muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12525, Karar No: 2023/5064, Tarih: 09.10.2023

2. Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmesi için İlk Derece Mahkemesince, dosya arasında bulunan Yeşilyurt Asliye Hukuk Mahkemesi 1987/164 Esas ve 1988/163 Karar ... ilamın hükme esas fen bilirkişisi ... Temelli'nin 18.07.1988 tarihli krokisinde yer alan 7.500 metrekarelik taşınmazın neresi olduğu belirlenerek, batısında ve güneyinde mera olarak nitelenen yerlerin davacının dava konusu ettiği, fen bilirkişi ... tarafından düzenlenen 04.12.2017 tarihli ek rapora ekli krokide, kroki/1\_2 de gösterilen B1/3 ve B1/1'i (yukarıda 1 numaralı bentte yazılı nedenden dolayı B1/1'in 10.04.2013 tarihli fen raporunda A ile gösterilen kısım içinde kalan bölümü belirlenerek düşülmesi sonucu oluşacak yeni yüzölçümü çerçevesinde) kapsayıp kapsamadığı belirlenmeli, şayet kapsıyorsa davanın reddine karar verilmeli; 1987/164 Esasında belirtilen yerlerin B1/3 ve B1/1'i kapsamadığının anlaşılması durumunda ise, anılan yerler açısından yeniden zilyetlik araştırması yapılması suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu doğrultuda; 1985 ve 1999 yılı hava fotoğrafları üzerinde, önceki bilirkişiler dışında jeodezi ve fotogrametri uzmanı bir bilirkişi tarafından stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak yapılacak incelemede, taşınmazların kullanım durumu, üzerindeki ağaçların cinsleri, yaşları ve sayısı ile tarla olarak kullanılan yerlerin detaylı olarak belirlenmesi istenilmeli; özellikle B1/1 (yeni belirlenen yüzölçümüne göre) ile gösterilen yerde kullanım olup olmadığı tereddüte mahal verilmeyecek şekilde saptanmalı; yine önceki bilirkişiler dışında bir ziraatçi bilirkişiden, taşınmazın evveliyatının ne olduğu ve zirai faaliyete konu olup olmadığı, toprak yapısı, eğimi, bitki örtüsü, tarımsal niteliği ve üzerindeki zilyetliğin hangi tasarruflarla sürdürüldüğü, ekonomik amaca uygun tarım arazisi niteliğiyle kullanılıp kullanılmadığı, zilyetlikle mülk edinilebilecek yerlerden olup olmadığı, tespit tarihine kadar davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı hususlarında, komşu taşınmazlarla karşılaştırmalı değerlendirmeyi içeren, bilimsel esaslara ve somut verilere dayalı, taşınmazın değişik yönlerden çekilmiş renkli fotoğraflarını da içerir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı ve varılacak sonuç çerçevesinde hüküm kurulmalıdır.

3. İlk Derece Mahkemesince, bu hususlar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak ve dahi hükmüne uyulan bozma ilamının gerekleri yerine getirilmeden karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, kabule göre de; kadastro hakimi, dava konusu taşınmaz hakkında doğru sicil oluşturmaya elverişli ve infazı sırasında tereddüt oluşturmayacak şekilde hüküm kurmak zorunda olduğu halde, dava konusu 1467 parsel ... taşınmazın kadastro tespitinin iptaline karar verilmeden belirlenen bölümlerinin doğrudan davacı adına tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmek suretiyle hükmün infazında tereddüte neden olunması da usul ve kanuna uygun bulunmadığından, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 ... Kanun'un Geçici 3 üncü maddesi yollaması ile 1086 ... Kanun'un 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

1086 ... Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16379, Karar No: 2014/20256, Tarih: 18.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/16379 E.  ,  2014/20256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/03/2014

NUMARASI : 2012/499-2014/125

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan S.. B.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirket işçisi olarak, davalı belediye bünyesinde 22.08.1995 tarihinden 01.06.2008 tarihine kadar sigortalı işçi olarak çalıştırdığını, davalı şirket tarafından diğer davalı belediye bünyesinde düzenlenen ihale işini alamadığı için iş akdinin sona erdirildiğini ve ödenmesi gereken tazminatları ile alacaklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ve genel tatil alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı şirket vekili, müvekkili şirketin davacının çalıştığı belediyedeki ihale süresinin dolması üzerine, davacının ihale alınan başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere çağrıldığı halde gelmemesi üzerine iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, bu nedenle tazminat istemeye hakkı olmadığını, diğer alacaklarınının kendisine ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı belediye vekili; davacının müvekkili belediye işçisi olmadığını diğer davalı işçisi olarak belediyelerinde ihale usulü yapılan çöp toplama işinde çalıştığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 2010/18814 Esas, 2012/24401 Karar sayılı ilamı ile; “davacının davalı şirketten ayrıldığının ertesi günü yine belediyede ihale ile iş üstlenen Toprakkale ve devamında da Altınparmak Şirketlerinde çalışmasını sürdürdüğü anlaşıldığı, bu nedenle davalı alt işveren şirket tarafından ihalenin kaybedilmesi sonucu gerçekleşen bir fesih olup olmadığı hususunun araştırılarak sonuca gidilmesi gerektiği” yönünde yapılan bozma ilamına uyularak, ihaleyi alan şirketin ihaleyi devrettikten sonra diğer şirkette 22 gün daha çalıştığı, bu şekilde işverenin fesihten kaynaklanan tazminatları ödeme yükümlülüğünden kurtulma amacı taşıdığı, bu nedenlerle mahkememizin önceki kararında düzenlediği gibi kıdem ve ihbar tazminatının verilmesi gerektiği gerekçesiyle açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı belediye vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı belediyenin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı belediye vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı belediyenin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; davacının taşeron nezdindeki çalışması 31/05/2008 tarihinde sona ermiş olmakla birlikte, hemen ertesinde 01/06/2008 tarihi itibariyle aynı işyerinde çalışmaya başlayan T.Temizlik Şirketi bünyesinde ara vermeksizin çalışmasını sürdürdüğü, böylece iş akdinin devam ettiği gözetildiğinde, feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatının tümüyle reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesine göre, günde yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerde çalışan işçinin, yedibuçuk saati aşan çalışma süreleri ile yedibuçuk saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5 inci maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan çalışmalar, doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık kırkbeş saat olan yasal sürenin aşılmamış olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir (Yargıtay 9.HD. 18.11.2008 gün 2007/32717 E, 2008/31210 K.).

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut olayda; işyerinde üçlü vardiya halinde çalışıldığı davacı tanıklarınca ifade edilmiş, emsal dosyalarda üçlü vardiya sistemi ile çalışılan bu işyerinde fazla mesai yapılmadığı yönünde mevcut delillere göre bozma kararı verilmiş olup, üçlü vardiyaya rağmen fazla mesai yapıldığına dair tanık beyanlarına itibar edilmemiştir. Üçlü vardiya sisteminde ne şekilde fazla çalışma yapıldığına ilişkin somut veriler ortaya konmadan bu alacağın hüküm altına alınması isabetsizdir.

4- Kabule göre de; mahkemece bozma ilamına uyulmasına ve kısmen kabul kararı verilmesine rağmen vekille temsil edilen davalı taraf lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi de hatalı olup, ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12254, Karar No: 2011/4972, Tarih: 25.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12254 E.  ,  2011/4972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Lüleburgaz 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.04.2009 tarih ve 2006/20 - 2009/133 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 01/12/2005 tarihli sözleşme ile müvekkilinin davalıya ait personelin taşıma işini yapacağını, davalı tarafından 19/12/2005-20/12/2005-21/12/2005 tarihlerinde işin yapıldığı Lüleburgaz da hava sıcaklığının -22 derece olduğu ve taraflar arasındaki sözleşmesinin 18. maddesinde bu hususun mücbir sebep olarak belirtilmesine rağmen 21/12/2005 tarih ve 1769 sayılı yazısı ile eksik işlerin giderilmesi için ihtarda bulunulduğunu, meydana gelen gecikmenin müvekkilinden değil o tarihte taşıma yapacak olan araçların -22 derecede düzenli olarak çalışamamasından kaynaklandığını, davalı tarafından, sözleşmenin 27. maddesinde müvekkilinin araçları temin edememesi halinde sadece gecikme cezası uygulaması ve 20 gün süreli ve nedenlerini belirten ihtar çekmesi gerekmesine rağmen bunun yapılmayarak sözleşmenin feshedildiğini bildirdiğini, feshin hukuki dayanağının olmadığını, müvekkilinin davalılara 6 araç ile aylık 8.824.00 TL tutarında hizmet verdiğini, müvekkiline ortalama 3.530.00 TL kâr getirdiğini, sözleşmenin ortalama 12 ay süreceği gözönünde bulundurulduğunda müvekkilinin zararının yaklaşık 42.356.00 TL olarak tespit edilebileceğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 7.500 TL. maddi, 20.000 TL manevi tazminatın tahsiline, 6.353,40 TL tutarındaki teminat mektupları konusuz kaldığı için müvekkiline iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiş, 28/04/2009 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat miktarının artırılarak 16.676,49 TL'nin tahsilini istemiş, manevi taminat talebine ilişkin davayı atiye bıraktığını bildirmiştir.

Davalı vekili, davacının mesaiye riayet etmediğini, personeli soğuk hava şartlarında mağdur ettiğini, yeterli araç bulundurmadığını, mücbir sebep olarak ileri sürülen soğuk hava şartlarında başka firmalar tarafından taşıma işlerinin yapıldığını, sözleşmenin feshinin davacının kusurundan kaynaklandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.