muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/27030, Karar No: 2016/874, Tarih: 19.01.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/27030 E.  ,  2016/874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... Başkanlığı’nın 3959 sayılı Yasa ile kurulmuş Sağlık Bakanlığı’na bağlı bir kuruluş olduğunu,.. Amaçlı Sular Hakkındaki Yönetmelik doğrultusunda çeşitli kurumlardan başkanlıklarına su analizlerinin gönderildiğini, başkanlığın su analizlerini yaptığını, analiz ücretlerinin içme ve kullanma sularında yetkili mercii olan belediyeler tarafından ödeneceğini, davalı belediyeye su analizlerinden ötürü gönderilen 11 adet fatura bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 3.275,00 TL’nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalıya dava dilekçesi tebliğ edilemediğinden, davaya cevap verilmemiştir.

Mahkemece davanın HMK’nın 119/son maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-3533 sayılı Umumi, Mülhak ve Hususi Bütçelerle idare edilen Daireler ve Belediyelerle sermayesi Devlete veya Belediyeye veya Hususi idarelere ait daire ve müesseseler arasındaki ihtilafların tahkim yolu ile halli hakkındaki kanunun 2570 sayılı Kanun ile değiştirilen 4.maddesinde “katma bütçe ile idare edilen daireler, belediyeler, özel bütçe ile idare olunan veya sermayesinin tamamı devlet, belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseselerin veya bu daire veya müesseselerden biri ile, 2.maddede yazılı dairelerden birisi arasında çıkan uyuşmazlıklarda, bulunduğu yerin ve uyuşmazlık taşınmaza ilişkin ise o taşınmazın bulunduğu yerin ve taraflar değişik yerlerde bulunuyorlarsa davalı durumda olan daire veya müessesenin veya birden çok oldukları takdirde bunlardan birinin bulunduğu yerin yüksek dereceli hukuk mahkemesi başkanı veya hakimi tarafından hakem sıfatıyla çözülür” denilmektedir.

Tarafların anılan yasa hükmüne tabi kurumlar oldukları açıktır. Görev sorunu ise, yargılamanın her safhasında re’sen gözetileceğinden, bu durumda, davaya yüksek dereceli hukuk mahkemesi başkanı veya hakimi tarafından hakem sıfatıyla bakılması gerekirken, davanın asliye hukuk mahkemesi sıfatıyla görülmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, (2) no’lu bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 19.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22419, Karar No: 2014/6265, Tarih: 19.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/22419 E.  ,  2014/6265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tavas Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :24.06.2013

NUMARASI :Esas no:2011/143 Karar no:2013/293

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, evlenmeleri sırasında eşinin "evlenmeye engel olacak derecede akıl hastası olduğunu" ileri sürerek, evliliğin bu sebeple butlanına karar verilmesini istemiş; mahkemece istek kabul edilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Taraflar 28.02.2011 tarihinde evlenmişlerdir. Tavas Devlet Hastanesinden alınan 30.06.2011 tarihli sağlık kurulu raporunda; davalının atipik psikoz hastalığı bulunduğu, tedavi edilmeden evlenmesinin uygun olmayacağı, Pamukkale Üniversitesi Psikiyatri Anabilim Dalı Başkalığının 25.07.2012 tarihli sağlık kurulu raporunda ise; davalının sınırda mental kapasitede olduğu tedavisinin mümkün olmadığı bildirilmiş; davalının vesayet altına alınması için mahkemece yapılan ihbar üzerine, Denizli 1 Sulh Hukuk Mahkemesince alınan Pamukkale Üniversitesi Psikiyatri Anabilim Dalı Başkanlığının 18.02.2013 tarihli sağlık kurulu raporunda ise davalıda mental kapasitede bulunduğu vesayet altına alınması istenen davalı kadının aklen sağlam olduğu bildirilmiş Sulh Hukuk Mahkemesince de bu rapor uyarınca davalının vesayet altına alınmasına yer olmadığına karar verilmiştir. Raporlar arası çelişki mevcuttur.

