muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1661, Karar No: 2023/2542, Tarih: 15.05.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile miras bırakanın dava konusu vasiyetnamenin düzenlenmesinden önce Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden 23.06.2008 tarihinde vasiyetname yapmasına engel olacak nitelikte psikiyatrik hastalık ve akıl zayıflığının saptanmadığına ilişkin sağlık kurulu raporunun düzenlendiği, yine Sarıyer Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/946 Esas ve 2009/424 Karar sayılı kararı ile murisin vesayet altına alınmasını gerektirecek bir neden olmaması gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği, ATK'nın 14.12.2021 tarihli raporunda miras bırakan ...'in vasiyetnamenin düzenlenme tarihinde fiil ehliyetini haiz olduğuna dair tıbbi kanaatine varıldığı görülmekle davacının ispatlanamayan davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; TMK'nın 557/2 nci maddesi gereği vasiyetname yapılması için murise baskı bulunup bulunmadığı, yanıltma olup olmadığına ilişkin yeterli araştırma yapılmadığı, miras bırakanın vasiyetname düzenlendiği tarihte gözlerinin görmediği belirtildiğinden, vasiyetname yapıldıktan sonra vasiyetnamenin miras bırakana okunup okunmadığı hususunun vasiyetname tanıklarından sorulmadığı, vasiyetname düzenleyen murisin vasiyetname düzenlediği sırada fiil ehliyetine sahip bulunup bulunmadığına ilişkin tüm tedavi evrakları, varsa sağlık dosyası sureti celbedilip Adli Tıp Kurumu İhtisas Kurulundan fiil ehliyetine ilişkin rapor alınmadığı, murisin bir an için tam bir temyiz kudretini haiz olduğu kabul edilse dâhi, davacı tanıklarının ifadelerinden murise kızı davacı tarafından çok iyi bir şekilde bakılmakta iken yurt dışından gelen oğlu tarafından alınıp kendi yanına götürüldüğü, bundan sonra dost ve akrabaları ile murisin görüştürülmediği, murisin son 10 senede kalp, glokom ve şeker hastalığı olup özellikle görme sıkıntısı yaşadığı ve vasiyetname ile mallarının 3/4 ünü davalı oğluna bırakmasının çok büyük şaşkınlığa sebep olduğunun açıkça anlaşıldığını, tanıkların murisin görme kaybı olduğunu söylemeleri karşısında murisin tek başına notere gitme olanağının olmadığı, vasiyetnamenin yapılış şekli ve içeriği 83 yaşında görme kaybı yaşayan murisin vasiyetnamede kullandığı hukuki terimler, vasiyetnamenin serbest irade ile yapılmadığını davalı oğlunun katkısı, baskı ve zorlaması ile yapıldığını ortaya koyduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile vasiyetname tanıklarının dinlendiği, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulunun 08.12.2021 tarihli raporuyla murisin 23.06.2008 itibarıyla fiil ehliyetini haiz olduğuna dair kanaat bildirdiğini, Mahkemece tüm delillerin değerlendirildiği, davacının iddialarını ispat edemediğini, davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya uygun görüldüğü gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki hususları tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, vasiyetnamenin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 557 inci ve 558 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12191, Karar No: 2022/3811, Tarih: 08.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/12191 E.  ,  2022/3811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanığın, .... Ticaret isimli iş yerini köylüsü ...ile birlikte açtıklarını, iş yerindeki tüm işlemleri onun takip ettiğini, kendisinin dükkâna pek gitmediğini, faturaların da bu kişide kaldığını savunması, UYAP'tan yapılan araştırmada sanıkla aynı köyden olduğu anlaşılan ...isimli kişi hakkında Vergi Usul Kanunu'na aykırılık suçundan dava kaydına rastlanması, söz konusu iş yerinde su tesisatı işini bırakıp madeni yağ, lastik, akü satışını yapacağını beyan ettiği 08.06.2010 tarihli yoklama tutanağının sanık tarafından imzalandığının anlaşılması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından;

1) Sanığın düzenlemiş olduğu faturaları kullanan mükelleflerden ya da bağlı bulunduğu vergi dairelerinden temin edilecek faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını ve ...'e ait olduğunu söylemesi halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2) ...'in de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanık ile bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki ve yoklama fişindeki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3) Faturalardaki ve yoklama fişindeki yazı ve imzaların sanığa ya da ...'e ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

4) Şirkete ait beyannamelerin bir muhasebeci tarafından verilip verilmediği araştırılıp mümkünse kimliği tespit edilerek duruşmada CMK'nin 46/1-c maddesi uyarınca tanık olarak dinlenmesi, kendisinden sanığı tanıyıp tanımadığının, beyannamelere konu belgelerin ne şekilde ve kim tarafından kendisine ulaştırıldığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

4) Şirkete ait beyannamelerin bir muhasebeci tarafından verilip verilmediği araştırılıp mümkünse kimliği tespit edilerek duruşmada CMK'nin 46/1-c maddesi uyarınca tanık olarak dinlenmesi, kendisinden sanığı tanıyıp tanımadığının, beyannamelere konu belgelerin ne şekilde ve kim tarafından kendisine ulaştırıldığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

5) Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 08.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5805, Karar No: 2012/8557, Tarih: 05.07.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/5805 E.  ,  2012/8557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, toplam 2.600 TL aidat borcunun faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, 20.03.2005, 08.05.2005 ve 22.01.2006 tarihlerinde yapılan kat malikleri kurulunda anataşınmazın bakım, onarım giderlerini karşılamak üzere belirlenen aidatları davalının ödemediğini bildirerek faizi ile birlikte 2.680 TL alacağın davalıdan tahsilini istemiş, mahkemece ortak gider borcunun dayanağı kararların mahkemece iptal edildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin, özellikle bilirkişi raporlarının incelenmesinden kat malikleri kurulu kararları doğrultusunda anataşınmazın ortak yerlerinde onarım yapılması ve bunun için yapılacak harcamalar nedeni ile toplanacak aidatlar belirlenmiş ve bu doğrultuda da gerekli bakım ve onarımın gerçekleştirilmiş olduğu anlaşılmaktadır. Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesi gereğince kat malikleri anagayrimenkulün bakımına ve mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur olup aynı Yasanın 20. maddesi gereğince kat malikleri anataşınmazın onarım giderlerine aralarında başka türlü anlaşma olmadıkça arsa payı oranında katılmakla yükümlüdür. Buna göre anataşınmazın ortak yerlerinde yapılması zorunlu olup porjesine uygun olarak yapılmış olan onarım giderinden davalının yukarıda açıklanan yasa maddeleri gereğince sorumlu olacağı gözardı edilerek yerinde olmayan gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9783, Karar No: 2014/14617, Tarih: 23.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9783 E.  ,  2014/14617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2014

NUMARASI : 2013/620-2014/185

Davacı, itibari hizmet süresinin tespitine, fiili hizmet süresine eklenmesine, sigortalılık süresinin fiili ve itibari hizmet süresi toplamı olarak belirlenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar verilmiştir.

1-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesidir. 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesi ile kazanılan hizmetler, işveren tarafından primi ödenmiş hizmetler üzerinden kazanılacağından ve mülga 506 sayılı Yasanın 77, 79 ve 85. maddeleri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinde belirtilen şekilde ve yine 5510 sayılı Yasanın 3. maddesinin 5754 sayılı Yasanın 1. maddesi ile değişik 14 ve 15. alt bentlerinde belirtildiği şekilde ay 30 gün, yıl ise 360 gün olarak bildirilen süreyi ifade ettiğinden ve hesaplamanın bu şekilde hizmet cetvelindeki primi ödenmiş gün üzerinden yapılması gerekir. Davacının hizmet cetveline göre itibari hizmete esas bölümlerde geçen çalışmalarından kuruma bildirilen hizmet süresi daha az olduğu halde,mahkemece 2278 gün üzerinden tespite karar verilmiştir. Davacının hizmet cetveli esas alınarak Kuruma bildirilen hizmetleri üzerinden itibari hizmet süresinin tespiti gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2-Somut olayda; davacı, davalı işverenin K.. Ş.. Fabrikası ve B. Ş. Mamulleri ve E.Tesisleri işyerlerindeki çalışmalarından dolayı itibari hizmet süresinin tespitini istemiştir. Davacının, işyeri şahsi dosyasından B.Ş. Fabrikasında da çalışması olduğu anlaşılmaktadır.

Dava konusu edilen dönemde geçerli, 506 sayılı Yasanın Ek. 5. maddesindeki düzenlemeyle tanınan itibari hizmet süresinden yararlanma olanağı, Yasanın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi halinde, “Azotlu gübre ve şeker sanayiinde, fabrika, atölye, havuz ve depolarda, trafo binalarında çalışan sigortalılardan, 1. Çelik, demir ve tunç döküm, 2. Zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü ve patlayıcı gaz, asit, boya

Dava konusu edilen dönemde geçerli, 506 sayılı Yasanın Ek. 5. maddesindeki düzenlemeyle tanınan itibari hizmet süresinden yararlanma olanağı, Yasanın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi halinde, “Azotlu gübre ve şeker sanayiinde, fabrika, atölye, havuz ve depolarda, trafo binalarında çalışan sigortalılardan, 1. Çelik, demir ve tunç döküm, 2. Zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü ve patlayıcı gaz, asit, boya

işleriyle gaz maskesi ile çalışmayı gerektiren işlerde, 3. Patlayıcı maddeler yapılmasında, 4. Kaynak işlerinde çalışanlar” için öngörülmüş olup; anılan madde koşullarının davacı yönünden gerçekleşip gerçekleşmediğinin bilimsel ve teknik veriler ışığında incelenmesi amacıyla oluşturulan kimya ve makine mühendisi ile hekim ve hukukçu bilirkişi kurulu tarafından K.. Ş.. fabrikası yönünden itibari hizmet şartlarının irdelendiği, mahkemece B. Ş. fabrikasındaki davacının çalışmasının 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesi kapsamında çalışma olup olmadığının araştırılmadığı görülmüştür.

Mahkemece, davacının bir kısım hizmetinin geçtiği Yozgat ve B. Ş. Fabrikasında keşif yaptırılarak, işyerinde yapılan işin niteliğine göre, davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın Ek 5/IV. maddesindeki şeker sanayi işyerinin, sigortalının çalıştığı yerle ilgili olarak, 1-Çelik, demir ve tunç döküm, 2-Zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü ve patlayıcı gaz, asit, boya işleriyle gaz maskesi ile çalışmayı gerektiren işlerde, 3-Patlayıcı maddeler yapılmasında, 4-Kaynak işlerinde çalışanların itibari hizmet süresinden yararlandırılması gereğine ilişkin koşulların oluşup oluşmadığı, davacının bu fabrikada çalıştığı bölümle ile ilgili teknik ve yardımcı birimlerin birbirlerine bağlantı ve uzaklıkları ile bir bölümdeki fiziksel dış etkenlerden diğer bölümlerdeki çalışanların etkilenme dereceleri de belirlenerek, davacı işçinin işyerinde yapmakta olduğu işin niteliğine göre hangi zararlı etkenlerden ne şekilde etkilendiği hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde açıklığa kavuşturularak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, sadece K.. Ş.. fabrikasındaki keşifte hazır edilen bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11583, Karar No: 2016/780, Tarih: 21.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/11583 E.  ,  2016/780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/02/2014

NUMARASI : 2013/169-2014/27

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirelen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın süre yönünden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine, davalı idare adına irtifak tesisine karar verilmiş; hüküm, davacı vekiline temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaza 154 kw Çatalağazı İstanbul Enerji Nakil Hattı nedeni ile 1950 tarihinde el atıldığından, kamulaştırmasız el atma nedeniyle açılan davanın 221 sayılı Yasa uyarınca davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca yazılı şekilde davalı idare lehine irtifak tesisine de karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4529, Karar No: 2015/4743, Tarih: 19.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/4529 E.  ,  2015/4743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı ... arasında 24.09.1998 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, 05.03.1999 tarihinde imzalanan ek sözleşme ile de inşaatın 05.03.1999 tarihinden itibaren 15 aylık süre zarfında bitirilerek arsa sahibi olan davacıya teslimi, süresinde teslim edilmemesi halinde her gün için 50,00 TL cezai şart ödeneceğinin kararlaştırıldığını, ek sözleşmede diğer davalının da kefil olarak imzası bulunduğunu, kesinleşen ...2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1999/341 Esas 2001/422 Karar sayılı ilamı ile davalı yüklenici ...'ün inşaatı belirlenen sürede ve gereği gibi bitirmediğinin hüküm altına alındığını, davalının kararlaştırılan tarihte teslim edimini yerine getirmediğini ve sözleşmelere aykırı davranması nedeniyle müvekkilinin kira ve diğer gelir kalemlerinden mahrum kalarak maddi zarara uğradığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL cezai şart alacağının ek sözleşme tarihinden itibaren en yüksek reeskont faizi ile birlikte, 5.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, gönderilen ihtara rağmen davacının zamanında tapu devir işlemleri yapmadığını, inşaat başladıktan sonra 1999 yılında yaşanan deprem nedeniyle inşaatların 6 ay süreyle durduğunu, ancak inşaatın projeye uygun yapıldığını ve öngörülen teslim süresinden evvel tamamlandığını, hatta davacının tüm daireleri kiraya verdiğini, cezai şart ve maddi tazminat isteme hakkının doğmadığını, ayrıca müvekkilinin ihtarı üzerine davacının 08.02.2002 tarihinde tapuda tevhit ve satış işlemlerini yaptığını, hemen aynı gün kat irtifakı kurulduğunu, davacının hissesine düşen taşınmazları üçüncü kişilere satarak devrettiğinden davanın konusuz kaldığını ve davacının dava açma hakkı kalmadığını savunarak, davanın zamanaşımı, husumet ve konusuz kalması nedenleriyle reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamına göre, taraflar arasında düzenlenen 05.03.1999 tarih ek sözleşmede inşaatın 05.03.1999 tarihinden itibaren 15 aylık süre zarfında bitirilerek arsa sahibi olan davacıya teslim edilmemesi halinde günlük 50,00 TL cezai şart ödeneceğinin kararlaştırıldığı, ...2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1999/341 E. ve 2001/422 K. sayılı ilamı ile ...'ün inşaatı belirlenen sürede ve gereği gibi bitirmediği gerekçesiyle davacı lehine 4.750,00 TL cezai şarta hükmedildiği, verilen kararın kesinleşmiş olduğu, davacının dava konusu taşınmazı 06.08.2002 tarihinde dava dışı ...'e sattığı ve taşınmazda malik sıfatının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Dava, geç teslim nedeniyle cezai şart ve tazminat istemlerine ilişkindir.

Dosya kapsamından, taraflar arasında 24.09.1998 tarih ve 12537 Y. sayılı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, 05.03.1999 tarih ve 02929 Y. sayılı Ek Sözleşme ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 15. maddesinin değiştirilmiş olduğu, davalı ...'ün ek sözleşmeyi kefil sıfatıyla imzalamış olduğu, Ek Sözleşme ile değişen 15. maddenin, ''İnşaat bugünkü tarihten itibaren 15(onbeş) ay içinde mal sahibine anahtar teslimi olarak teslim edilecektir. Belirtilen sürede inşaat tamamlanmadığı takdirde günlük 50.000,00(Elli Milyon) TL cezai şart olarak müteahhit tarafından arsa sahibine ödenecektir. Bu süre iki ayı geçemez, iki aylık ek süreye rağmen inşaatın bitirilmemesi halinde yapılan işe karşılık hiçbir talepte bulunmayacaktır.'' hükmünü içerdiği, davacının kendisine isabet eden bağımsız bölümleri 2002 yılının muhtelif aylarında satmış olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece, ek sözleşme ile iki aylık süre için cezai şart öngörülmesine rağmen, kesinleşen ...2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1999/341 E. ve 2001/422 K. sayılı ilamı ile inşaatın teslimi gereken tarih olduğu belirlenen 05.06.2000 tarihi ile dava tarihi olan 13.09.2000 tarihi arasındaki süreye ilişkin 4.750,00 TL cezai şart tutarının davalıdan tahsiline karar verilmiş olduğu gerekçesiyle, cezai şarta ilişkin davanın, aynı davanın daha önce kesin hükme bağlanmamış olmasına ilişkin dava şartı noksanlığı nedeniyle HMK'nın 114/1-i ve 115/2. maddeleri uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle yazılı olduğu şekilde esastan reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, davacı vekili müvekkilinin kira ve gelir kalemlerinden yoksun kaldığını ileri sürerek tazminat talebinde bulunmuştur.