muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/1569, Karar No: 2007/1921, Tarih: 28.02.2007

K A R A R

Davada, 9.3.1998 tarihli görev verilmesine ilişkin İmtiyaz Sözleşmesi hükümlerine dayanılarak, davalı yararına tesis edilen intifa ve irtifak haklarının kaldırılması istenmiş, mahkemece istek kabul edilmiş, hükmü davalı şirket temyiz etmiştir.

Yanlar arasındaki sözleşmenin 20/A ve 21/a maddeleri hükümlerince, davalı şirketin sözleşme süresinin sonunda, davacı idareye işin yürütülmesi için yapılmış ve yapılmakta olan tüm tesisleri, taşınır ve taşınmaz malları ve bunlar üzerindeki hakları tam çalışır olarak bedelsiz devretmesi gerekmektedir. Ancak, bu hükümler uyarınca davacı idareye devir edilmesi gereken taşınır taşınmaz mallar ve hakların devri için, ya sözleşmedeki imtiyaz süresinin dolmuş olması veya sözleşmenin taraflarından birince fesh edilmesi ve bu fesih işleminin kesinleşmiş olması gerekmektedir. Sözleşmeye göre imtiyaz süresi 19.10.2058 tarihinde dolacağından bu süre geçmeden taşınır ve taşınmaz mallar üzerindeki hakların devri, başka bir anlatımla kayıtlardaki 9.3.1998 tarihli sözleşme gereği davalı yararına konulan şerhlerin kaldırılması istenemez. Ne var ki; Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı ile davalı Çukurova Elektrik A,Ş, arasında imzalanan görev verilmesine ilişkin 9.3.1998 tarihli imtiyaz sözleşmesi Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığınca fesh edilmiş, işletme faaliyeti için tüm araç ve gereçlere el konulmuş davalı da gerek fesih işlemi ve gerekse tesislere el koyma işleminin iptali için Danıştay’da dava açmıştır. Açılan bu davanın Danıştay 13.Dairesinin 31.5.2005 tarih, 5390-2879 sayılı kararı ile red edildiği, temyiz edilmesi üzerine dosyanın Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu’na gönderildiği ve henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Davalı şirket tarafından açılan dava reddolunmak suretiyle kesinleştiği takdirde sözleşme imtiyaz süresinden önce fesh edilmiş olacağından davacı fesih kararının kesinleşmesi halinde 9.3.1998 tarihli sözleşmenin 20/A ve 21/a maddelerinden yararlanarak taşınır ve taşınmaz mallardaki intifa ve davalı yararına kurulan irtifak haklarının kaldırılmasını isteyebilir. Böyle olunca mahkemece yapılacak iş; Danıştay 13.Dairesinin temyiz üzerine Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu’na gönderildiği yukarıda tarih ve numarası zikredilen dava sonucunu beklemek, dava davacı şirket lehine sonuçlanırsa imtiyaz süresi ancak 19.10.2058 tarihinde biteceğinden davayı reddetmek, aksi durumda, 9.3.1998 tarihli imtiyaz sözleşmesi süresinden evvel haklı nedenlerle fesih edilmiş olacağından davanın sözleşmenin 20/A ve 21/a maddelerince şimdiki gibi kabulüne karar vermek olmalıdır. Mahkemece bu yönler gözden kaçırılarak imtiyaz süresi dolmuş veya fesih kesinleşmişcesine davanın kabulü doğru değildir. (HGK.nun 2007/14-46 E. 2007/42 K. sayılı kararı da aynı doğrultudadır.)

Mahkemece bu yönler gözden kaçırılarak imtiyaz süresi dolmuş veya fesih kesinleşmişcesine intifa ve irtifak haklarına ilişkin şerhlerin kaldırılmasına karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Mahkemece bu yönler gözden kaçırılarak imtiyaz süresi dolmuş veya fesih kesinleşmişcesine intifa ve irtifak haklarına ilişkin şerhlerin kaldırılmasına karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ. Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 28.2.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4943, Karar No: 2012/8144, Tarih: 12.11.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/4943 E.  ,  2012/8144 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2011/146190

MAHKEMESİ : İnebolu Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 02/12/2010, 2010/28 (E) ve 2010/57 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) 5320 sayılı Kanunun 13/1 ve ilgili yönetmeliğin 8/3 maddesi gereğince, baro tarafından atanan müdafiiye ödenen ücretin sanık Hasan'a yargılama gideri olarak yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz istemi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2) Sanık Hasan hakkında maktul İlyas'ı kasten öldürme, mağdur Gülizar'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde maktul İlyas'ı kasten öldürme suçunun niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması bozma nedenleri dışında inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin eksik incelemeye, yasal savunma şartlarının varlığına, mağdur Gülizar'a yönelik eylemin sübut bulmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; maktul İlyas ile sanık Hasan'ın aynı köyde ikamet ettikleri, sanık Hasan'ın uzunca bir zamandır evinin su ihtiyaçlarını karşıladığı su deposunun üst kısmından maktul İlyas'ın da köy muhtarından izin alarak su almak istediği, olay tarihinden yaklaşık bir ay önce bu talebini sanık Hasan'a da ilettiği ancak sanık Hasan'ın bu duruma karşı çıkması üzerine taraflar arasında husumet oluştuğu, 25.03.2010 tarihinde maktul İlyas'ın yanında eşi mağdur Gülizar ile birlikte pazar yerinde sanık Hasan'a rastladıkları, aralarında bu nedenle tartışma çıktığı bu olay nedeniyle mağdur Gülizar hakkında sanık Hasan'ı yaralamaya teşebbüs ve hakaret suçlarından kamu davası açıldığı, olay tarihinden bir gün önce de köy cami önünde sanığın oğlu çocuk tanık Hasan'ı gören maktulün tanığı yanına çağırıp " ne olursa olsun yarın boruyu oraya gömeceğim" dediği, tanığında olayı iyilikle kapatalım dediği, aynı gün akşamüstü sanığın evine giden maktulün evde yalnız bulunan tanık Hasan'a "erkek olan varsa bana engel olsun, ben o suyu alacağım, bana bir şey yapacak insanın" diyerek sinkaflı küfürler ettiği ve evin önünden ayrıldığı, tanık Hasan'ın da, söz konusu olayları akşam babası sanığa anlattığı, olay tarihinde sabah saatlerinde de maktul İlyas'ın, yanında eşi mağdur Gülizar, tanıklar Mehmet, Asım ve Yakup olduğu halde katıra yüklediği su boruları ile birlikte köyün dışında bulunan su deposuna doğru hareket ettikleri, su deposuna yaklaştıkları sırada sanığın, saklandığı ağaç arkasından çıkarak çifte kırma av tüfeği ile maktule bir el ateş ettiği, maktulün kafasından ve boynundan aldığı av tüfeği saçma isabetlerine bağlı olarak hayatını kaybettiği, daha sonra elindeki av tüfeğini mağdura çevirdiği ancak mağdurun olay yerindeki tanık Mehmet'in arkasına geçerek saklandığı bunun üzerine sanığın her hangi bir şey söylemeden bulunduğu yerden ayrıldığı olayda;

A) Sanığın mağdur Gülizar'a yönelik eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 106/2-a maddesinde düzenlenen silahlı tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

B) Maktulün, olay tarihinden bir gün önce, sanığın oğlu tanık Hasan'a, sanığı da kast ederek "erkek olan varsa bana engel olsun, ben o suyu alacağım, bana bir şey yapacak insanın" diyerek sinkaflı küfürler ettiğinin anlaşılması karşısında, kasten öldürme suçundan kurulan hükümde haksız tahrik nedeniyle TCK.nun 29. maddesi gereğince sanık hakkında indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

B) Maktulün, olay tarihinden bir gün önce, sanığın oğlu tanık Hasan'a, sanığı da kast ederek "erkek olan varsa bana engel olsun, ben o suyu alacağım, bana bir şey yapacak insanın" diyerek sinkaflı küfürler ettiğinin anlaşılması karşısında, kasten öldürme suçundan kurulan hükümde haksız tahrik nedeniyle TCK.nun 29. maddesi gereğince sanık hakkında indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

C ) Mağdur Gülizar hakkında, suç tarihinden önce sanık Hasan'ı yaralamaya teşebbüs ve hakaret ettiğinden bahisle Cide Sulh Ceza Mahkemesi'ne kamu davası açıldığı anlaşılmakla, sanık hakkında mağdur Gülizar'a yönelik eylemi nedeniyle haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına yönelik tartışmaya esas olmak üzere, dosyaların birleştirilmesi olanağının araştırılması, karar verilmiş ve kesinleşmiş ise dosyanın getirtilip denetime imkan verecek şekilde dosya arasına konulması, kanıtların birlikte tartışılması, sonucuna göre değerlendirilme yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

D ) TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/l-c bendindeki "velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sadece sanıkların kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), bozma nedenine ve tutuklulukta geçen süreye göre sanık ve müdafiinin tahliye isteminin reddine, 12/11/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1795, Karar No: 2014/3482, Tarih: 25.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/1795 E.  ,  2014/3482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 26.06.2012 gün ve 2011/2-2012/42 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi birleşen davada davacı ... vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dosya içerisinde, kar payı dağıtımı talebine ilişkin temyize konu birleşen dosyanın bulunmaması nedeniyle dosya 1. kez geri çevrilmiş, geri çevrilme kararında açıkca temyize konu birleşen dosyanın gönderilmesi belirtilmekle birlikte sehven birleşen dosya numarası 2011/8 E yerine 2011/18 E yazılmıştır. 1. geri çevrilme kararında açıkca "temyize konu birleşen dosyanın" gönderilmesi istenmiş olmasına rağmen, geri çevrilme kararı sonrası mahkemece, birleşen dosya yerine tarafları tamamen farklı olan 2011/18 Esas sayılı boşanma dava dosyası gönderilmiş olmakla, Dairemizce dosyanın 2. kez yeniden geri çevrilmesine karar verilmiştir. 2. geri çevrilme kararı sonrası da, birleşen dosyanın gönderilmesi yönündeki geri çevrilme kararının gereği yerine getirilmeksizin, bir önceki gibi söz konusu boşanma dava dosyası ekli olarak dosya Dairemize yeniden gönderilmiştir.

Mahkemece, temyize konu birleşen dosyanın temyiz talebi üzerine Yargıtay'a gönderilmesi gerekirken, aynı konuda 2 kez geri çevrilme kararına rağmen temyize konu birleşen dosyanın halen gönderilmediği anlaşılmıştır. Bu nedenle, dosyanın mahalline 3. kez geri çevrilmesine karar vermek gerektiğinden geri çevirme kararlarının gereğinin yerine getirilmesi konusunda dikkat ve özen gösterilmesi, aksi takdirde ilgililer hakkında yasal gereğinin yapılacağı hususunda uyarılmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3926, Karar No: 2018/1417, Tarih: 13.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/3926 E.  ,  2018/1417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : CMK’nın 231/11.maddesi gereği hükmün açıklanması ile

TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 50/3, 52/2-4. maddeleri

gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan yapılan yargılama sonucunda, sanığın TCK’nın 179/3-2, 62/1, 50/3. maddeleri gereğince 500,00-TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, CMK’nın 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca sanığın 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair Erdemli Sulh Ceza Mahkemesi'nin 08.05.2012 tarih, 2011/750 esas, 2012/607 karar sayılı kararının 15.06.2012 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içinde aynı suçu işlediği ve bu suçtan mahkumiyetine karar verildiği ve bu kararın 04.11.2014 tarihinde kesinleşmesiyle, 5 yıllık denetim süresi içerisinde sanığın kasten suç işlediği gerekçesiyle yapılan ihbar üzerine CMK'nın 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanmasına ilişkin Erdemli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2015 tarih ve 2015/27 esas, 2015/345 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 2.81 promil alkollü olarak araç kullanmak suretiyle, kırmızı ışıkta beklemekte olan araca arkadan çarptığı gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nasafete uygun bir cezaya hükmedilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve uygulama maddesinin belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,"

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve uygulama maddesinin belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,"

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının dördüncü bendinin tamamen çıkarılarak yerine ""Sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 52/3 .maddesi gereğince 25 gün karşılığı adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek sanığın 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına." ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11515, Karar No: 2018/3087, Tarih: 17.04.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/11515 E.  ,  2018/3087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 25.09.2014 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.03.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacı, maliki olduğu 90 ada 20 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısının olmadığını ileri sürerek, taşınmazı lehine 90 ada 21 ve 22 parsel sayılı taşınmazlardan geçit hakkı tesisine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile; ... İlçesi, Nakıpağa Mah. 20 parsel lehine, fen bilirkişileri ... ve ... tarafından hazırlanan 05/02/2015 havale tarihli rapor ve rapora ekli krokide 3 nolu güzergah olarak gösterilen ... İlçesi, ... Mah. 22 parsel içerisinde (L) harfiyle gösterilen 368,58 m2'lik alanda geçit hakkı tesisine, tesis edilen geçit hakkının tapuya kayıt ve tesciline, karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi gereğince davacıya ulaşım sağlayacak geçitin herhangi bir engelle karşılaşmadan genel kadastro yoluna ulaşması gerekir.

Ayrıca, kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; mahkemece, davacıya ait 90 ada 20 parsel sayılı taşınmaz lehine 05.02.2015 havale tarihli fen bilirkişisi raporunda 3 no.lu güzergah olarak belirtilen 90 ada 22 parsel sayılı taşınmaz üzerinden geçit hakkı kurulmasına karar verilmiş ise de geçit kurulan yerin bir kısmının, kadastro paftasında dere olarak gösterilen yere rastladığı anlaşılmaktadır. Dere yatakları kural olarak Türk Medeni Kanununun 715. maddesi kapsamına giren devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir. Bu özelliği itibariyle de kamu malıdır. Kamu malı niteliğinde olan bir yerin, kişinin özel istifadesine terki olanaklı değildir. Kısaca belirtmek gerekirse, dere yatağı üzerinden geçit kurulamaz. Kaldı ki geçit davalarındaki amaç, yol ihtiyacı içinde bulunan bir taşınmazın, kesintisiz olarak genel yola ulaşımını sağlamaktır. Dere yatağı tapuya tescil edilmiş bir yer olmadığından bu şekilde kurulan geçitle kesintisizlik ilkesi de ihlal edilmiş olur.

Bu durumda mahkemece, dava konusu 90 ada 20 parsel sayılı taşınmaza komşu taşınmazları ve yolları gösterir geniş paftanın dosya arasına alınarak, geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi de göz önünde bulundurularak bilirkişiden ek rapor alınması, gerekirse mahallinde uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılmak suretiyle davacıya ait taşınmazdan genel yola kadar kesintisiz bağlantı sağlanacak şekilde alternatifler oluşturularak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yukarıda belirtilen ilkelere aykırı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.