muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5818, Karar No: 2021/4462, Tarih: 26.05.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5818 E.  ,  2021/4462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 06.11.2019 tarih ve 2019/270 E. - 2019/402 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin, 2013/29096 sayılı "Kampüs Ofis" markasının tescili için başvurduğunu, başvurunun belli sınıflar için kısmen red edildiğini, bu karara yapılan itirazın ise nihai olarak davalı TPMK Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunca red edildiğini, belirli sınıflar için red kararı verilmesinin hiçbir hukuki dayanağının bulunmadığını, kısmi red kararının tamamen çelişkili olduğunu ileri sürerek, TPMK YİDK'nın 05.05.2014 tarihli ve 2014/M-5762 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, dava konusu "Kampüs Ofis" ibareli başvuruyu oluşturan sözcüklerin ayrı ayrı ya da birlikte kullanıldıklarında ayırt edici vasıflarının düşük olduğunu, bu sözcüklerin genel, basit, sıradan olmalarının yanında ticari hayatta da herkes tarafından serbest olarak kullanılabilir nitelikte olduğunu, özellikle başvuru kapsamından çıkarılan mal ve hizmetler bakımından söz konusu ibarelerin hiçbir ayırt edici vasfının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak ve tüm dosya kapsamına göre yapılan yargılama sonucunda; dava konusu edilen 2013/29096 sayılı markanın kapsamında yer alan "Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri, inşaat hizmetleri" dışında kalan kısımların 556 sayılı KHK'nın 7/1-a ve c maddeleri kapsamında mutlak red sebebi oluşturmadığı, bununla birlikte "Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri, inşaat hizmetleri" yönünden ise 556 sayılı KHK'nın 7/1-a ve c maddeleri kapsamında tanımlayıcı nitelikte olup mutlak red sebebi oluşturduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile dava konusu TPMK YİDK'nın 05.05.2014 tarihli ve 2014/M-5762 sayılı kararının dava konusu edilen 2013/29096 sayılı markanın kapsamında yer alan "Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri, inşaat hizmetleri" dışında kalan kısımlar açısından iptaline ve "Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri, inşaat hizmetleri" yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 26.05.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/95, Karar No: 2019/3240, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/95 E.  ,  2019/3240 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/40, Karar No: 2019/2233, Tarih: 25.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/40 E.  ,  2019/2233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 04/07/2017 tarih ve 2017/10 E., 2017/151 K. sayılı kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince verilen 13/11/2017 tarih ve 2017/4847-2017/3446 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, "KARAGÜN DOSTUNUZ" sloganının kendisine ait olduğunu, bu sloganı ilk kez ... Genel Müdürü ve asistanı ile paylaştığını, yaklaşık dört yıl sonra davalı Halk Bankasının reklamlarında bu sloganın kullanıldığını gördüğünü, bu slogan üzerinde hak sahipliğinin tespiti ile, TPMK nezdinde tescilini ve slogan kullanım bedelinin davalı bankadan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının davaya konu slogan üzerinde hiçbir hak sahipliği bulunmadığını, iddiaların hayal ürünü olduğunu, reklamda kullanılan ifadelerin anonim olduğunu, davanın kötüniyetli olarak açıldığını ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davaya konu "KARAGÜN DOSTU" ifadesinin Türk halkına ait ve günlük konuşma dilinde kullanılan anonim bir deyim olması ve ayırtediciliği olmayan deyimlerin marka olarak tescil ettirilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından istinaf edilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak ve yeniden hüküm kurularak, öncelikle davanın sonucunda haksız çıkması durumunda tahsil edilmeyen tüm giderlerin kendisinden tahsil edileceği ihtarıyla davacının adli yardım talebinin kabulüne, tescil talebine ilişkin olarak; bir markanın tescili için mahkemeden talepte bulunulamayacağı, kullanım bedeli talebine ilişkin olarak ise; ilk derece mahkemesinin bu talebe ilişkin red gerekçesinin yerinde olduğu ve KARAGÜN DOSTU ibaresinin toplumda belli bir mal/hizmet üzerinde kullanılarak ayırtedicilik kazandırıldığına dair bir delilin sözkonusu olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, HMK 339. maddesi gereğince alınmadığı anlaşılan 218,50 TL temyiz başvurma harcı ile 44,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 25/03/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4827, Karar No: 2012/9214, Tarih: 01.10.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/4827 E.  ,  2012/9214 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair İnebolu Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.05.2007 gün ve 2006/73 Esas, 2007/28 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekilleri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalarda değişmeyen ve mahkemece de samimi kabul edilen beyanlarında sanığın cinsel istismar eylemlerini cebirle gerçekleştirdiğinin anlaşılmasına karşın, sanık hakkında TCK.nın 103/4. maddesinin uygulanmaması,

Kastamonu Devlet Hastanesinin 05.07.2006 tarihli ruh sağlığı hastalıkları uzmanı tarafından düzenlenen raporunda cinsel istismarın mağdurenin ruh sağlığını olumsuz yönde etkilediğinin belirtilmesi karşısında, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.05.2010 gün ve 2010/4-110 sayılı kararına ve Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddelerine göre, suç tarihinde çocuk olduğu anlaşılan mağdurenin muayenesi ve hakkındaki raporun düzenlenmesi sırasında, inceleme konusunun uzmanı olan çocuk psikiyatristi bulundurulması gerektiği gözetilmeden, usulüne uygun teşekkül etmeyen İhtisas Kurulu raporuna göre yazılı şekilde karar verilmesi,

Sanık hakkında hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c madde ve bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeye kadar uygulanacağı, alt soyu haricindekiler yönünden ise bu hak yoksunluğunun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığa tayin edilen 3 yıl hapis cezasından TCK.nın 43. maddesi uyarınca 1/4 arttırım yapıldıktan sonra hapis cezasının 3 yıl 9 ay olması gerekirken, 3 yıl 7 ay 15 gün olarak ve buna bağlı olarak sonuç hapis cezasının 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 2 yıl 11 ay 7 gün olarak eksik tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13167, Karar No: 2013/3548, Tarih: 25.02.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/13167 E.  ,  2013/3548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; borçlu ile müvekkili arasında cari hesap şeklinde ticari ilişkinin olduğunu, alacağın ödenmemesi üzerine davalı aleyhine icra takibinde bulunduklarını, davalının takip konusu bedelin 3.056,31 TL'lik bölümünü kabul edip geri kalan 21.475,97 TL'lik kısmına itiraz ettiğini, itirazın haksız olduğunu belirterek itirazın iptali ile takibin devamına ve %40'tan az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; takip konusu 3 adet faturanın müvekkiline tebliğ edilmediğini, takibin haksız olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda; taraflar arasında cari hesap şeklinde çalışan ticari ilişkinin bulunduğu, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 01/07/2010 tarih 572590 no.lu 14.999,09 TL, 01/07/2010 tarih 572591 no.lu 3.279,43 TL ve 02/07/2010 tarihli 572593 no.lu 3.136,23 TL tutarlı 3 adet faturanın davalı defterlerinde kayıtlı olmamasından kaynaklandığı, bu faturaların davalı defterlerinde kayıtlı olmamakla beraber sevk irsaliyelerinde teslim alan bölümünde imzaların bulunduğu, bu imzaların itiraza uğramayan bazı sevk irsaliyelerindeki imzalarla aynı olduğu, nitekim davalı şirket yetkilisinin 15/06/2012 tarihli celsedeki beyanında da imzalar konusunda açıkça bir itirazda bulunulmadığı gerekçesiyle söz konusu fatura kapsamındaki malların davalı tarafa teslim edildiği ve bedellerinin ödenmediği kanaatine ulaşılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu faturaların dayanağı olan irsaliyeler altındaki imzaların davalı şirket çalışanına ait olup olmadığı yönünde davalının isticvabı yoluna gidilerek gerektiğinde imza sahibi dinlenip imza incelemesi de yaptırılmak suretiyle ayrıntılı bir araştırma ve inceleme yapılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6382, Karar No: 2019/5564, Tarih: 14.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/6382 E.  ,  2019/5564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanık hakkında düşme

Güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen düşme hükmü katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin bozma ilamı üzerine, dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıkların, katılana ait güzellik salonunun 2006-2008 yılları arasında muhasebe işlemlerini yaptıkları ve bu arada kendilerine teslim edilen vergi ve sigorta borçlarını ilgili yerlere yatırmayarak uhdelerine geçirdikleri ve atılı suçları işledikleri iddia edilen olayda ;

