muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6000, Karar No: 2025/2764, Tarih: 13.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/6000 E.  ,  2025/2764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2389 E., 2018/1732 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılarak sanığın mahkumiyetine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; katılanlar vekili ve sanık ve müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin istinaf talebinin kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasıyla yeniden yapılan yargılama sonucu TCK'nın 85/2, 22/3. maddeleri uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca katılanlar vekilinin ve sanık müdafinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; sanığın kusuru olmadığına,bilinçli taksirin oluşmadığına, eksik incelemeye ilişkindir.

Katılanlar vekilinin temyiz sebebi; yetersiz ceza verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 19:00 sıralarında kaza anı itibariyle yaklaşık 3.00 promil alkollü olan sanık sürücü ... idaresindeki ... plakalı traktör ile seyir halindeyken olay mahalline geldiğinde yolun sol kısmına girmesi ve karşı yönünden gelmekte olan temyiz dışı katılan sanık sürücü ... idaresindeki tescilsiz motosiklete çarpması motosikletteki yolcunun öldüğü motosiklet sürücüsünün hayati tehlike geçirerek femur ve humurus kemik kırığı oluşacak şeklinde yaralandığı olayda; Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre sanık, idaresindeki traktör ile mahal meskûn dışı mahaldeki köy yolunda seyir halindeyken yola gereken dikkatini vermediği, seyrini iki yönlü yolun sağ kısmında kalacak şekilde sürdürmeye yeterli özeni göstermediği, olay mahalline geldiğinde ise karşı yönünden yaklaşan motosiklete rağmen yolun sol kısmına girdiği ve motosiklete çarptığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile tam kusurlu olduğu kabul edilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmemişse de, temel cezanın tayini sırasında alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş, duruşma açılarak yeniden hüküm kurulma yoluna gidilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında katılanlar vekili ve sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3468, Karar No: 2023/8612, Tarih: 09.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/3468 E.  ,  2023/8612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2546 Esas, 2023/102 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 20. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/2 Esas, 2022/1147 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hâle getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın husumet yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı S.S İstanbul Anadolu Yakası Oto Küçük Sanayi Sitesi İşletme Koop. vekili ile dahili davalı Batı Oto San. ve Tic A.Ş. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı S.S İstanbul Anadolu Yakası Oto Küçük Sanayi Sitesi İşletme Koop. vekili ile dahili davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin İstanbul ili, Ataşehir ilçesi, ... Mahallesi ... pafta, 2809 ada 13 parselde tapuya kayıtlı ana taşınmaz üzerinde bulunan iki adet bağımsız bölümün ayrı ayrı malikleri olduklarını, davalının da bu ana taşınmazda kat maliki olduğunu, davalı yanın mülkiyeti kendisine ait bağımsız bölümü kiraya verdiğini, davalı yanın kiracısının sadece davalının onayını alarak diğer kat maliklerinin izni olmadan 04.01.2007 tarihinde ortak yerlerden olan bahçeyi kapalı iş yerine dönüştürmek suretiyle, ortak yerlerden olan ana sığınağı tuğla ile örerek zemin kattaki iş yerine katmak suretiyle ortak yerlerden olan otoparkı bariyerlerle kapatmak suretiyle bahçede izinsiz olarak havalandırma alanları kurmak suretiyle mülkiyet hakkına müdahalede bulunduğunu, ana giriş çıkış dışında duvarlarda giriş çıkış kapıları açıldığını, giriş kapısının küçütülmüş ve önüne giriş çıkışa mani engeller konulduğunu, bahçe içerisinde ve ortak yerlere havalandırma bacaları, jeneratörler, bayrak direkleri, tel çitler konulduğunu, davalının ortak yerlere yaptığı müdahalenin kaldırılarak eski hale getirilmesine, davalı yana ortak alanları kullanmasından ötürü ihtar olunan miktarların hesaplanarak fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydıyla her aya ilişkin bedelin yasal faiziyle birlikte davacılara ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının hem ecrimisil talebinde bulunduğunu, hem de müdahalenin meni ile eski hale getirilmesi talebinde bulunduğunu, davacının davasının müdahalenin önlenmesi, eski hale getirilmesi ile ilgili bölümlerinin tefrik edilerek dosyasının Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesini talep ettiklerini, davacının dava ettiği yerle ilgili müvekkilinin hiçbir müdahalesinin söz konusu olmadığını, davacının dava konusu yaptığı yerin Batı Oto Sanayi ve Ticaret A.