, taşınmazın niteliğinin orman sayılmayan yerlerden olduğuna dair kesinleşmiş mahkeme kararı Hazineyi de bağlar.

Çekişmeli taşınmazın tapu kaydı kadastro tespitine Orman Yönetiminin itirazı üzerine 1969 yılında Tapulama Mahkemesi kararı ile orman sayılan yerlerden olmadığı belirlenerek hükmen oluştuğundan yolsuz tescil niteliğinde değildir.

Çekişmeli taşınmazın tapu kaydı kadastro tespitine Orman Yönetiminin itirazı üzerine 1969 yılında Tapulama Mahkemesi kararı ile orman sayılan yerlerden olmadığı belirlenerek hükmen oluştuğundan yolsuz tescil niteliğinde değildir.

Anayasamızın 35. maddesinde mülkiyet hakkının temel haklardan olduğu, Aİ.H.S.'nin Ek 1 sayılı protokolün 1. Maddesinde de "her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı bulunduğu belirtilmiştir. Anayasamızın 90. maddesinde ise, usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletler arası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu, bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamayacağı, milletler arası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletler arası antlaşma hükümlerinin esas alınacağı belirtilmiştir. A.İ.H.M. mülkiyet hakkının ihlali ile ilgili olarak ... aleyhine birçok karar vermiştir. Somut olayda da, mahkeme kararıyla orman olmadığına karar verilip tapuya tescil edilen taşınmazın, yıllar sonra oran sınırları içine alınıp 1981'den önce orman niteliğini kaybettiği gerekçesiyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılması ve bu gerekçeyle tapu kaydının iptal edilmesi halinde Devlet tazminat ödemek zorunda kalacaktır.

Mülkiyeti Anayasa teminatı altına alan maddeler doğrudan Devlete hitap etmektedir. Hukukun evrensel ilkelerine saygı duymak hukuk devleti olmanın gereğidir. Devlete düşen görev kişilerin mülkiyet hakkını korumak, kamu yararı varsa bedelini ödeyerek bu taşınmazı kamulaştırmaktır. Aksine düşünce, uluslararası sözleşmelerle ve Anayasa ile güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlali niteliğindedir.

Ayrıca, 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince orman kadastro komisyonlarınca yapılan sınırlamaya ve 2. madde gereğince yapılan orman sınırları dışına çıkarılma işlemlerine karşı 6 ay içinde kadastro mahkemesine dava açılmamış ise de, tapulu gayrimenkullerde tapu sahiplerinin 10 yıllık süre içinde dava açma hakları da bulunmaktadır.

Bu nedenlerle; yerel mahkeme kararının onanması gerekirken taşınmazın orman sayılan yerlerden olmadığına dair kesinleşmiş mahkeme kararına rağmen ve tapu sahiplerinin, 10 yıl içinde sınırlamaya ve 2/B uygulamasına karşı dava haklarını da ortadan kaldıracak şekilde Hazinenin genel arazi kadastrosundan önceki hukuki sebeplere değil, kadastrodan sonraki hukuki nedenlere dayanarak iptal ve tescil isteği ile dava açtığı, bu nedenle; 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesi hükümlerinin uygulama olanağı bulunmadığı, taşınmazın 2/B sahasında kalan bölümünün tapu kaydının iptaline ve “6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkarılan yer” belirtmesi yapılarak Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi gerektiği yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/6988, Karar No: 2019/11029, Tarih: 19.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/6988 E.  ,  2019/11029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

