muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/2249, Karar No: 2006/5227, Tarih: 14.03.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/2249 E.  ,  2006/5227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlar Kanunun 449/1 maddesine göre ticari mümessil, bir ticarethane veya fabrika veya ticari şekilde işletilen diğer müessese sahibi tarafından işlerini idare ve müessesenin imzasını kullanarak bilvekale imza vaaz etmek üzere sarih ve zınni kendisine mezuniyet verilen kimsedir. Aynı kanunun 450/1. maddesinde de ticari mümessilin kötü niyet sahibi 3. şahıslara karşı müessese sahibi hesabına kambiyo taahhüdünde bulunmak ve onun namına müessesenin gayesine dahil olan bilumum tasarrufları yapmak selahiyetine haiz sayıldığı belirtilmiştir. Yasada ticari mümessilin 3. kişilere karşı kambiyo taahütlerinde bulunacağından söz edilmesinin nedeni ticari senetlerin niteliklerinden doğmaktadır. Ticari senetlerin ticari işletme ile olan ilgisi iyi niyetli üçüncü kişilerce kolaylıkla anlaşılamayacağından ticari mümessilin imzaladığı senetlerin iyi niyetli üçüncü kişiler bakımından işletmeyi bağlayacağı öngörülmüştür. Ne varki somut olayda borçlu şirket yetkilisi tarafından takip dayanağı çeki borçlu şirket adına imzaladığı kabul edilen N. A.'üne verilen X 5. Noterliğinin 12.12.2002 tarih ve 34476 yevmiye sayılı düzenleme şeklinde vekaletnamenin incelenmesinde, sözkonusu vekaletnamede vekile şirket adına gayrimenkul satın alınması bu gayrimenkullerle ilgili ipotek düzenlenmesi ipoteğin fekki satılması ve bunlarla ilgili kredi alınması tescil işlemlerini kapsadığı anlaşılmıştır. Görüldüğü gibi anılan vekaletnamede vekilin yetkileri sınırlı olup müessesenin işlerini idare ve müessese gayesini dahil bütün tasarrufları yapmak konumunda geniş yetki öngörülmediği bu haliyle vekilin yetkisinin taşınmaz alımına ilişkin olması nedeniyle BK.nun 449/1. maddesi anlamında ticari mümessil olarak kabulü mümkün değildir. Ayrıca vekaletnamede şirket adına kambiyo senedi düzenleme konusunda özel bir yetki de verilmediğinden vekil tarafından imzalandığı belirtilen çekten dolayı şirket sorumlu tutulamaz.

O halde mahkemece yukarıda belirtildiği üzere borçlu itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken reddi isabetsizdir.

SONUÇ   : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20940, Karar No: 2015/18351, Tarih: 07.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/20940 E.  ,  2015/18351 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 23/02/2015

Numarası : 2013/289-2015/105

Yukarıda tarafları, tarihi, esas ve karar numarası ile mahkemesi yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan;

1-On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 06.12.2012 tarih ve 28489 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile tüzel kişiliği kaldırılan Antalya İl Özel İdaresi'nin taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarının ayrıca personelinin, mahkemelerde süren davalarının devir, tasfiye ve paylaştırılmasına ilişkin aynı kanunun Geçici 2.maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'nun aldığı kararın tüm ekleri ile birlikte Antalya Valiliği'nden;

2-Antalya İl Özel İdaresi'nin tüzel kişiliğinin bulunduğu bir sırada açılan eldeki bu davanın Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu tarafından nereye devredildiğinin Antalya Valiliği'nden;

