muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2035, Karar No: 2014/6210, Tarih: 02.10.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2035 E.  ,  2014/6210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2013

NUMARASI : 2013/88-2013/569

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı-borçlu F.. C..'in, davacı banka ile yapmış olduğu sözleşmeye istinaden kullandığı kredi borcunu ödememesi üzerine hesabının kat edilerek kendisine ihtarname gönderildiğini, borç ödenmeyince 30.05.2012 tarihinde Adana 12. İcra Müdürlüğünün 2012/5348 E. sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalı-borçlunun çalıştığı işyeri olan Hakkari Üniversitesi Rektörlüğü Maaş Mutemetliği'ne maaş haczi için gönderilen müzekkereye verilen cevapta müvekkilinin maaş haczinde 2. sırada olduğunun bildirildiğini, birinci sırada yer alan davalı A.. A..'ın alacağının muvaazalı olduğunu ileri sürerek, davalı F.. C..'in maaşı üzerindeki hacizler için yapılan sıra cetvelinin yeniden düzenlenmesini ve davalı taraflar arasında muvazaalı borç ilişkisine dayanarak açılan Adana 13. İcra Müdürlüğü'nün 2012/7002 E. sayılı takibin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, alacağın gerçek olduğunu savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalı A.. A..'ın alacaklı olduğuAdana 13. İcra Müdürlüğü'nün 2012/7002 E. sayılı dosyasında takip dayanağı senedin 10.07.2012 tarihinde kambiyo senetlerine mahsus takip yolu ile takibe konulduğu, senedin her zaman geriye dönük olarak düzenlenebileceği, alacağın muvazaalı olduğu iddiası ile sıra cetvelindeki alacağa itiraz davalarında ispat yükünün davalı alacaklıda olduğu, senedin borcun varlığı için yeterli olmadığı, alacaklının yazılı delille bononun dayandığı alacağın varlığını ispat etmesi gerektiği, davalılar tanık deliline dayanmışlarsa da alacağın varlığına dair tanık dinletilemeyeceği, davacı bankanın takip tarihi ve muacceliyet ihbarname tarihlerinin önce olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile Adana 12. İcra Müdürlüğü'nün 2012/5348 E. sayılı dosyasında maaş haczinin 1. sırasında bulunan Adana 13. İcra Müdürlüğü'nün 2012/7002 E. sayılı dosyasındaki alacağın sıra cetvelinden çıkartılmasına, sıra cetvelinin bu şekilde düzeltilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava, muvazaa nedenine dayalı iptal istemine ilişkindir. Dosya kapsamına göre; borçlunun maaşının 1/4'ü üzerine konulan muhtelif hacizler, borçlunun görev yaptığı Hakkari Üniversitesi Rektörlüğü'nce sıraya konulmuş olup, davacı tarafça Hakkari Üniversitesi Rektörlüğü'nce yapılan bu sıralamada 1. sırada yer verilen davalı A.. A..'ın alacağının muvazaalı olduğu iddiasıyla işbu davanın açıldığı anlaşılmıştır.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava, muvazaa nedenine dayalı iptal istemine ilişkindir. Dosya kapsamına göre; borçlunun maaşının 1/4'ü üzerine konulan muhtelif hacizler, borçlunun görev yaptığı Hakkari Üniversitesi Rektörlüğü'nce sıraya konulmuş olup, davacı tarafça Hakkari Üniversitesi Rektörlüğü'nce yapılan bu sıralamada 1. sırada yer verilen davalı A.. A..'ın alacağının muvazaalı olduğu iddiasıyla işbu davanın açıldığı anlaşılmıştır.