13/05/2014 tarihli iddianame ile, şüpheli ...'nun 10/04/2014 tarihinde gece sayılan bir saatte ... Ortaokuluna mala zarar vermek sureti ile girerek, şikayetçi okul müdürü ...'ın odasından iki adet bilgisayar ve 90,00 TL para, iki adet projeksiyon aleti, okul kantininden şikayetçi ...'a ait bir adet cep telefonu, 130,00 TL para çaldığı, ancak yakalanamadığı, 24/04/2014 tarihinde aynı okulda hırsızlık ihbarı üzerine olay yerine giden güvenlik görevlilerininin şüpheliyi okul binasında yakaladıkları ve çalınan herhangi bir eşyanın tespit edilemediği iddiasıyla açılan davada; mahkemece, sanık hakkında 24/04/2014 tarihinde işlenen hırsızlığa teşebbüs suçu ile 10/04/2014 ve 24/04/2014 tarihlerinde işlenen iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı sanığın 17/03/2015 tarihli talebine ilişkin olarak Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/04/2015 günlü ve 2015/332 değişik iş sayılı kararıyla itirazın reddine kesin olarak karar verilmiş ise de, on dört gün ara ile aynı yerden işlenen suçların TCK'nın 43.maddesinde düzenlenen zincirleme suç kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilerek, CMK'nın 231/11.maddesi uyarınca hükmün açıklanması koşullarının oluşması durumunda mahkemece bu hususun değerlendirilebileceği kabul edilmek suretiyle, temyiz incelemesinin 10/04/2014 tarihli eyleme ilişkin hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin ancak "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda veya aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiil ile işlenmesi durumunda" uygulanmasının mümkün olduğu, somut olayda; sanığın, okula ait eşyaların birden fazla kişiye ait olabileceğini bilebilecek durumda değilse de, okulun içindeki okul kantininden ve müdür odasından olmak üzere gerçekleştirdiği eylemlerinde, okulun müdür yardımcısı odasından iki adet bilgisayar ile notebook, projektör ve işletmeciliğini müşteki ...'in yaptığı okul kantininden 300,00 TL bozuk para ve cep telefonu çalması şeklinde gerçekleşen olayda, müştekilerin farklı olup, sanık hakkında iki ayrı hırsızlık suçundan hükümlülüğe karar verilmesi yerine, aynı suçu işleme kararı ile müştekilerin eşyalarının alındığından bahisle hatalı değerlendirmeyle TCK'nın 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 19.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8899, Karar No: 2022/5641, Tarih: 26.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/8899 E.  ,  2022/5641 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- ... Cumhuriyet Başsavcılığının 31/10/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararının kesinleşmesi beklenmeden infazı için 06/11/2014 tarihinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının yükümlüye tebliğ edildiği, sanığın kuruma başvurması ile yapılan tahlillerde uyuşturucu kullandığının saptanması ile denetimli serbestlik dosyasının kapatıldığı, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirmediğinden bahisle yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına şüphelinin itiraz hakkı bulunduğundan, erteleme kararında, itiraz mercii ve süresiyle birlikte şüphelinin itiraz hakkının gösterilmesi gerektiği, somut olayda ise kararda itiraz hakkı belirtilmediği gibi ne soruşturma ne denetimli serbestlik sürecinde ne de kovuşturma sırasında hiç bir aşamada sanığa bu hakkı bildirilmeden yargılamanın sonuçlandırıldığı görüldüğünden, karar içeriğindeki yasa yolu bildirimi de usulsüz olduğu için bu kararın şüpheli tarafından öğrenilmiş olmasına rağmen, kesinleştiğinden söz edilemez. Bu durumda, usulüne uygun bir tedavi ve denetimli serbestlik infaz süreci de bulunmadığından, TCK’nın 191. maddesinin 4. fıkrası uyarınca kamu davası açılma koşulunun gerçekleşmediğinin kabulü gerekir.

Dolayısıyla bu usulsüzlükleri ortadan kaldırmak için, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesi gerektiğinden, durma kararı verilmesi yerine, mahkûmiyet kararı verilmesi,

3- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 26/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9484, Karar No: 2017/682, Tarih: 13.02.2017

