muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4626, Karar No: 2010/6566, Tarih: 11.11.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/4626 E.  ,  2010/6566 K.**

**"İçtihat Metni"**

... olarak görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı dernek tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, Dernekler Kanununun 32. maddesi hükmüne göre ... olarak açılmış, zayi belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, duruşma günü verilmeksizin dosya üzerinden davanın esastan reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

5253 sayılı Dernekler Kanununun 32/k maddesi hükmünde, dernekler tarafından tutulması zorunlu olan defter ve belgelerin gerekli dikkat ve özen gösterilmiş olması şartıyla elde olmayan bir nedenle okunamayacak hale gelmesi veya kaybolması halinde derneğe bu hususun öğrenilmesi tarihinden itibaren 15 gün içinde dernek merkezinin bulunduğu yer mahkemesinde zayi belgesi almak için dava açma zorunluluğu getirilmiş, bu gereği yerine getirmeyen yöneticilerin cezalandırılacağı açıklanmıştır.

Somut olaya gelince, dosya içeriğinde toplanan delillerden davacı Derneğin... Şubesine ait alındı makbuzlarının çalınması nedeniyle zayi belgesi istenildiği anlaşılmaktadır.

Dernek ile ilgili davalar kamu düzenine ilişkin olup, 5253 sayılı Yasanın 32/k bendinde düzenlemeye uyarınca zayi belgesini vermeye yetkili mahkeme dernek merkezinin bulunduğu yer mahkemesidir. Bu yetki kesin niteliktedir. Mahkemece, davacı derneğin merkezinin neresi olduğu araştırılarak öncelikle yetkili olup olmadığı hususunda bir karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı biçimde hüküm kurulması isabetsiz görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, peşin ödenen 74,00 TL harcın istek halinde davacı derneğe iadesine, bozma neden ve şekline göre davacının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 11.11.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5112, Karar No: 2008/9377, Tarih: 25.06.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/5112 E.  ,  2008/9377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tanıma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 25.06.2008

KARŞI OY YAZISI

Davacı eş Parramata şehrindeki Avustralya Federal Sulh Mahkemesinden verilen kesinleşmiş boşanma kararının tanınmasını istemiştir.

Yerel mahkeme davacı tarafından sunulan yabancı mahkeme ilamının aslı ve bunun Türkçe tercümesinden bu belgenin yabancı bir mahkeme kararı olmadığının anlaşılması gerekçesiyle davayı reddetmiştir.

Davacının sunulan belgenin “yabancı bir mahkeme kararı” olduğuna yönelik temyiz istemine rağmen hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Parramata şehrindeki Avustralya Federal Sulh Mahkemesinden verilen kesinleşmiş boşanma kararının orijinal örneği resmi mahkeme mührü, onayı, kırmızı bantlı damga onayı ile yeşil kordonu ve üzeri kırmızı bantlı soğuk damga onayı ile yerel mahkemeye sunulmuştur.

Dava dosyasında “yer almayan” ancak TMK m. 1/son bağlamında “yaptığım” araştırma ve inceleme ile de Avustralya mahkemelerinden verilen “aynı nitelikteki belgelerin” bir mahkeme kararı olduğu Dışişleri Bakanlığı Konsolosluk Daire Başkanlığının 1.4.2005 gün ve 902.24/AVUSTRAL.Gen./2005/KOEC/137112 sayılı yazıları ve Adalet Bakanlığının Uluslar arası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğünün 12.4.2005 gün ve 030226 sayılı yazıları ile de anlaşılmaktadır.

Dava dosyasında yer almadığı için bu araştırma ve inceleme bir kenara bırakılsa bile dava dosyasında yer alan bilgi ve belgeler de yeterli gözükmektedir.

- Açıkladığım özellikleri taşıyan “orijinal mahkeme kararının” üzerinde T:C. Sidney Başkonsolosluğunda görevli Muavin Konsolos Özgür Şahin tarafından Konsolosluk resmi mühür ve imzası ile aynen aşağıdaki açıklama eklenmiştir:

İşbu belge Avustralya’da mukim ... ve ...’ın 15.6.2007 tarihinde boşandıklarını gösterir kesinleşmiş mahkeme kararıdır.”

Türkiye Cumhuriyeti’nin o ülkedeki resmi görevlisi de bu belgenin bir mahkeme kararı olduğunu açıklamasına rağmen bu belgenin yabancı bir mahkeme kararı olmadığını artık söyleyebilmek olanaksızdır.

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2006/18352, Karar No: 2006/21200, Tarih: 14.11.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/18352 E.  ,  2006/21200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

4833 sayılı 2003 yılı mali Bütçe Kanunu’nun 51/t maddesi ile 5027 sayılı 2004 yılı Bütçe Kanunu’nun 49/o ve 5277 sayılı 2005 yılı Bütçe Kanunu’nun 37/e maddelerindeki faiz oranları genel bütçeye dahil dairelerle katma bütçeli idarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanır (HGK’ nun 01.12.2004 tarih, 2004/12-667 E, sayılı kararı).

Somut olayda, borçlu .......................... ilama bağlı borç için takip edildiğine göre, yukarıda yer alan açıklamalar dikkate alındığında faiz hesaplamasının anılan maddelerde öngörülen oranlara göre yapılması zorunludur.

İlamlı alacağın niteliği kamulaştırma bedelinin arttırılması sonunda hükmedilen bedel olduğundan, kararın kesinleşmesinden önceki dönem için faiz hesabı yukarıdaki ilkelere göre yapılacak, kararın kesinleşmesinden sonraki dönem için ise faiz, Anayasanın 46/son maddesine göre belirlenecektir.(HGK.nun 22.06.2005 tarih ve 2005/12-384 sayılı kararı)

2003 yılı Bütçe Kanunu’nun 50/t maddesi, Anayasa Mahkemesi’nin 22.01.2004 tarihli kararı ile iptal edildiği için bilirkişi tarafından hesaplamanın reeskont oranına göre yapılması zorunludur. Ayrıca, 2005 yılı Bütçe Kanunu’nda yer alan 37/e maddesi 5335 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmıştır. Bu yasanın yürürlük tarihi olan 01.05.2005 tarihinden sonrası için Bütçe Kanunu’ndaki faiz oranı yerine 3095 sayılı kanunun değişik 1. maddesindeki faiz oranı uygulanacaktır.

Bu durumda, hesaplamada 2004 yılı için reeskont oranına göre sonuca gidilmesi yasaya aykırı bulunmaktadır.

Mahkemece, bilirkişiden yukarıdaki kurallara göre ek rapor alınıp sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olduğu gibi, kabule göre de, kararın infaz edilecek bölümü hüküm fıkrası olmasına rağmen kısmen kabul edilen itiraz miktarının burada açıkça yazılmaması ve HUMK.nun 388.maddesine aykırı davranılması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),14 11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8349, Karar No: 2012/7699, Tarih: 21.06.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/8349 E.  ,  2012/7699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

YRG.GELİŞ TARİHİ: 14.06.2012

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava, dere yatağına elatmanın önlenmesi, eski hale getirilmesi ve tazminat istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 14. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 14. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 21.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6064, Karar No: 2013/1490, Tarih: 04.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/6064 E.  ,  2013/1490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK.nun 204/1, 43/1, 62 , 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hp, hak yoksunluğu

Adana Kriminal Polis Laboratuvarı'nca düzenlenen dosyada mevcut ekspertiz raporunda, suça konu motorlu araç trafik belgesinin muayene bölümleri üzerinde basılı bulunan soğuk mühür izleri ile hologramın, orijinal belgelerde basılı bulunan mühür izi ve hologramlara göre farklılık gösterdiği, belgedeki soğuk mühür izleri ile hologramın sahte olarak düzenlendikleri ve sahteliğin ilk bakışta kolaylıkla dikkat çekmeyecek olup aldatma yeteneğinin bulunduğunun belirtilmesine, mahkemenin ekspertiz raporuyla olayın gelişimini göz önüne alarak aldatma ögesini gerekçede tartışması ve sonucunda belgenin aldatma kabiliyetine sahip olduğu hususundaki kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Sanığın 24.11.2004, 22.11.2005 ve 20.11.2006 tarihli araç muayenelerini sahte olarak düzenletip yakalandığı tarihe kadar kullanmak şeklinde oluşan eylemlerinin, muayeneler arasında geçen süre, suç kastının yenilenmesi sebepleriyle üç ayrı sahtecilik suçunu oluşturduğu gözetilmeden zincirleme olarak işlenmiş tek suç kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 04.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1336, Karar No: 2016/9474, Tarih: 16.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/1336 E.  ,  2016/9474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki geçici su aboneliği tesisi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; ... İli ... İlçesi Karaçalı Köyü 9061 ada 7 parsel sayılı taşınmazda bulunan 3 katlı binasına su aboneliği için davalı kuruma başvuruda bulunduğunu, ancak yapı kullanma izninin alınmaması gerekçe gösterilerek abonelik işleminin yapılmadığını belirterek; üç katlı binanın her katı için ayrı ayrı geçici su aboneliğinin yapılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; yapı kullanma izni alınmamış binaların, su abonesi yapılamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; dosya içerisinde bulunan 16.09.2000 tarihli vaziyet planına göre binanın 26.07.2008 tarihinden önce bitirildiği kanaatine varıldığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere, 3194 sayılı İmar Kanunu’nun 30 ve 31. madde hükümlerine göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün olmayıp, dava konusu binanın yapı kullanma (iskan) izninin alınmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Hâl böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşâat) ruhsatı alınmadan inşa edilmiş ya da yapı (inşâat) ruhsatı alınmasına rağmen, yapı kullanma (iskân) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 5784 sayılı Kanunun 25. maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanununa eklenen geçici 11. madde ile bir istisna getirmiştir.

26.07.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren geçici 11. Madde; “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kanalizasyon kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara yol, su, elektrik, telefon vb. gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar geçici abonelik yapılabilir, Bu halde elektrik ve su bağlanması abone için kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak yapı ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12.10.2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanamaz." hükmünü içermektedir.

./..

-2-

./..

-2-

Madde içeriğinden de görüldüğü üzere; yasa koyucu, getirdiği istisnanın uygulanma süresini sınırlandırmakla yetinmemiş; ayrıca, kanunun uygulanmasını bazı şartların gerçekleşmiş olmasına da bağlamıştır. Bu nedenle, geçici abonelik tesisi işlemlerinde; kanunda sayılan şartların tamamının mevcut olduğu işlemin tesis edilmesini isteyen kişi tarafından ispat edilmeli; ayrıca, işlemi tesis edecek kuruluşlar (ve dava yolu ile tesis edilmesi istenildiği takdirde davaya bakan mahkeme) tarafından da süre sınırının aşılıp aşılmadığı denetlenmelidir.

Buna göre, 12.10.2004 ila 26.07.2008 tarihleri arasında alınan yapı (inşâat) ruhsatına göre yapılmış, ancak kullanma izni alınmamış yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi ve yapıda ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması hâlinde, kullanma izni alınıncaya kadar ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. 12.10.2004 tarihinden önce inşa edilen yapılarda ise yapı (inşâat) ruhsatı alınmış olma şartı dahi aranmamaktadır. Diğer bir deyişle, 12.10.2004 tarihi ile 26.07.2008 tarihleri arasında yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olan yapılar için kanunen aranan koşullar, 12.10.2004 tarihinden önce inşa edilen yapılar için aranmayacaktır. Geçici elektrik veya su aboneliğinin tesisi için, yapının 12.10.2004 ten önce yapıldığının ispatı ve oturmaya elverişli olması yeterlidir, bunlar dışında başka bir şart aranmaz.

Somut olayda; davaya konu üç katlı binanın, dava dışı ... ait iken, 18.08.2011 tarihli ferdileşme işlemi ile davacı adına tescil edilen ve halen arsa vasfında bulunan taşınmazda inşa edilmiş olduğu, ....arşivlerinde taşınmaza ilişkin yapı (inşaat) ruhsatına rastlanmadığının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise; 16.09.2000 tarihli vaziyet planına göre, binanın 26.07.2008 tarihinden önce bitirildiği kanaatine varılmıştır.

Buna göre, mahkemece; öncelikle dava konusu binayı inşa eden kooperatiften, binanın yapı (inşaat) ruhsatının bulunup bulunmadığı hususunun sorulması, yapı inşaat ruhsatının bulunmaması halinde davacıya binanın 12.10.2004 tarihinden önce tamamlanmış olduğunu ispat etmesi için imkan verilmesi, yapı inşaat ruhsatının bulunması halinde ise geçici 11. maddede belirtilen şartların var olup olmadığının değerlendirilmesi ve ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 16.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/13297, Karar No: 2015/20226, Tarih: 14.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/13297 E.  ,  2015/20226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 2. ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/04/2015

NUMARASI : 2015/44-2015/353

Taraflar arasındaki nafakanın kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; Silifke 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014 /13 esas ve 2014/184 karar sayılı ilamı ile davalı lehine aylık 375 TL tedbir nafakasına hükmedildiğini,nafakanın takdir edildiği tarihten sonra müvekkilinin emekli olup ,maaşında düşüş meydana geldiğini,davalının ise bir dairesi olduğunu ve ev kirası ödemediğini, bu nedenle davalı lehine hükmedilen tedbir nafakasının öncelikle kaldırılmasını, mümkün olmadığı takdirde 100 TL 'ye indirilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Somut olayda, davalı asilin bizzat davasını takip ettiği,kendisini bir vekille temsil ettirmediği halde mahkemece lehine vekalet ücreti takdir edildiği anlaşılmaktadır.

Ancak, bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK.438/VII.C.2, 6100 sayılı Yasanın 370/2 Ek.3/1.maddesi anlamında “Hakimin takdir yetkisi kapsamında” kalmadığından hükmün 5.fıkrasının tamamen çıkarılarak hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12728, Karar No: 2019/14690, Tarih: 21.02.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/12728 E.  ,  2019/14690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Kağızman Sulh Ceza Mahkemesi'nin önleme araması kararına istinaden yapılan uygulamada durdurulan ... Turizm isimli firmaya ait yolcu otobüsünde yapılan aramada muavin olan sanığa ait olduğu belirtilen 52 karton Esse marka kaçak sigara ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda;

Sanığın kolluk beyanında sigaraların kendisine ait olmadığını, tanımadığı bir şahsın içinde ekmek ve gıda malzemesi olduğunu, Bursa otogarında teslim alınacağını söyleyerek kendisine verdiğini ifade etmesi, mahal mahkemede alınan savunmasında ise kolluk beyanını değiştirmemekle birlikte bahse konu sigaraların bulunduğu kutuları otobüs şoförü olan ...'ın tanıdığı bir kişinin verdiğini, ...'ın kendisine emaneti almasını, içinde ekmek falan olduğunu söylediğini, ... demeseydi kutuları almayacağını beyan etmesi karşısında; ... isimli şahsın sanığın mahal mahkeme savunması dikkate alınarak beyanının alınması neticesinde sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Kabule göre de;

1. Sanık hakkında TCK'nun 51/3. maddesi uyarınca belirlenen denetim süresinin ceza miktarından az olamayacağının gözetilmemesi,

2. 24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3. TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, mahkum olduğu kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında anılan maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5361, Karar No: 2025/838, Tarih: 21.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/5361 E.  ,  2025/838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1683 Esas, 2024/367 Karar

DAVALILAR : 1.... vd. vekili Avukat ...

2.... vd.

DAVA TARİHİ : 23.01.2019

KARAR : Esastan ret/Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/27 Esas, 2021/164 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince bir kısım davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Kocaeli ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 240 ada 25 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Bir kısım davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın etrafının son derece gelişmiş olduğunu, ulaşım imkanlarının iyi olduğunu, etrafında organize sanayi bölgelerinin bulunduğunu, arsa vasfında olduğunu ve emsal karşılaştırması yapılarak taşınmazın gerçek değerinin belirlenmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri