muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/3844, Karar No: 2008/4890, Tarih: 07.07.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/3844 E.  ,  2008/4890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1 – Tespitin ve davalıların dayanağını oluşturan tapu kaydının tedavüllerinden olan K. Sani 1940 tarih (39) numaralı tapu kaydının Bismil Tapu Sicil Müdürlüğünden araştırılarak, varsa tüm gittileriyle getirtilerek dosya içine konulması;

2 –... Mevkilerinde tespiti yapılmış tüm taşınmazları ile bu taşınmazlara bitişik ...arazileri bir arada gösteren geniş sınırlı birleştirilmiş ve üzerinde köy sınırları işaretlenmiş kadastro pafta örneğinin getirtilerek dosya içine konulması;

3 – Gerekçeli kararın; karar tarihinden önce vekillerinin kaydı baro levlasından silinmiş olan ...., ..., .... mirasçıları..., ...,..., ... mirasçıları ... mirasçıları ...’a tebliğ edildiğine ilişkin dosyada herhangi bir bilgi veya belge bulunmadığından; bu kişilere tebliğat yapılmış ise tebliğ belgelerinin dosyasına konulması veya kayıtlara dayanılarak tebliğ günlerinin açıklanması; aksi halde kararın usulen kendilerine veya belirlenecek mirasçılarına tebligi ile tebliğ belgelerinin dosya içine konulması;

4 - Davacıların dayanağını oluşturan kaydın gittilerinden olan 3.8.1953 tarih 60 ve 21.9.1957 tarih 52 numaralı tapu kayıtlarının uygulandığı... mevkili 297 parsel sayılı taşınmaza ait onaylı tutanak örneği ile kadastro sonucu oluşan tapu kaydının getirtilerek dosya içine konulması; bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 7.7.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12409, Karar No: 2014/3327, Tarih: 29.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/12409 E.  ,  2014/3327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Koşulları bulunmadığından, sanık ... ve katılan sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 1412 sayılı CMUK'un 318. ve 5271 sayılı CMK'nin 299. maddeleri uyarınca reddine karar verilerek ve temyiz itirazlarının Hilmi yönünden sanık sıfatına; ... yönünden de katılan sıfatına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

1) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Tayin olunan cezanın karar tarihindeki miktar ve türüne, 14.04.2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26.maddesi ile 23.03.2005 tarihli ve 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca hüküm kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gözetilerek CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında Ahmet'e yönelik yaralama eylemi bakımından kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3) Sanık ... hakkında Engin'e yönelik yaralama eylemi bakımından kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanık müdafii kararın verildiği 07/02/2012 tarihli duruşmada katılan ...'in duruşmaya yürüyerek geldiğini, hakkında düzenlenen raporda ise sol ayak ile ilgili olarak uzuv kaybı olduğunun belirtildiğini, raporun yeterli olmadığını belirterek yeni bir rapor alınması talebinde bulunmasına ve bu husus duruşma tutanağına geçirilmesine rağmen, sanık müdafiinin bu talebi üzerine yeni bir değerlendirme yapılmadan ve esasen mevcut durum itibarıyla uzuv kaybı olup olmadığı konusunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınmadan, katılanın sol ayağında kullandığı bir protez var ise bundan hiç bahsetmeyen, ... Üniversitesi ... Araştırma ve Uygulama Hastanesince düzenlenen rapora dayanılarak eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 29.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14582, Karar No: 2013/21021, Tarih: 21.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14582 E.  ,  2013/21021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/06/2011 gün ve 2010/198-2011/142 sayılı kararı onayan Daire’nin 03/06/2013 gün ve 2011/14711-2013/11496 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının BEAUTY markasının 35 ve 41. sınıflarda tescilli olduğunu, davalının markasını markasal olarak kullanmadığını, ayrıca davalının markası olan “BEAUTY” ibaresinin güzellik anlamına gelip, fuarcılık ve kozmetik sektöründe bir çok firma tarafından bütün dünyada kullanılan genel bir ifade olduğunu, 556 sayılı KHK’nın 7/d fıkrası uyarınca marka olarak tescil edilmesinin mümkün olmadığını, müvekkilinin markasının davalının markasından farklı olup ayırt edicilik kazandığını, yerli ve yabancı tüm sektörde tanınıp bilinir halde olduğunu ileri sürerek, davalı adına tescilli BEAUTY markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu davalı adına tescilli 09.06.2000 gün ve 2000/17022 sayılı markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, fer'i nitelikteki ilân isteminin reddine dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar, Dairemizin 03.06.2013 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 21/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24672, Karar No: 2024/9806, Tarih: 17.10.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/24672 E.  ,  2024/9806 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1526 Esas 2021/1953 Karar

DAVA TARİHİ : 22.06.2018

HÜKÜM/KARAR : Ret- İstinaf Talebinin Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 21. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİH : 11.06.2019

SAYISI : 2018/286 Esas 2019/130 Karar

Taraflar arasındaki kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı İYİ Parti Genel Başkanının 21.06.2018 tarihinde Twitter isimli sosyal medya hesabından yaptığı paylaşım nedeniyle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, 24.06.2018 tarihli seçimlerde aday olan davalı tarafından kullanılan söz ve ifadelerle müvekkili hakkında kamuoyunda olumsuz algı oluşturmanın amaçlandığını, seçim güvenliğine zarar vermekle itham edildiğini, bu paylaşıma konu iddianın ulusal gazeteler tarafından haber yapılması nedeniyle saldırının geniş kitlelere ulaştığını, yapılan paylaşımın ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini belirterek 100.000,00 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili tarafından yapılan dava konusu paylaşım ile davacının hedef alınmadığını, sorulan sorunun muhatabının davacı olmadığını, dava dışı ajans tarafından sehven yapılan test yayını nedeniyle seçimlerde manipülasyon yapılabileceğine dair kaygı ve düşüncelerini dile getirdiğini ve bu konuda seçmenlerine yönelik uyarıda bulunduğunu, paylaşımın ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, kişilik haklarına saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 24.06.2018 tarihinde yapılacak olan seçimden 4 gün önce 19.06.2018 tarihinde dava dışı bir kanalda ekrana dava dışı Anadolu Ajansının 24 Haziran 2018 tarihinde yapılacak olan seçim tablosunun ve oy oranlarının yansıdığı, bunun üzerine davalı tarafından bu konuya değinerek seçim güvenliği ile ilgili paylaşım yapılmasının ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, güncel bir konu ile ilgili özle biçim arasındaki denge bozulmadan dava konusu paylaşımın yapıldığı ayrıca davacının siyasi bir kimliğinin bulunmadığı, paylaşımda kastedilen kişinin davacı olmadığı, kişilik haklarına saldırı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; davalı tarafından yapılan paylaşım ile müvekkilinin toplum önünde küçük düşürüldüğünü, somut bir delile dayanmaksızın haksız ithamda bulunulduğunu, ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını, bu paylaşıma konu iddianın ulusal gazeteler tarafından haber yapılması nedeniyle saldırının geniş kitlelere ulaştığını, kişilik haklarına ağır saldırı olduğunu, müvekkilinin kamuoyu nezdindeki saygınlığına zarar verildiğini, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının paylaşımından önce Anadolu Ajansı görsellerinin bir kısım medya organları tarafından yayınlandığı, bu görüntülerin AA tarafından medya kuruluşlarına gönderilen seçim gecesi yayınlara ilişkin test görüntüleri olduğunun AA tarafından açıklandığı, paylaşımdan kısa bir süre sonra yapılacak seçimde davalının da aday olduğu, medyaya yansıyan ve güncel olan bir konu ile ilgili davalının yaptığı paylaşımda doğrudan davacının kişilik haklarına saldırının hedeflenmediği, ayrıca davacının siyasi bir kimliği olmadığından dava konusu paylaşımın davacıya yönelik yapılmadığının açık olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davalı tarafından yapılan paylaşım ile müvekkilinin toplum önünde küçük düşürüldüğünü, somut bir delile dayanmaksızın haksız ithamda ve suç isnadında bulunulduğunu, eleştiri ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını, bu paylaşıma konu iddianın ulusal gazeteler tarafından haber yapılması nedeniyle saldırının geniş kitlelere ulaştığını, müvekkilinin Anadolu Ajansına talimat ile haber yaptırma iddiasının tamamen gerçek dışı olduğunu, kişilik haklarına ağır saldırı olduğunu, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

C. Gerekçe

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; 21.06.2018 tarihinde Twitter isimli sosyal medya hesabından davalının yapmış olduğu paylaşım nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 13, 25 ve 26 ncı maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 49 ve 58 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 24 ve 25 inci maddeleri, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) 10 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; dava konusu paylaşımda, 24.06.2018 tarihli seçimlerde Cumhurbaşkanı adayı olan davalı tarafından dava dışı ajansın seçime ilişkin test yayını nedeniyle seçimlerde manipülasyon yapılabileceğine dair kaygı ve düşüncelerin dile getirildiği, paylaşımın güncel olup kamuoyunu yakından ilgilendirdiği, kamu yararı bulunan bir konu ile ilgili muhalefet partisi genel başkanı ve cumhurbaşkanı adayı olarak bu değerlendirmelerin yapılmasının davalı yönünden hak ve görev olduğunun, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların...demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğinin...” ifade edildiği, ayrıca davacının siyasi bir kişiliği olmadığı değerlendirildiğinde paylaşım ile davacının hedef alınmadığının sabit olduğu, tüm bu açıklamalar ışığında paylaşımda geçen söz ve ifadelerin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağının anlaşılmasına göre temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7236, Karar No: 2023/3261, Tarih: 23.03.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/7236 E.  ,  2023/3261 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.03.2015 tarihli ve 2014/88335 Soruşturma, 2015/10508 Esas, 2015/8718 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ve 53 üncü maddesi uyarınca belirli haklardan yoksun bırakılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İzmir 43. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.11.2015 tarihli ve 2015/280 Esas, 2015/751 sayılı Kararı ile sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3. İzmir 43. Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara sanık müdafii tarafından itiraz edilmesi üzerine, merci İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.12.2015 tarihli, 2015/993 Değişik iş sayılı Kararı ile itirazın kabulüyle sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar kaldırılmıştır.

4. İzmir 43. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/992 Esas, 2016/205 sayılı Kararı ile sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 50 ve 52 nci maddeleri uyarınca 150 tam gün karşılığı 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

4. İzmir 43. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/992 Esas, 2016/205 sayılı Kararı ile sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 50 ve 52 nci maddeleri uyarınca 150 tam gün karşılığı 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii; müvekkili olan sanık aleyhinde yapılan tespit ve değerlendirmelerin maddi gerçekler ile bağdaşmadığı, sanığın takdir hakkını kasti olarak katılan aleyhine kullandığına dair bir delilin mevcut olmadığı, eksik incelemeye dayalı olarak mahkûmiyet hükmü kurulduğu, değerlendirme formunun düzenlendiği tarihte katılanın müdür değil öğretmen olduğu, değerlendirme sonucu kişi mağduriyeti veya kamu zararı ya da kişilere haksız menfaat sağlama şeklindeki objektif cezalandırılma koşullarının gerçekleşmediği, sanığın görevinin gereğine aykırı hareket etmediği, atılı suçun unsurlarının oluşmadığı sebepleriyle kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın Karabağlar ilçesi Hüseyin Akdağ İlkokulunda suç tarihinden önce dört yılı aşkın süredir müdür olarak görev yaptığı, 2014 tarihli Milli Eğitim Bakanlığına Bağlı Eğitim Kurumları Yöneticilerinin Görevlendirilme Kılavuzunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında "Müdürlükte dört yıllık görev süresini doldurmuş olanlardan Yönetmeliğe ekli Ek-1 Form üzerinden yapılan değerlendirme sonucunda 75 ve üzerinde puan alanlar, aynı eğitim kurumunda görev süreleri uzatılmak üzere başvuruda bulunabilecektir" hükmünün yer aldığı, Milli Eğitim Bakanlığına Bağlı Eğitim Kurumları Yöneticilerinin Görevlendirilmelerine İlişkin Yönetmelik hükümleri uyarınca dört yıllık görev süreleri dolan eğitim kurumu müdürlerinin, görev sürelerinin uzatılmasında, yönetmelik ekinde yer alan Ek-1 Görev Süreleri Uzatılacak Eğitim Kurumu Müdürleri Değerlendirme Formu üzerinden değerlendirilmeye tâbi tutulacağı, katılanın görev süresinin uzatılmasıyla ilgili olarak hakkında toplam 9 kişi tarafından düzenlenen Ek-1 yönetici değerlendirme formlarında kriterlere "evet" ve "hayır" şeklinde cevaplar verilmek suretiyle katılanın toplam puanının belirlendiği, Karabağlar İlçe Milli Eğitim Müdürü olarak görev yapan sanık tarafından, katılan hakkında 15.08.2014 tarihinde doldurulan ve toplam 25,07 puan değerindeki değerlendirme formu incelendiğinde, objektiflik ve nesnellikten uzak şekilde 23 adet değerlendirme kriterinin tamamının "hayır" şeklinde doldurulmak suretiyle katılanın puan alamamasına sebebiyet verildiği, diğer değerlendirme formları incelendiğinde ise katılanın toplam 51 puan aldığı, böylece çalıştığı eğitim kurumunda müdür sıfatıyla görev süresinin uzatılması için başvuruda bulunamadığı ve katılanın mağduriyetine neden olarak atılı suçtan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

14.03.2014 tarihli ve 28941 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6528 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 22 nci maddesi ile değişik 652 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 37 nci maddesinin sekizinci fıkrası "Okul ve Kurum Müdürleri, İl Millî Eğitim Müdürünün teklifi üzerine, Müdür Başyardımcısı ve Yardımcıları ise Okul veya Kurum Müdürünün inhası ve İl Millî Eğitim Müdürünün teklifi üzerine Vali tarafından dört yıllığına görevlendirilir. Bu görevlendirmelerin süre tamamlanmadan sonlandırılması, süresi dolanların yeniden görevlendirilmesi ile bu fıkranın uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esaslar yönetmelikle düzenlenir. Bu fıkra kapsamındaki görevlendirmeler özlük hakları, atama ve terfi yönünden kazanılmış hak doğurmaz" hükmünü, 6528 sayılı Kanun'un 25 inci maddesiyle eklenen geçici 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrasında ise; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla halen Okul ve Kurum Müdürü, Müdür Başyardımcısı ve Yardımcısı olarak görev yapanlardan görev süresi dört yıl ve daha fazla olanların görevi, 2013-2014 ders yılının bitimi itibarıyla başka bir işleme gerek kalmaksızın sona erer. Görev süreleri dört yıldan daha az olanların görevi ise bu sürenin tamamlanmasını takip eden ilk ders yılının bitimi itibarıyla başka bir işleme gerek kalmaksızın sona erer" hükmünü içermektedir. Suç tarihinde yürürlükte bulunan, 10.06.2014 tarihli ve 29026 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Millî Eğitim Bakanlığına Bağlı Eğitim Kurumları Yöneticilerinin Görevlendirilmelerine İlişkin Yönetmeliğin 15 inci maddesi ile müdürlük görev süresinin uzatılmasına ilişkin düzenleme yapılmış, dört yıllık görev süresini dolduran müdürlerin adı geçen yönetmeliğin ekinde yer alan Görev Süreleri Uzatılacak Eğitim Kurumu Müdürleri için Değerlendirme Formu üzerinden değerlendirileceği belirtilmiştir.