muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4865, Karar No: 2025/1953, Tarih: 25.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/4865 E.  ,  2025/1953 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/864 E., 2024/563 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şanlıurfa 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/164 E., 2023/106 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi ve reddedilen talepleri yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı-davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,25.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15397, Karar No: 2014/19642, Tarih: 16.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/15397 E.  ,  2014/19642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 13.02.2014

No : 2013/497-2014/44

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 05.03.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan sigortalı Şenoıl Dalkılıç'a bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının 5510 sayılı Kanun’un 21/1'inci maddesi uyarınca davalı işverenden rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

2000 yılından itibaren kömür madeninde pano ayak ustası üretim ustası olarak çalışan ve olay tarihi itibariyle 35 yaşında olan sigortalının, yedeği ile birlikte iş kazasının meydana geldiği ayakta kazı yapmak üzere tertip edildiği, ayakta lağım atılmasının ardından çalışma esanasında arının tavana yakın kısmından taşlı postanın sol koluna düşmesi nedeniyle sürekli iş göremezlik durumuna girdiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi kusur raporunda sigortalının yeterli deneyime sahip ustalık vasfı taşıdığı halde, kendisine temin edilen malzemeleri uygun şekilde kullanmayarak tadbirsiz ve dikkatsiz davrandığı gerekçesiyle sigortalının kusuru %50 olarak belirlenmiş, kazanın oluşumunda ağır koşullarda ve belirsizliklerin fazla olduğu yeraltı ortamında çalışılmasının etken olduğu ve bu nedenle %50 kaçınılmazlık bulunduğu gerekçesiyle davalı işverene kusur atfedilmemiştir.

İş kazası ve meslek hastalıklarının büyük bölümü işverenler tarafından iş sağlığı ve iş güvenliği konusundaki mevzuat hükümlerine uyulması ile önlenebilecek niteliktedir. Ancak kaçınılmaz dış etkenler ve kötü rastlantılar nedeniyle işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda hukuki ve teknik tüm gerekler yerine getirildiği halde iş kazası veya meslek hastalığı gerçekleşebilmektedir ki; bunlar “kaçınılmazlık” olarak değerlendirilmektedir. Bu bağlamda; kaçınılmazlık, olayın meydana geldiği tarihte bilimsel ve teknik kurallar ve olanaklar gereğince alınacak tüm önlemlere rağmen zararın kısmen veya tamamen meydana gelmesi durumu olarak tanımlanabilir. Bu gerçekten hareketle 5510 sayılı Kanun’un 21/1’inci maddesinde “İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” hükmüne yer verilmiştir. Bu düzenleme gereği; kaçınılmazlığın varlığı durumunda işverenin rücu tazminatı sorumluluğunu aynı oranda sınırlandırması gerekecektir.

İş kazalarında kaçınılmazlıktan bahsedebilmek için işverenin kazanın oluşmaması için alabileceği tüm önlemleri almasından sonra işin doğası gereği kendiliğinden veya doğa güçleri gibi beklenmeyen etkiler nedeniyle ortaya çıkan bir kısım olumsuz etkenler bulunması gerekir. Başka bir deyişle; kaçınılmazlık işin doğasında kaynaklanan, önlenemez ve beklenmedik bir durumdur. Önlem alınarak önüne geçilebilecek olaylarda kaçınılmazlıktan söz edilemez.

Somut olayda; kazanın lağım atılmasının ardından tahkimata hazırlık sırasında meydana geldiği anlaşılmaktadır. Ancak sigortalının tahkimat görevlisi olup olmadığı ve tahkimat konusunda eğitim ve tecrübesi bulunup bulunmadığı, buna göre de işverenin işin organizasyonunu gerektiği gibi yaparak sigortalıya yeterli eğitim verip vermediği anlaşılmamaktadır. Hal böyle olunca; yeniden kazanın meydana geldiği iş kolunda, iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman bilirkişilerden oluşacak kuruldan önceki raporları tartışan, 5510 sayılı Kanunun 21, 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesine uygun olarak düzenlenmiş kusur raporu alınarak, davalının kusur oran ve aidiyetinin gerçeğe uygun olarak tespiti gerekirken, eksik araştırma, inceleme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36233, Karar No: 2016/7889, Tarih: 30.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/36233 E.  ,  2016/7889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti, asgari geçim indirimi, resmi ve dini bayramlarda çalışma ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının 19/02/1998 tarihinden 30/07/2013 tarihine kadar aralıksız şekilde davalı işverenlikte çalıştığını, sigorta süresinin eksik yapıldığını, fazla mesai, genel tatil, yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerini kullanmadığını, davacının iş aktini haklı nedenle feshettiğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacı ile aralarında imzalanan 03/04/2003 tarihli hizmet akdi uyarınca işyerinde masaj elemanı olarak çalışmaya başladığını, sözleşme şartları dahilinde davacının Pazartesi, Çarşamba ve Cuma günleri olmak üzere ayda 12 gün çalışacağının ve çalışma saatlerinin 09.00-17.30 saatleri arasında olacağının kararlaştırıldığını ve davacı tarafından imza altına alındığını, sigorta primlerinin eksiksiz ve düzenli olarak yatırıldığını, davacının yaptığı işin mahiyeti gereği haftanın 6 günü tüm resmi, genel tatil, hafta tatili ve resmi tatillerde çalışmış olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının, davalıya ait güzellik salonunda güzellik uzmanı olarak 10/04/2003-30/07/2013 tarihleri arasında 10 yıl 3 ay 20 gün süreyle çalışmıştığı, işverenin, davacının kısmi süreli çalıştığını savunmasına ragmen dinlenen tanık beyanları ile dosya kapsamına göre davacının işyerinde haftanın 6 günü ve sürekli çalıştığının anlaşıldığı, davacının fazla çalışma ücreti ödenmediğinden iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğinin tanık beyanları ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığı, davacının, haftanın 6 günü sabah 09.00 akşam 19.00 saatleri arasında çalıştığını tanık beyanları ile ispatladığı, fazla çalışma alacağından takdiren % 40 oranında indirim yapıldığı, davacının, asgari geçim indirimi alacağı, yıllık izin ücret alacağı ve resmi tatil alacağına ilişkin alacaklarını ispat edemediği gerekçesi ile kıdem tazminatı ve fazla mesai ücreti taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkeme tarafından, ispat yükü isabetsiz şekilde ters çevrilerek yıllık izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarını davacının ispatlayamadığından bahis ile bu alacaklar Mahkeme tarafından reddedilmiştir. Oysa, asgari geçim indirimi de yıllık izin de davacı işçinin çalışması sonucunda kanun gereği kendiliğinden doğan haklardır, davacının davalı işverenlikteki çalışma olgusunun ve hizmet süresinin sabit olması ve buna dayanılarak kıdem tazminatının hüküm altına alınması karşısında, davacının yıllık izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarını ispatlayamadığından bahsedilemez. Bu alacakların ödendiğinin ya da kullandırıldığının ispatı ise davalı işverenliğe düşer ve bu ispat yazılı belge ile yapılmak zorundadır. Davalı, asgari geçim indirimini ödediğine ilişkin belge, yıllık izinleri ise 4857 sayılı İş Kanunu’nun 53. ve devamı maddeleri uyarınca kullandırdığını gösteren izin defteri ve benzeri belge ya da davacının kullanmadığı yılllık izinleri fesih tarihi ve sonrasında ödediğini ispat edecek belge sunamamıştır. O halde, yıllık izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının bilirkişi raporundaki hesaplama denetlenmek sureti ile davacı lehine hüküm altına alınması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA , peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4314, Karar No: 2007/8117, Tarih: 10.10.2007

4. Ceza Dairesi 2006/4314 E., 2007/8117 K.

**4. Ceza Dairesi 2006/4314 E., 2007/8117 K.**

**- KENDİ ÇOCUĞUNA ŞİDDET UYGULAMA

- KOŞULLU SALIVERME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 232 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 233 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 51 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 53 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-İddianamede sanığın eşi ve çocuklarına şiddet uyguladığı ve geçimleri ve bakımlarıyla ilgilenmediğinden bahisle kamu davasının açılması karşısında şiddet ögesinin de kanıtlanması durumunda eylemlerin 5237 Sayılı TCY.nın 232/1, 233/1. maddelerine uyan iki ayrı suç oluşturduğu gözetilmeyerek eylemlerin tümüyle 233/1. madde kapsamına girdiğinin kabul edilmesi,

2-Uygulamaya göre de;

a)TCY.nın 53/3. maddesi uyarınca, aynı maddenin (1-c) fıkra ve bendindeki haklardan yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar olacağının gözetilmemesi,

b)TCY.nın 51/1-b maddesindeki ölçütler gözetilerek sanığın tekrar suç işleyip işlemeyeceği konusundaki mahkeme kanaatı açıklanmadan ertelemeye yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık A... Turan'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, 1412 Sayılı CYY.nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10.10.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2563, Karar No: 2017/11294, Tarih: 21.09.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/2563 E.  ,  2017/11294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın kısmen kabulüne dair kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemiz'in 08.03.2016 gün ve 2015/8158 Esas, 2016/3903 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Davalı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili; davacıya annesinden dolayı 01.10.2001 tarihinden itibaren davalı vakıf tarafından bağlanan yetim aylığının 28.07.2005 tarihinden itibaren babasından dolayı Bağ-Kur'dan maaş verildiği gerekçesi ile 29.06.2006 tarihinde kesildiğinden, 28.11.2008 tarihi itibariyle ödenmeyen 28 aylık maaş ile işlemiş faizi için takip başlattıklarını, borçlu davalının itirazı üzerine duran takibin devamı için itirazın iptali ile %40 oranında icra inkar tazminatı istenmiş, davalı vekili, hukuki dayanaktan yoksun davanın reddine karar verilmesini savunmuş; mahkemece, davanın kısmen kabulü ile asıl alacak için %40 icra inkar tazminatı verilmesine dair karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiş; (Kapatılan) 18. Hukuk Dairesince isabetsizlik bulunmayan hükmün esasının onanmasına karar verilmesi üzerine; davalı vekili süresinde kararın düzeltilmesini istemiştir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre, yerinde olmayan ve HUMKnun 440.maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan davalı vekilinin sair karar düzeltme isteminin reddine,

2-Davalı vekilinin icra inkar tazminatına ilişkin karar düzeltme isteğine gelince; itirazın iptaline konu icra takibi 28.11.2008 tarihinde başlatılmış, itirazın iptali kararı ise 02.12.2014 tarihinde verilmiştir. Takip tarihi itibari ile 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu 67.maddenin ikinci fıkrası gereği icra inkar tazminatı yüzde kırk iken itirazın iptali kararından önce 02/07/2012 tarihli ve 6352 sayılı Kanunun 11 inci maddesiyle, bu fıkrada yer alan “yüzde kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiştir. İİKnun 67. maddesinde değişiklik yapan 6352 sayılı Kanun'un 11. maddesi 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Bu durumda 05.07.2012 tarihinden itibaren tazminat oranının % 20

-//-

-//-

olarak uygulanması gerekir. Mahkemece likit alacak nedeniyle borçlu aleyhine karar tarihi itibarıyla yürürlükte olan 02.07.2012 tarihli 6352 sayılı Kanunun 11. maddesi ile değişen İİKnun 67/2. fıkrasının dikkate alınması ve % 20’den (yüzde yirmi) aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesi gerekirken, gerekçesi karar yerinde tartışılmadan ve söz konusu değişiklik de gözönüne alınmadan Kanunda yazılı % 20 tazminat oranı aşılarak, % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki belirtilen bu yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 sayılı HMK’nun Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMKnun 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair karar düzeltme itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin icra inkar tazminatı oranına yönelik karar düzeltme isteğinin kabulüne, (Kapatılan) 18. Hukuk Dairesinin 08.03.2016 tarih 2015/8158-2016/3903 Esas ve Karar sayılı onama ilamının 6100 sayılı Yasa'nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMKnun 440. maddesi uyarınca kaldırılmasına; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden yerel mahkeme hükmünün gerekçeli kararın 1 nolu hüküm fıkrasının 2.bendinde yer alan "… % 40 ..." ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine "… % 20 ..." ibaresinin yazılmasına, hükmün 6100 sayılı HMKnun Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMKnun 438/7. fıkrası gereğince düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine 21.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15263, Karar No: 2015/35779, Tarih: 15.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/15263 E.  ,  2015/35779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/387205

MAHKEMESİ : Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2013

NUMARASI : 2012/1219 (E) ve 2013/737 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemece hükmün başlık kısmına yargılama sırasında katılan sıfatını alan KONTV A.Ş.'nin yazılması mümkün görülmüştür.

1) Katılan G.. K.. vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılan G.. K..'ın K.ye ait işyerinde güvenli görevlisi olarak çalıştığı ve olayda yaralama eyleminin mağduru olmadığı anlaşılmakla, işyeri dokunulmazlığını ihlal, genel güvenliği kasten tehlikeye düşürmek ve yaralama suçlarında suçtan zarar gören sıfatının bulunmadığı, mahkemece verilen katılma kararının geçersiz olduğu anlaşılmakla, katılan G.. K.. vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ve CMUK'un 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE,

2) Katılanlar V.. Ş.. ve K. AŞ. vekilinin, sanık hakkındaki genel güvenliği kasten tehlikeye düşürmek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Yaralama eyleminin mağduru olan V.. Ş..'ün ve işyeri dokunulmazlığını ihlal eyleminin mağduru olan K.AŞ.'nin genel güvenliği tehlikeye düşürme suçundan suçtan zarar gören sıfatlarının bulunmadığı anlaşılmakla, katılanlar V.. Ş.. ve K. AŞ. vekilinin, temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ve CMUK'un 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE,

3) Sanık müdafiinin genel güvenliği kasten tehlikeye düşürmek ile işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik, katılanlar V.. Ş.. vekilinin yaralama suçundan ve K.AŞ. işyeri dokunulmazlığının ihlal suçundan verilen hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

a) Sanığın cezai ehliyeti yönünden aldırılan Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi'nin 19/07/2013 tarihli raporun uzman olmayan Adli Tıp uzmanınca düzenlendiği anlaşılmakla, sanığın Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne tüm tıbbi evrakları ile mevcutlu olarak gönderilerek, cezai ehliyet yönünden rapor aldırılmasının gerekmesi,

b) Katılanın değişmeyen beyanları ile sağ elinde kaçıncı derece olduğu belirtilmemişse de fraktür olduğuna dair raporu, tanıkların beyanları ile olay yerine ait görüntülerden, sanığın güvenlik görevlisi olan Gazi'nin belinden aldığı tabancayı elinden almak isteyen katılan Veli ile boğuşurken katılanın parmağından yaralanmasına neden olduğu anlaşılmasına rağmen; sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.