muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4001, Karar No: 2015/21159, Tarih: 19.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4001 E.  ,  2015/21159 K.**

**"İçtihat Metni"**

T

MAHKEMESİ : Oltu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/11/2014

NUMARASI : 2014/1493-2014/1783

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 19.11.2015 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; mahkemece 17.11.2014 tarihinde tefhim edilen kısa kararda davanın A.. T.. açısından feragat nedeniyle reddine karar verildiği halde, 26.11.2014 tarihinde yapılan gerekçeli kararda davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece kısa kararda davanın davalı A.. T.. açısından reddine, diğer davalılar yönünden kabulüne karar verildiği halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasında davanın kabulüne karar verildiğinden kısa karar ile gerekçeli karar çelişiktir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 10.04.1992 gün 1991/7-1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedenidir. Bozmadan sonra yerel mahkeme önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla vicdani kanaate göre karar verebilir.

Bu durumda kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilmek suretiyle hüküm kurulması gerektiğinden,

./..

ESAS NO : 2015/4001

KARAR NO : 2015/21159 -2-

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.100,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 1.100,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 19/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

FH
Yargıtay — Esas No: 2009/9760, Karar No: 2010/2966, Tarih: 26.04.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/9760 E.  ,  2010/2966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...’ın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.04.2008 gün ve 2005/.... Esas, 2008/.... Karar sayılı hükme yönelik sanığın vaki temyiz isteminin reddine ilişkin aynı mahkemece verilen 09.09.2008 günlü kararın süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

CGK’nun 18.03.2008 gün ve 2008/9-7-56 sayılı kararında ayrıntısı açıklandığı üzere; sanığa mahkemenin istemi üzerine baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafiin yüzüne karşı yapılmış olan tefhim, kendisine zorunlu müdafii atandığından haberdar edilmeyen sanık açısından hukuksal sonuç ifade etmediği gibi temyiz süresini de başlatmayacağından; sanığın öğrenme üzerine verdiği 04.08.2008 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin reddine dair 09.09.2008 gün ve 2005/528 sayılı kararın kaldırılıp işin esasının incelenmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delillerle iddia savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/18767, Karar No: 2025/10393, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/18767 E.  ,  2025/10393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1072 E., 2022/533 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 26. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/390 E., 2021/243 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7,

3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca

İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

Başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İstanbul 26. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34618, Karar No: 2017/6289, Tarih: 30.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/34618 E.  ,  2017/6289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamına göre, sanığın geceleyin katılanın bahçe içinde bulunan ikinci kattaki evine girip 30 TL parası ile cep telefonunu çalması, bu sırada sabah namazına kalkan katılanın evin dağıtılmış olmasından şüphelenerek evi kontrol ettiğinde salonda koltuğun arkasına saklanan sanığı görüp “sen kimsin, ne arıyorsun” demesi üzerine sanığın da elindeki bıçakla ayağa kalkıp katılanın üzerine doğru gelmesi ve katılanın da hemen yatak odasına giderek tabancasını alıp sanığın peşinden kovalaması, bu sırada katılanın sanığı merdivende kovalarken bina girişinde ayağı kayıp düştüğünde tabancasının ateş alması nedeniyle sanığın bahçe kapısının üzerinden atlayıp birkaç adım attıktan sonra yaralanması sonucu düşmesi, o sırada devriyede olan kolluk görevlilerince yerde elinde bıçakla yatan sanığın yakalandığında yapılan üst aramasında çaldığı para ve telefonun ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın hırsızlık olarak başlayıp aldıklarını kaçırabilmek için bıçak çekip yakınanı tehdit etmesi ile birlikte gece vakti, konutta silahla yağma suçuna dönüşen eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nın 149. maddesi uyarınca nitelikli yağma suçundan hükümlülüğüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde ve suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinin gözetilmesine, 30/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2771, Karar No: 2023/2228, Tarih: 08.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/2771 E.  ,  2023/2228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1489 E., 2022/629 K.

DAVALILAR :1-Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı

vekili Avukat ...

