muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10609, Karar No: 2018/5354, Tarih: 31.05.2018

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasa, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasa'nın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır. Ayrıca 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 74. maddesi (Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu 53. madde) hükmü uyarınca hukuk hakimi ceza davasında alınmış kusur raporu ile bağlı değilse de kesinleşmiş ceza ilamıyla saptanmış maddi olgularla bağlıdır.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak ve kazalı ...'ın yaralanmasında motor kabinine binen ... ve...'ın kusurlarının olup olmadığı da irdelenmek suretiyle olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, buna göre davada kusurlu olan tarafların kusur oran ve durumlarını ayrıştırarak, oluşa uygun ve mevcut raporlar arasındaki çelişkileri giderebilecek nitelikte kusur raporu alınarak, elde edilecek sonuca göre karar vermek gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 31.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7061, Karar No: 2016/3044, Tarih: 29.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/7061 E.  ,  2016/3044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin davalılardan işverene ait işyerinde 01/08/2007-30/09/2007 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili ile ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalılar .... ve ...'ın tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalı ...'nun temyizine gelince;

Dava, davacı murisinin davalılardan ...'ya ait işyerinde 07.04.2008-12.09.2008 tarihleri arasındaki çalışmalarının ve davalılardan ...'a ait işyerinde geçen 2007/9. ve 10. aylardaki toplam 25 günlük çalışmasının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının murisi ...'in davalı işveren ... nezdindeki inşaat işyerinde 01/09/2007-31/10/2007 tarihleri arasında Kuruma bildirilenler dışında 25 gün süreyle hizmet akdine tabi asgari ücret karşılığı çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalılardan ...'ya ilişkin davasını 02/07/2010 tarihli ilk celsede geri aldığı, davalı ... ve davalı .... vekillerinin de aynı celse de geri almaya muvafakat ettiklerini beyan etmiş olmalarına karşın hükümde bu hususta bir karar verilmediği anlaşılmaktadır.

Davanın geri alınması müessesesi, 1086 sayılı HUMK’nun 185. maddesinde, 6100 sayılı HMK'nun ise 123 üncü maddesinde düzenlenmiştir. Her iki Kanunda da davalının rızası olmaksızın davacının davasından sarfınazar edemeyeceği (davasını geri alamayacağı) hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı HMK'daki düzenlemede davalı rızasının açık olması gerektiği belirtilmişken, 1086 sayılı HUMK'da davalı rızasının açık olması gerektiği yönünde bir hükme yer verilmemiştir. Ancak teoride ve uygulamada, davalı rızasının açık olması gerektiği, zımni rızanın yeterli olmadığı, HUMK döneminde de kabul edilmiştir. Uygulamada davanın geri alınmasına davanın atiye bırakılması dendiği de görülmektedir. Ancak, ne HUMK'da ne de HMK'da "davanın atiye bırakılması" diye bir müessese yoktur. Yine HUMK'da davanın geri alınması için "davayı takipten sarfınazar etmek" terimi, uygulamada ise kanundaki tabir ya da davayı takipten vazgeçmek tabiri de kullanılmakta idi.

Davanın geri alınabilmesi için davalının açık muvafakati gerekir. Davacının davasını geri alması ve davalının da bu geri almaya açık muvafakat etmesi durumunda mahkemece "karar verilmesine yer olmadığına dair" karar verilmesi gerektiği gerek teoride gerekse Yargıtay uygulamasında kabul edilmiştir. Davanın geri alınması durumunda, dava hiç açılmamış sayılır, mahkemece geri alma anına kadar yapılan yargılamadaki oluşan kanaate göre haksız olduğu düşünülen tarafa vekalet ücreti ve diğer yargılama giderleri yüklenir. Davacı, geri aldığı davasını ileride harçlarını yatırmak suretiyle tekrar açabilir.

