muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/513, Karar No: 2021/2154, Tarih: 01.06.2021

2918 sayılı Kanun’un 110. maddesinin gerekçesiyle AYM ve UYM’nin yukarıda yer verilen kararları birlikte değerlendirildiğinde, 2918 sayılı Kanun'dan kaynaklanan tüm sorumluluk davalarının adli yargıda görülmesi gerekliliği ortaya çıkmış, Anayasa’nın 153. maddesinin birinci ve son fıkraları ile 158. maddesinin birinci fıkrası uyarınca da tüm yargı yerlerinin benzer nitelikte yorum yapması kaçınılmaz hâle gelmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki benzer olaylara aynı hukuki sonuçlar bağlanması anlamına gelen yargısal kararlardaki istikrar, adil yargılanma hakkının görünümlerinden olan hakkaniyete uygun yargılama ilkesinin gereğidir. İstikrarlı karar verme, hukuki belirliliği ve öngörülebilirliği sağladığı gibi, kişilerin yargı sistemine ve mahkeme kararlarına güvenini de tesis eder. Bu itibarla söz konusu uyuşmazlıkla ilgili ilke kararı alınması gerekli hâle gelmiştir. 2918 sayılı Kanun’un 110. maddesinin uygulanmasında, Dairemizin idari yargı yerlerini görevli kabul eden kararları (11/03/2013 tarihli ve 2013/1438-4361 E-K sayılı; 18/04/2013 tarihli ve 2013/6055-7371 E-K sayılı; 06/11/2013 tarihli ve 2013/15737-17128 E-K sayılı; 06/03/2013 tarihli ve 2013/258-3916 E-K sayılı) bulunmakta ise de yukarıda açıklanan gerekçe ve yüksek mahkeme kararları gözetildiğinde önceki yerleşik uygulamadan dönülmüştür.

Bununla birlikte, bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş olmakla, davalı lehine usuli kazanılmış hak doğup doğmayacağı hususunun irdelenmesi gerekmektedir. Usuli kazanılmış hak kurumu, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile

geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada, mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada, mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

1086 sayılı HUMK'nun yürürlükte olduğu dönemde çıkarılan 09.05.1960 tarih, 1960/21 Esas, 1960/9 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında; Yargıtay bozma kararına uyulmakla orada belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına usulî kazanılmış hak, aynı doğrultuda işlem yapılması yolunda yerel mahkeme için de zorunluluk doğacağı, usulî kazanılmış hakka ilişkin açık kanun hükmü olmasa da temyiz sonucu verilecek bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan amacı ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar amacıyla kabul edilmiş bulunması bakımından usulî kazanılmış hak müessesesinin usul hukukunun dayandığı ana esaslardan olup kamu düzeniyle de ilgili olduğu belirtilmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda da usulî kazanılmış hakka ilişkin açık bir düzenleme bulunmamakta ise de bu ilkenin uygulanma gerekliliği HMK hükümleri karşısında da varlığını sürdürmektedir. Yargıtay'ın bozma kararına uyan mahkeme, bozma kararı uyarınca işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır. Çünkü, mahkemenin bozma kararına uyması ile, bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli müktesep hak doğmuştur.

Yargısal ve bilimsel içtihatlarda “usulî kazanılmış hak” ya da “usulî müktesep hak” olarak adlandırılan bu ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 10.02.1998 tarih, 1987/2-520 esas ve 1988/89 karar sayılı ilâmında “Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince işlem yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisinin lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli kazanılmış hak denilmektedir...” şeklinde tanımlanmakta ve bazı istisnaları bulunmaktadır. Bu istisnalar kısaca şu başlıklarda özetlenebilir.

a) Mahkemenin görevi ile ilgili usulî kazanılmış haktan sözedilemez.

b)Yargıtay'ın bozma kararından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı'nın çıkarılmış olması da usul kazanılmış hakkın istisnasıdır.

c)Karar henüz kesinleşmeden geçmişe etkili olarak çıkarılan bir kanun hükmü de usulî kazanılmış hakkın istisnasını oluşturur.

d)Bir kanun hükmü Anayasa Mahkemesince iptâl edilirse iptâl edilen kanun hükmü usulî kazanılmış hakka aykırı olsa bile uygulanacak öncelik usulî kazanılmış hakta değil Anayasa Mahkemesinin iptâl kararında olacaktır.

e)Usulî kazanılmış hakkın bir diğer istisnası ise kesin hükümdür. Bozmadan sonra usulî kazanılmış hak ile kesin hüküm çelişiyorsa öncelik usulî kazanılmış hak da değil, kamu düzeninden sayılan ve dava şartı olarak re'sen nazara alınması gereken kesin hükümdedir.

d)Bir kanun hükmü Anayasa Mahkemesince iptâl edilirse iptâl edilen kanun hükmü usulî kazanılmış hakka aykırı olsa bile uygulanacak öncelik usulî kazanılmış hakta değil Anayasa Mahkemesinin iptâl kararında olacaktır.

e)Usulî kazanılmış hakkın bir diğer istisnası ise kesin hükümdür. Bozmadan sonra usulî kazanılmış hak ile kesin hüküm çelişiyorsa öncelik usulî kazanılmış hak da değil, kamu düzeninden sayılan ve dava şartı olarak re'sen nazara alınması gereken kesin hükümdedir.

f)Kamu düzenine aykırılıkta usulî kazanılmış hakkın istisnalarından bir diğeridir.

g)Nihayet, son olarak; Yargıtayın kararı her türlü yorumun, hukuki değerlendirme veya delil takdiri dışında, açıkça ve tartışmasız şekilde başka bir şekilde yorumlanamayacak açıklıkta maddi hataya dayalı ise ve onunla sıkı sıkıya bağlı olduğu halde de usulî kazanılmış

hak ilkesi uygulanmayacaktır. Yargıtay tarafından dosya kapsamına uygun olmayacak şekilde açık ve tartışmasız bir maddi hatanın yapılması halinde bu hata usulî kazanılmış hak oluşturmayacaktır.

Eldeki dava, trafik kazası sonucu meydana gelen ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin olup,

Şu durumda, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda eldeki davanın görüm ve çözüm yeri adli yargı olup idari yargının görevli olduğundan bahisle verilen bozma ilamı doğrultusunda davanın usulden redine karar verilmiş ise de; az yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda; bu husus mahkemenin görevine ilişkin olup taraflar açısından usulî kazanılmış hak oluşturmayacağı, eldiki davanın görüm ve çözüm yerinin adli yargı olması, 17 Hukuk Dairesi’nin 17/04/2019 gün, 2016/6502 esas ve 2019/4941 karar sayılı bozma kararının maddi hataya dayalı olduğu anlaşılmasına göre hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalıdan harç alınmamasına 01/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7415, Karar No: 2012/27138, Tarih: 04.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/7415 E.  ,  2012/27138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 16.01.2007 – 30.04.2010 tarihleri arasında mağaza müdür yardımcısı ve daha sonra da uzun süre mağaza müdürü olarak haftada ortalama yetmiş saat çalıştığını, fazla çalışma karşılıklarının ödenmemesi üzerine ... sözleşmesini feshetmek zorunda kaldığını belirterek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve fazla çalışma karşılığı ücret alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının 01.05.2010 tarihinde bir fesih bildiriminde bulunmadan kendi isteği ile kendi isteği ile ... sözleşmesini sona erdirerek bir başka işyerinde işe başladığını, ... sözleşmesinde kararlaştırılan ücretine fazla mesai ücreti dahil olup, davacının yılda 270 saati aşan fazla mesaisinin de bulunmadığını, tüm yıllık izinlerini kullandığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacı tarafından 30.04.2010 tarihinde fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle ... sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosya içeriğine göre davacının işyerinde 16.1.2007 – 30.04.2010 tarihleri arasında mağaza müdür yardımcısı olarak çalışmış, işyerinden 17.05.2010 tarihi itibari ile devamsızlık sebebiyle çıkışı yapılmıştır.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosya içeriğine göre davacının işyerinde 16.1.2007 – 30.04.2010 tarihleri arasında mağaza müdür yardımcısı olarak çalışmış, işyerinden 17.05.2010 tarihi itibari ile devamsızlık sebebiyle çıkışı yapılmıştır.

Davalı işveren davacıya gönderdiği 11.05.2010 günlü ihtarname ile 01.05.2010 günüden itibaren davacının devamsızlık yaptığı, işe dönmesi ve devamsızlık günlerine ilişkin mazeretini belgelendirmesi talep edilmesi üzerine davacının 08.....2010 günlü ihtarname ile davalı işyerinde fazla çalışma ücretlerinin ödenmediği gerekçesiyle ... sözleşmesini feshettiğini bildirmiştir. Davacının sözkonusu ihtarname tarihinden önce davalı işverenden fazla çalışma talep ettiğine dair delil sunulmamıştır. Davacı davalı işyerinden fiilen ayrıldığı 30.04.2010 günüden itibaren üç gün sonra başka bir işyerinde işe başladığı sigorta kayıtları ile sabittir. Bu olgulara göre davacının bir başka işyerinde çalışmak amacıyla işyerini terk ederek ... sözleşmesinin sona erdirdiğinin kabulü gerekir. Davalı işverenin davacının işe dönmesi için gönderdiği ihtarnameden sonra davacının ... sözleşmesini feshettiğini bildirmesinin sonuca etkisi olmadığından kıdem tazminatı isteğinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi dosya içeriğine uygun düşmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6638, Karar No: 2012/24521, Tarih: 12.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/6638 E.  ,  2012/24521 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hükümlü ... hakkında 5237 sayılı TCK.nun lehe hükümlerinden yararlanması konusundaki vaki talep üzerine yapılan yargılaması sonunda; hükümlülüğüne ve müsadereye dair (PENDİK) 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 12.09.2006 gün ve 2005/663 esas, 2006/429 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi hükümlü tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Hükümlü hakkında lehe kabul edilen 765 sayılı TCK.na göre uygulama yapıldığı halde, suça konu ruhsatsız tabancanın 5237 sayılı TCK.nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilerek karma uygulama yapılması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden ''5237 sayılı TCK.nun 54. maddesi'' ibaresinin çıkarılarak yerine 765 sayılı TCK.nun 36. maddesi'' yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 12.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/128, Karar No: 2009/194, Tarih: -

Ceza Genel Kurulu 2009/6-128 E., 2009/194 K.

**Ceza Genel Kurulu 2009/6-128 E., 2009/194 K.**

**- DAHA AZ CEZAYI GEREKTİREN HÂL

- NİTELİKLİ YAĞMA

- TAKDİRİ İNDİRİM NEDENLERİ

- YAŞ KÜÇÜKLÜĞÜ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 31 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 149 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 150 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 322 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 326 ]

**"İçtihat Metni"**

Birden çok yağma eyleminden sanıklar Ö....Ş....S... ve B...V...U...’ın, diğer eylemlerinin sabit olmadığından bahisle beraatlarına; yakınan Y.... B...’na yönelik eylemin ise sabit olduğu kabul edilerek, lehlerine olduğundan bahisle 5237 sayılı TCY’nın 149/1-c, 150/2, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezasıyla ayrı ayrı cezalandırılmalarına, haklarında TCY’nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin A..... 1. Ağır Ceza Mahkemesince 10.06.2005 gün ve 98-197 sayı ile verilen kararın, sanıklar müdafii ve o yer C.savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 10.02.2009 gün ve 12183-2108 sayı ile yakınan Y..... K......’ya yönelik eylemleri nedeniyle kurulmuş olan hükmün incelenmesinde, eylemlerinin sabit olduğundan bahisle hükmün bozulmasına, yakınan Y...... B......’na yönelik eylemleri nedeniyle kurulmuş olan hükmün ise;

“Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, CMK’nun 326/2. maddesine aykırı olarak “

“müteselsilen”

” alınmasına karar verilmesi”

” isabetsizliğinden bozulmasına, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki yargılama giderlerine ilişkin cümleden “

“müteselsilen”

” kelimesi çıkartılmak suretiyle yerine, “

“harcanmasına neden oldukları giderlerin ayrı ayrı alınmasına”

” kelimelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise, 27.05.2009 gün ve 119375 sayı ile;

“5237 sayılı TCK 53/4. maddesinin 2. cümlesi ‘

‘fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış olan kişiler birinci fıkra hükmü uygulanmaz’ uyarınca 5237 sayılı TCK’nun 53/1. madde ve fıkrasında belirtilen hakları kullanmaktan suç tarihinde 18 yaşını bitirmeyen sanıkların yoksun bırakılamayacağı, bu nedenle mahalli mahkemenin hükmünde yer alan ‘

‘sanıklar hakkında TCK’nun 53/1. md. uygulanması’ cümlesinin çıkarılmak suretiyle hükmün düzeltilerek onanması gerekmektedir.

Bu konuda Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 26.02.2008 tarih ve 261-32 sayılı kararı mevcuttur”

‘sanıklar hakkında TCK’nun 53/1. md. uygulanması’ cümlesinin çıkarılmak suretiyle hükmün düzeltilerek onanması gerekmektedir.

Bu konuda Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 26.02.2008 tarih ve 261-32 sayılı kararı mevcuttur”

” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire kararının (I) nolu düzelterek onamaya ilişkin bölümünün kaldırılmasına ve Yerel Mahkeme hükmünün düzeltilerek onanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasında çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanıkların 18 yaşından küçük olması karşısında, haklarında TCY’nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna karar verilip verilemeyeceğinin belirlenmesine ilişkindir.

5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin 4. fıkrasında, “

“Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz”

” hükmüne yer verilmiştir.

Bu fıkra hükmüne göre, failin, eylemin gerçekleştirildiği tarihte onsekiz yaşından küçük olması halinde, hakkında maddenin 1. fıkrasında yer alan güvenlik tedbirlerinin uygulanması olanaksızdır.

Somut olayda, suç tarihinde onsekiz yaşından küçük olan sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının uygulanma koşulları bulunmamaktadır.

O halde, Yerel Mahkemece, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi yasaya aykırıdır. Bu nedenle Özel Dairece, yargılama giderlerinin belirlenmesindeki isabetsizlik yanında bu yasaya aykırılığın da bozma nedeni yapılmamış olması isabetsizdir.

Bu itibarla haklı nedenlere dayanan Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin düzelterek onama kararının kaldırılmasına ve Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına, ancak bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.02.2009 gün ve 12183-2108 sayılı kararında (I) numaralı bölümünde yer alan düzelterek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- A....... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.06.2005 gün ve 98-197 sayılı, sanıklar Ö..... Ş..... S.... ve B.... V.... U...’ın, mağdur Y..... B......’na yönelik eylemleri nedeniyle kurulmuş olan hükmün;

a- 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının uygulanma koşulları bulunmadığı halde, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesi uygulanmak suretiyle haklardan yoksun bırakılmalarına karar verilmesi,

b- Yargılama giderlerinin, her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, CYY’nın 326/2. maddesine aykırı olarak “

“müteselsilen”

” alınmasına karar verilmesi,

İsabetsizliklerinden dolayı BOZULMASINA,

a- 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının uygulanma koşulları bulunmadığı halde, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesi uygulanmak suretiyle haklardan yoksun bırakılmalarına karar verilmesi,

b- Yargılama giderlerinin, her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, CYY’nın 326/2. maddesine aykırı olarak “

“müteselsilen”

” alınmasına karar verilmesi,

İsabetsizliklerinden dolayı BOZULMASINA,

4- Ancak, bozma nedenleri yeni bir yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca, halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, Yerel Mahkeme hükmünden,

a- Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılmak,

b- Hüküm fıkrasındaki yargılama giderlerine ilişkin cümleden “

“müteselsilen”

” sözcüğü çıkartılıp yerine, “

“harcanmasına neden oldukları giderlerin ayrı ayrı alınmasına”

” ibaresi eklenmek suretiyle,

Diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

5- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.07.2009 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8477, Karar No: 2016/13813, Tarih: 10.05.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/8477 E.  ,  2016/13813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

6100 sayılı HMK'nun 294. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Aynı Kanun'un 297/2. maddesine göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Yine aynı Kanun'un 298/2. maddesinde; gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda; mahkemece yüze karşı verilen kısa kararda, davanın reddine karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda, davanın reddi ile birlikte şikayetçinin para cezası ile cezalandırılmasına da karar verilerek, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir.

10.04.1992 tarih ve 1991/7 E. - 1992/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'na göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, bu durumda mahkemece, anılan İçtihadı Birleştirme Kararı'nda da belirtildiği üzere, bozmadan önce verilen kararla bağlı olmaksızın aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Şikayetçi borçlunun temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), bozma nedenine göre şikayetçi borçlunun temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.