Eşlerden birinin evlenme sırasında sürekli bir sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunması veya evlenmeye engel olacak derecede akıl hastası olması, evliliği mutlak butlanla sakatlar (TMK. md. 145/2-3). Ancak, ayırt etme gücünün sonradan kazanılması veya akıl hastalığının iyileşmiş olması durumlarında mutlak butlan davasını, yalnızca ayırt etme gücünü sonradan kazanan veya akıl hastalığı iyileşen eş açabilir. Bu hallerde dava hakkı, sonradan iyileşen eşe aittir (TMK. md. 147/2). Vesayet dosyasında alınan raporda "davalının aklen sağlam" olduğu ifade edildiğine göre, davalının ayırt etme gücünü sonradan kazanmış veya akıl hastalığının iyileşme sürecinde olması ihtimal dahilindedir. İyileşme veya ayırt etme gücünün sonradan kazanılması halinde de, Türk Medeni Kanununun 147/2. maddesi hükmüne göre, dava hakkı ayırt etme gücünü sonradan kazanan veya akıl hastalığı iyileşene ait olacaktır. O halde, davalının dosya içerisindeki tüm tedavi kayıtları ve raporlarla birlikte bir kez de Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek ilgili ihtisas dairesinden evlenme sırasındacede akıl hastalığının bulunup bulunmadığı, varsa hastalığının iyileşmiş olup olmadığı konusunda rapor alınmalı, davalı iyileşmiş ise Türk Medeni Kanununun 147/2. maddesi hükmü de nazara alınarak sonucuna göre karar verilmelidir. Bu husus üzerinde durulmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.03.2014 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2023/11433, Karar No: 2024/383, Tarih: 15.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/11433 E.  ,  2024/383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/336 Esas, 2023/237 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kuşadası 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/30 D.iş Esas, 2021/51 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin 3 üncü maddesi uyarınca kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi, bölge adliye mahkemesine veya Yargıtay’a yapılır. Bu çerçevede davalının adli yardım talebi ile ilgili olarak yapılan incelemede, 6100 sayılı Kanunu’nun 335 vd. maddeleri uyarınca, adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisiyle ailesini geçindirmek bakımından önemli bir zarurete düşürmeksizin davanın gerektirdiği giderleri ödemekten kısmen veya tamamen aciz içinde bulunduğunu (fakirlik şartı) ve davasında veya savunmasında haklı olduğunu (haklı olma şartı) ispat etmesi gerekir. Aynı Kanunun 336 ncı maddesinin 2 nci fıkrasına göre de talepte bulunan kişi, iddiasını dayandırdığı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. Somut uyuşmazlıkta ise davalı tarafından sunulan adli yardım talepli temyiz dilekçesinin ekinde gerekli bilgi ve belgelere yer verilmemiştir. Açıklanan nedenle davalının adli yardım talebinde bulunarak temyiz harcı yatırmamış olması nedeniyle adli yardım şartlarının oluşup oluşmadığı hususunda gerekli araştırma yapıldıktan sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

15.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5234, Karar No: 2018/17569, Tarih: 04.12.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/5234 E.  ,  2018/17569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli kararda suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 168. maddesi uygulanarak sonuç cezanın 10 ay 10 gün olarak hesaplandığı, hükmün esasını oluşturan kısa kararda ise sanık hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanmamasına rağmen aynı sonuç ceza elde edilmesi suretiyle kısa kararda hesap hatası yapılması ve kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması,

2-Suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasında etkin pişmanlık gösterdiği kabul edildiği halde hakkında TCK 168/1 maddesi gereğince 1/2 oranından fazla indirim yapılması gerekirken 1/3 oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

3- Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olması ve suç tarihi itibariyle daha önce hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında; TCK’nın 50/3. maddesi gereğince, hükmedilen kısa süreli hapis cezalarının aynı yasanın 50/1. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1499, Karar No: 2016/1613, Tarih: 05.02.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/1499 E.  ,  2016/1613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında ... Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 05.03.2015 gün ve 2014/743 E. 2015/190 K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

