muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8725, Karar No: 2012/10778, Tarih: 19.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/8725 E.  ,  2012/10778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ....tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 22/09/2003-22/01/2004 gününde verilen dilekçeler ile rücuen tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/05/2010 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılardan ..., ..., ... vekilleri, duruşmasız olarak incelenmesi de davacı ve davalı ....... vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 19/06/2012 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılardan asil ... ve vekili Avukat .... ve davalı ... vekili Avukat ... ile karşı taraftan davacı vekili Avukat .... geldiler, diğer davalı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş, kararı taraflar temyiz etmişlerdir.

Davacı taraf, İnebolu Devlet Hastanesi'nde asansör boşluğuna düşerek ölen dava dışı .... mirasçılarına idare mahkemesi kararı ile ödediği tazminatın, kusurları oranında hastane müdür, müdür yardımcısı ve teknisyen olan davalılardan tahsilini istemiştir.

Yerel mahkeme davalıların gerek ceza yargılaması, gerek idare mahkemesi gerekçesi gerekse bu dosya içerisinde yapılan bilirkişi incelemesinde belirlenen kusur oranlarına göre davayı kısmen kabul etmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, olaya neden olan asansörün 1972 yılında imal edilmiş olduğu, kumanda tablosunun uygun olmadığı, kabin bütonyerinin uygun olmadığı, çift emniyet yerine tek emniyetli kilit sistemine sahip olduğu, kabinde paraşütleme ve aşırı yük sisteminin mevcut olmadığı, durak kapılarının ömrünü tamamladığı, taşıyıcı çelik halatlarının eskidiği, TSE'li olmadığı, kapıların kilit pimlerinin kapı üzerindeki yuvalarının zamanla deforme olduğundan kapıların tam olarak kilitlenemediği anlaşılmaktadır. Şu durumda belirlenen bu olgular karşısında asansör sisteminin eskiliği ve yenilenme işleminin yapılmaması hususlarının da olayda etken olduğu, bir başka anlatımla davacı idarenin de hizmet kusurunun bulunduğu açıktır.

Somut olayın özelliği ve davacının müterafik (bölüşük) kusurunun BK'nun 43. ve 44. maddeleri gereğince değerlendirilerek hüküm altına alınacak tazminatlarda önemli ölçüde indirim yapılarak tazminatların belirlenmesi gerektiğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Kabul biçimine göre yargılama giderleri ve vekalet ücreti davanın kabul ve reddedilen kısımları gözetilerek hesaplanmadığından doğru değilse de, bozmanın kapsamına ve yeni kurulacak hükümde bu yönlerin gözetilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmayarak bu hususlar eleştirilmekle yetinilmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davacının temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalılardan ... ve ... yararına takdir olunan 900,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14851, Karar No: 2023/4361, Tarih: 04.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14851 E.  ,  2023/4361 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının Mahkeme kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin davada verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili, ... ilçesi, ... köyü 1806 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisinde kalması nedeniyle Hazine tarafından açılan dava sonucu tapu kaydının iptal edildiğini, uğranılan zararın işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık ve kumluk yerlerden olduğunu bu özellikleri nedeniyle kamu malı olduğu kuşkusuz olup kamu mallarında 4721 sayılı Kanun'un 1023 üncü maddesinin uygulama yeri olmadığını, tescilin geçerli olabilmesi ve mülkiyet hakkının doğması için geçerli bir hukuksal sebebe dayanılmasının zorunlu olduğunu, oysaki bu taşınmazda iyiniyet ve tapuya güven ilkesinin geçerli olmadığını, bu nedenle davanın reddine, yargılama giderlerinin davacıya yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

... Asliye Hukuk Mahkemesinin 12.03.2015 tarihli ve 2014/26 Esas, 2015/129 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 12.03.2015 tarihli ve 2014/26 Esas, 2015/129 sayılı kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince yapılan temyiz incelemesi sonucunda; davaya konu taşınmazın niteliğinin ve değerinin yönetimine uygun şekilde tespit edilmediğini, taşınmazın vasfının yeniden araştırılması gerektiğini, arsa niteliğinde olduğunun belirlenmesi hâlinde emsal incelemesi ve kıyaslaması yöntemiyle, arazi niteliğinde olduğunun saptanması hâlinde ise tarımsal gelir metoduna göre gerçek değeri tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

... Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.11.2017 tarihli ve 2017/117 Esas, 2017/298 Karar sayılı kararı ile davanın konusuz kaldığı anlaşıldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

... Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.11.2017 tarihli ve 2017/117 Esas, 2017/298 Karar sayılı kararı ile davanın konusuz kaldığı anlaşıldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.11.2017 tarihli ve 2017/117 Esas, 2017/298 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece yapılan temyiz incelemesi sonucunda; bozma sonrası duruşmaya ... Mal Müdürlüğünde görevli veri hazırlama kontrol işletmeni olan İsmail Berka katılmış ve dava konusu taşınmaza ilişkin ödeme yapıldığını beyan ederek Maliye Bakanlığının 13.01.2012 tarihli ve 56 sayılı onayına göre davada Hazine adına sulh, kabul ve feragat işlemleri yapabilme yetkisi muhakemat müdürlüğüne, müdürlük olmayan yerlerde yetkilendirilen Hazine avukatlığının hukukî görüşü ile ilçelerde mal müdürünün teklifi üzerine Kaymakama ait olduğu bu nedenle Mahkemece usulüne uygun olmayan sulh uyarınca hüküm kurulması nedeniyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Son Karar

... Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.07.2022 tarihli ve 2021/641 Esas, 2022/438 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davayı sulh ile sonuçlandırdıkları hâlde yargılamaya davalı idare nedeniyle devam olunduğunu, bu nedenle aleyhine yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini, sulh işlemi yapan davalı temsilcisinin sulha yetkili olmadığı gerekçesi ile kararın Yargıtayca bozulduğunu, bu nedenle de yeniden yargılama yapıldığını, Hazine temsilcisi olarak gelen kişilerin sulha yetkili olup olmadıklarını davacı taraf olarak bilmelerinin mümkün olmadığını, bu durumun Bakanlığın iç sorunu olduğunu, Mahkeme hâkimi de bu durumu bilmediğinden sulhe karar verdiğini, bu nedenle kusursuz tarafa yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilmemesinin Usul Kanunu gereği olduğunu, bozma sonrası alınan hükme esas raporda az bir bedele hükmedildiğini ve keşif yapma mecburiyeti olmadığı hâlde keşif yapıldığını oysaki Yargıtay bozma ilâmında taşınmazın değeri ile ilgili bozma yapılmadığı belirterek kararı temyiz etmiştir.

2. Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; yapılan ödemeler dikkate alınarak ve belirlenen tazminat miktarından düşüldükten sonra tazminat bedeli veya iade bedeli ile faiz başlangıç tarihleri tespit edilmesi gerekirken ödemeler dikkate alınmayarak hiç ödeme yapılmamış gibi sıfırdan tazminata hükmedilmesinin doğru olmadığını, davacıların Hazineye iade borcu doğması gerekirken haksız şekilde Hazinenin borçlu olarak gösterilmesinin doğru olmadığını, yerel Mahkemece verilen temyize konu edilen son kararda yargılama giderleri ile vekâlet ücretine ödemeler dikkate alınmadan yeniden hükmedilerek Hazine aleyhine mükkerrer ödemeye neden olacak şekilde karar verildiğini, Yargıtay bozma ilâmının gerekleri yerine getirilmediğini ve özellikle dava konusu taşınmazın tarla olarak bedeli ile arsa olarak bedelinin bilirkişilerce neredeyse aynı olarak belirlendiği dikkate alındığında, hükme esas alınmaması gereken bilirkişi raporlarına bağlı kalınarak ve ödemeler yönünden de bilirkişilere hesaplama yaptırılması gerekirken ödemeleri yok sayarak karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesi gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı Kanun) 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ila 439 uncu maddeleri.

2. 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi.

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 tarihli ve 2009/4 - 383 Esas, 2009/517 Karar sayılı kararında tapu işlemlerinin kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğu, tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan bu kayıtlarda yapılan hatalardan 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulünün gerektiği, Devletin sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğu, bu işlemler nedeniyle zarar görenlerin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince zararlarının tazmini için Hazine aleyhine adlî yargıda dava açabilecekleri belirtilmiştir.

4. 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

4. 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

5. 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi gereğince açılan davalarda, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır. Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup bu tarihe göre tapusu iptal edilen taşınmazın niteliği ve değeri belirlenmelidir. Taşınmazın niteliği arazi ise net gelir metodu yöntemi ile arsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihaî kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un geçici 3 üncü maddesinin atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... köyü 1806 parsel sayılı 1.500 m² yüzölçümlü taşınmazın tarla cinsi ile 13.02.2004 tarihinde intikal yoluyla davacı adına tescil edildiği, Hazine tarafından açılan dava sonucu ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/173 Esas, 2012/202 Karar sayılı ilâmıyla 1806 sayılı parselin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle tapu kaydının iptaline, sicilden terkinine karar verildiği, temyiz incelemesinden geçerek 13.02.2013 tarihinde kesinleştiği eldeki davanın 05.02.2014 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmaktadır.

3. Tapu kaydı Mahkeme kararı ile iptal edilen arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla, taraf vekillerinin ileri sürdükleri temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

04.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7945, Karar No: 2020/16329, Tarih: 30.09.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/7945 E.  ,  2020/16329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yokluğunda verilen 27.03.2018 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmü, CMUK.nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 05.04.2018 tarihinde sanığın temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; süresinden sonra yapılan temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama ile ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılanın yüzünde sabit iz meydana gelecek şekilde yaralandığı olayda, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğindeki yüzde sabit izin, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği gözetilmeden, sanık ... hakkında temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi yerine 86/2. maddesi gereğince belirlenmiş ise de, sonuç ceza itibarıyla, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanıkların suçsuz olduklarına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 30.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7174, Karar No: 2019/15940, Tarih: 18.12.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7174 E.  ,  2019/15940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 5'inci Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesi (Kapatılan)

