muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8055, Karar No: 2018/10895, Tarih: 16.05.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/8055 E.  ,  2018/10895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/10/2006 tarihinden yaş beklemek şartıyla emeklilik nedeniyle iş akdinin feshedildiği 05/05/2014 tarihine kadar hiç aralıksız ve birfiil ... Devlet Hastanesinde çalıştığını, burada çalıştığı süre boyunca değişik taşeron firmalar üzerinden sigorta girişinin yapıldığını ve bu taşeron firmaların 4-5 ayda bir isim değiştirerek müvekkilini işe giriş-çıkış yapmış gibi gösterdiklerini iddia ederek kıdem tazminatı ile ilave tediye alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacının çalıştığı işyerlerinin isim ve adreslerinin dosyaya bildirildiğini, dosyaya sundukları belgelerden davacının ... hizmet cetvelinde belirtilen iş yerlerinde belirli süreler ile çalıştığı ve son işverenin diğer davalı şirket olduğunun belli olduğunu, davalılar arasında asıl işveren ve alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, davanın, davacının 2007-2014 tarihleri arasında çalıştığı şirketlere ihbar edilmesi gerektiğini, dolayısıyla davacının tüm işçilik alacaklarının da ilgili şirketlerden tahsili gerektiğini, dava konusu taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak haksız ve yersiz açılan davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı Bakanlık vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Bakanlık vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı temizlik görevlisi olarak işe alındığı halde temizlik işi yapmayıp hastanenin asıl işlerinde çalıştırıldığını iddia ederek dava açıp ilave tediye ücreti de talep etmiştir. Mahkemece davacının hastanenin asıl işlerinde çalıştırıldığı veya temizlik işlerine ilaveten başka işler yaptırıldığı için ilave tediyeye hak kazandığı belirtilmiş ise de, dosyada davacının temizlik işi dışında T.C ...'nın asıl işlerinden olan ameliyathaneye ameliyat olacak hastanın hazırlanması, ameliyathanede çalışma gibi iddiaları ispatlayamadığı, dinlenen tek davacı tanığının kendisine de menfaat doğuracak şekilde verdiği ifadesinin ispat için yeterli olmadığı anlaşılmıştır.

Bu nedenle Mahkemece T.C. ... Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı'nın 24/01/2014 tarihli raporunun iptaline ilişkin olarak T.C ... tarafından açılan ve Dairemiz incelemesinden geçen, ... 5. İş Mahkemesinin 2014/182 sayılı dosyasındaki Bölge Çalışma Müdürlüğü raporu da değerlendirilmek suretiyle ve davacının yaptığı iş/işler gerekirse keşif yapılarak tespit edilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve değerlendirme ile karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, 16.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27465, Karar No: 2016/3094, Tarih: 06.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/27465 E.  ,  2016/3094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından ssanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili sanıklar Orhan ve Özcan yönünden beraat hükümleri de Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

... Hastahanesi yöneticisi ve doktorları olan sanıkların yapılan muayene veya tedavileri nedeniyle gelen hastaların faturalarda yapılmadığı halde yapılmış gibi gösterildiği tahlil ve işlemler nedeniyle nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işledikleri iddia edilen olayda;

Sanıklardan ...'ın olaya konu ... Hastahanesinin sahibi olan ... A.Ş.nin %96 ortağı ve yönetim kurulu başkanı olduğu sanık ...'ın aynı hastahanenin Başhekimi olarak görev yaptığı, şikayetçilerin tedavi işlemlerini yapan sanık doktorların alınan beyanlarında suçlamaları kabul etmedikleri ve iddia olunan bir kısım tetkiklerin de kendileri tarafından istenmediğini belirttikleri görülmekle hasta muayenesi sırasında istenen tetkik ve tahlillerin matbu kağıtlar üzerine, işaret konmak suretiyle yada personel tarafından bilgisayar ekranına girilmesi şeklinde gerçekleştiği, bu durumda muayene eden doktorun istemi dışında tetkik ve tahlilin kolaylıkla eklenmesinin mümkün olduğu, yapılmayan bir tahlil ve tetkikin sorumluluğunun tamamen hastahane başhekiminin sorumluluğunda olduğu ve bu durumdan yararlanacak olanın da şirket sahibi sanığın olduğu gözetilerek, sanıkların yapmadıkları ancak yapılmış gibi gösterdikleri laboratuvar tahlilleri ve tetkiklerinden bir kısmının ... Hastanesinde yapılamayan, hizmet alımı ile anlaşmalı laboratuvarlara yaptırılan tahlil ve tetkikler olması karşısında, ... Hastanesinden suça konu olan ve hizmet alımı ile yaptırılan tahlil ve tetkiklere ilişkin belgelerin istenmesi, gönderilecek belgelerin ilgili laboratuvardan teyit edilmesi, yine tahlil ve tetkikler bilgisayara işlenirken yanlışlık yapılmış olabileceğinin savunması göre, suç döneminde bilgisayar kayıtlarını yapan görevli personelin beyanlarına başvurulması sonrasında, sanıkların şikayete konu faturalarda gösterilen işlemlerin tanı ve teşhisle uyumlu olup olmadığı, şikayetçilerin yaptırmadıkları tahlil ve işlemler nedeniyle katılan kuruma zarar verip vermedikleri, bu işlemlerin şikayetçilerin hastalıklarıyla ilgisinin bulunup bulunmadığı yönünde ehil bilirkişiden varsa zarar yönünde de rapor alınarak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği halde, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.04.2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9440, Karar No: 2013/24132, Tarih: 12.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/9440 E.  ,  2013/24132 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2011/198-2013/140