İİK'nın 140/1. maddesinde İcra Müdürlüğünce hangi hallerde haciz sıra cetveli düzenleneceği belirtilmiştir. Maddeye göre haciz sıra cetvelinin düzenlenebilmesi için satış tutarının bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmemesi gerekir. Bu madde uyarınca düzenlenen bir sıra cetvelinde, hacizlere ilişkin takip dosyası (takip tarihi, haciz tarihi, alacak miktarı gibi) bilgilerine, ipotek veya hapis hakları varsa bu hakların tesis edildiği tarihlere ve dayanak bilgilerine yer verilmesi gerekir. Somut olayda, icra dosyasına intikal etmiş bir para bulunmamaktadır. İİK'nın 83/2. madde hükmüne göre, maaş üzerinde birden fazla haciz varsa bunlar İcra Müdürlüğünce sıraya konur ve sırada önde olan haczin kesintisi bitmedikçe sonraki haciz için kesintiye geçilemez. Açıklanan bu durum karşısında İcra Müdürlüğünce yapılan maaş hacizlerinin ve yapılması gereken kesintilerin İİK'nın 355. madde hükmü uyarınca bildirilmesi üzerine Hakkari Üniversitesi Rektörlüğü'nce bu madde hükmü uyarınca düzenlendiği anlaşılan ve maaş hacizleri ile ilgili yapılan sıralamanın İİK'nın 140/1. maddesinde tanımlanan sıra cetveli niteliğinde olduğundan söz edilemez. Bu durumda mahkemenin Hakkari Üniversitesi Rektörlüğü'nce yapılan bu sıralamanın İİK'nın 140/1. maddesi uyarıca İcra Müdürlüğü'nce düzenlenen sıra cetveli niteliğinde olduğu kabul edilerek aynı Kanun'un 142/1. maddesi uyarınca açılan muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davalarında olduğu gibi ispat yükünün davalı alacaklıda olduğunun kabulü ile uyuşmazlığın bu ilkelere göre çözümlenmesi doğru olmamıştır.

04.06.1958 gün ve 15/6 sayılı İBK'da da belirlendiği gibi, HMK'nın 24/1, 25, 26,30 ve 33. (HUMK'nın 74,75 ve 76.) maddeleri gereğince hakim, tarafların ileri sürdükleri maddi vakıalar ve bunlara bağlı netice-i taleplerle bağlı ve fakat hukuki tavsiflerle bağlı olmayıp, kanunları re'sen uygulamakla ve neticeye vardırmakla yükümlüdür. Bu durumda mahkemece, davanın dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TBK'nın 19.(818 sayılı BK'nın m. 18 ) maddesinde düzenlenmiş muvazaa iddiasına dayalı iptal istemine ilişkin olduğunun kabulü ile ispat yükü yönünden genel ilkelere uygun olarak uyuşmazlığın çözümlenmesi gerekirken, davanın tavsifinde yanılgıya düşülerek ve ispat yükü davalı alacaklıya yüklenerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2)Bozma nedenine göre, davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2)Bozma nedenine göre, davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

3)Kabule göre; Sıra cetveline yönelik şikayetlerde İcra Mahkemesi, önüne gelen şikayetleri sonuçlandırmak ve icra müdürüne bu yönde talimat vermekle görevli olup, düzenlenecek yeni sıra cetvelinde sıra cetvelinin hangi ilkelere göre düzenleneceğini belirtmesi, diğer anlatımla alacaklıların ne miktar için hangi sıralarda yer alması gerektiğini saptaması, hukuka uygun olmayan kısımları göstermesi, bu çerçevede işlem yapılması için icra müdürüne talimat vermesi (İİK'nın m.17/I) gerektiğinden, iptal nedenlerinin gerekçede belirtilmesi ve hüküm fıkrasında sıra cetvelinin iptaline karar verilmesi ile yetinilmesi gerekir.

Haciz yolu ile takiplerde düzenlenen sıra cetveline itiraz davalarında ise, kıyasen uygulanması gereken İİK'nın 235/3. maddesi uyarınca sıra cetvelinin iptaline değil, davalıya ayrılan payın, yargılama giderleri ve vekalet ücreti de dahil olmak üzere öncelikle davacıya ödenmesine, artan kısım bulunması halinde, davalıya bırakılmasına karar verilmesi gerekir. Sıra cetveline itiraz davaları sonunda verilen hüküm, sadece davanın tarafları bakımından sonuç doğurur ve verilen kabul kararı ile durumun tespiti ile yetinilmeyip, eda hükmü kurulmalıdır.

