muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2921, Karar No: 2024/8519, Tarih: 12.09.2024

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110 uncu maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

Dosya içeriğine göre davacı vekilince dava dilekçesinde davacılar eş ... ile çocuk İsrafil için ayrı ayrı 100.000,00'er TL manevi tazminat istemi talebinde bulunulduğu, temyize konu İlk Derece Mahkemesi kararında davacı ... lehine hükmolunan manevi tazminat miktarlarının 85.000,00 TL, davacı ... lehine hükmolunan manevi tazminat miktarının 75.000,00 TL, reddine karar verilen miktarların ise 15.000,00 TL ile 25.000,00 TL olduğu, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda anılan kararı ile davacılar vekilinin istinaf isteminin reddine karar verdiği gözetildiğinde, reddine karar verilen tazminat miktarlarının ayrı ayrı Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından davacılar vekilinin temyiz itirazlarının miktardan reddine karar verilmiştir.

B) Davacılar vekili ile davalılar İSKİ Genel Müdürlüğü ve ... vekillerinin maddi tazminat alacağına ilişkin temyiz istemi yönünden;

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili ile davalılar İSKİ Genel Müdürlüğü ve ... vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR :

Açıklanan sebeple;

Davacılar vekilinin manevi tazminat alacağına yönelik temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Davacılar vekili ile davalılar İSKİ Genel Müdürlüğü ve ... vekillerinin maddi tazminat alacağı yönünden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harçlarının ilgililerine yükletilmesine,

Dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10661, Karar No: 2013/12105, Tarih: 30.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/10661 E.  ,  2013/12105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :7.2.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat isteklerinin reddi ve nafaka miktarları yönünden, davalı (koca) tarafından ise; kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 30.4.2013 günü duruşmalı temyiz eden davacı F... S... vekili Av. C... C... ile karşı taraf temyiz eden davalı S... S... vekillerinden Av. E... T... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; toplanan delillerden, davacı kadının eşine hakaret ettiği, tartışma esnasında birkaç kez eşinin yüzünü tırmaladığı, buna karşılık, davalı kocanın ise, bir başka kadın ile ilişkisinin bulunduğu, bu ilişkiden bir çocuğunun olduğu, bu nedenle sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı anlaşılmaktadır.Gerçekleşen bu durum karşısında; boşanmaya neden olan olaylarda davalı kocanın, davacı kadına nazaran daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.Mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak, davacının maddi ve manevi tazminat isteklerinin reddine karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacı kadının S... İplik Ve Kumaş Pazarlama Limited Şirketi'nin % 33.33, S... Turizm Yatırım Ve İşletmeleri Limited Şirketi'nin % 12.50 ve S... Tekstil Sanayi Ve Ticaret Anonim Şirketi'nin ise % 10 oranında ortağı olduğu, 2006 model Audi A-4 marka aracının bulunduğu anlaşılmaktadır.Bu durumda davacı kadının boşanmayla yoksulluğa düşeceği kabul edilemez. Türk Medeni Kanununun 175. maddesindeki yoksulluk nafakası verilmesi koşulları oluşmadığı halde; yazılı şekilde davacı kadın lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası yönünden BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple ONANMASINA, taraf vekilleri duruşmaya geldiklerinden duruşma için taktir olunan 990.00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya ve 990.00 TL vekalet ücretinin de davacıdan alınıp davalıya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 30.04.2013 (salı)
Yargıtay — Esas No: 2007/22945, Karar No: 2008/2379, Tarih: 14.02.2008

**12. Hukuk Dairesi         2007/22945 E.  ,  2008/2379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 13/07/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1) Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çevresinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre borçlu vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE;

2) Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarına gelince :

