muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/53, Karar No: 2008/70, Tarih: 01.04.2008

b)Hükmün lehe ve aleyhe temyiz edilmesi halinde hem lehe, hem de aleyhe bozmaya konu edilebilir.

c)Hükmün aleyhe temyiz edilmemesi halinde, 1412 sayılı CYUY nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu teşkil eder.

Bu itibarla; Özel Daire kararı isabetli bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddiyle, dosyanın Yerel Mahkemeye gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyelerinden;

M.Tatar ve S.Z.İskender; “

“Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu 03.07.1995 tarihli, 1993/1-174 esas ve 1995/246 sayılı kararında, 30.06.1995 tarihli, 1993/01 ve 1995/01 sayılı İçtihatları Birleştirme kararına yollama yapılarak 765 sayılı TCK' nun 11. maddesinde sayılan cürümlere ilişkin kamu hizmetlerinden yasaklılık (hidematı ammeden memnuiyet) cezasının bir ek ceza olduğu vurgulanmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Yasasında yer almayan, kişinin hukukunu bağlayıcı nitelikteki ek (fer'i) ceza niteliğinde kamu hizmetlerinden yasaklılık cezası 765 sayılı Türk Ceza Yasasının 11. maddesinde "hidematı ammeden memnuiyet" adı altında yer verilmiştir.

765 sayılı TCK' nun 20. maddesinde tanımlanan "kamu hizmetlerinden yasaklılık cezasının, 31. maddesinde "beş seneden fazla ağır hapse mahkumiyet müebbeden ve üç seneden beş seneye kadar ağır hapse mahkumiyet hükmolunan cezaya müsavi bir müddetle, hidematı ammeden memnuiyeti müstelzimdir" ifadesiyle uygulanabilme koşulları gösterilmiştir. Yasa metinindeki "müstelzim" sözcüğüyle, belirli koşullarda özgürlüğü bağlayıcı cezanın yanında bu ek cezanın uygulanması gerekliliğine ve zorunluluğuna vurgu yapılmıştır.

Ek (fer'i) ceza niteliğinin en belirgin özelliği ise asıl cezayla birlikte uygulanabilir oluşudur.

Konuyla ilgisi bakımından üzerinde durulması gereken kazanılmış hak kurumudur. Usul hukukunda yer alan aleyhe bozma yasağı, başka bir anlatımla kazanılmış hak olgusu maddi ceza hukuku uygulamasına yabancı bir olgudur. Aleyhe bozma yasağı 1412 sayılı CMUK' nun 326; 5271 sayılı CMK' nun 307. maddelerinde bir usul hukuku kurumu olarak düzenlenmiştir. Bu hükümlere göre, ceza kararı yalnız sanık lehine temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenen cezadan daha ağır olamayacaktır. Kazanılmış hakkın konusu yönünden yalnızca hüküm fıkrasında gösterilen ceza miktarına yollama yapılmış, cezalar bakımından asıl ceza, ek (fer'i) ceza ayırımı yapılmadığı gibi, cezanın belirlenmesi koşullarının esas alınmasını öngören bir düzenlemeye de yer verilmemiştir. Bu bağlamda, maddi ceza hukukuna yabancı olan kazanılmış hak olgusunun, cezanın uygulanma koşullarına bakılarak saptanması usul hukukuyla maddi ceza hükümlerinin karıştırılmasına dayalı yanlış bir değerlendirme olacaktır. Dolayısıyla maddi ceza hukukunun öngördüğü ilkelere göre belirlenen ve hüküm fıkrasında yer alan sonuç cezanın kazanılmış hak konusu olup olamayacağının usul hukuku hükümlerine bakılarak saptanması zorunludur.

Ek cezaların uygulanabilme yöntemi konusunda öğretide ve yargısal kararlarda değişik görüşler ileri sürüldüğü gözlenmektedir. Bu karışıklığın ana nedeni, "ek ceza" ve "güvenlik önlemi" yaptırımlarının farklı özelliklerinin dikkate alınmamış olmasına bağlanabilir.

