muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3439, Karar No: 2024/11445, Tarih: 21.11.2024

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının talep ettiği alacakların zamanaşımına uğradığından zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesini, davacı tarafın iş bu davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığını, davanın niteliği itibariyle SGK tarafından karşılanmayan zararın giderilmesi istemine ilişkin olduğunu, davacının meslek hastalığından dolayı eğer bir maluliyeti ve zararı var ise bu zararların SGK tarafından bağlanan gelirlerle ödenmiş ve karşılanmış olacağını, davanın, dava şartı olan “Hukuki Yarar” yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiğini, müvekkili işyerindeki çalışma ortamının yasal sınırlara uygunluk sağlığa zarar verecek nitelikte tozlu bir çalışma ortamı bulunmadığını, müvekkilinin işyerindeki çalışma ortamının yasal sınırlarına uygun olduğunu, sağlığa zarar verecek nitelikte tozlu bir çalışma ortamı bulunmadığını, işyerindeki tüm çalışanlara koruyucu ekipmanlar teslim edilip kullanılıp kullanılmadığının denetlendiğini, meslek hastalığının oluşmasında müvekkili şirkete izafe edilebilecek hiçbir kusur bulunmadığını, ayrıca davacının daha önceki çalışma yerleri ve sürelerinin belirlenmesi gerektiğini, davacının maluliyet oranının kesin bir şekilde belirlenmesi gerektiğini, öncelikle davacının iddia ettiği maddi zararların SGK tarafından karşılanması gerektiğini, karşılanması halinde maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesini, işbu davanın maddi tazminat yönünden, nitelikçe SGK tarafından karşılanmayan zararların giderilmesine yönelik olduğunu, bu nedenle öncelikli olarak gelir bağlanması için SGK’ya başvuru yapılıp yapılmadığının, gelir bağlanıp bağlanmadığının tespiti, gelir bağlanmış ise, bağlanan tüm gelirlerin ilk peşin sermaye değerlerinin hesaplanacak tazminattan düşülmesi, gelir bağlanmamış ise bu yönden, davacının tazminat hakkını doğrudan etkileyeceğinden davacıya gelir bağlanması için SGK aleyhine dava açması gerektiğini, davacının tüm zararları Kurumca karşılandığından, davacının herhangi maddi kaybının yasal koşullar oluşmadığından reddi gerektiğini, olayla illiyet bağının araştırılmasının gerektiğini, davada talep edilen manevi tazminat miktarının, manevi tazminat hukukunun genel prensip ve ilkeleri, Yüksek Yargıtayın konuya ilişkin yerleşik içtihatları göz önüne alındığında, pek fahiş olup, haksız zenginleşmeyi sağlayıcı ve özendirici nitelikte olduğunu, dava dilekçesinde talep edilen faiz miktarının yüksek olduğunu, 22.06.1972, tarih, 14223 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanmak suretiyle yürürlüğe giren Sosyal Sigorta Sağlık işlemleri Tüzüğü'nün 63 üncü maddesi; “Hangi hastalıkların meslek hastalığı sayılacağı ve bu hastalıkların, işten fiilen ayrıldıktan en geç ne kadar zaman sonra meydana çıkması halinde sigortalının mesleğinden ileri geldiğinin kabul edileceği bu bölüm hükümlerine ve Tüzüğe ekli meslek hastalıkları listelerine göre tespit ve tayin edilir

.06.1972, tarih, 14223 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanmak suretiyle yürürlüğe giren Sosyal Sigorta Sağlık işlemleri Tüzüğü'nün 63 üncü maddesi; “Hangi hastalıkların meslek hastalığı sayılacağı ve bu hastalıkların, işten fiilen ayrıldıktan en geç ne kadar zaman sonra meydana çıkması halinde sigortalının mesleğinden ileri geldiğinin kabul edileceği bu bölüm hükümlerine ve Tüzüğe ekli meslek hastalıkları listelerine göre tespit ve tayin edilir.” hükmü bulunduğunu, Silikozis hastalığının bir meslek hastalığı olup olmadığını tespit etmek için Tüzüğün 63 üncü maddesi gereğince Tüzüğüne göre Silikozis hastalığının Tüzüğün ekinde bulunan listenin C grubu içinde yer alan bir hastalık olduğunu, ancak söz konusu Tüzüğün bu grup hastalıkların kesin tanısının konulması için ilgililerce bazı eylemlerin yapılmasının şart olduğunun ifade edildiğini, asgari yasal şartlar oluşmadan Meslek hastalıkları Hastanesinin Raporlarının mesleki hastalık tanısını koymaya yeterli raporlar olarak görmediklerini, müvekkili işyerinde işyeri şartları tespit edilmeden ve işyerinde herhangi bir toz ölçümü yapılmadan meslek hastalığına yakalandığından bahsetmenin mümkün olmadığını, müvekkili şirket üretim prosesinde yasaların tüzük ve yönetmeliklerin aradığı iş sağılığı ve güvenliği önlemlerinin alınıp herhangi bir kusurundan söz edilemeyeceğini, iş yerinde Sağlığı ve İş Güvenliği Ortam Ölçümleri kapsamında çalışmalar yapıldığını, her türlü koruyucu ekipman verildiğini, eğitim verildiğini, çalışanlara dağıtılan kişisel koruyucu malzemelerin standartlar dahilinde olduğunu, davacının 09.01.2014-24.01.2019 tarihleri arasında çalıştığını, kendi isteğiyle işten ayrıldığını belirterek davanın öncelikle usul yönünden, usule yönelik itirazların kabul görmemesi halinde esastan reddine karar verilmesini mahkememizden talep etmiş, bu talebini duruşma sırasında da tekrarlamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle; dava konusu meslek hastalığının meydana gelmesinde davalı işverenlerin % 31 oranında kusurlu olduğu, davacının meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezliğe uğramadığı kabulünden hareketle;

"Davanın kısmen kabul kısmen reddi ile

1-Maddi tazminat talebinin reddine,

2-Manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminatın meslek hastalığının başlangıç tarihi olan 18/04/2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine,

Fazlaya ilişkin talebin reddine, " şeklinde karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece maluliyet oranının %0 olarak kabul edilmesinin hatalı olduğunu, manevi tazminat miktarının düşük tespit edildiğini ileri sürerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne dair İlk Derece Mahkemesi hükmünün kanuni ve hukuki gerekçeleri ile dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı anlaşıldığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yinelemek suretiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık meslek hastalığından kaynaklanan maddi tazminat ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369'uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13, 16, 20 ve 21 inci maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesi

3. Değerlendirme

A) Davacı vekilinin hükmedilen manevi tazminat alacağına ilişkin temyiz istemi yönünden ;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

A) Davacı vekilinin hükmedilen manevi tazminat alacağına ilişkin temyiz istemi yönünden ;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı vekilince dava dilekçesinde 150.00,00 TL manevi tazminat talebinde bulunduğu, ilk derece mahkemesince davacı yararına 10.000,00 TL manevi tazminata karar verildiği, davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği gözetildiğinde reddine karar verilen tazminat miktarının Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından davacı vekilinin temyiz itirazlarının miktardan reddine karar verilmiştir.

B) Davacı vekilinin hükmedilen maddi tazminat alacağına ilişkin temyiz istemi yönünden;

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR :

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin hükmedilen manevi tazminat alacağına yönelik temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Davacı vekilinin hükmedilen maddi tazminat alacağı yönünden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

21.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9772, Karar No: 2012/16161, Tarih: 27.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/9772 E.  ,  2012/16161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve taktirine, incelenen dosya içeriğine göre hükümlü müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasanın, 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi dikkate alınarak verilen önceki kesinleşmiş hükmün açıkça hükümlü lehine olduğu ve 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinde düzenlenen ve hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanan güvenlik tedbirlerinin hükümlü aleyhine bulunduğu da gözetilmeden; “yeniden karar verilmesine yer olmadığına ve önceki hükümlülüklerinin hapis cezasının 5252 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca hapis cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynen infazına” karar verilmesi gerekirken, 5237 sayılı yasanın lehe olduğundan bahisle yeniden hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de; yeniden değerlendirme yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrası temyiz yasa yoluna ilişkin bölüm hariç olmak üzere bütünüyle çıkartılıp yerine “suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa uyarınca verilip kesinleşen hükmün açıkça hükümlü lehine olduğu anlaşıldığından, uyarlama yapılmasına yer olmadığına ve önceki hükümdeki ağır hapis cezasının 5252 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca hapis cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynen infazına” denilerek sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/1768, Karar No: 2019/581, Tarih: 05.02.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/1768 E.  ,  2019/581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, Tehdit, Hakaret

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre, katılan sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun ve takdire dayalı bulunan hükümlerinn tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; daha önce katılan sanık ... ve eşi...'ya ait olan... Tarım Ürünleri Nakliyat Kuyuculuk İmalat Pazarlama Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi ünvanlı nakliye firmasının, 29.04.2013 tarihinde Yusuf’un oğlu ..., ... ve ... isimli şahıslara resmi olarak devir ve temlik edildiği, dosya arasında bulunan ticaret sicil tasdiknamesine göre, anılan üç ortağın müştereken şirket müdürü olarak görev yaptıkları, aynı zamanda müdürler kurulu başkanı da olan ...'nın, ortaklarının faaliyetleriyle zarara uğrattıkları şirkete ait birçok nakliye aracını satıp borç ödediğini, kalan son üç aracın da satılmak istendiğini öğrendiğini söylediği babası ...’dan, anılan araçların anahtarlarını şoförlerinden alıp kendisine vermesini istemesi üzerine, katılan ...’un 08.09.2014 tarihinde tanıklar ..., ... ve ...’dan, şoförlüğünü yaptıkları araçların anahtarlarını alıp oğluna verdiği, anahtarları alan ...’nın bu araçları sakladığı;

Araç şoförlerinin haber vermesi üzerine şirketin diğer ortaklarının şikayetçi oldukları ve bu hususta soruşturma başlatıldığı;

Araç şoförlerinin haber vermesi üzerine şirketin diğer ortaklarının şikayetçi oldukları ve bu hususta soruşturma başlatıldığı;

Kayıp araçlarının akıbeti konusunda sanık ...’ın vasıtasıyla ilçe Emniyet Müdürü ile görüşmek amacıyla 10.09.2014 günü, ...’nün kullanımında olan kendisine ait ... plakalı araçla sanıklar ... ve ...’in birlikte Emniyet Müdürlüğü hizmet binasına geldikleri, müdürün yerinde olmadığını öğrenmeleri üzerine buradan ayrılıp aynı araçla seyir haline geçtikleri sırada, Ünye İlçesi İş Bankası yakınlarında aracının içinde beklemekte olan katılan ...’yı görüp, şirkete ait araçların alınması hususunda görüşmek amacıyla mağdura ait 35 AP 1033 plaka sayılı aracın arkasına park ettikleri, araçtan inen sanıklar ... ve ...'in, ...'un arabasının yanına geldikleri, sanık ...’in sağ ön kapı, ...’in ise sol arka kapıyı açıp bindikleri araç içerisinde, şirkete ait araçları haksız şekilde alan ... ile tartışmaya başladıkları, tartışmanın büyümesi üzerine her iki sanığın, alınan doktor raporuna göre, boyun sol kısmında yan yana 3-4 adet sıyrık ve kızarıklık husule getirecek ve basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde mağduru yaraladıkları, yaşanan arbedenin tanık ... tarafından da görüldüğünün anlaşılması karşısında; sanıklar ... ve ...’in eylemlerinin, yağma suçunun daha az cezayı gerektiren alacağın tahsili amacıyla kasten yaralama suçunu oluşturduğu dikkate alınıp, sanıklar hakkında TCK'nin 150/1. maddesi delaletiyle aynı Kanunun 86/2. maddesi uygulanmak suretiyle ceza tayini ile mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan (sanık) ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9194, Karar No: 2007/2189, Tarih: 08.03.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/9194 E.  ,  2007/2189 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Davacı tarafından hasımsız olarak açılan iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahillerden T.Vakıflar Bankası, ... A.Ş., ... Triko A.Ş, İş. Bankası A.Ş, Kefeli Giyim A.Ş, Akbank A.Ş. İş Finansal Kir. A.Ş., ... Deri San. A.Ş. vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, 1976 yılında şahıs firması, olarak faaliyete geçen müvekkili şirketin 1996 yılında yedi katlı mağaza açtığını, 1998 yılında 3 katlı ... Triko mağazasını açtığını, müvekkilinin dünyanın ünlü markaları sattığını, son yıllarda tekstil ve hazır giyim sektöründe durgunluk yaşandığını, müvekkilinin borca batık duruma geldiğini, ancak iyileştirme projesindeki tedbirlerle mali durumunu düzeltebileceğini ileri sürerek iflasın 1 yıl süreyle ertelenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacı şirketin borca batık durumda olduğu, mali durumunu iyileştirebileceği gerekçesiyle iflasın 1 yıl süreyle ertelenmesine karar verilmiş, hüküm ... A.Ş, ... A.Ş,. ... Triko A.Ş. İş Bankası A.Ş., Kefeli Giyim A.Ş. Akbank A.Ş., İş Finansal Kiralama A Ş ve ... Deri A.Ş vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İflasın ertelenmesine karar verilebilmesi için erteleme talebinde bulunan şirketin borca batık durumda olması ve mali durumunu iyileştirme ümidinin bulunması gerekir. İİK.nun 179 maddesine göre, iflasın ertelenmesi talebiyle birlikte şirketin mali durumunun iyileştirilmesinin mümkün olduğuna ilişkin bir iyileştirme projesinin mahkemeye sunulması gerekir. Erteleme talebinde bulunan şirket de iyileştirme projesi sunmuştur. İyileştirme projesini inceleyen bilirkişi kurulu iyileştirme projesinin 1,2,3,4,9 maddelerinin projenin zayıf yönleri olduğu, şirketin Kayseri çapında yarattığı ekonomik değer, katıldığı ve yürüttüğü sosyal faaliyetler ve aşevi gibi hayır faaliyetleri ve çalışanların sayısı dikkate alındığında iflas yerine iflasın ertelenmesinin yararlı olduğu belirtilmiştir. Bu rapora itiraz üzerine ek rapor alınmışsa da ek rapor Yargıtay denetimine elverişli olmadığı gibi ayrıntılı ve gerekçeli değildir. Şirketin mali durumunun nasıl iyileştirileceğine ilişkin Yargıtay denetimine elverişli rakamsal veriler sunulmamıştır. Mahkemece yeni bir bilirkişi kurulundan rapor alınarak varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 8.3 .2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/135, Karar No: 2005/129, Tarih: 15.11.2005

Ceza Genel Kurulu 2005/4-135 E., 2005/129 K.

**Ceza Genel Kurulu 2005/4-135 E., 2005/129 K.**

**- ANNESİNİ YARALAMA

- TEMYİZ EDİLME SÜRESİNİN BAYRAM TATİLİNE RASTLAMASI**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 310 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 317 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 40 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 271 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 456 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 457 ]

- 2429 S. ULUSAL BAYRAM VE GENEL TATİLLER HAKKINDA KANUN [ Madde 2 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık ..... .....'in annesini yaralama suçundan TCY'nın 456/4 ve 457/2. maddeleri uyarınca 3 ay hapis, köy muhtarı katılan ..... .....'u yaralama suçundan TCY'nın 456/4 ve 271/1 maddeleri uyarınca 2 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin Lüleburgaz Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 06.02.2003 gün ve 657-95 sayılı hükümlerin sanık müdafii tarafından temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesi 07.09.2005 gün ve 23136-10160 sayı ile;

