muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3415, Karar No: 2024/3297, Tarih: 17.04.2024

B. Katılan Sanık ... Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2014 tarihli ve 2014/644 Esas, 2014/798 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekili ile katılan sanık ... müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4799, Karar No: 2015/7108, Tarih: 08.10.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/4799 E.  ,  2015/7108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın aşamalarda suçlamaları kabul etmediği, ikinci el telefon alım satımı yapan ve yargılama sırasında tanık olarak dinlenen ...'e daha önce başka telefonları sattığını ancak dava konusu telefonu satmadığını, ... tarafından dosyaya ibraz edilen 14.06.2007 tarihli belgede yazılı olan “U 700” ve “359696012754083” yazı ve rakamlarını kendisinin yazmadığını, bunların daha sonradan ... tarafından eklendiğini beyan etmesi ve belge tarihinin de suç tarihinden önce olması karşısında, sanık savunmasının tanık ...'den sorulması, inkarı halinde de sanık ... ile ...'in mukayeseye esas yazı ve imza örnekleri ile samimi imza asıllarının temin edilerek dosya arasında bulunan 14.06.2007 tarihli belge aslı üzerinde inceleme yapılması, söz konusu yazı ve rakamların gerçekten sanığın eli ürünü olup olmadığının tespit edilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğinameye uygun olarak BOZULMASINA, 08.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12151, Karar No: 2010/864, Tarih: 28.01.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/12151 E.  ,  2010/864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekili mahkeme kararını, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği üzerine temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Söz konusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması üzerine dosyanın iadesi, aksi halde aynı fıkra hükmüne göre mahkeme kararının davalı tarafından temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4597, Karar No: 2007/6556, Tarih: 05.07.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/4597 E.  ,  2007/6556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde ortak yere elatmanın önlenmesi, projeye aykırılıkların giderilmesi ve meskenin işyeri kullanımına son verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalılardan ...'ın açık adresi ile ilgili araştırma sadece Cumhuriyet Savcılığı aracılığı ile yapılmış, diğer resmi kurum ve kuruluşlardan (Nüfus Müdürlüğü, Tapu Müdürlüğü, Vergi Dairesi, Bel.Başkanlığı gibi) araştırma yapılmadan ilanen tebliğ yolu ile gerekçeli karar tebliğ edilmiş olup, davalının açık adresinin Tebligat Yasasının 28. maddesi hükümleri çerçevesinde araştırılıp tespit edilerek gerekçeli kararın tebliğinin sağlanıp temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4427, Karar No: 2020/940, Tarih: 12.02.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4427 E.  ,  2020/940 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER :

Mahkeme :...8. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık hakkında, suça konu 08.06.2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 17.09.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 09.10.2014 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 23.10.2014 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan dava açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre, suç tarihi olan 08/06/2014 tarihi itibari ile yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibari ile sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibari ile sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20974, Karar No: 2016/26233, Tarih: 28.12.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/20974 E.  ,  2016/26233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

6100 sayılı HMK'nun 294. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Aynı Kanun'un 297/2. maddesine göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Yine aynı Kanun'un 298/2. maddesinde; gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda; mahkemece yüze karşı verilen kısa kararda, davanın reddi ile birlikte, şikayetçi aleyhine tazminata (para cezası olması gerekir) hükmedilmesine karşın, gerekçeli kararda, sadece şikayetin reddine karar verilerek, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir.

10.04.1992 tarih ve 1991/7 E. - 1992/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'na göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, bu durumda mahkemece, anılan İçtihadı Birleştirme Kararı'nda da belirtildiği üzere, bozmadan önce verilen kararla bağlı olmaksızın aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), bozma nedenine göre şikayetçinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19531, Karar No: 2012/4968, Tarih: 15.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/19531 E.  ,  2012/4968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca dere mutlak koruma alanında kalan taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15841, Karar No: 2013/15285, Tarih: 08.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/15841 E.  ,  2013/15285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Sıra cetveline itiraza ilişkin davada Adana 2. Asliye Ticaret ve Adana 3. İcra Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, sıra cetveline itiraza ilişkindir.

Asliye Ticaret Mahkemesi'nce, talebin İİK'nın 142. maddesine göre sıra cetveline itiraz/şikayet mahiyetinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İcra Hukuk Mahkemesi ise, itirazın, İcra ve İflas Kanunu'nun 142. Maddesi uyarınca alacağın esas ve miktarına yönelik olduğu, bu durumda sıra cetveline alınmış olan bir alacaklının alacağına veya onun sırasına itiraza ilişkin davaların genel mahkemelerin görevinde olduğu, gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

İİK 142. Maddesi ile "Cetvel suretinin tebliğinden yedi gün içinde her alacaklı takibin icra edildiği mahal mahkemesinde alakadarlar aleyhine dava etmek suretiyle cetvel mündericatına itiraz edebilir. Dava basit muhakeme usuliyle görülür. İtiraz alacağın esas ve miktarına taallük etmeyip yalnız sıraya dairse şikayet yoliyle icra mahkemesine arzolunur." hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, davacı, sıra cetvelinin ikinci ve üçüncü sırasında yer alan davalı ...Ş.'nin Adana 2. İcra Müdürlüğünün 2012/8381 ve 2012/8382 esas sayılı takip dosyalarındaki alacağında, davalı bankanın kötü niyetli olarak 1. Sıradan tahsil etmek ve 2. derece de bulunan ipoteğinin önüne geçmek amacıyla ...'in kredi kartı borçlarının paraya çevrilmesi yolu ile takip başlatmasında, yapılan bu işlemin usulsüz olduğunu ileri sürerek,İtirazın alacağın esas ve miktarına ve sıraya ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda, alacağın esas ve miktarına ilişkin itirazda, uyuşmazlığın İİK 142/1. maddesi hükmü gereğince Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 61000 sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Adana 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 08.11.2013 gününde oybirliğiyle Karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1301, Karar No: 2020/7402, Tarih: 07.12.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1301 E.  ,  2020/7402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen muarazanın meni ve istirdat davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında, bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı tarafın istinaf başvurusunun kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı kurum ile Sağlık Hizmeti Satın Alım Sözleşmesi imzaladığını, davalı kurumun 06/02/2015 tarihli yazısıyla; 17/10/2014 tarihli inceleme raporuna istinaden, kuruma 561.490,96 TL alacak ve 173.177,90 işlemiş faiz olmak üzere toplam 734.668,86 TL borcu bulunduğu ve bu borcun kurum nezdindeki alacaklarından mahsup yoluyla tahsil edildiğini bildirdiğini, 2012 yılına ait örnekleme yöntemi ile seçilen tedavi faturalarının ödendiği halde aradan iki yıl geçtikten sonra bazı sağlık hizmetlerinin ve kullanılan malzemelerin usulsüz bir şekilde fatura edildiğinden bahisle borç çıkarılmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek; davalı kurum tarafından yaratılan muarazanın meni ile alacağından haksız şekilde mahsup edilen 734.668,86 TL'nin davalı kurumdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Davanın açıldığı Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesince; davacı şirketin 667 ve 670 sayılı KHK'lar gereği ticaret sicilinden terkedilmiş olduğu, mevcut durumda davacının Hazine davalın SGK olması nedeniyle 3533 sayılı Yasanın 4. maddesi gereği davanın tahkim usulüne göre halledilmesi gerektiği gerekçesiyle, dosyanın Yüksek Dereceli Hukuk Hakimine (Gaziantep 8. Asliye Hukuk Mahkemesi) gönderilmesine karar vermiştir.

Davaya hakem sıfatıyla bakan ilk derece mahkemesince; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karara karşı, taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davalının istinaf başvurusunun reddine, davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile davalı lehine hükmedilen vekalet ücreti yönünden kararın düzeltilmesine karar verilmiş; karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Mecburi tahkimi öngören 3533 sayılı Kanun’un 1. maddesi; “Umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı Devlete veya belediye veya hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanlar bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledilirler” hükmünü içermektedir.

1-Mecburi tahkimi öngören 3533 sayılı Kanun’un 1. maddesi; “Umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı Devlete veya belediye veya hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanlar bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledilirler” hükmünü içermektedir.