2- ... Mersin Serbest Bölge Şube

vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 01.06.2016

HÜKÜM/KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/131 E., 2021/81 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile; müvekkilinin 15.08.2012 tarihinde davalı şirkette mal ayırma pozisyonunda çalışmaya başladığını, davalı şirketin geri dönüşüm işi yaptığını, dünyada birçok ülkede şubeleri olan ve eski giyim kıyafetlerini sınıflandırarak yeniden kullanılabilir hale getiren bir firma olduğunu, müvekkilinin işe başlarken davalı şirket nezdinde sağlık taraması yapıldığını, hiçbir sağlık sorunu olmadığının belirtildiğini, daha sonra yapılan bir başka sağlık taramasında da benzer şekilde müvekkilinin sağlıklı olduğununun belirlendiğini, yapılan işte temas edilenin kullanılmış eşyalar olması nedeniyle ciddi anlamda sağlık riski söz konusu olduğunu, zira kullanılmış eşyalar çöpten toplanmakta steril olmayan bir ortamda bunlar ayıklandığını, en son 2013 yılı başında şirket nezdinde sağlık taraması tekrar gerçekleştirildiğini ve müvekkilinin akciğerlerinde sağlık sorunu olduğunun belirlendiğini, sağlıklı şekilde işe girip çalışmaya başlayan müvekkilinin yapılan iş nedeniyle akciğerlerinden rahatsızlandığını, müvekkilinin buna rağmen ilgili işyerinde çalıştırılmaya devam edildiğini, daha ciddi şekilde rahatsızlanınca 15.03.2013 tarihinde işten çıkarıldığını, işten çıkarılan müvekkilinin mesleki hastalığı nedeniyle Mersin Üniversitesinde sağlık kuruluna girdiğini ve işyerindeki çalışması nedeniyle ciğerlerinde meydana gelen tahribat yüzünden kendisine %40 oranında özürlü raporu verildiğini, mesleki çalışması nedeniyle ciddi sağlık sorunu yaşadığı raporla belirlenen müvekkilinin daha sonra SGK tarafından ... Meslek Hastalıkları Hastanesine sevk edildiğini ve söz konusu yerde de mesleki astım tanısı konularak sürekli poliklinik kontrolü önerildiğini, akciğerlerindeki ciddi zarar ve yüzde 40 oranındaki özür nedeniyle eskisi gibi yaşamını devam ettirmesinin mümkün olmadığını, genç yaşında akciğerler gibi hayati bir organındaki hasar nedeniyle uzun ömürlü bir hayat sürmesi pek olası gözükmediğini, çektiği ve yaşamaya devam ettikçe çekeceği elem ve ızdırap nedeniyle manevi tazminat ödenmesi gerektiğini, Mersin 4. İş Mahkemesinin 2016/69 Esas sayılı dosyasıyla mesleki hastalık nedeniyle maddi ve manevi tazminat davası açıldığını, söz konusu davanın duruşma tutanağında ara kararı gereği meslek hastalığının tespitine dair dava açılması için tarafına süre verildiğini, süresi içerisinde işbu davayı açtığını, müvekkilinin meslek hastalığına yakalandığının tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; meslek hastalığının varlığını kabul etmek için öncelikle meslek hastalığına uğrayan kişinin sigortalı olması, hastalığın veya sakatlığın yürütülen işten kaynaklanması, hastalığın yönetmelikte belirlenen hastalıklardan biri olması ve belirtilen süre içerisinde ortaya çıkması gerektiğini, meslek hastalıklarını tespit konusunda dünyada üç sistem bulunduğunu, bu sistemlerden birinin kanıtlama sistemi olduğunu, bu sisteme göre meslek hastalığına tutulduğunu iddia eden kişinin bu iddiasını ispatlaması gerektiğini, bu sistemlerden diğerinin liste usulü olduğunu, bu sisteme göre de hangi hastalıkların meslek hastalığı oluşturacağının önceden liste halinde düzenlendiğini ve yayınlandığını, bir hastalığa tutulan kişinin sadece tutulduğu hastalığın listede yer alan hastalıklardan biri olduğunu kanıtlamasının yeterli olduğunu, sonuncu sistemin ise karma sistem olduğunu, bu sisteme göre bir işçi bir hastalığa tutulduğunda ilk önce listede yer alan hastalıktan biri olup olmadığının tespit edileceğini, listede yer alan hastalıklardan bir değilse, hastalık ile yapılan iş arasında nedensellik bağının varlığının tespitinin isteneceğini, bir hastalığın meslek hastalığı sayılabilmesi için işçinin işe başladığı andan itibaren belirli bir süre geçtikten sonra hastalığın meydana gelmesi gerekeceğini, meslek hastalığının iş kazasında olduğu gibi ani bir şekilde meydana gelmediğini, Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğünün 66 ıncı maddesinde bu konuda açık bir düzenlemeye yer verilerek meslek hastalıkları için ayrı ayrı süreler öngörüldüğünü, davacı müvekkilinin kuruma meslek hastalığının tespiti için başvuruda bulunduğunu, 03.12.2014 tarihli ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Kurul Kararı gereği davacının mesleki hastalığı bulunmadığına karar verildiğini, davacının 30.01.2015 tarihinden bu kurul kararına itiraz ettiğini, itiraz nedeniyle Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca dosyanın incelendiğini ve davacının meslek hastalığı bulunmadığına karar verildiğini, davada ispat külfetinin davacıya ait olduğunu, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı şirket vekili dilekçesinde özetle; davacının Mersin 4. İş Mahkemesinde derdest 2016/69 Esas sayılı davadaki iddialarının 3. Kişi ... firmasının hak alanına ilişkin olduğunu, 3 üncü Kişi ... firmasının 6100 sayılı HMK'nun 66, 67, 68, 69 ıncı maddeleri gereğince davayı kazanmasında hukuki yararı olan davalı SGK Başkanlığına yardımcı olmak için onun yanında fer'i müdahil olarak derdest davaya katılmak istediğini, 6100 sayılı HMK'nun 67/2 inci maddesinde tanımlanan fer'i müdahale sürecinin işletilmesini, 5510 sayılı Kanun'un 14/3 ve 58/4 üncü maddeleri ile 28.06.1976 tarih ve 1976/6-4 E-K sayılı Yargıtay içtihadı Birleştirme Kararı gereği düzenlenen Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 21.03.2018 tarih ve 5598 sayılı raporundaki ".....'te meslek hastalığı niteliğinde herhangi arazın tespit edilemediğini, çalıma gücü ve meslekte kazanma gücü kaybı oranı işlemleri yönetmeliği hükümleri kapsamında sürekli maluliyet tayinine mahal olmadığı.." hususun Adli Tıp Kurumu 3 üncü İhtisas Kurulu'nun bu raporundaki açıklamaların dosya kapsamındaki diğer tıbbi raporlarla tamamen uyumlu olduğunu, ...'te bulgulanan akciğer hastalığı ile davalı ... işyerindeki tekrarlanan sebepler ve çalışma koşulları arasında uygun illiyet bağının olmadığını, 3. Kişi ... Mersin Serbest Bölgesi işyerinin 6100 sayılı HMK'nun 66, 67, 68, 69 uncu maddeleri gereği davalı SGK Başkanlığı yanında fer'i müdahil sıfatıyla davaya katılmasını, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 21.03.2018 tarih ve 5598 sayılı raporu doğrultusunda davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkeme tarafından müvekkilinin itirazları dikkate alınmadan davayı hatalı biçimde reddettiğini, karar gerekçe gösterilen Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 21.03.2018 tarihli bilirkişi raporunda sigortalı meslek hastalığı olmadığı yönünde görüş bildirilmesinin hukuka aykırı şekilde olduğunu, müvekkilinin meslek hastalığına yakalanarak sağlığını ve çalışma gücünü yitirdiğini, Adli Tıpın müvekkilde meydana gelen hastalığın meslek hastalığı neden olamayacağına dair rapor tanzim ettiğini, yerel mahkemenin itirazlarının dikkate alınmadan hatalı biçimde reddettiğini, ancak müvekkilinin ciğerlerindeki hasarın aynı sektörde 10 (on) yılı aşan çalışmasından kaynaklandığını ve daha genç yaşta akciğerlerinin geriye dönüşü olmaksızın hasar gördüğünü, müvekkili işçinin 2004 yılından beri konteynerlerle 3. sınıf dünya ülkelerinden gelen eski giyim kıyafetlerini ayıklama işinde çalıştığını, en son 15.08.2012 tarihinde hakkında meslek hastalığından dolayı dava açılan “...” adlı şirkette yine aynı şekilde mal ayırma pozisyonunda çalışmaya başladığını, davacı müvekkilinin işçi işe başlarken davalı şirket nezdinde sağlık taraması yapıldığını, hiçbir sağlık sorunu olmadığının belirlendiğini, daha sonra yapılan bir başka sağlık taramasında da benzer şekilde müvekkilinin sağlıklı olduğunun belirlendiğini, hal böyleyken bu hastalığın mesleki çalışmadan kaynaklandığı gözardı edilerek davanın reddolunduğunu, yapılan işte temas edilenin kullanılmış eşyalar olması nedeniyle ciddi anlamda sağlık riski söz konusu olduğunu, zira kullanılmış eşyalar çöpten toplanmakta, steril olmayan bir ortamda bunlar ayıklandığını, en son 2013 yılı başında şirket nezdinde sağlık taramasının tekrar gerçekleştirilerek müvekkilinin akciğerlerinde sağlık sorunu olduğunu, sağlıklı şekilde işe girip çalışmaya başlayan müvekkilinin yapılan iş nedeniyle akciğerlerinden rahatsızlandığını ve 15.03.2013 tarihinde işten çıkarıldığını, işten çıkarılan müvekkilinin mesleki hastalığı nedeniyle Mersin Üniversitesinde sağlık kuruluna girdiğini ve iş yerindeki çalışması nedeniyle akciğerlerinde meydana gelen tahribat yüzünden " 40 oranında özürlü rapor verildiğini, raporun karar bölümünde: " Hastanın semptomları solunum fonksiyon testi ve çalıştığı iş göz önüne alındığında melesi astım tanısı ön planda yer almaktadır" denildiğini, mesleki çalışması nedeniyle ciddi sağlık sorunu yaşadığı bu raporla belirlenen müvekkilinin daha sonra SGK tarafından ..

... Meslek Hastalıkları Hastanesi'ne sevk edildiğini ve söz konusu yerde de mesleki astım tanısı konularak sürekli poliklinik kontrolü önerildiğini, bu raporlarla adli tıp raporunun çeliştiğini, bu çelişkinin giderilmeyerek hiçbir gerekçe içermeyen bir rapor dikkate alınarak hatalı şekilde hüküm kurulduğunu, müvekkilinin evli ve bir çocuk babası olduğunu, akciğerlerinde ki ciddi zarar ve %40 oranındaki özür nedeniyle eskisi gibi yaşamını devam ettirmesinin mümkün olmadığını, müvekkili davalı şirketin birden fazla kez çalışması da dâhil olmak üzere 2004 yılından beri eski giyim kıyafetlerini sınıflandırarak yeniden kullanılabilir hale getiren geri dönüşüm şirketlerinde çalıştığını, sigorta kayıtları bu durumun bu çalışmalar neticesinde mesleki amansız hastalığa yakalandığını, bu durumun SGK kayıtlarıyla da sabit olduğunu, buna rağmen adli tıp kurumu 3. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 21.03.2018 tarihli bilirkişi raporunda bu çalışması ve akabinde kalıcı olarak hastalanması göz ardı edilerek meslek hastalığı olmadığı yönündeki değerlendirme hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu, tanık beyanlarıyla müvekkilinin uzun zamandır kıyafet ayıklama işinde çalıştığının açık olduğunu, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 21.03.2018 tarihli bilirkişi raporuna itiraz ettiklerini, bu itirazlarının dikkate alınmadan eksik inceleme yapıldığını beyanla yerel mahkemece verilen hükmün bozularak dosyanın yeniden karar verilmesini talep etmiştir.