muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3445, Karar No: 2009/5092, Tarih: 26.03.2009

Toplanan deliller, uzman bilirkişi kurulu raporları ve tüm dosya kapsamından davacı D.. K..'ın Temmuz 1938 tarih 35 nolu 4600 m2 yüzölçümündeki kuzeyi İbrahim doğu ve batısı kayalık dağ, güneyi kuru dere olan tapu kaydına dayanarak, diğer davacı gerçek kişilerin ise bir kısmının vergi kaydına, bir kısmının ise muristen taksimen kaldığı veya satın aldığı belirterek kazandırıcı zamanaşımı ile zilyetliğe dayanarak 702 nolu büyük orman parselinin içinde yer alan taşınmazları dava konusu ettikleri, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından bazı davalı yerlerin resmi belgelerde açıklık alanda kaldıkları ve orman sayılmayan yerlerden olduklarının, bazı davalı yerlerin ise resmi belgelerde yeşil renkli ormanlık alanda kaldığı ve orman sayılan yerlerden olduklarının belirtilerek memleket haritası ve amenajman planında çekişmeli taşınmazların işaretlendikleri, ancak; 702 nolu geniş orman parselinin içinde yer alan davalı bölümlerin tamamında teraslama yapılmak sureti ile eğimin düşürüldüğü, teras duvarların kenarlarında veya davalı bölümlerin içlerinde dağınık halde yaşlı veya genç meşe ağaçları, andız ağaçları ve ardıç ağaçları ile pırnal meşelerinin bulunduğu, ayrıca blok halinde kayalar ile taşların yer aldığı, her ne kadar uzman bilirkişi kurulu tarafından bazı taşınmazların memleket haritasında açıklık alanda kaldığı belirtilmekte ise de bu çekişmeli bölümlerin memleket haritasında işaretlendikleri yer ile etrafının tamamen yeşile boyalı ibreli ve yapraklı ağaç rumuzlu alanda bulundukları, memleket haritasındaki küçük yüzölçümündeki beyaz renkli alanların ise dere yatağı olarak gözüktükleri, davalı bölümlerin tamamının orman sayılan yerlerden oldukları, orman niteliğindeki taşınmazların zilyetlikle iktisap edilemeyeceği, davacı D.. K..'ın dayandığı tapu kaydının 4785 Sayılı Yasa karşısında hukuki değerini yitirdiği, kaldı ki hudutları itibarı ile her yere uyabilen bir kayıt olduğu ve çekişmeli taşınmaza uyduğunun kabul edilemeyeceği, orman kadastrosunun uygulanması hakkındaki yönetmeliğin 26/b maddesi gereğince 4785 Sayılı Yasayla devletleştirilmiş veya devletleştirilmeye tabi ormanların devlet ormanı olarak sınırlandırılacağının öngörüldüğü, 02.12.2003 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 4999 Sayılı Yasanın 3. maddesi ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7/1. Maddesi "... evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların, kadastrosu orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü getirildiği ve bu hükümle daha önce sınırlaması yapılmış olup da her hangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların kadastrosunu yapma görev ve yetkisinin verildiği,Yine 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan 6831 Sayılı Orman Kanununa Göre Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmelik’in 10

. Maddesi "... evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların, kadastrosu orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü getirildiği ve bu hükümle daha önce sınırlaması yapılmış olup da her hangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların kadastrosunu yapma görev ve yetkisinin verildiği,Yine 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan 6831 Sayılı Orman Kanununa Göre Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmelik’in 10. maddesinin (a) bendinde orman kadastro komisyonlarının aynı görev ve yetkisi tekrarlandıktan sonra 26/h Maddesinde “Her hangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanlar,” ın devlet ormanı olarak sınırlandırılacağının öngörüldüğü, kaldı ki dava konusu taşınmazların çekişmeli 702 nolu büyük orman parselinin içinde küçük alanlar olarak kaldıkları, orman bütünlüğü içinde oldukları ve 6831 sayılı yasanın 17/2 maddesi gereğince orman içi açıklık olarak değerlendirilmesi gerektiği de anlaşılmaktadır.

6831 Sayılı Yasanın 17. maddesi, orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat yapılmasına, hayvancılık amacı ile ağıl yapılmasına, bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin vermez.

6831 Sayılı Yasa, madde: 17/1-2

Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; her çeşit bina ve ağıl inşaası ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması ve tarla açılması, işlemesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

Devlet Ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Yanan orman alanlarındaki her türlü emval Orman Genel Müdürlüğünce değerlendirilir (03/07/2004 gün ve 5112 Sayılı Yasa ile değişik hali).

Yasa metninden açıkça anlaşıldığı gibi, hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım, inşaat ve hayvancılık yapmak amacı ile ağıl yapılamaz. Bu tür yerler özel mülk olamaz. Yönetim derhal el koyma hakkına sahiptir. Orman içi açıklıklardan yararlanabilmek için zorunlu olarak orman kullanılacaktır. Bu kullanım nedeniyle yeni açma, genişletme, yangın oluşması önlenemeyecek ve orman bütünlüğü bozulacaktır.

Ayrıca, bu tür taşınmazların öncesinin orman olma zorunluluğu yoktur. Zira, öncesi orman olan ve ormandan açılan taşınmazlar, 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesi ve Yargıtay uygulamaları gereği oluşan kesin içtihatlara göre zaten orman sayılmaktadır. 17. maddede tanımı yapılan olgu, öncesi orman iken açılan yerlerle beraber ayrıca [HANGİ NEDENLE OLURSA OLSUN ORMAN İÇİ AÇIKLIKLARIN KAZANILAMAYACAĞI İLKESİNİ İÇERMEKTEDİR VE AMACI ORMAN BÜTÜNLÜĞÜNÜ KORUMAKTIR]. Bu tür yerlerin 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 26/a maddesi gereğince orman olarak sınırlandırılması gerekir.

Yasa koyucu ayrı bir kavram oluşturmuş ve hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat ile özel mülke dönüşme yolunu kapamıştır. Bu itibarla, dava konusu taşınmazın memleket haritasında açık alanda gözükmesi bu olguyu değiştirmez. Etrafı ormanla çevrili olan taşınmazlar özel mülke dönüşüp, tarım ve inşaata açıldığında orman bütünlüğünün bozulacağı tartışmasızdır. Dairemizin bu yoldaki kararları Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ve yerleşik kararlar halini almıştır [Y.H.G.K.’nun 10.12.1997 gün ve 1997/20-830/1034, 10.12.1997 gün ve 1997/20-808/1039, 22.10.2003 gün ve 2003/20-665/614 sayılı ve yine orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten sonra 20 yıldan fazla süre geçse dahi orman içi açıklık konumunda olan taşımazların zilyedlik yoluyla kazanılamayacağı konusundaki 11.10.2004 gün ve 2004/7-531-582 sayılı kararları].

Tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan toprak kazanmasını sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları da Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Ayrıca; orman içi açıklık ve boşluklar ile orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan funda ve makilik alanlar, yasa gereği orman sayıldığı için, 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesinin (a) ve (j) bentleri gereğince Devlet Ormanı olarak sınırlandırılması öngörülmüştür. Bu tür yerler zilyetlik yolu ile kazanılamaz ve özel mülk olarak tescil edilemez.

Mahkemece değinilen yönler gözetilerek davacı gerçek kişiler tarafından açılan tüm davaların reddi ile çekişmeli taşınmazın orman niteliği ile hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, dava konusu taşınmazın özel mülke dönüşmesini sağlayacak biçimde davanın kısmen kabulü yolunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Diğer taraftan aynı taşınmaza yönelik olarak açılan davaların aynı dosyada yargılamasının yapılması ve uyuşmazlığın çözümlenmesi gerektiği gözetilerek mahkemece bu taşınmaza yönelik tüm davaların birleştirilmesi gerekirken bazılarının bu dosya ile birleştirilmeden hüküm kurulması doğru olmayıp, bu taşınmaza ilişkin açılan diğer dava dosyalarının da birleştirilmesi ve o dosyalarda talep edilen bölümler ile ilgili olarak da hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi de doğru değildir.

SONUÇ:1-Yukarıda açıklanan nedenler ile davacı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Yukarıda açıklanan nedenler ile davalılar Orman Yönetimi ile Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine 26.03.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30498, Karar No: 2014/536, Tarih: 16.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/30498 E.  ,  2014/536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma, banka veya kredi kartlarını kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli kararın tebliğ tarihinde sanığın cezaevinde olması nedeniyle tebligatın usulüne uygun yapılmadığı anlaşıldığından, temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilip, 15.06.2011 tarihli temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, katılana ait sauna ve güzellik merkezinde yaklaşık yedi aydır çalıştığı, mülk sahibi olan tanık Abdulkadir Acarbey'in kira alacağını istemesi üzerine aynı işyerinde çalışan tanık ...'den kira parası olan 2000,00 TL'yi teslim alan sanığın, söz konusu parayı mülk sahibine götürmeyerek mal edindiği, işyerinden çıkarken yanına aldığı katılana ait banka kartı ile 14.03.2007 tarihinde önce 800,00 TL, ardından 300 TL parayı ertesi gün de 650,00 TL olmak üzere toplam 1.750,00 TL'yi ATM'den çekip ortadan kaybolduğu somut olayda;

1- Sanık hakkında kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanığın, banka kartı ile 680,00 TL para çektiğini beyan etmesi, ilgili bankanın cevabi yazısı ve ekindeki hesap ekstresine göre katılanın hesabından iki farklı günde toplam 1.750,00 TL paranın ATM aracılığıyla çekildiğinin anlaşılması karşısında hizmet nedeni ile banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Katılana ait kira borcunu mülk sahibine götürülmesinin sanık ile katılan arasındaki hizmet ilişkisinin gereği olarak kabul edilemeyeceği, bu nedenle sanığın eyleminin TCK'nın 155/1 maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki vasfında hataya düşülerek TCK'nın 155/2 maddesi gereğince hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Katılana ait kira borcunu mülk sahibine götürülmesinin sanık ile katılan arasındaki hizmet ilişkisinin gereği olarak kabul edilemeyeceği, bu nedenle sanığın eyleminin TCK'nın 155/1 maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki vasfında hataya düşülerek TCK'nın 155/2 maddesi gereğince hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22067, Karar No: 2013/12663, Tarih: 07.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/22067 E.  ,  2013/12663 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1.00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada 1.69 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1368, Karar No: 2020/6377, Tarih: 11.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1368 E.  ,  2020/6377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... sahibi ve sorumlu müdürü olduğunu, davalı kurumun muayene katılım payı atlatılmış reçetelerle ilgili olarak cezai şart adı altında 81.750 TL'nin alacağından mahsup edilmesine karar verdiğini, söz konusu işlemin 340 civarında reçetede bilgisi dışında çalışanları tarafından gerçekleştirildiğini ileri sürerek; davalı kurumca tesis edilen işlemin iptalini talep etmiştir.

Davalı; davacının muayene katılım payını tahsil etmemek amacıyla reçeteleri sisteme girip silme fiillerini gerçekleştirdiğini, eczanede yapılan tüm fiillerden davacının sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; taraflar arasındaki sözleşme ve uygulamaya göre, mevcut durumun tekrarında 250 TL ve tekrarında iki katı ceza uygulanması gerektiği, dava konusu işlemin miktar yönünden yerinde olmadığı gerekçesiyle; davalı kurumca tesis edilen işlemin 81.000 TL'lik bölümünün iptaline, geriye kalan 750 TL'lik bölüm yönünden davanın reddine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz etmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; ... Eczanesinin muayene katılım payını tahsil etmemek amacıyla 327 adet reçeteyi sisteme girip silme fiillerini gerçekleştirdiği belirleyen davalı kurumun, 2013/1 sayılı Ek Protokolü ile 2012 yılı protokolüne eklenen 5.3.15. maddesi uyarınca silinen her reçete için 250 TL olmak üzere toplam 81.750 TL cezai şart uygulanmasına ve davacının alacağından mahsup edilmesine karar verdiği anlaşılmaktadır.

Görülmekte olan davada, bu işlemin haksızlığının tespiti ve iptali istenilmiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumu ile Türk Eczacıları Birliği arasında imzalanan ve davanın dayanağını teşkil eden ve 2013/1 sayılı Ek Protokol ile 2012 yılı Protokolüne eklenen 5.3.15 maddesi; “Muayene katılım payını tahsil etmemek amacıyla reçete girilip silinmesi,

hastanın ilaç almasını engellemek amacıyla reçete girilip silinmesi, hastanın rızası dışında adına devam reçetesi girilip silinmesi veya ilaç veriliş sürelerini ihlal amacıyla reçete girilip silinmesi fiillerinin tespit edilmesi durumunda yapılan her işlem için fiile iştirak eden tüm eczanelere ayrı ayrı 250 (ikiyüzelli) TL cezai şart uygulanarak eczane yazılı olarak uyarılır. Maddede sayılan fiillerden herhangi birinin tekrarı halinde cezai şart miktarı iki katı olarak uygulanır.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan protokol hükmü gereğince; muayene katılım payı atlatılmak amacıyla sisteme girilip silinen 327 adet reçete nedeniyle, davacı hakkında (her bir reçete silinmesi fiili için) ayrı ayrı cezai şart uygulanması gerekir.

Açıklanan protokol hükmü gereğince; muayene katılım payı atlatılmak amacıyla sisteme girilip silinen 327 adet reçete nedeniyle, davacı hakkında (her bir reçete silinmesi fiili için) ayrı ayrı cezai şart uygulanması gerekir.

Bununla birlikte, yargılamanın devamı sırasında 23/04/2015 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6645 sayılı kanunun 55. maddesi ile 5510 sayılı kanuna eklenen geçici 62. maddeyle; “Bu maddenin yayımı tarihinden önce, ayakta tedavide hekim ve diş hekimi muayenesi katılım paylarının eczanelerce usulüne uygun tahsil edilmemesi nedeniyle, eczacılar hakkında öngörülen cezai şart, her fatura dönemi için brüt asgari ücretin beş katı tutarını geçemez. Bu madde kapsamına giren fiiller için bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce tahsil edilen tutarlar iade ve mahsup edilmez.” hükmü getirilerek, davada uygulanacak cezai şart miktarında bir sınırlamaya gidilmiştir.

Bundan ayrı, karar tarihinden sonra, Sosyal Güvenlik Kurumu ile Türk Eczacıları Birliği arasında imzalanan 2016 yılı Protokolünün 5.3.14. maddesiyle; “Muayene katılım payını tahsil etmemek amacıyla reçete girilip silinmesi, hastanın ilaç almasını engellemek amacıyla reçete girilip silinmesi, hastanın rızası dışında adına devam reçetesi girilip silinmesi veya ilaç veriliş sürelerini ihlal amacıyla reçete girilip silinmesi fiillerinin tespit edilmesi durumunda yapılan her işlem için fiile iştirak eden tüm eczanelere ayrı ayrı 100 (yüz) TL cezai şart uygulanarak eczane yazılı olarak uyarılır. Maddede sayılan fiillerden herhangi birinin tekrarı halinde cezai şart miktarı 300 (üç yüz) TL olarak uygulanır.” hükmü getirilerek, davada uygulanacak cezai şart miktarında değişiklik yapılmıştır.

Buna göre mahkemece; davacı tarafından gerçekleştirilen her bir reçete silinmesi fiili için ayrı ayrı cezai şart uygulanması gerektiği gözetilerek, 2016 yılı Protokolü ile yapılan değişiklik uyarınca uygulanması gereken cezai şart miktarının belirlenmesi, sonrasında ise 6645 sayılı kanunun 55. maddesi ile 5510 sayılı kanuna eklenen geçici 62. madde uyarınca cezai şartın her fatura dönemi için belirlenen brüt asgari ücretin beş katı tutarını geçip geçmediği hususunun değerlendirilmesi suretiyle ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28454, Karar No: 2012/32307, Tarih: 26.12.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/28454 E.  ,  2012/32307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Beraatlerine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Davadan haberdar edildiği halde sanıklar hakkında açılmış bulunan kamu davasına usulünce katılma isteğinde bulunmamış ve böylece katılan sıfatını almamış olan Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun hükmü temyize yetkisinin bulunmadığı cihetle, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin vaki temyiz isteğinin 5320 sayılı kanunun 8.maddesi ile yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 26.12.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20188, Karar No: 2017/12082, Tarih: 20.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/20188 E.  ,  2017/12082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.