muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6480, Karar No: 2019/6802, Tarih: 30.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6480 E.  ,  2019/6802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Sanık ... hakkında defter ve belgeleri gizleme suçlarından: Beraat

Sanık ... hakkında 2008-2009-2010 takvim yıllarında, sanık ... hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından: Mahkumiyet

A) Sanık ... hakkında defter ve belgeleri gizleme suçlarından verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Vergi incelemesi için istenen defter ve belgeleri saklama yükümlülüğünün sanığa ait olması, noter tasdik kayıtları ile varlığı sabit olan 2008-2011 arası takvim yıllarına ait yasal defterlerin mücbir sebep olmaksızın yasal süresinde ibraz edilmediğinin ve savunmanın kastı ortadan kaldıran bir nedene dayanmadığının anlaşılması karşısında; yüklenen “defter ve belgeleri gizleme” suçunun unsurları itibarıyla oluştuğu gözetilmeden, sanık hakkında mahkûmiyet yerine beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,

B) Sanık ... hakkında 2008-2009-2010 takvim yıllarında, sanık ... hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafiinin, sanık ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve defter ve belgeleri gizleme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Sanıkların, sahte fatura düzenlemediklerini savunmaları nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanıkların bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması,

a) Faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını, ..., ... veya ...’a ait olduğunu söylemeleri halinde; ...,... veya...’ın CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmeleri ve faturalar kendilerine gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

b) ..., ... veya... da faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara, ..., ... veya ... ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların, ..., ... veya ...ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişiler hakkında suç duyurusunda bulunulması,

2- Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara, ..., ... veya ...’a ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

c) Faturalardaki yazı ve imzaların, ..., ... veya ...ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişiler hakkında suç duyurusunda bulunulması,

2- Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara, ..., ... veya ...’a ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmeleri; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları, ..., ... veya ...’ı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

3- ...,... veya ...’a şirkete ait defter ve belgelerin bu kişilerde bulunup bulunmadığı hususunun araştırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması, yasaya aykırı,

4- Kabule göre; mahkûmiyet hükümleri yönünden 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 30.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10910, Karar No: 2012/21959, Tarih: 26.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10910 E.  ,  2012/21959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli kararda CMK.nun 231. maddesinin değerlendirilmesi karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 26.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5683, Karar No: 2024/6907, Tarih: 30.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5683 E.  ,  2024/6907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2484 Esas, 2023/933 Karar

HÜKÜM : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tire 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/99 E., 2020/255 K.

Taraflar arasındaki yönetici sorumluluğu -şirket müdürünün azli - şirkete kayyum atanması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacıların, 22.04.2013 tarihinde şirket ortağının vefatı üzerine Öztüzün Ekmek Fabrikası Unlu Mamülleri San. ve Tic. Ltd. Şti.ye miras yoluyla ortak olduklarını, davalı ...'ün, Öztüzün Ekmek Ltd. Şti.nin müdürü olduğunu, şirketin mal varlığını ortağı olduğu Öztüzün Ekmek A.Ş.'ye ve kendi çıkarlarına aktardığını, gerek müvekkillerinin murisinin yaşadığı dönemde gerekse sonrasında Öztüzün Ekmek Ltd. Şti'yi ve ortaklarını zarara uğrattığını, ortak olunduktan sonra davalıdan şirketin bilanço ve demirbaş listesi, karar defteri suretleri, yıllık kâr durumunu talep ettiklerini, ancak eksik bilgi belge gönderildiğini, şirkette 2010-2011-2012 yıllarında herhangi bir karar alınmadığının bildirildiğini, 2008-2009 yıllarında 150.000,00 TL kâr dağıtımı yapıldığını, genel kurul kararı olmaksızın müdür imzası ile usulüne uygun olmadan dağıtılan kârların iadesi gerektiğini, şirketin kârlılığında ve ticari alacaklarında önemli düşüş yaşandığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davalı ... Öztüzünden 60.000,00 TL'lik tazminatın müvekkilerine, mümkün değilse Öztüzün Ekmek Ltd. Şti'ye ödenmesine, davalı ...'ün müdürlükten azline ve şirkete yönetim kayyumu atanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı ...'ün yargılama sırasında vefatı üzerine mirasçıları davaya dahil edilmiştir.

II. CEVAP

Davacı ...'ün yargılama sırasında vefatı üzerine mirasçıları davaya dahil edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili ...'ün müdür olarak şirketi zarara uğratıcı kasten veya ihmali bir davranışının bulunmadığını, davacıların babalarının vefat ettiği 22.05.2013 tarihi öncesi dönemde pay sahibi oldukları için davayı açamayacaklarını, davacıların taleplerinin zamanaşımına uğradığını, belirsiz alacak davası açmalarının mümkün olmadığını, davacıların babasının şirkette fiilen çalışmadığını ve mal kaçırma gibi bir durumun olmadığını, anonim şirketin de limited şirkete herhangi bir zarar vermediğini, üretilen ekmek çeşitlerinin farklı olduğunu, limited şirketin kara fırın ekmeği üretmesinin fırının küçüklüğü nedeniyle mümkün olmadığını, kârlılığın azalmasının bir çok nedeni olduğunu, yeni fırınların açılması ve ekmek fiyatının düşmesinin bunun başlıca nedeni olduğunu, ekmek fiyatının artması ile limited şirket kârlılığının tekrar yükseldiğini, davacıların katıldığı 30.10.2013 tarihli genel kurulda davalının müdür olarak atandığını, azlini ve kayyum atanmasını gerektiren bir durumun olmadığını, şirket ortaklarının zararın kendilerine ödenmesi talebiyle sorumluluk davası açamayacaklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, müdürlerin sorumluluğuna ilişkin davayı açma hakkı olanların ortaklar, şirket, şirket alacaklıları, iflas idaresi, tasfiye memuru olduğu, davalı ... Ltd.Şti.nin aynı zamanda muhtemel alacaklı durumunda olması sebebi ile; Öztüzün A.Ş'nin ise şirkette bir ortaklığının bulunmaması sebebiyle davada pasif husumet ehliyetlerinin bulunmadığı, bilirkişi raporlarında dava konusu şirketin zararının tespit edilemediği, her ne kadar bilirkişilerce farazi bir hesaplama yapılarak bir miktar zarar tespit edilse de bu zararın gerçek olmadığı, bir belgeye dayanmadığı anlaşıldığından davalının ispat edeceği bir kusursuzluk durumunun bulunmadığı, yine davalı şirket müdürünün rekabet yasağını ihlal ettiğine dair 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 626 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği diğer ortakların açıkça rızasını alması gerekse de somut olayda davacıların 2013 sonrasında da davalıyı müdür olarak seçtikleri anlaşıldığından zımni olarak artık davalıya onay verdikleri, rekabet yasağı nedeniyle artık davalının şirket müdürlüğünden azlini isteyemeyecekleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, sorumluluk davasında müdürlerin sorumluluğunun bulunduğu hallerde davayı açma hakkı bulunanların limited şirket, ortakları, şirket alacaklıları, üçüncü kişiler, iflas idaresi ve tasfiye memurlarının olduğu, sorumluluk davasının davalısının ise limited şirket müdürü olduğu, dava konusu uyuşmazlıkla, Ltd. Şti.nin müdürü olan davalı ... ile birlikte, Öztüzün Ltd, Şti. ve Öztüzün A.Ş.'nin de davalı gösterildiği, limited şirket müdürünc karşı açılabilecek sorumluluk davasının, aynı zamanda muhtemel tazminatın alacaklısı olan limited şirkete karşı açılamayacağı, bunun yanı sıra davalının yöneticisi olduğu Öztüzün A.Ş.'nin, davacıların ortağı oldukları Öztüzün Ltd. Şti'nde yönetici sıfatı olmadığından şirket müdürü aleyhine açılan işbu sorumluluk davasında Öztüzün A.Ş.nin de davalı olarak yer alamayacağı, hükme esas alınan 10.12.2018 tarihli yeminli mali müşavir bilirkişi raporundan anlaşılacağı üzere dosya kapsamındaki delillere göre zararın mevcudiyetinin tespit edilemediği, 31.01.2018 havale tarihli hukukçu bilirkişi raporunun da somut olayın özelliklerine uygun, açık, anlaşılır, denetime elverişli, hüküm kurmaya yeterli ve dosya kapsamı ile uyumlu olduğu gerekçesiyle davacı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı ... vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, limited şirket müdürünün sorumluluğuna dayalı tazminat ve şirket müdürünün azli ile şirkete yönetim kayyumu atanması taleplerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun'un 626 ncı maddesinin ikinci fıkrası.

3.6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 342, 336 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı ...'ün temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacı ...'e yükletilmesine, 30.09.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8182, Karar No: 2024/8813, Tarih: 19.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/8182 E.  ,  2024/8813 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/751 E., 2024/161 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasında görülen ve istinaf incelemesinden geçen karşılıklı boşanma davasında bozma sonrasında yapılan yargılama sonucunda, İlk Derece Mahkemesince verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından karşı boşanma davasının reddi, aleyhe hükmedilen vekâlet ücreti ve yargılama gideri yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesi kararının davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2.Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyizen incelenen kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olduğu, anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı- karşı davacı erkek vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı- karşı davacı erkek vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7056, Karar No: 2014/20314, Tarih: 09.09.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/7056 E.  ,  2014/20314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Nizip 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2013

NUMARASI : 2013/561-2013/1138

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekilinin tüm, davalı idare vekilinin aşağıdaki bent dışındaki temyiz itirazı yerinde değildir. Şöyle ki;

Yapılan incelemede; dava konusu taşınmaza ulaşım mümkün olmadığı, köy tüzel kişiliğinin devam ettiği, taşınmazdan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma imkanının kısıtlandığı, mahkemece dava konusu taşınmazın 300 metrelik mutlak koruma alanında kalması sebebiyle Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazın Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca “Birecik Baraj gölü Mutlak Koruma Alanında” kaldığı, ancak taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Bu itibarla; taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığından ve husumet hususunun da idari yargıda çözümlenmesi gerektiğinden Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca açılan davaya bakma görevinin idari yargı yerine ait olduğu gözetilerek bu talep bakımından dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla; taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığından ve husumet hususunun da idari yargıda çözümlenmesi gerektiğinden Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca açılan davaya bakma görevinin idari yargı yerine ait olduğu gözetilerek bu talep bakımından dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2989, Karar No: 2006/9551, Tarih: 15.06.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/2989 E.  ,  2006/9551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MUHALEFET ŞERHİ

Davacı, davalının hastalığını kendisinden gizlediğini ileri sürerek Türk Medeni Kanununun 149/2. madde uyarınca evliliğin feshine karar verilmesini istemiştir.

Toplanan delillerden davalının sara (epilepsi) hastası oludğu ve bu hastalığını eşinden gizlediği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 149/2. madde koşulları gerçekleşmiştir.

Davacının Türk Medeni Kanununun 150/2. maddeye dayalı bir isteği de bulunmamaktadır.

Kararın onanması gerektiği düşüncesiyle çoğunluk kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/13340, Karar No: 2012/6432, Tarih: 05.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/13340 E.  ,  2012/6432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karabük İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2010

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, 09.06.2008 tarihinde günlük iş programı sonucunda kendisine yapması bildirilen işi yapmayarak izinsiz ve habersiz olarak işyerini terk ettiğini, ardından ard arda iki gün daha işe gelmemesi nedeniyle iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacının devamsızlık yaptığı ileri sürülen 10.06.2008 günü rahatsızlığı hastaneye gittiği ve rapor aldığı, feshin haklı nedene dayandığının kanıtlanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesinin 1. fıkrasına göre, işveren, iş sözleşmesini işçinin yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerle feshedebilir. İş Kanunumun anılan maddesinin gerekçesinde hangi hallerin işçinin yetersizliği nedeniyle geçerli fesih hakkı bahşedeceği örnek kabilinden sayılmıştır. Buna göre; ortalama olarak benzer işi görenlerden daha az verimli çalışma; gösterdiği niteliklerden beklenenden daha düşük performansa sahip olma, işe yoğunlaşmasının giderek azalması; işe yatkın olmama; öğrenme ve kendini yetiştirme yetersizliği; sık sık hastalanma; çalışamaz duruma getirmemekle birlikte işini gerektiği şekilde yapmasını devamlı olarak etkileyen hastalık, uyum yetersizliği, işyerinden kaynaklanan sebeplerle yapılacak fesihlerde emeklilik yaşına gelmiş olma gibi haller fesih için geçerli nedenlerdir.

Somut olayda, davalı şirkete ait şoför-operatör unvanı ile çalışan davacının iş sözleşmesi davalı işverence, 9,10 ve 11 Haziran 2008 tarihlerinde verilen görevi yapmadığı ve işyerini izinsiz terk ettiği gerekçesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-g ve h maddesi uyarınca feshedildi bildirilmiştir. Fesihten önce davacı 11.06.2008 tarihli ihtarname ile şoför-operatör olarak çalışmakta olduğunu, ancak bacak ağrısı ve şişmeden dolayı doktor tarafından "venöz yetmezlik" olarak teşhis edilen rahatsızlığı nedeniyle ameliyat olduğunu, uzun bir süre sabit pozisyonda ve ayağı zorlayıcı işlerde çalışmasının sağlığı açısından imkânsız  olduğunu belirterek bundan böyle sadece  şoförlük işinde çalıştırılmasını istediğini,