Ş. tarafından kullanılan işyerine ait bir yer olduğunu, kiracısına ortak yerlerle ilgili herhangi bir yer teslim etmediğini, ortak yerlere müvekkilinin tecavüzü ya da kullanılmasının söz konusu olmadığını, husumetinin müvekkiline tevcih edilmesinin doğru olmadığını, davacının davasının husumet yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yargılama sırasında davacı malik değişkliği ile yeni malik davacı olarak davaya devam etmiş akabinde mahkememizce yapılan keşif sonrası davalının ve dahili davalı kiracının kira döneminde kullandığı ortak alanlara yapılan müdahaleler tespit edilmiş ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu (634 sayılı Kanun) hükümleri, yönetim planı ve onaylı mimari projesine aykırı olarak herhangi bir kat malikleri kurul kararına dayanmaksızın yapıldığı anlaşılmakla davanın kabulüne ve ortak alanlara yapılan müdahalerin meni ile eski hale getirilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve dahili davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı S.S İstanbul Anadolu Yakası Oto Küçük Sanayi Sitesi İşletme Koop. vekili istinaf dilekçesinde özetle; bidayetten beri bu yerde kiracı olan ancak daha sonra iş yerinin dar gelmesi nedeniyle tahliye eden Batı Oto'nun, kooperatifin ilk kiracısı olup bilirkişi raporunda eski hale getirilmesi talep edilen yerlerin tamamen Batı Oto tarafından yapıldığını, yapılan tadilatlar müvekkili kooperatif tarafından yapılmamış olmakla birlikte bu davanın davacısı tarafından ve diğer malikler tarafından bilinen ve rıza gösterilen tadilatlar olduğunu, davacının baştan beri paylaşımı ve Batı Oto tarafından yapılan tadilatları bildiği halde aradan yıllar geçtikten sonra 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 2 nci maddesine aykırı bir şekilde bu davayı açtığını, ... caddesi ile Değirmen Yolu caddesinin kesiştiği noktada bariyer ile kapatıp alan kazanılmasının ve binanın önündeki oto park alanının kapatılmasının asla söz konusu olmadığını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Dahili Davalı Batı Oto San. ve Tic A.Ş. vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin taşınmazın 1 ve 2 nolu dükkanlarını bodrum katlı iş yeri olarak davalı SS İstanbul Anadolu Yakası Oto Küçük San. Sit. İşlt. Kooperatifinin kiracısı olarak 2003 yılından, Temmuz 2018 yılına kadar kullandığını, davalı tarafından sunulan kira sözleşmesinden de görüleceği üzere taşınmazların bodrum katlı işyeri olarak kiralandığını, bilirkişi tarafından da tespit edildiği üzere taşınmazın hali hazırda müvekkili tarafından kullanılmadığını, müvekkili tarafından taşınmazın projesine aykırı olarak herhangi bir müdahalede bulunulmadığını, kiralanan yer haricinde bir kullanım söz konusu olmadığını, kiralandığı şekli ile kullanıldığını, müvekkilinin kiracı olduğundan taşınmazın projesini ve/veya yönetim planını bilebilecek durumda da olmadığını, davalı malik tarafından taşınmaz nasıl kiralandıysa müvekkilinin de aynı şekilde kullandığını, kiraya verenin taşınmazı, müvekkili tahliye ettikten sonra da aynı şekilde kiraya verdiğini, bu hususun son yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporu ile de sabit olduğunu, bilirkişilerin projeye aykırılıkların ne zaman ve kimin tarafından yapıldığının tespit edilemediğini beyan ettiklerini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince tarafların bildirdiği delillerin toplandığı, mahallinde uzman bilirkişiler eşliğinde keşif yapıldığı, sunulan bilirkişi raporunun keşfen tespit edilen taşınmazın fiili durumuna uygun olduğu, mahallinde uygulanan mimari projesine aykırılıkların açık bir şekilde tespit edildiği, dava tarihi itibarıyla davalı S.S İstanbul Anadolu Yakası Oto Küçük Sanayi Sitesi İşletme Koop.'nin davaya konu iki adet bağımsız bölümün maliki ve dahili davalı Batı Oto San. ve Tic A.Ş.'nin bu bağımsız bölümlerin kiracısı olduğu sabit olduğundan, İlk Derece Mahkemesince bilirkişi raporu esas alınarak, 634 sayılı Kanun'un 18,19 ve 42 nci maddelerine uygun olarak davanın kabulüne karar verilmesinde kanuna aykırılık bulunmadığı, davalı ve dahili davalı vekilinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı S.S İstanbul Anadolu Yakası Oto Küçük Sanayi Sitesi İşletme Koop.vekili ve dahili davalı Batı Oto San. ve Tic A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı S.S İstanbul Anadolu Yakası Oto Küçük Sanayi Sitesi İşletme Koop. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Dahili davalı Batı Oto San. ve Tic A.Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı S.S İstanbul Anadolu Yakası Oto Küçük Sanayi Sitesi İşletme Koop. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Dahili davalı Batı Oto San. ve Tic A.Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkuldeki mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalının mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup, dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ve dahili davalı vekillerinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28596, Karar No: 2013/33606, Tarih: 25.12.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/28596 E.  ,  2013/33606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İşyeri dokunulmazlığının ihlali, yaralama, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen geceleyin işyeri dokunulmazlığının ihlali, yaralama ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 25/12/2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY:

Sanık hakkında boşandığı eski eşi katılan ... GÜVEN'in iş yerine gidip, kendisinin dışarı çıkması istenmesine rağmen iş yerinden çıkmayıp katılan ...'ı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralaması, ayrıca her iki katılana iş yerinde "kaltak, şerefsiz" gibi sözlerle hakaret etmesi nedeniyle TCK'nın 125, 86. ve 116/4. Maddeleri uyarınca mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

Yaralama ve hakaret suçlarına ilişkin hükümlerde bir hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Bununla birlikte, sanık hakkında TCK'nın 116/4. maddesi hükmünün uygulanıp uygulanamayacağının tartışılması gerekmektedir.

TCK'nın 116. Maddenin 1. Fıkrasında, bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişinin cezalandırılması öngörülmüştür.

Maddenin 3. fıkrasında ise "Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin, açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi hâlinde... cezalandırılır" hükmü düzenlenmiş, kişilerin, "rızasına aykırı olarak girme veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmama" eylemlerinin işyerlerinde de bir dokunulmazlık sağlayacağı benimsenmiştir.

Maddenin 3. fıkrasında ise "Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin, açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi hâlinde... cezalandırılır" hükmü düzenlenmiş, kişilerin, "rızasına aykırı olarak girme veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmama" eylemlerinin işyerlerinde de bir dokunulmazlık sağlayacağı benimsenmiştir.

Maddenin 3. fıkrasında, birinci fıkrada öngörülen "rıza dışında girme ya da çıkmama" eylemlerinin suç oluşturabilmesi için bu fiillerin "açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi" gerektiğinden söz edildiğine göre, girilip çıkılmayan va rıza dışında kalınmaya devam edilen yerin "açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerlerden olmaması" ya da söz konusu hukuka aykırı fiilin işlendiği yerde bulunulan zaman diliminde, orasının "mutat olarak girilebilecek yer" özelliğinin bulunmaması gerekir.

Madde metnine göre, işyerindeki istem dışı ve rızaya aykırı olarak kalma ya da oradan çıkmamanın suç oluşturabilmesi, ancak ve ancak söz konusu işyerinin "açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri" olması ile sınırlanmış, suç sadece, günlük hayatta mutat olarak girilmesi olanaklı olmayan, izinle girilebilen işyerleri ve eklentilerine özgülenmiştir.

Aksi takdirde madde metni düzenlenirken işyerlerinin ayrıma tabi tutulmasına gerek olmaz, her türlü işyerinde hak sahibi olan kimsenin rızası dışında kalma ya da oradan isteme rağmen çıkmama suç kabul edilirdi.

Bir marketin gündüz saatlerinde ve işletmeye açık zaman diliminde mutat olarak girilmeye elverişli ve izinle girilmeyecek yerlerden olduğu açık iken, geceleyin ya da kapalı bulunduğu zamanlarda, mutat olarak girilmeye elverişli yerlerden olduğundan da söz edilemez. Buna karşılık avukat bürosu, doktor muayenehanesi gibi yerlerin, mutat olarak girilmeye elverişli olmayan izinle girilebilen yerlerden olduğunu açıklamaya gerek bulunmamaktadır.

Böyle bir düşüncenin kabulü, her yerin işyeri ve dolayısıyla her yerin konut olarak tanımlanmasını gerektirecek, TCK'nın 2/3. maddesi hükmünde yer alan " Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz."ilkesine aykırılık oluşturacaktır.

Böyle bir düşüncenin kabulü, her yerin işyeri ve dolayısıyla her yerin konut olarak tanımlanmasını gerektirecek, TCK'nın 2/3. maddesi hükmünde yer alan " Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz."ilkesine aykırılık oluşturacaktır.

Bu tür bir kabul, balıkçı için tekne, kayık; seyyar satıcı için tezgahı, kaymakam için makamı, hakim için makamı ya da duruşma salonu ve adliye koridorunu da kapsayacak buralardan herhangi bir nedenle çıkarılmak istenen, huzuru bozan ama çıkmayan ve zorla çıkarılan kişilerin konut ya da diğer deyişle işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından mahkumiyetlerini gerektirecek, kanunda olmayan bir suç tipi ve suç konusu geniş yorumla kabul edilerek TCK'nın 2/3 maddesine aykırı olarak ihdas edilecek ve bu yorum bir çok yeni suç türü uygulamasını (adliyeden hırsızlık-konut dokunulmazlığının bozma suçları, işyeri olan kayıkta cinsel saldırı- konut dokunulmazlığını bozma vb.) birçok yeni uygulamayı da beraberinde getirecektir.

Açıkladığımız nedenlerle inceleme konusu dosyada, sanık ...'in alkollü vaziyette boşandığı eski eşi katılan ... Güven'in, herkesin mutat olarak izin almadan girmesine açık ve elverişli olan nöbetçi eczane olarak çalışan iş yerine giderek, katılanların kendisini dışarı çıkması konusunda ısrar etmelerine rağmen iş yerinden çıkmaması, katılan ...'ı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde darp etmesi ve ayrıca her iki katılana hitaben aleni olan iş yerinde "kaltak, şerefsiz" gibi sözlerle hakaret etmesinde, ayrıca konut dokunulmazlığını bozma suçunun oluşmadığı kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun bu suç açısından onama düşüncesine katılamıyorum.