muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13649, Karar No: 2015/17036, Tarih: 19.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/13649 E.  ,  2015/17036 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, davalı Kurum’un ödenen aylıkların iadesine ilişkin Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamda belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 2009 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan davacının, ...’nın 18.08.2006 tarihinden itibaren % 99 oranında payına sahip olduğu ...'de 17.02.2010 tarihinden itibaren çalıştığı ve Kurum tarafından 5335 sayılı Kanunun 30. maddeleri gereğince 17.03.2010-16.03.2012 tarihleri arası yersiz ödenen 23.061 TL’nin davacıdan 09.04.2012 tarihli Kurum yazısı ile istendiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “...Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin

veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğu belirgindir. Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı gerekir. Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K., 21.03.2012 gün ve 2012/10-20 E., 2012/235 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Davacının, uyuşmazlık konusu olmayan dava dışı kamu kurumunda 20.04.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olması nedeniyle, 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının

25.04.2010 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işleminde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Davacının, uyuşmazlık konusu olmayan dava dışı kamu kurumunda 20.04.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olması nedeniyle, 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının

25.04.2010 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işleminde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Öte yandan, anılan kanunun açık hükmü karşısında; Kurumun, çalışmayı veya yaşlılık aylığı alma konusunda seçim hakkı verdikten sonra aylığı kesme gibi bir yükümlüğü bulunmadığı gibi, davacının sebepsiz zenginleşmenin haklı bir sebebe dayanmadığını, geri vermekle yükümlü olduğunu bilecek durumda olduğu ve 5335 sayılı yasadaki istisnalara girmediğinin anlaşılması nedeniyle, Kurumun denetim görevini yerine getirmediği ve fuzuli ödemenin Kurumun hatasından kaynaklandığından bahisle, davacının iyiniyetli olduğunun kabulü ise mümkün değildir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/716, Karar No: 2014/12166, Tarih: 19.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/716 E.  ,  2014/12166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/232224

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 36. (Kadıköy 7.) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2012

NUMARASI : 2009/410 (E) ve 2012/430 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

Müdür oldukları şirkete ait 2004 takvim yılı defter ve belgelerini ibraz etmedikleri iddiası ile haklarında dava açılan sanıklardan C.. K..'ın şirketin defter ve belgeleriyle ilgilenmediğini, F.. A..'ın belgelerin muhasebecide olduğunu savunması, muhasebeci tanık M.. Ö..'un ise kendi arşivinde bulunamadığını beyan etmesi karşısında; defter ve belgeleri saklama ve ibraz yükümlülüğü olan sanıkların suçlarının sabit olduğu gözetilmeden, suçun unsurlarına etkisi olmayan tarhiyat öncesi uzlaşma talebi gerekçe gösterilerek yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9914, Karar No: 2008/1391, Tarih: 18.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/9914 E.  ,  2008/1391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı-dvl ...Akaryakıt Tic.Ltd.Şti. vek.Av....

Davalı-dvc :... Petrol Ürünleri Ltd.Şti. vek.Av....

Taraflar arasındaki karşılıklı itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dairemizin önceki bozma kararında, mahkemenin 30.12.2005 tarihli kararında ; kısa kararda "asıl alacak üzerinden reeskont faizi uygulanmasına" gerekçeli kararda "asıl alacak üzerinden TCMB tarafından kısa vadeli kredilere uygulanan avans faizi oranı gibi faiz yürütülmesine " şeklindeki hükmün HUMK.nun 381/2.maddesine aykırılık teşkil ettiği gerekçesiyle bozulmasına denilmiştir.

Bozmaya uyulduğu halde, bozma gerekleri yerine getirilmemiştir.

Bozmadan sonra mahkemece verilen kısa kararda, reeskont faizine hükmedildiği halde, gerekçeli kararda avans faizine hükmedilmiştir. Böylece tefhim edilen kısa kararla, gerekçeli kararda yine çelişki yaratılmıştır. Bu hal HUMK.nun 381/2.maddesine aykırılık teşkil ettiğinden, 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı uyarınca bir hüküm kurulmak üzere, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 18.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir
Yargıtay — Esas No: 2014/31389, Karar No: 2015/6128, Tarih: 17.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/31389 E.  ,  2015/6128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Adana 1.İcra Müdürlüğü'nün 2013/2417 esas sayılı dosyasında alacaklı olan şikayetçi şirket, icra mahkemesine yaptığı başvurusunda; Adana 10.İcra Müdürlüğü'nün 2013/2229 esas sayılı dosyasında satışı gerçekleştirilen mahcuzlar üzerinde iştirak hacizleri olmasına rağmen, dosya alacaklısı ... tarafından mahcuzların alacağa mahsuben satın alındığını, sıra cetveli yapılmamasının usulsüz olduğunu ileri sürerek satışın yapıldığı dosyadaki 12.04.2013 tarihli memur işlemini şikayet etmiş, mahkemece şikayetin kabulü ile sıra cetveli yapılmaksızın satış bedelinin Adana 10.İcra Dairesi'nin 2013/2229 esas sayılı dosya alacaklısına ödenmesi işleminin iptaline karar verdiği anlaşılmıştır.

Somut olayda satışın gerçekleştiği Adana 10.İcra Müdürlüğü'nün 2013/2229 esas sayılı takip dosyası incelendiğinde; mahcuzların 09.04.2013 tarihli artırmada alacağa mahsuben dosya alacaklısı ... Ltd.Şti'ne ihale edildiği, 10.04.2013 tarihinde şikayetçi şirketin icra müdürlüğüne müracaat ederek ihale bedelinin ihale alıcısı tarafından sıra cetveli yapılmak üzere dosyaya yatırılmasını istediği, talebin 12.04.2013 tarihli icra müdürlüğü kararı ile reddedildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 140. maddesi gereğince, “satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.” Sıra cetvelini düzenleme yetkisi ilk haczi koyan icra dairesine aittir. Haczin talimatla uygulanması halinde sıra cetvelinin esas icra dairesince düzenlenmesi gerekir.

