muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2152, Karar No: 2018/5907, Tarih: 12.12.2018

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13/04/2015 tarihli ve 2015/58381 soruşturma, 2015/1712 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca

15/09/2015 tarihli ve 2015/130718 soruşturma, 2015/35809 esas, 2015/30835 sayılı iddianamesiyle kamu davasının açılması üzerine sanığın sadece bir kez tebligat yapıldığı, ısrar şartının gerçekleşmediğinden bahisle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2016 tarihli ve 2015/1351 esas, 2016/1067 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında geçerli tebligat işlemleri yapılarak müracaat etmesi halinde denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, anılan Kanun'da düzenlenmeyen karar verilmesine yer olmadığı şeklinde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.” denilerek Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 29/11/2016 tarihli ve 2015/1351 esas, 2016/1067 sayılı kararının kanun yararına bozulması istenilmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” biçiminde düzenlemenin yer aldığı, yine aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." biçiminde düzenlemenin yer aldığı, bu düzenlemeler ile hüküm çeşitlerinin kanunda sınırlı olarak sayıldığı, sanığa, 10 gün içinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’ne başvurması gerektiği uyarısını içeren çağrı kağıdının usule uygun şekilde tebliğ edildiği, sanığın müdürlüğe başvuruda bulunmadığı, ancak, sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta "ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata karşın başvuruda bulunmaması halinde sanığın yükümlülük ihlalinden söz edileceği, somut olayda hükümlünün Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’nce çıkarılan çağrı yazısına karşın 10 gün içinde Müdürlüğe başvurmamasının tek başına ısrar olarak değerlendirilemeyeceği, ısrar şartının gerçekleşmemesi nedeni ile de mahkemece 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümle maddesi uyarınca durma kararı verilerek denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği anlaşılmıştır.

D)Karar:

Açıklanan nedenlere göre; kamu davasında durma kararı verilerek, şüpheliye usulüne uygun şekilde yeniden tebligat yapılarak denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden Kanun'da düzenlenmeyen “karar

verilmesine yer olmadığına” şeklinde karar verilmesi kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2016 tarihli ve 2015/1351 esas, 2016/1067 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

12/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11466, Karar No: 2015/12313, Tarih: 08.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11466 E.  ,  2015/12313 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Muğla Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2012/4 - 2013/12

DAVACILAR : H.. U.. - İ.. D.. ve Ark.

DAVALILAR : Hazine - Orman Yönetimi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Muğla ili, Merkez Kuyucak köyü 300 ada 1 ilâ 187 (150 hariç) parsel sayılı taşınmazlar 288, 290, 291, 292, 293, 294, 295, 298, 300, 305 ve 306 nolu adalar ve bu adaların kapsamında kalan parseller evvelce tek parça halinde T.Sani 337 tarih 10 sıra numaralı tapunun tedavüllerinin kapsamında iken tapu maliklerince 1954 yılında harici ve rıza olarak taksim edildiği ve herkesin yerini kullandığı, 300 ada 153 ilâ 186 sayılı parsellerin 13/10/1995 tarihinde geçirilen kıyı kenar çizgisine göre kıyı şeridi içerisinde kaldığı; ayrıca taşınmazların cilt:28 sayfa: 2701, 17/06/1988 tarih 2609, cilt: 28 sayfa: 2704, 22/06/1988 tarih 2612 sayılı parsel ve yine cilt: 28 sayfa: 2702 21/06/1988 tarih ve 2610 parsel numaralı Hazine adına idari yoldan oluşan tapu kaydının kapsamında kaldığı, zilyetlerin parselleri 1993 yılına kadar eylemli olarak zilyet ettikleri ancak 1993 yılında jandarma tarafından tarlalarından Hazinenin tapusu gerekçesiyle çıkarıldıkları bu parsellerin Ula Asliye Hukuk Mahkemesinde 1990/14 E. ve dosya nosuyla davalı olduğu, 4 yıldır kullanılamadığı için tarla görünümü ve fidan ocağı görünümünün kaybolmak üzere olduğu ancak evvelce yapılan duvar, kazdırılan kuyular, tonçlar, kayıt maliklerince dikilen narenciye ve zeytinlerin zeminde halen var olduğu belirtilerek bayanlar hanesine 1. derece doğal sit alanı içerisinde kaldığından yazılmak suretiyle parsellerin malikleri mahkemece belirlenmek üzere tutanakların mülkiyet hanesi boş bırakılarak 12/08/1997 tarihinde tespit edilmiştir.

Muğla Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/682 E. sayılı dosyasında; davacılar H.. U.. ve arkadaşları vekili Av. Y.. Ü.., Ula ilçesi, Akkaya köyünde yapılan tapulama sırasında çekişmeli taşınmazların içinde bulunduğu mevkinin çalışma alanı sınırları dışında tutulmuş olması nedeniyle tapulamasının yapılmadığı, çekişmeli taşınmazların müvekkilleri adına Mart 1953 tarih 134 ve Ocak 1954 tarih 1 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kalmasına rağmen 1988 yılında ihdasen Hazine adına 2609, 2610 ve 2612 parsel numaralı tapu kayıtlarının oluştuğunu belirterek Hazine adına olan tapu kayıtlarının iptali ile vekil edenleri adına tesciline karar verilmesini talep etmiş, mahkemece çekişmeli taşınmazların Ula ilçesi, Akkaya köyü idari sınırları içinde kaldığı gerekçesiyle 08/12/1989 gün ve 1988/682 - 548 sayılı kararı ile yetkisizlik kararı verilmiş, Ula Asliye Hukuk Mahkemesi ise 06/03/1997 gün ve 1990/14 - 23 sayılı kararı ile verilen kesin süre içinde gerekli usûl işlemlerinin yapılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 22/10/1997 gün ve 1997/11573 - 12849 sayılı ilâmıyla onanmış, tarafların karar düzeltme yoluna gitmemesi üzerine davanın reddine ilişkin hüküm 02/09/1999 tarihinde kesinleşmiştir. Daha sonra Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine ilişkin karar kesinleşmiş ise de kesinleşme tarihinden önce çekişmeli taşınmazlar hakkında tutanak tutulduğundan bahisle 07/10/1999 gün ve 1990/14-23 sayılı ek kararı ile görevsizlik kararı verilmiş, görevsizlik kararının davalı Hazine tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 09/12/1999 gün ve 1999/13256 - 13068 sayılı ilâmıyla “hâkimin yargılamaya son verdikten sonra artık işten elini çektiğini, verilen karar yasal yollara başvurularak ortadan kaldırılmadıkça dosyanın ele alınarak başka bir karar verilemeyeceği” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma kararına uyuduktan sonra usûlünce açılan bir dava olmadığından karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir.

Mülkiyet hanesi boş olarak gönderilen tutanaklar Ula Kadastro Mahkemesinin 1999/4 Esasına kaydedilmiştir.

Hâkimler Savcılar Yüksek Kurulunun 15.06.2013 tarih 347 sayılı kararı uyarınca Ula Kadastro Mahkemesi kapatılarak Muğla Adliyesi ile birleştirilmesine karar verilmiş, dava dosyası Muğla Kadastro Mahkemesinin 2012/4 Esasını almıştır.

Yargılama sırasında bir kısım tapu maliki mirasçıları kendi hakları bulunduğu iddiasıyla hak talep etmiş, Orman Yönetimi ise ilgisi nedeniyle davaya dahil edilmiştir.

Muğla Kadastro Mahkemesince; Muğla ili, Merkez Kuyucak mahallesi 300 ada 1 ilâ 149 ve 187 parsel sayılı taşınmazların kararda gösterilen gerçek kişiler adına tapuya kayıt ve tesciline, 300 ada 151 ve 152 sayılı parsellerin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, 300 ada 153 ilâ 186 sayılı parsellerin kıyıda kaldığı anlaşıldığından tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davalı Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Muğla Kadastro Mahkemesince; Muğla ili, Merkez Kuyucak mahallesi 300 ada 1 ilâ 149 ve 187 parsel sayılı taşınmazların kararda gösterilen gerçek kişiler adına tapuya kayıt ve tesciline, 300 ada 151 ve 152 sayılı parsellerin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, 300 ada 153 ilâ 186 sayılı parsellerin kıyıda kaldığı anlaşıldığından tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davalı Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Orman Yönetiminin temyiz itirazı, davalı kurumun temyiz kabiliyeti bulunmadığından Mahkemenin 07/04/2014 gün ve 2012/4 - 12 sayılı kararı ile reddedilmiş, redde ilişkin karar Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede dava tarihinden önce 30/10/1966 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 1989 yılında yapılarak kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması bulunmaktadır.

Çekişmeli taşınmazlar idari olarak Ula ilçesi, Akyaka köyünde (mahallesinde) bulunmakta iseler de 1954 yıllında yapılan tapulamada, çalışma alanı idari sınırın kapsadığı alandan daha dar olarak kabul edilmiş olması nedeniyle tespitleri yapılmamış, 1988 yılında ihdasen Hazine adına tapuya kaydedilmişlerdir. 1997 yılında Muğla ilçesi, Merkez Kuyucak köyünde (mahallesinde) yapılan tapulamada ise davalı olmaları nedeniyle kadastro tutanaklarının mülkiyet sütunu davalı olarak tutulmuştur.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman ve fen bilirkişi tarafından eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafı ve kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada temyize konu taşınmazların kıyı kenar çizgisi ve orman tahdidi dışında kaldığı, eski tarihli belgelerde de orman sayılmayan yerlerden olduğu ve davacıların dayandığı T. Sani 337 tarih 10 sıra numaralı kuzeyi ve doğusu Hacı Ali Bey evlatları tarlası, batısı Derin Dere, güneyi derya okuyan 75 dönüm miktarındaki tapu kaydının zeminde bulunan Derin Dere ve deniz hudutları sabit sınır olarak alındığında temyize konu taşınmazların tapu miktarı kapsamı içinde kaldıkları belirlenmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 08/12/2015 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, kadastro tespitine itiraz davasıdır. Kadastroca tapu kaydına istinaden tespitler yapılmış, daha önce açılan dava nedeniyle malik haneleri boş bırakılarak tutanaklar kadastro mahkemesine gönderilmişlerdir. 1954 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda tescil harici bırakılmış, 1988 yılında ise idari yoldan Hazine adına tapuya kaydedilmişlerdir. 1966 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 1989 yılında yapılan aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

KARŞI OY YAZISI

Dava, kadastro tespitine itiraz davasıdır. Kadastroca tapu kaydına istinaden tespitler yapılmış, daha önce açılan dava nedeniyle malik haneleri boş bırakılarak tutanaklar kadastro mahkemesine gönderilmişlerdir. 1954 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda tescil harici bırakılmış, 1988 yılında ise idari yoldan Hazine adına tapuya kaydedilmişlerdir. 1966 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 1989 yılında yapılan aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Mahkemece; 300 ada 1 parsel ilâ 149 parsel ve 187 sayılı parsellerin davacılar adına tapuya kayıt ve tesciline, 300 ada 151 ve 152 sayılı parsellerin orman olarak Hazine adına tapuya tesciline, 300 ada 153 parsel ilâ 186 parsellerin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından tespit dışı bırakılmasına karar verilmiştir.

Kişiler adına tapuya tesciline karar verilen parseller yönünden mahkemenin kabulü ve araştırmasının yeterli olmadığı kanaatindeyim. Çünkü: davacıların dayandığı T.Sani 337 tarih 10 sıra nolu tapu kaydının zemine dört sınır itibariyle tam olarak uyup uymadığı araştırılmamıştır. Tapu kaydının sınırları, kuzey ve doğusu Hacı Ali Bey evlatları tarlası, Batısı: Derin Dere, Güneyi: Derya sınırını okumakta ve yüzölçümü 75 dönümdür. Bu tapu kaydının uygulandığı dava konusu parseller ve dava dışı kesinleşen parseller ile kuzey ve doğu sınırdaki Hacı Ali Bey tarlaları arasında uzak mesafeler vardır. Hacı Ali Bey tarlaları kuzey ve doğuda hemen bitişikte değildir. Arada boşluklar ve fiilen ormanlar bulunmaktadır. Batıda; Dere, Güneyde; Deniz vardır. Bu tapu kaydının yüzölçümünden çok daha geniş bir alanı kapsadığı kabul edilmektedir. Tapu kaydının dört sınırının da zeminde tam olarak belirlemesi ve tespiti yapılmamıştır.

Davacıların dayandığı 10 sıra nolu tapu kaydının zemine uyduğu ve dava konusu parselleri kapsadığı kabul edilse dahi, tapu kaydının sınırları sabit değildir. Tapu kaydı miktarı ile geçerlidir. Tapu kaydının yüzölçümü 75 dönüm olmasına rağmen, dava konusu parseller dışında, dava konusu yapılmamış, 288, 290, 291, 292, 293, 294, 295, 298, 305 ve 306 nolu adalar içerisindeki parsellere uygulanmıştır. Temyiz aşamasında iade ile alınan ek raporda, dava dışı parsellerin toplam alanı 200 dönüme (190.601.33 m2) yakındır. 300 ada içinde dava konusu parsellerin yüzölçümü ise 37.631.62 m2'dir. Davacıların, dava konusu parseller dışında 10 sıra nolu tapu kaydına istinaden adlarına tapuya tescil edilen miktarı tapu kaydının yüzölçümünden çok fazladır. Yukarıda açıklandığı üzere tapu kaydının sınırları sabit değildir, kapsamı belirlenirken miktarına (75 dönüm) değer verilmelidir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 20/C maddesinde harita, plan ve krokiye dayanmayan ve sınırları değişebilir, genişletilebilir mahiyette ise kayıt ve belgenin gösterilen miktarına itibar olunacağı, 20/B maddesinde ise, harita, plan ve krokiye dayanmayan ve belirtilen sınırlar mahalline uygulanabiliyorsa ve bu sınırlar içinde kalan yer hak sahibi tarafından kullanılıyorsa kayıt ve belgenin sınırları esas alınarak tespitler yapılacağı belirtilmiştir. Yani 3402 sayılı Kanunun 20/B maddesinin uygulanabilmesi ve sınırlara değer verilebilmesi için davacıların bu parselleri kullanımları zorunludur. Keşifde dinlenen zirai bilirkişi 300 ada 134 ilâ 149 sayılı parsellerin taşlık, kayalık, meyilleri yüksek, toprak muhafaza karakteri taşıdığı ve tarım dışı araziler olduğunu belirtmiştir. Bu parsellerde kullanım olmadığı halde davacılar adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Bu nedenlerle yerel mahkemece, davacıların dayandığı tapu kaydının yeniden mahalline uygulanmalı, dava konusu parselleri tam olarak kapsayıp kapsamadığı belirlenmeli, kapsadığı anlaşıldığı takdirde 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20/B, 20/C fıkraları tartışılmalıdır. Tapu kaydının sınırlarına itibar edildiği takdirde davacıların bu parselleri kullanıp kullanmadıkları tespit edilmeli, kullanıyorlarsa davanın şimdi olduğu gibi kabulüne karar vermelidir. Tapu kaydının miktarına itibar edilecekse, miktar fazlası olduğundan, miktar fazlalığının Hazinenin idari yoldan oluşturduğu tapu kaydının oluşumundan önce 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesindeki şartların değerlendirilmesi ve neticesine göre karar verilmelidir.

Açıklanan nedenlerden dolayı sayın çoğunluğun onama yönündeki kararına katılamıyorum, yerel mahkeme kararının bozulması düşüncesindeyim.
Yargıtay — Esas No: 2014/33413, Karar No: 2015/20295, Tarih: 21.12.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/33413 E.  ,  2015/20295 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/141070

MAHKEMESİ : Bursa 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2014

NUMARASI : 2012/981 (E) ve 2014/111 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlali

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A)Sanık S.. U.. hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin verilen kararın 5271 sayılı Yasanın 231/12. maddesi uyarınca itiraz yolu açık olup temyizi olanaklı olmadığından, itiraz merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

B) Sanık S.. U.. hakkında hırsızlık ile sanık S.. Ş.. hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK 53. madde 1. fıkra b bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar S.. U.. ve S.. Ş..'in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına" ilişkin bölümlerin çıkartılarak, yerine “Kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (c), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına” cümlelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16312, Karar No: 2013/22013, Tarih: 26.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/16312 E.  ,  2013/22013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Elazığ 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :1.11.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı bankanın, aile konutu şerhi konulması kararına yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı bankanın ipoteğin kaldırılması kararına yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi, aile konutu üzerinde hak sahibi eşin konutla ilgili tasarruflarının geçerliliğini diğer eşin açık rızasına bağlamış, rızaya ilişkin beyanın şeklini göstermemiştir. Rızanın mutlaka resmi şekilde verilmesi gerektiğine ilişkin bir hüküm yasada yoktur. İpotek tesisine ilişkin işlemden önce tapu kütüğünde konutun "aile konutu" olduğunu gösteren bir şerh mevcut olmadığına göre, işlemi gerçekleştiren tapu sicil memurunun, işlemi yapmaya yetkili olan hak sahibinden, eşinin işleme yazılı iznini istemesi de Tapu Sicil Tüzüğüne göre mümkün değildir. İşleme onay verildiğine ilişkin belgenin onay verenin kimliği görülerek resmi memur huzurunda alınması gerektiğine ilişkin de bir düzenleme bulunmamaktadır. Dosya kapsamına göre; davalı banka konut üzerinde hak sahibi olan kocaya ipotek tesisine eşinin onay vermesi gerektiğini bildirmiş, hak sahibi olan koca da eşinin imzasını taşıyan muvafakatnameyi getirip banka yetkilisine vermiştir. Muvafakatnamedeki imzanın davacıya ait olmadığı tespit edilmiş ise de, bu sahteliğin, davalı koca, kredi borçlusu veya banka yetkilisi tarafından ortaklaşa yapıldığına veya banka yetkilisinin bilgisi dahilinde gerçekleştiğine ilişkin dosyada herhangi bir delil bulunmamaktadır. Davacı bunun böyle olduğuna ilişkin bir delil getirmemiştir. Bu durumda banka iyi niyetlidir. Tapu kütüğünde konutun "aile konutu" olduğuna ilişkin bir şerh de olmadığına göre, Türk Medeni Kanununun 1023. maddesi gereğince bankanın kazanımı korunmalıdır. Davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 26.09.2013 (Prş.)

KARŞI OY YAZISI

Davacı, davalılardan eşi olan M.Ç.'in adına kayıtlı olup, aile konutu olarak kullanılan taşınmaz üzerine aldığı krediye karşılık diğer davalı banka lehine tesis edilen ipoteğin rızası dışında tesis edildiğini ileri sürerek kaldırılmasını talep etmiştir.