muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4698, Karar No: 2022/5222, Tarih: 28.06.2022

Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarihten sonra 1086 sayılı HUMK’un 427/2. maddesinin uygulanmasının mümkün olmadığı yine 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesinin açık hükmüdür. 6100 sayılı Yasada temyiz sınırı için gayrımenkuller açısından bir ayrım yapılmamıştır.

3402 sayılı Yasa'nın Ek 6. maddesinin geriye yürüyeceğine dair herhangi bir düzenleme de bulunmamaktadır. Genel kural, özel hukuk yargılamasına ilişkin kanun hükümlerinin yürürlük tarihinden sonra sonuç doğurmasıdır.

Verildiği anda değer itibariyle istinaf veya temyiz sınırının altında kalan kararların o anda kesinleştiğinde ise şüphe yoktur. Bir kararın kesinleşmesi, ya verildiği anda miktar itibariyle kanun yoluna kapalı olması, veya kanunda açıkça kesin olduğunun belirtilmesi nedeniyle, ya da kanun yolları tüketilmek suretiyle olur. Verildiği anda kesin olan hüküm bakımından artık yargılama bitmiştir. Yargılama süreci biten bir uyuşmazlık için temyiz incelemesi mümkün değildir. Kesinlik, yargılamanın devamına engel bir durumdur. Hüküm verildiği anda kesin olduğu için artık tamamlanmış bir usulü işlem söz konusudur. Bu nedenle HMK'nın 448. maddesi gereğince Kadastro Kanunu’nun Ek 6. maddesinin tamamlanmış işlemlere uygulanması mümkün değildir. Ayrıca kesin olan bu kararın, lehine olan taraf bakımından usulü kazanılmış hak doğuracağı da unutulmamalıdır. Usulü kazanılmış hak ilkesi kamu düzeninden olup usul hukukunun en önemli ilkelerinden biridir.

Prof. Dr. Baki Kuru “Miktar veya değeri temyiz (kesinlik) sınırını geçmeyen menkul (taşınır) mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir.” (HUMK hükümlerine göre) derken Hukuk Muhakemeleri Usulü 2001 Altıncı baskı 4981. sayfasında “Kanundan ötürü verildiği anda kesin olan bir karar temyiz edilirse, temyiz talebi (esasına girilmeden) mesmu olmadığından dolayı reddedilir. Fakat, Yargıtay, böyle bir (kesin) kararı yanlışlıkla bozarsa, bu bozma kararı ve Mahkemenin bundan sonra yaptığı işlemler geçersizdir (yok sayılır)” demektedir.

