muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1156, Karar No: 2010/1994, Tarih: 25.02.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/1156 E.  ,  2010/1994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.12.2008 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.09.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacılar tapuda murisleri ... adına kayıtlı olan 1419 parsel sayılı "bahçe" vasıflı taşınmaza davalının çit çekmek suretiye tecavüzde bulunduğunu belirterek elatmanın önlenmesini istemişlerdir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne 20.73 m2.lik yere davalının elatmasının önlenmesine karar verilmiştir.

Mahallinde yapılan keşiften sonra davalı tarafından ölçümün hatalı yapıldığı, çelik metre ile yapılan ölçümün sıhatli olmadığı, takeometre ile yeniden ölçüm yapılması gerektiği belirtilerek itirazda bulunulmuştur. Gerçekten, ölçülen yerin eninin darlığı ve dava konusu olayda olduğu gibi bu miktardaki küçük alanların çelik metre ile ölçülmesi hatalı rapor düzenlenmesine yol açabilir. Davalının itirazı bu bakımdan yerindedir. Bu itibarla mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak ve çekişme konusu yer hassas aletlerle yeniden ölçülerek tecavüze konu alanın saptanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 25.02.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12566, Karar No: 2011/5240, Tarih: 02.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12566 E.  ,  2011/5240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/08/2009 tarih ve 2008/1035-2009/1125 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, dava dışı Yılmaz Şahin adına vergi dairesinde kayıtlı işyerini işlettiğini,1997 yılında bu işyerini davalıya devrettiğini ancak kendisi adına vergi tahakkuk ettirildiğini ileri sürerek, ıslah dilekçesiyle birlikte 4.620,00 TL vergi borcunun davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu işyeri ile müvekkilinin hiçbir ilgisini bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, işyerinin davacı adına vergi dairesinde kayıtlı bulunduğu, işyeri devir sözleşmesini resmi şekilde yapılmadığı ve davacı tarafından davaya konu vergi borcunun henüz ödenmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava, işletmenin devri nedeniyle davalının sorumlu olduğu ileri sürülen vergi borcunun tahsili istemine ilişkindir.

Yukarıda yapılan özette de açıklandığı üzere mahkemece, davaya konu işletme devir sözleşmesinin resmi şekilde yapılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, Borçlar Kanunu’nun 179. Maddesine göre ticari işletmelerin aktif ve pasifleri ile birlikte devirleri mümkün olup, devrolunan unsurlarla ticari işletmenin işletme olarak devamı yeterli görülüp, devir işlemi herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır.

Davacı, işletmenin sözleşmeyle davalıya devredildiğini, ancak vergi kaydının kendi üzerinde kaldığını, dava dışı vergi dairesinin de davalının işletme dönemine ilişkin vergi borcu tahakkuk ettirdiğini ileri sürerek işbu davayı açmıştır. Her ne kadar mahkemece, resmi devir bulunmadığı ve davaya konu vergi borcunun ödenmediği gerekçesiyle dava ret edilmişse de, yukarıda açıklandığı gibi BK 179 maddesi hükmü karşısında mahkemenin bu gerekçesine itibar edilemeyeceği gibi, vergi dairesi davacı adına bir kamu borcu tahakkuk ettirmiş olduğundan davacının bu borcu ödemeden de dava açma hakkının bulunduğunun kabulü gerekir. Davacının vergiyi ödeme yükümlüğü bulunduğundan ve ödememe nedeniyle oluşacak olan durumda sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre davalının bunu geri istemesinin mümkün olması nedeniyle de fiili ödeme yapılması dava açılması için şart değildir.

Bu durumda mahkemece, taraflar arasındaki 03.09.1997 tarihli sözleşme değerlendirilmek ve bu sözleşme hükümlerine göre davalının vergi borcunun bulunup bulunmadığının tespiti gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi yerinde görülmediğinden kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 02/05/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9263, Karar No: 2020/2882, Tarih: 02.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/9263 E.  ,  2020/2882 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Her iki sanık için; CMK’nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, müşteki tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

...’ın soruşturma ve kovuşturma aşamasında sanıklardan şikayetçi olduğu, 16.07.2014 tarihli celsede katılma talebinde bulunmasına istinaden katılmasına karar verildiği, ...’ın yargılama sırasında 20.04.2015 tarihinde öldüğü, yapılan yargılama sonucu verilen kararı öğrenen ölen ...’ın kanuni mirasçısı ...’ın sanıklar hakkında şikayetçi olduklarını bildirerek cezalandırılmasını talep ettiği, her ne kadar yargılama aşamasında davaya katılması hususunda bir karar verilmemiş ise de; temyiz istemi davaya katılma talebi olarak değerlendirilmiş olup, müştekinin 5271 sayılı CMK'nın 243. ve 237/2. maddeleri uyarınca kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilmek suretiyle yapılan incelemede;

Olay günü, sanık ...'nun Çay Aile Sağlığı Merkezinde aile hekimi olarak görev yaptığı, diğer sanık ...'ün aynı yerde hemşire olarak görevli olduğu, ...‘ın halsizlik şikayeti ile Çay Aile Sağlığı Merkezine müracaat ettiği, sanık ...'nun ...‘ı muayene ettiği, Dicloron ve Sirdalud'dan adlı ilaçlarını reçeteye yazdığı, şikayetçinin ilaçları eczaneden alıp tekrar Çay Aile Sağlığı Merkezine geldiği, hemşire olan diğer sanık ...'ün ...‘a iğnesini yaptığı, ayağa kalkan ...‘ın yürüme zorluğu çekerek Aile Sağlığı Merkezinden ayrıldığı, şikayetlerinin artması üzerine başka sağlık kuruluşuna giderek muayene olduğu, Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığının 10.02.2012 tarihli raporunda ...‘ın yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte, duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya yitirmesi niteliğinde olup olmadığının Mayıs 2013 yılında muayene edildiğinde anlaşılabileceğinin belirtildiği, Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığının 18.03.2013 tarihli raporunda şikayetçideki kas güçsüzlüğünün duyularından veya organlarından birinin işlevini sürekli zayıflaması veya yitirilmesi niteliğinde olmadığının belirtildiği, yapılan yargılama sırasında ...‘ın 20.04.2015 tarihinde öldüğü olayda; 22.05.2015 tarihli İstanbul Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulundan alınan raporda; dava konusu olayda kişiye glüteal bölgeden intramüsküler enjeksiyon yapıldığının anlaşıldığı, enjekte edilen ilaçların doku içi yayılımı ile sinir hasarına neden olabileceklerinin tıbben bilindiği, bu durumun enjeksiyonların tekniğine uygun yapılması durumunda da daha önceden öngörülemeyecek ve önlenemeyecek arazlara sebep olabildiği, bu durumun her türlü özene rağmen oluşabilecek herhangi bir kusur ve ihmalden kaynaklanmayan komplikasyon olarak nitelendirildiği, enjeksiyonun yapılış tekniği ve uygulanan bölgenin uyumsuzluğu yönünden tıbbi bir delil de tanımlanmadığından, tüm bulgular bir bütün olarak değerlendirildiğinde, enjeksiyonu uygulayan sağlık personeline ve enjeksiyon yapılma talimatı veren ilgili hekime herhangi bir kusur izafe edilemediğinin belirtilmesi karşısında tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından faillerin kast veya taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, müştekinin sanıkların cezalandırılmasına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 02.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14775, Karar No: 2014/34833, Tarih: 08.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/14775 E.  ,  2014/34833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/105259

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2012

NUMARASI : 2012/763 (E) ve 2012/220 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Duruşma açılıp taraflara usulüne uygun davetiye gönderilip karar verilmesi gerekirken tensiple birlikte beraat kararı verilerek CMK'nın 175/2 ve 223/1.maddelerine aykırı davranılması,

2-Ceza Muhakemesi Kanunu'nda mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 08.12.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3869, Karar No: 2013/4879, Tarih: 11.07.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/3869 E.  ,  2013/4879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı borçlu ...'e ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, davalının nafaka alacağına pay ayrıldığını, alacaklılardan mal kaçırmak amacıyla davalının muvazaalı olarak eşinden boşandığını ileri sürerek, davalının alacağının sıra cetvelinden çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının sıra cetvelinde birinci sırada olduğunu, dava açmakta hukuki menfaatinin olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafa iade-i muhakeme yoluna müracaat etmesi için süre verildiği, davacı tarafça bu hususta delil bildirilmediği, davacının iddiasını ispat edemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, muvazaa iddiasına dayalı dayalı, alacağının sıra cetvelinden çıkartılması istemine ilişkindir. Muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davalarında iddia, kural olarak, borçlu ile davalı alacaklının anlaşmalı ( muvazaalı) biçimde borç ilişkisi oluşturarak, diğer alacaklılardan mal kaçırma amacı güttükleri noktasındadır. Bunun için muvazaalı muamelenin borçlandırıcı işleme göre yapıldığı tarih önem taşır. Muvazaadan söz edilebilmesi için, kural olarak, muvazaalı tasarrufun, diğer alacaklı lehine yapılan borçlandırıcı işlemden sonraki tarihi taşıması gerekir. Bu davada ispat yükü, davalı alacaklıdadır. Davalı, alacağının, gerçek bir alacak olduğunu, takipten önce düzenlenmiş ve birbirini teyit eden usulüne uygun delillerle ispatlamalıdır.

Nafaka ilamları tarafları bağlarsa da, İİK'nın 101. maddesinde bu hususta kötüniyetin korunmayacağı belirtildiğinden ve bu ilam üçüncü kişileri bağlamayacağından mahkemece, yukarıda anılan ilke doğrultusunda muvazaanın olmadığına dair davalı alacaklının savunma ve delilleri çerçevesinde alacağın gerçek olup olmadığının tartışılması, davalı ile borçlu arasındaki hukuki ilişkinin ve davalının alacağının doğum tarihinin değerlendirilmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı olarak ispat yükü davacıya yükletilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, ....07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29540, Karar No: 2014/24687, Tarih: 27.10.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/29540 E.  ,  2014/24687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/268098

MAHKEMESİ : Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2014

NUMARASI : 2014/106 (E) ve 2014/354 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme, suç eşyasını kabul etme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar S.. Ş.., E.. Y.., E.. K.. ve hakkında yaşı nedeniyle ayrı dava açılan E.. Ş..'ın fikir ve eylem birliği içinde işlemeye karar verdikleri hırsızlık suçundan yaptıkları iş bölümü gereği, sanık S.. Ş..'in katılanların evine girmesi, sanıklar E.. Y.., E.. K.. ve E.. Ş..'ın ise arabada bekleyip gözcülük yapmaları şeklinde gerçekleşen olayda;sanıklar E.. Y.. ve E.. K..'ın eylemleri aynı zamanda konut dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturmasına karşın haklarında kamu davası açılmamış ise de,sanıklar E.. Y.. ve E.. K.. hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması mümkün görülmüş;

Sanık S.. Ş..'in hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılarak 4 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırıldığının anlaşılması karşısında tebliğnamenin 2-c maddesindeki bozma düşüncesine sanık S.. Ş.. yönünden katılınmamış,diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanıklar S.. Ş.., E.. Y.., E.. K.. ve hakkında yaşı nedeniyle ayrı dava açılan E.. Ş..'ın fikir ve eylem birliği içinde işlemeye karar verdikleri hırsızlık suçundan yaptıkları iş bölümü gereği, sanık S.. Ş..'in katılanların evine girmesi, sanıklar E.. Y.., E.. K.. ve E.. Ş..'ın ise arabada bekleyip gözcülük yapmaları şeklinde gerçekleşen olayda;dosya içeriğine göre konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık S.. Ş.. hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmayarak eksik ceza tayini,

2-TCK'nın 61. maddesiyle cezanın belirlenmesinde, izlenmesi gereken yöntem açık ve denetime imkan tanıyacak bir biçimde ortaya konulmuştur. Buna göre suç tanımında belirtilen cezanın alt ve üst sınırı arasında ceza belirlenirken madde hükmündeki ölçütler dikkate alınacaktır. Bu düzenleme ile soyut gerekçelerle cezanın alt ve üst sınırdan belirlenmesi şeklindeki yanlış uygulamanın önüne geçilmek istenmiştir. Bir suçtan dolayı TCK’nın 61. maddesi gereğince temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar göz önünde bulundurulacak ve somut gerekçeler de belirtilmek suretiyle kanundaki cezanın alt ve üst sınırı arasında takdir hakkı kullanılacaktır. Ayrıca temel ceza belirlenirken aynı Kanun'un 3. maddesinin birinci fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığı ile orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” şeklindeki hüküm de gözetilmek zorundadır.

Temel ceza belirlenirken gösterilen gerekçelerin,dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerle uyumlu olması gerekir. Ceza hukukunun temel ilkelerinden olan cezanın şahsileştirilmesi kuralının amacı ceza ve sanık arasında uygun dengeyi sağlamaktır. İki sınır arasında cezayı belirleme hakime ait ise de, bu yetkinin kullanılmasında adalet ve nesafet kurallarına bağlı kalınması, bu bağlamda suçun işleniş şekli, zararın ağırlığı, kastın yoğunluğu gibi hususların göz önünde tutulmasının yanında gösterilen gerekçelerin dosya ile uyumlu olması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

Sanık E.. Y..'un hastanede tedavi görürken tanıştığı katılan H.. D.. ile ilişkilerini geliştirerek katılanların evlerini ziyarete gittiği ve katılanların evinin durumuna bakarak katılanların evlerinde çok miktarda altın ve para olabileceği şeklindeki düşüncesini sanık S.. Ş.., E.. K.. ve hakkında ayrı dava açılan E.. Ş.. ile paylaştığı ardından sanıklar S.. Ş.., E.. Y.., E.. K.. ve E.. Ş..'ın katılanların evinde hırsızlık yapma konusunda önceden anlaşarak yaptıkları plan doğrultusunda katılanların evine gittikleri sanıklar Ece, Eda ve Edanur arabada beklerken sanık Sadık'ın tırmanarak balkona çıktığı ve kilitli olmayan balkon kapısından içeri girerek katılanların iddiasına göre toplam değeri 450.000 TL olan, ziynet eşyaları, 2 adet laptop, 1 adet cep telefonu, bir çift erkek ayakkabısı ve 10-15 adet bayan ve erkek parfümünü çaldıkları olayda TCK'nın 61. maddesi uyarınca suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman, meydana gelen zarar, sanıkların kasta dayalı kusurlarının ağırlığı göz önünde bulundurarak hırsızlık suçundan alt sınırdan uzaklaşılması suretiyle temel cezanın belirlenmesi gerekirken, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınmadan, işlenen fiilin ağırlığı ile orantılı olmayacak biçimde sanıklar E.. Y.. ve E.. K..'a hırsızlık suçundan alt sınırdan ceza verilmesi,

3-Sanıklar Şahin, Ece ve Eda'nın hırsızlık yapmak amacıyla eve girerken herhangi bir zarar vermedikleri gibi hırsızlık suçunun konusunu oluşturan kasanın çalınmasından sonra içindeki eşyaların alınması amacıyla kasanın kırılması şeklinde gerçekleşen eylemlerinde hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukuki yararın tek olması karşısında; ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı gözetilmeden, TCK'nın 151/1 maddesi uyarınca mala zarar verme suçundan da cezalandırılmalarına karar verilmesi,

4-Kovuşturma sırasında vekille temsil olunan katılanlar lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücreti verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar Hayriye ve Cezmi vekili, sanık S.. Ş.. ve müdafii ile sanık E.. K.. müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4180, Karar No: 2020/4916, Tarih: 04.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/4180 E.  ,  2020/4916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece, sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Suça konu haciz ve yediemin sıfatıyla teslim tarihinden sonra 6352 sayılı Kanun ile değişik İİK’nun 106. ve 110. maddeleri çerçevesinde haczin yenilenip yenilenmediği, suç tarihinde geçerli bir haczin ve satış talebinin bulunup bulunmadığı araştırılıp sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği halde, eksik kovuşturma ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

2-Haczin yapıldığı tarihte iş yerinde işçi olarak çalıştığı ve haciz işlemi sırasında gerekli ihtaratlar yapılarak mahcuz eşyalar kendisine teslim edildikten sonra, 14/04/2014 tarihli tutanak ile hacizli menkulün belirtilen adreste bulunmadığının tespit edilmesi karşısında, işten ayrıldığını iddia eden, ancak Antalya İcra Müdürlüğü’ne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzun kaybolmasına neden olan sanığın eyleminin TCK'nın 289/3. maddesinde tanımlanan ve yalnız adli para cezasını gerektiren suçu oluşturacağı gözetilip hakkında ön ödeme işlemi yapılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile aynı Yasa’nın 289/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18034, Karar No: 2019/7261, Tarih: 21.05.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/18034 E.  ,  2019/7261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa, tüm dosya kapsamına, 12.03.2013 tarihli görgü ve tespit tutanağına göre; aracın sağ arka kapısı üzerinde çamurlu ayak izi ve göçük bulunduğunun anlaşılması karşısında mala zarar verme suçunu işlediği anlaşılan sanığın mahkumiyeti yerine, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı biçimde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11935, Karar No: 2009/15375, Tarih: 22.10.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/11935 E.  ,  2009/15375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi ve davalı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2004/3767-9906 sayılı 06.10.2004 günlü bozma kararında özetle: “Hükme esas alınan orman bilirkişi rapor ekindeki işaretlemenin siyah beyaz fotokopi üzerinde yapılması nedeniyle raporun denetlenemediği, çekişmeli taşınmazın tapuda kayıtlı olup olmadığı sorulmadığı, tescile ilişkin ilanların yapılmadığı, bu nedenle eksiklikler giderildikten sonra yeniden usulüne uygun keşif yapılması” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davacının davasının reddine, davalı Hazinenin tescil taleplerinin kabulü ile, 02.10.2007 günlü bilirkişi raporunda (A) ile gösterilen 9128,00 m² yüzölçümündeki taşınmaz ile (B) ile gösterilen 5320,00 m² yüzölçümündeki taşınmaz tarla vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı tarafından esasa ilişkin olarak, davalı ... Yönetimi tarafından ise taşınmazın niteliği yönünden temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmamaktadır. Genel arazi kadastrosu ise 1959 tarihinde kesinleşmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın bulunduğu Suluca Köyünde orman kadastrosu yapılmaması nedeniyle öncesinin orman olduğunun kabulü gerektiği anlaşıldığından davacının tescil davası reddedilmişse de; 19.12.2005 tarihli Kadastro müdürlüğünden gelen cevaba göre dava konusu yer 1972 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında taşlık, çalılık, kayalık, fundalık gibi yerlerden olması nedeniyle tescil harici bırakılmış olup bu tür yerler imar ihya edilerek zilyetlikle kazanılabileceğinden yazılı gerekçeyle davanın reddi usul ve yasaya aykırı olduğu gibi taşınmazın yakın tarihteki aktüel durumunun ne olduğunun da yöntemince araştırılmadığı gözlenmiştir.