Asıl alacak için 29.04.2002 ile 01.07.2002 arası işlemiş faiz 4.858 YTL ve 01.07.2002 ile 25.07.2002 arasında ise 1.724 YTL olduğu gözetilmeden eksik bilirkişi raporuna itibar edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) numaralı bendde yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8103, Karar No: 2008/10282, Tarih: 15.10.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/8103 E.  ,  2008/10282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ-ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki bulunduğu 7 no'lu bağımsız bölümü, haksız olarak davalının kullandığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazı haricen satın alan dava dışı ... ... mirasçılarının kiracısı olduğunu, işgalci olmadığını belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin kararın temyizi üzerine Dairece, "davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği" gerekçesi ile bozulmuş olup, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, kayden davacı adına olan çekişmeli taşınmazı davalının haksız olarak kullandığı gerekçesi ile elatmanın önlenmesi isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği değerden reddedilip, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmazda bulunan bağımsız bölüme elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, elatmanın önlenmesi isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mahkemece, kısa kararda ecrimisil isteminin reddine karar verilmiş, gerekçeli kararda ise ecrimisil yönünden bir hüküm kurulmamış, kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar oluşturulmuştur.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Nevarki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK’nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK’nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri göz ardı edilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.10.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15815, Karar No: 2019/1227, Tarih: 14.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/15815 E.  ,  2019/1227 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ....Tekstil ve Deri San. Tic. A.Ş. adına Av. ... aralarındaki dava hakkında .... İş Mahkemesinden verilen 21/06/2016 günlü ve 2016/479 E. - 2016/400 K. sayılı hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Eldeki dava dosyası incelendiğinde hükmü temyiz eden davalı “.... Tekstil ve Deri San. Tic. A.Ş.” vekilince, adı geçen davalı için temyiz talebine konu tutar üzerinden nispi temyiz karar harcı ödenmesi gerekirken bu hususa uyulmadığı ve eksik harç yatırıldığı anlaşılmaktadır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun geçici 3. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan, 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.

Davada ise yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden adı geçen davalı vekilince, yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamının ödenmediği anlaşılmaktadır. Böyle olunca da, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun anılan maddesinde öngörülen prosedür işletildikten, şayet temyiz dilekçesinin reddi yönüne gidilirse davalı vekiline tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten, temyizin süresinde yapıldığı sonucuna varıldığı takdirde doğrudan iade edilmek üzere ve bir daha geri çevirmeye mahal vermemek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12413, Karar No: 2012/4718, Tarih: 29.03.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/12413 E.  ,  2012/4718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi ve davacı gerçek kişiler ile katılan ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2006 yılında yapılan kadastro sırasında ...  köyü  172 ada 2   sayılı 12.682,71 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 1936 tarih 229 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak  kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle   tarla   niteliği ile ...  adına  tespit edilmiştir.

173 ada 1 sayılı 5.252,11 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 1936 tarih 229 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak  kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle   tarla   niteliği ile ...  adına  tespit edilmiştir.

173 ada 4  sayılı 25,19 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 1936 tarih 229 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle  tarla niteliği ile İsa  ...  adına tespit edilmiştir.

218 ada 2  sayılı 7.015,96 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle   tarla   niteliği ile İsa  ...  adına  tespit edilmiştir.

218 ada 4  sayılı 5.730,23 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle   tarla   niteliği ile ...  adına  tespit edilmiştir.

Davacılar  ..., ... ve ...; 172 ada 2, 173 ada 1, 4, 218 ada 2 ve 4 sayılı taşınmazlarda paylarının bulunduğunu iddia ederek, taşınmazların babaları olan ... ...'nın tüm mirasçıları adlarına tapuya tescillerine karar verilmesi istemiyle dava açmışlardır. Hazine 25.06.2006 tarihli dilekçe ile, taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla davaya katılmıştır.

Davacı ... Yönetimi, 172 ada 2 ve 218 ada 4 sayılı taşınmazların  orman olan kesimlerinin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescillerine karar verilmesi istemiyle her bir parsel hakkında ayrı    dava açmıştır. Hazine, 172 ada 2 sayılı taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Davacılar  ..., ... ve ...; 172 ada 2, 173 ada 1  ve 4 sayılı taşınmazlara yönelik davalarından feragat etmişlerdir.

Mahkemece; davacılar  ..., ... ve ...'ın 172 ada 2, 173 ada 1 ve 4 sayılı taşınmazlara yönelik davalarının feragat yönünden, 218 ada 2 ve 4 sayılı taşınmazlara yönelik davalarının esastan  reddine, Orman Yönetiminin ve Hazinenin davalarının kısmen kabulüne, 173 ada 4 sayılı taşınmazın orman sayılmayan, ham toprak niteliğindeki yerlerden  olduğu gerekçesiyle kadastro tespitinin iptal edilerek  ham toprak niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, 172 ada 2 sayılı taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu, tespit maliki İsa ... yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme

koşullarının oluştuğu gerekçesiyle tespit gibi tapuya tesciline,  173 ada 1 sayılı taşınmaza yönelik Orman Yönetimi tarafından açılan davanın Fethiye Kadastro Mahkemesinin 2006/123-2008/155 sayılı kararıyla reddine karar verildiği, temyiz üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesince onanarak 06.05.2010 tarihinde kesinleştiğinden Fethiye Kadastro Mahkemesinin 2006/123-2008/155 sayılı dosyasının temyize konu dosyasının kesinleşmesi halinde  infaz için tapu sicil müdürlüğüne gönderilmesine, 218 ada 2 ve 4 sayılı taşınmazların % 15 - 20 eğimli oldukları, üzerlerinde halen orman ağaçları, çalılar ve kayalık alanlar  bulunduğu, 1981 tarihli hava fotoğrafında büyük bölümlerinin koyu renkli alanda gözüktükleri, orman sayılan yerlerden oldukları, zilyetlik yoluyla kazanılamayacakları  gerekçesi ile kadastro tespitlerinin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescillerine karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi ve Hazine tarafından 172 ada 2 sayılı taşınmaz yönünden,  davacı kişiler tarafından ise 218 ada 2 ve 4 sayılı taşınmazlar yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine   itiraz  niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 3116 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılıp  21.11.1949 tarihinde ilan edilerek kesinleşen  orman kadastrosu  vardır.

1) Hazinenin ve Orman Yönetiminin  temyiz itirazları 172 ada 2 sayılı taşınmaza yönelik olup; İncelenen dosya kapsamına, kararın  dayandığı gerekçeye, uzman  bilirkişi raporuna, kesinleşen orman tahdit haritası, eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarına dayalı olarak yapılan uygulama ve araştırma sonucu  çekişmeli taşınmazın  orman sayılmayan yerlerden olduğu ve adına  tescil kararı verilen davalı ... yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının  oluştuğu  anlaşıldığına göre,  yazılı şekilde kurulan hükümde isabetsizlik bulunmadığından, 172 ada 2 sayılı taşınmaza yönelik hükmün   ONANMASINA karar vermek gerekmiştir.

2) ... ve arkadaşlarının 218 ada 4 sayılı taşınmazın (B) ile işaretlenen kesimine yönelik temyiz itirazları yönünden; incelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi ve ziraat bilirkişi raporlarıyla temyize konu yerin tarım arazisi niteliğinde bulunmadığı,  kayalık ve çalılık niteliğinde olduğu, üzerinde orman ağaçları bulunduğu, kesinleşen orman tahdit haritası içinde kaldığı,  orman toprağı niteliğini taşıdığı anlaşıldığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının REDDİNE karar vermek gerekmiştir.

3) ... ve arkadaşlarının  218 ada 2 sayılı taşınmazın tamamı ile 218 ada  4 sayılı taşınmazın (A) ile işaretlenen kesimine  yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece bu yerler hakkında yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hükme yeterli değildir. Hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişi tarafından ortak  düzenlenen raporda;  218 ada 4 sayılı taşınmazın (B) ile işaretlenen kesiminin tahdit içinde olduğundan orman sayılan yerlerden olduğu, geriye kalan bölümü ile 218 ada 2 sayılı taşınmazın tamamının kesinleşen tahdit dışında kaldıkları,  1949 tarihli hava fotoğrafının bulutlu olduğundan uygulanamadığı, bunun yerine 1981 tarihli hava fotoğrafı ve  1967 tarihli memleket haritasının  uygulandığı, 218 ada 2 sayılı taşınmazın  % 12 eğimli olduğu,  üzerinde  25 - 40 yaşlarında 4 adet ahlat ağacı, 80 yaşında bir adet sedir ağacı, 1 adet 80 yaşında pırnal meşesi, set başlarında maki bitki örtüsü  bulunduğu, 218 ada 4 sayılı taşınmazın % 20 eğimli olduğu, (A) ve (B) kesimleri  üzerinde 2 adet 40 - 45 yaşlarında sedir ağacı, set başlarında maki bitki örtüsü bulunduğu, her iki taşınmazın da 1967 tarihli memleket haritasında  açık alanda, 1981 tarihli hava fotoğrafında  kısmen açık kısmen koyu alanda gözüktükleri, taşınmazların öncesinin açık alan iken sonradan çalıların  oluştuğu, bu sebeple 1981 tarihli hava fotoğrafında  kısmen koyu alanda gözüktükleri, 218 ada 2 sayılı taşınmazın tamamının, 218 ada 4 sayılı taşınmazın (A) ile işaretlenen bölümünün orman sayılmayan yerlerden oldukları belirtilmiş, her iki taşınmaz da  rapora ekli aplikeli 1967 tarihli memleket haritasında tamamen açık alanda, 1981 tarihli hava fotoğrafında ise büyük kesimleri koyu alanda işaretlenmiştir. Aynı orman bilirkişi 15.07.2010 havale tarihli raporunda; 218 ada 2 ve 4 sayılı taşınmazların 1967 tarihli memleket haritasında  ve 1981 tarihli hava   fotoğrafında açık alanda gözüktüklerini belirtmiştir. Ancak, orman bilirkişi raporuna  ekli fotoğraflarda 218

ada 2 sayılı taşınmazın tamamı ile 218 ada 4 sayılı taşınmazın (A) ile işaretlenen bölümü tarım arazisi olarak gözükmektedir. Ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda da 218 ada 2 sayılı taşınmazın tamamı ile 218 ada 4 sayılı taşınmazın (A) ile işaretlenen bölümünün çok eski tarım arazisi olduğu, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı belirtilmiştir. Bu durumda, temyize konu taşınmazların eylemli durumları ile 1981 çekim tarihli hava fotoğrafındaki konumları örtüşmediği gibi, çekişmeli taşınmazların 1981 çekim tarihli hava fotoğrafındaki konumları yönünden orman bilirkişinin tek başına düzenlediği rapordaki   açıklama ile fen bilirkişi ile ortak düzenlediği rapordaki açıklama birbiriyle çelişiktir. Öte yandan, orman ve fen bilirkişi tarafından ortak yapılan hat uygulaması, bir örneği dosyada da bulunan tahdit haritası ile 18631 - 18632 - 18633 - 18625 - 18626 ve 18627  OTS'lerin gidiş yönü, açı ve mesafe değerleri itibariyle  uyumsuzdur. Mahkemece bu yönler  üzerinde durularak uyumsuzluk  ve çelişkiler  giderilmemiştir. Bu haliyle uzman bilirkişilerin orman tahdit haritası ve tutanaklarını nasıl uyguladığı net olarak anlaşılamamaktadır.

Kural olarak; bir yerde, 4785 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 13.07.1945 tarihinden sonra yapılıp kesinleşen orman kadastrosu varsa o yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığı, kesinleşen orman kadastrosu harita ve tutanaklarının uygulanması sonucu belirlenecektir.

Nevar ki; davacılar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine tutunarak  dava  açtıklarına  göre, temyize konu taşınmazların yalnızca kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında kalması yeterli olmayıp, zilyetlikle kazanılması koşullarının bulunup bulunmadığının ve ayrıca 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7. maddesi gereğince herhangi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılmış orman olup olmadığının da araştırılması gerekmektedir.