Somut uyuşmazlığa gelince, keşfen belirlenen dava konusu taşınmaz değerinin (44.722,TL) karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının (58.800TL) altında kaldığı anlaşılmaktadır. Esasen bu nedenle Bölge adliye mahkemesi tarafından temyiz dilekçesinin değerden reddi yönünde ek karar verilmesi gerekir ise de, 01.06.1990 tarihli ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da bir karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, eldeki dava bakımından temyiz dilekçesinin değerden REDDİNE karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek temyiz incelemesi yapılmasının doğru olmadığı düşüncesiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/2046, Karar No: 2010/8431, Tarih: 15.07.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/2046 E.  ,  2010/8431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15.11.2007 tarih ve 2005/434 - 2007/691 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ...Reklamcılık ve Filmcilik....A.Ş.’nin yönetim ve denetimine ... tarafından el konulmuş olduğunu, şirketin yeni denetim kurulu tarafından şirket kayıtları üzerinde yapılan inceleme sonucu fiili olarak şirket kasasına ödenmemekle birlikte fiktif olarak ödenmiş gibi gösterilen apel ödemelerinden dolayı şirket kasasının açık verdiğinin tespit edildiğini, TTK’nun 306. maddesi uyarınca apel yükümlülüğü yerine getirilmemiş iken getirilmiş gibi gösterilmesi usulsüzlüğüne karışarak yönetimi ve denetiminde bulundukları şirkete karşı kusurlu davranan yönetim ve denetim kurulu üyelerinin şirketin tüm zararından müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları gibi gerçeğe aykırı belgeler düzenleyerek kasa açığına sebebiyet veren, şirketin gerçekte ödenmeyen sermayesini ödenmiş gibi gösteren usulsüz fiilleri gerçekleştiren şirket çalışanlarının da meydana gelen şirket zararından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla açılan davada yargılama sırasında yapılan ıslah sonucu 395.000,00 YTL apel ödemesinin şirket ortakları, yönetim ve denetim kurulu üyeleri ile şirket çalışanlarından faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu şirketin ikamet merkezinin “Küçükçekmece” olduğu, HUMK’nun 17. maddesi uyarınca şirket merkezinin bağlı bulunduğu yer Asliye Ticaret Mahkemesinin yetkisinin kesin yetki olup, 19.07.2007 gün ve 336 sayılı HSYK kararı ile Bakırköy Asliye Ticaret Mahkemesi kurulduğu, bu nedenle dosyanın anılan mahkemeye gönderilmesi gerektiği sonucuna varılarak, dosyanın Bakırköy Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, bir kısım davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, bir kısım davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, bir kısım davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 15.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20013, Karar No: 2012/4779, Tarih: 14.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/20013 E.  ,  2012/4779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsilidavasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın geometrik durumu, yüzölçümü, henüz parsellenmemiş arsa niteliğinde olması ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 4'ünü geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

2-Davalı idare lehine hükmedilen vekalet ücretinin maddi hata sonucu davalı idareden tahsiline karar verilmesi

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2613, Karar No: 2014/4218, Tarih: 29.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2613 E.  ,  2014/4218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2013/32-2013/209

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Şikayetçi vekili, İstanbul 12. İcra Müdürlüğü'nün 2010/23584 Esas sayılı icra dosyası kapsamında düzenlenen sıra cetvelinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, ihalesi şikayetçi bankaya yapılan borçluya ait tabloda şikayet olunanın ihtiyati haciz tarihinin 06.01.2011 olduğunu, müvekkilinin kesin haczinin ise 11.01.2011 tarihli olduğunu, yani şikayet olunanın ihtiyati haczi kesinleşmeden evvel müvekkili tarafından kesin haciz işlemi yapıldığını, Şekerbank'ın müvekkilinin kesin haczine iştiraki için İİK'nın 100. maddesinde sayılan belgelere dayanması gerektiği halde borçlu hakkında adi belgeye dayalı genel haciz yoluna başvurduğunu, müvekkilinin takibinin ise ilama dayalı olduğunu, müvekkilinin takip tarihinin de Şekerbank'ın takibinden önceki tarihli olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu şikayetin reddine dair verilen karar Dairemizin 31.10.2012 tarih ve 4743 E, 6289 K sayılı kararıyla, sıra cetveline karşı şikayette bulunulması halinde takdir hakkının duruşma yapılarak kullanılmasının kanunun amacına uygun düşeceği, şikayet nedeniyle verilecek karardan etkilenecek olanların duruşmaya davet edilerek tebligata rağmen gelmemeleri halinde ancak evrak üzerinden bir karar verilmesi gerektiğinin gözardı edilmesinin, ayrıca mahkemece, sıra cetvelinin şikayetçi tarafa hangi tarihte tebliğ edildiğinin net olarak tespiti sonucu şikayetin süresinde olup olmadığı tartışılmaksızın karar verilmesinin doğru olmadığı belirtilerek bozulması üzerine, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; 29.06.2011 tarıhli sıra cetvelinin şikayetçi tarafa 04.07.2011 tarihinde tebliğ edildiği, şikayetin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Karar, şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Şikayet, sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.

