muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7821, Karar No: 2019/5774, Tarih: 25.06.2019

2-Davacı kiracı, kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu giderlerden alınıp götürülmesi mümkün olmayan ve davalı kiraya veren tarafından benimsenenlerin yapıldıkları tarihler itibariyle bedellerini vekaletsiz iş görme hükümlerine göre isteyebilir. (TBK'un 530, BK.nun 414.md.)

Yargıtayın yerleşik uygulamaları, sözleşmede aksi kararlaştırılmadığı sürece, kiracının kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu masrafların yapıldığı tarih itibariyle belirlenecek değerinden yıpranma payı düşülmek suretiyle elde edilecek değeri isteme hakkı olduğu yönündedir. Kural olarak bu gibi zorunlu ve faydalı masrafların kira sözleşmesinin başlangıcında yapılmış olduğu kabul edilmektedir. Bu nedenle kiracı kiralananda kalan ve kiraya veren tarafından benimsenen imalat için sebepsiz zenginleşilen oranında ve yapıldıkları tarih itibarıyla rayiç bedeller üzerinden bedelin tazminini talep edebilir. Kiraya verenin sorumluluğu zorunlu ve faydalı imalatların imal tarihindeki değerinden yıpranma payı düşülmek suretiyle bulunacak değer kadardır.

Taraflar arasında en son olarak düzenlenen 15.05.2012 başlangıç tarihli 10 yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bölge Adliye Mahkemesince dava tarihinde kiralanan taşınmaz tahliye edilmediğinden faydalı masraflara ilişkin istemin reddine karar verilmiş ise de; dava konusu taşınmazın davanın devamı sırasında 01.07.2014 tarihinde tahliye edildiği doğru bir şekilde tesbit edilmiş olup, dava şartı noksanlığı hüküm anında giderilmiş olmakla, kiralanana yapıldığı iddia ve ispat edilen faydalı ve zorunlu masrafların, kiraya verenden talep edilmesine herhangi bir engel bulunmamaktadır. Bu nedenle; yukarıda belirtilen ilkeler gereğince araştırma yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacıların sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK'nun 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371 inci maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, 2.037 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİN ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

25.06.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3104, Karar No: 2019/2213, Tarih: 03.04.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/3104 E.  ,  2019/2213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık 18 yaşını doldurmadığı halde, 5271 sayılı CMK’nin 185. maddesine aykırı olarak, 14.01.2014, 21.01.2014 ve 05.10.2015 tarihli oturumların kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık oturumda tefhim edilmesi, telafisi olanaklı bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 03/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7310, Karar No: 2019/1444, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/7310 E.  ,  2019/1444 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2781, Karar No: 2006/4596, Tarih: 19.07.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/2781 E.  ,  2006/4596 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava eser sözleşmesinden kaynaklanan eksik işler bedeli ve cezai şart alacağına ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasındaki 12.04.1999 günlü sözleşmenin 6. maddesinde “NTY şirketi kullandığı alanı taahhüt ettiği şekilde dolgu ve dere kenarına taş korumalı sedde yapmadığı gibi 12.04.2003 tarihinde terk etmemesi halinde NTY şirketi Bolaman Belediyesine 8.000 Dolar tazminat ödeyecektir” hükmü yazılıdır. Görülüyor ki, bu maddede hüküm altına alınan 8.000 Dolar tutarındaki ceza tazminatı, seçimlik ceza niteliğindedir. BK.nun 158/1. maddesi gereğince aksine sözleşmede hüküm bulunmadığından alacaklıya akdin icrasını veya cezanın ödetilmesini isteyebilir. Olayımızda, davacı ... sözleşme uyarınca dere kenarına yapılması gerekirken yapılmayan “taş korumalı sedde” ile spor sahasının dolgu ve tesviye işleri bedelinin tahsilini istemekle, sözleşmenin ifasını istemiş olduğundan artık sözleşmenin 6. maddesinde yer alan seçimlik cezasını davalılardan talep edemez. Bu itibarla mahkemece bu yön gözardı edilerek ayrıca 12.735.000.000 lira cezai şartın da tahsiline karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 19.07.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4644, Karar No: 2014/20930, Tarih: 10.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/4644 E.  ,  2014/20930 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/175120

MAHKEMESİ : Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/04/2010

NUMARASI : 2007/390 (E) ve 2010/145 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; Failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

1-Sanığın, Denizli İl M.. M..'nün 28/11/2006 tarihli izni ile ''Özel D.. C.. Güzellik Uzmanlığı'' kursu açtığı, katılanların bu kursa meslek öğrenmek amacıyla katıldıkları, her birinin ayrı ayrı miktarlarda taksitleri ödedikleri, kursun altı ay sürmesi gerektiği halde 4 ay yapıldıktan sonra sanığın kursu kapatarak ortalıktan kaybolduğu, bu nedenle katılanların kursu tamamlayarak bitirme belgelerini alamadıkları, ayrıca kurs süresince çeşitli kozmetik ürünlerini almazsanız belge alamazsınız baskısı ile katılanlara piyasa değerinin üstünde ürün sattığı, bu şekilde gerçekleşen eyleminin kamu kurumunu aracı kılmak suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğu iddia edilen olayda;

Milli Eğitim Bakanlığından gerekli izinleri alarak, yasal prosedürü yerine getirerek, banka teminat mektubu vererek bahse konu güzellik uzmanlığı kursunu açan sanığın, yaklaşık 6,5 ay sürecek kursta 5 ay kadar faaliyet gösterdikten sonra ekonomik kriz nedeniyle kursu kapattığı, teminat olarak verdiği banka teminat mektubundan kurs paraları karşılanmak suretiyle kursiyerlerin başka bir kursa yönlendirildiği, burada kursların tamamlattırıldığı ve başarılı olanlara sertifikalarının verildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın savunmasının aksine suç kastıyla hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeter nitelikte delil bulunmayıp taraflar arasındaki ihtilafın hukuki mahiyette olduğundan bahisle suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine yasal olmayan gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

Sanığın her bir katılana karşı gerçekleşen eylemi nedeniyle ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurulması yerine koşulları oluşmadığı halde zincirleme suç hükümleri uygulanarak eksik ceza tayini,

3-Hükümde teselsül maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesi yerine 43/1. olarak gösterilmesi,

2-Kabule göre de;

Sanığın her bir katılana karşı gerçekleşen eylemi nedeniyle ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurulması yerine koşulları oluşmadığı halde zincirleme suç hükümleri uygulanarak eksik ceza tayini,

3-Hükümde teselsül maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesi yerine 43/1. olarak gösterilmesi,

4-Katılan kurum kendisini vekille temsil ettirdiği halde lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1862, Karar No: 2011/2778, Tarih: 22.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/1862 E.  ,  2011/2778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, şikayet olunanların iflas sıra cetvelinde, yasal dayanağı olmaksızın üçüncü sıraya alındığını; oysa adı geçenlere imtiyaz tanıyan bir düzenleme bulunmadığını ve alacaklarının dördüncü sıraya yazılması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

İcra Mahkemesi'nce 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/III üncü maddesine uygun bulunan sıra cetveline yönelik şikayetin reddine karar verilmiştir.

Karar, şikayetçi vekilince temyiz edilmiştir.

1- İflas sıra cetvelinde başka alacaklının sırasına yönelik itirazlar, o alacaklının sıradan çıkartılması (terkini) talebini içerdiğinden, şikayet olarak İcra Mahkemesi’nde değil, dava yolu ile genel mahkemede ileri sürülmelidir.

İcra Mahkemesi'nce davanın Asliye Ticaret Mahkemesi’nde görülmesini teminen görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, esas hakkında hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, (2) sayılı bente açıklanan nedenle şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 22.12.2011 gününde oybirilğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15868, Karar No: 2014/22282, Tarih: 09.12.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/15868 E.  ,  2014/22282 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 09.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7954, Karar No: 2020/7967, Tarih: 23.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/7954 E.  ,  2020/7967 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KOCAALİ Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesi gereği tebliğ edildiği, tebligatın usulsüz olması nedeniyle sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 09/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 23/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17377, Karar No: 2025/10330, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/17377 E.  ,  2025/10330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1201 E., 2022/628 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/201 E., 2021/233 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8381, Karar No: 2016/2922, Tarih: 16.03.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/8381 E.  ,  2016/2922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/03/2015 tarih ve 2014/562-2015/248 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilin hissedar olduğu İdea....'deki ortaklık payının bir kısmının 16/02/2011 tarihli sözleşme ile davalıya devredildiğini, taraflar arasında yapılan bu sözleşme ve akabinde gerçekleştirilen hisse devir işlemleri neticesinde davalının İdea ...i'nin hissedarı olduğunu, anılan sözleşmeye göre, müvekkilinin devir ettiği paya karşılık 22.200,00 TL'nin 16/02/2011 tarihi itibariyle Euro'ya çevrilerek 01/02/2012 tarihine kadar ödeneceğinin kararlaştırılmasına rağmen davalı tarafından ödeme yapılmaması nedeniyle aleyhine icra takibi başlatıldığını ancak, davalının haksız itirazı ile takibi durdurduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamını ve davalı aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin devraldığı hisselerin bedelini ödediğini ve dolayısıyla borcu bulunmadığını, davacının iddia ettiği 16/02/2011 tarihli sözleşme ile hisse alınmadığını, bu sözleşmenin geçersiz olduğunu savunarak, davanın reddini ve davacı aleyhine tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında 21/01/2011 tarihli sözleşme yapılarak, 2010 yılında davalıya devredilen İdea .... hisselerine karşılık ödeme bedeli ve ödeme zamanının belirlendiği ancak, bu tarihten önce davalıya devredilen herhangi bir hissenin bulunmadığı, anılan sözleşmeden sonra ....tarafından 12/07/2012 tarihinde davalıya hisse devri yapıldığı ve sözleşme içeriğine göre bedelinin alınmış olduğu, 21/01/2011 tarihli sözleşmede kastedilen devir, 12/07/2012 tarihli devir ise, sözleşme içeriğine göre bedelinin ödendiği, 2012 yılı Temmuz ayında noterden düzenlenen devir, 21/01/2011 tarihli sözleşmedeki devri kapsamıyor ise, davacı hisse devri yapmadığı için alacak hakkı da doğmayacağı, bu sözleşmede taraf olan ... ve ... tarafından da yapılan bir hisse devri bulunmadığı gerekçesiyle, davanın ve davalının tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.