muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/156, Karar No: 2012/1030, Tarih: 15.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/156 E.  ,  2012/1030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, sıra cetveline konu şikayet dışı borçlunun aracına müvekkilini alacağı için konulmuş olan haciz tarihinin 05.10.2009 tarihi olmasına rağmen kendi alacaklarının sıra cetveline kaydedilmediğini, kendi alacaklarına sıra cetvelinin üçüncü sırasında yer verilmesi gerekirken şikayet olunan ...’in sonraki tarihli haczine istinaden o alacağa üçüncü sırada yer verildiğini ileri sürerek, şikayet olunan rehin alacaklısı ... Esnaf ve Sanatkarlar Kefalet Kredi Kooperatifi’nin alacaklı olduğu icra takip dosyasında hazırlanmış olan sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan ... vekili, kendi haciz tarihlerinin 07.10.2009 olduğunu, şikayetçinin bir yıl içerisinde satış istememesi nedeni ile haczin düşmüş olduğunu ve sıra cetvelinin doğru olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan rehin alacaklısı ... Esnaf ve Sanatkarlar Kefalet Kredi Kooperatifi vekili, kendi alacaklarının şikayet olunanın haczinden önce doğmuş olan rehin hakkına dayandığını ve sıra cetvelinin doğru olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçinin haciz tarihinin 05.10.2009 olduğu, 01.10.2010 tarihinde şikayetçi vekilinin icra takip dosyasında satış talebinde bulunduğu, şikayetçinin alacağına sıra cetvelinin üçüncü sırasında yer verilmesi gerekirken hiç yer verilmemiş olmasının doğru olmadığı gerekçesiyle şikayetin kabulü ile, sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 15.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12832, Karar No: 2019/311, Tarih: 17.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/12832 E.  ,  2019/311 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde hükümde belirtilen gerekçelerle asıl ve birleşen dava yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dava, 25/04/2009 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen peşin sermaye değerli gelir, cenaze yardımı ve birleşen dosya ile talep edilen tedavi gideri nedeniyle oluşan Kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir.

Rücu davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, olay tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi, 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi, İşçi sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Eldeki davada, alınan kusur raporunda, işveren %70, kazalı işçiler ... %15 ve ... %15 oranında kusurlu kabul edildikleri rapor edilmiş ve bu kusur oranlarına göre de mahkemece işveren toplamda %85 oranında kusurlu kabul edilerek hüküm tesis edilmiştir. Ancak yapılan incelemede, aynı kazada vefat eden ve bu dosyadan yaptırılan kusur bilirkişi incelemesinde %15 kusur izafe edilen diğer işçi ...'ın vefatı nedeniyle, davacı Kurum tarafından ... 10. İş Mahkemesinin 2011/127 E sayılı dosyası ile açılan rücu davasında kusur raporu alındığı ve mahkemece bu kusur raporu doğrultusunda hüküm tesis edildiği, verilen bu kararın dairemizin 2012/16163 E sayılı bozma ilamı ile bozulduğu, anlaşılmıştır.

Bu konuda mahkemece yapılacak iş; aynı kazada vefat eden diğer işçi ... ile ilgili açılan tazminat dosyası ile iş bu dosya bir arada değerlendirilerek, bu tazminat dosyasından verilen bozma kararı kapsamında, saptanan maddi olgulara göre olayın oluşu tereddütsüz belirlenip, tüm delillerle birlikte değerlendirilerek, alanında uzman bilirkişilerden oluşa ve mevzuata uygun, raporlar arasındaki kusur oran ve aidiyetleri konusunda oluşan çelişkiler giderilecek şekilde yeniden rapor alınıp, irdelenerek, varılacak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-5510 sayılı Yasanın 21/son hükmü “İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık; kamu görevlileri, er ve erbaşlar ile kamu idareleri tarafından görevlendirilen diğer kişilerin vazifelerinin gereği olarak yaptıkları fiiller sonucu meydana gelmiş ise, bu fiillerden dolayı haklarında kesinleşmiş mahkûmiyet kararı bulunanlar hariç olmak üzere, sigortalı veya hak sahiplerine yapılan ödemeler veya bağlanan gelirler için kurumuna veya ilgililere rücû edilmez. Ayrıca, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu ölümlerde, bu Kanun uyarınca hak sahiplerine bağlanacak gelir ve verilecek ödenekler için, iş kazası veya meslek hastalığının meydana gelmesinde kusuru bulunan hak sahiplerine veya iş kazası sonucu ölen kusurlu sigortalının hak sahiplerine, Kurumca rücû edilmez.” şeklindedir.