SUÇ : 1632 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) Firar suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, Adli Müşavirin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Hava değişimi tecavüzü suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Femur diğer kısımlarının kırıkları, açık (sol femur ASY’na bağlı tip 3 açık kırığı) tanısıyla ve sonunda muayene kaydı (SMK) ile 30 Aralık 2014 tarihinden itibaren iki ay hava değişimine gönderildiği anlaşılan sanığın, bu rahatsızlık nedeniyle yatarak tedavi görüp ameliyat edildiği, savunmasında ayağındaki rahatsızlık devam ettiği için birliğine katılamadığını beyan ettiği dikkate alındığında; sanığın, hukuki durumunun belirlenerek suç vasfının tayini açısından, hava değişim süresi sonunda kontrol muayenesine sevk edilip edilmediği, sevk edilmişse hangi tarihte ve ne şekilde bir işlem yapıldığı, birliğine nasıl sevk edildiği, hava değişimi raporuna konu olan ayağındaki rahatsızlığının suç tarihlerinde etkisinin devam edip etmediği ayrıca bu rahatsızlığının sanığın askerliğe elverişliliğini etkileyip etkilemeyeceği hususları araştırılarak, elde edilecek sonuca göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve Adli Müşavirin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. Maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3588, Karar No: 2014/7735, Tarih: 01.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3588 E.  ,  2014/7735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tokat İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2014

NUMARASI : 2014/8-2014/58

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçlunun T.C. Z. Bankası A.Ş. T.Şubesi'nde bulunan mevduat hesabındaki paranın paylaştırılması için düzenlenen sıra cetvelinde, üst sıraya alınan alacaklı-şikayet olunanın haczinin 10.02.2011 tarihli müzekkere ile konulduğunu, bu şekilde gelecek para üzerine haciz konulamayacağını, müvekkilinin alacaklı olduğu dosyadan ise, İcra ve İflas Kanunu’nun 89. maddesinde gösterildiği şekilde birinci haciz ihbarnamesi çıkartıldığını, paranın müvekkilinin alacaklı olduğu dosyaya aktarılması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin süresinde olmadığını, müvekkilinin dosyasından gönderilen yazı ile paranın 10.02.2011 tarihinde bloke edildiğini, şikayetçinin dosyasından yapılan bloke tarihinin 10.03.2011 olduğunu, üçüncü şahıs konumundaki bankanın sorumluluğunun yazının tebliğ tarihi ile sınırlı olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin süresinde olmadığını, müvekkilinin dosyasından gönderilen yazı ile paranın 10.02.2011 tarihinde bloke edildiğini, şikayetçinin dosyasından yapılan bloke tarihinin 10.03.2011 olduğunu, üçüncü şahıs konumundaki bankanın sorumluluğunun yazının tebliğ tarihi ile sınırlı olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, İcra Mahkemesi'nce daha evvel 09.05.2012 tarih ve 93 E., 125 K. sayılı kararla şikayet olunanın haczinin 11.02.2011, şikayetçi haczinin ise 09.03.2011 tarihinde konulduğunun tesbit edildiği gerekçesiyle şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 10.05.2013 tarih ve 2089 E., 3094 K. sayılı ilamıyla, kesin hükümden söz edilebilmesi için şikayetin taraflarının, konusunun ve hukuki sebebin aynı olması, önceki kararın da şeklen kesinleşmiş bulunması gerektiği, mahkemece daha evvelki şikayet yargılaması sırasında haciz tarihlerinin belirlendiği hükme gerekçe yapılmış ise de, sözü edilen şikayetin konusunun, paranın sıra cetveli yapılarak dağıtılması ile sınırlı bulunduğu, henüz ortada sıra cetveli yokken yapılmış bir şikayet üzerine, taraflarının haciz tarihlerinin ve hacizlerinin kapsamının belirlenmesinin bağlayıcı olmayıp, tespit niteliğindeki önceki kararın eldeki şikayet dosyası için kesin hüküm veya delil olmasına yasal olanak bulunmadığı, öte yandan üçüncü kişilerdeki alacak, mal ve hakların ne şekilde haczedileceğinin İcra ve İflas Kanunu’nun 89. maddesinde düzenlendiği, somut olayda şikayet olunanın alacaklı olduğu takip dosyasından üçüncü kişi konumundaki banka şubesine yazılan ve menkul haczi niteliğinde sayılabilecek bir yazı ile para üzerine haciz konulduğu, bu haczin, haciz tezkeresinin banka şubesine ulaştığı anda mevcut bulunan para üzerine konulduğunun tartışmasız olduğu, fakat bu şekilde konulan haczin, daha sonra hesaba yatacak paralar üzerine de konulmuş sayılamayacağı, anılan yasal düzenlemede gösterilen usul içinde haciz ihbarnamesi gönderilmek suretiyle konulan hacizlerin, borç ödeninceye kadar gelecek paralar üzerine de haciz konulduğu anlamına geleceği, mahkemece, haciz tarihlerinin ve kapsamlarının yukarıda belirtilen şekilde değerlendirilmesi ile varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.