muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/443, Karar No: 2006/3757, Tarih: 28.02.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/443 E.  ,  2006/3757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

4833 Sayılı 2003 yılı Mali  Bütçe Kanunu’nun 51/t maddesi ile  5027 Sayılı 2004 yılı Bütçe Kanunun 49/o ve 5277 Sayılı 2005 yılı Bütçe Kanunun 37/e maddelerindeki faiz oranları genel  bütçeye dahil  dairelerle, katma bütçeli idarelerin ilama bağlı  borçları hakkında uygulanır. (HGK 1.12.2004 tarih ve 2004/12-667E sayılı kararı)

Somut  olayda borçlu hazine ilamda öngörülen tazminat için takip edildiğine göre yukarıda yer alan açıklamalar dikkate  alındığında faiz hesaplamasının anılan maddelerde  yer alan  oranlara göre yapılması zorunludur.Ancak 2003 yılı Bütçe Kanunun 51/t maddesi  Anayasa Mahkemesinin 22.1.2004 tarih ve 2003/41E. 2004/4K. sayılı kararı ile iptal edildiğinden  elde  bulunan  ve uyuşmazlığın sürdüğü davalarda, iptal kararının  “geriye  yürümeme” kuralı uygulanmayacağından mahkeme kararı 2003 yılı için ve bu maddenin  uygulama olanağı  bulunan 1.4.2003-31.12.2003 tarihleri bakımından yasaya uygun ise de  1.1.2004 tarihi  ile takip tarihi arasındaki  dönemde  faizin Bütçe Kanunlarındaki oranlar esas alınarak  hesaplanması yerine 1.4.2004 tarihinden sonrası için de 3095 Sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca hesaplama yapan bilirkişi raporu esas alınarak sonuca gidilmesi  isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),28.02.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4183, Karar No: 2020/5325, Tarih: 15.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/4183 E.  ,  2020/5325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık müdafiinin temyiz talebinin "Beraat" kararının gerekçesine yönelik veya yargılama giderine yönelik olmadığı, kararı temyiz etmesinde de hukuki yarar bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince sanık ... müdafinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II)Sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelemesinde;

Sanığın savunmasında, evine haciz gelmesi nedeniyle ev sahibinin kendisini evden çıkardığı ve başka bir yere taşınmak zorunda kaldığını suç işleme kastının bulunmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın savunmasının doğruluğu araştırılıp, sanığın ikametgahında mahcuz malların tam olarak bulunup bulunmadığına dair keşif yapılarak, sanığın mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik kovuşturma ile CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan Galeri Gürses Dayanıklı ve Dayanıksız Tüketim Malları Ticaret A.Ş. vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8097, Karar No: 2013/9962, Tarih: 02.05.2013

**7. Ceza Dairesi         2011/8097 E.  ,  2013/9962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 Sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan "Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır." hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan "İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi" (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 10.maddesinde ifade hürriyeti, düzenlenmiştir. Bu madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümdür.

Avrupa İnsan Haklan Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından internet sitesine aktarılan yazıda, şehit edilen, intihar eden ve tutuklanan bazı subayların akıbetleriyle ilgili şüpheler dile getirilmiş olup, şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, anılan subayların ulusalcı-vatansever olduklarını belirterek kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5.maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya - 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye-23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığı, ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, gözetilmeden, yazılı gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı yasanın 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca bozulmasına 02.05.2013 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Yerel mahkemenin sanığın mahkumiyetine ilişkin dosya kapsamına göre; karar gerekçesi yerinde olduğundan, "suçun unsurları oluşmadığından bahisle bozma ile beraatine karar verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesinin yasaya aykırı olduğundan hükmün bozulmasına" dair sayın çoğunluğun kararına, hükmün onanması gerektiği görüşü ile katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/289, Karar No: 2010/4159, Tarih: 13.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/289 E.  ,  2010/4159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.12.2007 gün ve 2005/625 - 2007/805 sayılı kararı bozan Daire’nin 05.10.2009 gün ve 2008/5604 - 2009/9994 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların inşaat işi için iş ortaklığı kurduklarını, müvekkilinin gerçekleştirdiği inşaat nakliye işinin bedelini ödememeleri üzerine iş ortaklığı aleyhine başlattıkları icra takibinin ... İnşaat Ltd.Şti. tarafından yapılan itiraz ile durduğunu ileri sürerek, itirazın iptalini ve en az %40 icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı... Ltd.Şti. vekili, iş ortaklığı adresine tek bir ödeme emri gönderildiğini, diğer davalı şirketin kendi adına itirazda bulunduğunu, davanın ise iki ayrı şirket aleyhine açıldığını, adi ortaklığın tüzel kişiliğinin bulunmadığını, bu nedenle taraf ehliyeti de olamayacağından, adi ortaklık aleyhine yapılmış icra takibinin geçersiz olduğunu ve böyle bir icra takibine dayalı itirazın iptali davasının reddi gerekeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, yetki ve esas yönünden davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, tarafların beraber hareket etmeleri nedeniyle takibin geçerli olduğu, sözleşmenin ifa yeri itibarıyla Tekirdağ İcra Daireleri’nin ve Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş,kararın davalılardan... Ltd.Şti. vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 05.10.2009 tarihli kararı ile mahkeme kararı... Ltd.Şti. yararına bozulmuştur.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınmadığı anlaşılan 35,50 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 13.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20548, Karar No: 2020/17680, Tarih: 08.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/20548 E.  ,  2020/17680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... ile Güntaş İzolasyon Reklam ve Yay. Tem. Peyzaj Maden Petrol Tarım İnşaat Turizm San. ve Tic. A.Ş. vekilleri ve ... Peyz. Org. Tem. İnş. Tic. San. Ltd. Şti. tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde alt işveren şirketlerde Side Gençlik Merkezi Müdürü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, husumet itirazı ve zamanaşımı def’inde bulunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı Güntaş A.Ş. vekili alt işveren Rotay ve Larma Ltd. Şti.’nin yeni ünvanının Güntaş A.Ş. olduğunu davacının belirli süreli sözleşme ile çalıştığını son işveren olmadıklarını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı ... Temizlik Ltd. Şti. ise davacının kıdem tazminatı talebinden asıl işveren Belediyenin sorumlu tutulması gerektiğini savunmuştur.

Diğer şirketler davaya cevap vermemiştir.

Davacı Gökdemir Peyzaj Ltd. Şti. hakkındaki davasından feragat etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalılardan ... ile Güntaş İzolasyon Reklam ve Yay. Tem. Peyzaj Maden Petrol Tarım İnşaat Turizm San. ve Tic. A.Ş. vekilleri ve ... Peyz. Org. Tem. İnş. Tic. San. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının kıdem tazminatından davalıların sorumluluğu hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalılardan ... ile Güntaş İzolasyon Reklam ve Yay. Tem. Peyzaj Maden Petrol Tarım İnşaat Turizm San. ve Tic. A.Ş. vekilleri ve ... Peyz. Org. Tem. İnş. Tic. San. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının kıdem tazminatından davalıların sorumluluğu hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 112. maddesine 6552 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile eklenen fıkralarda, 04.01.2002 tarihli ve 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun 62. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi kapsamında alt işverenler tarafından çalıştırılan işçilerin kıdem tazminatları bakımından; alt işverenlerinin değişip değişmediğine bakılmaksızın aralıksız olarak aynı kamu kurum veya kuruluşuna ait işyerlerinde çalışmış olanların bu şekilde çalışmış oldukları sürelere ilişkin kıdem tazminatına esas hizmet sürelerinin, aynı kamu kurum veya kuruluşuna ait işyerlerinde geçen toplam çalışma süreleri esas alınarak tespit olunacağı, bunlardan son alt işverenleri ile yapılmış olan iş sözleşmelerinin 4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesine göre kıdem tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde sona ermiş olanların kıdem tazminatlarının ilgili kamu kurum veya kuruluşları tarafından, işçinin banka hesabına yatırılmak sureti ile ödeneceği hususları düzenlenmiştir.

6552 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 4857 sayılı Kanun'un 112. maddesinde kamu işverenleri arasındaki rücu işlemi düzenlenmiş olmakla birlikte, kamu asıl işvereninin alt işverenlere rücu işlemine dair herhangi bir düzenlemeye yer verilmediği anlaşılmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 2/6. maddesi hala yürürlükte olup anılan kanun hükmü gereğince asıl işveren alt işveren ilişkisinde asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

Bu çerçevede, İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Yargıtay ilke kararlarında işçilik alacaklarından kıdem tazminatına ilişkin işverenlerin sorumlulukları yukarıda belirtildiği üzere kabul edilmektedir. 6552 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile 4857 sayılı Kanun’un 112. maddesine eklenen son fıkra ile Kamu İhale Kanunu kapsamında alt işverene bırakılan işlerde çalışan işçilerin, kıdem tazminatına esas hizmet sürelerinin birleştirileceği ve son kamu kurum ve kuruluşu tarafından kıdem tazminatının ödeneceği düzenlemesi getirilmiştir.

Buradaki asıl sorun, 112. maddeye eklenen fıkralarla, kamu kurumları açısından kıdem tazminatından sorumluluğun salt son işveren kamu kurumu ile sınırlandırılıp sınırlandırılmadığıdır.

4857 sayılı Kanun’un 2. maddesi hükmüne göre kıdem tazminatından asıl işveren ve alt işverenin birlikte sorumluluğunun söz konusu olduğu ve sözü edilen hükümde bir değişiklik yapılmadığı halde, Kamu İhale Mevzuatına tabi alt işverenlik sözleşmeleri kapsamında çalışanların kıdem tazminatının salt son kamu kurumunda ödeneceğinin öngörülmesi, işçi açısından seçimlik hakkı bertaraf etmeyeceği gibi davalı asıl işverenin rücu hakkını da ortadan kaldırmayacaktır.

4857 sayılı Kanun’un 2. maddesi hükmüne göre kıdem tazminatından asıl işveren ve alt işverenin birlikte sorumluluğunun söz konusu olduğu ve sözü edilen hükümde bir değişiklik yapılmadığı halde, Kamu İhale Mevzuatına tabi alt işverenlik sözleşmeleri kapsamında çalışanların kıdem tazminatının salt son kamu kurumunda ödeneceğinin öngörülmesi, işçi açısından seçimlik hakkı bertaraf etmeyeceği gibi davalı asıl işverenin rücu hakkını da ortadan kaldırmayacaktır.

Somut uyuşmazlıkta; davacının nezdinde çalıştığı son alt işveren ... Ltd. Şti ile davalı Belediyenin alacağın tümünden sorumlu tutulması isabetli olup davalı Belediyenin temyiz itirazı yerinde değildir. Ancak devreden alt işverenlerin kıdem tazminatından sorumlu olduğu miktarın da kendi ihale dönemiyle ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı olarak belirlenmesi gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının diğer alt işverenler nezdinde çalıştığı sürenin de dahil edilerek davalı ..., Güntaş ve NKS şirketlerinin kendi ihale dönemlerini aşacak şekilde tespit edilen hizmet süresi dolayısıyla hak kazanılan kıdem tazminatından da sorumlu olduğunun kabulü hatalı olmuştur. Bu nedenle davalılardan Güntaş A.Ş. ve ... Ltd. Şti.’nin temyiz itirazının kabulü ile sadece kendi ihale dönemiyle ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı olarak sorumluluklarının belirlenmesi için hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 08/12/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/923, Karar No: 2020/4452, Tarih: 01.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/923 E.  ,  2020/4452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalılardan ... Deri San. Ve Tic. A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve kararın bozmaya uygun olmasına göre, davacı ile davalı ... Tic. A.Ş.nin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 01/06/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10446, Karar No: 2013/17017, Tarih: 04.06.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/10446 E.  ,  2013/17017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Molatof kokteyli atmak, yola barikat koyarak trafik akışını engelleme, polise direnme, mala zarar verme ve terör örgütü propagandası yapmak

HÜKÜM : 03.08.2012 tarihli terör örgütü propagandası yapma suçundan açılan davanın tefrikine ve diğer suçlardan beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında düzenlenen iddianame ve temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 02.06.2011 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı kararına göre temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek (9.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin görevsizliğine, dos- yanın görevli daireye (GÖNDERİLMESİNE), 04.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5598, Karar No: 2013/10536, Tarih: 05.07.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/5598 E.  ,  2013/10536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İcra takibine itiraz

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından ilamda lehine hükmedilen alacakların tahsil amacıyla takip başlatılmış, borçlu istenen işlemiş faizin fahiş olduğu itirazı üzerine, Mahkemece ilama göre faiz hesabının yapılması için bilirkişiden rapor alınmış ve borçlu vekilini rapora yaptığı itirazlar değerlendirilmeden, rapor doğrultusunda icra emrinin düzeltilmesine karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirikiş raporu incelendiğinde; 30.12.1999 ile 01.07.2002 arası dönemin çok daha fazla olduğu halde, 182 gün olarak kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Bu durumda Mahkemece alacaklı vekilinin rapora itirazlarına da dikkat ederek yeniden faiz hesabını yapılması için bilirkişiden ek rapor alınarak karar verilmesi yerine, hatalı rapora dayalı olarak hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 05.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.