muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4876, Karar No: 2024/3218, Tarih: 21.10.2024

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 08.10.2019 tarihli ve 2016/25336 E., 2019/9547 K. sayılı ilamıyla; davalı idarenin uygulamış olduğu cezai işleme dayanak oluşturan soruşturma raporundaki tespitler yönünden Mahkeme tarafından bir değerlendirme yapılmadığı, aynı soruşturma sırasında beyanı alınan hasta yakınlarının Mahkemece dinlenmediği, Mahkemece cezai işleme dayanak teşkil eden soruşturma raporunda hasta ya da hasta yakınına teslim edilmediği bildirilen reçetelere ilişkin olarak hasta yakınlarının tanık olarak dinlenilmesi, gerek görülmesi halinde tüm dosya kapsamı gözetilerek uzman bilirkişi heyetinden rapor alınması ve ayrıca 2012 yılı Protokolü de değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İkinci Bozma Kararı

1. Bozmaya uyan Mahkemece verilen 15.03.2021 tarihli ve 2020/84 E., 2021/153 K. sayılı kararla; 16.02.2021 tarihli bilirkişi heyeti raporu hükme esas alınarak, davalı Kurum işleminin haksız ve hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle; davanın kabulüne, davacının toplam 115.423,85 TL cezai şart ve 12.805,90 TL reçete bedelinden davalı Kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 12.10.2021 tarihli ve 2021/4886 E., 2021/9934 K. sayılı ilamıyla; davalı vekilinin sair temyiz itirazları reddedilerek, Mahkemece hakimin davayı aydınlatma ödevi gözetilerek, teftiş sırasında dinlenen tüm hastaların tanık sıfatıyla ilgili protokol maddeleri kapsamında beyanının alınması, reçete arkasındaki imzanın kendilerine ya da yakınlarına ait olup olmadığının, reçeteye konu ilaçları alıp almadıklarının sorulması, 2012 yılı Eczane Protokol hükümlerinin yeniden değerlendirilen, denetime elverişli yeniden rapor alınması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek yazılı şekilde hüküm tesisinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının talebinin davalı Kurumun Ankara İl Müdürülüğünün 16.09.2014 tarihli yazısı uyarınca kendisinden talep edilen 128.229,75 TL yönününden borçlu olmadığının tespitine karar verilmesine yönelik olduğu, Kurum teftişi esnasında dinlenen tüm hastalardan büyük bir kısmının Mahkemede alınan tanık beyanlarının "...reçeteye konu ilaçları almadıkları, ... Eczanesini bilmedikleri, reçetelerin düzenlendiği Özel ... Doktorlar Tıp Merkezi ve/veya Özel ... Tıp Merkezlerine gitmedikleri...’’ şeklinde ortak ifadelerin olduğu, dosya kapsamında aldırılan bilirkişi raporunda Yargıtayın 2009 yılı protokolü hükümleri gereğinin 2012 yılı protokol hükümleri karşılığı gelen maddeler esas alınarak değerlendirme yapılması kararı da gözetilerek yapılan hesaplama sonucunda, 2012 yılı Eczane Protokolünün (5.3.2), (5.3.5), (6.17) hükümleri kapsamında davacı eczaneye toplamda uygulanması gereken cezai şart bedelinin 118.734,80 TL, aynı Protokolün (4.3.6) maddesi hükmü gereği davalı Kurumun davacıya yapılan tespitlere konu yersiz ödenen toplamda 40 adet reçete bedelinin 12.805,90 TL olduğu, bilirkişi raporuna göre işlemlerin yerinde olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; tanıkların aradan uzun zaman geçen olayı hatırlamalarının mümkün olmadığı, cezai şart bedeli olan 115.423,85 TL'ye ilişkin hesaplamanın hatalı olduğunu, 2016 ve 2020 yılı Protokollerinin dikkate alınmadığını, bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığını ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında imzalanan 2009 yılı Protokolün (6.3.3) ve (6.3.10) maddeleri uyarınca uygulanan cezai işlemin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Sosyal Güvenlik Kurumu kapsamındaki kişilerin Türk Eczacılar Birliği üyesi eczanelerden ilaç teminine ilişkin 2009 yılı protokolünün (6.3.3), (6.3.10) ve (4.3.6.) maddeleri.

2. Sosyal Güvenlik Kurumu kapsamındaki kişilerin Türk Eczacılar Birliği üyesi eczanelerden ilaç teminine ilişkin 2012 yılı protokolünün (5.3.2), (6.11) ve (6.12) maddeleri.

3. 09.05.1960 tarihli ve 21/9 ile 04.02.1959 tarihli ve 13/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye ve özellikle bozma ilamına uygun olarak karar verildiğinin anlaşılmasına göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3. 09.05.1960 tarihli ve 21/9 ile 04.02.1959 tarihli ve 13/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye ve özellikle bozma ilamına uygun olarak karar verildiğinin anlaşılmasına göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2. Davacı vekilinin dava dilekçesinde; "2009 yılı Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin Protokolün (6.3.3.), (6.3.10.) maddelerini dayanak göstererek hakkında 115.423,85 TL cezai şart ve protokolün (4.3.6.) maddesi uyarınca 12.508,90 TL reçete bedeli toplamı 128.229,75 TL nedeniyle borçlu olmadığının tespitini" talep ettiği, ancak Mahkemece davalı idare yerine geçilerek davacı eczaneye toplamda uygulanması gereken cezai şart bedelinin 118.734,80 TL olduğu gerekçesiyle talep aşılarak karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, sonucu itibariyle doğru bulunan Mahkeme kararının gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 438 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası hükmü gereğidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Davacı vekilinin gerekçeye yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının gerekçesinin DEĞİŞTİRİLEREK VE DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

21.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3447, Karar No: 2015/5217, Tarih: 15.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3447 E.  ,  2015/5217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılana ait banka hesabından 24/04/2009 tarihli özel belgeyi sahte imza ile düzenleyerek 3.000 TL nakit para çekmek suretiyle nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda;

Sanık ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak; sanığın savunmasında katılanın onayı ile işlem yaptığını bankanın teyit almadan ödeme yapmadığını beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; ilgili bankanın şubesinden hesap sahibinin onayı olmadan ödeme yapıp yapmadıkları, katılan tarafından sanığın işlem yapmaya yetkili kılınıp kılınmadığı, sanığa ait yazı/imza örnekleri ile katılanın usulüne uygun olarak duruşmaya çağrılarak yazı/imza örneklerinin alınması suretiyle, sanığın yazdığı iddia edilen 24/04/2009 tarihli ödeme emri yazılı belge ve 24/04/2009 tarihli ödeme dekontundaki yazı/imzaların bilirkişi marifeti ile karşılaştırılmasından sonra yapılan sahtecilikte aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayininin hakime ait olduğu da dikkate alınarak, söz konusu özel belgelerin mahkeme tarafından incelenip, özellikleri zapta geçirilerek özel belgede sahtecilik suçunun kurucu unsuru olan iğfal kabiliyetinin bulunup bulunmadığının net bir şekilde tespit edilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/10/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35652, Karar No: 2016/19609, Tarih: 14.06.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/35652 E.  ,  2016/19609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan kurum adına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde dilekçe yazma ücretine hükmolunması,

Kanuna aykırı; sanığın ve katılan temsilcisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, hüküm fıkrasından C bendinin çıkarılarak, yerine, “karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT gereği 660 TL. maktu vekalet ücretinin sanıktan alınıp katılan ... idaresine verilmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık vasisinin temyiz dilekçesine eklediği, ...e 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 27/08/2012 tarihli ve 2012/399-987 sayılı kararında, ...Prof. ... Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Baştabibliğinin 09/08/2012 tarih ve 4397 sayılı raporunda; bilişsel yetersizlik saptandığı, bu durumuyla ayırt etme gücünden yoksun olduğu, sürekli bakıma muhtaç olduğunun belirtilmesine göre; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetini etkileyen akıl hastalığının bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas kurulundan veya Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden rapor aldırılıp sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekmesi,

Bozmayı gerektirmiş; sanık vasisinin ve katılan temsilcisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11678, Karar No: 2017/3337, Tarih: 24.04.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/11678 E.  ,  2017/3337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.02.2014 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği ve 7201 sayılı Tebligat Kanununda düzenlendiği üzere;

1- "Bilinen Adreste Tebligat" kenar başlıklı 10. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.",

2-”Yabancı memlekette tebligat usulü” kenar başlıklı 25. maddesinde , “Yabancı memlekette tebliğ o memleketin salahiyetli makamı vasıtasiyle yapılır. Bunun için anlaşma veya o memleket kanunları müsait ise, o yerdeki Türkiye siyasi memuru veya konsolosu tebligat yapılmasını salahiyetli makamdan ister.

Yabancı memleketlerde bulunan kimselere tebliğ olunacak evrak, tebligatı çıkaran merciin bağlı bulunduğu vekalet vasıtasiyle Dışişleri Bakanlığıne, oradan damemuriyet havzası nazarı itibara alınarak ilgili Türkiye Elçiliğine veya Konsolosluğuna gönderilir.

Şu kadar ki, Dışişleri Bakanlığının aracılığına lüzum görülmeyen hallerde tebligat evrakı, ilgili Bakanlıkça doğrudan doğruya o yerdeki Türkiye Büyükelçiliğine veya Başkonsolosluğuna gönderilebilir.

3-“Siyasî temsilcilik aracılığıyla yabancı ülkedeki Türk vatandaşlarına tebligat” kenar başlıklı 25/a maddesinde, “Yabancı ülkede kendisine tebliğ yapılacak kimse Türk vatandaşı olduğu takdirde tebliğ o yerdeki Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu aracılığıyla da yapılabilir.

Bu hâlde bildirimi Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu veya bunların görevlendireceği bir memur yapar.

Tebliğin konusu ile hangi merci tarafından çıkarıldığı bilgilerinin yer aldığı ve otuz gün içinde başvurulmadığı takdirde tebliğin yapılmış sayılacağı ihtarını içeren bildirim, muhataba o ülkenin mevzuatının izin verdiği yöntemle gönderilir.

Bildirimin o ülkenin mevzuatına göre muhataba tebliğ edildiği belgelendirildiğinde, tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurulmadığı takdirde tebligat otuzuncu günün bitiminde yapılmış sayılır. Muhatap Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurduğu takdirde tebliğ evrakını almaktan kaçınırsa bu hususta düzenlenecek tutanak tarihinde tebliğ yapılmış sayılır. Evrak bekletilmeksizin merciine iade edilir.

Bildirimin o ülkenin mevzuatına göre muhataba tebliğ edildiği belgelendirildiğinde, tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurulmadığı takdirde tebligat otuzuncu günün bitiminde yapılmış sayılır. Muhatap Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurduğu takdirde tebliğ evrakını almaktan kaçınırsa bu hususta düzenlenecek tutanak tarihinde tebliğ yapılmış sayılır. Evrak bekletilmeksizin merciine iade edilir.

Bu maddeye göre kazaî merciler tarafından çıkarılacak tebligatta, tebliğ evrakı doğrudan o yerdeki Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna gönderilebilir.

Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin;

1-"Bilinen adreste tebligat" kenar başlıklı 16. maddesinde;

"Tebligat, öncelikle tebliğ yapılacak şahsın bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tespitinde, tebliğ isteyenin beyanı, muhatabın veya diğer ilgililerin bildirimleri ya da mevcut belgeler esas alınır.

2-“Yabancı ülkelerde Türk vatandaşına yapılacak tebligat” kenar başlıklı 43. Maddesinde; “Yabancı ülkede kendisine tebligat yapılacak kişi, Türk vatandaşı olduğu takdirde tebligat, o yerdeki Türkiye siyasi memuru veya konsolosu vasıtasıyla da yapılabilir.

Bu halde tebligatı Türkiye siyasi memuru veya konsolosu ya da bunların görevlendirecekleri bir memuru yapar. Tebliğin konusu ile hangi merci tarafından çıkarıldığı bilgilerinin yer aldığı ve otuz gün içinde başvurulmadığı takdirde tebliğin yapılmış sayılacağı ihtarını içeren bildirim, muhataba o ülkenin mevzuatının izin verdiği yöntemle gönderilir. Bildirimin o ülkenin mevzuatına göre muhataba tebliğ edildiği belgelendirildiğinde, tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurulmadığı takdirde tebligat otuzuncu günün bitiminde yapılmış sayılır. Muhatap Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurduğu takdirde tebliğ evrakını almaktan kaçınırsa, bu hususta düzenlenecek tutanak tarihinde tebliğ yapılmış sayılır. Evrak bekletilmeksizin merciine iade edilir.

Tebligat, ek-1’de yer alan (4) numaralı örneğe göre düzenlenecek bir mazbata ile belgelendirilir. Tebellüğden kaçınma halinde bu husus mazbataya yazılarak tebliğ yapan tarafından imzalanır. Bu maddeye göre kazaî merciler tarafından çıkarılacak tebligatta, tebliğ evrakı doğrudan o yerdeki Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna gönderilebilir. Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu tarafından tebliğ işleminin gerçekleştirilmesinden sonra evrak doğrudan ilgili kazaî mercie gönderilir.

Tebligatı çıkaran kazaî merci bu madde hükmüne ya da 38 inci maddeye göre tebliğ yapma hususunda takdir hakkına sahiptir."Hükümlerine yer verilmiştir.

Tebligatı çıkaran kazaî merci bu madde hükmüne ya da 38 inci maddeye göre tebliğ yapma hususunda takdir hakkına sahiptir."Hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olaya gelince; dahili davalı ...’ın bilinen en son adres kayıt sistemindeki adresi, “.....” olmasına rağmen, dava dilekçesi "... Mah. ...Sok. ...Sitesi ..." adresine (dahili davalının babası ...’a ait olduğu bildirilen adrese) Tebligat Kanunu'nun 17. maddesine göre tebliğ edilmiş, sonrasında gerekçeli karar da yine bu adres baz alınarak Tebligat Kanunu'nun 17. maddesine göre tebliğ edilmiştir.

Dahili davalı ...’a yukarıda belirtilen usul ve esaslara aykırı olarak ve TK'nın 10/1. ve 25 maddeleri gözardı edilmek suretiyle yukarıda belirtilen şekilde tebligat yapılmasının usulsüz olduğu açıktır.

Taraflara usulüne uygun olarak dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilmeden dolayısı ile taraf teşkili sağlanmadan yargılama yapılıp karar verilemez.

Hal böyle olunca; ...'a dava dilekçesinin 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanunun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre tebliğ edilerek taraf teşkilinin sağlanması, daha sonra işin esasına yönelik bir karar verilmesi gerekirken bu hususlar gözardı edilerek davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları değinilen yön itibariyle yerindedir. Kabulü ile, yukarıda açıklanan nedenler ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

24.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9794, Karar No: 2013/17625, Tarih: 26.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/9794 E.  ,  2013/17625 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vek..... 2012/397 sayılı takip dosyasında yapılan 16.11.2012 günlü hacze konu 4 adet büyük baş hayvan ile süt sağma makinesinin kendisine ait olduğunu, borçlu ile ilgisinin bulunmadığını belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, takip borçlusunun davacının yanında kiracı olarak bulunduğunu iddia ettiğini, ancak minibüs şoförlüğü yaptığını, davacının haciz mahallinde süt toplama işi yapıp yapmadığının ve taşınmazın tapu kaydının kime ait olduğunun belirlenmesi gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, icra takibine dayanak senet ile ilgili suç duyurusunda bulunduğunu, Asliye Ceza Mahkemesi’nde açılan ceza davasının derdest olduğunu, davacının evinde kiracı olarak kaldığını savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre: dava konusu haczin borçluya ait hayvan ağılında yapıldığı, bu sırada borçlunun hazır bulunduğu, İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğu, ispat yükü altında olan üçüncü kişinin dayandığı hayvan pasaportlarının haciz tarihinden önce düzenlendiği, ayrıca muhtarlık yazı cevabına göre davacının hayvan yetiştirme işi ile uğraştığı, mülkiyet karinesinin aksinin kanıtlandığı gerekçesi ile davanın kabulü ile hacizli 4 adet büyük baş hayvan üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dava konusu haciz tutanağı incelendiğinde 4 adet büyük baş hayvanın yanı sıra bir adet süt sağma makinesinin de haczedildiği ve üçüncü kişinin bunların tamamına ilişkin istihkak iddiasında bulunduğu anlaşılmıştır.

......

Mahkemece davanın kabulüne denildikten sonra sadece büyük baş hayvanlar üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmiş, süt sağma makinesi ile ilgili olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir.

Oysaki hüküm sonucu kısmında isteklerin her biri hakkında verilen hükümle birlikte taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde açıkça gösterilmesi gerekir. (HMK. m. 297) Öte yandan Dairemizin ve Yargıtay’ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir. (Hukuk Genel Kurulu’nun 14.03.2007 gün, 2/183–126 sayılı kararı)

Mahkemece belirtilen bu husus dikkate alınmadan yazılı biçimde karar verilmesi hatalı olmuştur.