muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8096, Karar No: 2022/4597, Tarih: 11.04.2022

B- Sanık ... yönünden yapılan temyiz incelemesinde:

1-28.07.2014 tarihli olay tutanağında hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan işlem yapılan sanığın atılı suçu kabul etmemesi karşısında tutanak tanıklarının duruşmaya usulüne uygun olarak çağrılıp, yöntemince bilgi ve görgülerine başvurularak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre; UYAP sorgulamasında sanık hakkında 29/06/2013 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan İzmir (Kapatılan) 15. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/724 esas ve 2013/1051 karar sayılı ilamı ile verilen denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın 27/01/2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla;

Sanık hakkında, suça konu 28.07.2014 tarihli eylemi nedeniyle, suç tarihinden önce 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdiği için, bu suçtan dolayı ilk olarak 23.09.2014 tarihinde 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’ne gönderildiği ve 06.11.2014 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 18.11.2014 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

3- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA,

11/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2351, Karar No: 2012/4254, Tarih: 08.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2010/2351 E.  ,  2012/4254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : TCK 155/1, 53/1-2-3 ile 1 yıl hapis, hak yoksunluğu; TCK 106/2-c, 53/1-2-3 ile sene hapis, hak yoksunluğu

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın tanımadığı yakınan ve arkadaşlarının yanından geçerken yakınanın arkadaşı tanık ...'ye "ne bakıyorsun lan" diyerek bağırdığı, tanık ...'nin başını yana çevirmesi üzerine yanağını tutarak neden başını çeviriyorsun dediği, sanığın gülerek tanık ...'ye "korktun değil mi? "diye sorduğu, tanık ...'nin de "biraz korktum." şeklinde karşılık verdiği, sanığın yakınana ait tanık ...'nin elinde bulunan cep telefonunu istediği, yakınanın "ver baksın." demesi ile cep telefonunu alıp biraz inceledikten sonra cep telefonu ile gideceği sırada yakınanın sanığa ayıp olmuyor mu?" demesine rağmen sanığın yürüdüğü ve yakınan ile arkadaşlarının kendisini takip ettikleri, sanığın kimliği tespit edilemeyen yakında bulunan arkadaşına "şuna bir bıçak vur." diyerek yakınanı tehdit ettiği, bu şekilde yakınanın menkul malı üzerindeki zilyetliğini sürdürme iradesini engelleyip olay mahallinden gitmesi şeklindeki eylemin bir bütün halinde birden fazla kişiyle birlikte yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, güveni kötüye kullanma ve tehdit suçlarından yazılı biçimde hükümlülük kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 08.03.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/255, Karar No: 2013/7694, Tarih: 27.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/255 E.  ,  2013/7694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki fesih işleminin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı, davalı kurumca 16.09.2009 tarihinde eczanesinde yapılan denetimde 49 kişiye ait 104 adet ... raporları bulunduğundan bahisle sözleşmenin 6.3.2 maddesi uyarınca 3 ay süreyle sözleşmesinin fesih edildiğini, raporların tamamının diyaliz hastalarına ait olduğunu, bir kısmının eski tarihli olduğunu, feshin haklı olmadığını ileri sürerek fesih işleminin iptali ile muarazanın giderilmesini istemiştir.

Davalı yapılan işlemin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

“Davacıya ait eczanede yapılan denetimde, 49 hastaya ait toplam 104 adet ... raporu bulunduğu tespit edilmiştir. Davalı 2009 eczane protokolünün eczanede bulunmaması gereken ... raporlarına ilişkin 6.3.2 maddesi uyarınca işlem yapmıştır. Eczanede bulunmaması gereken ... raporlarının bulunduğu uyuşmazlık konusu değildir. Davacının sözleşme hükmüne aykırı davrandığının kabulü ile davanın reddine dair verilen kararın davacı tarafından temyizi üzerine, davacının temyiz aşamasında ibraz ettiği 1.02.2012 tarihli Sosyal Güvenlik Kurumu Protokolünün, davaya konu eylemlerle ilgili 2010 protokolünün 6.3.2 maddelerinin protokolün yürürlüğe girdiği 01.02.2012 tarihinden itibaren yürürlükten kaldırıldığını, yine 2012 S.G.K protokolüne eklenen ek Protokolün 7.maddesi uyarınca; “01.02.2012 tarihinde imzalanan protokolden önceki protokollerde sözleşmenin feshi ve cezai şartı gerektiren maddelerden bu protokolde kaldırılmış olanlar nedeniyle sözleşme feshi ve/veya cezai şart uygulanmış olan işlemler, konusu kalmadığından durdurulur ve işlem yapılmaz “ hükmünün düzenlendiği yazılıdır. Hal böyle olunca temyiz aşamasında sunulan bu sözleşme hükümlerinin mahkemece değerlendirilip sonucuna uygun karar verilmesi gerektiği halde bu husus gözden kaçırılarak yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 21.15 TL temyiz harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/28807, Karar No: 2011/9766, Tarih: 17.05.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/28807 E.  ,  2011/9766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kemer İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Bonoda tanzim eden ve aval veren sıfatına sahip borçlular hakkındaki takip, lehtarın cirosu ile hamil durumunda olan A.... T.. tarafından yapılmıştır. TTK.'nun 589. maddesinde "namlarına imzalanmış olan şahısları herhangi bir sebep olmaksızın ilzam etmeyen imzaların bulunması halinde diğer imzaların sıhhatine bu yüzden halel gelmez” hükmü getirilmiştir. Bu nedenle keşideci ve aval veren kendi imzasını inkar etmediğine göre bono bedelini ödemekle yükümlü olup, müracaat borçlusu lehtarın imzasına karşı yapmış oldukları itirazları dinlenemez.  Mahkemece borçluların bu yöne ilişkin itirazlarının kabulü doğru olmadığı gibi, TTK.nun 690. maddesinin göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 599. maddesi gereğince, bonodan dolayı kendisine müracaat edilen kimse önceki hamillerden birisiyle kendisi arasında doğrudan doğruya mevcut olan münasebetlere dayanan şahsi defilerini yetkili hamile karşı ileri süremez. Borçlunun açıklanan nitelikteki definin geçerli olabilmesi için hamilin bonoyu iktisap ederken bile bile borçlunun zararına hareket ettiğinin takip hukuku açısından geçerli yazılı bir belge ile kanıtlanması zorunludur.

Somut olayda, borçluların dayandığı ödeme belgelerinin hamile karşı ileri sürülebilmesi ve geçerli kabul edilebilmesi için yukarıda yazılan koşulların oluştuğu yönünde bir belge sunulamamıştır. O halde mahkemece, borçlunun sair itiraz ve şikayet nedenleri incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9190, Karar No: 2018/607, Tarih: 28.02.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9190 E.  ,  2018/607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin iş makinaları için davalıdan akaryakıt aldığını, karşılığında ücretini aralarında varılan mutabakat gereği dönemsel olarak ödediğini,davalının müvekkilinden alacaklı olduğundan bahisle takip başlattığını,takibe müvekkilinin süresinde itirazı etmesi üzerine davalının itirazın iptali davası açtığını,yapılan yargılama sonucunda müvekkilinin davalıya borcunun bulunmadığını hatta davalı taraftan alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verildiğini, davalının dava dosyası kapsamında kötü niyet tazminatı ile vekalet ücretini ve yargılama giderini ödediği halde anılan dava dosyasında tesbit edilen 26.230,00 TL yi ödemediğini ileri sürerek,davanın kabulü ile alacağın ticari defterlerin kapanış tarihi olan 31.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili , davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia,savunma ve tüm dosya kapsamına göre;davalı şirkete ait muavin defteri hesap özetinde 15.04.2009 tarihi itibarıyla davacı ...'ın davalı şirkete 19.054.18 TL borçlu olduğuna ilişkin muavin defter kaydına göre davacı tarafın alacaklı olduğuna ilişkin iddiasını ispatladığı, bu durumda ispat külfeti kendisine geçen davalı tarafın dayandığı yemin teklifinin ise davacı tarafça kabul edilmediği,davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle,davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Davalı tarafından açılan ...Asliye Hukuk Mahkemesi 2009/633 E,2013/502 K sayılı dosyasında davalının bizzat kendi defterleri incelendiğinde davacıya borçlu olduğu tespit edilmiş ,yapılan takibin haksız olduğu gerekçesiyle de davanın reddine karar verilmiş ve karar 27.11.2013 tarihinde kesinleşmiştir. Davanın da kuvvetli delil niteliğinde ki kesinleşmiş iş bu karara dayalı olarak açıldığı ortada iken bu husus gözardı edilerek davalı tarafça davacıya yemin teklif hakkı hatırlatılıp bu yeminin de davacı tarafça kabul edilmediği gerekçesiyle, davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6016, Karar No: 2025/2309, Tarih: 10.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/6016 E.  ,  2025/2309 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/3119 E., 2021/3145 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, rıza göstermedikleri halde tanıkların dinlenilmesinden vazgeçildiğine ve bu hususa ilişkin gerekçeye yer verilmediğine, davaya konu eylem ile mağdurun kamu görevi arasında nedensellik bağı bulunmadığına, sanığın mağdur tarafından haksız şekilde duruşma salonundan atıldığı, bu olay sırasında gerçekleşen tartışmadan dolayı, neticesinde beraat edeceği kamu davası açılması sebebiyle suça konu dilekçenin verildiğine, Bölge adliye mahkemesi kararının gerekçesiz olduğuna, İlk Derece Mahkemesi'nin kararının gerekçesinin ise yetersiz olduğuna, dinletmek istedikleri tanıkların, mağdurun yürüttüğü kamu görevini hukuka uygun yürütüp yürütmediğine ilişkin olup suçun oluşumuna ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususlarında sonuca etkili olduğuna, esas hakkında mütalaa ile sanığın savunmasının bulunduğu 28.10.2021 tarihli duruşma zaptının fiziken kendilerine verilmediği, UYAP ortamından alabileceklerinin söylendiği, buna karşın duruşma zaptının kararın kendilerine tefhim edildiği 02.11.2021 tarihinden de sonra 04.11.2021 tarihinde UYAP ortamına yüklendiğine, duruşma zaptını UYAP üzerinden temin edememiş olmaları sebebiyle 02.11.2021 tarihli duruşmada savunma için ek süre istemiş olmalarına karşın 28.10.2021 tarihli duruşmada hazır bulunmaları sebebiyle kendilerine süre verilmediğine, iki oturum arası geçen süre ve duruşma zaptının yazılı olarak verilmemesi hususları göz önüne alındığında savunma haklarının kısıtlandığına, mağdurun sanığı duruşma dışına çıkartması için gereken koşulların oluşmadığı, bu kapsamda hukuka aykırı yürütülen kamu görevi sebebiyle eylemin kamu görevlisine karşı görevinden dolayı gerçekleştirilmediğinin kabulü gerektiğine, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığına, sanığın eyleminin huzurda hakaret niteliğinde olmadığı, gıyapta hakaret suçunda ise ihtilat unsurunun ne şekilde gerçekleştiğinin tartışılmadığına yöneliktir.

III. GEREKÇE

III. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 tarihli ve 2008/170 Esas, 2008/220 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın 25.02.2021 tarihli dilekçesinde, Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesi hakimi olan ve talimat duruşmasında kendisini duruşma salonundan dışarı çıkartması sırasında gerçekleşen tartışma neticesinde kendisinden şikayetçi olan mağdur hakkında, şikayetçi olduğu dava sebebiyle iddia ve kabul edilen sözlerle kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret ettiği gerekçesiyle sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir.

Sanık savunmasında, hakaret etme kastı olmadığını, haksızlığa uğradığını düşünmesi sebebiyle kendisini savunma amacıyla davaya konu dilekçeyi yazdığını belirtmiştir.

Sanık hakkında Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 31.05.2021 tarihli ve 2021/96 Esas, 2021/476 Karar sayılı kararı ile davaya konu dilekçenin verilmesine neden olan dava sebebiyle hakaret suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiş ve bu karar 05.07.2021 tarihinde kesinleşmiştir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, sanığın yazmış olduğu dilekçede yer verdiği ifadelerin rahatsız edici nitelikte olduğu anlaşılmakla birlikte, bu sözlerin Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü ile iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında değerlendirileceği konusunda tereddüt bulunmamaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslararası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.