**(Kapatılan)21. Ceza Dairesi         2015/9484 E.  ,  2017/682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

29.11.2010 tarihli şirket adresinin değiştirilmesine dair ortaklar kurulu kararında katılan ... adına atfen atılı bulunan imzanın sahteliğinin iddia olunduğu kamu davasında noter onayının belgeleri resmi evrak haline dönüştürmeyeceği cihetle, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 207/1. maddesinde düzenlenen "özel belgede sahtecilik" suçunu oluşturduğunun kabulü ile; katılanın hiçbir şirket faaliyetine katılmadığı halde taklit imza ile alınan ortaklar kurulu kararına dayanarak şirket merkezinin değiştirildiği, şirketin yeni adresine göndermiş olduğu ihtarnamenin ise adreste bulunmadığından iade edildiği bu nedenlerle denetim hakkını kullanmadığından bahisle şikayetçi olduğu, sanığın şirketin % 75 hissesine sahip olduğunu, katılanın yerine imza atmadığını, kimin attığını bilmediğini, tek başına karar alma yetkisine sahip olduğu ve yapılan değişiklikten katılanın bir zararı bulunmadığını savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından suç tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun limited şirketlerde mukavelenin değiştirilmesi başlıklı 513. Maddesinde, mukavelede daha yüksek bir nisap öngörülmemiş ise mukavelenin, sermayenin üçte ikisini temsil eden ortakların kararı ile değiştirelibeleceği ve ortakların mesuliyetini genişletme hakkında kararların ise, her halde ittifakla verilmesi gerekeceğinin belirtildiğinden; suç tarihinde katılan ve sanığın ortakları olduğu şirkete ait esas sözleşme ile ortaklık pay durumlarını gösteren tüm defter ve belgeler celp edilerek karara konu ana sözleşme değişikliğinin hangi şartlarda gerçekleşeceği ile katılanın muvafakat ve imzası bulunmadan ana sözleşme değişikliğinin mümkün olup olmadığı hususunun araştırılıp sanıkların adres değişikliğini katılana bildirmeksizin, buna ilişkin karar alıp bu kararı katılana bildirmeyerek onun denetim olanağını bertaraf etmeleri de gözetilerek sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması;

Yasaya aykırı; katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3363, Karar No: 2024/1479, Tarih: 30.04.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3363 E.  ,  2024/1479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki muazaranın giderilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davacının eczane işlettiğini, 28.01.2020 tarihinde eczane ruhsatı aldığını ve eczanenin aynı tarihte sertifikalandırıldığını, 29.02.2020 tarihli dilekçe ile davalı Kurum sigortalılarına ilaç teminine ilişkin sözleşme yapılmasının talep edildiğini, dilekçe ve eki belgelerin 03.03.2020 tarihinde davalı Kuruma teslim edilmesine rağmen, davalı tarafından süresinde cevap verilmediğini, davacının talebinin zımnen reddedildiğini ileri sürerek, işlemin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili; davacının 03.03.2020 tarihinde davalı Kurumdan sözleşme yapılması talebinde bulunduğunu, pandemi nedeni ile sürelerin durduğunu, dava tarihi itibariyle henüz talebin reddedilmiş sayılması gereken sürenin geçmediğini, davalı Kurumun davacı ile sözleşme yapmaya zorlanamayacağını ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; sözleşme serbestisi ilkesi gereğince davalı Kurumun davacı ile sözleşme yapmaya zorlanamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini, sözleşme yapılması için tüm şartların yerine getirildiğini, sözleşme yapılmamasının gerekçelendirilmediğini ancak altında yatan nedenin müvekkili hakkında yapılan FETÖ soruşturması olduğunu, davacı hakkında açılan ceza davasının beraat ile sonuçlandığını, davalı Kurumun sözleşme talebi hakkında keyfi davrandığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Davacı vekili; davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini, sözleşme yapılması için tüm şartların yerine getirildiğini, sözleşme yapılmamasının gerekçelendirilmediğini ancak altında yatan nedenin müvekkili hakkında yapılan FETÖ soruşturması olduğunu, davacı hakkında açılan ceza davasının beraat ile sonuçlandığını, davalı Kurumun sözleşme talebi hakkında keyfi davrandığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; protokolün 7.1. maddesinde; Kurumla eczane arasında bu protokol esaslarına göre her yılın Nisan ayında sözleşme yenileneceğine dair düzenleme bulunduğu, sözleşme yapmak için başvuran davacının protokol hükümlerini yerine getirmiş olması halinde, davalı Kurumun sözleşme yapmaktan kaçınamayacağı, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin kararlarınında aynı yönde olduğu, davacı hakkında, silahlı terör örgütüne üye olduğu iddiası ile Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/249 E. sayılı dosyası ile açılan davada yapılan yargılama neticesinde, 25.10.2018 tarihinde, sanığın eyleminin sabit olmaması nedeniyle beraatine karar verildiği, kararın istinaf edilmemekle 02.11.2018 tarihinde kesinleştiği, davalı Kurumun davacının sözleşme yapılması talebinin zımnen reddine dair işleminin protokolün 7.1. maddesine aykırı olduğundan Mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davacının istinaf talebinin kabulü ile kararın kaldırılmasına, davanın kabulüne, davalı Kurumun, davacının 03.03.2020 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumu Kapsamındaki Kişilerin Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin Protokol uyarınca davalı Kurum ile sözleşme yapılması talebinin zımnen reddi ile davacı ile sözleşme yapmama şeklindeki işlemin iptaline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı Kurum vekili vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; serbet meslek erbabı olan eczacıların mesleklerini icra edebilmeleri için Kurum ile sözleşme imzalama zorunluluklarının bulunmadığını, Kurum ile eczacılar arasında yapılan sözleşmelerin özel hukuk sözleşmesi niteliğinde olduğunu, sözleşme özgürlüğünün sözleşme yapmamayı da kapsadığını, yoksa anayasal bir hak olan sözleşme özgürlüğünden bahsedilemeyeceğini, Kurumun sözleşme yapmamakta özgür olduğunu, davacının 672 sayılı KHK'nın Ek 1 listesi kapsamında çalışmakta olduğu üniversiteden ihraç edildiğini, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Sosyal Güvenlik Kurumu Kapsamındaki Kişilerin Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin 2020 yılı protokolünün 7.1 inci maddesi uyarınca Kurumun davacı ile sözleşme yapması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Sosyal Güvenlik Kurumu Kapsamındaki Kişilerin Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin 2020 yılı protokolünün 7.1 inci maddesi uyarınca Kurumun davacı ile sözleşme yapması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 5510 sayılı Kanun'un "Sağlık hizmetlerinin sağlanma yöntemi ve sağlık giderlerinin ödenmesi" başlıklı 73 ncü maddesi,

