muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8030, Karar No: 2016/9597, Tarih: 09.06.2016

Her ne kadar hükme esas alınan bilirkişi kusur raporunda davalı vakfın kusurunun bulunmadığı tespit edilmiş ve mahkemece bu doğrultuda davalı vakıf hakkındaki davanın reddine karar verilmiş ise de, somut olayda vakıf ve diğer davalı .........İnş tur Tic ve San AŞ arasındaki sözleşmenin tetkikinden yüklenici ........İnş tur Tic ve San AŞ'nin günlük inşaat raporları tutarak birer suretini her hafta Kontrol'e iletmek zorunda olduğunun, bu inşaat raporunda sıcaklık, inşaatta çalışan işçilerin sayısı, türü, uygulamanın aksaması, kazalar ve bunun givi şeylerin yazılı olmasının zorunlu olduğunun, Kontrolün iş programı içinde kalmak kaydıyla işin bazı kısımlarının yürütülmesinde sıra değişiklikleri veya erteleme isteyebileceği, bu istem üzerine ......... İnş tur Tic ve San AŞ'nin derhal bütün önlemleri almak zorunda olduğunun, yüklenici ...... İnşaat şirketinin, istihdam ettiği bütün işçi, vasıta ve nakil araçlarını, vakfın her zaman kontrol edilebilmesi için, her gün, çalıştırdığı işçi, vasıta, nakil araçları ve iş makinelerinin (cinslerine göre sıralı, nerede çalıştırıldıklarını ayrı ayrı gösteren) dökümünü gösteren bir listeyi Kontrole vermek zorunda olduğunun, Kontrol'ün ...... İnşaat şirketinin personelini yetersiz, vasıfsız, ehliyetsiz, tatmin edici olmayan bir şekilde görmesi halinde yüklenicinin bu personeli derhal değiştirmek zorunda olduğunun kararlaştırıldığı görülmektedir. Bu tespitler karşısında davalı ... ve ........Vakfı'nın asıl işveren olarak değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan, zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının veya yakınlarının maddi zararının hesabında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarından saptanacağı, işçinin imzasının bulunmadığı işyeri ve sigorta kayıtlarının nazara alınamayacağı, işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarının bulunmaması durumunda işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret gözönünde tutularak belirlenmesi gerektiği, Dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda, davalı ... ve ......... Vakfı'nın asıl işveren olması nedeniyle hüküm altına alınan tazminatlardan diğer davalılarla birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu gözden kaçırılarak hakkında açılan davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi, yine zarar hesabında İstanbul Boyacı, Sıvacı ve İnşaatçılar odasının bildirdiği aylık brüt 1.100,00 TL ücretin emsal ücret olarak dikkate alınmaması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, davalı ... ve Sanat Vakfı'nın asıl işveren olması nedeniyle hüküm altına alınan tazminatlardan diğer davalılarla birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu gözetilerek, İstanbul Boyacı, Sıvacı ve İnşaatçılar odasının bildirdiği aylık brüt 1.100,00 TL ücretin emsal ücret olarak dikkate alındığı bilirkişi hesap raporu almak ve oluşacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Yapılacak iş, davalı ... ve Sanat Vakfı'nın asıl işveren olması nedeniyle hüküm altına alınan tazminatlardan diğer davalılarla birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu gözetilerek, İstanbul Boyacı, Sıvacı ve İnşaatçılar odasının bildirdiği aylık brüt 1.100,00 TL ücretin emsal ücret olarak dikkate alındığı bilirkişi hesap raporu almak ve oluşacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine

09/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16008, Karar No: 2015/13205, Tarih: 17.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/16008 E.  ,  2015/13205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/12/2014

NUMARASI : 2014/204-2014/1216

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın usulden reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ..................'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18259, Karar No: 2020/14135, Tarih: 02.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/18259 E.  ,  2020/14135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılardan ...'ye ait mağazada 25/11/2008 tarihinde çalışmaya başladığını, çalışırken işyerinin isminin ... Mah. Ltd. Şirketi olarak değiştirildiğini, ancak aynı yerde çalışmasının kesintisiz devam ettiğini, 15/05/2013 tarihinde iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini, ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, zamanaşımı def'ini öne sürerek, davacının şirket nezdinde çalışması nedeniyle davalılardan ...'ye husumet yöneltemeyeceğini, kendi isteği ile işyerinden ayrılıp devam etmediğini, bu nedenle tazminat hakkı olmadığını, alacak taleplerinin de yerinde olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin davalı tarafça haklı neden olmadan fesh edildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca genel tatil ücreti alacağı da olduğu, ücret alacağının davadan sonra ödenmekle konusuz kaldığı diğer taleplerin ise reddi gerektiği, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiş ve iki davalı birlikte sorumlu tutulmuştur.

Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 esas, 2008/ 21645 karar.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir.

Somut uyuşmazlıkta, dosyadaki bilgi ve belglerden davacının önceleri davalı ... işverenliğinde çalıştığı ardından şirketleşmeye gidildiği ve çalışmanın şirket nezdinde devam ettiği anlaşılmakta olup, yukarıda açıklandığı üzere bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır.

Mahkemece, davalı ...'nin sorumluluğunun açıklanan devir durumuna göre belirlenmesi gerekirken "davacının davalılar şirket ve sahibi ... yanında çalıştığı" şeklindeki yetersiz gerekçe ile adı geçen davalının diğer davalı ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 02/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5958, Karar No: 2018/316, Tarih: 17.01.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/5958 E.  ,  2018/316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

1) Katılan ... hakkında ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 23.01.2013 tarihli raporda sağ ön kolda ulnar arter, sinir ve tendon kesisine neden olan yaralanmanın katılanın yaşamını tehlikeye sokan bir durum olduğunun belirtildiği,... Devlet Hastanesi Adli Tıp Uzmanınca düzenlenen 02.06.2014 tarihli raporda aynı lezyonlara ilişkin bu sefer yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmadığının belirtilmiş olması ve bu raporun hükme esas alınması karşısında suç vasfının tayini ve raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için katılana ait tüm tedavi evrakları Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesine gönderilerek katılanın yaralanması nedeniyle yaşamını tehlikeye sokacak bir duruma maruz kalıp kalmadığı hususunda rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Karşılıklı kavga şeklinde gerçekleşen olayda, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunda taraflar arasında farklı beyanlar bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu ceza dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halde sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

3) Sanığa isnat edilen 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/2-b maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının yargılamayı yapan mahkemece alınması gerektiği gözetilmeyerek, savunmasının talimat yoluyla aldırılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine aykırı davranılması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi gereğince ceza süresi yönünden kazanılmış hakkı saklı tutulmak suretiyle BOZULMASINA; 17.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2202, Karar No: 2012/9629, Tarih: 22.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/2202 E.  ,  2012/9629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın dere yatağına tecavüzü nedeniyle verilen hükmün, suçtan zarar görme olasılığı bulunan ... köyü tüzel kişilik temsilcisine tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde usulünce tebligat yapılarak alındı belgesi ile verildiğinde temyiz dilekçesinin içerisine konulmasından sonra iade edilmek üzere dosyanın mahalline gönderilmesi için incelenmeksizin Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 22.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17491, Karar No: 2007/20642, Tarih: 08.11.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/17491 E.  ,  2007/20642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de; İİK.nun 170/3. maddesine göre imzaya itirazın kabulüne karar verilmesi halinde, "takibin duracağı" aynı maddenin 4. fıkrasına göre de; itirazın kabulüne karar verilmesi halinde, senedi takibe koymada kötüniyeti veya ağır kusuru bulunduğu taktirde, alacaklının takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere tazminatla sorumlu tutulacağı hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda, takibin durdurulması kararı yerine iptaline dair hüküm tesisi isabetsiz olduğu gibi, hamilin keşideciyi takip ettiği dikkate alındığında; anılan maddede yazılı kötüniyet veya ağır kusurun ne şekilde oluştuğu irdelenmeden, yasada belirtilen yüzdeyirmi oranının aşılarak, yüzde kırk tazminata hükmolunmasının gerekçesi de gösterilmeksizin, takibe itirazı bulunmayan diğer borçluyu da kapsar şekilde tazminata hükmolunması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 08.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6473, Karar No: 2023/6950, Tarih: 10.11.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/6473 E.  ,  2023/6950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1177 değişik iş

HÜKÜMLÜ

KARAR : İtirazın reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Nitelikli hırsızlık, kasten yaralama, Askerî Ceza Kanununa Muhalefet (Firar ve İzin Tecavüzü), trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından Bergama İnfaz Hâkimliğinin 08.10.2021 tarihli ve 2021/1742 Esas, 2021/1745 Karar sayılı içtima kararı ile 2 yıl 67 ay 33 gün hapis cezasına hükümlü ...'in, bu cezasının infazı sırasında, hükümlünün kalan cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ilişkin Bergama İnfaz Hâkimliğinin 02.09.2022 tarihli ve 2022/1902 Esas, 2022/1865 Karar sayılı kararını takiben, hükümlünün denetim süresi içinde işlemiş olduğu suçtan dolayı hakkında kamu davası açılmış olması sebebiyle açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmesine yönelik Bergama Cumhuriyet Başsavcılığının talebinin,

hükümlünün Covid-19 tedbirleri kapsamında izne gönderildiği, izin süresinin 31.07.2023 tarihine kadar uzatılması nedeniyle hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmaya başlanamadığı, Bergama 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2022/893 esasına kayden açılan kamu davasının suç tarihinin 30.09.2020 olduğu, bu tarih itibariyle hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmaya başlanmadığından hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesinin yasal koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle reddine dair Bergama İnfaz Hâkimliğinin 20.12.2022 tarihli ve 2022/2559 Esas, 2022/2562 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Bergama Ağır Ceza Mahkemesinin 01.02.2023 tarihli ve 2022/1177 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 94660652-105-35-4196-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve 2023/65377 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve 2023/65377 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Bergama Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.10.2021 tarihli ve 2020/913 sayılı müddetnameye göre hükümlünün koşullu salıverilme tarihinin 18.01.2024, bihakkın tahliye tarihinin ise 18.05.2027 olduğu, hükümlünün içtima kararı ile verilen 2 yıl 67 ay 33 gün hapis cezasının infazına 24.09.2021 tarihinde başlandığı,

Bergama İnfaz Hâkimliğinin 02.09.2022 tarihli ve 2022/1902 Esas, 2022/1865 Karar sayılı kararı ile hükümlünün kalan cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilmesini müteakip,

Bergama İnfaz Hâkimliğinin 02.09.2022 tarihli ve 2022/1902 Esas, 2022/1865 Karar sayılı kararı ile hükümlünün kalan cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilmesini müteakip,

Bergama Cumhuriyet Başsavcılığının, hükümlünün denetim süresi içinde işlemiş olduğu suçtan dolayı hakkında kamu davası açılmış olması sebebiyle açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmesine yönelik talebinin, hükümlünün Covid-19 tedbirleri kapsamında izne gönderildiği, izin süresinin 31.07.2023 tarihine kadar uzatılması nedeniyle hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmaya başlanamadığı, Bergama 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/893 esasına kayden açılan kamu davasının suç tarihinin 30.09.2020 olduğu, bu tarih itibariyle hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmaya başlanmadığından hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesinin yasal koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un "Hükümlülerin değerlendirilmesi ve iyi hâlin belirlenmesi" başlıklı 89 ncu maddesinde yer alan,

(1) Hükümlüler, ceza infaz kurumlarında bulundukları tüm aşamalarda, ceza infaz kurumlarının düzen ve güvenliği amacıyla konulmuş kurallara uyup uymadığı, hâklarını iyi niyetle kullanıp kullanmadığı, yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirip getirmediği, uygulanan iyileştirme programlarına göre toplumla bütünleşmeye hazır olup olmadığı, tekrar suç işleme ve mağdura veya başkalarına zarar verme riskinin düşük olup olmadığı hususlarında idare ve gözlem kurulu tarafından iyi hâlin belirlenmesine esas olmak üzere en geç altı ayda bir değerlendirmeye tabi tutulur.

(2) Birinci fıkra uyarınca yapılacak değerlendirmede, infazın tüm aşamalarında hükümlülerin katıldığı iyileştirme ve eğitim-öğretim programları ile spor ve sosyal faaliyetler, kültür ve sanat programları, aldığı sertifikalar, kitap okuma alışkanlığı, diğer hükümlü ve tutuklular ile ceza infaz kurumu görevlileri ve dışarıyla olan ilişkileri, işlediği suçtan dolayı duyduğu pişmanlığı, ceza infaz kurumu kuralları ile kurum bünyesindeki çalışma kurallarına uyumu ve aldığı disiplin cezaları dikkate alınır.

(3) Toplam on yıl ve daha fazla hapis cezasına mahkûm olanlar ile terör suçları, örgüt kurmak, yönetmek veya örgüte üye olmak suçları, örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar, kasten öldürme suçları, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar ve uyuşturucu veya uyarıcı madde imâl ve ticaretî suçlarından mahkûm olanlar hakkında yapılacak açık ceza infaz kurumuna ayırmaya, denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazına ve koşullu salıverilmeye ilişkin değerlendirmelerde idare ve gözlem kuruluna Cumhuriyet Başsavcısı veya belirleyeceği bir Cumhuriyet savcısı başkanlık eder. Ayrıca, idare ve gözlem kuruluna Cumhuriyet başsavcısı tarafından belirlenen bir izleme kurulu üyesi ile Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı ve Sağlık Bakanlığı il veya ilçe müdürlükleri tarafından belirlenen birer uzman kişi katılır.

(4) İdare ve gözlem kuruluna Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı ve Sağlık Bakanlığı ile izleme kurulundan katılan üyelere katıldıkları her bir toplantı günü için memur maaş katsayısının (500) rakamı ile çarpılması sonucu bulunacak miktarda huzur hakkı ödenir.

(5) Kanunlarda iyi hâlliliğin arandığı durumlarda, hükümlülerin tutum ve davranışlarının değerlendirilmesi bakımından bu madde hükümleri uygulanır.

(6) Açık ceza infaz kurumuna ayırmaya, denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazına ve koşullu salıverilmeye ilişkin olarak tutum ve davranışları olumsuz değerlendirilen hükümlülerin yeniden değerlendirilmeye tâbî tutulma süreleri bir yılı geçemez.

(7) İdare ve gözlem kurulu tarafından yapılacak değerlendirmelere esas olacak ilkeler ve kurulun bu maddeye ilişkin çalışma usul ve esasları ile tutum ve davranışları olumsuz değerlendirilen hükümlülerin yeniden değerlendirilmeye tâbî tutulma süreleri yönetmelikle düzenlenir." şeklindeki,

Anılan Kanun'un geçici 9 ncu maddesinin beşinci fıkrasında yer alan, "Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hâk kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31.5.2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere yedi kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır." şeklindeki,

Aynı Kanun'un "Denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazı" başlıklı 105/A maddesinde yer alan, "(Ek: 5.4.2012-6291/1 md.) (1) (Değişik:14.4.2020-7242/46 md.) Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla, açık ceza infaz kurumunda veya çocuk eğitimevinde bulunan ve koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince

hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, hükmün infazına ilişkin işlemleri yapan Cumhuriyet Başsavcılığının bulunduğu yer infaz hâkimi tarafından karar verilebilir." şeklindeki açıklamalar hep birlikte değerlendirildiğinde,

5275 sayılı Kanun'un geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hâk kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlülerin 31.5.2020 tarihine kadar izinli sayıldığı ve salgının devam etmesi hâlinde bu sürenin Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere yedi kez uzatılabileceğinin belirtildiği ve anılan düzenleme uyarınca Adalet Bakanlığınca söz konusu sürenin 2 aylık sürelerle uzatıldığı, yine bahse konu düzenleme uyarınca izinli sayılanlar hakkında anılan Kanun'un 95 ve 97 nci madde hükümlerinin uygulanacağı, bu itibarla Covid-19 sebebiyle izinli sayılan hükümlülerin izinde geçirdikleri sürenin infazdan sayıldığı gözetilerek yapılan incelemede,