muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1953, Karar No: 2013/11976, Tarih: 28.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/1953 E.  ,  2013/11976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, örnek (10) numaralı ödeme emrinin borçlu Hasan Hüseyin Özbakır'a tebliği üzerine adı geçen borçlunun süresinde imzaya ve borca itiraz ettiği, mahkemece Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca aldırılan 30.10.2012 tarihli kriminal raporu esas alınarak itirazın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Herhangi bir belgedeki imza veya yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak; grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması; bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özellikleri tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır (HGK.nun 06.6.2001 tarih ve 2001/12-466 E. - 2001/483 K. sayılı kararı).

İmza incelemesinde, öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin borçluların uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise borçlunun duruşmada alınan medarı tatbik imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır. Sıhhatli bir sonuç alınabilmesi için, inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde ve mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celp edilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir

Somut olayda, hükme esas alınan 30.10.2012 tarihli emniyet kriminal uzmanlık raporunda, senet üzerindeki imzanın borçlu Hasan Hüseyin Özbakır'ın elinden çıkmış olmasının kuvvetle mümkün ve muhtemel olduğu kanaatinin bildirildiği görülmektedir. Bu durumda hükme esas alınan bilirkişi raporunun, yukarıda yapılan açıklamalara ve ilkelere uygun olarak düzenlenmediği, dolayısıyla hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece yapılması gereken iş, yukarıda açıklanan yöntem ve ilkelere uygun olarak bilirkişi incelemesi yaptırmak ve oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir. Eksik incelemeye ve yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26346, Karar No: 2015/22824, Tarih: 02.07.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/26346 E.  ,  2015/22824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı ... vekili avukat ...'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, bel ağrısı şikayetiyle davalı doktora 29.03.2006 tarihinde ameliyat olduğunu ve beline vida takıldığını, bacağını oynatamaz olması üzerine ise vidaların sinire baskı yaptığından bahisle 08.04.2006 tarihinde yeniden ameliyata alınarak, birkısım vidanın çıkarıldığını, 25.06.2007 tarihinde 3.ameliyata alınarak kalan vidaların da çıkarıldığını ancak iyileşmenin sağlanmadığını, bakıma muhtaç hale geldiğini ve bu durumun düzelmeyeceğini öğrendiğini ileri sürerek, 50.000TL maddi, 100.000TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalı doktor ... açısından; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalı Hastane açısından; dava, hatalı tedavi sonucu uğranılan maddi ve manevi zararların ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, işin esasına girilerek istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir. Davaya konu zarar, ...'ne bağlı bir hastanede yürütülen sağlık hizmeti esnasında meydana gelmiştir. Davalının sorumluluğuna dayanak yapılan olgular, kamu hizmetiyle ilgili ve hizmet kusuruna ilişkindir. İdare’nin, hizmet kusuru niteliğindeki eylemi sonucu meydana gelen zararlardan dolayı İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince İdare’ye karşı idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerekir. 6100 sayılı HMK'nun 114. maddesinde de yargı yolu dava şartları arasında sayılmış olup dava şartlarının mevcudiyeti mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözetilmelidir. Şu halde, mahkemece dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddedilmesi gerekirken, işin esasına girilerek davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenle davalı doktor ... açısından açılan davanın ONANMASINA, (2.) bentte açıklanan nedenle temyiz olunan kararın davalı hastane açısından BOZULMASINA, 1100,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 2.7.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3184, Karar No: 2007/6288, Tarih: 02.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/3184 E.  ,  2007/6288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklılar vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının takibe dayanak yaptığı ilamda kamulaştırmasız el atmadan dolayı tazminata hükmedildiği görülmektedir. Hükmedilen alacak tazminat niteliğinden olduğundan 3095 sayılı yasa hükümleri doğrultusunda (Bütçe Kanununda yer alan yıllar ve oranlar da gözetilerek) faiz talep edilebilir.

Takip dayanağı ilamda yer alan alacağa yürütülecek faizin belirlenmesi amacıyla düzenlenen bilirkişi raporunda, 19.03.2004-31.12.2005 dönemine ilişkin olarak bütçe kanununda öngörülen faiz oranlarına göre hesaplama yapıldığı anlaşılmış ve Mahkemece de bu rapor esas alınarak karar verildiği görülmüştür. Faiz oranlarını belirten 2004 yılı Bütçe Kanununun 49/o maddesi Anayasa Mahkemesinin 07.06.2005 gün ve 2004/12 A. 2005/35 K. Sayılı kararı ile iptal edilmiş ve iptal kararı 19.07.2006 tarihinde yayınlanmıştır. 5277 sayılı 2005 yılı Bütçe Kanununun 37/e maddesi de 5335 sayılı yasa ile iptal edilmiş ve iptal hükmü 01.05.2005 tarihinden itibaren yürürlüğe girmiştir. Uyuşmazlığın sürdüğü davalarda iptal kararının geriye yürümeme kuralı uygulanmayacağı için 2004 yılı için 3095 sayılı Kanunun 1. maddesinde öngörülen faiz oranları yerine 2004 yılı Bütçe Kanunundaki faiz oranına göre düzenlenen bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmesi isabetsizdir.

01.01.2005-01.05.2005 tarihleri arasında 2005 yılı Bütçe Kanunu oranların göre hesaplama yapılması doğrudur. 01.05.2005-31.12.2005 tarileri arasındaki döneme ilişkin olarak bütçe kanunundaki faiz oranının uygulanması yanlış ise de 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı kanunla değişik 3095 sayılı kanunun 1. maddesindeki faiz oranı %12 olarak belirtildiğinden ve buna göre de hesaplama yapıldığından hesaplamanın bu bölümü doğru olup Mahkeme kararının yukarıda belirtildiği üzere 2004 yılı faiz oranı yönünden alacaklı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ :Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 30.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20900, Karar No: 2015/944, Tarih: 22.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/20900 E.  ,  2015/944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BEYKOZ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/02/2013

NUMARASI : 2011/353-2013/68

Taraflar arasındaki davadan dolayı Beykoz 2.Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 11.2.2013 gün ve 353-68 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı G.. Ö.. tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dairenin 26.05.2014 tarihli 2014/7188 Esas-2014/10222-Karar sayılı geri çevirme kararı ile başka sebeplerle birlikte dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede faaliyet gösteren E.. M.. isimli bir şirket bulunup bulunmadığının Ticaret Sicil Müdürlüğünden sorulması, varsa tebligat adresinin bildirilmesinin istenmesi ve gönderilecek adrese kararın tebliğ edilerek tebligat parçasının evrakına eklenmesi ve temyiz süresi de beklendikten sonra gönderilmesi istendiği halde mahkemece, geri çevirme kararının eksik yerine getirildiği anlaşılmaktadır.

Yargılamanın sürüncemede bırakılmamasına yönelik gerekli dikkat ve özen gösterilerek bu defa talep bizzat mahkeme hakimi tarafından ele alınarak, geri çevirme kararına rağmen davalı E.. M.. isimli şirkete kararın tebliğ edilememesi üzerine diğer davalı Galip tarafından dosyaya sunulan 20.11.2014 havale tarihli beyan dilekçesinde, İstanbul ilinde E.. M.. veya E..Yapı Mimarlık isimli pek çok şirket bulunduğundan bahsedildiği ve bir kısmına ilişkin iletişim bilgilerinin ibraz edildiği yine davalının E...Yatırım Org.Tur.Sey.ve Tic.A.Ş.olabileceğinin ifade edildiği anlaşıldığından davacıdan davasını davalı Galip tarafından bildirilen şirketlerden hangisine yönelttiği açıklattırılarak bildirilecek şirkete kararın tebliğ edilmesi tebliğat parçasının evrakına eklenmesi ve temyiz süresi de beklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine, GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.1.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/135, Karar No: 2016/161, Tarih: 29.03.2016

**Ceza Genel Kurulu         2015/135 E.  ,  2016/161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Ağır Ceza

Temyiz Edenler : Sanık müdafii, Cumhuriyet savcısı ve resen

Sanık ...'nun kasten öldürme suçundan TCK'nun 81/1, 29, 62, 53 ve 63 maddeleri uyarınca onbeş yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba; sanık ...'nın ise kasten öldürme suçuna azmettirmeden beraatine ilişkin, ... Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... gün ve 104-451 sayılı, kısmen resen temyize tâbi bulunan hükmün sanıklar müdafileri ile katılan vekili tarafından da temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesince ... gün ve ...-... sayı ile;

"...Dosya kapsamına göre, maktulden kaynaklanan sanığa yönelen hukukça kabul edilebilir haksız tahrik oluşturan herhangi bir söz ve davranış bulunmadığının, sanığın aşamalardaki savunmalarıyla da doğrulandığı gözetilmeksizin, sanık lehine haksız tahrik hükmü uygulanarak eksik ceza tayini" isabetsizliğinden bozulmasına; sanık ... hakkında kurulan beraat hükmünün ise düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

... Ağır Ceza Mahkemesi ise ... gün ve ...-... sayı ile;

"...Her ne kadar Yargıtay Yüksek 1. Ceza Dairesinin bozma ilamında maktulden kaynaklanan hukukça kabul edilebilir, sanığa yönelen haksız tahrik oluşturan herhangi bir söz ve davranışın bulunmadığı, bu hususun sanık savunmalarıyla da doğrulandığı belirtilmiş ise de, sanık zaten cinayeti işlediğini kabul etmemiştir, ancak mahkememiz sanığın cinayeti işlediğini kabul etmiştir, bu durumda sanığın savunması değil tanık ...'ın anlattığına göre maktul ile itişip kakışmaya başladıkları ve tartışmanın büyüdüğü, daha sonra sanığın maktulü bıçaklayarak öldürdüğü, mahkememizce kabul edilmekle, sanık savunmasında belirtmese bile sanık lehine TCK'nun 29. maddesinin uygulanması gerekeceği sonucuna varılmıştır." şeklindeki gerekçeyle önceki hükmünde direnmiştir.

Resen temyize tâbi bulunan direnme hükmünün sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından da temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2015 gün, 10904 sayı ve "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunda duruşmalı temyiz incelemesi yapılabileceğine dair kanuni düzenleme bulunmadığından, sanık müdafiilerinin duruşmalı inceleme isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek; sanık ... hakkında kasten insan öldürme suçuna azmettirmeden kurulan beraat hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olduğundan, inceleme sanık ... hakkında ...'i kasten öldürme suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 5237 sayılı TCK'nun 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmakta ise de, öncelikle hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra yerel mahkemece sanığın da hazır bulunduğu oturumda iddia makamının esas hakkındaki görüşü alınarak, katılan ve vekili ile sanık müdafiilerinin diyeceklerinin tespit edildiği, hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmanın sonlandırıldığı ve direnme kararı verildiği anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Anılan düzenlemeden açıkça anlaşılacağı üzere, ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu celsede son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.03.2016 gün ve 216-109; 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207- 309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hali, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama aşamasında iddia makamının esas hakkındaki görüşü alınıp, katılan ve vekili ile sanık müdafiileri dinlendikten sonra, hazır bulunan sanığa son sözleri sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nun 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle yerel mahkeme direnme hükmünün sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... Ağır Ceza Mahkemesinin ... gün ve ...-... sayılı direnme kararının, duruşmada hazır bulunan sanıktan son sözü sorulmadan direnme hükmü kurulması isabetsizliğinden, sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.03.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2180, Karar No: 2012/397, Tarih: 17.01.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/2180 E.  ,  2012/397 K.**

**"İçtihat Metni"**

1136 sayılı Avukatlık Kanunu'na muhalefet eyleminden ...İnşaat Taah. ve Tic. A.Ş. yetkilisi ...'ın, aynı Kanun'un 35. maddesi gereğince 17.380,00 Türk lirası idari para cezası ile cezalandırılmasına dair Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 01/04/2009 tarihli ve 2009/1601 kabahat, 2009/1707 sayılı idari yaptırım kararına karşı itirazın reddine ilişkin Ankara 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 22.10.2009 tarihli ve 2009/588 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.11.2009 tarihli ve 2009/1246 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 05.02.2010 gün ve 6919 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 17.02.2010 gün ve KYB. 2010-30962 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre, söz konusu şirket yetkililerince Ankara 18. Noterliğince düzenlenen 18.07.2003 tarihli ve 26886 sayılı vekaletname ve Ankara 6. Noterliğince düzenlenen 12.09.2003 tarihli ve 27284 sayılı vekaletname ile Avukat Abdulkadir Aksoy, Avukat Mehmet Rasim Kuseyri ve Avukat ...'un şirket adına vekil tayin edilmesi, bu vekaletnamelerden sonraki tarihlerde adı geçen Avukatlar tarafından anılan şirket adına kesilmiş serbest meslek makbuzlarının dosya içinde bulunması ve şirketin muavin defteri ile avukatlara yapılan ödemelerin doğrulanması, keza Ankara 7. Sulh Ceza Mahkemesince aldırılan bilirkişi raporunun da bu yönde olması karşısında, itirazın kabulü yerine reddine ilişkin karara karşı itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.11.2009 tarih ve 2009/1246 değişik iş sayılı kararının CMK.nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 01.04.2009 tarihli, 2009/1601 kabahat ve 2009/1707 sayılı idari yaptırım kararının kaldırılmasına 17.01.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.