İİK'nun 100. maddesi gereğince, borçluya ait paranın veya satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar birden fazla alacaklı tarafından haciz konulması halinde anılan madde hükmü gereği icra müdürlüğünce derece kararı yapılması gerekir. Derece kararının yapılması için mutlaka satış sonucu para elde edilmesi zorunlu değildir. Yapılacak sıra cetveline göre, alacağa mahsuben alan alacaklının ihale bedelini yatırması gerekip gerekmediği belirlenecek, alacaklı aleyhine fark doğduğu tespit edilirse alacaklıya bu farkı yatırmak üzere süre verilmesi yönünde işlem yapılması gerekecektir.

O halde, mahkemece, birden fazla alacaklı bulunması nedeniyle İİK.nun 140.maddesi gereğince icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılmasına ilişkin talebin kabulüne karar verilmesi gerekirken, alacağa mahsuben alınmasına rağmen, "şikayetin kabulü ile sıra cetveli

O halde, mahkemece, birden fazla alacaklı bulunması nedeniyle İİK.nun 140.maddesi gereğince icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılmasına ilişkin talebin kabulüne karar verilmesi gerekirken, alacağa mahsuben alınmasına rağmen, "şikayetin kabulü ile sıra cetveli

yapılmaksızın satış bedelinin Adana 10.İcra Müdürlüğü'nün 2013/2229 esas sayılı dosya alacaklısına ödenmesine ilişkin kararın iptaline" şeklinde kabul kararı isabetsiz ise de, sonuçta istem kabul edildiğinden anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamış, kararın düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Adana 2. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 01.10.2013 tarih ve 2013/248 Esas, 2013/564 Karar sayılı kararının hüküm bölümünün 1.bendinde yer alan "şikayetin kabulü ile sıra cetveli yapılmaksızın satış bedelinin Adana 10.İcra Müdürlüğü'nün 2013/2229 esas sayılı dosya alacaklısına ödenmesine ilişkin kararın iptaline" cümlesinin silinerek karar metninden çıkarılmasına, yerine "sıra cetveli yapılmasına ilişkin talebin kabulü ile icra müdürünce sıra cetveli yapılmasına" cümlesinin eklenmesine, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12902, Karar No: 2021/6842, Tarih: 12.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/12902 E.  ,  2021/6842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin usule, yasaya, katılanlar vekilin ceza miktarına, cezanın seçenek yaptırıma çevrilmesine ve saire ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü saat 13:45 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki araçla meskun mahalde, bölünmüş, tek yönlü, yatayda düz, düşeyde eğimsiz yolda seyir halindeyken ışık kontrollü dört yönlü kavşaktan sola dönüş yapmak istediği esnada direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüjde beklemekte olan yayalar ... ile ...’e çarptığı, kaza nedeniyle ...’in öldüğü, ...’in basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, kazanın meydana gelmesinde sanığın asli ve tam kusurlu olduğunun tespit edildiği olayda;

1- Sanık hakkında hükmedilen 3 yıl 6 ay hapis cezasından TCK’nın 62. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirim yapılırken sonuç cezanın 2 yıl 11 ay yerine, 3 yıl 1 ay 15 gün olarak hesaplanması suretiyle sanık hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2. fıkrasından "3 YIL 1 AY 15 GÜN" ibaresinin çıkarılarak yerine "2 yıl 11 ay" ibaresinin eklenmesine, 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine, “Sanığın sosyal ve ekonomik durumu nazara alınarak 2 yıl 11 ay hapis cezasının TCK’nın 50/4. maddesi delaleti ile 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1060 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 21.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/203, Karar No: 2020/130, Tarih: 15.01.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/203 E.  ,  2020/130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen yaşlılık aylığı tespiti ve alacak davası sonucu yerel mahkemece verilen hüküm, Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşmiş ise de, davacının Anayasa Mahkemesine bireysel başvurusu sonucu, Anayasa Mahkemesince mülkiyet hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararı sonucu mahkemece yeniden verilen kararın temyizen incelenmesi davalı avukatı tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1982 Anayasasının 148/1. maddesinde, Anayasa Mahkemesinin görevleri arasında bireysel başvuruları kararı bağlayacağı düzenlenmiş, aynı maddenin 3 ve 4. fıkralarında;

“(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz.”

Anayasanın 153. maddesine göre de, Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir ve Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuruları inceleyen Bölüm kararları da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlamaktadır.

2010 yılında Anayasa'nın 148. maddesinde yapılan değişiklikle Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruları karara bağlama yetki ve görevi verilmiştir. Bu değişikliğin gerekçesinde şöyle ifade edilmiştir: "Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, kamu gücü tarafından, temel hak ve özgürlükleri ihlâl edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde, temel hakların korunması amacıyla bireysel başvuru yolu, pek çok uygar ülkede anayasa yargısının ayrılmaz bir parçası kabul edilmektedir.“

6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un "Mahkemenin görev ve yetkileri" kenar başlıklı 3/1-c bendinde Yüksek Mahkemeye “Anayasanın 148'inci maddesi uyarınca yapılan bireysel başvuruları karara bağlamak” görevi verilmiştir.

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir: "Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme ... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir."

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anayasa Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür. Anayasa Mahkemesinin kararına göre, "Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir" (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).