Bu açıklamalar kapsamında mahkemece yapılacak iş, davacının davalılardan ...'ya ilişkin davasını 02/07/2010 tarihli ilk celsede geri almış olması ve davalının da geri almaya açıkça muvafakat etmesi nedeniyle davalı ... hakkında “karar verilmesine yer olmadığına” dair karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalılardan ...'nun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'ya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan ...'a yükletilmesine, 29.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/703, Karar No: 2021/1799, Tarih: 20.04.2021

**15. Hukuk Dairesi         2021/703 E.  ,  2021/1799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki şikayet olunan ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R -

Şikayetçiler vekili, ...1. İcra Müdürlüğü'nün 2017/18087 Esas sayılı takip dosyasından tanzim edilen 12/07/2018 tarihli sıra cetvelinde şikayetçi işçi alacaklarının imtiyazlı şekilde kaydı gerekirken, bu düzenlemeye uyulmadan sıra cetveli tanzim edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.Şikayet olunanlar, şikayete cevap vermemişlerdir.

İlk derece mahkemesince, şikayete konu sıra cetvelinde 1. sırada rehin alacaklısı ...'ın yer aldığı bedelin tamamının rehin alacaklısına ayrıldığı ancak şikayetçi işçilerin rehne iştiraklerinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiş, şikayetçiler vekilinin istinaf başvurusunun, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce, satılan araç üzerine şikayet olunan tarafından konulan rehnin 23/02/2016 tarihli olduğu ve davacıların iş mahkemesinde açtıkları davaların tarihi bu tarihten önce olmakla hacze iştirak hakları bulunduğu belirtilerek, kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.Kararı, şikayet olunan ... A.Ş. vekili temyiz etmiştir.Şikayet sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.Şikayetçiler alacaklarının işçi alacağı olduğunu, işçilik alacakları ile ilgili davaların davalıların rehin alacağından önce açıldığını, alacaklarının rüçhanlı olması nedeniyle öncelikle ödenmesi gerekçesiyle sıra cetvelini şikayet etmişlerdir.Birici sırada rehin alacaklısı ... bulunmakta olup tüm para rehin alacaklarına verilmiş 2. sıraya para ayrılmamıştır.Şikayet olunan sıra cetveli haciz sıra cetvelidir. Haciz sıra cetvelinde haciz sırasına göre sıralama yapılır. İştirak için İİK'nun 100. maddesi, imtiyazlı alacaklar için 140/2 maddesi yollamasıyla 206. maddesini uygulanır.

İİK 100. maddesi metninden anlaşılacağı üzere rehin alacaklarına iştirak mümkün değildir. 6183 sayılı Kanun'un 69. maddesi uyarınca da kamu alacaklarına iştirak edilemez.Somut olayda şikayet edilenin alacağı rehine dayandığı için şikayetçilerin işçi alacaklarına ilişkin davaların açılma tarihleri rehinden önce olsa dahi rehin alacağına iştirak etmeleri mümkün değildir. Rehnin muvazaalı olduğuna dair bir itirazları da olmadığına göre eldeki davada şikayetçilerin imtiyaz iddiaları dinlenmeyecektir.

Kabule göre de işçilerin imtiyazlı olan alacakları iflastan, İİK 140/3 ifadesine göre haciz sıra cetvelinde haciz talep tarihinden önceki 1 yıl ile sınırlıdır. Bölge Adliye Mahkemesince bu sınırlama dikkate alınmadan tüm işçilik alacaklarının rüçhanlı kabul edilmesi de doğru görülmemiştir.Yukarıdaki gerekçelere istinaden şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararı usul ve yasaya aykırı görüldüğünden şikayet olunan ... A.Ş. yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, HMK 373/2. maddesi gereğince dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 20.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1648, Karar No: 2021/1350, Tarih: 04.11.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1648 E.  ,  2021/1350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “menfi tespit” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı dava dilekçesinde; davalı tarafından kendisi aleyhine Antalya 1. İcra Müdürlüğünün 2008/10170 E. sayılı dosya ile icra takibi yapıldığını, usule aykırı olarak icra takibinin kesinleştiğini, icra takibine dayanak bononun ve imzanın kendisine ait olmadığını belirterek, davalıya borçlu olmadığının tespitine ve davalı aleyhine alacağın %40’ı oranında kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin davacının sahibi olduğu özel okulda servis şoförlüğü yaptığını, bahse konu özel okulu davacının verdiği geniş yetkiler içeren vekâletnameye dayalı olarak diğer takip borçlusu olan dava dışı ...'nun resmen ve fiilen işlettiğini, müvekkilinin iyi niyetinden faydalanılarak davacının gerek şahsî harcamalarını gerekse de araç yakıt alımı gibi masraflarını müvekkilinin kredi kartından ödettirdiğini, takip dayanağı bonoyu da bu alacaklarına karşılık dava dışı ...’nun imzaladığını belirterek davanın reddini savunmuş ve davacı aleyhine kötü niyet tazminatına karar verilmesi talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.09.2013 tarihli ve 2011/9 E., 2013/325 K. sayılı kararı ile; ibraz edilen 22.10.2007 tarihli vekâletnameyle davacının dava dışı ...’na kendisine ait işletme ve araçlarla ilgili olarak geniş bir temsil yetkisi içeren vekâletname verdiği, dinlenen tanık ifadelerinde davacının sahip olduğu okulun dava dışı ...'nun okulu olduğunu sandıklarını belirttikleri, davacı tarafından dava dışı ...'na verilen vekâletname ile adı geçen kişinin ticarî mümessil olarak atandığının anlaşıldığı, kambiyo taahhüdünde bulunmak için ticarî mümessile ayrıca yetki verilmesine gerek olmadığı, davacı senetteki imzayı inkâr etmişse de, senetteki imzanın zaten ticarî mümessil olarak atanan ...'na ait olması sebebi ile imza incelemesine gerek görülmediği gerekçesiyle davanın reddine, icra veznesindeki paranın alacaklıya ödenmemesine dair ihtiyati tedbir kararı verildiğinden takip konusu alacağın %20'si oranında tazminatın davacıdan tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 19. Hukuk Dairesinin 27.05.2014 tarihli ve 2014/7053 E., 2014/9858 K. sayılı kararı ile;

“…Davacı tarafından dava dışı ...' na verilen 22 Ekim 2007 tarihli vekaletnamenin incelenmesinde, vekaletnamede verilen yetkilerin 818 sayılı BK' nın 449. maddesinde öngörülen ticari mümessile ait geniş yetkileri içermemesi nedeniyle dava dışı ...'nun ticari mümessil olarak dikkate alınamayacağı gözetilmeksizin, mahkemece yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir,…”

Gerekçesi ile karar bozulmuş, bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Direnme Kararı:

9.1. Mahkemece verilen direnme kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyizi üzerine; direnme kararı Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli ve 2015/19-1584 E., 2015/1684 K. sayılı kararı ile usulî nedenlerle bozulmuş, mahkemece Genel Kurul kararında belirtilen usul eksikliği giderilmiştir.

9.2. Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.11.2015 tarihli ve 2015/325 E., 2015/354 K. sayılı kararı ile;

Önceki gerekçeler yanında, davalının okulla olan ilişkisinden doğan alacak için düzenlenen ve okulun sahibi ile yöneticisi tarafından imzalanan senede ilişkin olarak hem dava dışı ...'nun hem de okul sahibi olarak davacının borçtan sorumlu olduğu, zira dosyada yer alan vekâletnameye göre davacının dava dışı ...'nu tüm resmî işlemlere ilişkin olarak vekil tayin ettiği, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 449. maddesindeki ticarî mümessil hükümleri ile 450. maddesindeki vekâletin şümulü dikkate alındığında, temsilcinin müessese sahibi adına kambiyo taahhüdünde bulunabileceği, sadece gayrimenkul temliki veya bir hak ile takyit hâlinde açık yetkiye ihtiyaç bulunduğu, bu düzenleme karşısında davalıya verilen senet borcundan davacının sorumlu olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacı tarafından dava dışı ...'na verilen 22.10.2007 tarihli vekâletnamede verilen yetkilerin BK’nın 449. maddesinde öngörülen ticari mümessile ait geniş yetkileri içerip içermediği, buradan varılacak sonuca göre dava dışı ...'nun ticari mümessil olarak kabul edilip edilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Uyuşmazlığın çözümü açısından öncelikle konuyla ilgili yasal düzenlemelerin ve kavramların açıklanmasında yarar vardır.

13. Dava konusu vekâletname ve senedin düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 453. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında ticari vekil;

III. GEREKÇE

12. Uyuşmazlığın çözümü açısından öncelikle konuyla ilgili yasal düzenlemelerin ve kavramların açıklanmasında yarar vardır.

13. Dava konusu vekâletname ve senedin düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 453. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında ticari vekil;

“Ticari vekil, ticari mümessil sıfatını haiz olmaksızın bir ticarethane veya fabrika veya ticari şekilde işletilen diğer bir müessese sahibi tarafından müessesenin bütün işleri veya muayyen bazı muameleleri için temsile memur edilen kimsedir.

Bu salahiyet, müessesenin mutad olan muamelelerinin cümlesine şamildir. Şu kadar ki ticari vekil kendisine sarih mezuniyet verilmedikçe istikraz edemez ve kambiyo taahhütlerinde ve muhakeme ve murafaada bulunamaz.” şeklinde açıklanmıştır.

14. Aynı husus 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK)’nun 551. maddesinde ise;

“Ticari vekil, bir ticari işletme sahibinin, kendisine ticari temsilcilik yetkisi vermeksizin, işletmesini yönetmek veya işletmesinin bazı işlerini yürütmek için yetkilendirdiği kişidir.

Bu yetki, işletmenin alışılmış bütün işlemlerini kapsar. Ancak, ticari vekil açıkça yetkili kılınmadıkça, ödünç olarak para veya benzerlerini alamaz, kambiyo taahhüdünde bulunamaz, dava açamaz ve açılmış davayı takip edemez” şeklinde düzenlenmiştir.

15. Ticarî mümessil ise mülga 818 sayılı BK’nın 449. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenmiş ve;

“Ticari mümessil, bir ticarethane veya fabrika veya ticari şekilde işletilen diğer bir müessese sahibi tarafından işlerini idare ve müessesenin imzasını kullanarak bilvekâle imza vazetmek üzere sarih veya zımni kendisine mezuniyet verilen kimsedir” şeklinde tanımlanmıştır.

16. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 547. maddesinin birinci fıkrasında ise ticari temsilci adı altında düzenlenmiş ve;

“Ticari temsilci, işletme sahibinin, ticari işletmeyi yönetmek ve işletmeye ilişkin işlemlerde ticaret unvanı altında, ticari temsil yetkisi ile kendisini temsil etmek üzere, açıkça ya da örtülü olarak yetki verdiği kişidir.” şeklinde tanımlanmıştır.

17. Ticarî mümessillik; bir sözleşme olmayıp, tek taraflı bir hukukî işlemle verilen temsil yetkisini içerir. Buna bağlı olarak, ticarî mümessillik işletme sahibinin iradesine dayanır. Dolayısıyla burada söz konusu olan temsil yetkisi kanuni değil, iradi temsil yetkisidir.

18. Ticarî mümessilin temsil yetkisinin kapsamı Kanun’da tam olarak belirlenmiştir. Bu hâliyle ticarî mümessillik, sınırı kanunla çizilmiş iradî bir temsil yetkisidir. Ticarî mümessil, iyi niyetli üçüncü kişilere karşı, işletme sahibi adına kambiyo taahhüdünde bulunmaya ve onun adına işletmenin amacına giren her türlü işlemleri yapmaya yetkili olup açıkça yetkili kılınmadıkça, taşınmazları devredemez veya bir hak ile sınırlandıramaz (BK m.450; TBK m.548).

19. Ticarî mümessillik ticaret siciline tescil olunur. Ancak işletme sahibi tescilden önce de temsilcinin yaptığı işlemden sorumludur (BK. m. 449/2; TBK. m. 542/2).

19. Ticarî mümessillik ticaret siciline tescil olunur. Ancak işletme sahibi tescilden önce de temsilcinin yaptığı işlemden sorumludur (BK. m. 449/2; TBK. m. 542/2).

20. Geniş bir faaliyet alanı ve iş hacmine sahip ticarî işletmelerde, bu işletmeyi kendi adına işleten kişinin (tacir), bütün işleri tek başına yürütmesine imkân yoktur. Bu nedenle tacir, ticarî işletmesiyle ilgili faaliyetleri yürütürken, başka kişilerin (tacir yardımcıları) emek ve mesailerinden de yararlanır. Tacir yardımcılarının bir kısmı, tacire bağımlı olarak çalışır; bunlar, tacirin verdiği talimat çerçevesinde ve onun nezaret-denetimi altında faaliyet gösterirler. Tacire yardımcı olan kişilerin diğer bir bölümü ise, çalışma yöntem ve zamanını serbestçe belirleme yetkisine sahip, bağımsız yardımcılardan oluşur (Arkan, Sabih: Ticari İşletme Hukuku, Ankara 2015, s.169).

21. Borçlar Kanunu’nda tanımı yapılan bağımlı tacir yardımcılarından olan ticarî vekil ve ticarî mümessil arasında ana hatları itibari ile bazı farklılıklar bulunmaktadır.

22. Ticarî mümessilin, bir işletmenin tüm işlerini idareyle görevlendirilmesine ve böylece, işletmenin belirli yetkilere sahip “idarecisi” niteliğinde olmasına ve adeta işletmenin sahibiymiş gibi işletme konusuna giren tüm işlemleri (BK’nın 451. maddesindeki sınırlamalar dışında) yapabilme yetkisine sahip bulunmasına karşın, ticarî vekilin temsil yetkisi, işletmenin olağan işleriyle sınırlıdır; ticarî vekil, işletmenin yönetimine ve yürütülmesine ilişkin yetkilere sahip değildir. Dolayısıyla, ticarî mümessil işletmenin olağan ve olağanüstü nitelikteki bütün işlerini yapma yetkisine sahip olduğu hâlde, ticarî vekil, kural olarak sadece olağan işleri yapabilir; ticarî vekilin, olağan işler dışında kalan alanlarda işletmeyi temsilen işlem yapabilmesi, ancak işletme sahibince o konuda özel olarak yetkilendirilmesiyle mümkündür. Bir başka fark da şudur; 6762 sayılı TTK hükümlerine göre ticarî temsilcinin tersine ticarî vekil, ticaret siciline tescil edilemez.

23. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 453/2. maddesindeki açık hükme göre de, ticarî vekilin müvekkilini borç altına sokabilmesi için, bu konuda kendisine açıkça yetki verilmiş olması şarttır. Oysa ticarî mümessilin borç altına sokan işlem yapabilmesi, bu yönde açık ve ayrıca verilmiş bir yetkinin varlığına bağlı değildir (Tacir yardımcıları, ticarî mümessil ve ticarî vekil kavramları hakkında, bu kararın yazımında da yararlanılan ayrıntılı açıklamalar için, bkz: Feyzi Necmeddin Feyzioğlu, Ticari Mümessiller ve Diğer Ticari Vekiller, Halil Arslanlı’nın Anısına Armağan, İstanbul 1978, s. 407 ve devamı; Sabih Arkan, Ticari İşletme Hukuku, 6. Baskı, Ankara 2001, s. 167 ve devamı; Ünal Tekinalp, Kambiyo Senetlerinde Temsile İlişkin Bazı Sorunlar, Temsil ve Uygulamada Vekalete İlişkin Sorunlar Sempozyumu, 14-16 Haziran 1976, İstanbul 1977, s. 35 ve devamı; Dr. İsmail Kırca, Ticari Mümessillik, Ankara 1996, s. 33 ve devamı).