muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9824, Karar No: 2012/17737, Tarih: 08.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/9824 E.  ,  2012/17737 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No :403-121

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, davalı işyeri yetkilisinin 3/8, kazalının ise 5/8 oranında kusurlu olduğuna ilişkin, ceza yargılamasındaki değerlendirme ve dayanağı olan 24.04.2003 tarihli kusur raporunu esas alarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmü, davacı Kurum vekilinin temyiz etmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Ceza Mahkemesi kararlarının Hukuk Mahkemesine (Davasına) etkisi, hukukumuzda Borçlar Kanununun 53. maddesinde (6098 sayılı Kanunun 74. maddesi) düzenlenmiş olup, Hukuk Hakimi Ceza Mahkemesinin kesinleşmiş kararları karşısında esas hukuku bakımından ilke olarak bağımsız kılınmıştır. Bu ilke, ceza kurallarının kamu yararı yönünden bir yasağın yaptırımı, aynı uyuşmazlığı kapsamına alan hukuk kurallarının da, kişi ilişkilerinin Medeni Hukuk alanında düzenlenmesi, özellikle tazmin koşullarını öngörmesi esasına dayanmaktadır. Borçlar Kanununun 53. maddesinde, “Hakim, kusur olup olmadığına, yahut haksız fiilin faili temyiz kudretini haiz bulunup bulunmadığına karar vermek için Ceza Hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ile bağlı olmadığı gibi, Ceza Mahkemesinde verilen beraat kararı ile de mukayyet değildir. Bundan başka Ceza Mahkemesinin kararı, kusurun takdiri ve zararın miktarının tayini hususunda dahi Hukuk Hakimini takyit etmez.” hükmü öngörülmüştür. Bu açık hüküm karşısında, Ceza Mahkemesince verilen beraat kararı, kusur ve derecesi, zarar tutarı, temyiz gücü ve yükletilme yeterliği, illiyet gibi esasların Hukuk Hakimini bağlamayacağı konusunda duraksama bulunmamaktadır. İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77. maddesinin açık buyruğudur.

Davaya konu işkazası sonucu sürekli işgöremezlik kaybına uğrayan sigotalıya yaptığı sosyal sigorta yardımları nedeniyle oluşan Kurum zararından, davalının tazminle sorumlu olduğu miktarın belirlenmesi; İş Kanunun 77. ve işçi sağlığı ve iş güvenliği tüzüğünün öngördüğü önlemlerin işyerinde alınıp alınmadığının saptanması ile mümkün olacaktır. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Hal böyle olunca da hukuk yargılamasında İş Kanununun 77. maddesi ile işçi sağlığı ve iş güvenliği tüzüğü hükümleri göz önünde tutularak tarafların kusur durumları belirlenmelidir.

2-) Davacı Kurumun, davada uygulanmasını istediği 506 sayılı Kanunun 10. maddesi irdelenmemiştir. 506 sayılı Kanunun 10. maddesinde, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tesbit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Ancak, yukarıki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22 nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26 ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk esasına dayanır. İş kazasında, işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet, sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, işkazası geçiren sigortalının yasal süre içerisinde işe giriş bildirgesinin verilmediği anlaşılan eldeki davada, 506 sayılı Kanunun 10. maddesi kapsamında, işverenin sorumluluğu irdelenerek hüküm kurulması gerekir.

3-)Sigortalıya bağlanan sürekli işgöremezlik gelirine 661,06 TL. sosyal yardım zammı dahil edilmek suretiyle kusuru karşılığı davalının tazminle sorumlu olduğu miktar belirlenmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, 08.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9556, Karar No: 2016/7347, Tarih: 30.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/9556 E.  ,  2016/7347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve 2007 takvim yılında ise "defter ve belge ibraz etmeme" suçunu işlediklerinin iddia olunması, sanıkların savunması ve tanık olarak dinlenen ...'nin beyanları dikkate alınarak, ...Noterliğinde düzenlenmiş gözüken 19.08.2005 tarihli hisse devri sözleşmesi ve yine ... Noterliğinde onaylanmış gözüken 19.10.2005 tarihli ...'nin müdür olarak seçildiğine ilişkin şirket kararının ilgili noterliklerden getirtilip incelenmesi ve ... hakkında suç duyurusunda bulunularak hakkında Defterdarlık makamından mütala alınarak kamu davası açıldığı takdirde bu dosya ile birleştirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri yerine eksik inceleme sonucu yazılı şekilde sanıklar hakkında beraat hükmü kurulması

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Yasa'yla değişik 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13723, Karar No: 2009/2620, Tarih: 16.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/13723 E.  ,  2009/2620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu yada kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır.

Bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda taşınmazın sulu tarım arazisi olduğu belirtilmekle yetinilmiş, taşınmazın fiilen sulanıp sulanmadığı, sulanıyor ise kaynağı, suyun kendi doğal akışı ile mi taşınmaza ulaştığı, dereden sulanıyorsa bu suyun taşınmazın tamamının sulanmasında her mevsim için yeterli olup olmadığı, ayrıca dereden sulanamadığı zamanlarda taşınmazın ne şekilde sulandığı, yapılan sulamanın daimi ve geçerli kabul edilebilmesi için kaynak üzerinde dava konusu taşınmaz lehine bir mükellefiyet kurulmuş olması gerektiğinden bu hususun varlığı ve suyun yeterliliği vb. gibi hususlar araştırılmadan, taşınmazı 1. sınıf sulu tarla kabul ederek değerlendirme yapan rapora göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

./..

-2-

2008/13723-2009/2620

Mahkemece, yukarıda açıklandığı üzere taşınmazın sulu yada kuru tarım arazisi niteliği açıkça ve denetime olanak verecek biçimde saptanmalı, sulu tarım arazisi olduğunun (fiilen sulandığının) belirlenmesi durumunda sulu tarım arazilerinde münavebeye alınacak ürünlere ilişkin, kuru tarım arazisi olduğunun anlaşılması durumunda ise kuru arazilerde münavebeye alınacak ürünlere ilişkin İl Tarım Müdürlüğünün bildireceği 2007 yılına ilişkin dekar başına verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatları esas alınarak sulu tarım arazisi ise %5 kuru tarım arazisi ise %6 kapitalizasyon faizi uygulamak suretiyle değerlendirme yapılarak kamulaştırma bedelinin belirlenmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporların bozma gereklerine uygunluğu denetlenerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1804, Karar No: 2017/21848, Tarih: 31.10.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/1804 E.  ,  2017/21848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK 204/1, 62 ve 53 maddeleri gereğince, TCK 158/1-f, son, 62, 52 ve 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanığın, temyiz kapsamı dışında bulunan ... ile birlikte hareket ederek, kendisini ...İnşaat yetkilisi olarak tanıtıp, müşteki ... İzolasyon şirketinden almış olduğu izolasyon malzemesi karşılığında, keşidecisi ... şirketi görünen... Bank’a ait 20/09/2008 keşide tarihli 9.850 TL bedelli çeki verdiği, müşteki şirket tarafından suça konu çek tahsil için bankaya ibraz edildiği, ancak çekin tamamen sahte oluşturulduğunun anlaşıldığı, sanığın bu surette nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

Sanığın “suça konu çekin mevsimlik işçi olarak çalıştığı ... İnşaat Şirketi sahibi ... tarafından kendisine kapalı bir zarf içerisinde verilerek müşteki iş yerine götürdüğüne, çek üzerinde her hangi bir yazı ve imzasının bulunmadığına” dair savunması ve çek üzerinde sanık ve ...şirket yetkilisi açısından her hangi bir imza incelemesi yapılmaması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, öncelikle İstanbul Ticaret Sicil Memurluğu’nun 25/12/2008 tarihli yazısı ile suça konu çekte hamil ve ciranta görünen ...İnşaat Tekstil Mobilya Kuru Gıda Sanayi Ticaret Limited Şirketi’nin yetkilisi ...’ın duruşmaya çağrılarak olaya ilişkin beyanının alınması, yine sanığın ve ... İnşaat Şirketi yetkilisi ...’ın kamu kurum ve kuruluşlarında bulunan samimi imzaları ile huzurda atılan imzalarının temini ile suça konu çekin ön ve arka yüzünde bulunan yazı ve imzaların, bu kişilerin eli ürünü olup olmadığı hususunda, karşılaştırılmalı olarak bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde mahkumiyet hüküm verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17634, Karar No: 2017/1121, Tarih: 01.02.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/17634 E.  ,  2017/1121 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ve diğer 19 kişi vekili avukat ... ile 1-... vekili avukat ..., 2-... vekili avukat ..., 3-... vekili avukat ... ve diğer 19 kişi aralarındaki dava hakkında ... Tüketici Mahkemesinden verilen 26.11.2014 gün ve 2013/75-2014/1347 sayılı hükmün davacılar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Mahkeme kararının ve davacının temyiz dilekçesinin davalılardan ...'ne Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği gözlemlenmekle birlikte, 35. maddeye göre tebligat yapılabilmesi için muhataba daha önce aynı adreste usulüne uygun olarak tebligat yapılmış olması zorunludur. Adı geçenin bu adresini değiştirmesi, yeni adresini tebligatı çıkaran mercie bildirmemesi ve ikinci tebligatın gerçekleşmeden geri çevrilmesi halinde anılan maddenin uygulanması mümkündür. Somut olayda dosyanın incelenmesinde, adı geçen davalıya çıkarılan tüm tebligatların Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapıldığı, usulüne uygun yapılmış bir tebliğin bulunmadığı, davalının ticaret sicil gazetesindeki adresinin dahi araştırılmadığı anlaşıldığından, 35. madde gereğince tebligatın yapılması doğru değildir. Bu durumda, davalının ticaret sicil gazetesindeki adresinin de araştırılması suretiyle açıklanan hususlar dikkate alınarak mahkeme kararı ve davacının temyiz dilekçesinin davalıya Tebligat Yasası hükümlerine uygun olarak tebliğ edilmesi ve temyiz süresi geçirildikten sonra iadesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle gereği gibi işlem yapılması için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4838, Karar No: 2010/7309, Tarih: 10.05.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/4838 E.  ,  2010/7309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dosyaya getirtilmiş olan resmi verilere aykırı olarak bilirkişi kurulunca buğday veriminin 525 kg/dekar yerine 500 kg/dekar, saman veriminin 300 kg/dekar yerine 250 kg/dekar, satış fiyatının 0,12 TL/kg yerine 0,15 TL/kg olarak alınması,

2-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir. Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan masrafların faiz karşılığı ve genel idare giderleri düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı raporun resmi verilere uygunluğu denetlendikten sonra hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 10.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22272, Karar No: 2013/8607, Tarih: 28.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/22272 E.  ,  2013/8607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Germencik Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :4.4.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/5271, Karar No: 2013/10486, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/5271 E.  ,  2013/10486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... mirasçıları tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., 28.11.1986 tarihli dilekçesiyle; tapuda kendi adına kayıtlı ... Köyü, 114 sayılı parselin yörede 1984 yılında yapılıp, 11.12.1985 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alınmasının yanlış olduğunu iddia ederek, bu yere ait sınırlamanın iptalini istemiş; Hazine, 09.06.2005 tarihli dilekçesiyle; çekişmeli taşınmazın yargılama sırasında yapılan 3302 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığını ileri sürerek, çekişmeli parselin orman niteliğiyle ya da orman dışına çıkarıldığı taktirde, bu niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili istemiyle davaya katılmıştır.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, çekişmeli ... Köyü, 114 sayılı parselin 18.03.2005 tarihli krokisinde (A) harfi ile gösterilen 31146 m2 yüzölçümündeki bölümünün ifraz edilerek ve sonra parsel numarası verilerek tarla niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, beyanlar hanesine ... oğlu 1932 doğumlu ...’ün kullanımında olduğunun yazılmasına, aynı krokide (B) harfi ile gösterilen 66054 m2 yüzölçümündeki bölümünün ise orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm davacı gerçek kişi, davalı ve katılan Hazine ile davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 10/07/2008 gün ve 2008/8206-10310 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Davacı gerçek kişinin dayandığı ... Köyü, Yayla Mevkiinde bulunan Haziran 1308 tarih 360 sıra numaralı 10 dönüm yüzölçümündeki tapu kaydında, sınır: ... Ağa ve ... ve Arılı Taştan geçen yol ve Küyütoğlu iken, Kasım 1946 tarih ve 55 sıra numarasında Hatip Molla ...’nın ölümü ve mirasçılarının satışı ... oğulları ..., ... ve ... adına tescil edilmiş; sınırları, D: Hasar Kaya, B: Göbütoğlu, K: ... Ağa, G: Arılı Taştan geçen yol olarak yönlendirilmiştir. Keşiflerde dinlenen yerel bilirkişiler ve davacı tanıkları, dayanılan bu tapu kaydının çekişmeli parseli kapsadığını söylemişler ise de, Göbütoğlu sınırı bilinememiş, diğer sınırlar ise, çekişmeli taşınmazın 1-1.5 km. uzağında tarif edilmiştir. 14.01.2005 tarihli son keşifte; yerel bilirkişi 1929 doğumlu Süleyman Kaplan, Göbütoğlu sınırının taşınmazın güneyinde yer aldığını, satış ile ...’e geçtiğini bildirmiş ise de, hiçbir delile dayanmayan bu soyut beyana dayanılarak tapu kaydının çekişmeli parseli kapsadığı söylenemeyeceği gibi, dayanılan tapu kaydının ilk maliki Molla ... olup, kuzeyinde ... okuduğuna, çekişmeli parselin kısmen güneyinde kısmen doğusundaki fundalık olarak tapulama dışı bırakılan alanlardan sonra gelen dava dışı 96 ilâ 105 sayılı parsellere uygulanan Aralık 1946 tarih ve 18 sıra numaralı tapu kaydı, Halil oğlu ...’den gelip, güneyi Molla oğlu ... okuduğundan, davacı tarafın dayandığı tapu kaydının miktarı ve sınırlarına göre çekişmeli parseli kapsamadığı anlaşılmaktadır.

Çekişmeli parselin kadastro tesbitine esas alınan 750 yazım numaralı vergi kaydı aramalara rağmen bulunamamıştır.

Çekişmeli parselin kadastro tesbitine esas alınan 750 yazım numaralı vergi kaydı aramalara rağmen bulunamamıştır.

14.06.1988 tarihli keşif sonucu bilirkişi Orman Yüksek Mühendisi ... tarafından düzenlenen 15.06.1988 tarihli raporda; çekişmeli taşınmazın 1984 yılında 2896 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan orman kadastrosunda 63 ilâ 69 ve 58 numaralı orman sınır noktalarından oluşan orman sınır hattı ile sınırlandırılan 2 numaralı iç parselin doğusunda orman olarak sınırlandırıldığı, 3302 sayılı Kanun döneminde durumunda değişiklik olmadığı, arazide yapılan incelemede Batı sınırındaki yol ile sırt arasındaki bölümde eğimin % 6-15 olduğu, toprağın sathi ve yerli kayanın açığa çıktığı, çakıllı taşlı iri taneli killi kumlu ham orman toprağı olduğu, burada küçük kümeler halinde bodurlaşmış pırnal meşeleri bulunduğu, sahanın orman içi açıklığı görünümünde olduğu, sırt ile doğu sınır arasındaki bölümün ise eğiminin batıdan doğuya doğru % 25-70 olduğu, yerli kayalardan oluşan kayalıklar bulunduğu, toprağın çakıllı killi kumlu sathi ham orman toprağı olduğu, sahada dağınık olarak 60-100 yaşlarında kızılçam ağaçları ile ağaçcık halindeki yaşlı pırnal meşeleri, ahlat ve akça kesmelerin bulunduğu, buraların içinde yer yer orman içi açıklıklarının yer aldığı, bir bölümünde üzüm kütükleri ile bir çoban barınağı ve bir yayla evi yıkıntısı mevcut olduğu, üzerindeki bitki örtüsü gözetildiğinde 4785 sayılı Kanun döneminde üstte kızılçam altta ise maki elamanları bulunan orman olduğunun anlaşıldığı, devletleştirilen orman alanı olup iadeye tâbi olmadığı,

12.11.1999 tarihli keşif sonucu bilirkişi Orman Yüksek Mühendisi ... tarafından düzenlenen 07.02.2000 tarihli raporda; çekişmeli parselin 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan tahdit dışında olduğu, 1744 sayılı Kanun döneminde yapılan çalışmadan etkilenmediği, 2896 sayılı Kanun döneminde orman olarak sınırlandırıldığı, 3302 sayılı Kanun döneminde yapılan çalışmada; (A) harfi ile gösterilen bölümünün orman dışına çıkarıldığı, 1957 yılı hava fotoğraflarında orman ağaçları ile kaplı olduğunun görüldüğü, erozyona uğradığı, 1957 çekimi hava fotoğraflarından üretilen 1963 baskı memleket haritasında orman olarak nitelendirildiği, (B) bölümünün % 10-45 eğimli su muhafaza karakteri taşıyan orman toprağı olduğu, bu bölümün 2/B uygulamasıyla P.X olarak Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, taşınmazın 4785 sayılı Kanun hükümlerine göre devletleştirilen yerlerden olduğu,