muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4388, Karar No: 2018/906, Tarih: 18.01.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/4388 E.  ,  2018/906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; tanıklar ... ve ...'ün suçun faili olduğunu düşündükleri kişiye doldurttukları dosya içerisinde mevcut iş başvurusu formundaki imza, sayı ve yazılarla sanığın iş başvurusu formu düzenleme tarihine en yakın, tercihen daha önceki tarihlerde atılmış bol miktarda samimi imza ve yazı örneklerini içerir belgelerin çeşitli kurum ve kuruluşlardan araştırılarak temini, ayrıca sanıktan huzurda bol miktarda yazı, sayı ve imza örnekleri alınarak iş başvurusu formu üzerindeki imza, sayı ve yazıların aidiyeti konusunda Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinden rapor alınmak suretiyle, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde üzerine atılı hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Müştekiye ait otomobilin sahte plaka ile bulunması ile ilgili yürütülen soruşturmanın akibeti araştırılıp açılmış dava varsa dosya örneği getirtilip incelenmeden eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 18.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3500, Karar No: 2025/609, Tarih: 03.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/3500 E.  ,  2025/609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/897 E., 2023/590 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : Milas Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2021/100 E., 2022/13 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasında yapılan yargılama sonunda Milas Kadastro Mahkemesinin davanın kabulüne ilişkin kararına karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile kararının kaldırılmasına ve düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesine; davanın kabulüne karar verilmiş olup, bu kez davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine; Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgede 2020 yılında, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) geçici 8 inci maddesi uyarınca yapılan kadastro çalışmaları sırasında çekişmeli Muğla ili Bodrum ilçesi Kızılağaç Mahallesi 256 ada 23 parsel sayılı taşınmaz hakkında 30.01.2020 tarihli kadastro tutanağı düzenlenerek, 3.163,83 metrekare yüzölçümlü, tarla vasfı ile belgesizden Hazine adına tespit edildiği; beyanlar hanesinde "taşınmaz 1. derece doğal sit sınırı içinde kalmaktadır" ve " bu parsel üzerindeki zeytin ağaçları ... oğlu ...'ya aittir" şerhlerinin yazılmasına karar verildiği; davalı tarafından tespite itiraz edildiği, 19.12.2020 tarihli kadastro komisyonu kararı ile davalının itirazının kabulü ile muhtesat şerhinin taşınmazın vasfına eklenerek, zeytinli tarla vasfı ile davalı adına tespit edildiği, kadastro çalışma sonuçlarının 25.12.2020 ila 25.01.2021 tarihleri arasında askıya çıkarıldığı anlaşılmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu Muğla ili Bodrum ilçesi Kızılağaç Mahallesi Kocasarnıç mevkinde bulunan 256 ada 23 parsel sayılı taşınmazda 3402 sayılı Kanun'un geçici 8 inci maddesi kapsamında çalışma yapıldığını, kadastroya tabi tutulmayan tespit harici yerlerden olduğunu, kadastro tespit tutanağında davalı adına tespit edilerek askıya ilana çıkartıldığını, dava konusu taşınmazın bir zamana kadar taşlık çalılık makilik olduğu, kadastro çalışmalarının yapıldığı esnasında yeni açıldığı kısmen dere yatağında kaldığı, üzerinde herhangi bir kullanım olmadığı, imar-ihyanın tamamlanmadığı, zilyetlik şartlarının bu nedenle oluşmadığı, arazinin taşlık kayalık delicelik çalılık makilik olduğunu bu nedenle dava konusu taşınmazda yapılan kadastro çalışmalarında davalı adına yapılan tespitin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek davalı adına yapılan kadastro tespitine itirazın kabulü ile taşınmazın Hazine adına tespit ve tescilini istemiş, davalı vekili cevap dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

Dava, 3402 sayılı Kanun'un geçici 8 inci maddesi uyarınca yapılan kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

Dava, 3402 sayılı Kanun'un geçici 8 inci maddesi uyarınca yapılan kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; dava konusu parselin imar ve ihyasının ilk tesis kadastrosundan kadastro tespitinin yapıldığı tarihe kadar tamamlanmadığı, her ne kadar davalı vekili tarafından 1950'li yıllarda imar ihyanın tamamlandığı iddia edilmişse de öyle olması halinde dahi 1970'li yıllardan itibaren iradi terk unsurunun gerçekleştiği ve bu nedenle 1950'li yıllara ilişkin araştırma yapılmasına yer olmadığı, yine ekonomik amaca uygun zilyetlik söz etme imkanının olmadığı, imar ihya şartının gerçekleşmedi ve toprak muhafaza karakteri taşıyan orman vasfında olduğu anlaşıldığından davanın kabulüne, Muğla ili Bodrum ilçesi Kızılağaç Mahallesi Kayırlı Mevkii 256 ada 23 parsel sayılı taşınmazın 19.12.2020 tarihli kadastro komisyon tutanağının iptali ile taşınmazın 3.163,83 metrekare yüzölçümü ile makilik vasfı ile davacı Hazine adına tespiti ile tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın beyanlar hanesine "Bu parsel 1 derece doğal sit sınırı içinde kalmaktadır." şerhi yazılmasına karar verilmiş, kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte, infazda tereddüte neden olmayacak şekilde, dava konusu taşınmaz hakkında düzenlenen komisyon kararının iptali ile tespit ve tescil hükmü kurulması gerekirken, komisyon tutanağının iptali ile tespit ve tescil hükmü kurulmasında; yine hükme esas alınan bilirkişi raporu kapsamına göre, orman sayılan yerlerden olduğu tespit edilen taşınmazın "orman" vasfı ile Hazine adına tespit ve tesciline karar vermek gerekirken, "makilik" vasfı ile Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmesinde isabet bulunmadığı, eksikliği tespit edilen hususların yeniden yargılama yapılmadan giderilmesinin mümkün olduğu gerekçesiyle kararın kaldırılması ile hükmün açıklanan yönlerden düzeltilmesi suretiyle; davanın kabulüne, Muğla ili Bodrum ilçesi Kızılağaç Mahallesi Kayırlı Mevkii 256 ada 23 parsel sayılı taşınmazın 19.12.2020 tarihli kadastro komisyon kararının iptali ile taşınmazın 3.163,83 metrekare yüzölçümlü, orman vasfı ile davacı Hazine adına tespiti ile tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın beyanlar hanesine "Bu parsel 1. derece doğal sit sınırı içinde kalmaktadır" şerhinin yazılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Bölge Adliye Mahkemesince, davanın kabulüne, taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ormanların üzerindeki her türlü şerhten ari olarak tapuya tescil edilmesi gereğine aykırı olarak taşınmazın beyanlar hanesine "Bu parsel 1. derece doğal sit sınırı içinde kalmaktadır" şerhinin yazılmasına karar verilmesi isabetsiz ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, bozma nedeni yapılmamış ve hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda (1) no.lu bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

Yukarıda (2) no.lu bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile; Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (2-a) nolu bendinin ikinci satırında yer alan ''Dava konusu Muğla İli, Bodrum İlçesi, Kızılağaç Mahallesi, Kayırlı Mevki, 256 ada 23 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesine "Bu parsel 1. derece doğal sit sınırı içinde kalmaktadır" şerhinin yazılmasına'' ibaresi çıkartılmak suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4693, Karar No: 2012/615, Tarih: 01.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/4693 E.  ,  2012/615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, ... Vergi Dairesi' nin vergi mükellefi bulunan davalı hakkında vergi borçlarının ödenmemesi sebebiyle adına kayıtlı ... plaka sayılı taşıta 6183 Sayılı yasa gereğince ... İcra Müdürlüğü' nün 2008/1061 esas sayılı dosyası ile haciz konulduğunu ve açık artırma suretiyle aracının satışının yapıldığını, ancak sıra cetveli düzenlenmesi sırasında kamu alacağı nazara alınmadığını ileri sürerek, ... İcra Müdürlüğü' nün 2008/1061 esas sayılı, dosyasında hatalı olarak düzenlenen sıra cetvelinin iptali ile yeniden sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, sıra cetvelinin icra müdürlüğünce düzenlendiğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamından, İ.İ.K'nun 142/1 maddesi gereğince alacaklıların sıra cetveline karşı, sıra cetvel suretinin tebliğinden itibaren 7 günlük süre içerisinde İcra Hukuk Mahkemesi' ne müracaat etmesi gerektiği, davacıya 06.12.2010 tarihinde sıra cetvelinin tebliğ edildiği, davanın ise 7 günlük süre geçtikten sonra 14.12.2010 tarihinde açıldığı gerekçesiyle, şikayetin süre aşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 01.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6410, Karar No: 2022/3251, Tarih: 01.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/6410 E.  ,  2022/3251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tesciline ilişkin davada yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı Hazine ve bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı Hazine ve bir kısım davalılar vekillerince vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı Hazine ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14649, Karar No: 2012/15545, Tarih: 20.09.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/14649 E.  ,  2012/15545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :807-83

Dava, 3201 sayılı Kanun hükümleri gereğince gerçekleştirilen borçlanma işleminin geçerli olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazanıldığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Davacı vekilinin temyiz istemi yönünden; 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8’inci maddesi hükmü gereğince iş mahkemesinin nihai kararları, yüze karşı verildiğinde tefhim gününden, yoklukta verildiği takdirde tebliğ tarihinden itibaren sekiz gün içinde temyiz edilebilmekte olup, davacı vekilinin yüzüne karşı 21.02.2012 günü yöntemince okunan (tefhim edilen) karara karşı yasal süre geçtikten sonra 13.04.2012 tarihinde temyiz yoluna başvurulduğundan, 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas - 1990/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da göz önünde bulundurularak davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı nedeniyle REDDİNE;

2-) Davalı SGK Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yönünden; Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 20.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23467, Karar No: 2013/736, Tarih: 22.01.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/23467 E.  ,  2013/736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor değer biçme yöntemi bakımından yasa hükümlerine uygundur.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 10'unu geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının .... irad kaydedilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 22.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2013/35179, Karar No: 2015/2559, Tarih: 12.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2013/35179 E.  ,  2015/2559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/257024

MAHKEMESİ : Adana 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2012

NUMARASI : 2008/226 (E) ve 2012/742 (K)

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık F.G hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içerisinde yer alan sanık F.. G..'e yapılan 17/08/2012 tarihli tebligatın usulüne uygun ve geçerli olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen ve 17/08/2012 tarihinde tebliğ edilen hükme karşı, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, müdafiinin 05/10/2012 tarihinde yaptığı temyiz isteminin, aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II- Sanık A.. Y.. hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

III- Sanık A.. Y.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK’nın 142/2-g maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun oluşabilmesi için eylemin, barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyükbaş veya küçükbaş hayvan hakkında gerçekleştirilmesi gerektiği; ev ve eklentisi niteliğindeki yerlerden gerçekleşen eylemlerin ise aynı yasanın 142/1-b, 116. maddelerinde düzenlenen suçları oluşturacağı gözetilerek; dosya içerisinde yer alan 03/02/2008 tarihli olay yeri inceleme tutanağının eki olan krokiden,

hırsızlık eyleminin, katılana ait evin bahçesinde bulunan ve eklentisi niteliğindeki ahırdan gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, sanıkların eylemlerinin 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Yasa'nın 142/2-g maddesi gereğince uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 12/02/2015 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun, hırsızlık suçunun nitelendirilmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.

Konumuzla ilgili 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g maddesinde; büyükbaş veya küçükbaş hayvanların barınak yerlerinden çalınmasını hırsızlık suçunun nitelikli hali olarak düzenlenmiştir.

Hayvanların barındığı "ahır" tabir edilen yerlerin, hayvanlara mahsus "barınak" yerlerinden olduğunda tartışma ve duraksama yoktur. Bu nedenle

-3-

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun, hırsızlık suçunun nitelendirilmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.

Konumuzla ilgili 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g maddesinde; büyükbaş veya küçükbaş hayvanların barınak yerlerinden çalınmasını hırsızlık suçunun nitelikli hali olarak düzenlenmiştir.

Hayvanların barındığı "ahır" tabir edilen yerlerin, hayvanlara mahsus "barınak" yerlerinden olduğunda tartışma ve duraksama yoktur. Bu nedenle

-3-

Somut olayımızda, suça konu hayvanların ahırdan çalındığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin, başka bir koşul aranmaksızın TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu ve yerel mahkemece de eylem bu şekilde nitelendirilerek hüküm kurulmuş olduğundan hırsızlık suçuna ilişkin bozma düşüncesinin yerinde olmadığını düşünmekteyim.

Sayın çoğunluğun gerekçesinde belirtilen; konut ve eklentisi niteliğindeki yerlerden gerçekleştirilen eylemlerin anılan madde kapsamında olmadığına ilişkin görüşün yasal bir dayanağı olmadığı gibi, kanuna ve hukuka uygun bir açıklamasının olmadığı kanaatindeyim.

Konunun daha iyi anlaşılması için somut olayımızla ilgili 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 142/2-g maddelerinin uygulanma koşullarını örnek üzerinden değerlendirecek olursak; hırsızlık suçunun, evin/konutun veya binanın eklentisinde/müştemilatında olan barınak niteliğindeki ahırdan gerçekleştirilmesi halinde, eylem, hem 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki, "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", hemde TCK'nın 142/2-g maddesindeki, "(2) Suçun; g) Barınak yerlerinde,...büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi suç tanımlarına uymaktadır. Başka bir ifadeyle sanığın eylemi, aynı anda her iki maddede öngörülen suçun unsurları birlikte gerçekleştirdiğinden her iki maddede tanımlana suçta oluşmaktadır. Bu durumda TCK'nın 142/2-g maddesi, 142/1-b maddesine göre (ceza süresinin fazla olması nedeniyle) daha nitelikli olduğu için, hemde daha özel düzenleme içerdiği için (ceza süreleri aynı olan fıkralardaki uygulamalar gibi) öncelikle uygulanması gerekmektedir. Bunun aksine, daha nitelikli olan maddeye göre değilde daha az ceza içeren maddeye göre uygulama yapılmasının mantıklı bir açıklaması olamayacağı gibi anılan TCK'nin 142. maddenin bir ve ikinci fıkralarının diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamayla da çelişki oluşturmaktadır.

Örneğin; devlet hastahanesinde sıra beklemekte olan bir kişinin üzerinden, para veya telefonunu çalan sanığın eylemi; TCK'nın 142/1-a, 142/1-b ve 142/2-b maddelerinde tanımlanan; "(1) Hırsızlık suçunun; a) Kime ait olursa olsun kamu kurum ve kuruluşlarında ... bulunan ...eşya hakkında", "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", "(2) Suçun; b) Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle..." işlenmesi suçlarını oluşturmaktadır. Bu durumda TCK'nın 142/2-b maddesindeki ceza süresi, aynı Yasanın 142/1. maddesinin (a) ve (b ) bentlerindeki ceza sürelerine göre daha fazla olması nedeniyle sanık hakkında bu madde uyarınca, yani TCK'nın 142/2-b maddesi uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir. Yerleşik uygulamada bu şekildedir. 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin birinci ve ikinci maddelerinin diğer bentleriyle ilgili benzer durumlar içinde aynı yöntem izlenerek uygulanması gereken madde, fıkra ve bendi belirlenmektedir. Somut olayımızda bu yöntemin tersi bir uygulama biçimini benimsememizi gerektirecek

-4-

bir hüküm ve zorunluluk yoktur.

Aslında sayın çoğunluğun görüşünde, eylemin neden TCK'nın 142/2-g kapsamında değerlendirilemeyeceğine ilişkin tartışılabilecek nitelikte açık ve gerekçeli bir görüş dile getirilmeyip, sadece sonuç olarak uygulama biçimini dile getiren açıklamayla yetinildiği için, açıklanmayan gerekçeyi tartışma olanağı olmadığından bu konuda başka bir şey yazmaya gerek görülmemiştir.

Ancak bazı hukukçular, TCK'nın 142/2-g maddesinin metnine dayanarak ileri sürdükleri görüşlerinde; maddenin düzenleniş amacının, büyükbaş veya küçükbaş hayvanların toplumsal hayatın olağan akışı içerisinde, korunaksız bırakılan veya bırakılma zorunluğunda kalınan hayvanlara mahsus "barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde" bulunan hayvanlara ilişkin olduğunu bu nedenle, ahır veya ağılın konutun veya binanın eklentisi veya müştemilatı durumunda olması halinde, korunaksız bırakılma durumu söz konusu olmadığından eylemin, TCK'nin 142/2-g maddesi kapsamında değil, 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini dile getirmektedirler. Ancak anılan madde metnine göre; açıkta korunaksız bırakılan büyükbaş veya küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık eylemlerinin TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında cezalandırılacağında kuşku ve duraksama bulunmamakla birlikte, madde metninde ifade edilen barınak yerlerinin (somut olayımızda olduğu gibi hayvanlara mahsus ağılın) korunaksız olması veya sayın çoğunluğun görüşünde ifade edildiği gibi, konut ve eklentisi ile irtibatının bulunmaması gerektiği biçiminde bir sonuca ulaşmak olanaklı değildir. Ayrıca böyle bir kabul, yukarıda kısaca arz ettiğim anılan maddenin diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamaya aykırı olduğu gibi mantıksal çelişki de içermektedir.