muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1507, Karar No: 2010/5096, Tarih: 01.03.2010

Öncelikle belirtmek gerekir ki, her ihale sözleşmesi kendi dönemi ve şartlarında değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Bu nedenle önceki ihale sözleşmelerinin kanuna uygun kurulmamış olması veya muvazaalı olması, sonrakilerin de aynı şekilde kanuna uygun kurulmadığını ya da muvazaaya dayandığını göstermez. Daha sonra yapılan sözleşmenin ayrıca kanuna uygunluk ve muvazaa yönünden değerlendirmeye tabi tutulması gerekir. Somut olay bakımından daha önceki ihalelerde araç ve gereçler belediyeye ait iken dava konusu ihale sözleşmesine ait şartnamede iş için gerekli araç ve gereçlerin yükleniciye ait olacağı açıkça belirtilmiştir. Bu nedenle davalı ... tarafından yapılan önceki sözleşmelerin kanuna uygun olmadığına ya da muvazaalı olduğuna ilişkin kesinleşmiş yargı kararlarının bu dava yönünden bağlayıcılığından söz edilemez. Kaldı ki, dava konusu ihale sözleşmesinin muvazaaya dayanmadığı Hukuk Genel Kurulunun 03.12.2008 gün ve 2008/704–730 Dairemizin 2008/28734-–2009/14096 sayılı kararları ile belirlenmiş bulunmaktadır. Öte yandan, belediyelerin asli işi olan temizlik, çöplerin toplanması ve nakline ilişkin hizmetlerin 5393 sayılı Kanunun 67.maddesi uyarınca başkasından satın alınması mümkündür. Buna göre davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunun 2.maddesine uygun olduğu kabul edilmelidir.

Kanuna uygun olarak kurulduğu anlaşılan asıl işveren- alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı da uyuşmazlık konusudur. Hizmet alım sözleşmesinde, İdari ve teknik şartnamelerde yüklenicinin eleman seçiminde ve değişikliğinde idarenin uygun görüşünü alacağı, görev yerlerinin yüklenicinin bilgisi olmadan değiştirilmemesi, yıllık izin kullanma sürelerinin belirlenmesi konusunda idarenin bilgisi ve isteği doğrultusunda hareket edilmesi gibi düzenlemeler yer almakta ise de asıl işverenin denetim yetkisi, işyeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle bu tür düzenlemelere yer verilmesi olağan karşılanmalıdır. Bu nedenle sözü edilen hükümler alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermez. Keza, alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeden yine alt işverene bağlı olarak çalışmış olması da alt işverenlik uygulamasının muvazaalı olduğunu kabule yeterli değildir. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı belediyeye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/767, Karar No: 2009/656, Tarih: 08.10.2009

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2009/767 E.  ,  2009/656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen, tarafları, tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Yargıtay 3.Hukuk Dairesinin 09.07.2009 gün, 9474-12102 sayılı, 1.Hukuk Dairesinin 28.05.2009 gün, 5255-6123 sayılı, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 28.04.2009 gün, 4151-5273 sayılı, Yargıtay 15. Hukuk Dairesinin 17.03.2009 gün, 1890-1554 sayılı kararlarıyla meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu’nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ve yıkım istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi 1. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: 1. Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 08.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/312, Karar No: 2019/543, Tarih: 17.09.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/312 E.  ,  2019/543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 493-45

Kasten yaralama suçundan sanıklar ... ve ...’in beraatlerine ilişkin Milas (Kapatılan) 5. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04.12.2014 tarihli ve 413-285 sayılı hükümlerin Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 26.10.2015 tarih ve 19994-29693 sayı ile;

“...Katılanın aşamalarda değişmeyen beyanında sanıklar tarafından darbedildiğini beyan etmesi, katılan hakkında tanzim olunan 08.07.2014 tarihli raporda katılanın sol şakağında yaklaşık 5-6 cm'lik üçgen şeklinde kesi olduğunun belirtilmesi ve bu suretle sanıkların üzerlerine atılı kasten yaralama suçunun sabit olması karşısında katılanın tüm tıbbi tedavi evraklarıyla beraber en yakın Adli Tıp Kurumuna sevki ile yaralanmasının yüzde sabit iz niteliğinde olup olmadığı hususunda kati rapor alındıktan sonra sonucuna göre sanıkların cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Milas (Kapatılan) 5. Asliye Ceza Mahkemesi ise 26.01.2016 tarih ve 493-45 sayı ile bozmaya direnerek önceki hükümler gibi sanıkların beraatlerine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.04.2016 tarihli ve 126684 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 602-634 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 13.03.2017 tarih ve 460-2510 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara atılı kasten yaralama suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanıklara verilmeden hüküm kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra, Yerel Mahkemece sanıklar ... ve ... ile katılan ve vekilinin hazır bulunduğu 26.01.2016 tarihli oturumda, sanıklar ve katılana bozma ilamına karşı diyeceklerinin sorulduğu, ardından katılan vekilinin bozma ilamına ilişkin görüşü alındıktan sonra hazır bulunan sanıklara söz verilmeden duruşmanın bitirilerek direnme kararına konu hükümlerin kurulduğu anlaşılmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra, Yerel Mahkemece sanıklar ... ve ... ile katılan ve vekilinin hazır bulunduğu 26.01.2016 tarihli oturumda, sanıklar ve katılana bozma ilamına karşı diyeceklerinin sorulduğu, ardından katılan vekilinin bozma ilamına ilişkin görüşü alındıktan sonra hazır bulunan sanıklara söz verilmeden duruşmanın bitirilerek direnme kararına konu hükümlerin kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nın 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 251. maddesinin son fıkrasındaki; "Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur” şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki “Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir.” ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.

Temyiz mercisince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484.); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149.) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel Mahkemece bozmadan sonra yapılan oturumda, sırasıyla sanıklar ... ve ... ile katılana bozma ilamına karşı diyecekleri sorulduktan sonra katılan vekilinin bozma ilamına ilişkin görüşü alınıp hazır bulunan sanıklara son sözleri sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükümlerin tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükümlerinin diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Milas (Kapatılan) 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 tarihli ve 493-45 sayılı direnme kararına konu hükümlerinin, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanıklara verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 17.09.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8900, Karar No: 2014/15583, Tarih: 08.07.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/8900 E.  ,  2014/15583 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalılardan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 08/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15571, Karar No: 2023/173, Tarih: 17.01.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/15571 E.  ,  2023/173 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında, tutuklu olarak bulunduğu ceza infaz kurumunun koğuşundaki televizyon ve pencereleri kırmak şeklindeki eylemi nedeniyle Kandıra Cumhuriyet Başsavcılığının 19.03.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 168 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılması sonucunda Kandıra Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2015/360 Esas, 2015/963 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 152 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 168 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği,

1-Sinir hastalığı ve koğuşta yalnız olması sebebiyle kendine hakim olamadığına,

1-Zararı giderdiği ve zarar gören kurum şikayetçi olmadığı halde sabıkalı durumu nedeniyle hakkında ceza tayin edildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın suç tarihinde ceza infaz kurumunda tutuklu olarak bulunduğu koğuştaki televizyonu ve pencereleri kırarak toplamda 23.02.2015 tarihli Hasar Tespit Tutanağı ile belirlenen 105,00 TL zararın oluşmasına sebebiyet verdiği, meydana gelen zararı 12.03.2015 tarihinde kovuşturma başlamadan giderdiği anlaşılmıştır.

2. Sanık Cumhuriyet savcısı huzurunda eylemini ikrar etmiş, mahkemede susma hakkını kullanmıştır.

3. 23.02.2015 tarihli Hasar Tespit Tutanağı ve 12.03.2015 tarihli Alındı Belgesi dosya içerisinde mevcuttur.

4. Sanığın adli sicil kaydı dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

2. Sanık Cumhuriyet savcısı huzurunda eylemini ikrar etmiş, mahkemede susma hakkını kullanmıştır.

3. 23.02.2015 tarihli Hasar Tespit Tutanağı ve 12.03.2015 tarihli Alındı Belgesi dosya içerisinde mevcuttur.

4. Sanığın adli sicil kaydı dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. 22.02.2015 tarihli tutanakta sanığın acil çağrı butonuna basması üzerine odasına gidildiği, sanığın infaz koruma baş memuru ile görüşmek istediğini beyan ettiği, talebi üzerine sanığın koğuşuna gidildiğinde televizyon ve pencerenin kırılmış olduğunun görüldüğü, sanığa televizyonu ve camları neden kırdığı sorulduğunda psikolojisinin bozuk olması sebebiyle bir anda oluşan sinirle kırdığını beyan ettiği, dosya kapsamından ve adli sicil kaydından sanığın cezai ehliyetinin bulunmadığına dair herhangi bir bulgunun mevcut olmadığı anlaşıldığından sanık hakkında şikayete tabi olmayan kamu malına zarar verme suçundan mahkumiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3. 5237 sayılı Kanun'un 168 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca zararı karşılamış olan sanık hakkında hükmolunan cezadan 2/3 oranında indirim yapılması hukuka uygun bulunduğundan sanığın zararı karşıladığı halde ceza verildiğine dair temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

4. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ... 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2010/473 Esas, 2010/236 Karar sayılı kararında tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı, bu nedenle sanığın adli sicil kaydındaki ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/253 Esas, 2013/783 Karar sayılı ve 27.01.2014 tarihinde kesinleşen ilamının 5237 sayılı Kanun'un 152 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca mahkumiyet hükmüne ilişkin olması gözetilerek tekerrüre esas alınması ve sanığın ikinci kez mükerrir sayılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde hukuka aykırılık bulunmuş ise de temyiz edenin sıfatı dikkate alınarak bozma sebebi yapılmamıştır.

5. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kandıra Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2015/360 Esas, 2015/963 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11184, Karar No: 2021/10693, Tarih: 21.10.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/11184 E.  ,  2021/10693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

ASIL DOS. DAVACI-BİR. DOS. DAVALI : ... vs.

BİR. DOS. DAVACI-ASIL DOS. DAVALI : ... vs.

DOSYANIN DAİREYE GELİŞ TARİHİ: 26.07.2021

K A R A R

Asıl dosyada talep, on yıllık hak düşürücü sürede açılan tapu iptali ve tescil, birleşen dosyada talep, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir. Ayrıca dosya içerisinde ... 1. Hukuk Dairesinin 24.01.1994 tarihli ve 1993/13401 Esas, 1994/466 Karar sayılı bozma ilamı da bulunmakta olup; ... Birinci Başkanlık Kurulunun 02.07.2021 tarihli ve 211 sayılı kararı ile hazırlanan, 09.07.2021 tarihli ve 31536 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi ... (1.) Hukuk Dairesinin görevi cümlesinden bulunmakla, dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 21.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15682, Karar No: 2014/9001, Tarih: 03.07.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/15682 E.  ,  2014/9001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2010/492-2013/282

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, kiraya veren tarafından apartman yönetimine ödenen aidat bedelinin kiracıdan rücuan tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali ve icra inkar tazminatına ilişkindir. Mahkemece davanın davalı kiracı H.. A.. yönünden kabulü ile davalının itirazının iptaline ve 6.478,00 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalı kiracı H.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve davada taraf olmayan S.. Y..nin maddi hata ile karar başlığında davalı olarak yer aldığının anlaşılmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin S.. Y.. tarafından kiracı aleyhine açılmış olan dava masraflarına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili dava dilekçesinde; davaya konu taşınmazını davalılara kiraladığını, davalıların 05.05.2010 tarihinde taşınmazı tahliye ettiğini, S.. Y..nin davalılar hakkında takip başlattığını, sonuç alamayınca davalılara ait toplam 16.197 TL borcu ödemek zorunda kaldığını, yaptığı bu ödemenin tahsili için davalılar hakkında başlattığı icra takibine davalıların süresinde itiraz ederek icra takibini durdurduklarını, davalıların haksız itirazlarının iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir. Davalılar vekili; davalı kefil H.. A.. yönünden davanın husumet yönünden reddini, diğer davalı kiracı yönünden ise, yönetimin müvekkilleri hakkında açtığı davaları kaybettiğini, davacının S.. Y.. tarafından haksız talep edilen aidat alacağını nasıl olsa kiracıdan tahsil ederim düşüncesiyle ödediğini belirterek davanın reddini istemiştir. Mahkemece davalı H.. A.. yönünden davanın reddine, davalı H.. A.. yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyada mevcut Eyüp 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/490 Esas ve 491 Esas sayılı dava dosyalarının incelenmesinden, dava dışı S.. Y..nin davalılar hakkında aidat alacağının tahsili için icra takipleri başlattığı, takiplere yapılan itiraz sonucunda itirazın iptali davaları açıldığı, mahkemece kiracının taşınmazı tahliye ettiği tarihten sonraki döneme ait aidat alacağı istendiği gerekçesiyle davaların reddedildiği ancak, kararların kesinleştiğine dair dosyalarda şerh bulunmadığı anlaşılmıştır.