muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8873, Karar No: 2016/6877, Tarih: 15.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8873 E.  ,  2016/6877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ...’un, 15.03.2007 keşide tarihli, keşidecisi .... Maden San. Tic. ve Ltd. Şti. olan, 45000 lira bedelli, tamamen sahte olarak oluşturulmuş çeki, borcuna karşılık temyize gelmeyen sanık ...’e vermek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın, temyize gelmeyen sanık ...’den daha önce borç para aldığını ancak kesinlikle borcuna karşılık suça konu çeki vermediğini savunması, beraat eden sanık ...’in çekin ön yüzündeki yazıların kendisine ait olduğunu kabul etmesi, Adli Tıp uzmanı tarafından hazırlanan raporda çekin ön yüzündeki yazıların ... eli ürünü olduğunun, keşideci adına atılmış imzanın sanık ... eli ürünü olup olmadığına dair kesin bir tespitin yapılamadığının belirtilmesi, tanıkların anlatımlarının görgüye dayalı olmaması, ...’in suça konu çeki sanık ...’tan aldığına dair somut bir delil gösterememesi karşısında, sanığın savunmasının aksine yüklenen suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşılmakla, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18643, Karar No: 2014/3556, Tarih: 06.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18643 E.  ,  2014/3556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/07/2013

NUMARASI : 2011/1641-2013/662

Taraflar arasında görülen vasiyetnamenin açılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm bir kısım mirasçılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada, Ş.. A.. Öz.. tarafından düzenlenen 21.04.1988 tarihli vasiyetnamenin açılıp okunduğunun tespiti talep edilmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile vasiyetnamenin açılıp okunduğunun tespitine karar verilmiş, hüküm; bir kısım mirasçılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; vasiyetnamenin açılıp, ilgililere okunması istemine ilişkindir.

Medeni Kanunun 596. maddesinde; vasiyetnamenin mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hakimi tarafından açılıp, ilgililere okunacağı, 597. maddesinde de, mirasta hak sahibi olanların herbirine gideri terekeye ait olmak üzere, vasiyetnamenin kendilerine ilişkin kısımlarının onaylı bir örneğinin tebliğ edileceği açıklanmıştır.

Vasiyetnamenin açılıp okunduğunun tesbit edilmesinin amacı, mirasçıları ve lehine kazandırma yapılan kişileri bilgilendirme ve yasal haklarını kullanmayı temine yönelik bir işlemdir. Bu nedenle, sulh hakiminin görevi, vasiyetnameleri açarak lehine kazandırma yapılan kişi ile yasal mirasçılara vasiyetnamenin onaylı bir örneğini tebliğ ederek, vasiyetnamenin açılması sırasında hazır bulunmak üzere çağrılmasını sağlamaktır.

Bu bağlamda, 6100 sayılı HMK'nın 27. maddesinde hükme bağlanan "Hukuki Dinlenilme Hakkı" gereğince mirasçılara tebliğ işleminin yapılması suretiyle anılan davada ön koşulun sağlanması gereklidir. (TMK.596,597,598)

Somut olayda; murisin tüm malvarlığını mirasçı S.. Ö..'ye vasiyet ettiği, S.. Ö..'nin de 19 Mart 2009 tarihinde düzenlediği vasiyetname ile malvarlığını dava dışı İ.. A.. isimli bir şahsa vasiyet ettiği, mirasçı S.. Ö..'nin yargılama sırasında 29.08.2010 tarihinde vefat ettiği anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanunun 580/2.fıkrası uyarınca; “mirasın açıldığı anda sağ olan mirasçının yasa gereği kazanmış olduğu miras hakkı sonradan öldüğünde kendi mirasçılarına kalır” hükmüne amirdir. Bu durumda, lehine vasiyetname tanzim edilen mirasçı S.. Ö..'nin muristen sonra yargılama sırasında vefat etmesi nedeniyle S.. Ö..'nin mirasçılarının davaya dahil ederek, yasal mirasçılara vasiyetnamenin onaylı bir örneği tebliğ edilerek vasiyetnamenin açılmasına karar verilmesi gerekirken, yargılama sırasında vefat eden S.. Ö.. mirasçıları davaya dahil edilmeden, vasiyetnamenin açılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3896, Karar No: 2009/11305, Tarih: 07.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/3896 E.  ,  2009/11305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde projeye aykırılığın eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı yanın temyizine cevapla birlikte hükmün düzeltilmesi isteminde bulunan davacılar vekili Av. ...'ın 27.03.2009 tarihli dilekçesinin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması ve dosyanın birlikte gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12938, Karar No: 2008/30618, Tarih: 11.11.2008

9. Hukuk Dairesi 2008/12938 E., 2008/30618 K.

**9. Hukuk Dairesi 2008/12938 E., 2008/30618 K.**

**- İŞ SÖZLEŞMESİNİN FESHİ

- İŞYERİNİN VEYA BİRBÖLÜMÜNÜN DEVRİ**- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 6 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar, kötüniyet tazminatı, izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalılar avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 11/11/2008 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılar adına Avukat Fahrettin Kaner ile karşı taraf adına Avukat Lale Özgül Yılmaz geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendi.

Duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi Ş.Çil tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçi 22 yıl süreyle davalılardan Galip Tüten’e ait eczanede çalışmış, 31.12.2004 tarihinde işyerinin diğer davalı Egemen Duygu’ya devri üzerine ara vermeden bu çalışmasını sürdürmüştür. Davacı işçi 1.6.2005 tarihinde haklı olarak iş sözleşmesini sona erdirmiş, açmış olduğu bu davada ihbar tazminatı isteğinde bulunmuştur. Davacının 1.6.2005 tarihinde gerçekleşen fesih nedenine göre ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmadığından, mahkemece isteğin reddi yerindedir. Ancak mahkemece devir tarihine davacıya ihbar tazminatı ödemesinin işverence kabul edildiği gerekçesiyle, devir tarihine kadar olan hizmet süresine göre hesaplanan ihbar tazminatından devreden işverenin sorumlu olduğuna dair hüküm kurulmuştur.

Somut olayda 1.1.2005 tarihinde işyeri devrinin gerçekleştiği taraflar arasında tartışmasız durumdadır. Davacının iş sözleşmesi feshedilmemiş ve ara vermeksizin çalışmasını sürdürmüştür. İşyeri devri iş sözleşmesinin feshi niteliğinde olmadığına göre, davacının devir tarihi itibarıyla ihbar tazminatına hak kazanması söz konusu değildir. Davacının iş sözleşmesinin 1.6.2005 tarihinde sona ermesi ve belirtilen sona ermek şekline göre ihbar tazminatına hak kazanılması söz konusu olmadığına göre ihbar tazminatı isteğinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Mahkemece yıllık izin ücretlerinden devreden ve devralan davalı işverenlerin müştereken müteselsilen sorumlu olduğuna dair karar verilmiştir. 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesine göre, devralan işveren devir anında doğmuş bulunan borçlardan sorumlu olup, devreden işveren de doğmuş olan borçlardan 2 yıl süreyle sorumluluğu söz konusu olur. Devir, iş sözleşmesinin feshi niteliğinde olmadığından işyerinin devredildiği tarih itibarıyla yıllık izin ücretine hak kazanılamaz. Devir anında kullanılmamış olan yıllık izinlerin devralan işverence iş ilişkisinin devamı süresince kullandırılması mümkün olup bu borç olduğu gibi devralan işverene geçmektedir. Böylece yıllık izin ücretinden devralan işverenin tek başına sorumluluğuna gidilmesi gerekirken, her iki davalı işverenin birlikte sorumlu tutulmuş olması da hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, Davalılar yararına takdir edilen 550.00YTL.duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,11/11/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2612, Karar No: 2013/4998, Tarih: 18.09.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/2612 E.  ,  2013/4998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğu veya beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumdaki kimseyi öldürmeye teşebbüs, olası kastla yaralama

HÜKÜM : Narin Ete'yi öldürmeye teşebbüsten 5237 ... TCK.nun 82/1-e, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

- ...'i olası kastla yaralamaktan 5237 ... TCK.nun 86/2, 21/2, 86/3-e, 62, 53 maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık hakkında olası kastla yaralama suçundan hüküm kurulurken TCK.nun 86/2-3-e maddeleri ile belirlenen ceza üzerinden olası kast nedeniyle aynı kanunun 21/2 maddesi uyarınca indirim yapılması gerekirken, TCK.nun 86/2.maddesi ile belirlenen ceza üzerinden olası kast nedeniyle indirim yapıldıktan sonra 86/3-e maddesi ile cezanın arttırılması yasaya aykırı ise de sonuç ceza değişmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in mağdur çocuk Narin'i öldürmeye teşebbüs, mağdur ...'yi olası kastla bıçakla yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan,sanık müdafiinin eksik incelemeye, suç niteliğine vesaireye, Cumhuriyet Savcısının mağdur ...'ye karşı eylemde suç niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5237 ... TCK.nun 53. maddesinin uygulandığı bentlerin, "Sanığın, 5237 ... TCK.nun 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b, c, d, e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN ve diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 18/09/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

KARŞI OY:

Olay; Halasının oğlu ile nişanlı olan mağdure Narin'in, suç tarihinde bir başkasına kaçtığını öğrenen amcası sanık ... tarafından bıçaklanması olayı ile ilgili olarak Siirt Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda sanığın eylemine uyan 5237 ... TCK.nun 82/1-e, 35, 62.maddeleri uyarınca neticeten 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararının sanık vekili tarafından temyiz istemi üzerine dairemize gelmesine müteakip, usul ve yasaya uygun bulunan mahkeme kararının onanmasına dair dairemizin sayın çoğunluğun suç vasfına ilişkin görüşüne kısmen katılmıyorum.

Şöyleki;

Şöyleki;

Sanığın soruşturma aşamasında olayın sıcaklığı ile verdiği ilk beyanında; mağdure Narin'in abisinin kızı olup, ablasının oğlu ile nişanlı olduğu halde başkası ile arkadaşlık ettiği için abisi ve yeğenleri tarafından onun evden kaçması sonrasında bulunduğu radyo 56 isimli işyerinde bulunan kişileri dövmeleri sonrasında, kendisinin de Narin'in Siirt Devlet Hastahanesi'nde olduğunu öğrenip, önceden temin ettiği bıçağı yanına almak suretiyle hastahaneye gittiğini ve ölmediğini öğrendiğini, bu nedenle ambulansa bindirilmek üzere iken yardım amaçlı şekilde yanına yaklaşıp, üzerindeki bıçağı çıkartarak kendisini öldürmek için bıçağı bir kez sapladığını, ikinci hamlesini yapacağı esnada polislerin elini tutarak etkisiz hale getirdiklerini, bunu kendisi için bir namus meselesi saydığını, gerek Narin ve gerekse erkek arkadaşını ölmezler ise daha sonra öldüreceğini, bu kararı kendisinin verdiğini ve uyguladığını, kimsenin kendisini bu konuda yönlendirmediğini beyan etmektedir.

Sanığın savunması doğrultusunda olayı irdelediğimizde, eylemin öldürmeye teşebbüs olarak vasıflandırılmasında bir sorun bulunmamaktadır. Ancak, eylemin sanık tarafından hangi neden doğrultusunda işlendiği önem taşımaktadır. Zira, mağdurdan kaynaklanan ve doğrudan sanığa yönelen herhangi bir söz ya da davranış bulunmamaktadır. Mağdurenin öldürülmek istenmesinin tek nedeni olay tarihinde nişanlı olmasına rağmen rızası ile bir başka erkeğin yanına gitmesidir. Sanık tarafından eylem, “namus” anlayışı doğrultusunda gerçekleştirilmiştir. Tek neden budur. Oysaki, olay tarihindeki yaşı itibarıyle mağdurenin, yaşam şekli ve davranışlarından kendisine ve çekirdek ailesine karşı sorumlu olduğu kabul edilebilir olmasına karşın, mağdurenin sanık amcasına karşı olay esnasında hiçbir haksız eyleminin bulunmadığı, bu durumda mağdurenin kendi rızasıyla erkek arkadaşının yanına gitmesine ilişkin hareketinin ailenin namus ve şerefini eksilttiği düşüncesiyle ve mağdura karşı töre/namus saikiyle gerçekleştirdiği halde, mahkemenin suç vasfında yanılgıya düşerek yazılı şekilde karar vermesi karşısında, eylemin ayrıca TCK.nun 82/1-k maddesi uyarınca da vasıflandırılması gerekeceği düşünce ve kanaati ile bozulması gerektiği düşüncesi ile Mahkeme kararının onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/3514, Karar No: 2023/9872, Tarih: 12.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/3514 E.  ,  2023/9872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/223 E. 2023/151 K.

SUÇ : Halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığının 25.12.2018 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 216 ncı maddesinin üçüncü fıkrası, 218 inci maddesi uyarınca dava açılmıştır.

2. Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.04.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin üçüncü fıkrası, 218 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 7.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 01.04.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 01.04.2021 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanması imkanının doğması ve bu konuda yeniden değerlendirme yapılması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma üzerine Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.05.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin üçüncü fıkrası, 218 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5.625,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Bozma üzerine Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.05.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin üçüncü fıkrası, 218 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5.625,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6. Sanık müdafiinin itirazı üzerine Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.07.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin üçüncü fıkrası, 218 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 7.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği;

1. "Şüpheden sanık yararlanır" ilkesinin gözetilmediğine,

2. Sanığın savunma hakkının ihlal edildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri alenen aşağıladığı iddiasına ilişkindir.

2. Sakarya İl Emniyet Müdürlüğüne yapılan ihbarlar neticesinde sanığa ait olduğu belirlenen https://www.....com/serdar.ekti.39 uzantılı ... kullanıcı adlı ... hesabından "Adamların peygamberi 9 yaşında çocuk s...se bunlarda yapar tabi, o muhammed' in a..koyim ben insanlığa en büyük zararı verdi ölüsünü s...m' şeklinde paylaşım yapıldığı belirlenmiştir.

3. Sanığın savunmasında, söz konusu ... hesabının kendisine ait olduğunu ve yorumları kendisinin yaptığını ifade ettiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin üç fıkrasında üç ayrı suça yer verilmiştir. Maddenin birinci fıkrası ile halkın kin ve düşmanlığa alenen tahrik eylemi suç haline getirilirken ikinci fıkrası ile halkın bir kesimini alenen aşağılama, üçüncü fıkrası ile de halkın bir kesimini benimsediği dini değerlerden dolayı aşağılama suçları hüküm altına alınmıştır.

5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suç işlendiğinde, halkın bir kesimi diğer kesimi aleyhine kamu güvenliği açısından tehlikeli olacak şekilde tahrik edildiğinde halk kitlelerinin birbirine girmesi ve toplum içinde kargaşa çıkması tehlikesi kendini gösterecektir. Yine ikinci ve üçüncü fıkralarında olduğu gibi, halkın bir kesimi belli nedenlerle aşağılandığında, bu kesim kendisini dışlanmış hissedecek ve böylece toplum dışına itilen kimselerin suça karışması ve diğer kesimini düşmanca görmesi riski ortaya çıkacaktır. O halde bu suçla korunan asıl hukuki yararın kamu barışının korunması olduğunu söylemek mümkündür.

Anılan maddenin birinci ve üçüncü fıkralarında geçen din kavramını yakından incelemek gerekirse;

Anılan maddenin birinci ve üçüncü fıkralarında geçen din kavramını yakından incelemek gerekirse;

Din, genellikle doğaüstü, kutsal ve ahlaki öğeler taşıyan, çeşitli ayin, uygulama, değer ve kurumlara sahip inançlar bütününe verilen isim veya tanımdır. Zaman zaman inanç sözcüğünün yerine kullanıldığı gibi bazen de inanç sözcüğü din sözcüğü yerine kullanılır. Dinler tarihine bakıldığında, birçok farklı kültür, topluluk ve bireyde din kavramının farklı biçimlere sahip olduğu görülür. Arapça kökenli bir sözcük olan din sözcüğü, köken itibariyle "yol, hüküm, mükafat" gibi anlamlara sahiptir.

Türk Dil Kurumuna göre sözcük olarak dinin tanımı; "Tanrı'ya, doğaüstü güçlere, çeşitli kutsal varlıklara inanmayı ve tapınmayı sistemleştiren toplumsal bir kurum, diyanet" ve "Bu nitelikteki inançları kurallar, kurumlar, töreler ve semboller biçiminde toplayan, sağlayan düzen" anlamına gelir.

Farklı din tanımlamalarının ortak noktaları birleştirildiğinde, din insanlara bir hayat tarzı sunan, onları belli bir dünya görüşü içinde toplayan kurum, bir değer biçme ve yaşama tarzı; yaratıcıya isteyerek bağlanma, birtakım şeyleri duyma, onlara inanma ve onlara uygun iradi faaliyette bulunma olgusu; üstün varlıkla ona inanan insan arasındaki ilişkiden doğan deneyimin inanan kişinin hayatındaki etkileri olarak tanımlanabilir.

5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin birinci fıkrasında, halkın din bakımından farklı özelliklere sahip bir kesimini, diğer bir kesimi aleyhine kin ve düşmanlığa alenen tahrik eden kimse, bu nedenle kamu güvenliği açısından açık ve yakın bir tehlikenin ortaya çıkması şartıyla cezalandırılır. O halde bu suçun işlenebilmesi için, halkın bir kesiminin, diğer kesimi aleyhine tahrik edilmesi gerekir. Kin ve düşmanlığa tahrikin anlamı "husumet beslenen konuya karşı tasarlayarak zarar vermeye, öç almayı gerektirecek şiddette nefret duymaya yönelik hareketlerin zeminini oluşturan psikolojik hal" olarak belirlenebilir. Tahrik ise, başkalarına, belirli yönde hareket etmeleri için, açık bir psikolojik baskı demektir. Suçun oluşması için "grupların, gruplara karşı kin ve düşmanlığa bilfiil tahrik edilmiş olmaları" gerekir.

5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen suçun hareket unsuru ise, halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri kamu barışını bozmaya elverişli bir biçimde alenen aşağılamaktır. Madde metni, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 175 inci maddesinin üçüncü fıkrasına benzer şekilde düzenlenmiştir. Ancak 765 sayılı Kanun'un anılan hükmünde, dini değerden ne anlaşılması gerektiğini "Allah, dinler, dinlerin peygamberleri ve kutsal kitapları" şekilde sınırlı şekilde saymışken, 5237 sayılı Kanun'daki düzenlemede bu sınırlama kaldırılarak sadece "dini değerlerden" söz edilmiştir.