muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/972, Karar No: 2007/972, Tarih: 12.12.2007

™ ve raporlanmasını şekillendirmektedir.

5018 sayılı Kanun'un kapsamı, genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri olarak belirlenmiştir. 1050 sayılı Kanun sadece devlet tüzel kişiliğine dahil idareler ile özel mevzuatlarındaki hükümler saklı kalmak üzere katma bütçeli ve özel bütçeli idarelerin mali yönetim ve denetimlerini kapsarken, 5018 sayılı Kanun, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idarelerinin mali yönetim ve kontrolünü kapsamaktadır.

5018 sayılı Kamu Mali ve Kontrol Kanunu'nun 12. maddesinin 2. fıkrasında, "Merkezi yönetim bütçesi, bu Kanun'a ekli (I), (II) ve (III) sayılı cetvellerde yer alan kamu idarelerinin bütçelerinden oluşur" hükmüne yer verilmiş; 3. fıkrasında, "Genel bütçe, devlet tüzel kişiliğine dahil olan ve bu Kanun'a ekli (I) sayılı cetvelde yer alan kamu idarelerinin bütçesidir" tanımı yapıldıktan sonra; bu Kanun'a ekli (I) sayılı cetvelde "Genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri" arasında, Karayolları Genel Müdürlüğü de gösterilmiştir.

Dolayısıyla, eski sistemde katma bütçeli kuruluşlar kapsamında yer alan bazı kuruluşlar, somut olayda olduğu gibi Karayolları Genel Müdürlüğü, genel bütçe kapsamına alınmış; 5018 sayılı Kanun'un geçici 4. maddesinin 5436 sayılı Kanunla değişik metninde "Bu Kanun'da öngörülen mali yönetim ve kontrol sistemine uyum sağlanması amacıyla, Kanun kapsamındaki idarelerle ilgili mevzuatta ve Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü'nde gerekli değişiklikler, en geç 31.12.2007 tarihine kadar yapılır" hükmü öngörülmüştür.

Görüldüğü gibi; 5018 sayılı Kamu Mali Kontrol Yönetimi Kanunu'nda Karayolları Genel Müdürlüğümün tüzel kişiliğini kaldıran açık bir düzenlemeye yer verilmediği gibi, az yukarıda açıklanan, aynı Kanun'un geçici 4. maddesi uyarınca 5539 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun'da bu yönde bir değişiklik yapılmamış, başka herhangi bir yasal düzenlemeyle de Karayolları Genel Müdürlüğü'nün tüzel kişiliği kaldırılmamıştır.

Açıklanan bu hukuksal durum karşısında, Karayolları Genel Müdürlüğü'nün tüzel kişiliğinin 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu ile sona erdirilmediği; 5539 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun'la kurulan bu kamu tüzel kişiliğinin, Anayasalın 123/3. maddesi uyarınca yine bir kanunla kaldırılıncaya kadar devam ettiği belirgindir.

Bu itibarla, kamu tüzel kişiliği ve bununla medeni haklardan istifade (hak) ehliyeti bulunan Karayolları Genel Müdürlüğü'nün davada taraf olma ehliyetinin bulunduğu ve eldeki davada gerçek hasım durumunda bulunan Karayolları Genel Müdürlüğü aleyhine hüküm tesis edilmesi gerektiği her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kamu tüzel kişiliği ve bununla medeni haklardan istifade (hak) ehliyeti bulunan Karayolları Genel Müdürlüğü'nün davada taraf olma ehliyetinin bulunduğu ve eldeki davada gerçek hasım durumunda bulunan Karayolları Genel Müdürlüğü aleyhine hüküm tesis edilmesi gerektiği her türlü duraksamadan uzaktır.