Dava, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen davalı hak sahibine bağlanan ölüm aylıklarının yasal faiziyle geri alınması için başlatılan icra takibine yönelik itiraz üzerine açılan davanın yasal dayanaklarından olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 67. maddesinin 2. fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hüküm altına alınan şeyin tahammülüne göre, hüküm altına alınan tutarın yüzde kırkından aşağı olmamak üzere uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüş olup, 05.07.2012 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 11. maddesiyle, söz konusu 2. fıkrada yer alan “yüzde kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiş, ayrıca 67. maddeye “Bu Kanunda öngörülen icra inkar tazminatı, kötü niyet tazminatı ve benzeri tazminatların tespitinde, takip talebi veya davadaki talep esas alınır.” sözcüklerini içeren fıkra eklenmiştir. Diğer taraftan, 2004 sayılı Kanuna 6352 sayılı Kanunun 38. maddesiyle eklenen geçici 10. maddede ise bu Kanunun ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında, değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edileceği belirtilmiştir.

Şu durumda anılan yasal düzenlemeler karşısında icra takip tarihi esas alınarak, 2004 sayılı Kanunun 67. maddesindeki değişikliklerin 05.07.2012 tarihinden itibaren başlatılan icra takipleri hakkında uygulanması gerekmekte olup, icra takibinin anılan tarihten önce başlatıldığı belirgin bulunan inceleme konusu davada icra inkar tazminat oranının %40 yerine %20 olarak benimsenmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hükmün 1 numaralı bendinde yer alan “%20’si olan 1.151,92” sözcüklerinin çıkartılarak yerine “%40’ına karşılık gelen 2.303,85” sözcüklerinin yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19818, Karar No: 2018/19416, Tarih: 06.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/19818 E.  ,  2018/19416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, bir kısım davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Sulu tarım arazisi niteliğindeki ... Mahallesi 148 ada 18 parsel sayılı taşınmaza net gelirine göre değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Taşınmazın sulu tarım arazisi niteliği, konumu ve yüzölçümü dikkate alındığında değeri belirlenirken kapitalizasyon faiz oranının % 4 uygulanması gerekirken, bu oranın % 5 kabulü ile az bedel tespiti, doğru olmadığı gibi;

2- 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle bir kısım davalılar vekilince temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3852, Karar No: 2019/8410, Tarih: 09.12.2019

**14. Hukuk Dairesi         2019/3852 E.  ,  2019/8410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 30/12/2014 ve 24/11/2015 gününde verilen dilekçeler ile asıl ve birleştirilen davalarda geçit hakkı tesisi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/03/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi birleştirilen davalı ... Hazinesi vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava ve birleştirilen dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı asıl davada, paylı mülkiyetli paydaşı olduğu ... ili, ... ilçesi, 1204 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısının bulunmadığını ileri sürerek, aynı yer 1202, 1203, 1207 ve 1211 parsel sayılı taşınmazlardan, birleştirilen davada ise mülkiyeti Maliye Hazinesine ait bulunan aynı yer 1227 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.

Davalı ... Hazinesi vekili ve bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl dava ve birleştirilen davada davacı tarafından davalılar ... ve Maliye Hazinesi aleyhine açılan geçit hakkı davasının kabulü ile davacının malik olduğu ... ili, ... ilçesi Haydere Mahallesinde bulunan 1204 parselde tapuya kayıtlı tarla vasfındaki taşınmaz lehine, aynı köy, aynı mevkideki davalı hazineye ait 1227 parselde tapuya kayıtlı ham toprak vasfındaki taşınmaz ve davalı ...'na ait zeytinli tarla vasfındaki 1202 parsel aleyhine, 13/10/2015 tarihli teknik bilirkişi rapor ve ekli krokisinde 4. alternatif yol olarak gösterilen ve (F) harfi ile gösterildiği şekilde, 1227 parselin 72.46 m2'lik kısmından 3.00 metre genişliğinde ve 24.15 metre uzunluğunda, (G) harfi ile gösterildiği şekilde 1202 parselin 198.06m2'lik kısmından 3 metre genişliğinde 66.02 metre uzunluğunda, (H) harfi ile gösterildiği şekilde tescil harici kuru derenin 21.00 m2'lik kısmından 3 metre genişliğinde olmak üzere geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, birleştirilen dava davalısı Maliye Hazinesi vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine "Mutlak geçit ihtiyacı" veya "Geçit yoksunluğu", ikincisine de "Nispi geçit ihtiyacı" ya da "Geçit yetersizliği" denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nin 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün "İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili" başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün "İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili" başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Yukarıdaki ilkeler ışığında somut olaya gelince; mahkemece yapılan 28.09.2015 tarihli keşif sonucu alınan 13.10.2015 tarihli fen bilirkişisi raporunda 4. alternatif olarak gösterilen yerden 1204 parsel lehine 1202 ve 1227 parsel sayılı taşınmazlardan geçit hakkı tesisine karar verilmiş ise de dosyada mevcut paftada 1204 parsel sayılı taşınmazdan 1202 parsel sayılı taşınmaza geçişte arada dere bulunduğu, bilirkişi raporunda bu kısmın tescil harici bırakılan kuru dere olduğu belirtilmiştir. Dere yatakları kural olarak Türk Medeni Kanununun 715. maddesi kapsamına giren devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir. Bu özelliği itibariyle de kamu malıdır. Kamu malı niteliğinde olan bir yerin, kişinin özel istifadesine terki olanaklı değildir. Kısaca belirtmek gerekirse, dere yatağı üzerinden geçit kurulamaz. Kaldı ki geçit davalarındaki amaç, yol ihtiyacı içinde bulunan bir taşınmazın, kesintisiz olarak genel yola ulaşımını sağlamaktır. Dere yatağı tapuya tescil edilmiş bir yer olmadığından bu şekilde kurulan geçitle kesintisizlik ilkesi de ihlal edilmiş olur.

Bu durumda mahkemece, mahallinde uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılmak suretiyle kamu malı niteliğinde olan yerlerden geçit hakkı tesis edilemeyeceği ve geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi göz önünde bulundurularak lehine geçit hakkı tesisi istenilen taşınmazın yola ulaşımın sağlanmasının mümkün olup olmadığı araştırılmalı, ilgili taşınmazların tapu kayıtları temin edilmeli, tapu kayıt maliklerinin davada usulüne uygun şekilde taraf olması sağlanmalı, davacının maliki olduğu taşınmazdan genel yola kadar kesintisiz bağlantı sağlanacak şekilde alternatifler oluşturularak en uygun alternatiften geçit hakkı kurulmalıdır.

Belirtilen hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; birleştirilen dava davalısı Maliye Hazinesi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4671, Karar No: 2019/6517, Tarih: 25.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/4671 E.  ,  2019/6517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen yaşlılık aylığı tespiti ve alacak davası sonucu yerel mahkemece verilen hüküm, Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşmiş ise de, davacının Anayasa Mahkemesine bireysel başvurusu sonucu, Anayasa Mahkemesince mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararı sonucu mahkemece yeniden verilen kararın temyizen incelenmesi davalı avukatı tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1982 Anayasasının 148/1. maddesinde, Anayasa Mahkemesinin görevleri arasında bireysel başvuruları kararı bağlayacağı düzenlenmiş, aynı maddenin 3 ve 4. fıkralarında;

“(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz.”

Anayasanın 153. maddesine göre de, Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir ve Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuruları inceleyen Bölüm kararları da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlamaktadır.

2010 yılında Anayasa'nın 148. maddesinde yapılan değişiklikle Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruları karara bağlama yetki ve görevi verilmiştir. Bu değişikliğin gerekçesinde şöyle ifade edilmiştir: "Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, kamu gücü tarafından, temel hak ve özgürlükleri ihlâl edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde, temel hakların korunması amacıyla bireysel başvuru yolu, pek çok uygar ülkede anayasa yargısının ayrılmaz bir parçası kabul edilmektedir.“

6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunun "Mahkemenin görev ve yetkileri" kenar başlıklı 3/1-c bendinde Yüksek Mahkemeye “ Anayasanın 148 inci maddesi uyarınca yapılan bireysel başvuruları karara bağlamak” görevi verilmiştir.

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir:"Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."