muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6373, Karar No: 2019/4430, Tarih: 27.02.2019

Somut uyuşmazlıkta, davacı davasını 16.10.2015 tarihinde ıslah etmiş olup, ıslah dilekçesi davalı ... Güvenlik Koruma ve Eğitim Hizmetleri Ltd. Şti.'ne 26.10.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı tarafından 06.11.2015 havale tarihli dilekçede zamanaşımı itirazı ileri sürülmüştür. Süresi içerisinde ileri sürülen zamanaşımı itirazının ıslaha karşı zamanmaşımı itirazı olduğu kabul edilmek suretiyle, davacının hak kazandığı alacaklarının miktarının yöntemine uygun biçimde ileri sürülen ıslaha karşı zamanaşımı itirazı değerlendirilerek belirlenmesi gerekmektedir. Her ne kadar mahkemece, davalının ıslaha karşı zamanaşımı def'inin değerlendirilmesi amacıyla ek rapor kapsama aldırılmış ise de, ek raporda yapılan değerlendirmenin hatalı olduğu anlaşılmıştır. Zira ek raporda, ıslah zamanaşımına uğramayan miktarın davacının toplam talebinin altında olduğu dikkate alınarak, dava dilekçesindeki ve ıslah dilekçesindeki miktarların zamanaşımına uğramadığı belirtilmiş olup; mahkemece de davacınınn taleplerinin zamanaşımına uğramadığı kabul edilerek kök rapordaki miktarlara hakkaniyet indirimi uygulanmak suretiyle fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır. Ancak yapılması gereken, 06.11.2015 tarihinden önceki taleplerin zamanaşımına uğradığı kabul edilerek, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ıslah zamanaşımına uğramayan kısmının hesaplanması, dava dilekçesinde her bir alacak için belirtilen miktarların zamanaşımına uğramadığı kabul edilerek ilgili taleplere eklenmesi, toplam hesap edilen miktar üzerinden %30 hakkaniyet indirimi uygulanmak suretiyle talep konusu alacakların hesaplanmasıdır. Yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, yukarıda belirtilen şekilde yapılacak hesaplamadan sonra, ıslah zamnaşımına uğrayan ve bu sebeple reddedilen alacak bulunup bulunmadığı hususu gözetilerek, yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davalı lehine vekalet ücretine hükmedilip hükmedilmeyeceği yeniden değerlendirilmelidir.

3-Taraflar arasında, davalı ... Güvenlik Koruma ve Eğitim Hizmetleri Ltd. Şti.'nin işçilik alacaklarından doğan sorumluluğunun sınırlı olup olmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmkatadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6.ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120. nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14. üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14. üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6.ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Yargıtay ilke kararlarında işçilik alacaklarından işverenlerin sorumlulukları yukarda belirtildiği üzere kabul edilmektedir.

Yargıtay ilke kararlarında işçilik alacaklarından işverenlerin sorumlulukları yukarda belirtildiği üzere kabul edilmektedir.

Somut olayda davacının 01.06.2008-31.12.2013 tarihleri arasında davalı ... Güvenlik Koruma ve Eğitim Hizmetleri Ltd. Şti. nezdinde, 01.01.2014 tarihinden davanın açıldığı tarihe kadar da diğer davalılar nezdinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamından ve tanık beyanlarından işverenlerin değişmesine rağmen faaliyet gösterilen işyerinin ve işin aynı olduğu, davalılar arasında işyeri devri ilişkisi bulunduğu anlaşılmıştır. Dava tarihi ise 01.07.2014 olup, devirden itibaren iki yıllık süre içerisinde davanın açıldığı sabittir. Bu sebeple devreden davalı ... Güvenlik Koruma ve Eğitim Hizmetleri Ltd. Şti.'nin hüküm altına alınan işçilik alacaklarından devir ettiği tarihteki süre ve ücret miktarı ile sınırlı olduğu gözetilerek müştereken-müteselsilen sorumluluğun belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde karara verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29522, Karar No: 2014/26941, Tarih: 12.11.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/29522 E.  ,  2014/26941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/04/2014

NUMARASI : 2014/434-2014/485

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçinin, ihale konusu menkuller üzerinde kendi dosyasından da haciz uygulandığını belirterek diğer dosyalara yapılan ödeme işleminin iptali ve sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmesi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 140. maddesi gereğince, “satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.” Sıra cetvelini düzenleme yetkisi ilk haczi koyan icra dairesine aittir. Haczin talimatla uygulanması halinde sıra cetvelinin esas icra dairesince düzenlenmesi gerekir.

İİK'nun 100. maddesi gereğince, borçluya ait paranın veya satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar birden fazla alacaklı tarafından haciz konulması halinde anılan madde hükmü gereği icra müdürlüğünce derece kararı yapılması gerekir. Derece kararının yapılması için mutlaka satış sonucu para elde edilmesi zorunlu değildir.

Açıklanan maddelere göre, birden fazla alacaklı bulunduğu böyle durumlarda, icra müdürlüğünce, öncelikle İİK.nun 140.maddesi gereğince sıra cetveli yapılarak alacaklılara diğer alacaklara yönelik itirazlarını ileri sürme imkanı tanınmalıdır.

Somut olayda, şikayetçinin alacaklı olduğu takip dosyasından ihale konusu menkullerin haczi için gümrük müdürlüğüne müzekkere yazıldığı, şikayete konu icra dosyasına gönderilen yazıda fiilen haciz uygulanmadığının bildirildiği görülmektedir.

Şikayetçinin haczinin geçerli olup olmadığı sıra cetveli yapıldıktan sonra itiraz halinde tartışılacak bir husus olup, bu aşamada haczin geçersizliği nedeniyle icra müdürlüğü sıra cetveli düzenlemekten imtina edemez.

Şikayetçi haciz alacaklısı üçüncü kişinin, itirazlarını ileri sürebilmesi için öncelikle sıra cetveli yapılması gerekmektedir.

O halde, mahkemece, birden fazla alacaklı bulunması ve ihale bedelinin alacağı karşılamadığı durumda, İİK.nun 140.maddesi gereğince sıra cetveli yapılması gerektiğinden, sıra cetvelinin icra müdürlüğünce yapılmasının emredilmesine karar verilmesi yerine yazılı şekilde şikayetin reddi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6997, Karar No: 2011/11622, Tarih: 26.10.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/6997 E.  ,  2011/11622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, satışın umuma açık olarak açık artırma yoluyla yapılacağının ve taşınmaz bedelinin satış aşamasında yeniden belirleneceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 18.40.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 26.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27918, Karar No: 2014/37452, Tarih: 31.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/27918 E.  ,  2014/37452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2013

NUMARASI : 2009/857-2013/319

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalılardan E.. Y..’ın koordinatör diğer davalıların ise müdür ve müdür yardımcısı olarak görev yaptığı davacı şirkete ait mağazalarda meydana gelen yolsuzluklar sebebiyle şirket zararının meydana geldiğini ileri sürerek, şirket zararı olan 75.000,00 TL’sının (davalı D.. U.. bakımından 25.000,00TL’sının) davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalılar vekilleri, davanın haksız olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, davacı işverenin iddia edilen zararından davalıların sorumluluğu noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece davacı şirketin dava ve talep ettiği zararın gerçekte 1.053,748,00 TL olmayıp muhasebe kayıtlarında da gösterildiği gibi toplam 230.656,67 TL olabileceği, bu miktarın 190.672,20 TL’lik tutarı ilgili sigorta şirketi tarafından tazmin edildiğinden davacı şirketin bakiye gerçek zararının (230.656,67 TL – 190.672,20 TL =) 39.984,47 TL yani sigorta şirketi tarafından karşılanmayan (ödenmeyen) kısmı kadar olabileceği, sigorta şirketi tarafından karşılanmayan bedeli ödenmeyen ürün stoklarının hangileri olduğu (aynı birim fiyatta ürünler için geçerli) ve bu ürünlerin hangi mağazaların (aynı stok koduna sahip ürün) kayıp ürünleri olduğu belirlenemediğinden davalıların bu tutarla ilgili sorumluluklarının ispatlanamadığı, davacı tarafın davalılardan D.. U..'e yönelik taleple bağlılık ilkesi gereğince sadece 25.000,00 TL'siyle müteselsilen sorumlu tutulacağı, diğer davalıların ise müştereken ve müteselsilen belirlenen toplam zarardan sorumlu olacağına karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davacı şirketin stok açığından kaynaklanan zarardan davalıların sorumluluğuna ilişkin yapılan inceleme ve araştırmanın yeterli olmadığı anlaşılmaktadır. Davalıların şirkette sorumluluklarının başladığı tarihte stok sayımının yapılıp yapılmadığı, davalılara teslim edilen ürün miktarları, her bir davalının görev yaptığı işyeri yönünden tespit edilen stok açığından davalıların görev tarihleri itibariyle sorumlu olup olamayacakları belirlenmeli ve sorumlu olduklarının tespiti halinde sorumlu olacakları miktarlar ayrı ayrı tespit edilmelidir. Ayrıca stok açıklarının daha önceki devirlerden kaynaklanıp kaynaklanmadığı yönünde ve davalıların görev yaptıkları dönemdeki stok sayımına ilişkin belgeler üzerinde de inceleme yapılmalıdır. Belirtilen hususlarda inceleme ve araştırma yapıldıktan sonra davalıların sorumlu oldukları miktarlar ayrı ayrı tespit edilerek ve ceza dosyasının sonucu da beklenerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 31.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6233, Karar No: 2013/521, Tarih: 04.02.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/6233 E.  ,  2013/521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, sıra cetvelinin ikinci sırasındaki davalı alacağının muvazaalı olduğunu, ayrıca alacağa beşinci sırada yer verilmesi gerekirken hatalı şekilde ikinci sırada yer verildiğini ileri sürerek, kendi alacaklarının sıra cetvelinin ikinci sırasındaki davalının alacağından önce yer verilmesine ve muvazaa iddialarının kabulü ile davalının muvazaalı alacağa dayandığı iddia edilen takibin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda davada ... hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, sıra cetvelindeki davalının sırasına ve davalının alacağının esasına yönelik itiraza ilişkindir. ... ve İflas Kanunu’nun 142. maddesi uyarınca sıra cetveline itiraz davaları kural olarak genel mahkemelerde görülür. İtiraz yalnız sıraya yönelikse davaya bakma görevi ... hukuk mahkemesinindir. Somut olayda davacı hem davalının sıra cetvelindeki sırasına itiraz etmiş hem de alacağın gerçek bir borç ilişkisine dayanmayıp muvazaalı olduğu iddiasında bulunmuştur. Bu durumda yargılamanın genel mahkemece yapılması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı gerekçeyle görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca dosyadaki bilgi ve belgelerden dava tarihinin ....01.2012 olduğunun anlaşılmasına rağmen, gerekçeli karar başlığında dava tarihinin 07.02.2012 tarihi olarak yazılmış olması da doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 04.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/779, Karar No: 2023/3494, Tarih: 21.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/779 E.  ,  2023/3494 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/570 E., 2022/2357 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/498 E., 2020/187 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine, ziynet alacağı davasının ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı erkek vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçelerinde özetle; tarafların 2017 yılında evlendiklerini, ortak çocuklarının bulunmadığını, tarafların evlendiklerinden kısa bir süre sonra tartıştıklarını, tartışmalarının temelinin davalının babasının direktifleri ile hakaretleri olduğunu, kayın baba ve kaynana arasında çıkan tartışmanın bir süre sonra taraflara sıçradığını, davalının babasının müvekkilini darp ettiğini, tehdit ve hakaret ettiğini, "Sizin evliliğinizi bitireceğim" diye söylemde bulunduğunu, davalının bu söyleme tepkisiz kaldığını, aile birliğine müdahale edilmesine sessiz kaldığını, izin verdiğini, davalı kadının sebepsiz yere tavır aldığını, müvekkiline küstüğünü, müvekkiline "Sen adam değilsin adam olamazsın, defol git" şeklinde hakaret ettiğini, bu davranışının sonucu ortak yaşama son verildiğini, evlilik birliğinin davacı açısından çekilmez hal aldığını beyan ederek; davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin sarsılması hukuki nedeni ile boşanmaların, kişilik hakları zedelenen davacı yararına 20.000,00 TL manevî tazminata, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; açılan davayı kabul etmediklerini, öncelikle yetki itirazında bulunduklarını, davacının iddialarının hukuki dayanaktan yoksun ve soyut iddialar olduğunu, davalının hiçbir kusuru bulunmadığını, tamamen davacının kusuru olduğunu, davalının hem eşine hemde eşinin ailesine karşı saygıda kusur etmediğini, sesini dahi yükseltmediğini, bu nedenle davacının haksız davasının reddine karar verilmesi gerektiğini, müvekkilinin üniversite mezunu olduğunu, davacı erkeğin istemediği için çalışmadığını, davacının, ailesine hakaret ve darp ettiğini, evlilik birliğini sağlayamadığını, davacı tarafın ailesinin sürekli evliliğe müdahil olduğunu, evliliğin tüm özelini ailesiyle paylaştığını, davacının, davalı kadını ailesiyle görüştürmediğini, davacı ve ailesinin müvekkilini benimseyemediğini, sürekli boşanmak istediğini, maddî çıkar derdine düştüğünü davalı kadına takılan altınları bozdurmak istediğini notere gidip ayrılık halinde hiçbir şey istemeyeceğine dair imza atmasını istediğini, devamında anlaşmalı boşanma için protokol hazırlandığını davalıyı adliyeye götürüp imza attırmak istediğini, davalının da "Her şeye sabır ediyorum ailemle bile görüşmüyorum sen boşanmak mı istiyorsun" deyince, davalıyı ...'te yolun ortasında bıraktığını, davalı hiç tanımadığı bilmediği bir ortamda tek başına kaldığını, davacı davalının tüm kartlarını ve altınlarını aldığı için davalının bir markete sığındığını, market sahibinin acıyarak davalıyı otogara bıraktığını, davalı oradan Adıyaman'a arkadaşının yanına gittiğini, bilet parasını dahi arkadaşının aldığını, davalının, davacıyı tekrardan aradığında ise hakaret ettiğini, tarafların bu olaydan sonra bir araya gelmediklerini, evlilik birliği davalı kadın açısından çekilmez hale geldiğini, tam kusurlu tarafın davacı olduğunu beyan ederek; öncelikle yetki itirazlarının kabulüne, davacı tarafça açılan boşanma davasının reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, davalı kadın yararına aylık 3.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, davalı kadın yararına 200.000,00 TL maddî, 200.000,00 TL manevî tazminata, düğünde takılan ve talebe konu ziynet eşyalarının aynen iadesini, bunun mümkün olmaması halinde değeri üzerinden yasal faiziyle birlikte davacıdan alınarak davalıya verilmesine yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taraflar arasında evlilik birliktelikleri içerisinde sürekli tartışmalar yaşandığı, ailelerinin de tartışmalara dahil olduğu, tarafların evliliklerine şans verip devam etmeye çalıştıkları, tarafların ... İline yerleştikleri, orada da tartışmalarının devam ettiğini, en son olarak tarafların araç içerisinde tartıştıkları, erkeğin, kadını araçtan indirip yolun ortasında bıraktığı, kadının bir markete sığındığı, market sahibinin telefonundan kadının Adıyaman'da bulunan arkadaşını aradığı, market sahibinin kadını otogara bıraktığı, kadının Adıyaman'da bulunan arkadaşının yanına gittiği, otobüs biletini dahi arkadaşının aldığı, ertesi gün erkeğin, kadını arayarak hattını kapattırdığı, altınları da bozdurduğunu söylediğini, tarafların o zamandan beri ayrı yaşadıkları, erkeğin iddia ettiği kadının kendisini aşağıladığı hakaret ettiği, babasının kendisin darp ettiği ne yönelik iddialarını ispatlayamadığı, tanıklarının taraflar arasında yaşanan olaylara ilişkin görgüye dayalı bilgileri olmadığı bu nedenle kadına kusur izafe edilemediği, evlilik birlikteliğinin sona ermesinde karısını yol ortasında bırakarak zor duruma düşüren erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesi ile ispat edilmeyen asıl davanın reddine, kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, kadının sürekli ve düzenli gelir getiren işi olmadığı, boşanmakla yoksulluğa düşeceği anlaşıldığından kadın yararına aylık 750,00 TL tedbir, 750.00 TL yoksulluk nafakasına, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu, kusurlu davranışının kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu, kadının mevcut ve beklenen menfaatleri, tarafların ekonomik ve sosyal durumları dikkate alınarak kadın yararına 12.000,00 TL maddî tazminat, 10.000,00 TL manevî tazminata, kadının ziynet eşyalarına yönelik taleplerinin ise kısmen kabulü ile, 6 adet 22 ayar bilezik, toplam 65 gr., 1 adet 22 ayar kolye 15 gram ve 3 adet yüzük toplam 12 gram ziynetlerin aynen iadesine, aynen iade mümkün olmadığı takdirde toplam bedelleri olan 21.068,00 TL'nin 1.000,00 TL sinin karşı dava tarihi olan 12.10.2018 tarihinden geriye kalan 20.068,00 TL'nin ıslah tarihi olan 11.02.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacı-karşı davalıdan alınarak, davalı-karşı davacıya verilmesine fazlaya ilişkin taleplerinin reddine, davacı-karşı davalı erkeğin tam kusurlu olması nedeniyle manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri