muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/30829, Karar No: 2014/8231, Tarih: 20.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/30829 E.  ,  2014/8231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2010/228-2013/288

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı A Endüstri Holding A.Ş. avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,murisleri Kemal'in 2007 kasım ayında davalılara ait hastaneye başvurduğunu,birçok tetkik sonucu tüberküloz teşhisi konulduğu ve tedavisine başlanıldığını,bu tedaviye uyduğu halde sıkıntılarının devam ettiğini 16.7.2009 tarihinde uzak organ metaztazlı akciğer kanseri teşhisi konulduğunu,bilahare 6.2.2010 tarihinde davalılara ait hastanede vefat ettiğini,zamanında gerekli özen ve ilgi gösterilmemesi sonucu konulan yanlış teşhisle 1,5 yıl süre kaybedilerek iyileşme şansının elinden alındığını,davalıların bu tıbbi hatası sonucu murislerinin 40 yaşında vefat ettiğini bildirerek ,fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak eşi Kader için 30.000 TL maddi,100.000 TL manevi tazminat,çocukları Deniz ve Derinsu için 10.000 er TL maddi,100.000 er TL manevi tazminat,ablası Meral için 57.000 TL maddi,50.000 TL manevi tazminat,annesi Kamer için 50.000 TL manevi,babası Kemal için 50.000 TL manevi,ablası Dilek için 50.000 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece,A Holding...AŞ bakımından husumet nedeniyle reddine, diğer davalılar bakımından davanın esastan Reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar ve davalı(ASM) tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, murislerinin davalılara ait hastanede yapılan tedavisi sırasında yapılan tıbbi hata sonucu ölümü nedeniyle tazminat istemi için eldeki davayı açmışlardır.Dosyanın incelenmesinde; Davacıların murislerinin,18 yıl günde bir paket sigara içtiği,1970 doğumlu olduğu, davalıya ait hastaneye ilk defa 20.9.2006 tarihinde, halsizlik, kilo kaybı, öksürük, sarı balgam şikayetiyle başvurduğu, AC(2):N, hiperlidemi karma tanısı konulduğu, akciğer grafisinin normal sınırlar içinde görüldüğü, kan tetkiklerinin yapıldığı, 11.2.2007 tarihinde,bel ağrısı,bileklerde kızarıklık, ensede ağrı, huzursuzluk şikayeti ile başvurduğu, hipertansiyon tanısı konulduğu, eritrositüri için ürolojiye sevkedildiği, 25.5.2007 tarihinde, çarpıntı, göğüste yanma,yüzde uyuşma şikayeti ile başvurduğu, tetkikler sonucu anksiyete tanısı konulduğu, 31.5.2007 tarihili başvurusunda, başağrısı, idrarda yanma şikayeti için yine panik atak tanısı konulduğu anlaşılmaktadır.23.11.2007 tarihli başvurusunda, bel ağrısı, idrarda yanma, halsizlik, öksürük, sarı balgam şikayetlerinin 2-3 haftadır devam ettiği,tanısal görüntülemede akciğerde sağ üst zonda 1-2 ön interkostal aralığa süperpoze yaklaşık 2 cm boyutunda nodüler dansite ön tanısı konulduğu ,buna ilişkin ileri tetkikler yapıldığı, 29.11.2007 tarihli PET/CT raporunda sağ akciğerdeki artmış metabolik aktivitenin malign doku açısından şüpheli olduğu, SUV değerinin 5.9. olarak saptandığı, sol femur intertrokanterik bölgede lokal kemik lezyonu saptandığı belirtilmiş, akciğerden iğnelerle girilerek alınan dokuların incelenmesine ilişkin 4.12.2007 günülü sitiloji raporunda dev hücreler izlendiği, malignite izlenmediği bildirilmesi üzerine hastaya tüberküloz olasılığı için PPD deri testi uygulandığı, koldaki kabarıklığın 20 mm ölçülmesi nedeniyle 5.12.2007 günlü hasta takip notlarında tüberküloz teşhisi konulduğu ve tedaviye başlandığı anlaşılmaktadır. Bu tarihten sonra davacıların murisinin 15 aylık süre boyunca davalı hastaneye başvurusunun olmadığı, 9.3.2009 tarihli başvurusunda alın ve ensede ağrı şikayeti ile geldiği,baş ağrısı için ilaç verildiği, muayenesinin yapıldığı,hipertansif atak ön tanısı konulduğu, 12.3.2009 tarihli başvuruda, ağrı ve tansiyon,öksürük şikayeti ile geldiği, sekonder HT öntanısı konulduğu, 16.7.2009 tarihli başvurusunda,bel bacak ağrısı şikayeti üzerine, hastanın önceden akciğer tüberkülozu için üç ay tedavi aldığı, fizik muayenesinin normal olduğu,MR da sağ L4 köküne bası yapan kitle teşhis edilerek beyin cerrahisine yönlendirildiği, öntanıın vertebra tüberkülozu olduğu, 17.7.2009 tarihli ameliyatla kemikteki tümörün çıkarıldığı, biyopsi raporunda,adenokarsinom metastazı olduğu, 20.7

.7.2009 tarihli başvurusunda,bel bacak ağrısı şikayeti üzerine, hastanın önceden akciğer tüberkülozu için üç ay tedavi aldığı, fizik muayenesinin normal olduğu,MR da sağ L4 köküne bası yapan kitle teşhis edilerek beyin cerrahisine yönlendirildiği, öntanıın vertebra tüberkülozu olduğu, 17.7.2009 tarihli ameliyatla kemikteki tümörün çıkarıldığı, biyopsi raporunda,adenokarsinom metastazı olduğu, 20.7.2009 Tarihli PET/CT raporunda,L3 korpus solunda izlenen metabolitik aktivitenin malign doku ile uyumlu ,sağ akciğerdeki artmış metabolik aktivitenin hastanın geçirdiği granülomatöz hastalık ile ilgili olabileceği gibi malign hastalık varlığını tamamen ekarte edemeyeceği,önceye göre nodülün boyutlarının arttığı,SUV değerinin 6,9 olduğu bildirilmiş,diğer organlar üzerinde de inceleme yapıldığı,bir sorun saptanmadığı, birçok tetkik sonucu,davalı hastanenin 24.8.2009 tarihli hasta takip notlarında ,hastalığın primerin akciğer adenokanser olarak kabul edildiği (diğer olasılıklar ekarte edilerek)kemoterati başlamasının önerildiği bilahare kansere yönelik tedavi sonrasında hastanın 6.2.2010 tarihinde vefat ettiği,hasta dosyası içinde hastaya kontrol için çağrı olarak 25.11.2009 ve 25.5.2007 günlü dahiliye kontrolünden başka kayıt bulunmadığı,tüberküloz hastasının devlete ihbarının yapılmadığı hastane kayıtlarından anlaşılmaktadır.

Mahkemece, Marmara Üniversitesi ve İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültelerinden oluşturulan heyetlerden ayrı ayrı bilirkişi raporu aldırılmış, benzer sonuçlara ulaşılan raporlarda,hastaya tüberküloz teşhisi konulmasında tıbbi bir hata olmadığı, hastanın tedavisini yarım bırakarak uzunca bir süre hastaneye uğramadığı,böylece hastalığın tedaviye cevap verip vermediği değerlendirilerek yakın takibinin yapılamadığı, hastaya tanı koyma ve tedavide dikkat ve özen borcuna aykırı davranılmadığı, davalıların tıbbi bir kusurlarının olmadığı bildirilmiştir. Davacılar tarafından bu bilirkişi raporlarına yapılan itirazlarda özetle,davalı hastanenin hastaya teşhis koymakta geç kaldığı,gerekli dikkat ve özeni göstermediği, tüberküloz tedavisi için geçerliliği tartışmalı PPD deri testinin uygulandığı,balgam üzerinde inceleme yapılmadığı,bu yöntemin daha elverişli olduğu,ölenin 29.11.2007 tarihli PET/CT raporunun yeterince analiz edilmediği, kanser şüphesi üzerine araştırma yaparken gerekli tüm tetkiklerin yapılmadığı, tüberküloz hastalığının kamu sağlığı açısından devlete ihbarı zorunlu olduğu halde bildirilmediği, hastanın tüberküloz tedavisini yarım bırakmadığı, tüm denilenleri eksiksiz yaptığı,tüberküloz teşhisi konulduktan sonra hastaya hiçbir açıklama yapılmadığı, hastalığı ve durumu hakkında bilgilendirilmediği, tekrar gelmesi için kontrole çağrılmadığı, aradan geçen 15 aylık süre sonunda dahi davalıya tekrar başvurduğunda davalı hastanenin önceki tedavinin sonucunu dahi araştırmadığı,hastanın şikayetlerine göre işlem yaptığı, hastada ilk aşamada iki ayrı kitle tesbit edildiği halde,ikisi ile birlikte kanser araştırması yapılmadığı, zamanında teşhis edilseydi cerrahi müdahale ile iyileşme şansının yüksek olduğu bu anlamda teşhis aşamasında cerrahi konsültasyon istenmemesinin hatalı bir davranış Olduğu belirtilerek itiraz edilmiştir.

Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır (BK m. 386-390). Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK m. 321/1). O nedenle davacının tedavisini üstlenen hastane ve doktorların meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Az yukarıda açıklandığı üzere, doktor tedavi nedeniyle yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan sorumludur. Keza en hafif kusurundan dahi hukuken sorumluluk altındadır. Bu nedenle de. Bilirkişi doktorun seçilen tedavi yöntemi ve tedavi aşamalarında gerekli titizliği gösterip göstermediğini, uygulanması gereken tedavinin ne olması gerektiğini, doktor tarafından uygulanan tedavinin ne olduğunu, ayrıntılı ve gerekçeli açıklamalı ve sonuca varılmalıdır. Bu bağlamda salt yapılan işlemin ne olduğunu açıklamak yeterli kabul edilemez. Kaldı ki, bilirkişinin tarafların itirazlarını da mutlaka karşılamalı ve aydınlatıcı olmalıdır. Hakim’in de bilirkişinin somut olayda görüşünün dosya kapsamına uygun olup olmadığını da denetlemesi gerekmektedir. (TMK.nun md. 4, HUMK.nun md. 240)

Mahkemece alınan bilirkişi raporlarında,davacıların itiraz ettikleri hususlar yönünden ayrıntılı inceleme yapılmadığı gibi hastanın tedavi sürecinde hastalığın sebep sonuçları,uygulanacak tetkik ve tedaviler,bunlara uyulmamasının sonuçları,uygulanan tedavi sonrasında,hastalığın tedaviye cevap verip vermediğinin tayini bakımından hastanın kontrole çağrılması yükümlülüğünün yerine getirilip getirilmediği,özellikle 29.11.2007 günlü hastaya ait PET/CT raporunda geçen” sağ akciğerdeki artmış metabolik aktivitenin malign doku açısından şüpheli olduğu,SUV değerinin 5.9. olarak saptandığı,sol femur intertrokanterik bölgede lokal kemik lezyonu saptandığı” belirtildiği halde kemik lezyonu açısından hastane tarafından bir tetkik ve değerlendirme yapılıp yapılmadığı ,bu tür vakalarda cerrahi konsültasyonun teşhis ve tedavide önceliği ve gerekliliği olup olmadığı konusunda gerekli açıklama yapılmamıştır. Bu durumda mahkemece, az yukarıda açıklanan ilkeler gözetilerek,üniversitelerin tıp fakültelerinden

konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyeti taraf ve yargı denetimine açık bilirkişi raporu aldırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyeti taraf ve yargı denetimine açık bilirkişi raporu aldırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA,Bozma sebebine göre davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4994, Karar No: 2021/2056, Tarih: 24.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/4994 E.  ,  2021/2056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Kesinleşen mahkeme kararı 20.11.2014 günü tebliğ edilmesi karşısında, suç tarihinin 24.11.2014 yazılması gerekirken, gerekçeli karar başlığında 23.11.2014 olarak yazılması,

2-) 5187 sayılı Kanun'un "Düzeltme ve cevap" başlıklı 14. maddesi;

"Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.

...Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına hâkim tarafından karar verilmesi halinde, birinci fıkradaki süreler, sulh ceza hâkiminin kararına itiraz edilmemişse kararın kesinleştiği tarihten, itiraz edilmişse yetkili makamın kararının tebliği tarihinden itibaren başlar..."

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Vekile ve kanuni mümesile tebligat" başlıklı 11/1. maddesi;

"(Değişik birinci fıkra : 6/6/1985 - 3220/5 md.) Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır. Ancak, Ceza Muhakemeleri Usulu Kanunu'nun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır..."

5237 sayılı TCK'nin "Ceza sorumluluğunun şahsiliği" başlıklı 20/1. maddesi;

"(1) Ceza sorumluluğu şahsidir. Kimse başkasının fiilinden dolayı sorumlu tutulamaz." hükümlerini içermektedir.

5237 sayılı TCK'nin "Ceza sorumluluğunun şahsiliği" başlıklı 20/1. maddesi;

"(1) Ceza sorumluluğu şahsidir. Kimse başkasının fiilinden dolayı sorumlu tutulamaz." hükümlerini içermektedir.

Buna göre, 5187 sayılı Kanun'un 18. maddesinde düzenlenen "düzeltme ve cevabı yayımlamama" suçundan sorumluluğun doğması için ilk şart kesinleşen mahkeme kararının, 5187 sayılı Kanun'un 14/1. maddesinde yazılı olduğu üzere süreli yayının sorumlu müdürüne, 7201 sayılı Kanun'da yazılı usullere göre tebliğinin yapılmasıdır. 5187 sayılı Kanun'un 14/6. maddesinde belirtilen itiraz edilmişse sürelerin tebliğin yapıldığı tarihten itibaren başlayacağı hükmünde açıkça tebliğin kime yapılacağı yazılmamışsa da merci kararının sorumlu müdüre ayrıca tebliği gerektiği, 5187 sayılı Kanun'un 14. maddesinin bir bütün olarak yorumlanmasından anlaşılmaktadır.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Basın Kanunu'na göre yapılacak tebligata ilişkin 20.03.2018 tarihli, 2016/19-1119 E. 2018/105 K. sayılı kararında özetle;

"...5187 sayılı Kanunun "Tebligat” başlıklı 29. maddesindeki “Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır” şeklindeki düzenleme uyarınca düzeltme ve cevap yazısına ilişkin tebligatın, ilgili gazetenin künyesinde belirtilen adreste tebliğ edilmek üzere gönderilmesi gerekmektedir.

Sorumlu müdüre yüklenen yükümlülük ve cezai sorumluluk gereği düzeltme ve cevap yazısının sorumlu müdüre tebliğ edilmesi gerektiği açıktır. Bununla birlikte, 5187 sayılı Kanunda tebligatın bizzat sorumlu müdüre yapılması gerektiğine, kendisine ulaşılamadığı takdirde başka bir kişiye tebligat yapılamayacağına dair bir hüküm bulunmamakta olup öğretide de tebliğ evrakının sorumlu müdür adına olacak şekilde hazırlanması yeterli görülmektedir. (Kayıhan İçel, s. 221) Dolayısıyla tebligatın sorumlu müdüre yapılması kural olmakla birlikte, muhataba ulaşılamadığı hallerde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nda belirtilen kişilere de tebligat yapılabileceği kabul edilmelidir..."

Şeklindeki ifadeleriyle tebligatın sorumlu müdüre çıkartılması ve usulüne uygun şekilde yapılması gerektiğini belirtmektedir.

Şeklindeki ifadeleriyle tebligatın sorumlu müdüre çıkartılması ve usulüne uygun şekilde yapılması gerektiğini belirtmektedir.

Sanıklar hakkında 5187 sayılı Kanun'un 18/1. maddesinde yazılı "düzeltme ve cevabı yayımlamama" suçundan açılan kamu davasında, kesin olarak verilen mercinin "itirazın reddine" dair kararının, sorumlu müdür yerine, itiraz eden avukatına tebliğe çıkartıldığı ve tebliği işyerinde avukatın daimi temsilcisi olduğunu beyan eden kişinin aldığı, suç tarihinin de bu tebligata göre belirlendiği, ancak gazetenin sorumlu müdürüne hitaben doğrudan yapılan bir tebligat olmadığı gibi sorumlu müdürün ne zaman ve ne şekilde bu tebligattan haberdar olduğunun da belirlenemediği, dolayısıyla sanıkların hukuken yayımlamakla yükümlü olacakları ve ileride cezai sorumluluklarını doğurabilecek bir düzeltme ve cevap yazısından haberdar olmadıkları, keza sanıkların düzeltme ve cevabı süresi içinde gereği gibi yayımlama zorunluluklarının, 5187 sayılı Kanun'un 14/6. maddesinde yazılı olduğu üzere "yetkili makamın kararının tebliği tarihinden itibaren" başlayacağı, vekil aracılığıyla takip edilen işlerde tebligatın 7201 sayılı Kanun'un 11. maddesi gereği vekile tebliği esas olarak kabul edilse de somut olayda tebliğ yapılan avukatın sorumlu müdürün vekili olmadığı gibi, vekili olsa bile 5187 sayılı Kanun'a göre sorumlu müdürün düzeltme ve cevabı yayımlama zorunluluğunun avukatına yapılan tebliğden itibaren başlamayacağı değerlendirilmekle, mahkemece sanıkların beraati yerine suçu işlediklerinin sabit olması gerekçesiyle mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine 24.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/521, Karar No: 2010/2545, Tarih: 22.03.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/521 E.  ,  2010/2545 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

Y A R G I T A Y

17.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ... aleyhine icra takibi yaptıklarını, borcu karşılayacak malı bulunmadığını ileri sürerek borçlunun dava konusu taşınmazını davalı ...’e onun tarafından davalı ...’a, bu davalı tarafından da davalı ...’ye satışına ilişkin tasarrufların iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın asliye hukuk mahkemelerinin görevi dahilinde olduğunu ileri sürerek reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın dayanağı olan alacağın Fon alacağı olduğu ve ... tarafından davacıya temlik edildiği gerekçesi ile görevsizlik ve dosyanın 1. veya 2 asliye ticaret mahkemesine gönderilmesine ilişkin verilen karar davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargılamaya önce İzmir 5.Asliye Ticaret Mahkemesinde başlanmış olup, Bankalar Kanunundaki değişiklik uyarınca ve dava dayanağı olan alacağın fon alacağı olup, ... tarafından davacıya temlik edildiği gerekçesi ile görevsizlik kararı verilerek dosya İzmir 1-2 Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmiştir.

4389 sayılı Bankalar Kanunun değişik 14. Maddesinin 5/d bendinde " fona devredilen bankalar ile fon ve bankaların iflas idarelerince açılan davaların Asliye Ticaret Mahkemesinde birden fazla Asliye Ticaret Mahkemesi bulunan yerlerde (1) nolu Asliye Ticaret Mahkemesinde görüleceğine ilişkin" hüküm bulunmaktadır. İzmir 5.Asliye Ticaret Mahkemesi bu nedenle devir kararı vermişdir. Ancak bu devir kararı teknik anlamda bir görevsizlik kararı değil, yasadan kaynaklanan aktarma (devir) kararı niteliğindedir. Bu nedenle aktarma (devir) kararlarının tek başına temyiz kabiliyetinin bulunmamasına göre davalılar vekillerinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 22.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1300, Karar No: 2019/2625, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1300 E.  ,  2019/2625 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7390, Karar No: 2016/4876, Tarih: 30.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/7390 E.  ,  2016/4876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki abonelik tesisi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davacının ... ili, ... ilçesi, 26645 ada 4 parselde bulunan binada bağımsız bölüm sahibi olduğunu, binanın yapılışı sırasında yüklenici tarafından iskan raporunun alınmamış olması nedeniyle elektrik aboneliği verilmediğini, belirterek, söz konusu taşınmaza elektrik aboneliği tesisini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu olayda mevzuatın aradığı koşulların gerçekleşmediğini, yapı denetim firması uygunluk belgesi verilmesi ve mahallinde enerji odasının ve yapı bağlantı hattının projeye uygunluğundan sonra EPDK Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin “bağlantı başvurusu” başlıklı 5.maddesinde belirtilen belgelerle birlikte ilgili perakende satış şirketine başvurulması halinde davacıya ait ferdi abonelik işlemlerinin yapılabileceğini, binaya enerji müsaadesi için de başvuru gerektiğini ve davacı tarafından yapılmış bir başvuru bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; yapı ruhsat tarihinin 06/06/2006 olduğu, ruhsat tarihi şartının gerçekleştiği, davacı tarafından sunulan % 90 tamamlanma oranını gösterir seviye tespit tutanağının yeterli belge olmadığı ve binanın projesine uygun tamamlanmadığını gösterdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3194 sayılı İmar Kanununun geçici 11.maddesinde, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon, doğalgaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine,  kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz.

Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür.” hükmü yer almaktadır.