Buna göre, bir uyuşmazlığın 3533 sayılı Kanun çerçevesinde çözülebilmesi için, anılan Kanunun yukarıda belirtilen 1. maddesindeki açık hükme göre, uyuşmazlık; umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediye ve hususi idarelere ait olan daire ve müesseler arasında çıkmış olmalı ve adli yargının görev alanı içerisinde bulunmalıdır. Uyuşmazlığın her iki tarafının da bu hüküm kapsamında olması zorunlu olup, aksi takdirde davaya anılan Kanun çerçevesinde mecburi hakem sıfatı ile bakılması mümkün değildir.

Somut olayda; davalı kurumun anılan Kanun kapsamında değerlendirilmesi mümkün değildir. Zira, 01/01/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu’nun 2. maddesinde; bu Kanunun, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idarelerinin mali yönetim ve kontrolünü kapsadığı açıklanmış, 3/d maddesinde, münhasıran bu Kanun’un uygulanmasında sosyal güvenlik kurumlarının, bu Kanuna ekli (IV) sayılı cetvelde yer alan kamu kurumlarını ifade ettiği belirtilmiş, Kanuna ekli (I) sayılı Cetvelde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri, (II) sayılı Cetvelde Özel Bütçeli İdareler, (III) sayılı Cetvelde Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar sıralandıktan sonra (IV) sayılı Cetvelde Sosyal Güvenlik Kurumları olarak 5502 sayılı Kanunla kurulan Sosyal Güvenlik Kurumuna yer verilmiştir. Bu durumda, Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri ile Özel Bütçeli İdareler arasında yer almayan davalı kurumun, 3533 sayılı Kanun kapsamında olmadığı hususunda bir tereddüt bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesinin hakem sıfatıyla verdiği kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kararın vekalet ücreti yönünden düzeltilmesine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Hal böyle olunca, bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesinin hakem sıfatıyla verdiği kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kararın vekalet ücreti yönünden düzeltilmesine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, bölge adliye mahkemesince; davacı vekilinin istinaf isteminin kabul edilmesi nedeniyle, 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2. ve 359/2 maddesi hükümleri uyarınca ilk derece mahkemesi kararı tamamen kaldırılarak, taleplerin her biri karşılanacak biçimde, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi suretiyle yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken; infazda tereddüt oluşturacak şekilde, ilk derece mahkemesince verilen kararın sadece vekalet ücreti yönünden düzeltilmesi suretiyle hüküm tesis edilmesi doğru değildir.

2- Bozma nedenine göre, tarafların temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 371. maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle tarafların temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HMK'nın 373/2 maddesi uyarınca dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 07/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/6532, Karar No: 2024/2684, Tarih: 02.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/6532 E.  ,  2024/2684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1281 Esas, 2022/868 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/54 E., 2019/392 K.

Taraflar arasındaki kullanmama nedeniyle marka iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin kullanmama talebine konu edilen emtialar bakımından eylemli olarak ticari faaliyette bulunduğu ya da bu kapsamda ticari faaliyetlerde bulunmayı planlayan bir teşebbüs olduğunu, ancak davalının 2004/05487 sayılı markası nedeniyle müvekkilinin kendi markasını tescil ettiremediğini, halbuki davalının markasını tescil tarihinden bu yana 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 9 uncu maddesinin ikinci fıkrasına uygun olarak kullanmadığını, davalının söz konusu markayı kullanmadığı halde müvekkilinin markasını tescil ettirmesine engel olduğunu ileri sürerek 2004/05487 sayılı markanın, kapsamında yer alan 25. sınıftaki “giysiler, ayak giysileri, baş giysileri, çoraplar, aksesuarlar” malları yönünden iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu markanın müvekkili şirketin ana logosu olduğunu, dünya genelinde yüksek tanınmışlık ve bilinirliğe sahip bulunduğunu, ülkemizde markanın yetkili distribütörü eliyle kullanıldığını, müvekkilinin markalarını Türkiye ve dünya çapında tanıttığını, iptali istenen markanın Türkiye'de gözlük, saat ve bunların tamamlayıcı parçaları/aksesuarları ile giysi, ayakkabı, şapka/kasket, çorap, aksesuar gibi pek çok ürün üzerinde kullanıldığını, davacının, kötü niyetli olarak müvekkili markasını taklit ettiğini ve bu nedenle işbu davada hukuki menfaatinin bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI