muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14531, Karar No: 2012/21553, Tarih: 24.12.2012

DSİ tarafından mahkemeye gönderilen 24.12.2008 tarihli yazıda, İstanbul ili içinde dere ıslahı çalışmalarının İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı tarafından yapıldığı, Tavukçu Deresi ıslahının da bu kurum tarafından yürütüldüğü bildirilmiştir. Ayrıca, İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisi'nin 11.10.2004 Tarih ve 817 Sayılı kararı ile dere ıslahları yetki ve görevinin İSKİ Genel Müdürlüğü'ne devredildiği anlaşılmıştır. Nitekim İSKİ Genel Müdürlüğü tarafından yazılan 04.04.2008 tarihli yazıda, Tavukçu Deresi ıslah projesinde İSKİ Genel Müdürlüğü'nün yetkili ve görevli olduğunun bildirildiği, İSKİ Genel Müdürlüğü ile Kalyon İnşaat San. ve Tic. A.Ş. arasında düzenlenen 14.09.2006 tarihli sözleşme ile de Tavukçu Deresinin ıslahı işinin ihale ile bu şirkete verildiği belirlenmiştir.

Davacı taraf, davalıların dere ıslah çalışması sırasında kusurlu davranmaları sonucunda zarar meydana geldiğini ve bu zararın sigortalıya tazmin edildiğini belirtmek suretiyle, kusur sorumlusu bulunan davalılara husumet yöneltmiştir. Dosya içerisinde sureti bulunan Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin aynı olayla ilgili 02.11.2010 tarihli kararında da belirtildiği ve dosya kapsamından anlaşıldığı üzere, davalılardan İSKİ Genel Müdürlüğü, bölgede bulunan belediyelere ait su ve kanalizasyon ile ilgili hizmetleri yürütme görevini üstlenmiş bulunduğundan, bu görevin ifası sırasında meydana gelen zararlardan ancak kusursuz olduğunun anlaşılması halinde sorumlu tutulamaz. Somut olayda, mücbir sebebin var olduğu kanıtlanamadığına göre, söz konusu derenin taşarak üçüncü kişilere zarar vermemesi için gerekli önlemleri alma durumunda bulunan anılan davalının, bu önlemleri hiç ya da gereği gibi almaması kendisi yönünden kusur teşkil edecektir. Zararlandırıcı olayın meydana gelmemesi için gerekli önlemlerin alınmasının yüksek maliyetli olması veya yağışın fazla olması kendisini sorumluluktan kurtarmaz. Dosya içerisinde bulunan, aynı olayla ilgili emsal raporlarda gerek davalı İSKİ'nin gerekse de davalının müteahhidi olan diğer davalı firmanın ıslah çalışmalarının projelendirilmesindeki ve projenin uygulanmasındaki hatalarından dolayı sorumlu olduğu yolunda görüş bildirilmiş ve Yargıtay Yüksek 7. Dairesi de, davaya konu zararın dere ıslahı çalışmaları sırasında meydana geldiği dikkate alındığında, hasardan davalı İSKİ ile diğer davalı müteahhit firmanın sorumlu tutulması gerektiği, derenin taşmaması için gerekli önlemleri almanın İSKİ'nin görevi kapsamında olduğu ve İSKİ'nin bu görevini yerine getirmediği, derenin ıslahının zamanında yapılmış olması halinde söz konusu hasarın meydana gelmeyeceği gerekçesiyle, her iki davalının olayda kusuru bulunduğunu içtihat etmiştir. Her ne kadar davaların, davacıları farklı ise de, aynı davada, davalı sıfatı bulunan iş bu dosyanın davalıları bakımından güçlü delil oluşturacağının kabulü gerekir. Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda menfez kesitlerinin yetersizliğine ve ıslah çalışmalarına ilişkin projenin hatalarına değinilmiş olmasına rağmen yazılı nedenlerle davalıların, zararlandırıcı olayda sorumluluklarının bulunmadığı yolundaki görüşleri, yukarıda yapılan tespitleri ortadan kaldırıcı mahiyette değildir. Bu itibarla, mahkemece, müteselsil tahsil talepli açılan bu davada, her iki davalının da kusurlu olduğu kabul edilerek neticesine göre bir karar vermek gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

########
Yargıtay — Esas No: 2022/5209, Karar No: 2022/6110, Tarih: 17.05.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/5209 E.  ,  2022/6110 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 6. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının Elektrik Test Müdürlüğüne bağlı olarak test ekibi bünyesinde çalıştığını, bakım tazminatına hak kazandığını ancak ödenmediğini, emsal dosyalarda aynı işi yapan diğer işçilere bakım tazminatı ödenmesine karar verildiğini, Yönetim Kurulunun 20.04.2017 tarihli kararı ile Bakım Yönetimi Daire Başkanlığının yeniden yapılandırıldığını, Elektrik Test Müdürlüğünün ilgili Başkanlığa bağlandığını, 01.03.2017 - 28.02.2019 yürürlük tarihli 17. Dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin "Bakım Tazminatı" başlıklı 98 inci maddesine göre, "Bakım Yönetim Daire Başkanlığı Test Müdürlüğü ve Bağlı Test Müdür Yardımcılıklarının 1. grubunda sayılan elemanlara, vardiya tazminatından yararlandıkları süre zarfında ödenmemek kaydı ile senelik izin, ücretsiz izin ve raporlu günler dışında kalan günlerde, çıplak yevmiyelerinin %14'ü oranında bakım tazminatı ödenir." hükmünün getirildiğini, buna göre davacıya 2017 yılının son aylarından itibaren bakım tazminatı ödenmeye başlandığını, Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü (EÜAŞ) Taşra Teşkilatı Görev Yetki ve Sorumluluk Yönetmeliği'nin 11 inci maddesinde "Test Müdürlükleri ve Test Müdür Yardımcılıklarının" görevlerinin düzenlendiğini, buna göre görevin "Arıza tespit edilenlerden bakım yoluyla arızası giderilebilecek olanların, yerinde bakımlarını yaparak arızasını gidermek" şeklinde düzenlendiğini, davacının bakım işi yaptığının açıkça ikrar edildiğini ve davalının temerrüde düşürüldüğünü ileri sürerek bakım tazminatı alacağını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı defi ile birlikte 15 inci dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin (TİS) "Ağır vasıta ve iş güçlüğü tazminatı" başlıklı 99 uncu maddesinin dördüncü fıkrasında, bakım tazminatından hangi işyerlerinin ve bu işyerlerinde hangi unvanlar ile çalışan işçilerin yararlanacağının belirtildiğini, aynı maddede kastedilen işyerlerinin üretim birimleri olduğunu, bu işyerlerinde bakım tazminatından faydalanan işçilerin doğrudan enerji üretimine katkıda bulunan personel olduğunu ve davacının bakım tazminatına hak kazanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tar,h ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan kanıtlara ve aldırılan bilirkişi raporuna dayanılarak;

"EÜAŞ Elektrik Üretim AŞ Genel Müdürlüğü Taşra Teşkilatı Görev, Yetki ve Sorumluluk yönetmeliğinin Test Müdürlükleri ve Test Müdür Yardımcılıklarının görevi başlıklı 11 maddesi gereğince, EÜAŞ'a bağlı santraller ile imkanlar dahilinde, diğer kamu ve özel kuruluşlarına ait santraller veya tesislerde, talep edilmesi kaydıyla, ünite koruma rölelerinin mevcut ayarlarında, işletme ve fonksiyon testlerini yapmak ve raporlamak, arıza tespit edilenlerden bakım yolu ile arızası giderilebilecek olanların yerinde bakımlarını yapmak, arızasını gidermek ... olarak belirlenmiştir.

Dosya kapsamından, davacının test etüt röle ünitesinde röle test ekip teknisyeni olarak çalıştığı anlaşılmıştır.

İşyerinde uygulanan TİS 99/IV maddesi ile Termik ve Hidrolik Santraller İş Güçlüğü Tazminat Cetvellerinin 1. Grubunda sayılan arıza, tamir, bakım elemanları ve.... Bakım yönetimi daire başkanlığı test müdürlüğü ve bağlı test müdür yardımcılıklarının 1. Grubunda sayılan elemanlara vardiya tazminatından yararlandıkları süre zarfında ödenmemek kaydıyla senelik izin, ücretsiz izin ve raporlu günler dışında kalan günlerde, çıplak yevmiyelerinin %14'ü tutarında bakım tazminatı ödenir'' hükmü yer almaktadır.

Bu halde, davacının yaptığı iş bakımından bakım tazminatına hak kazandığının kabulü gerekmiş, ... " gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; 15 inci dönem TİS'in "Ağır vasıta ve iş güçlüğü tazminatı" başlıklı 99 uncu maddesinin dördüncü fıkrasında bakım tazminatından hangi iş yerlerinin ve bu işyerlerinde hangi unvanlar ile çalışan işçilerin yararlanacağının düzenlendiğini, aynı maddede kastedilen işyerlerinin üretim birimleri olduğunu, bu işyerlerinde bakım tazminatından faydalanan işçilerin doğrudan enerji üretimine katkıda bulunan personel olduğunu ve davacının bakım tazminatına hak kazanmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının yaptığı işin fiilen bakım tazminatı ödenmesini gereken işlerden olduğunun Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 24.01.2019 tarihli ve 2019/144 Esas, 2019/1828 Karar sayılı ilâmıyla kesinlik kazandığı, kaldı ki davalı işverence de davacıya Ekim 2017 tarihinden itibaren bakım tazminatı ödenmeye başlandığı ve davalı vekilinin ileri sürdüğü istinaf itirazlarının yerinde olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esas reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 15 inci dönem TİS'in "Ağır vasıta ve iş güçlüğü tazminatı" başlıklı 99 uncu maddesinin dördüncü fıkrasında bakım tazminatından hangi iş yerlerinin ve bu işyerlerinde hangi unvanlar ile çalışan işçilerin yararlanacağının düzenlendiğini, davacıya 17 nci dönem TİS'in imza tarihi olan 13.10.2017 tarihinden önceki tarihlerde bakım tazminatı ödenmesine ilişkin bir hüküm bulunmamasına rağmen Mahkeme tarafından davanın kabulü ile bakım tazminatı ödenmesine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin bakım tazminatı alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1.6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu.

2. Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen kararlar (Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 24.01.2019 tarihli ve 2019/140 Esas, 2019/1824 Karar sayılı kararı; Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 23.06.2021 tarihli ve 2021/6568 Esas, 2021/10657 Karar sayılı kararı).

3. Değerlendirme

Somut uyuşmazlıkta, dosya kapsamı ve Dairemiz denetiminden geçen dava dosyalarının incelenmesi neticesinde İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıklarda belirtilen gerekçelerinin usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmış olup davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebpelerle;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3591, Karar No: 2012/10139, Tarih: 17.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/3591 E.  ,  2012/10139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: ... Genel Müdürlüğü hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddine, ... Genel Müdürlüğü aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... Genel Müdürlüğü vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece ... Genel Müdürlüğü hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddine, ... Genel Müdürlüğü aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Dava konusu taşınmazın geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğünün taşınmazın tüm değerinin % 3'ünü geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapora göre fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18975, Karar No: 2008/15513, Tarih: 08.09.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/18975 E.  ,  2008/15513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 14,00 YTL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 08.09.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/256, Karar No: 2011/14626, Tarih: 07.07.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/256 E.  ,  2011/14626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz İİK. nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup, bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir.

İİK. nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; “İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır.” hükmü yer almaktadır.. Anılan hükümde atıf yapılan HUMK. nun 308 ve devamı maddelerinde imza inkarı halinde mahkemece yapılacak usuli işlemler düzenlenmiş; 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkralarında aynen; “Ehlihibre vasıtasıyla tahkikata karar verildiği takdirde medarı tatbik olacak yazı ve ehlihibrenin tahkikatı icra edeceği gün hakim tarafından tayin olunur. Mahkeme bu bapta ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir. Tatbika esas ittihaz olunabilecek evrak olmadığı veyahut olup da derecei kifayede bulunmadığı takdirde ehlihibre tarafından terkip olunacak ibarelerle münkir olan kimseye yazı yazdırılarak tatbikat icra olunur.” düzenlemesi yer almıştır.

Görüldüğü üzere; inkar edenin atılış tarihi itibariyle inkar edilen imzası ile yakın tarihte atılmış, uygulamaya elverişli imzalarının temin edilmesi gerekir. Uygulamaya elverişli (tatbike medar) belgeler, HUMK m. 309/3'te “ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir.” şeklinde tahdidi olarak sayılmıştır. Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir.( Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı)

Özetlemek gerekir ise, imza incelemesinde öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin borçlunun uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa, daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise borçlunun duruşmada alınan medari tatbik imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır. Sıhhatli bir sonuç alınabilmesi için, inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde veya mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celbedilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir.

Ayrıca yerleşik Yargıtay uygulamasına ve Dairemizin istikrar bulan kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. Bu nedenle imza incelemesine esas alınan borçlunun uygulamaya elverişli imzalarının bulunduğu belge asıllarının getirtilerek incelemenin bunlar esas alınarak yapılması gerekir.

Öte yandan, her hangi bir belgedeki imza veya yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak; grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması; bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özellikleri tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır. (HGK.nun 06.6.2001 tarih ve 2001/12-466 E. - 2001/483 K. sayılı kararı)

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunun incelemesinde mukayeseye esas alınan İzmir 18.Noterliğince 24.03.2010 tarihinde düzenlenmiş imza beyannamesi ile aynı tarihli vekaletnamenin fotokopi olduğu anlaşılmıştır. Fotokopiler üzerinde inceleme yapılması nedeniyle bilirkişi raporunun yukarıda yapılan açıklamalara ve ilkelere uygun olarak düzenlenmediği, dolayısıyla hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece yapılması gereken iş, yukarıda açıklanan yöntem ve ilkelere uygun olarak yeniden bilirkişi incelemesi yaptırmak ve oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir. Eksik incelemeye ve yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm tesisi isabetsizdir.

O halde mahkemece yapılması gereken iş, yukarıda açıklanan yöntem ve ilkelere uygun olarak yeniden bilirkişi incelemesi yaptırmak ve oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir. Eksik incelemeye ve yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2476, Karar No: 2025/127, Tarih: 13.01.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/2476 E.  ,  2025/127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1891 E., 2023/2193 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/108 E., 2022/25 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi ve kadın yararına hükmedilen tazminatlar yönünden; davalı-davacı kadın vekili tarafından ise iştirak ve yoksulluk nafakası miktarları yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının taraf vekilleri tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,