Öğretideki görüşlerin ayrıntısına girilmesine gerek görülmemekle birlikte, bu saptamayı doğrular nitelikte olan, Sayın S.... M............ tarafından, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 26.09.2002 tarihli ve 1935-3257 sayılı kararında ileri sürülen görüş konuyu açıklayıcı niteliktedir: "TCK.nun 31. maddesi, "beş seneden fazla ağır hapse mahkumiyet müebbeden ve üç seneden beş seneye kadar ağır babında "ceza başlayan bölüm hapse mahkumiyet hükmolunan cezaya müsavi bir müddetle hidemati ammeden memnuiyeti müstelzimdir" hükmünü içermekte olup 30.6.1995 gün 1/1. sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararına kadar;

A-Bu hüküm, ceza kanununun 1. kitap 3. mahkumiyetlerinin Neticeleri ve Tarzı İcraları" başlığı ile içinde yer alması;

B-Maddede "müstelzimdir" sözcüğü dikkate alınması suretiyle,

Mahkumiyetin doğal sonucu olup kendiliğinden devreye gireceği, mahkemenin bu konudaki kararının ''yapıcı'' bir karar olmayıp "belirleyici" olacağı hüküm fıkrasında belirtilmemesinin kazanılmış hak oluşturmayacağı, bilahare de karar verilebileceği yargısal içtihatlarda tartışmasız şekilde uygulanmış iken, 21.11.1990 gün ve 3679 sayılı yasayla Türk Ceza Kanunun muvakkat amme hizmetlerinden memnuiyet süresini belirleyen 20 ve bu cezaların içtimalarında üst sınırı gösteren 77/5 ile memnu hakların iadesinde 122. maddelerinde yapılan değişiklikler karşısında yukarıdaki TCK. 31/2. maddesine ilişkin zımni bir değişiklik yapılıp yapılmadığı hususunda içtihatlar arasında çıkan uyuşmazlık üzerine alınan 30.6.1995 gün ve 1-1 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararında özetle, TCK. 31. maddesindeki mahkumiyetlerin ceza mahkumiyetinin doğal sonucu bulunmayıp bir ceza olduğu ve TCK.nun 20. maddesini değiştiren Yasanın da bu cezada değişiklik yaptığı ve karşıt görüşlerde ileri sürüldüğü gibi mahkumiyetin doğal sonucu kendiliğinden devreye girecek ve hükmolunmaması halinde TCK. 33. maddesinde olduğu gibi bilahare infazda nazara alınabilecek bir tedbir niteliğinde olmayıp kazanılmış hak oluşturabilecek fer'i cezalardan bulunduğu kabul edilmiş ve bu içtihat uyarınca TCK. 31/2. maddesiyle ilgili olmakla birlikte 31/1. maddenin de mahiyet olarak bir bütün oluşturması nedeniyle maddenin tamamının fer'i ceza olarak nitelendirilmesi gerekir gerekçesiyle TCK. 31/1. maddesine hükmedilmemesine karşılık mahkumiyetin doğal sonucu olarak infazda nazara alınabileceğine ilişkin görüşünün doğru değildir. "

Hiç kuşkusuz, "güvenlik önlemi" yaptırımları adı ceza olmadıklarından kazanılmış hak konusu olamazlar. Ancak, "ek cezalar" için aynı şeyi söylemek, yukarıda da açıklandığı gibi kazanılmış hak olgusuna aykırıdır.

Hiç kuşkusuz, "güvenlik önlemi" yaptırımları adı ceza olmadıklarından kazanılmış hak konusu olamazlar. Ancak, "ek cezalar" için aynı şeyi söylemek, yukarıda da açıklandığı gibi kazanılmış hak olgusuna aykırıdır.

Asıl ceza mahkumiyetine bağlı olarak uygulanabilen "ek cezanın hüküm fıkrasında yer alması zorunlu değildir ve kazanılmış hakka konu olmaz, infaz aşamasında dikkate alınabilir" görüşü, hukukun temel ilkeleriyle bağdaşmadığı gibi, bu cezanın belirlenip uygulanması yönetsel bir makam olan infaz makamına bırakılması, cezalar ancak yargılama süreci sonucunda görevli yargıçlar tarafından belirlenip karar altına alınabilir ilkesine aykırı olup polis devleti dışında, demokratik hukuk devleti olmanın gerekleriyle bağdaşmaz.

Konuya ilişkin Yüksek Yargıtay'ın uygulamasına bakıldığında:

Yerleştiği söylenebilir uygulamaya göre, 765 sayılı TCK' nun 31. maddesinin ikinci cümlesinde yer alan "üç seneden beş seneye kadar ağır hapse mahkumiyet hükmolunan cezaya müsavi bir müddetle, hidematı ammeden memnuiyeti müstelzimdir" hükmünün yanlış uygulanmasını aleyhe bozma yasağı kapsamında görmektedir. Örneğin, Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 10.10.1995 tarihli ve 2478-2751 sayılı; 8. Ceza Dairesinin 17.01.2000 tarihli, 1999/19178 ve 2000/179 sayılı kararlarında, kamu hizmetlerinden yasaklılık cezasının süresinin eksik belirlenmesi kazanılmış hak konusu sayılmıştır.

Öte yandan, 31. maddenin uygulanmamış olması durumunda, Yüksek Yargıtay'ın farklı eski kararlarının yanında kimi yeni kararlarında kazanılmış hakkın korunması yolunda içtihatları bulunmaktadır. Örneğin, Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 06.07.2007 tarihli ve 951-5570; 24.09.2007 tarihli ve 6644-6709; O 1.02.2008 tarihli 2007/6051 ve 2008/581 sayılı kararlarında anılan görüşe yer verildiği açıkça anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay bağlamında uyuşmazlık konusu çoğunluk ve aykırı düşünce değerlendirildiğinde:

Kamu hizmetlerinden yasaklılık yaptırımının bir ek (fer'i) ceza olduğu konusunda tartışma yoktur.

Sanık hakkında, İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesince 21.09.2005 tarihli ve 208/214 sayılı kararıyla, 765 sayılı TCK' nun 452/1, 59. maddeleriyle 11 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği halde aynı Yasanın 31 ile 33. maddelerinin uygulanmasına yer verilmemiştir.

Öncelikle belirtelim ki, 11. maddede yer alan ceza yaptırımları içinde sayılmayan 765 sayılı TCK’ nun 33. maddesinde yer alan hükümlü1üğün sonucu olarak yasal kısıtlılık ve babalık ve kocalık sıfatının verdiği haklardan yoksunluk, bir ceza hukuku önlemi (güvenlik tedbiri) niteliği taşıdığı ve kazanılmış hak konusu olamayacağı genel kabul gören bir durumdur.

Anlaşmazlık konusu sorun, 765 sayılı TCK’ nun 20. maddesinde tanımlanan ve 31. maddesinde uygulanabilirlik koşulları saptanan ek cezanın asıl cezayla birlikte uygulanmaması durumunda, aleyhe bozma yasağının, başka anlatımla kazınılmış hak ilkesinin korunup korunmayacağına ilişkindir.

Anlaşmazlık konusu sorun, 765 sayılı TCK’ nun 20. maddesinde tanımlanan ve 31. maddesinde uygulanabilirlik koşulları saptanan ek cezanın asıl cezayla birlikte uygulanmaması durumunda, aleyhe bozma yasağının, başka anlatımla kazınılmış hak ilkesinin korunup korunmayacağına ilişkindir.

Yüksek Genel Kurulda çoğunluk oyuyla oluşan görüşe göre, "765 sayılı TCK'nun 31. maddesinde uygulanabilirlik koşulları belirlenen ek cezanın, hükmedilen asıl cezanın yanında uygulanmasına yer olmadığına karar verilmişse, uygulanmakla birlikte süresi eksik belirlenmişse kazanılmış hak konusu olabilecek, ancak; mahkeme kararında bu konuda bir hüküm yoksa ceza mahkumiyetinin doğal sonucu olduğundan kazanılmış hak konusu olmayacak, infaz aşamasında dikkate alınıp uygulanabilecektir."

İster ceza mahkumiyetinin sonucu isterse tamamlayıcı ceza niteliğinde, süreli ya da ömür boyu olsun, ek cezaların hükümlerde yer almasının zorunlu olduğu ve her koşulda aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilmesi gerekliliği yukarıda ayrıntılı olarak açıklanmıştır. Bu bağlamda yinelemekten kaçınmak için çoğunluk görüşünün kendi içindeki çelişkiye vurgu yapılması yeterli görülmüştür. Bu görüşe göre, ek cezalar kararda yer almışsa kazanılmış hak konusu olabilecek aksi halde olamayacaktır. Ek cezaların ceza mahkumiyetinin zorunlu sonucu olmasıyla kazanılmış hak olgusu ilişkilendiriliyorsa, böylesi bir ayırım yapılmasının dayanağını anlamak olanaksızdır.”

” şeklinde,

M.M.Kaya; “

“765 Sayılı Türk Ceza Kanunun 11.maddesinde cezalar şu şekilde sıralanmıştır:

“Madde 11.Cürümlere mahsus cezalar şunlardır.

1-İdam,

2-Ağır hapis,

3-Hapis,

4-Sürgün,

5-Ağır cezayı nakdi,

6-Hidematı ammeden memnuiyet”

”

Şeklinde cezalar 6 bende ayrılmıştır. Burada bizim tartışma konumuz olan ceza çeşidi,

6. bentte bulunan “

“hidematı ammeden memnuiyet”

” cezası ile ilgilidir. 765 sayılı Yasa, hidematı ammeden memnuiyet cezasını, normal bir ceza olarak kabul ettiğine göre, buna paralel olarak, tüm cezalarda uygulanan kazanılmış hak kuralının, hidematı ammeden memnuiyet cezasına da uygulanması gerekmektedir.

30.6.1995 gün 1/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararından evvel Yüksek Ceza Daireleri, 765 Sayılı Yasanın 20 ve 31.maddelerini farklı şekilde değerlendirmekteydi.

Şöyle ki;

20.maddede tanımlanan, kamu hizmetlerinden yasaklanma, diğer bir ifadeyle, memuriyetten mahrumiyet cezasını, bir fer’i ceza olarak kabul ettikleri halde, 31.maddede tanımlanan, hidematı ammeden memnuiyet cezasını ise 20.maddeden tamamen farklı, ceza mahkumiyetlerinin neticeleri ve tarzı ve icraları ile başlayan bölüm içinde yer alması nedeniyle, fer’i bir ceza olarak kabul etmeyip, TCK.nun 33.maddesi gibi mahkumiyetin doğal sonucu olarak, bilahare infazda nazara alınabilecek, kendiliğinden devreye giren bir tedbir şeklinde kabul edilmekte idi.

20.madde gereğince verilen kamu hizmetlerinden mahrumiyet cezaları feri ceza olarak kabul edildiği için, bu cezalara CMUK.nun 326/son fıkrası gereğince şartlar oluştuğunda, sanık lehine kazanılmış hak kuralı uygulanmakta iken, 31.madde ile verilen kamu hizmetlerinden mahrumiyet cezaları yönünden ise fer’i ceza olarak kabul edilmediğinden, tedbir olarak değerlendirilerek, mahkumiyetin tabii sonucu olduğundan kazanılmış hak kuralı uygulanmamakta idi.