Direnme kararında sözü edilen, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'nun 45. maddesine göre genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tescil olunacağı ve bu taşınmazların Maliye Bakanlığı tarafından yönetileceği, aynı Kanun'un geçici 12. maddesinde ise, 45. maddenin 1. fıkrası uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmazlardan ilgili kamu idarelerinin mülkiyetinde bulunanların, bu idarelerin tüzel kişiliğinin sona erdiği tarihi izleyen 6 ay içerisinde herhangi bir işleme gerek olmaksızın tapuda re'sen Hazine adına tescil edileceğine dair düzenlemelerin, Karayolları Genel Müdürlüğü'nün tüzel kişiliğini açıkça kaldıran hükümler olmadığı; tam tersine, taşınmazların Hazine adına tescilini, anılan Kanun'la genel bütçe kapsamına alınan bu idarelerin tüzel kişiliğinin sona erme şartı ve belli bir süreye bağladığı görülmektedir.

Şu da eklenmelidir ki; 4353 sayılı Maliye Vekaleti Baş Hukuk Müşa-virliği'nin ve Muhakemat Umum Müdürlüğü'nün Vazifelerine, Devlet Davalarının Takip Usullerine Dair Kanun gereğince Hazine avukatları genel bütçeye

dahil idareleri davada temsil edebilir. Ancak davadaki tüm işlemler ve verilecek hüküm Hazine ya da Hazine avukatının leh ya da aleyhine değil, temsil olunan kamu tüzel kişiliği leh ya da aleyhine olacaktır. Bu nedenle Karayolları Genel Müdürlüğünü temsilen yasa gereği olarak davada Hazine vekilinin bulunması, Karayolları Genel Müdürlüğümün bağlı bulunduğu Bakanlığın, davanın tarafı olduğu anlamına gelmeyecektir.

Hal böyle olunca; yerel mahkemece, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu ile Karayolları Genel Müdürlüğü'nün salt genel bütçe kapsamına alınmış olmasının, tüzel kişiliğini sona erdirmedigi ve bu yönde yapılmış açık bir yasal düzenlemenin de bulunmadığı, henüz tüzel kişiliğini yitirmemiş olan Karayolları Genel Müdürlüğü'nün davada taraf ehliyetinin devam ettiği gözönünde tutularak; Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması ve gerçek hasım durumundaki Karayolları Genel Müdürlüğü aleyhine hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı gerekçeyle davalı Karayolları Genel Müdürlüğü'nün bağlı bulunduğu Bakanlık aleyhine tesis edilen önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Direnme kararı bu nedenle bozulmalıdır.

Sonuç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında açıklanan nedenlerden dolayı HUMK'nın 429. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.12.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/494, Karar No: 2010/12546, Tarih: 24.05.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/494 E.  ,  2010/12546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KDZ.Ereğli 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip dayanağı bonodaki imzanın borçluya ait bulunmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Alacaklı vekili tarafından bononun ,borçlunun, H. D.'a verdiği vekaletname gereği adı geçen tarafından imzalandığı ileri sürülmüş ve Rize (3). Noterliği'nin 16.07.1997  tarih ve 6685 yevmiye numaralı vekaletname örneği de dosyaya sunulmuştur.

İncelenen vekaletname içeriğine göre H.D.ın borçlu tarafından ticari mümessil olarak yetkilendirildiği kabul edilmelidir.

Borçlar Kanunu'nun 449.maddesine göre ticari mümessil, bir ticarethane veya fabrika veya ticari şekilde işletilen diğer bir müessese sahibi tarafından, işlerini idare ve müessesenin imzasını kullanarak bilvekale imza vazetmek üzere sarih veya zımni kendisine mezuniyet verilen kimsedir. Aynı Kanun'un 450/1.maddesinde de ticari mümessilin, hüsnüniyetli 3.şahıslara karşı müessese sahibi hesabına kambiyo taahhüdünde bulunmak ve onun namına müessesenin gayesine dahil olan bilumum tasarrufları yapmak selahiyetin haiz sayıldığı belirtilmiştir. Yasada ticari mümessilin iyiniyetli 3.kişilere karşı kambiyo taahhütlerinde bulunacağından söz edilmesinin nedeni, ticari senetlerin niteliklerinden doğmaktadır. Ticari senetlerin, ticari işletme ile olan igilisi, iyiniyetli 3.kişilerce kolaylıkla anlaşılamayacağından, ticari mümessilin imzaladığı senetlerin iyiniyetli 3.kişiler bakımından işletmeyi bağlayacağı öngörülmüştür (HGK'nun 30.01.1980 tarih ve 1979/1692 esas 1980/170 karar).

