muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2843, Karar No: 2025/9414, Tarih: 20.05.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/2843 E.  ,  2025/9414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/46 E., 2021/2538 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi özetle; sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin kuvvetli şüphe bulunduğuna, cezaevinde sanıkla aynı odada kalan şahısların tespit edilerek gerek soruşturma aşamasında gerekse kovuşturma aşamasında dinlenilmeleri gerekirken, yalnızca iki tanık dinlenilerek eksik inceleme ile hüküm kurulması nedeniyle hükmün bozulması talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın, mağdurun gıyabında gerçekleştirdiği iddia olunan eylemde gıyapta hakaretin gerçekleşmesi için aranan “fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi” unsuru somut olayda gerçekleşmediğinden, katılana yönelik hakaret suçu bakımından sanığın beraatine karar verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiş, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık bulunmadığından, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İzmir 41. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5245, Karar No: 2009/12205, Tarih: 26.10.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/5245 E.  ,  2009/12205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, makat ve etrafını içine alan perianal bölgede şiddetli ağrı ve dışkılama sırasında zorluk şikayetinden dolayı tedavi olmak amacı ile davalı Hastaneye müracaat ettiğini ve diğer davalı Doktor tarafından muayene edildiğini, davalı doktor tarafından ilaç verilerek evine gönderildiğini, 3 gün sonra şikayetlerinin daha fazla arttığını, tekrar hastaneye gittiğini, kendisi ile ilgilenilmediğini, davalı doktorun istediği kolon grafilerinin çekilmesi nedeniyle apsenin patladığını ve iki kez ameliyat olmak zorunda kaldığını, yapılan hatalı muayene ve tetkik sonucunda acı ve üzüntü çektiğini ileri sürerek 25.000- TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasını istemiştir.

Davalılar, muayene sırasında dikkatsiz ve tedbirsiz davranılmadığını, olayda herhangi bir kusurlarının bulunmadığını, hastanın sağlığına kavuşması için ne gerekiyorsa yapıldığını bildirerek, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, ortaya çıkan durumun davacının perianal apsesine bağlı olup, konulan tanı, istenen tetkik ve tedavinin tıp kurallarına uygun olduğu, Adli Tıp Raporu ile anlaşıldığından, davalı doktor ve Hastanenin herhangi bir kusurunun bulunmadığı sonuç ve kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, ortaya çıkan durumun davacının perianal apsesine bağlı olup, konulan tanı, istenen tetkik ve tedavinin tıp kurallarına uygun olduğu, Adli Tıp Raporu ile anlaşıldığından, davalı doktor ve Hastanenin herhangi bir kusurunun bulunmadığı sonuç ve kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hakimin doğrudan görevidir.(HUMK. 76.md) Davanın temelini vekillik sözleşmesi oluşturmaktadır. Dava, davalı doktorun vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır.(B.K.386,390.md) Vekil, ... görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de, bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır (B.K.390/II). Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur.(B.K.321/1.md) O nedenle doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları (hafif de olsa) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktorlar, hastalarının zarar görmemesi için yalnız mesleki değil, genel hayat tecrübelerine göre herkese yüklenebilecek dikkat ve özeni göstermek zorundadır. Doktor, tıbbi çalışmalarda bulunurken, bazı mesleki şartları yerine getirmek, hastanın durumuna değer vermek, tıp biliminin kurallarını gözetip uygulamak, tedaviyi her türlü tedbirlerini alarak yapmak zorundadır. Doktor, ufak bir tereddüt gösteren durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada koruyucu tedbirler almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yaparken, hastanın özelliklerini gözönünde tutmalı, onu gereksiz risk altına sokmamalı, en emin yolu tercih etmelidir (Bkz.Tandoğan, Borçlar Hukuk Özel Borç İlişkileri,Cild,Ank.1982,Sh.236 vd).

Gerçektende mesleki bir işgören; doktor olan vekilden ona güvenen muvekkil titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemekte haklıdır. Titiz bir özen göstermeyen vekil, B.K. 394/1 uyarınca vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Somut olayda ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 2006/3334 soruşturma, 2008/2420 Karar sayılı dosyasında yer alan ve mahkemece itibar edilen Adli Tıp 3.İhtisas Kurulunun 02.05.2008 tarihli raporunda "Kişinin başvurusunda, şikayetleri doğrultusunda konulan tanı, istenen tetkik ve tedavinin tıp kurallarına uygun olduğu, ortaya çıkan durumun kişinin perianal apsesine bağlı olduğu, doktor uygulamasının tıp kurallarına uygun olduğu" görüşüne yer verilmiştir. Ancak, bu raporu düzenleyen kurul içerisinde gastroenteroloji uzmanı bulunmadığı gibi içeriği itibariyle de iddia ve savunmayı karşılayan gerekçeyi içermediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle bu rapora itibar edilerek hüküm oluşturulamaz.

Bu durumda mahkemece yapılarak ...; üniversitelerin ilgili anabilim dallarından seçilecek konularında uzman doktorlardan oluşturulacak bir bilirkişi kuruluna dosya tevdi edilerek, davalıların açıklanan hukuki konum ve sorumlulukları, dosyada mevcut delillerle birlikte bir bütün olarak değerlendirilip, yapılan müdahale ve tedavi ile yapılması gerekenin ne olduğu, tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda doktor hatası bulunup bulunmadığını gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak ve böylece hasıl olacak sonuca uygun karar vermektir.

Eksik inceleme ve mevcut delileri değerlendirmede yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozma nedenidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz olunan mahkeme kararının davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 26.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/97, Karar No: 2018/148, Tarih: 10.01.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/97 E.  ,  2018/148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK 157/1, 62, 52, 53/1, 204/1, 62, 53/1 maddeleri gereği mahkumiyet

Resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından sanık hakkında verilen mahkumiyet hükümleri sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ...’ın 22.02.2008 tarihinde kendisini ....Ltd.Şti sahibi olarak tanıtıp katılanla katılana ait barın işletmesini devralma yönünde anlaşıp 22.02.2008 tarihli işletme sözleşmesini imzaladıkları ve katılana aynı tarihli 35.000 TL'lik bono verdiği, katılan tarafından bu bono icra takibine konulduğunda borçlu görünen Eskiyeni şirketinin çift imza ile temsil edildiği, bononun ise tek imza ile akdedildiğini, ayrıca senet düzenleme tarihinde şirketlerinin henüz kurulmamış olduğunu, borçtan bu sebeple sorumlu olmadığına dair itiraz ettiği, ticaret sicil kayıtlarından yapılan inceleme sonunda sanığın kendisini sahibi olarak tanıttığı Eskiyeni Şirketinin 26.01.2009 tarihinde kurulduğu yani katılanla sözleşme imzalandığı tarihte böyle bir şirketin var olmadığı, sanığın aslen olmayan bir şirketin sahibi olarak kendisini tanıtıp katılanla sözleşme imzaladığı ve sahte bir bono tanzim ettiği iddia ve kabul olunan olayda;

1- Resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

Sanığın aslında bono tanzim tarihinde var olmayan bir şirket adına sahte olarak bono tanzim edip katılana verdiği oluş ve dosya kapsamından anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA,

2- Dolandırıcılık suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın aslında 22.02.2008 tarihinde var olmayan Eskiyeni şirketinin sahibi olarak kendisini tanıtıp katılana ait barın işletmesini devralma yönünde katılanı ikna edip sözleşme imzaladıkları bu suretle sanığın atılı dolandırıcılık suçunu işlediği yönündeki mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “30 gün'', ''25 gün'' ve ''500 TL'' adli para cezası ibarelerinin çıkarılarak yerine ''5 gün'', ''4 gün'' ve ''80 TL'' adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/945, Karar No: 2020/16545, Tarih: 05.10.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/945 E.  ,  2020/16545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa SEGBİS vasıtasıyla yüzüne karşı verilen hükme yönelik kararın bulunduğu tutanağın bir örneğinin tebliğ edilmemesi karşısında sanığın temyiz talebinin süresi içerisinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Ceza yargılamasının temel ilkelerinden biri "doğrudan doğruyalık- vasıtasızlıktır." Bu nedenle CMK'nın 193/1. maddesinde "sanık olmaksızın yargılama olmaz" genel kuralına, istisnalarına ise aynı Kanunun 193/2, 194/2, 195, 196, 200/1 ve 204. maddelerinde yer verilmiştir. Alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar hariç olmak üzere, kendisinin de kabulüne bağlı olarak sanık istinabe suretiyle sorguya çekilebilir. Görüntülü ve sesli iletişim tekniği kullanılarak sorgu yapma imkanı yine CMK'nın 196/4. maddesine göre mümkün kılınmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/1. maddesi cezai bir suç ile itham edilen herkesin, kendini savunma, iddia tanıklarını sorguya çekme veya çektirme, duruşmada kullanılan dili anlamadığı veya konuşamadığı takdirde bir tercüman yardımından para ödenmeksizin yararlanması haklarını güvence altına almıştır. Buna bağlı olarak kovuşturma aşamasında;

-Genel kural, sanığın duruşmada hazır bulundurulmasıdır. Bu hak ciddi nedenlere dayalı olarak mahkeme kararı ile sınırlandırılabilir.

-İlk ve son savunmanın yapıldığı, esasa ilişkin delillerin toplandığı oturumlara sanığın SEGBİS yolu ile katılması, açık kabulüne dayalı olmalıdır.

Anayasa Mahkemesi Genel Kurulu’nun 06.02.2020 gün ve 2017/22672 başvuru nolu bireysel başvuru kararı da göz önüne alınarak incelenen somut olayda, sanık ...’un hükümlü olarak bulunduğu Antalya E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu müdürlüğü aracılığıyla gönderdiği 26.12.2014 tarihli dilekçe ile, başka bir ceza infaz kurumuna resen sevkinin yapılacağını, sevk olması durumunda tekrar Antalya E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda sevkinin mahkemece istenmesini, görüntülü olarak duruşmalara katılmak istemediğini, mahkemede hazır bulunmak istediğini ve Fethiye T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu müdürlüğü aracılığıyla gönderdiği 31.12.2014 tarihli dilekçe ile, duruşmaya görüntülü olarak katılmak istemediğini, mahkemede hazır bulunmak istediğini, bu nedenle Antalya L Tipi Ceza İnfaz Kurumuna sevkinin yapılması hususunda talepte bulunması karşısında, mahkemece bu talep konusunda bir karar vermeyerek tüm yargılama süreci boyunca SEGBİS sistemi aracılığıyla sanığın duruşmalara katılmasına devam edilerek mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1031, Karar No: 2015/2701, Tarih: 25.11.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1031 E.  ,  2015/2701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kayseri 4. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 20.02.2014 gün ve 2013/464 E., 2014/82 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi’nin 09.04.2014 gün ve 2014/7775 E., 2014/7634 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, fark işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş; davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine karar Özel Dairece bozulmuştur.

Bozma üzerine yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiş, direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, işin esasına girilmeden önce, 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılması ve yine aynı Kanun’un 3. maddesi uyarınca mahkemelerde süren davalarda muhatabın devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olacağının hüküm altına alınması karşısında direnme kararının ilgili kurum veya kuruluşa tebliği için dosyanın mahalline geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği ön sorun olarak incelenmiştir

12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un “Büyükşehir belediyesi kurulması ve sınırlarının belirlenmesi” başlıklı 1. maddesinin 2. fıkrası ile Kayseri Büyükşehir Belediyesinin sınırlarının il mülki sınırları olduğu, aynı maddenin 5. fıkrası ile büyükşehir belediyesi bulunan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırıldığı ve yine aynı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası ile “Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.”

Hükmüne yer verilmiştir.

Hükmüne yer verilmiştir.

6360 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre, “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” düzenlemesi ile devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerinin nasıl yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılmasına ilişkin 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 5. bendinin aynı Kanun’un “Yürürlük” başlıklı 36. maddesinin 1. fıkrasına göre ilk mahalli idareler genel seçiminde yürürlüğe gireceği düzenlenmiştir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; yerel mahkemenin 01.07.2014 tarihli direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “İl Özel İdaresi - Kayseri” gösterildiği ve direnme kararının “davalı ... vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak, 6360 sayılı Kanun’un 36. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle davalı ... İdaresinin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1. maddesinin 5. fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, mahkemece dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek, direnme kararının kendisine tebliği sağlanarak, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda yazılı eksikliğin tamamlanması için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7574, Karar No: 2013/10804, Tarih: 20.06.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/7574 E.  ,  2013/10804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, davalı borçlu aleyhine kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine yapılan itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dayandıkları belgelere temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre

davalı kiracının tahliyeye yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı kiracının alacağa yönelik temyiz itirazlarına gelince: takibe dayanak yapılan 15.12.2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinde kiranın aylık 700 TL olup, her ayın en geç 5’inde banka hesabına ödeneceği düzenlenmiştir. Davacı, 19.10.2012 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde, aylık 700,00 TL den 2012 yılı Mart, Eylül ve Ekim ayları kirası ile 59,08 TL damga vergisinin tahsilini istemiştir. Borçlu süresi içinde vermiş olduğu itiraz dilekçesinde borcu olmadığını bildirmiştir.

Davalının 06.06.2012 tarihinde 1.406,00 TL'yi Mart, Mayıs kira ödemesi açıklaması ile Türkiye İş Bankasına ödediği dosyada mevcut banka hesap ekstresinden anlaşılmıştır. Mahkemece bu ödeme miktarı takipte istenen kira alacağından indirildikten sonra kalan miktar üzerinden itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ;Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın tahliyeye ilişkin kısmının ONANMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın alacağa yönelik kısmının BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.