Her ne kadar 2008 yılı sonundan itibaren sanıklara para verilmediği ve iş yapılmadığı halde 2010 yılı temmuz ayında şikayetçi olunduğu ve dolayısıyla TCK'nın 73/1-2 maddesi uyarınca şikayet süresinin geçtiği gerekçesi ile düşme hükmü verilmiş ise de; söz konusu maddede şikayetin süresinin failin ve fiilin öğrenildiği tarihten itibaren başlayacağının belirtildiği ve katılanın da mevcut fiili, sanıkların yanında çalışan ... ve kurumlardan gelen bildirimlerle öğrendiğini belirttiği nazara alındığında katılanın fiili ne zaman öğrendiğinin araştırılarak (gerekirse ilgili kurum bildirimleri de sorulmak suretiyle) şikayetin süresinde yapılıp yapılmadığının belirlenmesi ve süresinde ise; sanık savunmaları, katılan ve sanık aleyhine tüm tanık beyanları, ödemeler, oluş ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların atılı suçu işledikleri sabit olduğundan mahkumiyetlerine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ve isabetsiz gerekçelerle düşme hükmü verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2994, Karar No: 2022/13053, Tarih: 22.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/2994 E.  ,  2022/13053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

TEMYİZ EDENLER : Sanık ..., katılan vekili

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCELER : Onama, bozma

Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın, sanık ... hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında “2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davalarında; sanıkların savunmalarında, suça konu faturaları düzenleyen şirketi birlikte kurduklarını, 2011 yılının Aralık ayına kadar faaliyette olduğunu, ancak kendilerinin sürekli şehir dışında olduğu için ... isimli kişiye vekaletname verdiklerini, muhasebecilerinin ise ... olduğunu, sahte fatura düzenlemediklerini, faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığın beyan etmeleri, iş yeri mülk sahibi ve adı geçen muhasebecinin vergi denetmenine verdikleri beyanlarda; kendilerinin ... isimli kişiyle muhatap olduklarını beyan etmeleri, faturaları kullanan ... Tekstil... Ltd. Şti ile ... Tekstil.... Ltd. Şti. isimli şirketler nezdinde yapılan karşıt incelemelerde, şirket yetkililerinin vergi denetmenine verdikleri ifadelerde; faturaları ...’den aldıklarını beyan etmeleri karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1)Her bir yıl için kanaat oluşturacak sayıda temin edilecek faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını ve ...’e ait olduğunu söylemeleri halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2) ...’ün de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde, sanıklar ile bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3)Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ya da ...’e ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Haklarında karşıt inceleme raporları düzenlenen ... Tekstil... Ltd. Şti ile ... Tekstil.... Ltd. Şti. yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

b) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

b) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet ve beraat hükümleri kurulması,

4) Sanık ... ... için suçun sübutu halinde ve sanık ... için, hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5) Sanık ... için kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 22.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10321, Karar No: 2023/12078, Tarih: 29.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/10321 E.  ,  2023/12078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1692 E., 2023/1685 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manavgat İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/235 E., 2023/152 K.

Taraflar arasındaki iş kazasının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı şirkette işçi olarak çalışırken 25.12.2013 tarihinde ayağına demir palo düşmesi sonucunda sol ayağından ağır bir şekilde yaralandığını, bu iş kazasından dolayı davacının vücudunda ağır kayıplar olduğunu, ayrıca davacının sigortasının da yapılmadığını, davacının çalıştığı dönem boyunca hiçbir iş güvenliği eğitimi almadan çalıştırıldığını, işbaşı eğitimi yaptırılmadığını, davacının iş kazası geçirdiği işi en az iki kişinin yapması gerekirken müvekkiline tek başına yaptırmalarından dolayı iş kazasının meydana geldiğini, davacının iş kazasından sonra önce Sarıveliler Devlet Hastanesine ardında Ermenek Devlet Hastanesi ile Karaman Devlet hastanesinde iş kazasından kaynaklı olarak tedavi olduğunu, akabinde davacı tarafından iş kazasından kaynaklı olarak şirketten şikayeti olmuş ve Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığınca 2014/2034 Soruşturma dosyası ile soruşturma yürütülmüş ve davcının iş kazası geçirdiğinin sabitleştiğini, akabinde açılan Manavgat 2. ASCM'nin 2016/124 esas sayılı dosyası içeriği ile de netlik kazandığını, davacı adına söz konusu iş kazasından kaynaklı sürekli iş göremezlik geliri istemleriyle Antalya SGK İl Müdürlüğüne başvuruda bulunulduğunu, Antalya Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün 03.03.2021 tarih 21256755 sayılı yazısı ile iş kazası kabul edilmediğini, ceza dosyası ile sabit olmasına rağmen SGK'nın eksik tahkikat yaptığını, bu iş kazasından sonra davalı şirketin iş kazası bildiriminde dahi bulunmadığını, davacı ile hiç ilgilenilmediğini beyanla; özellikle ceza dosyası da olduğu dikkate alınarak dava konusu 25.12.2013 tarihli olayın iş kazası olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP