muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15608, Karar No: 2016/7355, Tarih: 12.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/15608 E.  ,  2016/7355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; tamamına yönelik olarak, davalı erkek tarafından ise; reddedilen tazminatlar, tedbir nafakasının kaldırılması talebi hakkında karar verilmemesi ve lehine vekalet ücretine hükmüdilmemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece yapılan yargılamaya toplanan delillere ve dinlenen tanık beyanlarına göre, davacı kadının erkeği ortak konuta almadığı, sık sık ülkesine gittiği ve erkeği borçlandırdığı, davalı erkeğin ise; erkek arkadaşlarını sevgilileriyle birlikte evine çağırıp birlikte olmalarını sağladığı, birlik görevlerini yerine getirmediği ve sadakatsiz davrandığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı erkeğin, davacı kadına nazaran ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum gözetilmeden davacı kadının ağır kusurlu kabul edilmesi ve bu yanılgılı kusur belirlemesine bağlı olarak kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin (TMK m. 174/1-2) reddi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın lehine takdir edilen tedbir nafakası fazladır. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

4-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir (TMK m. 175). Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı erkek davacı kadına nazaran daha ağır kusurludur.

.../...

Davacı kadının yoksulluk nafakası isteğinin kabul edilebilmesi için boşanma yüzenden yoksulluğa düşeceğinin de belirlenmesi gerekir. Dosya içerisinde davacı kadının sosyal ekonomik durum araştırma raporu bulunmamaktadır. Dinlenen tanık ..., kadının bir güzellik merkezinde çalıştığını beyan etmiştir. O halde, davacı kadının çalışıp çalışmadığı usulünce araştırılıp, çalışıyor ise çalışmasının sürekli ve düzenli olup olmadığı, aldığı ücretin belirlenmesi ve ücretin onu yoksulluktan kurtaracak düzeyde olup olmadığı belirlenerek sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesi sebebiyle bu isteğin tümüyle reddi doğru olmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2., 3. ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.12.04.2016(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/8169, Karar No: 2014/1739, Tarih: 10.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8169 E.  ,  2014/1739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elmalı İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/11/2012

NUMARASI : 2011/102-2012/101

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikeyetin sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 04.06.2013 tarih ve 2013/2755 Esas, 2013/3756 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, borçluya ait araçların satışı sonrası düzenlenen sıra cetvelinde, satıştan elde edilen tüm miktarın şikayet olunanın dosyasına ödendiğini, şikayet olunanın 19.02.2008 tarihinde borçlunun araçlarını ihtiyaten haczettiğini, ihtiyati haciz kararı uyarınca nakdi teminat verilmediğini, sunulan teminat mektubunun ise kesin ve süresiz olmadığını, buna rağmen ihtiyati haczin usulsüz şekilde infaz edilerek şikayet olunanın alacağının sıra cetvelinin birinci sırasına alındığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, ibraz edilen teminat mektubunun yeterli olduğunu ve mahkemece teminatın kabul edildiğini, ilk kesin hacze sahip müvekkilinin alacağının sıra cetvelinin ilk sırasında yer almasının doğru olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

İcra mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; mahkemenin ihtiyati haciz kararına süresinde itiraz edilmediği, araçların satılmasından sonra düzenlenen önceki sıra cetvelinin tebliğine rağmen de itiraz edilmediğinden ihtiyati haciz kararının kesinleştiğinden sıra cetveline yönelik şikayetin reddine dair verilen karar, Dairemizin 04.06.2013 tarih ve 2013/2755 Esas, 2013/3756 Karar sayılı ilamı ile onanmıştır.

Bu kez, şikayetçi vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nın 366. maddesi ve HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 1,95 TL harç ve takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/948, Karar No: 2021/7859, Tarih: 08.04.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/948 E.  ,  2021/7859 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 26. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 16. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 08/04/2021 Perşembe günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına asaleten ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan davacı ...'nun sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; personel müdürü olan davacının 01.03.1999 tarihinden 30.10.2005 tarihine kadar ... İlaç San. ve Tic. A.Ş. bünyesinde, 01.11.2005 tarihinden 14.05.2013 tarihine kadar ise aynı şirket topluluğu içindeki davalı şirket bünyesinde çalıştığını, son aylık ücretinin brüt 15.250,00 TL olduğunu, davalı işverenin, ilaç/ecza deposu ve dağıtımı konusunda hizmet verdiğini, ecza depolarının, eczanelerin açık olduğu her gün ve saatlerde çalıştığını, davalı işyerlerinde de eczanelerin açık olduğu çalışma saatleri olan kış saati uygulamasında hafta içi 09.00-19.00 saatleri arasında, yaz saati uygulamasında ise 09.00-19.30 saatleri arasında, ayrıca Cumartesi günlerinde 09.00-15.30 saatleri arasında her ecza deposunda olduğu gibi tam kadro çalışıldığını, davalı işyerinde Cumartesi günleri ayrıca l5.30 ile 19.00 arası, Pazar günleri 09.00-17.00 saatleri arasında kısmen çalışıldığını, davacının hafta içi tam ve Cumartesi günleri 15.30-19.00 saatleri arasında çalıştığını, davalı işverenin fazla çalışma yapılmasına rağmen ücretini ödemediği hususunun Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü tarafından 03.04.2012 tarihinde yapılan teftiş ile tespit edildiğini ve davalı işverene 07.12.2012 tarihinde idari para cezası düzenlendiğini, davacının çalıştığı süre boyunca toplam 136 günlük yıllık ücretli izin hakkı bulunduğunu, davacının yıllık ücretli izin haklarının ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma, hafta tatili ve yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, dava tarihinden itibaren geriye dönük 5 yıl öncesinin zamanaşımına uğradığını, davacının, çalışma sürelerini kendisinin belirlediğini, konumunda görevini ifa ettiğini, davacının çalıştığı bölgede emir ve talimat alacağı herhangi bir üst amir ya da yöneticisi bulunmadığını, davacının görevinin kendi gözetim ve idaresindeki çalışanları denetlemek olduğunu, istediğinde günün her saatinde işten çıkabildiğini, davacının, davalı şirketi diğer gerçek/tüzel kişiler karşısında temsil etme, personel alımı ve işten çıkarılması, personele ödenecek ücretlerin belirlenmesi gibi yetkilerle işletmenin bölümünü tek başına ve tam yetkili sevk ve idare ettiğini, davacının maaşlarını tahsil ederken hiçbir itirazı kayıt koymadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalıya ait işyerinde en son brüt 15.237,00 TL ücret ile personel müdürü olarak çalışan davacının haftanın iki günü 9.00-19.00 saatleri arasında bir saat ara ile ve haftanın üç günü 09.00-21.00 saatleri arasında birbuçuk saat ara ile Cumartesi günü ise 09.00-15.00 saatleri arasında yarım saat ara ile 13.09.2008-14.05.2013 tarih aralığında olmak üzere haftada 10 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmış; tanık beyanlarına dayalı hesaplama yapılmış olması sebebi ile İlk Derece Mahkemesince yapılan indirim sonrası net 92.303,47 TL fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır.

Ne var ki; varılan sonuç dosya içeriği ile örtüşmemektedir.

Öncelikle; İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın üç günü saat 21.00’e kadar çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de; dava dilekçesinde saat 19.30 u aşan bir çalışmadan bahsedilmemiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun, taleple bağlılık ilkesini düzenleyen 26. maddesine göre, “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.”

Şu durumda, talep edilmediği halde haftanın üç günü saat 19.30 dan sonra çalışmanın devam ettiğinin kabulüne göre fazla çalışma hesaplanması hatalıdır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun, taleple bağlılık ilkesini düzenleyen 26. maddesine göre, “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.”

Şu durumda, talep edilmediği halde haftanın üç günü saat 19.30 dan sonra çalışmanın devam ettiğinin kabulüne göre fazla çalışma hesaplanması hatalıdır.

Öte yandan; bizzat davacı tarafça dava dilekçesine eklenen 03.04.2012 tarihli Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Raporunda idari bölümde çalışanların haftanın 5 günü 09.00-19.00 saatleri arasında çalıştığı ve buna göre fazla çalışma yapmadıkları; satış temsicileri, motor kurye işçileri, depo bölümü işçileri, plasiyerler ve satın alma elemanlarının haftanın 6 günü çalıştığı belirtilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan ücret bordrolarında fazla çalışma tahakkuku yoktur.

Davacı tanıklarının işverenle aralarında husumet bulunduğu bir başka deyişle işverene karşı açmış oldukları davaları bulunduğu görülmektedir. Bu davacı tanıkları çalışmanın haftanın 6 günü olduğunu belirtmiş iseler de; davacının kendisinin sunduğu İş Teftiş Raporu ve davalı tanıklarının beyanları Cumartesi günü idari kadro personelinin çalışmadığı yönündedir.

Davacı tanıklarının husumetli olmaları, davacının dahi talebini aşan şekilde beyanda bulunmaları, davacının sunduğu İş Teftiş Raporunda idari personelin haftanın 5 günü çalıştığının ve fazla çalışma yapmadığının kabul edilmesi, davacının yaptığı iş, aldığı ücret ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında davacının haftanın 5 günü 9.00-19.00 saatleri arasında bir saat ara dinlenme ile çalıştığı ve haftalık 45 saati aşan çalışması olduğunu yöntemince ispatlayamadığı kanısına varıldığından fazla çalışma ücreti alacağının reddine karar verilmesi gerekirken yanıgılı değerlendirme yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3748, Karar No: 2014/10463, Tarih: 26.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/3748 E.  ,  2014/10463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 7. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2013/137-2013/815

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada; müşterek çocuk için ödenmekte olan aylık 250 TL iştirak nafakasının yetersiz kaldığı ileri sürülerek; aylık 500 TL'ye yükseltilmesi talep edilmiştir.

Davalı cevabında ve karşı davasında; iştirak nafakasının artırılması davasının reddine karar verilmesini savunmuş, karşı davasında ise davacının yoksulluk durumunun ortadan kalktığı gerekçesiyle yoksulluk nafakasının kaldırılmasını dava ve talep etmiştir.

Mahkemece; asıl davanın kısmen kabulü ile iştirak nafakasının aylık 350 TL'ye yükseltilmesine, nafakanın her yıl TEFE oranında artırılmasına, karşı davanın ise; karşı dava harcının yatırılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir..

Mahkemece; kısa kararda; davanın kısmen kabulü ile iştirak nafakasının aylık 350 TL'ye yükseltilmesine, nafakanın her yıl TEFE oranında artırılmasına karar verilmiştir.

Gerekçeli kararda ise; asıl davanın kısmen kabulü ile iştirak nafakasının aylık 350 TL'ye yükseltilmesine, nafakanın her yıl TEFE oranında artırılmasına, karşı davanın ise; karşı dava harcının yatırılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Kısa kararda; karşı dava hakkında hüküm oluşturulmadığı halde, gerekçeli kararda karşı dava harcının yatırılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir. Bu suretle, kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki oluşturulduğu anlaşılmıştır.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2148, Karar No: 2015/4778, Tarih: 09.03.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/2148 E.  ,  2015/4778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2015/16279

MAHKEMESİ : Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2014

NUMARASI : 2013/609 (E) ve 2013/615 (K)

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlünün 24/01/2014 tarihli dilekçe ile eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 42. maddesinin 1. fıkrasında, "Süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse, eski hale getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir" şeklindeki düzenleme karşısında, hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hale getirme istemi hakkında Dairemizce karar verilmesi gerekip, öncelikle eski hale getirme istemi hakkında karar verilmesi gerektiğinden, mahkemenin temyiz isteminin reddine dair 31/03/2014 günlü ek kararın hukuken geçersiz olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Hükmün usulüne uygun olarak hükümlünün yüzüne karşı verildiği anlaşılmakla, haklı bir nedene dayanmayan ve koşulları bulunmayan eski hale getirme isteği ile 10/10/2013 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü, CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 18/12/2013 günü temyiz eden hükümlünün temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 09/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9705, Karar No: 2024/15894, Tarih: 19.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/9705 E.  ,  2024/15894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın Bingöl ili, Adaklı ilçesi, Kaynakdüzü Köyü Sağlık Ocağında doktor olarak 2008 ve 2009 yıllarında görev yaptığı, yapılan teftişte bu sağlık ocağına ve Kaynakdüzü köyüne hiç gitmemiş kişilerin sağlık ocağı protokol defterine kayıt edildiği, adlarına reçete düzenlendiği ve bu reçetelerin Adaklı Eczanesi sahibi eczacı temyiz dışı sanık ... tarafından Sosyal Güvenlik Kurumuna fatura edildiği, Kaynakdüzü sağlık ocağı defterinde kayıtlı olan ancak ifade ve tutanaklara göre sanık ...'a muayene olmayan 80 kişinin defterde 89 defa muayene olduğunun müfettiş raporuyla tespit edildiği, yine bu rapora göre Kaynakdüzü sağlık ocağı protokol defterine yapılan kayıtlarla ilgili ifadelerine başvurulan kişilerden 63 tanesinin bu sağlık ocağına hiç gitmediğini, Dr. ...'ı hiç tanımadığını, kendisine muayene olmadığını ve bu kayıtlara ilişkin ilaçları almadıklarını ifade ettikleri, 6 kişinin ise Kaynakdüzü köyüne hiç gitmediğini ancak Adaklı ilçesindeki eczanede muayene olup ilaçlarını aldıklarını, eczanede reçetelere imza atmadıklarını ifade ettikleri, bu suretle sanığın üzerilerine atılı kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık ve kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçlarını işlediği iddia edilen olayda;