3-Bilirkişi raporunun denetlenmesi için gerekli olduğundan dosya içinde bulunmayan davalı taraf ile Yol İş Sendikası arasından imzalanan davacının tüm çalışma dönemini kapsayan Toplu İş Sözleşmeleri'nin davalı taraftan temin edilip eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/674, Karar No: 2018/3953, Tarih: 09.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/674 E.  ,  2018/3953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/10/2013 gününde verilen dilekçe ile kurum zararı nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 29/01/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararı nedeniyle alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalının Kanalizasyon Daire Başkanı olarak görev yaptığını, talebi üzerine dava dışı şirket ile müvekkil idare arasında yağmur suyu ızgara alım sözleşmesi yapıldığını, yüklenici şirketin alacağını dava dışı şahsa temlik ettiğini, temliknamenin tebliğine rağmen ödemenin dava dışı yüklenici şirkete yapıldığını, alacağı temlik alan şahsın müvekkil kuruma karşı açtığı dava neticesinde temlikname bedelinin ödenerek mükerrer ödeme yapıldığını, oluşan kamu zararına davalının sebebiyet verdiğini belirterek, uğradığı zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili; müvekkilinin görevinin hakediş düzenleyerek mali işlere göndermek olduğunu, temlik bedelinin temlik alana ödenmemesinde kusurunun bulunmadığını, Kanalizasyon Dairesi’nin teknik bir daire olduğunu ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporları doğrultusunda, davacı kurumun mükerrer ödeme yapması sonucu oluşan kamu zararından teknik bir daire olan Kanalizasyon Daire Başkanının sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, davacı idare ile dava dışı yüklenici şirket arasında 19/04/2010 tarihinde sözleşme imzalandığı, yüklenici şirketin tüm alacaklarının dava dışı ...’ya 18/05/2010 tarihli temlikname ile temlik edildiği, temliknamenin davacı idareye 20/05/2010 tarihinde tebliğ edildiği, idare tarafından 04/06/2010 tarihinde yüklenici şirkete cevaben "sözleşmede temlikname ile ilgili madde bulunmadığından herhangi bir işlem yapılamayacağı"nın bildirildiği, temlik alan şahsın temlikname bedeli olan 220.000,00 TL'yi İzmir 4. Ticaret Mahkemesinin 2010/715 esas 2011/514 karar sayılı Yargıtay'ca onanan kararına dayanarak davacı idareden tahsil ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporları doğrultusunda kamu zararının meydana gelmesinde teknik personel olan davalının sorumluluğunun bulunmadığı, genel müdür, genel müdür yardımcısı ve Strateji Daire Başkanlığı’nın sorumlu olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş ise de; yüklenici şirkete yapılan ödeme ve dayanağı tüm evrak dosya içerisine getirilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi doğru değildir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporları doğrultusunda kamu zararının meydana gelmesinde teknik personel olan davalının sorumluluğunun bulunmadığı, genel müdür, genel müdür yardımcısı ve Strateji Daire Başkanlığı’nın sorumlu olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş ise de; yüklenici şirkete yapılan ödeme ve dayanağı tüm evrak dosya içerisine getirilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi doğru değildir.

Şu durumda; mahkemece eksik evrak getirtildikten sonra bu evrak üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak ilgili kişilerin sorumlu olup olmadığı tespit edilip, davalının kusuru varsa, kusuru oranında hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12275, Karar No: 2014/17872, Tarih: 18.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/12275 E.  ,  2014/17872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 01.04.2014

No : 2013/343-2014/208

Dava; zararlandırıcı sigorta olayı sonucu geçici iş göremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın, 5510 sayılı Kanunun 21’nci maddesi hükmü gereğince davalı işverenden rücuan alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalıya ait işyerinde, 156 kotundaki ayakta, kazı-tahkimatı yapmak üzere tertip olan usta işçi sigortalının, sarma altına vurulacak olan çatal direk dibinin açılması sırasında, arından gelen postanın eline çarpması sonucu, iş kazasına maruz kaldığı, mahkemece, hükme esas alının bilirkişi raporunda; kazanın gerçekleşmesinde, işverenin % 25, sigortalının %25 kusurlu olduğu ve % 50 oranında kaçınılmazlığın bulunduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

25.3.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sebebiyle açılan davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanunun İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21. ve 76. maddeleridir. 21. madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır. 76. madde kapsamında yapılan sağlık hizmeti giderlerinden sorumlulukta kusur sorumluluğu esasır.

Kusur durumu saptanırken, Kusur raporlarının 5510 sayılı kanunun 21. , 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir.4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır.İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Kaçınılmazlıktan ise, işveren tarafından tüm bu önlemler alındığı ve kazalı da bu önlemlere uyduğu halde, kaza meydana gelmişse söz edilebilecektir.“Kaçınılmazlık sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…”(Prof.Dr. A. Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu-Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup; bu halin kabulünün koşulu, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.”(Prof.Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139)

5510 sayılı Kanunun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlıklı 21’inci maddesinin birinci fıkrasında; “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.” hükmüne yer verilmiştir.Anılan hüküm gereği, iş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken, kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığı altında, inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; tüm dosya içeriği ve olayın oluş şekline göre, davalı işveren ve sigortalının kusur durumları özellikle kaçınılmazlık olgusunun yasal mevzuat çerçevesinde irdelenmediği, kaçınılmazlık olgusu ve oranı belirlenirken genel ifadelerle yetinildiği anlaşılmakla, mahkemece, oluşan kazaya karşı hangi önlemlerin alınması gerektiği, bunların işverence alınıp alınmadığı ve alınmış tedbirlere sigortalı ve diğer ilgililerin uyup uymadığı hususları ortaya konulmalı, işverence tüm önlemlerin alınıp alınmadığı, tüm önlemler alınmış olsaydı yine de kazanın meydana gelip gelmeyeceği, işveren tarafından tüm bu önlemler alındığı ve kazalı da bu önlemlere uyduğu halde kaza meydana gelmişse kaçınılmazlıktan söz edilebilebileceği dikkate alınarak, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü ve diğer yasal mevzuat kapsamında iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile işçi sağlığı ve iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan yöntemince düzenlenecek bilirkişi raporu alınmalı, kaçınılmazlık olgusu bu çerçevede somut verilerle değerlendirilip elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6455, Karar No: 2009/8223, Tarih: 12.10.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/6455 E.  ,  2009/8223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu yada kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır.

Bilirkişi kurulunca düzenlenen raporlarda taşınmazın fiilen sulanıp sulanmadığı, sulanıyor ise kaynağı, suyun kendi doğal akışı ile mi taşınmaza ulaştığı, dereden sulanıyorsa bu suyun taşınmazın tamamının sulanmasında her mevsim için yeterli olup olmadığı, ayrıca dereden sulanamadığı zamanlarda taşınmazın ne şekilde sulandığı, yapılan sulamanın daimi ve geçerli kabul edilebilmesi için kaynak üzerinde dava konusu taşınmaz lehine bir mükellefiyet kurulmuş olması gerektiğinden bu hususun varlığı ve suyun yeterliliği vb. gibi hususlar açıklanmadan eksik inceleme ile taşınmaz sulu tarım arazisi kabul edilerek değerlendirme yapılmış olması,

2-Kabule göre;

a) Bilikişi raporunda mısır ve domates ürünlerinin dekar başına ortalama verim, satış fiyatı ve üretim giderlerinin il tarım müdürlüğünden getirtilerek raporun denetlenmemesi,

b) Bilirkişi raporunda münavebeye alınan buğday ve kavun ürünleri için sulu ve kuru tarım arazisi ayırımı yapılmadan gönderilen il tarım müdürlüğü verilerinin esas alınması,

3-Kamulaştırılan taşınmazın tapu kaydında mevcut olan vakıf şerhinin kamulaştırma bedeline yansıtılmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, davaya konu taşınmazın sulu yada kuru tarım arazisi niteliği açıkça ve denetime olanak verecek biçimde saptanmalı, sulu tarım arazisi olduğunun (fiilen sulandığının) belirlenmesi durumunda sulu tarım arazilerinde münavebeye alınacak ürünlere ilişkin, kuru tarım arazisi olduğunun anlaşılması durumunda ise kuru arazilerde münavebeye alınacak ürünlere ilişkin İl Tarım Müdürlüğünün 2007 yılına ilişkin dekar başına verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatları esas alınarak sulu tarım arazisi ise %5, kuru tarım arazisi ise %6 kapitalizasyon faizi uygulamak suretiyle değerlendirme yapılarak kamulaştırma bedelinin belirlenmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporun bozma gereklerine uygunluğu denetlenmeli ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/743, Karar No: 2011/1209, Tarih: 20.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/743 E.  ,  2011/1209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ :

ŞİKAYET OLUNAN :

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikâyetçi vekili, borçlu ...’nin hissedar olduğu ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 409 ada, 19 parselde kain, 7 numaralı bağımsız bölümün satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, bu parsele isabet eden paranın 93.999,10 TL’sinin şikâyet olunana isabet ettirilemeyeceğini, adı geçenin haczinin yasal süre içinde satış istememesi nedeniyle düştüğünü, öte yandan, ihtiyati hacizlerinin daha önce kesinleştiğini fakat şikâyet olunanın, İİK’nun 100. maddesindeki şartları taşımadığından, müvekkilinin haczine de iştirak edemeyeceğini, satış bedelinin tamamının müvekkilinin alacaklı olduğu dosyaya ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet olunan vekili, ihtiyati hacizlerinin şikayetçinin hacizlerinden önce olduğunu ve 8.8.2000 tarihinde usulüne uygun biçimde satış istediklerini savunarak, şikâyetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesi'nce, şikâyet olunanın yasal süresi içinde satış istediği ve buna ilişkin masrafı da avans olarak yatırdığı, sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikâyetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikâyetçi vekili, 409 ada, 19 parselde kain, 7 numaralı bağımsız bölümün satışından sonra düzenlenen sıra cetveline yönelik itirazlarını ileri sürmüş ise de, dosyanın incelenmesinde, sıra cetvelinin bu parsel için düzenlenip düzenlenmediği anlaşılamamıştır. Bu durumda, iddianın usulünce araştırılması, gerekirse İİK’nun 18 inci maddesi uyarınca İcra Müdürünün görüşünün alınması ve varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekir. Öte yandan, şikâyetçi İİK’nun 268 inci maddesinden bahisle hacze iştirak şartlarının bulunmadığını ileri sürmüştür. Bu yöne ilişkin itiraz hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması da doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle şikâyetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü lie hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.