2. 6643 sayılı Türk Eczacılar Birliği Kanunu'nun merkez heyetinin görevlerini düzenleyen 39 uncu maddesinin birinci fıkrası,

3. Sosyal Güvenlik Kurumu Kapsamındaki Kişilerin Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin 2020 yılı protokolünün 7.1 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle davalı Kurumun açıklanan işleminin hukuksal nitelikçe mevcut protokol hükmü uyarınca bir sözleşme ilişkisinin kurulması aşamasında yaratılmış bir muaraza (sataşma) olduğu, davadaki istemin de bu muarazanın önlenmesine yönelik bulunduğu, davalı Kurumun sözleşme yapmamasına gerekçe olarak gösterdiği hususların ilgili mevzuat hükümleri ve yukarıda bahsi geçen protokol kapsamında sözleşmenin yapılmamasını gerektiren bir durum kabul edilmediği gibi, davalı Kurumun da sözleşme yapmama yönündeki davranışının haklı ve hukuka uygun olduğunu ispatlayamadığı hususlarının anlaşılmasına göre davalı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11825, Karar No: 2015/18299, Tarih: 07.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/11825 E.  ,  2015/18299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

1-6360 sayılı kanunun 1/5. maddesinde “Birinci, ikinci ve dördüncü fıkrada sayılan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliği kaldırılmıştır” hükmüne yer verilirken yine aynı Kanunun 3/2. maddesinde “...Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.” şeklinde düzenleme getirilmiştir.

6360 sayılı Kanun, aynı Kanunun 36. maddesine göre 30.3.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş olup mahkemece davanın 3.11.2014 tarihinde karara bağlandığı anlaşılmaktadır. Davalı ... vekilince davacının ihtiyaç fazlası işçi olarak bildirilmesi üzerine Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü'nde görevlendirildiği ileri sürülmüş olmakla iddia edilen şekilde devir işlemi bulunup bulunmadığı araştırılarak devir söz konusu ise söz konusu idareye gerekçeli kararın tebliğinin sağlanarak,

2-Bilirkişi raporunun denetlenmesi için gerekli olduğundan dosya içinde bulunmayan davalı taraf ile Yol İş Sendikası arasından imzalanan davacının tüm çalışma dönemini kapsayan Toplu İş Sözleşmeleri'nin davalı taraftan temin edilip eklenerek, tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.