18.09.2015 tarihli Dairemizin geri çevirme kararında, 25/06/2015 havale tarihli dilekçesi ile davadan feragat ettiklerini beyan eden davacı vekili Av. ...'ün dosyadaki vekaletnamesinde "davadan feragat" yetkisi bulunmadığından varsa "davadan feragat" yetkisi içeren vekaletnamenin sunulması istenmiş olup, bu defa davacı yetkilisi olarak ... tarafından 09/12/2015 havale tarihli davadan feragat dilekçesi verilmiş ise de, dosyanın yapılan incelemesinde, davacı şirketi münferiden temsile yetkili olan müdür ... tarafından, şirket adına ... vekaletname verildiği görülmüştür. Davadan feragat için davacı şirket yetkilisi ... davadan feragat beyanının alınması ya da davacı vekilinin "davadan feragat" yetkisini içeren vekaletnamenin sunulması gerekli olup, eksikliğin giderilerek yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1873, Karar No: 2024/5342, Tarih: 09.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/1873 E.  ,  2024/5342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/946 E., 2022/1862 K.

KATILANLAR: ..., ...

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kırıkkale 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2017 tarihli kararının istinaf incelemesi sonrasında bozulması ve görevsizlik kararı verilmesi sonrasında Kırıkkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2022 tarihli ve 2021/144 Esas, 2022/122 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1-3-e,87/1-a-d,29/1,62/1,53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 21.10.2022 tarihli ve 2022/946 Esas, 2022/1862 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin ve katılan vekilinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1- (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1,35/2,29,62,53. maddeleri uyarınca 8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak sanığın kasten yaralama suçundan cezalandırılmasına ilişkin Kırıkkale 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2017 tarihli 2015/934 Esas ve 2017/570 Karar sayılı ilamına karşı aleyhe istinaf bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunmak suretiyle cezasının 7 yıl 6 ay hapis cezası olarak infazına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastı bulunmadığına, kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerektiğine, haksız tahrik nedeniyle üst sınırdan indirim uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastı bulunmadığına, kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerektiğine, haksız tahrik nedeniyle üst sınırdan indirim uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Dosya içeriğine göre; sanık ile katılan arasında alacak verecek meselesi nedeniyle husumet oluştuğu, tarafların aralarındaki bu husumet nedeniyle yaklaşık bir yıldır gerek yüz yüze gerekse telefonla tartıştıkları, karşılıklı tehdit ve hakaret iddialarının bulunduğu, katılanın beyanına göre en son yaptıkları telefon görüşmesinde katılanın sanığa kendisini rahat bırakmasını söyleyerek hakaret ettiği, olay tarihinde sanığın yanına av tüfeği alarak aracıyla katılanın bulunduğu yere gittiği, tüfeği aracında telefonla konuşmakta olan katılana doğrulttuğu ve araçtan inmesini istediği, araçtan inerek kendisine doğru gelmekte olan katılanın bacaklarına doğru "sen bana nasıl hakaret edersin" diyerek 2 kez ateş ettiği, katılan yere düştükten sonra aracıyla olay yerinden ayrıldığı, katılanın yaralanması sonucu sol femur lateral kondilinde ve distal femurda çok parçalı deplase kırık, patellada kırık, sol tibiada çok parçalı plato kırığı, popliteal arter ve ven, tibial sinir ve peroneus comminis sinirinde hasara neden olacak şekilde yaralandığı, kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını müştereken ağır (6) derecede etkileyecek nitelikte olduğu, yaralanması nedeniyle hayati tehlike geçiren katılanın duyularından veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıfladığı anlaşılmıştır.

2.İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Olay tarihinde sanığın av tüfeği ile katılanın bulunduğu yere gittiği, tüfeği aracında telefonla konuşmakta olan katılan ...'ye doğrulttuğu ancak ateş etmediği ve araçtan inmesini istediği, incelenen görüntü kayıtlarından da anlaşılacağı üzere araçtan inerek kendisine doğru gelmekte olan katılanın açıkça bacaklarını hedef alarak ateş ettiği, göğüs, baş ve batın bölgelerinden isabet almaması için aracın içindeyken katılana ateş etmediği, katılan ve sanık arasında öldürmeyi gerektirir ciddi bir husumet olmadığı, 07.07.2015 tarihli tutanak içeriğine göre sanığın tüfeğinde fişek yatağında atıma hazır Esas No : 2023/1873

vaziyette 1 adet fişeğin daha bulunmasına rağmen tüfeğini tekrar ateşlemediği, katılan ve tanık ifadelerine göre sanığın katılana yönelik öldürme iradesini gösteren bir beyanda da bulunmadığı, hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğunun şüphede kaldığı anlaşıldığından sanık hakkında kasten yaralama suçundan suç kastındaki yoğunluk ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre temel ceza tayininde etkili şekilde alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması gerekirken suç vasfında yanılgıya düşerek kasten öldürmeye teşebbüs suçundan karar verilerek fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz sebepleri suç vasfı yönünden yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 21.10.2022 tarihli ve 2022/946 Esas, 2022/1862 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 /2-(b) bendi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5540, Karar No: 2010/12561, Tarih: 30.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5540 E.  ,  2010/12561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı da düşülerek, değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Davacının ismi ... olduğu halde, gerekçeli karar başlığında .... olarak yazılması,

2-Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5808, Karar No: 2014/5383, Tarih: 10.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5808 E.  ,  2014/5383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2013/856-2013/1518

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, sağlık kuralları bakımından günde yedibuçuk saat ve daha az çalışması gereken işler hakkında yönetmelik kapsamında çalıştığını, günlük azami çalışma süresinin yedibuçuk saat olması gerekirken, fiilen sekizbuçuk saat çalıştırıldığını belirterek günlük bir saatlik çalışmasının karşılığı olan fazla mesai ücretinin, yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri gereğince yüzde seksen zamlı olarak hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 18.04.2007-15.02.2008 tarihleri arasında fazla çalışma yaptığı benimsenerek davanın kabulüne ilişkin verilen karar, Dairemizin 20.05.2013 tarihli kararı ile bozulmuştur. Bozma sonrası davacının fazla sürelerle çalışmalarının 01.05.2011 tarihine kadar devam ettiği kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2- Dosya içeriğine göre, dairemizin 20.05.2013 tarihli bozma ilamı sonrası, davacının 01.05.2011 tarihine kadar aynı şartlarla, fiilen sekizbuçuk saate tabi çalıştığı kabul edilerek, yürürlükteki toplu iş sözleşmesi düzenlemeleri gereği, 25.02.2009 tarihine kadar yüzde yirmibeş, bu tarihten sonra ise yüzde otuzbeş zamlı yapılan hesaplamalar hüküm altına alınmıştır. Ancak 22. dönem toplu iş sözleşmesinin yürürlük süresi 28.02.2011 tarihinde

bitmiş olup 01.03.2011-01.05.2011 tarihleri arasındaki toplu iş sözleşmesi düzenlemesi araştırılmamıştır. Anılan dönemde uygulan toplu iş sözleşmesi metni dosya arasına alınıp fazla sürelerle çalışma konusundaki düzenleme araştırılarak, gerekirse bu dönem için bilirkişiden ek rapor alınmak sureti ile sonuca gidilmelidir.

3- Davacı, bozma sonrası açtığı birleşen davayı 23.12.2013 harç tarihli dilekçe ile ıslah etmiştir. Davalı ıslaha karşı zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. Mahkemece zamanaşımı değerlendirmesi yapılmışsa da bu değerlendirmede sadece birleşen dava tarihinin esas alındığı anlaşılmaktadır. Davalının, zamanaşımı savunması denetime elverişli raporla değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.