Somut olayda keşideci borçlu tarafından vekile"....adına emre muharrer senetler düzenlemeye, kambiyo taahhüdünde bulunmaya" da yetki verilmiştir. Senedin "vekaleten" imzalandığı yazılmasa dahi yukarıda açıklanan kurallara göre vekalet veren bu çekten dolayı sorumludur.

O halde, borçlu tarafından H.D.'a verilen vekalet ile adı geçenin ticari mümessil olarak yetkilendirildiği ve sunulan azilnamenin senedin tanzim tarihinden sonraki bir tarihe ilişkin olduğu da gözetilerek borçlu itirazının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle istemin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 24.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3024, Karar No: 2020/6622, Tarih: 09.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/3024 E.  ,  2020/6622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, ...’le birlikte iş yerini açtıklarını, bir süre sonra yurtdışında çalışmaya gittiğini, işleri ...’in yürüttüğünü, sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgisinin bulunmadığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Suça konu faturaların sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden veya faturaları kullananlardan araştırılarak, temin edilmesi halinde sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını ve ...’e ait olduğunu söylemesi halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekilme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2-...’in de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanık ve bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da ...’e ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

4-Kabule göre de;

a)2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmünde faturaların farklı tarihler de düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak farklı tarihlerde düzenlendiğinin tespiti halinde aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eylemlerinin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında her bir yıl için TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı itibarı ile sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına 09.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/93, Karar No: 2018/486, Tarih: 14.03.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/93 E.  ,  2018/486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “Yabancı mahkeme kararının tenfizi” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 25.09.2012 gün ve 2012/64 E., 2012/673 K. sayılı karar davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece onanmış ise de onama kararına karşı davacı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulması sonucunda Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 29.01.2014 gün ve 2013/18164 E., 2014/1623 K. sayılı kararı ile:

“...Davacı vekili, davalının aldığı parayı geri ödememesi nedeniyle yurtdışında açtıkları davada verilen kararın kesinleştiğini bildirerek, Almanya Dortmund Asliye Hukuk Mahkemesi 7. Sivil Hukuk Dairesi'nin 16.12.2009 tarih 7 O 347/8 numaralı kararının tenfizini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme talep etmiştir.

Mahkemece, yabancı mahkeme kararının 15.01.2010 tarihinde postaya verilmek suretiyle kesinleştirildiği, doğrudan posta yolu ile tebliğ nedeniyle ortada kesinleşmiş bir karardan söz edilemeyeceği, davalı şirkete 17.09.2010 tarihinde Bakanlık aracılığıyla yapılan tebliğin, düzeltme kararının tebliğine ilişkin olduğu, tenfizine konu asıl kararın tebliğine ilişkin olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yargılama aşamasında davacı vekili, asıl kararın Lahey Sözleşmesi uyarınca Adalet Bakanlığı aracılığıyla 17.09.2010 tarihinde tebliğ edildiğini ve yabancı mahkeme kararının bu tarihten sonra kesinleştiğinden, adi posta ile yapılan tebligatın bir önem arz etmediğini iddia etmiş, mahkemece bu iddia üzerinde yeterince durularak, araştırma yapılmamış, dosyada mübrez 02.06.2010 tarihli düzeltme kararında yazılı tebliğ şerhi nazara alınarak 17.09.2010 tarihinde yapılan usulüne uygun tebliğin yalnız düzeltme kararının tebliğine ilişkin olduğu kabul edilmiştir. Mahkemenin asıl kararı 16.12.2009 tarihli olup, 02.06.2010 tarihli düzeltme kararı ile, asıl karar başlığında davalı şirket temsilcisinin soyadında yapılan maddi hata düzeltilmiştir. Düzeltme kararında, "yukarıdaki karar"ın 17.09.2010 tarihinde Türk makamlarınca tebliğ edildiği yazılı olup, düzeltme kararının ve asıl kararın yukarısında aynı dosya numarasının yer aldığı görülmektedir. Tebliğ şerhinde yazılı olan "yukarıdaki karar" ibaresinden asıl karar numarasının mı yoksa düzeltme kararının mı anlaşılacağı konusunda tereddüt hasıl olmaktadır. Davacı vekilince karar düzeltme dilekçesi ekinde aslı ve tercümesi sunulan, yabancı mahkemenin asıl kararla aynı dosya numarasını taşıyan belgede ise 16.12.2009 tarihli kararın davalıya Türk makamları kanalıyla 17.09.2009 tarihinde (2010 olması gerekiyor) tebliğ edildiği belirtilmiştir. Bu durumda, düzeltme kararı verilmesi üzerine düzeltme kararıyla birlikte asıl kararın da mı davalıya 17.09.2010 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiğinin, mahkemece; gerektiğinde kararı ve belgeyi veren yabancı mahkemeden istinabe suretiyle açıkça sorularak araştırılması ve bu araştırma sonucuna göre, yabancı mahkemece ilamına 09.05.2011 tarihinde kesinleşme şerhi verilmesi nedeniyle usulünce kesinleşmenin bu tarihten ve dava tarihinden önce gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirilmesi gerekir. Davacı vekilinin, ilamın usulüne uygun tebliğ edildiğine ve usulünce kesinleştiğine ilişkin iddiası üzerinde yeterince durulmadan yazılı gerekçeyle davanın reddi doğru olmamış, davacı vekilinin buna ilişen karar düzeltme itirazının kabulüyle hükmün bozulması gerekmiştir...”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinden tahsil ettiği parayı geri ödemediğini, müvekkilince davalı aleyhine Federal Almanya Cumhuriyeti Dortmund Asliye Hukuk Mahkemesi 7. Sivil Hukuk Dairesi'ne açılan davanın müvekkili lehine sonuçlandığını ve yabancı mahkeme kararının kesinleştiğini ileri sürerek, Dortmund Asliye Hukuk Mahkemesi 7. Sivil Hukuk Dairesi'nin 16.12.2009 tarih ve 7 O 347/08 numaralı kararının ve masraf tespit kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yabancı mahkeme dosyasındaki davacı taleplerinin Lüksemburg’daki Kombassan Holding S.A isimli şirkete ilişkin olduğunu, dolayısıyla davacı taleplerinin müvekkili ile ilgisinin bulunmadığını ve husumetin yanlış tevcih edildiğini, yabancı mahkeme kararının usulüne uygun olarak müvekkiline tebliğ edilmediğini, yabancı mahkeme kararına konu teşkil eden ihtilafta Türk Mahkemelerinin münhasır yetkisinin bulunduğunu, olayda tenfiz şartlarının oluşmadığını, yabancı mahkemenin kendi usul hukuku kurallarına aykırı davranarak karar tesis ettiğini, kararın gerekçeden yoksun ve Türk kamu düzenine aykırı olduğunu, kararın illiyetten yoksun bulunduğu gibi davacının kanuna karşı hile yolu ile söz konusu kararı elde ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 1965 tarihli Hukuki ve Ticari konularda Adli ve Gayri Adli Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesine Türkiye ve Almanya'nın taraf bulunduğu, Türkiye yönünden bu sözleşmenin 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe girdiği, anılan Lahey sözleşmesi ile kabul edilen istisnai tebligat yöntemlerinden birinin de doğrudan posta yolu ile tebligata ilişkin olup, bu yönteme sadece Sözleşmenin 10. maddesine çekince koymayan ülkeler açısından başvurmanın mümkün olduğu, Türkiye’nin 10. maddedeki tebligat yöntemini kabul etmeyeceğini bu maddeye koyduğu çekince ile açıkça belirttiği, dosya kapsamı gereğince yabancı mahkeme kararının 15.01.2010 tarihinde postaya verilmek suretiyle ve iki hafta sonrası olan 29.01.2010 tarihi itibarı ile tebliğ edildiği kabul edilmek suretiyle 09.05.2011 tarihinde kesinleşme işleminin yapıldığı, buna göre söz konusu mahkemenin gıyapta verdiği dava ve tenfize konu kararın, doğrudan posta yolu ile tebliğ yoluna gidilmesi nedeni ile MÖHUK’nın 50. maddesi gereğince ortada kesinleşmiş bir karar olduğundan söz edilemeyeceği, davacı taraf her ne kadar 17.09.2010 tarihinde davalı şirkete tebligat yapıldığını iddia etmiş ise de; söz konusu tebligatın düzeltme kararının tebliğine ilişkin olduğu, tenfize konu 09.05.2011 tarihinde kesinleşen yabancı mahkeme kararının tebliğine ilişkin olmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiş, Özel Dairenin 07.10.2013 tarih ve 2013/1224 Esas, 2013/17733 Karar sayılı kararıyla onanmıştır.

Davacı vekilinin karar düzeltme isteminde bulunması üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiş, Özel Dairenin 07.10.2013 tarih ve 2013/1224 Esas, 2013/17733 Karar sayılı kararıyla onanmıştır.

Davacı vekilinin karar düzeltme isteminde bulunması üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece önceki gerekçeler yanında kesinleşen kararın daha sonra yeniden tebliğe çıkartılmasının gerek Türk Usul Hukuku ve gerekse de Alman Usul Hukuku açısından mümkün olmadığı, böyle bir tebligatın çıkartıldığı varsayılsa dahi kararın kesinleşmesini ve sonuçlarını ortadan kaldırmayacağı, aynı davalı yönünden çok sayıda açılan tenfiz dava dosyalarına sunulan kararlar dikkate alındığında; doğrudan posta yoluyla yapılan tebligattan sonra yapılan tebliğlerin itiraz veya temyize etkisinin olmadığı, doğrudan posta yoluyla yapılan tebligata göre karar kesinleşmiş sayıldığından, sonradan yapılan tebliğlerin ve yasal süresi içerisinde olsa da itiraz ve temyizlerin geçersiz olduğu belirtilerek yapılan itiraz ve temyiz istemlerinin reddine karar verildiği bilinen bir gerçek olduğu, bu durumda davalının savunma ve temyiz hakkı engellenemeyeceği, yabancı mahkeme kararında yazılı olan kesinleşme şerhinin, sonradan yapıldığı iddia edilen tebliğ tarihlerinden sonra olmasının sonuca hiçbir etkisi olmayacağı gibi davacıya da bir hak bahşetmeyeceği, davalının savunma ve temyiz hakkı ilk karar tebliği usulüne uygun olarak yapılmadığından dolayı engellendiği gibi sonradan yapıldığı iddia edilen karar tebliğlerinin de Alman Usul Kanunları gereğince davalıya savunma ve temyiz hakkı kazandırmadığından, ortada usulüne uygun kesinleşmiş karar bulunmadığı gerekçeleriyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, tenfizi istenen asıl kararın 02.06.2010 tarihli düzeltme kararıyla birlikte tebliğe çıkarılıp çıkarılmadığı ve 17.09.2010 tarihinde davalıya usulüne uygun tebliğ edilip edilmediğinin araştırılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.