muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2334, Karar No: 2010/5051, Tarih: 01.03.2010

Öncelikle belirtmek gerekir ki, her ihale sözleşmesi kendi dönemi ve şartlarında değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Bu nedenle önceki ihale sözleşmelerinin kanuna uygun kurulmamış olması veya muvazaalı olması, sonrakilerin de aynı şekilde kanuna uygun kurulmadığını ya da muvazaaya dayandığını göstermez. Daha sonra yapılan sözleşmenin ayrıca kanuna uygunluk ve muvazaa yönünden değerlendirmeye tabi tutulması gerekir. Somut olay bakımından daha önceki ihalelerde araç ve gereçler belediyeye ait iken dava konusu ihale sözleşmesine ait şartnamede iş için gerekli araç ve gereçlerin yükleniciye ait olacağı açıkça belirtilmiştir. Bu nedenle davalı ... tarafından yapılan önceki sözleşmelerin kanuna uygun olmadığına ya da muvazaalı olduğuna ilişkin kesinleşmiş yargı kararlarının bu dava yönünden bağlayıcılığından söz edilemez. Kaldı ki, dava konusu ihale sözleşmesinin muvazaaya dayanmadığı Hukuk Genel Kurulunun 03.12.2008 gün ve 2008/704–730 Dairemizin 2008/28734-–2009/14096 sayılı kararları ile belirlenmiş bulunmaktadır. Öte yandan, belediyelerin asli işi olan temizlik, çöplerin toplanması ve nakline ilişkin hizmetlerin 5393 sayılı Kanunun 67.maddesi uyarınca başkasından satın alınması mümkündür. Buna göre davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunun 2.maddesine uygun olduğu kabul edilmelidir.

Kanuna uygun olarak kurulduğu anlaşılan asıl işveren- alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı da uyuşmazlık konusudur. Hizmet alım sözleşmesinde, İdari ve teknik şartnamelerde yüklenicinin eleman seçiminde ve değişikliğinde idarenin uygun görüşünü alacağı, görev yerlerinin yüklenicinin bilgisi olmadan değiştirilmemesi, yıllık izin kullanma sürelerinin belirlenmesi konusunda idarenin bilgisi ve isteği doğrultusunda hareket edilmesi gibi düzenlemeler yer almakta ise de asıl işverenin denetim

yetkisi, işyeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle bu tür düzenlemelere yer verilmesi olağan karşılanmalıdır. Bu nedenle sözü edilen hükümler alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermez. Keza, alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeden yine alt işverene bağlı olarak çalışmış olması da alt işverenlik uygulamasının muvazaalı olduğunu kabule yeterli değildir. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı belediyeye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 1.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/17873, Karar No: 2019/22672, Tarih: 10.12.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/17873 E.  ,  2019/22672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Beraat, düşme

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanık ... hakkında mağdur ...'ye karşı kasten yaralama suçundan verilen hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Mağdur ... ile sanık ...'ın gelin kaynana oldukları, sanık ...'ın mağdur kayın validesini basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı iddiasıyla hakkında dava açıldığı, mahkemece, şikayetten vazgeçildiğinden bahisle TCK'nin 73/4 ve CMK'nin 223/8. maddeleri gereğince kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş ise de, sanıkla mağdurun akrabalık dereceleri dikkate alındığında sanığın üzerine atılı suçun TCK'nin 86/2, 86/3-a maddelerinde düzenlenen suçu oluşturduğu ve bu suçun şikayete tabi olmadığı dikkat alınmaksızın sanık hakkında düşme kararı verilmesi yönünden tebliğnamede bozma istenilmiş ise de; sanık ... ile mağdur ... arasında kayın hısımlığı bulunduğu, kayın hısımları arasında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a maddesinin uygulanma imkanı bulunmadığından tebliğnamenin bu husustaki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında mağdur ...'ye kasten yaralama suçundan verilen hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Oluşa, tüm dosya kapsamına, mağdurun soruşturma aşamasında sanığın kendisini darp ettiği beyanı, beyanını destekleyen Tarsus Devlet Hastanesinin 27.08.2014 tarihli raporunda ''Sağ ön kol travma, post travmatik nodül, sağ meme üst dış kadranda 3 cm yarı çaplı abrazyon, basit tıbbi müdahale ile giderilebilir'' tespit edilmesine göre sanığın üzerine atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22334, Karar No: 2013/33434, Tarih: 13.11.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/22334 E.  ,  2013/33434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Arkadaşı olan temyize gelmeyen sanık ile birlikte hareket eden sanık ...'ın, olay günü mağdurun şoförlüğünü yaptığı dolmuşa aynı durakta bindikleri, sanığın mağdurun arkasında bulunan koltuğa, temyize gelmeyen sanığın ise mağdurun yanında bulunan koltuğa oturdukları ve mağdurun anlatımına göre yolculuk sırasında birbirleriyle konuştukları, kesiler bulunan kolu kanamakta olan temyize gelmeyen sanığın kendi kendine konuşup, küfür edip, dengesiz hareketler sergilemek suretiyle mağdurun dikkatini dağıttığı, bir ara ayağa kalkmasına karşın sanık tarafından yerine oturtulduğu, müteakiben her ikisinin aynı durakta dolmuştan inmelerinden kısa bir süre sonra vites kolu yanında duran cep telefonunun hırsızlandığını fark etmesi üzerine geri dönerek her ikisini aramaya başlayan mağdurun civarda gördüğü sanık ...'ı yakaladığı, diğer sanığın da soruşturma aşamasında suça konu cep telefonunu rızaen kolluk görevlilerine teslim ettiği olayda; soruşturma aşamasında diğer sanık ile arkadaş olduklarını beyan etmesine karşın kovuşturma aşamasında diğer sanığı tanımadığını ileri sürmek suretiyle kaçamaklı anlatımda bulunan ve eylemsel katkısıyla suç üzerinde tam olarak fiili hakimiyet sağlayan sanık ...'ın hükümlülüğü yerine kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.11.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6550, Karar No: 2023/4287, Tarih: 12.09.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/6550 E.  ,  2023/4287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 37 . Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/487 Esas 2022/1521Karar

KARAR : İstinaf talebinin reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2020/3 Esas 2021/2 Karar

Taraflar arasındaki 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Ek 1 inci maddesi uyarınca yapılan sayısallaştırma işlemine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Tekirdağ ili Hayrabolu ilçesi ... Köyü çalışma alanında 3402 sayılı Kanun'un Ek 1 inci maddesi uyarınca yapılan sayısallaştırma çalışmaları sonucunda, tapuda davacı ... adına kayıtlı bulunan eski 23 parsel sayılı 22.700,00 m² yüzölçümündeki taşınmaz, 101 ada 1 parsel numarasıyla 17.943,71 m² yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

2. Davacı ... vekili dava dilekçesinde; vekil edeni olan davacının maliki olduğu, Tekirdağ ili Hayrabolu ilçesi ... Köyü 23 parsel sayılı 22.700,00 m² yüzölçümündeki taşınmazın sayısallaştırma çalışmaları sonucunda 101 ada 1 parsel numarasını aldığını ve taşınmazın 4.756,29 m² eksik olarak 17.943,71 m² yüzölçümüyle tespit edildiğini, yapılan tespitin hatalı olduğunu ileri sürerek, eksik hesaplanan yüz ölçümün tamamlanarak davacı adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, Hukuk Genel Kurulunun (HGK) 22.03.2017 tarih ve 2017/16-470 Esas, 2017/544 Karar sayılı (uygulama kadastrosunu yönelik) içtihadı ve içeriğinin çalışmaların benzer olması sebebiyle dikkate alınması gerektiği, alınan rapor sonucu davacıya ait taşınmazın fiili sınırları, tesis kadastrosu sınırları ve sayısallaştırma sınırlarının incelendiği, ilk tesis ve sayısallaştırma kadastrolarındaki yüz ölçümlerinde farklılığın aslında bulunmadığı, sayısallıştırma öncesi ve sonrası alanlarında meydan gelen farklılıkların ise ilk tesis kadastrosu esnasında kullanılan ölçü tekniği ile teknolojisinin ve alan hesaplama yönteminin teknik yönden yetersiz oluşundan kaynaklandığı bu durumda davacı aleyhine sınırında değişiklik olan komşu parsel maliki bulunmadığı ve davaya dahil edilecek parsel maliki olmadığı anlaşıldığından davanın Kadastro Müdürlüğüne karşı görülüp sonuçlandırılması gerektiğinden davacının Kadastro Müdürlüğüne yönelik açtığı davanın esastan reddine, dava konusu Tekirdağ ili Hayrabolu ilçesi ... Mahallesinde bulunan (Eski 23) Yeni 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 3402 sayılı Kanun'un Ek-1 maddesi uyarınca yapılan sayısallaştırma kadastrosu sonucu tutulan sayısallaştırma rapor ve eklerinde belirtilen nitelik ve yüzölçümü ile tespit gibi tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle, İlk Derece Mahkemesinin esastan ret kararı vermesine rağmen usule ilişkin bir gerekçe kurmasının hatalı olduğunu, davacılara ait taşınmazdan eksilen 4.756,29 m² lik kısmın yanılma payı olarak kabul edilemeyeceğini, bilirkişi raprounda 102 ada 1 parsel sayılı taşınmazda aynı oranda artış olduğu belirtilmiş olmasına rağmen bu durumun dikkate alınmadığını belirterek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle, İlk Derece Mahkemesinin esastan ret kararı vermesine rağmen usule ilişkin bir gerekçe kurmasının hatalı olduğunu, davacılara ait taşınmazdan eksilen 4.756,29 m² lik kısmın yanılma payı olarak kabul edilemeyeceğini, bilirkişi raprounda 102 ada 1 parsel sayılı taşınmazda aynı oranda artış olduğu belirtilmiş olmasına rağmen bu durumun dikkate alınmadığını belirterek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosyada yapılan keşif ve alınan fen bilirkişisi raporundan, davacının kullandığı dava konusu taşınmazın sınırlarında bir hata olmadığı, zemin kullanım durumu ile paftanın birbiri ile uyumlu olduğu, parsel sınırlarında bundan sonra eylemli bir değişiklik olmadığı, Ek-1 madde uygulaması çalışmalarında ada bazında değerlendirildiği, paftasından alınan sınırlara göre işlem yapıldığı, paftasının zemine uyduğu ve ölçü, tersimat, sınırlandırma hatasının bulunmadığı, 1969 yılında yapılan tapulama çalışmalarında, dava konusu eski 23 parselin alanının planimetre ile hesaplandığı, meydana gelen farklılığın ise ilk tesis kadastrosu sırasında planimetre ile yapılan alan hesabından kaynaklandığı, kullanılan ölçü tekniği ile teknolojinin ve alan hesaplama yönteminin teknik yönden yetersiz olduğu ve sayısallaştırma işleminde bir hata bulunmadığı anlaşıldığından, dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre Tekirdağ Kadastro Mahkemesinin 2020/3 Esas ve 2021/2 Karar sayılı kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesinin kararında isitnaf gerekçelerine dair açıklama yapılmadığını belirttikten sonra istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, 3402 sayılı Kanun'un EK 1 inci maddesi uyarınca yapılan sayısallaştırma işlemine itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kanun'un Ek 1 inci maddesi,

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, 3402 sayılı Kanun'un EK 1 inci maddesi uyarınca yapılan sayısallaştırma işlemine itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kanun'un Ek 1 inci maddesi,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 99,20 TL'nin temyiz eden davacılardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27746, Karar No: 2016/8016, Tarih: 27.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/27746 E.  ,  2016/8016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1- Konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın suç tarihinde yürürlükte olan 142/2-g maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun oluşabilmesi için eylemin, “barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyükbaş veya küçükbaş hayvan hakkında” gerçekleştirilmesi gerektiği; konut ve eklentisi niteliğindeki yerlerden gerçekleşen eylemlerin ise aynı Kanun'un 142/1-b maddesindeki hırsızlık ve 116. maddesindeki konut dokunulmazlığını bozma suçlarını oluşturacağı gözetilerek; şikayetçinin aşamalardaki anlatımlarına, dosya içeriğindeki Yenişehir İlçe Emniyet Müdürlüğü tarafından denetime olanaklı olacak biçimde düzenlenen olay yeri inceleme raporu ve ekindeki olay yeri krokisi ile mahkemece yapılan keşifte çekilen olay yerine ilişkin fotoğraflar ve düzenlenen bilirkişi raporuna göre, şikayetçiye ait etrafı yüksek duvarla çevrili besihanenin bulunduğu bahçe içerisinde aynı zamanda ikametinin de

bulunduğu ve ikametin eklentisi konumundaki hayvan barınağından sanık tarafından gerçekleştirilen hırsızlık suçunun TCK'nın 142/1-b maddesindeki hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, yasal olmayan gerekçe ile sanık hakkında aynı Kanun'un TCK'nın 142/2-g maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurularak fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 27/04/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun, hırsızlık suçunun nitelendirilmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 27/04/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun, hırsızlık suçunun nitelendirilmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.

Konumuzla ilgili 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g maddesinde; büyükbaş veya küçükbaş hayvanların barınak yerlerinden çalınmasını hırsızlık suçunun nitelikli hali olarak düzenlenmiştir. Hayvanların barındığı "ahır" veya “besihane” tabir edilen yerlerin, anılan madde kapsamında hayvanlara mahsus "barınak" yerlerinden olduğunda tartışma ve duraksama yoktur. Bu nedenle somut olayımızda, suça konu büyükbaş hayvanların ahırdan çalındığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin, başka bir koşul aranmaksızın TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu ve yerel mahkeme de eylemi bu şekilde nitelendirerek hüküm kurulmuş olduğundan hırsızlık suçuna ilişkin bozma düşüncesinin yerinde olmadığını düşünmekteyim.

Konunun daha iyi anlaşılması için somut olayımızla ilgili 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 142/2-g maddelerinin uygulanma koşullarını örnek üzerinden değerlendirecek olursak; hırsızlık suçunun, evin/konutun veya binanın eklentisinde/ müştemilatında olan barınak niteliğindeki ahırdan gerçekleştirilmesi halinde, eylem, hem 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki, "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", hemde TCK'nın 142/2-g maddesindeki, "(2) Suçun; g) Barınak yerlerinde,... büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi suç tanımlarına uymaktadır. Başka bir ifadeyle sanığın eylemi, aynı anda her iki maddede öngörülen suçun unsurlarını/öğelerini birlikte gerçekleştirdiğinden her iki maddedeki suçta oluşmaktadır. Bu durumda TCK'nın 142/2-g maddesi, 142/1-b maddesine göre (ceza

süresinin fazla olması nedeniyle) daha nitelikli olduğu için, hemde daha özel düzenleme içerdiği için (ceza süreleri aynı olan fıkralardaki uygulamalar gibi) öncelikle uygulanması gerekmektedir. Bunun aksine, daha nitelikli olan maddeye göre değilde daha az ceza içeren maddeye göre uygulama yapılmasının mantıklı bir açıklaması olamayacağı gibi anılan 142. maddenin bir ve ikinci fıkralarının diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamayla da çelişki oluşturmaktadır.

süresinin fazla olması nedeniyle) daha nitelikli olduğu için, hemde daha özel düzenleme içerdiği için (ceza süreleri aynı olan fıkralardaki uygulamalar gibi) öncelikle uygulanması gerekmektedir. Bunun aksine, daha nitelikli olan maddeye göre değilde daha az ceza içeren maddeye göre uygulama yapılmasının mantıklı bir açıklaması olamayacağı gibi anılan 142. maddenin bir ve ikinci fıkralarının diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamayla da çelişki oluşturmaktadır.

Örneğin; devlet hastahanesinde sıra beklemekte olan bir kişinin üzerinden, para veya telefonunu çalan sanığın eylemi; TCK'nın 142/1-a, 142/1-b ve 142/2-b maddelerinde tanımlanan; "(1) Hırsızlık suçunun; a) Kime ait olursa olsun kamu kurum ve kuruluşlarında ... bulunan ...eşya hakkında", "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", "(2) Suçun; b) Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle..." işlenmesi suçlarını oluşturmaktadır. Bu durumda TCK'nın 142/2-b maddesindeki ceza süresi, aynı Yasanın 142/1. maddesinin (a) ve (b ) bentlerindeki ceza sürelerine göre daha fazla olması nedeniyle sanık hakkında bu madde uyarınca, yani TCK'nın 142/2-b maddesi uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir. Yerleşik uygulamada bu şekildedir. 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin birinci ve ikinci maddelerinin diğer bentleriyle ilgili benzer durumlar içinde aynı yöntem izlenerek uygulanması gereken madde, fıkra ve bendi belirlenmektedir. Somut olayımızda bu yöntemin tersi bir uygulama biçimini benimsememizi gerektirecek bir hüküm ve zorunluluk yoktur.

Aslında sayın çoğunluğun, eylemin TCK'nın 142/2-g kapsamında değerlendirilemeyeceğine ilişkin gerekçesinde, suça konu hayvanların çalındığı besihanenin, içerisinde müştekiye ait ikametinde bulunması nedeniyle, bu besihanenin müştekinin konutunun eklentisi olduğundan eylemin TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu yazılmış ise de, bu kabul ve gerekçe somut olaya ilişkin fotoğraf ve krokilerle çelişmektedir. Çünkü besihane 300-350 tane hayvanı barındıracak kadara büyük ve bir kaç binadan oluşan bir kompleks olduğu halede, müştekinin ikamet olarak kullandığı yere 25-30 m2 ebadında küçük bir oda şeklindeki yer olduğu gözetildiğinde, konut olarak kullanılan bu yerin besihanenin eklentisi olduğu anlaşılmaktadır. Bu kadar büyüklükte ve sırf hayvanları barındırmak için yapılmış bir besihanenin TCK'nın 142/2-g maddesinin açık ifadesi karşısında, aynı yerde konut olarak kullanılan yerinde olduğundan bahisle hayvanlara mahsus barınak yeri olamadığının kabulünün yasal bir dayanağı yoktur.