muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12184, Karar No: 2024/7678, Tarih: 16.09.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; kişilik haklarına saldırı ve haksız şikayet nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427, 438 ve 439 uncu maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 12,17 ve 36 ncı maddeleri, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun (mülga) 41 ve 49 uncu maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 ve 58 inci maddesi), 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, özellikle verilen kararın bozmaya uygun olmasına, bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşen hususların yeniden incelemeye konu yapılamamasına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan mahkeme kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacılara yükletilmesine,Dosyanın kararı veren mahkemeye gönderilmesine,16.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22452, Karar No: 2015/35718, Tarih: 16.12.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/22452 E.  ,  2015/35718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı Talebinin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı sitede sertifikalı güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma ücreti alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, talep edilen fazla çalışma ücretinin ödendiğini, talep olunan alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla çalışma ücretlerinin tam olarak ödenmediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık, fazla çalışma süre ve ücretinin doğru olarak hesaplanıp hesaplanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma süresinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkda, davacı vekili dava dilekçesinde, davacının 2011 yılına kadar, gündüz nöbetlerinde 08:00-20:00 saatleri arasında, gece nöbetlerinde ise 20:00-08:00 saatleri arasında, 2011 yılından itibaren ise gündüz nöbetlerinde 08:00-19:00 saatleri arasında, gece nöbetlerinde ise 19:00-08:00 saatleri arasında çalıştığını ileri sürmüştür.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 01/07/2010-22/02/2013 tarihleri arasında, haftanın 6 günü ve 1,5 saatlik ara dinlenmesinin düşülmesi ile günde 10,5 saat çalıştığı, haftalık çalışma süresinin 63 saat ve haftalık fazla çalışma süresinin ise 18 saat olduğu belirtilerek, fazla çalışma ücreti hesaplanmıştır.

Daha önce Dairemizin temyiz incelemesinden geçerek onanan, eldeki davanın davacısı ile aynı işi (güvenlik görevlisi) yapan, günlük ve haftalık çalışma şekil ve süreleri aynı olan, başka bir işçi tarafından aynı davalıya karşı açılan ve fazla çalışma ücretinin talep edildiği davada aldırılan bilirkişi raporunda isabetli olarak;

Tanık beyanları nazara alınarak, davacının dava dilekçesindeki iddiaları ile bağlı kalınarak,

Daha önce Dairemizin temyiz incelemesinden geçerek onanan, eldeki davanın davacısı ile aynı işi (güvenlik görevlisi) yapan, günlük ve haftalık çalışma şekil ve süreleri aynı olan, başka bir işçi tarafından aynı davalıya karşı açılan ve fazla çalışma ücretinin talep edildiği davada aldırılan bilirkişi raporunda isabetli olarak;

Tanık beyanları nazara alınarak, davacının dava dilekçesindeki iddiaları ile bağlı kalınarak,

Davacının 2011 yılına kadar, haftanın 6 günü ve 1,5 saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile günde 10,5 saat çalıştığı, davacının haftalık çalışma süresinin 63 saat ve haftalık fazla çalışma süresinin 18 saat olduğu,

2011 yılından itibaren ise, haftanın 6 günü ve 1,5 saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile günde 9,5 saat çalıştığı, davacının haftalık çalışma süresinin 57 saat ve haftalık fazla çalışma süresinin 12 saat olduğu belirtilmiş, fazla çalışma ücreti bu süreler nazara alınarak hesaplanmıştır.

Aynı işi (görevi) yapan, günlük ve haftalık çalışma şekil ve süreleri ile ücretleri dahi aynı olan iki işçinin açtığı iki ayrı davada, işçilerden birinin haftalık fazla çalışma süresinin hesaplama döneminin tamamında 18 saat, diğerinin ise 2011 yılına kadar 18 saat, 2011 yılından itibaren ise 12 saat olarak belirlenmesi çelişkilidir.

Eldeki davada mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, haftalık fazla çalışma süresi hesaplanırken, davacının dava dilekçesindeki iddiaları (kabulü) nazara alınmamış, hatalı hesaplama yapılmıştır. Daha önce Dairemizin temyiz incelemesinden geçerek onanan davadaki bilirkişi raporunda, davacının dava dilekçesindeki iddiaları (kabulü) nazara alınmış ve isabetli bir şekilde hesaplama yapılmıştır.

Bu nedenle, davacının dava dilekçesindeki iddiaları da gözetilerek, davacının 2011 yılına kadar, haftanın 6 günü ve 1,5 saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile günde 10,5 saat çalıştığının, davacının haftalık çalışma süresinin 63 saat ve haftalık fazla çalışma süresinin 18 saat olduğunun, 2011 yılından itibaren ise, haftanın 6 günü ve 1,5 saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile günde 9,5 saat çalıştığının, davacının haftalık çalışma süresinin 57 saat ve haftalık fazla çalışma süresinin 12 saat olduğunun kabulü ile fazla çalışma ücreti hesaplanmalıdır.

Fazla çalışma süresini ve buna bağlı olarak fazla çalışma ücretinin ve ücretinin hatalı bir şekilde hesaplandığı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması isabetsizdir.

3- Taraflar arasındaki ikinci uyuşmazlık, davacının yaptığı iş nazara alındığında, hesaplanan fazla çalışma ücretinin, gelir ve damga vergisinden müstesna olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı sertifikalı güvenlik görevlisi olup, bilirkişi raporunda hesaplanan fazla çalışma ücretinin gelir ve damga vergisinden müstesna olduğuna dayanak yapılan Gelir Vergisi Kanunu'nun 23/6 ncı maddesi kapsamında değildir. Bu nedenle, hesaplanan fazla çalışma ücretinden gelir vergisi ve damga vergisi kesilmemesi hatalıdır.

Davacı sertifikalı güvenlik görevlisi olup, bilirkişi raporunda hesaplanan fazla çalışma ücretinin gelir ve damga vergisinden müstesna olduğuna dayanak yapılan Gelir Vergisi Kanunu'nun 23/6 ncı maddesi kapsamında değildir. Bu nedenle, hesaplanan fazla çalışma ücretinden gelir vergisi ve damga vergisi kesilmemesi hatalıdır.

4- Karar başlığında davalı olarak ".." yazılmış ve hüküm altına alınan alacağın davalıdan tahsiline şeklinde karar verilmiştir. Davacının çalıştığı işyeri kat mülkiyetine tabi bir site olup 625 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 20/a maddesi uyarınca, hüküm altına alınan alacaktan kat malikleri eşit olarak sorumludur. Mahkemece, hükmün kat malikleri aleyhine kurulması gerekirken yönetim kurulunun şahsi sorumluluğu çağrıştıracak şekilde hüküm kurulması da hatalı olup, bozmayı gerektirmişdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8537, Karar No: 2015/2335, Tarih: 07.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8537 E.  ,  2015/2335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 23.05.2014 gün ve 832 Esas, 4020 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

Şikayetçi vekili, sıra cetveline konu taşınmaz üzerine satış tarihinden önce müvekkili kurumun alacağı için haciz konulduğunu, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 21. maddesi uyarınca müvekkilinin alacağının birinci sıradaki alacak ile garameye girmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan... vekili, şikayetin öncelikle süre yönünden reddini talep etmiş, şikayet olunan şirket vekili ise, kendilerine husumet düşmeyeceğini savunarak, şikayetin husumetten reddini istemiştir.

Mahkemece, sıra cetvelinin şikayetçi kuruma 04.09.2013 tarihinde tebliğ edildiği, şikayetçi vekilinin şikayet dilekçesinde sıra cetvelinin tebliğinin usulsüzlüğüne yönelik bir şikayetin de bulunmadığı gerekçesiyle İİK'nın 16. maddesi uyarınca şikayetin süre yönünden reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 23.05.2014 tarih ve 832 E., 4020 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Şikayetçi vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Şikayet, sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir. İİK'nın 142/1. maddesi "Cetvel suretinin tebliğinden yedi gün içinde her alacaklı takibin icra edildiği mahal mahkemesinde alakadarlar aleyhine dava etmek suretiyle cetvel mündericatına itiraz edebilir." hükmünü içermekte olup, bu süre hak düşürücü niteliktedir. HMK'nın 115/2. maddesi uyarınca mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Bu durumda mahkemece, şikayetin hak düşürücü süre içinde yapılmış olmasına ilişkin özel dava şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle HMK'nın 114/2 ve 115/2. maddeleri uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış ise de, karar sonucu itibariyle doğrudur.

Bu açıklamalara ve dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.