Mahkemece, sıra cetveline alacağın esas ve miktarına yönelik olan muvazaa iddiası ile itirazda bulunulduğu kabul edilerek, hüküm kurulduğuna göre, davalıya ayrılan payın, yargılama giderleri ve vekalet ücreti de dahil olmak üzere öncelikle davacıya ödenmesine, artan kısım bulunması halinde davalıya bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Diğer yandan, İİK'nın 142/1. maddesi hükmüne göre “Cetvel suretinin tebliğinden yedi gün içinde her alacaklı takibin icra edildiği mahal mahkemesinde alakadarlar aleyhine dava etmek suretiyle cetvel münderecatına itiraz edebilir”. Bu hükümle, sıra cetvelinde yer alan bir alacaklının, pay ayrılmış diğer alacaklıların alacağının esas ve miktarına itiraz etmeleri düzenlenmiştir. Sıra cetveline itiraz davasında takip borçlusunun alacaklı sıfatı bulunmadığından ve kendisine pay ayrılmadığından davalı sıfatı bulunmamaktadır. Bu davalar, davalı alacaklı ile dava dışı olması gereken borçlu arasında alacağın muvazaalı oluşturulduğu ve davacı alacaklıdan mal kaçırma amacı güdüldüğü iddiasına dayalı davalardır. Somut olayda davacının, borçluyu da hasım olarak gösterdiği anlaşıldığından mahkemece, borçlu ile ilgili davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmemesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmün re'sen BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harçların istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13149, Karar No: 2018/3303, Tarih: 26.04.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/13149 E.  ,  2018/3303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... vd.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.11.2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08.10.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı vekili; müvekkiline ait 11837 ada 20 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısı bulunmadığını davalılara ait taşınmazlardan uygun görülecek güzergahtan geçit hakkı tesis edilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıya ait 11837 ada 20 parsel sayılı taşınmaz lehine, davalı ...'e ait 11837 ada 12 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “ geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “ geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nun 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Somut olayda; mahkemece davanın kabulüne karar verilmişse de hükme esas alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. 15.08.2014 tarihli fen bilirkişisine ait rapora ekli krokide davacıya ait taşınmazın bağlanmasına karar verilen anayolun net olarak gösterilmediği, aleyhine geçit kurulmasına karar verilen 6.alternatif olarak belirtilen 11837 ada 12 parseldeki A harfli kısımın 4 metre genişliğinde hesaplandığı, bu yerden davacı taşınmazına ulaşılabilmesi için kuru dere yatağından da geçilmesi gerektiğinin belirtildiği anlaşılmıştır.

Davacıya ait taşınmazın geçit ihtiyacı içinde bulunduğu açıktır. Ancak davacıya ait yararına geçit kurulacak taşınmaz tapu kaydında "Tarla" vasfındadır. Taşınmazın kullanım amacı dikkate alınarak tarım aracının geçebileceği genişlikte 2,5-3 metre eninde geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Eldeki davada geçit için belirlenen yerin genişliği 4 metredir. Bunun gerekçesi, dayanakları ile kararda gösterilmemiştir Kaldı ki davacının ana yola bağlanabilmesi için kuru dere yatağından da geçmesi gerekmektedir. Dere yatakları kural olarak Türk Medeni Kanununun 715. maddesi kapsamına giren devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir. Bu özelliği itibariyle de kamu malıdır. Kamu malı niteliğinde olan bir yerin, kişinin özel istifadesine terki olanaklı değildir. Kısaca belirtmek gerekirse, dere yatağı üzerinden geçit kurulamaz. Geçit davalarındaki amaç, yol ihtiyacı içinde bulunan bir taşınmazın, kesintisiz olarak genel yola ulaşımını sağlamaktır. Dere yatağı tapuya tescil edilmiş bir yer olmadığından bu şekilde kurulan geçitle kesintisizlik ilkesi de ihlal edilmiş olur.

Bu durumda Mahkemece, dava konusu 11837 ada 20 parsel sayılı taşınmaza komşu taşınmazları ve yolları gösterir geniş paftanın dosya arasına alınarak, geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi de göz önünde bulundurularak bilirkişiden ek rapor alınması, gerekirse mahallinde uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılmak suretiyle davacının maliki olduğu taşınmazdan genel yola kadar kesintisiz bağlantı sağlanacak şekilde alternatifler oluşturularak, alternatif güzergahlardaki tapu maliklerinden davada taraf olmayanlar da varsa taraf olmaları sağlanarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yukarıda belirtilen ilkelere aykırı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5010, Karar No: 2012/10907, Tarih: 24.05.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/5010 E.  ,  2012/10907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müşteki ... olay akşamı otogarda otobüse binerken eşyasını bagaja yerleştirmesi için muavin zannettiği sanığa verdiği, bir süre sonra yanlış otobüse bindiği anlaşılınca eşyasını geri aldığı, ancak sanığın kol çantasını çaldığını fark edip, kolluk güçlerine şikayette bulunmaya giderken otogar içinde sanığı görüp çevredekilere “çantamı çalan buydu” demesi üzerine orada bulunanların sanığı yakalamak için üzerine yürüdüklerinde, üzerinde suç eşyası bulunmayan sanığın yakalanmamak için bıçak çekerek rastgele salladığı, bu sırada sanığa müdahale eden mağdur ...’nun 5 gün mutat iştigalden kalacak biçimde elinden bıçakla yaralanması şeklinde gerçekleşen eylemin, 765 sayılı Yasanın 492/6,456/4,457/1; 5237 sayılı TCK’nun 142/1-c,143,86/2,86/3-e maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve kasten yaralama suçlarını oluşturduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 492/6, 456/4, 457/1, 102/4, 104/2. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-c,86/2,86/3-e, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının, 13.02.2003 olan suç tarihi ile inceleme tarihi arasında geçtiğinin anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 24/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30273, Karar No: 2014/21881, Tarih: 24.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/30273 E.  ,  2014/21881 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/69315

MAHKEMESİ : Bandırma 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2011

NUMARAS I : 2011/435 (E) ve 2011/656 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü Zağnos Dersanesi öğretmenler odasında meydana gelen hırsızlık olayıyla ilgili olarak dersane güvenlik kamerası görüntülerininde eylemi gerçekleştiren kişinin yüzünde kaşkol olması sebebiyle görüntülerin teşhise elverişli olmadığı, olayın görgü şahidi tanık Özlem ..ın suç tarihinde suça sürüklenen çocuğu görmesine rağmen yüzünde kaşkol bulunduğu için görüntülerden suça sürüklenen çocuğu teşhis edemediği,suça sürüklenen çocuğun aşamalarda suçlamayı kabul etmediğini belirttiğinin anlaşılması karşısında; olay yerinden elde edilen CD kamera kayıt görüntülerinden suça sürüklenen çocuğu teşhis ettiklerine dair 06/01/2011 tarihli tutanak tanzim eden tutanak düzenleyicileri Yusuf .. ve Metin ...un, görüntülerin suça sürüklenen çocuğa ait olduğunun tespit ve teşhisine dair bilgi ve görgülerinin nelerden ibaret olduğu sorularak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuksal durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün,CMUK. nun 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA,24.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4315, Karar No: 2013/21131, Tarih: 21.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/4315 E.  ,  2013/21131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/01/2012 tarih ve 2011/469-2012/24 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılardan ..., ..., ... vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, (TMSF)'nun 13.02.2004 tarih ve 13 sayılı, 09.02.2004 tarih ve 51 sayılı kararları ile Uzan Grubu'na ait şirketlerin ortaklarının temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimine TMSF tarafından el konulduğunu,davacı Sanart Prodüksi-yon Yapım Ticaret A.Ş. ‘nin Fon tarafından yönetim ve denetimine el konulan 74 adet medya grubu şirketinden bir tanesi olduğunu, Fon Kurulu tarafından göreve getirilen yeni Medya Grubu Yönetimince söz konusu grup şirketlerinin muhasebe kayıtlarının incelemeye alındığını, bu inceleme neticesinde; 13.02.2004 tarihi itibariyle, kasada olması gereken nakit tutarları ile mevcutlar arasında fahiş farklar bulunduğunun tespit edildiğini, ilk etapta mevcut kasa açığı miktarı tespit edildikten sonra şirketin yeni Teftiş Kurulu ve Denetim Kurulu tarafından şirket kayıtları üzerinde inceleme yapıldığını ve mevcut kasa açığı hususunda Teftiş Kurulu ve Denetim Kurulu Raporunun tanzim edildiğini, kasada olması gereken mevcutların

olmamasından ötürü meydana gelen kasa açığı yoluyla şirketin zarara uğratıldığını, davalılardan ..., ... ve ...'ın TMSF'nun el koyma tarihinden önce görev yapan yönetim kurulu üyesi olarak, diğer davalılar ... ve ... ‘in denetim kurulu üyesi olarak, ...’in malı direktör olarak, ...'nun İcra Kurulu üyesi olarak, B....’in Genel Müdür olarak şirket zararından sorumlu bulunduklarını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şirketin toplam 23.123,15 TL zarara uğramasına sebebiyet veren davalılardan bu meblağın müteselsilen ve müştereken zarar tarihinden itibaren ticari temerrüt faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ..., ..., ..., ..., ... vekili; davanın şirket denetçileri tarafından açıldığını,TTK’nun 341.maddesi gereğince Genel Kurul’un dava açma konusunda karar vermesi gerektiğini,bu eksiklik nedeniyle davanın aktif husumet yönünden reddi gerektiğini, müvekkillerinin sorumlu olmadığını,zira yeni yönetimin şirket kasasını resmi bir yolla teslim almadığını ve bu nedenle kasanın hangi tarihte ve ne miktar eksildiğini müvekkillerinin bilmelerinin ve bu eksiklikten sorumlu tutulmalarının mümkün olmadığını, davacı şirketin yönetim ve denetiminin 09.02.2004 tarihinde hukuken ve fiilen TMSF'na geçtiğini ve bu kurum tarafından yeni yönetim ve denetim kurulu üyelerinin atandığını, bu durumda 2 yıllık zamanaşımının 09.02.2006 tarihinde dolduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... ...; kasa açığının oluştuğu dönemde müvekkilinin dava dışı Star Televizyon Hizmetleri A.Ş’de çalışmakta olup davacı şirkette hiç bir zaman yönetim kurulu ve denetim kurulu üyesi olmadığını,bu nedenle davaya bakma görevinin İş Mahkemelerine ait olduğunu, davanın 2 yıllık zaman aşımı süresi içinde açılmadığını, TTK 341. maddesi uyarınca müvekkili hakkında dava açılması yönünde alınmış bir Genel Kurul Kararı bulunmadığını, davacı şirketi borç altına sokacak hiçbir evrak altında müvekkilinin imzasının bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; TMSF’nin davacı şirkete el koyması nedeniyle dava açma hakkının TMSF’ye ait olduğunu, TMSF Başkanlığı'nın el koyma tarihi ile dava tarihi dikkate alındığında zamanaşımı süresinin dolduğunu,müvekkilinin şirketin nakit kasasını ilgilendiren konularda imza yetkisinin bulunmadığını, bu nedenle sorumluluğunun söz konusu olamayacağını,müvekkilinin şirketteki görevinden 01.08.2003 tarihli dilekçesi ile istifa etmek suretiyle ayrıldığını,müvekkilinin çalıştığı 2002 dönemine ilişkin olarak hazırlanan 29.05.2003 tarihli genel kurul raporunda kasada eksik veya fazla olmadığı için genel kurul raporu ve denetçiler raporunda ibra edilme kararı verildiğini, bu döneme ait herhangi bir yolsuz işlem olmadığı için müvekkilinin sorumlu olmadığını, kasada eksik olduğu iddia edilen miktarın belli olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalılardan ..., yargılamaya katılmamıştır.