Ancak, İçtihadı Birleştirme kararı yukarda izah ettiğim 20 ve 31. maddeler arasındaki bu ayırımı tamamen ortadan kaldırıp. Her iki cezanın, içerik ve kapsamlarını özdeşleştirip, birbirlerine eşit, iki madde olduklarını, birbirlerinden ayırt edilemeyeceklerini, 31.maddenin de artık bu günden itibaren 20.madde gibi fer’i bir ceza olarak kabul edilmesi gerektiğini aşağıdaki gerekçelerle ortaya koymuştur.

1-Özgürlüğe ve mal varlığına yönelik olmayana ncak medeni ehliyeti kaldıran nitelikte, yani kişinin vatandaşlık haklarının bir kısmını kullanabilmesini veya bu haklara sahip olmasını etkileyen bir ceza olan kamu hizmetlerinden yasaklık, TCK.nun 11.maddesinde ‘

‘cürümlere mahsus ceza’ olarak kabul edilmiştir.

Kamu hizmetlerinden yasaklık cezası, özgürlüğü bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunan “

“tamamlayıcı ceza”

” (md.20) ya da ceza hükümlülüğünün sonucu olan “

“ek fer’i ceza”

” (md.31) niteliğindedir. Bu ceza süreli veya ömür boyu olsa da aynı tür cezadır. Yani,Ceza Yasasının 20 ve 31.maddelerinde yer alan kamu hizmetlerinden yasaklık cezası tek ve aynı kavramdır.

2-Ceza Yasasının gerek 20., gerekse 31.maddelerinde yer alan kamu hizmetlerinden yasaklık cezası, bu Yasanın 11.maddesinin 6.bendinde sayılan aynı cezadır.

3-Memnu hakların iadesinde de, kamu hizmetlerinden yasaklamanın türü yani 20 ve 31.maddeden kaynaklanması arasında hiçbir fark gözetilmemiştir.

4-Ceza Yasasının 20.maddesinde sayılan ehliyetsizliklerden sadece bir veya bir kaçının uygulanabileceğini, örneğin sadece memuriyetten yoksun bırakılma cezasını öngörmesi halinde, bu cezaya ilaveten ayrıca kanuni netice olduğundan bahisle 31.maddenin de uygulanması olanaksızdır.

Bu itibarla Ceza Yasasının 20 ve 31. maddelerinde düzenlenen kamu hizmetlerinden yasaklanma cezaları birbirinden farklı cezalar olmayıp, 20.maddede sanık lehine ve cezanın üst sınırını azaltan değişiklik 31.madde için de geçerlidir şeklinde her iki maddenin aynı kavram olduğunu açıklamaya çalışmıştır.

SONUÇ:30.06.1996 gün 1/1 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararının oylandığı güne kadar verilen sayısız Yargıtay kararlarında, TCK.nun 31.maddesinin, aynı Yasanın 33.maddesi gibi mahkumiyetin doğal sonucu kabul edilerek, kararda yazılmasa bile kendiliğinden devreye gireceği ve hüküm fıkrasında belirtilmemesinin kazanılmış hak oluşturmayacağı,, infazda yerine getirilebileceği hususları sayısız yargı kararlarında belirtilmiştir.

SONUÇ:30.06.1996 gün 1/1 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararının oylandığı güne kadar verilen sayısız Yargıtay kararlarında, TCK.nun 31.maddesinin, aynı Yasanın 33.maddesi gibi mahkumiyetin doğal sonucu kabul edilerek, kararda yazılmasa bile kendiliğinden devreye gireceği ve hüküm fıkrasında belirtilmemesinin kazanılmış hak oluşturmayacağı,, infazda yerine getirilebileceği hususları sayısız yargı kararlarında belirtilmiştir.

