muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/441, Karar No: 2016/123, Tarih: 29.01.2016

Demokratik bir toplumda temel hak ve özgürlüklere getirilen sınırlamanın, bu sınırlamayla güdülen amacın gerektirdiğinden fazla olması düşünülemez.

Demokratik hukuk devletinde güdülen amaç ne olursa olsun, kısıtlamaların, bu rejimlere özgü olmayan yöntemlerle yapılmaması ve belli bir özgürlüğün kullanılmasını önemli ölçüde zorlaştıracak ya da ortadan kaldıracak düzeye vardırılmaması gerekir.

3194 sayılı Yasa’nın 13. maddesinin itiraz konusu birinci fıkrasında imar plânlarında, resmi yapı, okul, cami, yol, meydan gibi umumi hizmetlere ayrılan yerlerin, imar programına alınıncaya kadar mevcut kullanma şeklinin devam edeceği öngörülmüştür. Yasa’nın 10. maddesinde de belediyelerin, imar plânlarının yürürlüğe girmesinden en geç 3 ay içinde bu planı uygulamak üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlayacakları belirtilmiş, ancak Yasa’da bu plânların tümünün hangi süre içinde programa alınarak uygulanacağına ilişkin bir kurala yer verilmemiştir.

13. maddenin birinci fıkrası uyarınca imar planlarında umumi hizmetlere ayrılan yerlerin mevcut kullanma şekillerinin ne kadar devam edeceği konusundaki bu belirsizliğin, kişilerin mülkiyet hakları üzerinde süresi belli olmayan bir sınırlamaya neden olduğu açıktır.

İmar plânlarının uygulamaya geçirilmesindeki kamusal yarar karşısında mülkiyet hakkının sınırlanmasının demokratik toplum düzeninin gerekleriyle çelişen bir yönü bulunmamakta ise de, itiraz konusu kuralın neden olduğu belirsizliğin kişisel yarar ile kamu yararı arasındaki dengeyi bozarak mülkiyet hakkını kullanılamaz hale getirmesi, sınırlamayı aşan hakkın özüne dokunan bir nitelik taşımaktadır.

İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi de 23.09.1981 günlü Sporrong ve Lonnroth kararında, kamulaştırma izni ile inşaat yasağının uzun bir süre için öngörülmüş olmasının, toplumsal yarar ile bireysel menfaat arasındaki dengeyi bozduğu sonucuna varmıştır.” İfadeleri ile iptali istenen maddelerin Anayasa’nın 13. ve 35. maddelerine aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.

Ne var ki; Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararında, kişilerin mülkiyet hakları üzerinde süresi belli olmayan bir sınırlama” olarak nitelendirilen imar plan ve programlarının hangi sürede tamamlanacağına ilişkin mevcut yasal belirsizlik devam etmekte olup; 3194 sayılı Kanunun 13. maddesinin iptal edilen fıkralarında yer alan kısıtlamaların, eylemli olarak uygulandığı açıktır.

Esasen, imar planlarında umumi hizmetlere ayrılan alanlarda bulunan parsel maliklerinin mağduriyetlerine neden olunduğu düşüncesiyle, 3194 sayılı İmar Kanununun 13. maddesinin halen yürürlükte bulunan İkinci Fıkrasında, kamulaştırma yapılıncaya kadar emlak vergisi ödemeleri durdurulmuştur. Bu uygulamanın, mal sahibin tasarruf hakkının, dolayısıyla mülkiyetinin sınırlandırılması sonucu oluşan mağduriyetin giderilmesine yönelik olduğu kuşkusuzdur.

Esasen, imar planlarında umumi hizmetlere ayrılan alanlarda bulunan parsel maliklerinin mağduriyetlerine neden olunduğu düşüncesiyle, 3194 sayılı İmar Kanununun 13. maddesinin halen yürürlükte bulunan İkinci Fıkrasında, kamulaştırma yapılıncaya kadar emlak vergisi ödemeleri durdurulmuştur. Bu uygulamanın, mal sahibin tasarruf hakkının, dolayısıyla mülkiyetinin sınırlandırılması sonucu oluşan mağduriyetin giderilmesine yönelik olduğu kuşkusuzdur.

Bir diğer açı olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararları ışığında olaya bakıldığında: Türkiye’nin 18 Mayıs 1954 tarihinde onaylamış olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi başlangıçta mülkiyete ilişkin bir kural içermemekle birlikte, Sözleşmenin yürürlüğe girmesinden önce mülkiyet hakkının da yer almasına yönelik bir protokol oluşturulmuş ve İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşme'ye Ek Protokol imzalanmıştır.

Protokolün birinci maddesi mülkiyetin korunmasını düzenlemekte olup; bu madde üç kuraldan oluşmaktadır. Bu kuralların ilki mülkiyet hakkına saygı duyulması biçiminde genel ilkedir. İkincisi mülkiyet hakkından kamu yararı nedeniyle hukuka uygun olarak yoksun bırakılmasının meşruluğu ilkesidir ve nihayet üçüncüsü, mülkiyet hakkının kamu yararına uygun olarak kullanılmasının düzenlemesinin yine meşru bir müdahale sayılacağı ilkesidir.

Bu bağlamda kamulaştırmasız el atma iddiaları Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önünde ileri sürüldüğü zaman, mahkeme meşru müdahalelerin olup olmadığını incelemekte, meşru bir müdahale yoksa mülkiyet hakkına saygı duyulmadığına ve hakkın ihlal edildiğine karar vermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 23.09.1982 tarihli Sporrong ve Lönnroth Kararında, kamulaştırma yapılacağı gerekçesiyle yapı yasağı getirilen Sporrong’a ait taşınmazın yirmi beş yıl, Lönnroth’a ait taşınmazın ise on iki yıl boyunca inşaat yasaklarına konu olduğu, bu izin ve yasaklar sonucunda taşınmazı satma, kiralama, kullanma, yararlı değişiklikler yapma gibi mülkiyet hakkının sahibine verdiği yetkileri kullanma konusunda sıkıntı çektikleri ileri sürülerek yapılan başvuruda, “olayda mülkiyet hakkına doğrudan el konulmadığı ama verilen izin ve getirilen yasakların el konulma sonucunu doğurduğu, bunun da hakkın özüne dokunduğu” sonucuna ulaşmıştır.

C) SONUÇ:

Dava konusu taşınmaz tapuda davacılar adına hisse ile kayıtlı olup, davacıların mülkiyet hakkı bulunmaktadır.

Somut olayda davacıların tapuda kayden paydaş bulundukları dava konusu Ankara İli, Etimesgut İlçesi, Eryaman Mahallesi, 47465 ada 2 parsel sayılı ve 57.041.00 m² yüzölçümünde ve arsa niteliğindeki taşınmazın, 1/1000 ve 1/5000 ölçekli İmar Planlarında Kültür ve Eğlence alanı olarak belirlendiği, benzer nitelikteki 47466 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kültür ve eğlence kompleksinin parçası olması nedeniyle fiili el atmanın varlığının kabul edildiği dosya kapsamıyla anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacıların tapuda kayden paydaş bulundukları dava konusu Ankara İli, Etimesgut İlçesi, Eryaman Mahallesi, 47465 ada 2 parsel sayılı ve 57.041.00 m² yüzölçümünde ve arsa niteliğindeki taşınmazın, 1/1000 ve 1/5000 ölçekli İmar Planlarında Kültür ve Eğlence alanı olarak belirlendiği, benzer nitelikteki 47466 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kültür ve eğlence kompleksinin parçası olması nedeniyle fiili el atmanın varlığının kabul edildiği dosya kapsamıyla anlaşılmaktadır.

Bu cümleden olarak, imar planlarında kültür ve eğlence alanı olarak tahsis edilmiş bulunan dava konusu taşınmaza herhangi bir müdahale yapılmamış olsa da üzerinde davacıların, ileriye yönelik inşaat yapma gibi kişisel tasarruflarda bulunma, rayiç değeri üzerinden satma, kiralama, yararlı değişiklikler yapma gibi, mülkiyet hakkının sahibine verdiği yetkileri kullanma hakkı kısıtlanmıştır.

İdare, kamu yararı nedeniyle, kamusal amaçların gerçekleştirilmesi için bir takım işlemler yaparken, Anayasanın ikinci kısmında yer alan temel hak ve hürriyetlerle uyumlu, özellikle 35. maddesi ile güvence altına alınan mülkiyet hakkına saygılı olmalıdır.

Buradan hareketle, imar planlarında uzunca bir süre kültür ve eğlence alanı olarak tahsis edilmiş bulunan dava konusu taşınmazı kamulaştırmayarak veya takas yoluyla davacılara başka bir yerden taşınmaz vermeyerek pasif kalmak suretiyle tasarrufunu engelleyen davalı idarenin, Anayasa’da yer alan temel hak ve hürriyetlerle, bireyin mülkiyet hakkına saygılı olduğundan söz edilemez.

Dahası, böyle bir durumda idarece, kamu yararı savında bulunulamaz. Eş söyleyişle, imar planlarında park alanı gibi umumi hizmetlere ayrılan alanların uygulamaya dökülmemiş olması ve bunun da süregelen bir hal alması, ortada bir kamu yararının bulunmadığının kabulünü gerektirir.

Öte yandan, davacıların hissedarı olan taşınmazından, mülkiyet hakkının kendisine verdiği yetkilerle donatılmış olarak, dilediği gibi tasarrufta bulunmasının idarece yıllarca engellenmiş olmasının, “Hukuk Devleti” ilkesinin en önemli unsurlarından biri olan “hukuk güvenliği”ni zedelediği, her türlü duraksamadan uzaktır.

Mülkiyet hakkına kamusal yarar sebep gösterilerek getirilen sınırlama, maliklerin taşınmaz üzerindeki tasarruf hakkını belirsiz bir süre için kullanılmaz hale getirerek bir hukuk devletinde kişinin hak ve özgürlükleri ile kamu yararı arasında bulunması gereken dengenin bozulmasına yol açarak hukuk güvenliğini yok etmektedir.

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 15.12.2010 gün ve 2010/5-662-651 E., K. ve 11.05.2011 gün ve 2011/5-148-303 E., K. sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Mülkiyet hakkına kamusal yarar sebep gösterilerek getirilen sınırlama, maliklerin taşınmaz üzerindeki tasarruf hakkını belirsiz bir süre için kullanılmaz hale getirerek bir hukuk devletinde kişinin hak ve özgürlükleri ile kamu yararı arasında bulunması gereken dengenin bozulmasına yol açarak hukuk güvenliğini yok etmektedir.

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 15.12.2010 gün ve 2010/5-662-651 E., K. ve 11.05.2011 gün ve 2011/5-148-303 E., K. sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Tüm bu açıklamalar çerçevesinde; uzun süre programa alınmayan imar planının fiilen hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı idarenin, maliklerin taşınmaz üzerindeki tasarruf hakkını belirsiz bir süre için kullanılamaz hale getirdiği, dolayısıyla maliklerin taşınmazdan mülkiyet hakkının özüne uygun şekilde yararlanma olanağı kalmadığı, taşınmaz maliklerinin mülkiyet hakkının hukuksal bir nedene dayanılmadan idarece engellendiği çok açıktır.

Yukarıda açıklandığı üzere, maliklerin taşınmaz üzerindeki egemenliği hukuk düzeninin sınırları içinde üçüncü kişilere karşı korunmuş ve 4721 sayılı TMK’nun 683. maddesinde malike, hukuka aykırı olarak müdahalenin önlenmesini isteme hakkı tanınmıştır. Bir kişinin taşınmazına eylemli olarak el atıp tamamen veya kısmen kullanılmasına engel olunması ile, imar uygulaması sonucu o kişinin mülkiyetinde olan taşınmaza hukuken kullanmaya engel sınırlamalar getirilmesi arasında sonucu itibari ile bir fark bulunmamakta her ikisi de kişinin mülkiyet hakkının sınırlandırılması anlamında aynı sonucu doğurmaktadır.

Ancak, bundan da öte; yıllarca programa alınmayan imar planının fiilen hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı idarece, pasif ve suskun kalınmak ve işlem tesis edilmemek suretiyle taşınmaza müdahale edildiği; bu haliyle idarenin eyleminin, mülkiyet hakkının özüne dokunan ve onu ortadan kaldıran bir niteliğe sahip bulunan kamulaştırmasız el koyma olgusunun varlığı için yeterli bulunduğu, her türlü izahtan varestedir.

Bu itibarla, kamulaştırmasız el koyma olgusunun varlığının doğal sonucu, idarenin hukuka aykırı eylemiyle mülkiyet hakkı engellenen taşınmaz mal sahibi davacıların, dava yoluyla kamulaştırmasız el koyma hükümleri doğrultusunda mülkiyetin bedele çevrilmesini, eş söyleyişle idareden değer karşılığının verilmesini isteyebilecekleri açıktır.

Hal böyle olunca; Yerel Mahkemece, kamulaştırmasız elatma olgusunun varlığının kabulüyle, davanın adli yargı yerinde görülmesi gerektiğine ilişkin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, bozma nedenine göre işin esası Özel Daire’ce incelenmediğinden, davalı belediye vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daire’ye gönderilmelidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun olup, davalı belediye vekilinin esasa ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın ... HUKUK DAİRESİ'NE GÖNDERİLMESİNE, 29.01.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9520, Karar No: 2014/3517, Tarih: 07.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9520 E.  ,  2014/3517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Burhaniye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2012

NUMARASI : 2009/114-2012/541

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinin tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı temsilcilerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinden M.. K..’nın dava dışı olan ve davalı kooperatifin ortağı bulunan F.S. hissesini 04.05.2007 tarihinde, A.. K..’ın dava dışı olan ve davalı kooperatifin ortağı bulunan R. K. hissesini 02.02.2007 tarihinde, C.. Ç..’in dava dışı olan ve davalı kooperatifin ortağı bulunan İ. Ç. hissesini 05.02.2007 tarihinde devralarak davalı kooperatife başvurduklarını, davalı kooperatifin olumsuz cevap verdiğini, müvekkillerinin ortaklık koşullarına haiz olduğunu, bu üyelik nedeniyle yapmaları gereken taşıma işini yapamamaları nedeniyle mağdur olduklarını ileri sürerek, müvekkillerinin davalı kooperatifin üyesi olduklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacılara hisse devredenlerin davalı kooperatif üyesi oldukları, hisse devri nedeniyle davacıların da kooperatif üyesi oldukları gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı temsilcileri temyiz etmiştir.

1-Dava, kooperatif üyeliğinin tespiti istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, müvekkillerinin dava dışı kişilerden hisse devraldıklarını, bu nedenle davalı kooperatif üyesi olduklarının tespitini, davalı kooperatif vekili ise, devredenlerin devredecekleri hisselerinin olmadığı veyahut sayılarının farklı olduğu yönünde savunma yapmıştır.

Gerçekten de, 29.06.2005 tarihli genel kurul hazirun cetveline göre, devredenlerden İ. Ç. iki, R. K. ve F. S. birer hisselerinin olduğu, 25.06.2006 tarihli genel kurul hazirun cetveline göre, devredenlerden İ.Ç. ve F. S. üç, R. K.ın ise bir hisselerinin olduğu, 09.06.2007 tarihli genel kurul hazirun cetveline göre ise, devredenlerden İ. Ç., R. K. ve F. S.birer hisselerinin olduğu yazılıdır.

Öte yandan, davacılardan A.. K.., davaya konu ettiği hisseyi dava dışı R. K. 02.02.2007 tarihli hisse devir sözleşmesiyle, davacılardan M.. K.., davaya konu ettiği hisseyi dava dışı F.S. 04.05.2007 tarihinde devralmış, yine, davacı M.. K.. dava dışı F. S. 05.02.2007 tarihli hisse devir sözleşmesi ile hisse devralmıştır. Davacı C.. Ç.. ise, dava dışı İsmet Çakmak’tan 05.02.2007 tarihli hisse devir sözleşmesi ile hisse devralmıştır.

Yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulü ile davacıların davalı kooperatifin üyesi olduklarını tespitine karar verilmiştir.

Yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulü ile davacıların davalı kooperatifin üyesi olduklarını tespitine karar verilmiştir.

Esasen belirlenmesi gereken konu, öncelikle devreden kişilerin devredebilecekleri hisselerinin var olup olmadığı, var ise adedi, kaç tanesini kime devrettikleri, devredenler üzerinde hisse kalıp kalmadığı, devralanların ise davalı kooperatifte kaç hisseleri bulunduğunun tespiti olup, bu belirlemeler sonrasında mahkemece, taraflar açışından infazı kabil bir karar verilebilecektir.

Bu saptamaya göre, mahkemece yapılması gereken iş; bu davada verilecek kararla hukuki durumları hakkında bir saptama yapılacak olan, dava dışı ve davacılara hisselerini devrettikleri iddia olunan İ. Ç., R. K. ve F. S. aleyhine dava açılarak bu dava ile birleştirilmesi, akabinde yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde inceleme yapılarak, devredenlerin devir tarihi itibariyle hisselerinin olup olmadığı, var ise adedi, devir sonrasında kaç adet hisselerinin kaldığı, devralanların devir öncesi hisselerinin olup olmadığı, kaç hisse devraldıkları, devir işlemleri sonrasında kaç hisselerinin bulunduğunun tespiti ile sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Açıklanan bu nedenlere, yerel mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

2-Açılan bu davada davacıların mecburi dava arkadaşı olmadıkları, her birinin istemi hakkında ayrı ayrı karar verileceği nazara alındığında, davacıların her birisinden ayrı ayrı başvuru ve peşin harcın tahsili gerekirken, bu lazimeye uyulmaması da doğru bulunmamıştır.

3-Bozma nedenine göre, davalı temsilcilerinin diğer temyiz itirazları şimdilik incelenmemiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı temsilcilerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı temsilcilerinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmemesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4651, Karar No: 2023/16503, Tarih: 27.03.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/4651 E.  ,  2023/16503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun'unun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteğinin, dosyadaki delil durumuna göre sanığın atılı suçlardan cezalandırılması yönünde kararın bozulması talebine vesaire yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Şikayetçilerin doktor oldukları, olay günü sanığın şikayetçi ...'nın odasına girdiği ve reçete yazdırmak istediği, şikayetçinin hangi ilacın yazılacağını sorması üzerine yumrukla üzerine yürüdüğü fakat vurmadığı, olay yerine şikayetçi ...'ın geldiği sanığın şikayetçiye "siz nasıl doktorsunuz, hiç bir iş yaptığınız yok, çok yavaş iş yapıyorsunuz, beklemek zorunda değilim" dediği ve üzerine yürüdüğü, böylece sanığın üzerine atılı suçları işlediği iddia olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. O yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığın savunması, şikayetçilerin anlatımları, tanık ... ve ...'nin beyanları ve tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın hakaret ve kasten yaralama suçlarını işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden, uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından sanık hakkında beraat kararları verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, O yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, O yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında O yer Cumhuriyet Savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2310, Karar No: 2023/1756, Tarih: 27.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/2310 E.  ,  2023/1756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/164 E., 2022/245 K.

...

...

...

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 01.11.2000-28.08.2005 tarihleri arasında kesintisiz geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.06.2010 tarihli 2006/2214 Esas 2010/51 Karar sayılı kararı ile, davanın kısmen kabulüyle, davacının 01.11.2000-15.03.2005 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığının kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Daire kararında ,davacının tespitini istediği sürelere ilişkin işverence SGK'na verilmiş dönem bordroları bulunmadığına ve işyeri uyuşmazlık döneminde faal olduğuna göre, bozma öncesi elde edilen diğer deliller ve zorunlu sigortalılığın isteğe bağlı sigortalılığa baskın olduğu da dikkate alınarak, Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve Muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde tespit edilen çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tesbit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde kanıtladıktan sonra, sonucuna göre karar vermek gerektiği belirtilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 27.01.2016 tarihli 2013/696 Esas 2016/56 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne, davacının 01.11.2000-15.03.2005 tarihleri arasında toplam 1475 gün çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

C. 2'inci Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.