Kabule göre de, % 85 kusura göre hesap yapılması ve aynı kazada ölen sigortalının kusuru da dahil edilip hüküm tesis edilmesi, yukarıda açıklanan 5510 sayılı Yasanın 21/son hükmünün irdelenmeksizin rücu edilemezliğin gözetilmemesi isabetsizdir.

Yapılan açıklamalar doğrultusunda mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3- Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin kalan ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, sigortalının kalan ömrü ile sınırlı olup çocuklardan erkeğin 18, ortaöğretimde 20, yüksek öğretim durumunda 25 yaşını doldurduğu tarih itibarıyla gelirden çıkacağı kabul edilmeli, evlenme tarihine kadar gelire hak kazanacağı belirgin bulunan kızın, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik duruma, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre evlenme yaşı değişkenlik arz ettiğinden bu konuda Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre hazırlanan istatistiklerden yararlanılmalıdır.

Eldeki davada ise; Mahkece aldırılan hesap bilirkişisi raporunda hak sahibi kız çocuğu ... için destek süresinin, kız çocuğunun 24 yaşında ve bekar olmasına göre daha ileri yaşta evleneceği gözetilip destek süresinin buna göre belirlenmesinin gözetilmemesi isabetsizdir.

Eldeki davada ise; Mahkece aldırılan hesap bilirkişisi raporunda hak sahibi kız çocuğu ... için destek süresinin, kız çocuğunun 24 yaşında ve bekar olmasına göre daha ileri yaşta evleneceği gözetilip destek süresinin buna göre belirlenmesinin gözetilmemesi isabetsizdir.

Hak sahibi kız çocuğu ... için gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, kız çocuğu yönünden eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yetersiz hesap raporunda belirlenen gerçek zarar esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı şirket avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2074, Karar No: 2014/4831, Tarih: 13.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2074 E.  ,  2014/4831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 12.11.2012 gün ve 2011/102-2012/344 sayılı kararı onayan Daire’nin 29.11.2013 gün ve 2013/6710-2013/21794 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkilleri ... ve ... ile davalı arasında 11.11.2008 tarihli davacı şirkete ilişkin hisse devir sözleşmesi tanzim edildiğini, bu sözleşmenin adi yazılı şekilde yapıldığını, 6762 sayılı TTK'nın 520. maddesi gereğince geçerli olmadığını, tarafların verdikleri şeyleri iade ile yükümlü bulunduğunu, aynı tarihte yapılan noter hisse devir sözleşmesinde ise devir bedelinin nakten ve tamamen ödendiğinin belirtildiğini, davalıya borçları olmadığı halde bonoya dayalı olarak haklarında takip yapıldığını ileri sürerek, icra takip dosyasına konu 26.205 TL yönünden borçlu olmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hisse devri gereğince müvekkiline 10 adet bono verildiğini, borcun ödenmemesi üzerine takip yapıldığını savunarak, davanın reddini, %40 kötüniyet tazminatının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında 11.11.2008 tarihli noter ve aynı tarihli adi yazılı sözleşme ile hisse devri yapıldığı, noter hisse devrinin adi sözleşmeyi ilga edecek nitelikte bulunmadığı, noterde devir bedelinin nakten ve tamamen alındığı belirtilmekle birlikte ödeme detayına ilişkin bilgi olmadığı, adi yazılı sözleşmede ise ödemenin 10 taksitte yapılacağının düzenlendiği, noter onaylı sözleşme ile hisse devrinin gerçekleştirilmesinin, adi sözleşme ile de devir bedelinin ödeme esaslarının belirlenmesinin amaçlandığı, davacıların bono bedelinin ödendiğini ispatlayamadığı, davalının tazminat talebinin yasal şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davacıların davasının ve davalının tazminat talebinin reddine dair verilen karar taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine Dairemizin 29.11.2013 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

.../....

-2-

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davacılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

.../....

-2-

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacılardan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/54002, Karar No: 2010/14776, Tarih: 04.05.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/54002 E.  ,  2010/14776 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/79546

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2007

NUMARASI : 2007/66

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11176, Karar No: 2014/16555, Tarih: 09.09.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/11176 E.  ,  2014/16555 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2372, Karar No: 2019/2409, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2372 E.  ,  2019/2409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9660, Karar No: 2014/27108, Tarih: 18.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/9660 E.  ,  2014/27108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 21. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/01/2014

NUMARASI : 2013/444-2014/46

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı F.. Gıda San ve Tic AŞ'nin bir şirketler grubu olduğunu, bünyesinde F.. Çay Gıda Ltd Şti, F.. Cafe ve Gıda Ltd Şti, F.. Unlu Mamuller Gıda Ltd Şti, F.. Fırın Gıda Ltd Şti, F.. Tat Ürünleri Gıda Ltd Şti'ni barındırdığını, müvekkilinin 03/12/2011 tarihinde hizmet akdi ile çalışmaya başladığını, gruba bağlı Suadiye mahallesi Kadıköy adresindeki F.. Cafe Ltd Şti'nin açılması ile 23/11/2011 tarihinde mağaza müdür yardımcısı olarak görevlendirildiğini, F.. Tat Ürünleri Ltd Şti'nde müdür yardımcısı olarak çalışmakta iken iş akdinin 28/06/2012 tarihinde operasyon müdürü U.. T.. tarafından artık işe gelmeyin, beyanı ile sona erdirildiğini, feshin iş kanununun 19. maddesindeki şekle uygun yapılmadığını iddia ederek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davacının F.. Gıda AŞ de tezgahtar olarak çalıştığını, fesih tarihinde şirkette 30 işçinin altında işçi bulunduğunu, diğer davalı F.. tat ürünleri ltd şti nde de toplam 30 işçinin altında çalışan olduğunu, davacının iş akdinin işletmesel karar ile sona erdiğini, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece,davacının iş akdinin feshinin yazılı yapılmadığı, savunmasının alınmadığı, 19. maddedeki koşullara uygun yapılmadığı, davalıların aynı iş kolunda bulunan birden fazla iş yerinde 30 dan fazla çalışan bulunduğu, feshin geçerli nedenle yapıldığının davalı tarafından ispat edilemediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut olayda, birden fazla davalı bulunmasına rağmen mahkemece “ Davalı şirket tarafından yapılan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine” şeklinde hüküm kurulmuşsa da hangi davalı aleyhine hüküm kurulduğu belli olmadığından söz konusu mahkeme hükmü HMK 297/2 maddesine uygun olmayıp kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18/09/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8963, Karar No: 2009/11035, Tarih: 01.07.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/8963 E.  ,  2009/11035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, ... ... Mahallesi 11 ada 9 parselin ifrazından oluşan 4688 ada 7 sayılı parselin 1943 yılında yapılan orman kadastro çalışmasında orman sınırı içinde olup, 1994 yılında 2/B madde uygulaması ile orman sınırı dışına çıkarıldığını bildirerek, davalılar adına kayıtlı tapunun iptalini ve Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulü ile taşınmazın tapu kaydının iptaline ve 2/B madde şerhi verilerek Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava 2/B madde uygulamasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Genel arazi kadastrosu işlemi 1970 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1943 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1951 yılında 5653 Sayılı Yasaya göre makiye ayırma çalışması, 1994 yılında yapılarak dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre;

1) Yörede 1970 yılında 2613 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan şehir kadastrosunda Belediyeye ait Ocak 1940 tarih 14 nolu 166 Hektar 1232 m2 yüzölçümlü tapunun, 1945 yılında kesinleşen Beylik Dağı Devlet Ormanı sınırları içinde kaldığı ve 1952 yılında da kayden Hazineye devredilip Hazine yerleri ile birlikte Ağustos 1952 tarih 87 ila 266 numalarda ifrazen yeniden tescil edildiği gözönünde bulundurulmadan mera niteliği ile ... Belediyesi adına tespit ve tescil edildiği,

2) Hazine, belediyeden devir aldığı Ocak 1940 tarih 14 nolu tapu kaydını kendi yerleri ile birleştirilip Ağustos 1952 tarih 87 ila 266 numaralarda ifrazen tescil ettirdikten sonra birçoğunu çeşitli kişilere devir ettiği ve bu ifraz tapu kayıtlarının büyük bölümün de 1945 yılında kadastrosu kesinleşen Beylik Dağı Devlet Ormanı sınırları içinde kaldığı gözönünde bulundurulmadan 1970 yılında 2613 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan genel kadastroda, ... ... Mahallesi 11 ada 1 ila 12 ve 32 ila 46 numaralı parseller ile ... ... Mahallesinde 321 adada bulunan parsellere ve dosya kapsamında ada ve parsel numaraları belli olmayan birçok parsele revizyon göstererek yapılan kadastro tespitlerinin kesinleştirilerek tapuya tescil edildiği,

Beylik Dağı Devlet Ormanının ... ... Mahallesi sınırları içinde kalan bölümleri ile ... ... Mahallesi 11 adadaki parsellerin Beylik Dağı Devlet Ormanı sınırları içinde kalan bölümlerinin nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman rejimi dışına çıkartıldığı ve 14.12.1994 tarihinde ilan edilerek 2/B madde uygulamasının kesinleştiği,

Beylik Dağı Devlet Ormanının ... ... Mahallesi sınırları içinde kalan bölümleri ile ... ... Mahallesi 11 adadaki parsellerin Beylik Dağı Devlet Ormanı sınırları içinde kalan bölümlerinin nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman rejimi dışına çıkartıldığı ve 14.12.1994 tarihinde ilan edilerek 2/B madde uygulamasının kesinleştiği,

3) "Makilik sahalar sınırlama tutanağı" başlığı ile ... ve ... ... tarafından 17.09.1951 ve 20.09.1951 tarihleri arasında düzenlenen tutanakla ... şosesi güneyinde XVIII numaralı poligonla 22.262 Hektar olduğu belirtilen alanın (bu alan ... İlçesi yerleşim yeri dahil onlarca köyün yerleşim yerlerini, tapulu tapusuz arazilerini, kadastro görüp tapuya tescil edilen ya da edilmeyen birçok orman alanlarını, meraları, dağları, tepeleri, dereleri,

kayalıklar ile devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan birçok yerleri içine almaktadır). 24 adet poligon halinde toplam 71.692 hektarlık arazinin 1/25000 ölçekli Askeri Haritalar üzerinde sınırları kaba taslak çizilerek gösterildiği, dava konusu parselin bu 24 adet poligondan biri olan XXIV numaralı 17.718 Hektar yüzölçümlü poligon içinde bulunduğu, "...-...-... Bucağı" XXIV nolu poligonu olarak belirtilen maki tutanağının 06.10.1951-10.10.1951 tarihleri arasında sadece Komisyon Başkanı ... imzası ile düzenlendiği ve XXIV numaralı 17718 Hektar yüzölçümlü olduğu belirtilen bu alan hakkında aynen" 17718 Hektar vusatında olan bu poligon sahası içinde köylülere ait tapulu veya tapusuz ziraat arazisi bulunmakla beraber makilik ile örtülü sahalar içinde tarla açma mümkündür" şeklinde ifadelere yer verildiği; yine diğer 23 adet poligon içindeki araziler de buna benzer şekilde tanımlandığı, bu haliyle sözü edilen bu tutanaklarda belirtilen alanlarda yasa ve yönetmeliğin belirlediği usullere göre yapılmış bir maki tespiti işleminin bulunduğunun asla kabul edilemeyeceği, esasen 3 Nisan 1950 tarihinde yürürlüğe giren 5653 Sayılı Yasanın geriye yürüyeceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı gibi, ne bu yasada ne de bu yasa gereğince çıkartıldığı kabul edilen 17.08.1950 tarihli Yönetmelikte, maki tespit Komisyonlarının yasanın yürürlüğünden önce kesinleşmiş orman tahdit sınırları içine girerek maki tespiti yapacağına ilişkin her hangi bir hükümde bulunmadığı, o tarihde hukukumuzda orman rejimi dışına çıkarma kavramı bulunmadığından makiye ayırma işleminin orman rejimi dışına çıkarma işlemi de sayılamayacağından, makiye ayırma işleminin yok hükmünde olduğu ve ... Asliye 2. Hukuk Mahkemesinin 21.06.2005 gün ve 2005/120-322 sayılı direnme kararını inceleyen Hukuk Genel Kurulunun 10.05.2006 gün ve 2006/20-148-286 sayılı kararında da belirtildiği gibi hiçbir hukuki sonuç doğurmayacağı,