"Dilekçenin süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY'nın 317. maddesi uyarınca sanık ..... .....müdafiinin temyiz isteğinin reddine" karar vermiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 24.10.2005 gün ve 72398 sayı ile;

"Sanık müdafiinin yüzüne karşı 06.02.2003 tarihinde verilen kararın, müdafii tarafından 17.02.2003 tarihinde temyiz edildiği, temyiz süresinin 13.02.2003 tarihinde bittiği, ancak; sona erdiği tarihin bayram gününe rastladığı, bayramın sona ermesini müteakip hafta sonu tatili başladığı, tatil gününün sona erdiği 17.02.2003 tarihinde kararın temyiz edildiği dikkate alındığında temyiz süresinin dolmadığı, bu nedenle kararın süresinde temyiz edilmiş olduğu" görüşüyle itiraz yasayoluna başvurarak, Özel Daire kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın katılan ..... .....'i yaralama suçundan TCY'nın 456/4 ve 457/2. maddeleri uyarınca 3 ay hapis, katılan ..... .....'u yaralama suçundan TCY'nın 456/4 ve 271/1 maddeleri uyarınca 2 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin hükümler 06.02.2003 tarihinde sanık müdafiinin yüzüne karşı tefhim olunmuş, sanık müdafii 17.02.2003 havale tarihli dilekçesi ile her iki hükmü de temyiz etmiştir.

Özel Daire; "dilekçenin süresi içinde verilmediği" gerekçesiyle temyiz isteğini reddetmiş, Yargıtay C.Başsavcılığı ise, temyizin süresinde olduğunu belirterek itiraz yasa yoluna başvurmuştur.

Çözümü gereken uyuşmazlık, temyiz isteminin süresinde olup olmadığına ilişkindir.

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY'nın temyizin süresini düzenleyen 310. maddesinde: yüze karşı açıklanan hükmün bu tarihten itibaren bir hafta içinde temyiz edilebileceği belirtilmiş,

Özel Daire; "dilekçenin süresi içinde verilmediği" gerekçesiyle temyiz isteğini reddetmiş, Yargıtay C.Başsavcılığı ise, temyizin süresinde olduğunu belirterek itiraz yasa yoluna başvurmuştur.

Çözümü gereken uyuşmazlık, temyiz isteminin süresinde olup olmadığına ilişkindir.

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY'nın temyizin süresini düzenleyen 310. maddesinde: yüze karşı açıklanan hükmün bu tarihten itibaren bir hafta içinde temyiz edilebileceği belirtilmiş,

40. maddesinde ise: hafta olarak tayin edilen sürenin, işlemeye başladığı güne son haftada isim olarak karşılık gelen günün tatil saatinde biteceği, son günün tatile rastlaması durumunda ise sürenin, tatilin ertesi günü sona ereceği hükme bağlanmıştır.

Somut olayda: sanık müdafiinin yüzüne karşı 06.02.2003 Perşembe günü tefhim edilmekle başlayan bir haftalık temyiz süresinin 13.02.2003 Perşembe günü sona erdiği, ancak bu günün Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkındaki 2429 sayılı Kanunun 2. maddesi uyarınca genel tatil sayılan dinî bayramlardan Kurban Bayramı'nın 3.gününe rastladığı, yine 14.02.2003 tarihinin Bayramın son gününe, 15 ve 16 Şubat 2003 tarihlerinin de hafta sonuna denk gelmesi nedeniyle resmi tatil olduğu, temyiz dilekçesinin ise tatilin bitimini takip eden 17 Şubat 2003 tarihinde mahkemesine verildiği, dolayısıyla sanık müdafiinin temyizinin süresinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla, isabetli görülen Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin; sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine ilişkin 07.09.2005 gün ve 23136-10160 sayılı KARARININ KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 4.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.11.2005 günü oybirliği ile karar verildi.