muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3334, Karar No: 2016/6871, Tarih: 28.04.2016

506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine, 25.02.2011 tarih 27857 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6111 sayılı Kanunun 53. maddesi ile, “Birinci fıkranın (b) bendinin uygulanmasında, yardımların sağlanması ve bağlanması yönünden alt sınırın belirlenmesinde muadil miktar karşılaştırması esas alınır. Ancak, gelir ve aylıkların artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıkların artırımına ilişkin hükümler devir tarihine kadar uygulanmaz. 5510 sayılı Kanunun geçici 20 nci maddesinin onikinci fıkrasında yer alan sınırlama dâhilinde sandıkların kuruluş senetlerinde yer alan hükümler ve sandıkların uygulamaları saklıdır. Bu hüküm, yürürlüğe girdiği tarihten önceki artışlarda ve görülmekte olan davalar hakkında da uygulanır.” fıkrasını eklemiştir.

Yasa koyucu madde gerekçesinde; “506 sayılı Sosyal Sigortalar Kurumu Kanununun geçici 20 nci maddesi kapsamındaki sandıklar tarafından bağlanan aylık ve gelirlerin artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan aylıklara uygulanan artışların söz konusu sandıkların aktüeryal dengelerini bozmasından dolayı, aylık ve gelirlerde yapılacak artışlarda muadil miktar karşılaştırmasının esas alınmasının sağlanması ve bu nedenle doğmuş ve doğacak olan uyuşmazlıkların giderilmesinin amaçlandığını” ifade etmiştir. Maddenin açık hükmü ve gerekçesi gözetildiğinde, Vakıf emeklisi ile aynı tarihte yaşlılık aylığı bağlanan koşulları benzer bir SSK emeklisine ödenen muadil yaşlılık aylığı miktarının karşılaştırılması yapılmalıdır. Yapılacak karşılaştırma sonucu, SSK emeklisine ödenen aylığın Vakıf emeklisine ödenen aylıklardan fazla olması durumunda, davalı Vakıf yönünden yaşlılık aylığı miktarı konusunda ek yükümlülük doğacağından, aradaki farkın Vakıf emeklisine ödenmesi gerekecek, aksi halde ise yapılacak bir işlem bulunmayacaktır.

Davacıya 01/11/1999 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı nazara alındığında, aynı tarihte yaşlılık aylığı bağlanan ve koşulları davacı ile benzer olan SSK emeklisine bağlanacak muadil aylık hesabında, 506 sayılı Kanunun 4447 sayılı Kanunla değişik 61.maddesi ve aynı kanunla 506 Sayılı yasaya eklenen Geçici 82. maddesi uygulama alanı bulmaktadır. Bu maddeye göre tespit edilen, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine bağlanan aylığa 506 sayılı Kanun Ek 38. maddesinde yer alan, her ay TÜİK tarafından açıklanan bir önceki aya göre kentsel yerler TÜFE değişim oranına göre arttırılması hükmünün uygulanması, 2003 yılında 4784 sayılı Kanun uyarınca 506 sayılı Kanunun Ek 38. maddesine göre Ocak 2003'den itibaren gelir, aylıklarda yapılan artış miktarları toplamını 75,00 TL’ye tamamlayacak şekilde ve aylık tüketici fiyatları endeksi artış oranındaki miktarların toplamının 75,00 TL’den düşülmesi suretiyle bulunacak miktar kadar sosyal destek ödemesi ödeme yapılması, 2004 yılında 5073 sayılı Kanun, 2005 yılında 5282 sayılı Kanun, 2006 yılında 5454 sayılı Kanun, 2007 yılında 5565 sayılı Kanun hükümleri

uyarınca belirlenen artış oranları uygulanması gerekmektedir.

Eldeki davada, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, Vakıf emeklisi ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine ödenen yaşlılık aylığı miktarı ayrı ayrı belirtilmiş ise de, kabulün yasal dayanağı, SSK aylığının hesabına ilişkin ilkeler ve hesaplama yöntemleri ile SSK aylık hesabının hangi oran ve artışlar nazara alınarak yapıldığını belirtir, denetime elverişli bir rapor düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece, Vakıf emeklisi ile emsal durumda bulunan SSK emeklisinin aylığının tespiti amacıyla, 506 sayılı Yasanın 61. ve geçici 82.maddesi çerçevesinde alanında uzman bilirkişi yada bilirkişi heyetinden, aylık hesabı yönünden denetime elverişli rapor alınarak, Vakıf emeklisine ödenen aylık ile benzer koşulları taşıyan SSK emeklisine ödenen aylıklar ay be ay ayrı ayrı belirtilmek suretiyle, aralarında yapılacak karşılaştırmanın sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırıdır.

2)Mahkeme kabulüne göre her ne kadar davacı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmiş ise de, davanın 6111 sayılı Yasa'nın yürürlük tarihi olan 25/02/2011 tarihinden önce açıldığı nazara alındığında, açıldığı tarihteki mevzuat hükümlerine uygun olan davanın, yasal dayanağını oluşturan düzenlemenin, yargılama sürecindeki yasa değişikliğiyle ortadan kalkması nedeniyle, tarafların sorumluluğu bulunmadığı halde; her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirileceği yönündeki usul kuralından hareketle davacının, davada haksız çıkan taraf olarak nitelenip vekalet ücretiyle sorumluluğuna hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11253, Karar No: 2017/21418, Tarih: 09.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/11253 E.  ,  2017/21418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

FER'İ MÜDAHİL : ...Enerji Ort.Gir.San.Tic.Ltd.Şti.Vek.Av....

Taraflar arasındaki enerji nakil hattı direğinin tesisi sırasında dava konusu taşınmazda bulunan fındık ağaçlarına verilen zararın tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, enerji nakil hattı direğinin tesisi sırasında dava konusu taşınmazda bulunan fındık ağaçlarına verilen zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Zarar verilen alan üzerindeki fındık ağaçlarına maktuen değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davaya fer'i müdahil olan yüklenici firmanın pilon tesisi sırasında ağaçlara verilen zarar için davacı tarafa 5.000,00-TL ödeme yapıldığı iddiası olup, dekont fotokopisi sunulduğuna göre ödeme ile ilgili belgeler kurumlardan getirtilip, fındık ağaçlarına verilen zarar için ödeme yapıldığının anlaşılması halinde tespit edilen ağaç zararından indirim yapılması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3455, Karar No: 2014/11917, Tarih: 10.06.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/3455 E.  ,  2014/11917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şile Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2010/415-2013/114

R.. Ç.. ile A.. T.. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil,. muhtesatın tespiti davasının kısmen kabulüne ve kısmen karar verilmesine yer olmadığına dair Şile Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 13.03.2013 gün ve 415/114 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 10.06.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalılar vekili Avukat Ö.. Ç.. ve karşı taraftan davacı vekili Avukat M.. H.. U.. geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, Şile Noterliği'nce düzenlenen 26.07.1990 tarih 2956 yevmiye numaralı taahhütname gereğince davalı adına kayıtlı parsel üzerindeki yapının müvekkiline aidiyetinin tespitine ve taşınmazın 12/192 payın yarısının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiş, davacı vekili 19.12.2011 tarihli dilekçesinde, talebin taşınmazın üzerindeki 6/12 payın iptaline yönelik olduğunu bildirmiştir.

Davalı N.. T.. cevap dilekçesinde, dayanak taahhütname başlıklı sözleşmenin zamanaşımına uğradığını, yasal başvuru süresinin geçtiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini, davalının yargılama sırasında ölmesi üzerine, mirasçıları A.. T.. ile U.. T.. vekili, söz konusu taahhütnamenin davacıya tapu iptali ve tescil hakkı vermediğini, davacının sözleşme altında imzası bulunmadığından iki tarafa borç yükleyen bir sözleşme niteliğinde olmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, kısa kararda sadece; “…davanın kabulüne, parsel üzerindeki davalı adına kayıtlı 6/192 oranında iptaliyle davacı adına tapuya tesciline…”, gerekçeli kararda ise; “… davanın kabulüne, dava konusu parsel üzerindeki davalı adına kayıtlı payın 6/192 oranında iptaliyle davacı adına tapuya tesciline, taşınmaz üzerindeki yapının aidiyetinin tespiti isteğinden vazgeçildiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına…” şeklinde karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Görüldüğü üzere; kısa kararla gerekçeli karar arasında aykırılık oluşturulmuştur. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki bu uyumsuzluk mahkemelere olan güveni sarsar.

Görüldüğü üzere; kısa kararla gerekçeli karar arasında aykırılık oluşturulmuştur. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki bu uyumsuzluk mahkemelere olan güveni sarsar.

Hükümlerin kurulmasında esas olan kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olması gerekir. Bu konuya ilişkin 10.04.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında; “1-Kısa kararla gerekçeli kararın aykırı olması bozma nedenidir. 2- Yerel mahkeme bozmadan sonra önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla hakimin vicdani kanaatine göre karar verebilir.” denilmiştir. Hüküm, bu nedenle Kanuna, tarih ve numarası anılan Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına aykırı olarak tesis edilmiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 1.100,00 TL. Avukatlık Ücreti'nin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında Avukat marifetiyle temsil olunan davalılara verilmesine, HUMK'nun 388/4.(HMK m.297/ç) ve 440/I. maddeleri gereğince Yargıtay Daire İlamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine ve 569,25 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine 10.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6789, Karar No: 2016/7072, Tarih: 07.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/6789 E.  ,  2016/7072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, tazminatlar ile müşterek çocuk yararına takdir olunan tedbir ve iştirak nafakasının miktarı, talep olunan tedbir ve yoksulluk nafakasının reddi ile kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve özellikle, davacı kadın yararına ara kararı ile hükmolunan tedbir nafakasının boşanma hükmünün kesinleşmesine kadar devam edeceğinin tabii bulunmasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken, isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.07.04.2016 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/8264, Karar No: 2014/10251, Tarih: 05.05.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/8264 E.  ,  2014/10251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 7. Aile Mahkemesi

TARİHİ :07.03.2013

NUMARASI :Esas no:2011/1108 Karar no:2013/168

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.05.05.2014(Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Aile konutu üzerinde lehine ipotek tesis edilen davalı bankanın, ipotek tesisine ilişkin işlemden önce, konut üzerinde hak sahibi olan kocadan, eşinin" işleme rızasının gerektiğini bildirerek, bu rızayı gösteren yazılı belge istediği, konut üzerinde hak sahibi olan davalı kocanın da, eşinin ipotek tesisine rızası bulunduğuna dair imzalı muvafakatname sunduğu, buna dayanılarak ipotek tesisinin gerçekleştirildiği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanunu, aile konutu üzerindeki hakların sınırlanmasına ilişkin tasarruf işlemlerini diğer eşin açık rızasına bağlamış (TMK. m. 194/1); rıza beyanının geçerliliği için, herhangi bir şekil şartı getirmemiştir. Başka bir ifade ile rıza beyanı, Kanundaki düzenlemeye göre; işlemden önce, işlem sırasında veya işlemden sonra yazılı veya sözlü olarak verilebilir. Sözlü beyanın, ispat kolaylığı bakımından tutanağa bağlanması uygun olur. Bu bakımdan diğer eşin rızasının, mutlaka işlem sırasında ve resmi memur önünde beyan edilmesi zorunluluğu bulunmamaktadır. Lehine ipotek tesis edilen davalı bankanın, kendisine sunulan "muvafakatname" altındaki imzanın, rızası gereken eşe ait olup olmadığını araştırma yükümlülüğü bulunmamaktadır. Bankanın Türk Ticaret Kanunundan kaynaklanan "basiretli davranma" yükümlülüğü (TTK. m. 20/2) muvafakat belgesindeki "imzanın" ilgilisine ait olup olmadığını araştırmaya kadar ulaşmaz.

Tapu sicilinde, üçüncü kişilerin iyiniyetini bertaraf edecek konutla ilgili bir şerh de bulunmadığına göre, aile konutuyla ilgili Bankanın özen yükümlülüğü, işlem sırasında konutun bu vasfını bilmesi halinde, işleme, diğer eşin rızasını istemekten öteye gitmez. Muvafakatnamenin, banka yetkilisinin el ve işbirliğiyle sahte olarak düzenlendiği veya banka yetkilisinin bilgisi dahilinde ilgilisine ait olmayan imza kullanıldığı ispatlanmadıkça, muvafakati aramakla, banka gerekli özeni göstermiş sayılır. Dosyada, muvafakatnamedeki imzanın, işlem yapmaya yetkili banka görevlisinin el ve işbirliğiyle elde edildiğine ilişkin bir delil bulunmamaktadır. O halde, davalı banka iyiniyetli sayılmalıdır. Kanunun iyiniyete hukuki bir sonuç bağladığı durumlarda, asıl olan iyiniyetin varlığıdır. (TMK. m.3/1) Tapu kütüğündeki tescile iyiniyetle dayanarak mülkiyet veya başka bir ayni hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur. (TMK. m. 1023) Gerçekleşen bu durum karşısında davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu sebeple sayın çoğunluğun onama kararına iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/3021, Karar No: 2014/7440, Tarih: 21.04.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/3021 E.  ,  2014/7440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2011/1279-2013/1398

Dava dilekçesinde, el atmanın önlenmesi ve eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, davalılara ait mesken niteliğinde olan taşınmazların ara duvarlarının kaldırılmak suretiyle iş yeri olan diğer bağımsız bölümlerle birleştirilerek davalı şirket tarafından market olarak kullanıldığını belirterek meskenlerin iş yeri olarak kullanılmasının önlenmesine ve eski hale getirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 24.maddesi gereğince mesken nitelikli bağımsız bölümün işyeri olarak kullanılmasının tüm kat maliklerinin oybirliği ile verecekleri karara bağlı olmasına göre meskenlerin iş yeri olarak kullanılmasının önlenmesine ve meskenlerle iş yerleri arasındaki ara duvarların eski hale getirilmesine ilişkin hükme yönelik sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kat Mülkiyeti Yasası'nın 18/1. maddesinde “Kat malikleri, gerek bağımsız bölümlerini, gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kaidelerine uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla, karşılıklı olarak yükümlüdürler.”, 19. maddesinde ise “Kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar. Kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramaz. Ancak, ortak yer ve tesislerdeki bir bozukluğun anayapıya veya bağımsız bir bölüme veya bölümlere zarar verdiğinin ve acilen onarılması gerektiğinin veya anayapının güçlendirilmesinin zorunlu olduğunun mahkemece tespit edilmiş olması halinde, bu onarım ve güçlendirmenin projesine ve tekniğine

uygun biçimde yapılması konusunda kat maliklerinin rızası aranmaz. Kat maliki kendi bağımsız bölümünde anayapıya zarar verecek nitelikte onarım, tesis ve değişiklik yapamaz. Tavan, taban veya duvar ile birbirine bağlantılı bulunan bağımsız bölümlerin bağlantılı yerlerinde, bu bölüm maliklerinin ortak rızası ile anayapıya zarar vermeyecek onarım, tesis ve değişiklik yapılabilir. Her kat maliki anagayrimenkule ve diğer bağımsız bölümlere, kusuru ile verdiği zarardan dolayı diğer kat maliklerine karşı sorumludur.” hükümleri düzenlenmiştir. Mahkemece davalılara ait mesken niteliğindeki bağımsız bölümlerin ara duvarları ile iş yeri niteliğinde olan taşınmazların ara duvarlarının kaldırılmasının anayapıya zarar verip vermediği statiğini etkileyip etkilemediği uzman bilirkişi tarafından incelenmeden eksik araştırmaya dayanılarak eski hale getirmeye karar verilmesi,

2-Davanın niteliği gereği maktu vekalet ücreti ile karar ve ilam harcı alınması gerekirken yazılı şekilde nispi karar ilam harcı alınması ve davacı yararına nispi vekalet ücreti takdir edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 21.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14816, Karar No: 2025/822, Tarih: 23.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14816 E.  ,  2025/822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2765 E., 2024/1165 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/215 E., 2021/876 K.

BİRLEŞEN DAVA MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 23. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/619 E., 2020/775 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun (6356 sayılı Kanun) 19/4 hükmüne göre “Sendika üyeliğinden çıkarılma kararı genel kurulca verilir. Karar, e-Devlet kapısı üzerinden Bakanlığa elektronik ortamda bildirilir ve çıkarılana yazı ile tebliğ edilir. Çıkarılma kararına karşı üye, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde mahkemeye itiraz edebilir. Mahkeme iki ay içinde kesin olarak karar verir.”

Birleşen davada davalı vekili, sendika üyeliğinden çıkarılma kararının iptaline ilişkin Mahkemece verilen kararı temyiz etmiş ise de, 6356 sayılı Kanun'un 19/4 hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararı kesin nitelikte olduğundan davalı vekilinin birleşen davaya yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Asıl dava bakımından davalı vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Asıl davada davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin davalı Sendikanın Eskişehir Şube Başkanı ve Yönetim Kurulu üyesi olduklarını, müvekkillerinin 18.11.2019 tarihinde ... Sendikası Eskişehir Şubesinin delege seçimlerini Tüzük'e uygun olarak yapmak istediğini ancak davalı Sendika tarafından engellendiğini, Disiplin Kurulu kararı ile davacılar ve diğer şube yöneticilerine görevden el çektirme cezası verildiğini, Disiplin Kurulu kararına karşı açılan davalarda mahkemelerin Disiplin Kurulu kararının uygulanmasının tedbiren durdurulmasına karar verdiğini ve müvekkillerinin görevine iade edildiğini, yargılama devam ederken Sendikanın hiçbir somut gerekçe göstermeden 03.07.2020 tarihli kararı ile davacıların hem şube başkanlığı ve yöneticiliklerini hem de sendika üyeliklerini sona erdiren karar aldıklarını, verilen kararın hukuka aykırı olduğunu belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle davalı Sendika Genel Merkez Disiplin Kurulunun 03.07.2020 tarihli ve 29 sayılı kararı ile Sendika Genel Merkez Yönetim Kurulunun 06.07.2020 tarihli ve 234 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Birleşen davada davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin Sendika üyeliğinden çıkarılmalarına ilişkin 18. Olağan Genel Kurulda alınan kararın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP