muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2051, Karar No: 2012/642, Tarih: 02.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/2051 E.  ,  2012/642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetveline alınmadıklarını, oysa ilk haczin müvekkilinin alacaklı olduğu dosyadan konulduğunu, sıra cetvelinin kendi dosyalarından yapılması amacıyla yaptıkları talebin kabul edildiğini, bir İcra Mahkemesi kararı olmadan, icra müdürünün kararından döndüğünü, sıra cetvelinin şikayet olunanın dosyasından yapıldığını ve 100. maddeye yarar malumat tezkeresinde, hacizlerinin düştüğünün bildirildiğini, bu tezkerenin gönderilmesi işleminin şikayet yoluyla iptalini istediklerini, aynı dereceye dahil haciz alacaklılarından birinin satış talep etmesiyle haczin düşmeyeceğini, iki ihale yapılmaması için satış talebini geri aldıklarını ileri sürerek, sıra cetveline yönelik itirazın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetçinin haczinin düştüğünü, hacizlerin aynı derecede olmadığını, satış talebinin geri alındığını ve müvekkilinin alacaklı olduğu takip dosyasından konulan haczin 1. sırada olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesi'nce, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçinin alacaklı olduğu dosyadan konulan haczin düşmesine ilişkin .... 5. İcra Mahkemesi'nin 22.12.2009 gün ve 2009/1689 E., 2009/1918 K. sayılı ilamının kesinleştiği gerekçesiyle konusu kalmayan şikayet hakkında karar vermeye yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Davanın konusu hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararı, kural olarak davanın konusuz kalması halinde verilebilir. Sıra cetveline itiraz bakımından bu ihtimal ancak bir başka mahkemece sıra cetvelinin (bütün alacaklıları ilgilendiren genel bir sebeple) iptali halinde söz konusu olabilir. Somut olayda .... 5. İcra Mahkemesi'nin kararı, sadece şikayetçinin haczinin düştüğüne ilişkindir. Bu durumda mahkemece, haczi düşen şikayetçinin sıra cetveline itiraz etmekte hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, yerel mahkeme kararının HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının (1) sayılı bendinin hükümden çıkartılmasına, bunun yerine “Şikayetin hukuki yarar yokluğundan reddine” sözcüklerinin eklenmesine ve kararın HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 02.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2081, Karar No: 2017/2025, Tarih: 20.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/2081 E.  ,  2017/2025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : Beraat

I- Katılan vekillerinin sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılan vekillerinin 31.01.2013 havale tarihli dilekçesiyle sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçmesi nedeniyle katılma hükümsüz kaldığından, katılan vekillerinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Katılan vekillerinin sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1- Katılanın borcuna karşılık sanık ...'na verdiği 2 adet senedin bedelleri ödendiği halde kendisine iade edilmeyerek unsurları tamamlanıp lehdar olarak yazılan temyiz dışı sanık ... tarafından icra takibine konu edildiği iddia olunan olayda; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.05.2001 gün ve 2001/6-70-2001/77 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanıkların fikir ve eylem birlikteliği içerisinde hareket ederek açığa imza sahibi tarafından kendisine tevdi olunmayan imzalı kağıdı bertakrip ele geçirip sahibinin rızası dışında unsurları tamamlanacak biçimde doldurup icra takibine koyma eyleminin sübutu halinde 5237 sayılı TCK'nın 209/2. maddesi yollamasıyla aynı Kanun'un 204/1. maddesindeki “resmi belgede sahtecilik” suçunu oluşturacağı, hukuka aykırı ele geçirme veya elde bulundurma olgusunun ispatının, tanık dahil her türlü delille mümkün olacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; suça konu senetlerin akıbeti hakkında bir karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31358, Karar No: 2012/36418, Tarih: 04.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/31358 E.  ,  2012/36418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2012

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin görevi 2797 Sayılı Kanunun 14. maddesinde gösterilmiştir. Anılan madde hükmü ile 12. Hukuk Dairesinin, İİK.nun uygulanmasından doğan dava, itiraz ve şikayetler dolayısıyla icra mahkemelerinden verilen ve diğer Hukuk Dairelerinin görevi dışında kalan hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.İnceleme konusu karar, ilamlı takipte şikayete ilişkin olup, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 04/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5288, Karar No: 2014/21598, Tarih: 18.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/5288 E.  ,  2014/21598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği,fiille olan ilişkisi,mağdurun durumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Katılanın, olay tarihinden bir yıl önce eşinin ölmesi nedeniyle evlenmek istediğini yakınlarına söylediği, bunu duyan sanık ...'nın telefonla katılanı arayarak kendisini ...olarak tanıtıp evlenmeyi isteyip istemediğini sorduğu, katılanın da istediğini söylemesi üzerine 23.07.2009 tarihinde ... İlinde buluşmak üzere anlaştıkları, akabinde katılanın sanık ve yanında bulunan bir bayanla... İlindeki bir parkta buluşarak evlenme hususunu görüştüğü, sanığın yanında bulunan kadının, elbise ve iki bilezik alması, ayrıca 600 TL birikmiş ev kirası borcunu ödemesi halinde kendisiyle evleneceğini katılana söylediği, katılanın da bu teklifi kabul ederek 300 TL tutarında elbise ve 2250 TL tutarında altın alarak sanık ... ile sanıkla birlikte hareket eden kadına verdiği, daha sonra sanık ile yanında bulunan kadının lokantada yemek yedikleri esnada ellerini yıkayacaklarını bahanesiyle dışarı çıkarak katılanın yanından ayrılarak gittikleri, bu şekilde sanığın hileli hareketlerle haksız menfaat temin ederek üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan ifadesi, teşhis tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11720, Karar No: 2020/5708, Tarih: 05.03.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/11720 E.  ,  2020/5708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasa'nın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların gerçek olması ve yapılan olumsuz değerlendirmelerin somut vakıalara dayanması gerekir. Keza, bulunulan somut isnatların veya yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (AİHM) göre, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır. AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir. 10. maddede güvence altına alınan bu hak, bazı istisnalara tabi ise de, bu istisnaların dar yorumlanması ve bu hakkın sınırlandırılmasının ikna edici olması gerekir.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. AİHM içtihatlarına göre, avukatlar da gerek kamuoyunun önünde gerekse yargılama faaliyetleri esnasında adaletin işleyişine dair yorum yapma hakkına sahiptirler. Ancak bu husustaki eleştiriler belirli sınırları aşmamalıdır. Bu bağlamda adaletin uygun biçimde sağlanması isteği ile yargılama makamlarının mesleki onurları arasında bir denge kurulmalıdır. Aksi takdirde, bir yargı mensubunun önyargılı ve dayanaktan yoksun bir şekilde eleştirilmesi onun itibarını kolayca zedeleyebilecektir. Ancak yine de yargı mensupları da diğer kişiler gibi özellikle kamu yararını ilgilendiren konularla ilgili yapılan eleştirilerde kendilerine karşı yapılan eleştirilere karşı belli bir oranda hoşgörü göstermek zorundadırlar.

İkinci olarak, AİHM’e göre, ifadelerin olgusal iddialar mı yoksa değer yargıları olarak mı kategorize edildiği incelenmelidir. Bir olayın olup olmadığı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi ifade özgürlüğüne müdahale oluşturabilecektir. AİHM içtihatlarından çıkan sonuçtan anlaşılmaktadır ki, ulusal hukukun bu ayırımı öngörmemesi dahi tek başına ifade özgürlüğüne aykırılık oluşturabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadelerin değer yargısı içerdiğine karar verildiğinde ise, bu yargıları destekleyecek "yeterli bir olgusal temelin" mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının en azından belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Bununla birlikte, bir değer yargısının sadece basit bir olaya dahi dayanması yeterlidir. Ancak hiçbir veriye dayanmayan bir değer yargısı AİHM tarafından aşırı olarak değerlendirilebilmektedir.

Son olarak, AİHM’e göre adil yargılama ilkesi, taraflar arasında serbest, hatta enerjik bir görüş alışverişini gerekli kılmaktadır. Bu nedenle, bir yargılama sırasında sanığın ya da savunma makamının ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamalar dar yorumlanmalıdır. Zira, yargılama makamlarına karşı kullanılan ifadeler görevi sırasındaki hakim ve savcıların onuruna dönük bir saldırı olarak kabul edilse dahi üst sınırdan verilen ceza, izlenen meşru amaçla orantılı kabul edilmeyecektir.

AİHM, Lesnik – Slovakya davasında, ilk olarak kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirirken hoşgörü göstermeleri gereken eleştiri sınırının diğer insanlara göre daha geniş olduğunu, ancak, kamu görevlilerinin siyasetçilerde olduğu gibi her türlü söylemlerini yakın denetime açtıkları anlamına gelmeyeceğini, üstelik görevlerini hakkı ile yerine getirebilmeleri için kamu güvenine sahip olmaları gerektiğini; bunun ise kamu görevlilerinin asılsız suçlamalara karşı korumakla sağlanabileceğini vurgulamıştır.

AİHM, Schöprer/İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaretvari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir.

AİHM, Schöprer/İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaretvari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir.

Savcı tarafından tanıklık yapmak için mahkemeye bir kişinin çağırılması işlemini "manipülasyon ve kanıtların yasadışı yollarla sunulması" olarak nitelendirmesi nedeniyle, başvuran hakkında, yargılama sırasında kullandığı ifadelerden ötürü hakaret davası açılarak para cezasına çarptırıldığı Nikula–Finlandiya davasında, AİHM, resmi görev yapan memurlara karşı kabul edilebilir eleştiri sınırlarının sade kişilere göre daha geniş olduğunu, ancak bu memurların davranışlarının, tıpkı politikacılar gibi, sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmediğini, aksine görev başındaki memurlar sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara karşı korunması gerektiğini yinelemiştir. Bununla birlikte AİHM’e göre, bu davada hakaret içeren bir saldırı söz konusu değildir. Başvuranın temel eleştirisi, sert de olsa, savcının dava devam ederken seçtiği yöntem hakkındadır. Dolayısıyla, savcının mesleki veya diğer nitelikleri hedef yapılmamıştır. Bu nedenle AİHM’e göre, savcı bu eleştirileri hoşgörü ile karşılamalıdır. AİHM, ayrıca, içtihadındaki sonucuna ulaşırken, ifadelerin medya önünde değil, sadece duruşma salonunda söylenmiş olduğunu da özellikle vurgulamıştır. Nitekim AİHM, göre ancak çok istisnai hallerde savunma avukatının ifade özgürlüğüne getirilen bir sınırlama kabul edilebilecektir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın, avukat olan katılanın kendilerini dolandırdığı inancıyla bürosuna gidip evraklarını istediği ve orada gelişen olaylar sonucunda avukat hakkında bağlı bulunduğu baro başkanlığına şikayet başvurusu dilekçesinde yazılı "...bizi resmen dolandırdığını ve konunun Baronuzca titizlikle ele alınarak böyle çürük elmaların ayırt edilerek mağduriyetimizin giderilmesini bilgilerinize arz ederim." şeklindeki suça konu sözlerinin, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, kanuni olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2) Kabule göre de;

TCK'nın 61/8. maddesi gereğince adli para cezası hesaplanırken, temel cezanın gün adli para cezası olarak belirlenmesi, artırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve sonuç gün ile bir gün karşılığı ödenecek miktarın çarpılması suretiyle cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, 365 gün yerine 1 yıl adli para cezası belirlenmek suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

2) Kabule göre de;

TCK'nın 61/8. maddesi gereğince adli para cezası hesaplanırken, temel cezanın gün adli para cezası olarak belirlenmesi, artırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve sonuç gün ile bir gün karşılığı ödenecek miktarın çarpılması suretiyle cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, 365 gün yerine 1 yıl adli para cezası belirlenmek suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... ve O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki isteme aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3046, Karar No: 2021/8005, Tarih: 07.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/3046 E.  ,  2021/8005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.05.2007 tarih ve 7/114-113 sayılı kararında açıklandığı üzere; gerek yüze karşı, gerekse gıyapta verilen hüküm ve kararlarda başvurulacak yasa yolunun, süresinin, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin belirtilmesi gerektiği nazara alındığında; sanığın yüzüne karşı verilen 24.06.2013 tarihli hükümde, temyiz süresinin tefhimden başlayacağı belirtilmeyerek, temyiz süresinin başlangıç tarihi hususunda sanığın yanıltıldığı, hükmün de sanığa 16.03.2016 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmakla, sanığın 16.02.2016 tarihli temyizinin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede; mühürlemenin 09.03.2015 tarihinde yapılmış olmasına göre,

Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığınca, Dairemize gönderilen 12.11.2013 tarih ve 29415146-2525 sayılı cevabi yazıdan suça konu mühürleme tutanağını düzenleyen ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin mühürleme tarihinden önce 15.08.2008 tarihinde özelleştirildiğinin anlaşılması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.03.2016 tarihli, 2015/21-1121 Esas ve 2016/111 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere, sanığa yüklenen "mühür bozma" suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 07.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29203, Karar No: 2014/18700, Tarih: 24.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29203 E.  ,  2014/18700 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gönderilen fiziki dosyanın incelenmesinde; kararı veren mahkemenin Ankara 12. Sulh Ceza Mahkemesi olduğu, ancak, Ulusal Yargı Ağı Sistemi'ndeki bilgilerde ise mahkeme adı ile esas ve karar numarasının Kapatılan Ankara 23. Sulh Ceza Mahkemesi, 2012/13 esas, 2013/41 karar sayı ile kayıtlı bulunması nedeniyle, Ulusal Yargı Ağı Sistemi'ndeki dosyanın, gönderilen fiziki dosyadan farklı olduğu anlaşılmakla, Ulusal Yargı Ağı Sistemi'ndeki ve tebliğnamedeki belirtilen çelişkinin düzeltilmesinden sonra iadesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.