Şikayetçi tarafça, 29.06.2011 tarihli sıra cetveline itiraz edilmiş olup, mahkemece bu sıra cetvelinin şikayetçiye 04.07.2011 tarihinde tebliğ edilmiş olduğu isabetli olarak tespit edilmiştir. Şikayetin, İİK'nın 142/1. maddesinde düzenlenen yedi günlük süre içerisinde 08.07.2011 tarihinde yapıldığı açık olduğundan, mahkemece uyuşmazlığın esası incelenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle şikayetin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Şikayetçi tarafça, 29.06.2011 tarihli sıra cetveline itiraz edilmiş olup, mahkemece bu sıra cetvelinin şikayetçiye 04.07.2011 tarihinde tebliğ edilmiş olduğu isabetli olarak tespit edilmiştir. Şikayetin, İİK'nın 142/1. maddesinde düzenlenen yedi günlük süre içerisinde 08.07.2011 tarihinde yapıldığı açık olduğundan, mahkemece uyuşmazlığın esası incelenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle şikayetin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan gerekçeli karar başlığında 08.07.2011 olan şikayet tarihinin 16.01.2013 olarak yazılmış olması da hatalı olmuştur.

2) Bozma nedenine göre, şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlere, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın şikayetçi yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 29.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7806, Karar No: 2015/12382, Tarih: 01.12.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/7806 E.  ,  2015/12382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosyanın incelenmesinde; sanık hakkında Cizre Sulh Ceza Mahkemesinin 20.05.2011 tarih ve 2009/156 Esas, 2011/282 Karar sayılı ilamıyla sanığa, TCK’nın 125/3-a,4, 58,62 maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 15 gün ay hapis cezasının, aynı kanunun 50/1-d maddesine göre, 1 yıl 15 gün süreyle kahve ve kahve sayılan yerler ile içkili lokantalara gitmekten yasaklanmasına karar verilediği, kararların temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığa tebliğe rağmen 10 gün içinde denetimli serbestlik merkezine başvurmamaları nedeniyle Cizre Sulh Ceza Mahkemesinin dosyayı yeniden ele alarak, ek kararla tedbiri kaldırarak, sanık hakkında, önceki hükmü yeniden kurduğu, kararın sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı TCK’nın 50/1-d maddesi gereğince seçenek yaptırımlara çevrilmiş cezalarda, denetimli serbestlik kurumuna süresinde başvurulmaması nedeniyle dosya yeniden ele alınarak verilen kararın aynen infaza dair karar niteliğinde olduğundan, 5775 sayılı Kanun’un 98, 101/3. maddeleri gereğince temyizi kabil olmayıp itirazı mümkün olduğundan,

Sanık ...'ın tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA, itirazın gereğinin mahallinde yapılması için dosyanın mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 01/12/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17857, Karar No: 2015/7292, Tarih: 04.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/17857 E.  ,  2015/7292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 1340 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmazın; ... ve ... ile tarihi turistik ve doğal güzelliği bulunan ...'e ... İlçe merkezine, karayoluna ve imarlı ticaret alanlarına, tarımsal ürünlerin işleme merkezlerine yakınlığının ve bulunduğu konumunun değerinde %50 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden, takdiren %60 oranında objektif değer artışı uygulanması,

2-Mahkemece kamulaştırma bedeli tespit edilen 1525,5 m² lik bölüme ait tapu kaydının iptali ile idare adına yol olarak terkinine karar verilmemesi,

3-Dava konusu taşınmaz üzerinde dava tarihinden önce ... lehine tesis edilen irtifak hakkının, taşınmazın değerinde meydana getireceği kaçınılmaz değer kaybının kamulaştırma bedelinin tespitinde dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

4-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasanın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tesbiti içinaçılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla, dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten karar tarihine kadar, tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden de hükmün bozulması gerekmiştir.

Kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla, dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten karar tarihine kadar, tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden de hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18026, Karar No: 2011/19238, Tarih: 21.11.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/18026 E.  ,  2011/19238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sincan 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :17.05.2010
Yargıtay — Esas No: 2010/5082, Karar No: 2010/4696, Tarih: 02.07.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5082 E.  ,  2010/4696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu: GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Sair temyiz itirazlarının reddi ile birlikte, dava konusu 318 sayılı parselin, miras bırakan tarafından 05.02.2003 tarihinde davalıya vasiyet edilmiş olup, Türk Medeni Kanunu'nun 561.maddesi uyarınca mutlak tenkisi gereken bir tasarruf niteliğinde olduğu, bu yön gözetilerek, ıslah dilekçesi dikkate alınmaksızın tenkis hesabının yapılması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davalı aleyhine 1.398,93 TL. tenkis bedelinin ödettirilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir. H.U.M.K'nun 427.maddesine göre 2009 yılında sonuçlanan davalarda temyiz kesinlik sınırı 1.400,00 TL olarak belirlendiğinden, davalının temyiz talebi kesinlik sınırının altında kaldığından REDDİNE, 02.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2429, Karar No: 2020/3074, Tarih: 15.10.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/2429 E.  ,  2020/3074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İzmir 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıya ait taşınmazın satıldığını, düzenlenen sıra cetvelinde 1. sırada yer verilen davalının dava dışı borçlu ile akraba olduklarını, davalının takibinin senede dayalı olduğunu, dava dışı borçlu ile davalı arasında ticari bir ilişki bulunmadığını, davalı alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, davalı dosyasının sıra cetvelinden çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dışı borçlu ile akraba olduklarını, akrabasına borç vermesinin hayatın olağan akışına uygun olduğunu, alacağı kişisel bir borç niteliğinde olduğundan ticari defterlerine kaydetmediğini, alacağın gerçek olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; muvazaa iddilarına dayalı sıra cetveline itiraz davalarında alacağın varlığını ispat yükünün davalı üzerinde olduğu ve davalının ispata ilişkin herhangi bir delil sunmadığı, dava dışı borçlu ile yakın akraba olup ekonomik durumunun bu şahsa borç vermeye uygun olmadığı anlaşıldığından davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi davalı tarafın dava dilekçesine cevap vermediği, ön inceleme duruşması yapılıp tahkikata geçilinceye kadar ispat vasıtalarını sunmadığı, alacağın varlığı ve miktarı ispat yükü davalıda olmasına rağmen hiçbir delil sunulamadığından, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2- Dava, muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz istemine ilişkindir. Haciz yolu ile takiplerde kıyasen uygulanması gereken İİK'nın 235/3. maddesi uyarınca, sıra cetveline itiraz davalarında sıra cetvelinin iptaline veya davalının sıra cetvelinden çıkarılmasına değil, davalıya ayrılan payın, yargılama giderleri de dahil olmak üzere öncelikle davacı alacağının karşılanmasına tahsisine, artan kısım bulunması halinde davalıya bırakılmasına karar verilmesi gerekir. Sıra cetveline itiraz davaları sonunda verilen hüküm, sadece davanın tarafları bakımından sonuç doğurur ve verilen kabul kararı ile durumun tespiti ile yetinilmeyip eda hükmü kurulmalıdır. İlk derece mahkemesince eda hükmü kurulması gerekirken, İcra mahkemesinde olduğu gibi iptal kararı verilmiş karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince esastan red edilmiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiş ise de HMK 370/2 gereğince yapılan yanlışlık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesinin gerekçeli kararında Hüküm Fıkrasının 1. Bendine “esastan reddine” ibaresinden sonra gelmek üzere “ilk derece mahkemesinin hüküm fıkrasının 1. bendinde geçen “Sıra cetvelinden çıkarılmasına” kelimelerinin hükümden çıkartılarak “Sıra cetvelinde davalı ... ...’ya tahsis edilen meblağın, yargılama giderleri de dahil olmak üzere davacı alacağına yetecek miktarının davacıya ödenmesine, kalan olması halinde davalıya verilmesine” ibaresinin eklenmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde temyiz edene iadesine,

dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 15.10.2020 tarihinde kesin olarak oybirliği ile karar verildi