30.06.1996 günlü İçtihatları Birleştirme Kararı ise, 31.maddede belirtilen kamu hizmetlerinden mahrumiyet cezasını, mahkumiyetin doğal sonucu olarak görmeyip, bir feri ceza olduğunu ve 20.madde ile 31.maddenin aynı ceza tipinden olup, aralarında hiçbir fark bulunmadığını açıklığa kavuşturmuştur.

Yüce Yargıtay’ın bu İçtihatları Birleştirme Kararına karşı saygıyla eğilerek ve 31.madde ile ilgili eski alışkanlıklarımızdan da vazgeçerek, bu maddenin,artık 33.madde gibi, hüküm fıkrasında belirtilmemesi halinde,bilahare infazda nazara alınabilecek bir tedbir niteliğinde olmayıp, tam tersine 11.maddenin 6.bendinde sayılan cezalardan olması nedeniyle kazanılmış hak oluşturabilecek cezalardan bulunduğunu kabul etmemiz gerekmektedir.”

” biçimindeki açıklamayla,

Diğer Genel Kurul üyesi ise; benzer gerekçelerle, itirazın kabulü yönünde muhalefet oyu vermiştir.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle,

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2-Dosyanın İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 01.04.2008 günü yapılan müzakerede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6126, Karar No: 2010/11758, Tarih: 21.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/6126 E.  ,  2010/11758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idareler vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idareler vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca taşınmazın bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idareler vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, Pendik Belediye Başkanlığından aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, ...'na aşağıda yazılı harçtan artan paranın istenildiğinde iadesine, 21.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18990, Karar No: 2017/3508, Tarih: 27.03.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/18990 E.  ,  2017/3508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Başka suçtan Tekirdağ Cezaevi'nde hükümlü olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan sanığın, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nun temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22986, Karar No: 2012/13250, Tarih: 02.04.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/22986 E.  ,  2012/13250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın mağdurun bacağına doğru bıçak sallayarak ayağından yaraladığı hususundaki mağdurun iddiası ve doktor raporu karşısında; sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12124, Karar No: 2010/24628, Tarih: 25.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/12124 E.  ,  2010/24628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekili tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçluya örnek 10 numaralı ödeme emri tebliği üzerine borçlu vekilinin İİK.nun 168/4.maddesinde öngörülen yasal 5 günlük sürede icra mahkemesine başvurarak imzaya itiraz ettiği anlaşılmıştır.

Mahkemece yaptırılan inceleme sonucunda Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinin 18.12.2009 tarihli raporunda bonodaki keşideci imzasının borçlunun eli ürünü olduğu bildirilmiştir.

Adli Tıp Kurumunun Fizik İhtisas Dairesinin imza incelemesinde son mercii olarak kabulü mümkün bulunmayıp, raporun anılan kurumdan alınmış ve heyetçe düzenlenmiş olması da, yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre ona üstünlük sağlamayacağından bu rapora üstünlük tanınarak sonuca gidilemez. HGK.nun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-382-415 sayılı kararında da belirtildiği üzere, herhangi bir belgedeki imza veya yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması, sonuçta imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleri ile de desteklenmesi şarttır. Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen rapor bu haliyle HGK.ca belirlenen kıstaslara da uygun değildir.

O halde, mahkemece yeniden ve ehil bilirkişilerden oluşacak bir kuruldan mütalaa alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  25.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4894, Karar No: 2018/19489, Tarih: 13.12.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/4894 E.  ,  2018/19489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mahkemece verilen 26/06/2007 tarihli ve E.2007/141 - K.2007/250 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesine ve Dairemizce hükmün sanık lehine bozulmasına karşın, bozmadan önceki hükümde sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği halde, bozmadan sonraki hükümde hapis cezasının ertelenmemesi nedeniyle CGK'nin 09/02/2016 tarihli ve E.2014/71 - K.2016/42 sayılı kararı uyarınca kazanılmış hakka dikkat edilmemesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

2) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkum edilen sanığın, Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve E.2014/140 - K.2015/85 sayılı iptal kararı da gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.