muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/336, Karar No: 2019/6920, Tarih: 09.04.2019

(8) Bu madde hükümlerine göre kamu davasının açılmasının, kovuşturmanın veya cezanın infazının ertelenmesi kararlarının verildiği hâllerde, bu suçlar 26/09/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun erteleme ve tekerrüre ilişkin hükümlerinin uygulanmasında göz önünde bulundurulmaz" hükmü yer almaktadır.

Madde gerekçesinde de; "Temel hak ve hürriyetlerden kabul edilen ifade ve basın özgürlüğü, çoğulcu demokrasilerde vazgeçilmez ve devredilemez bir hak olarak kabul edilmektedir. İleri demokrasilerin 'olmazsa olmaz şartı' olan ifade ve basın hürriyeti, birçok hak ve hürriyetin temeli, kişisel ve toplumsal gelişmenin kaynağı olarak değerlendirilmektedir. Bu nedenle, ifade hürriyeti, birçok uluslararası belgeye konu olmuş, Anayasamızda da ayrıntılı düzenlemelere tâbi tutulmuştur. Bu özgürlüğün kullanım araçlarından biri de basın yahut sözlü veya görüntülü yayın araçlarıdır. Bu araçların, amacına uygun olarak işlevlerini yerine getirmeleri bakımından korunmaları demokratik toplumlarda asıl olup, bu anlamda basın ve yayın özgürlüğü önündeki engeller kaldırılarak ve güvenceler sağlanarak, haber ve düşünceyi özgür kılmak hedeflenmektedir. Bu nedenle, basın yayın yoluyla işlenen suçlara ilişkin dava ve cezaların infazının ertelenmesi ilişkin bazı düzenlemeler yapılması toplumsal barışın sağlanması ve sürdürülmesi bakımından büyük bir önem taşımaktadır..." açıklamalarına yer verilmiştir.

6352 sayılı Kanunun Geçici 1. madde düzenlemesi ile 31 Aralık 2011 tarihine kadar işlenen suçlar bakımından, soruşturma evresinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine, kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine ve kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine karar verilebilmesi için suçun;

1- 31/12/2011 tarihine kadar işlenmiş olması,

2- Basın yayın yoluyla veya sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle gerçekleştirilmiş olması,

3- Adli para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektirmesi,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Bu düzenleme ile iki tür suç madde kapsamına alınmıştır.

1) Basın ve yayın yoluyla işlenen suçlar,

2) Sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenen suçlar.

1) Basın ve yayın yoluyla işlenen suç;

Günümüzde basının "dördüncü güç" olarak tanımlanmasının nedeni yasama yürütme ve yargının faaliyetlerini toplum adına gözetleyerek elde ettiği bilgileri topluma aktarararak temel erk kullanıcılarının faaliyetlerinin denetlenmesini farklı ses ve renklerin toplumda bilgi ve fikir sahibi olmasını sağlamaktır.

5237 sayılı yasa 6 madde (g) bendinde basın ve yayın yolu deyiminin her türlü yazılı görsel işitsel ve elektronik kitle iletişim aracıyla yapılan yayınları kapsadığını belirtmiştir.

Günümüzde basının "dördüncü güç" olarak tanımlanmasının nedeni yasama yürütme ve yargının faaliyetlerini toplum adına gözetleyerek elde ettiği bilgileri topluma aktarararak temel erk kullanıcılarının faaliyetlerinin denetlenmesini farklı ses ve renklerin toplumda bilgi ve fikir sahibi olmasını sağlamaktır.

5237 sayılı yasa 6 madde (g) bendinde basın ve yayın yolu deyiminin her türlü yazılı görsel işitsel ve elektronik kitle iletişim aracıyla yapılan yayınları kapsadığını belirtmiştir.

6352 sayılı Yasa Geçici 1. madde de basın ve yayın yoluyla işlenen suçlar demekle yetinmiştir. Basın yoluyla işlenen her tür suçun madde kapsamına girdiği düşünülebilir ise de bu doğru bir değerlendirme olmaz. Normun düzenleme amacı ve medya özgürlüğü kavramları birlikte değerlendirilerek basının demokratik toplumda üstlendiği sorumluluğu yerini getirme amacı güden eylemlerin bu kapsamda kalacağını kabul etmeliyiz. Kamuyu bilgilendirme amacı içermeyen kamusal tartışmaya katkı sağlamayacak tehdit, nefret söylemi bu korumadan yararlanamayacaktır

2) Sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenen suçlar;

Yukarıda belirttiğimiz gibi 6352 sayılı Yasa Geçici 1. madde ile basın özgürlüğü ve ifade özgürlüğü korunmak istenmiştir.

İfade özgürlüğü AİHM kararlarında da belirtildiği gibi demokrasinin temel taşıdır. Demokratik toplumların ilerlemesi ve her bireyin kişiliğini geliştirmesi için temel koşullardan biridir. Bireyin düşün dünyasında özgürce fikirler oluşturabilmesi için her türlü bilgiye erişebilmesi bunun sonucunda oluşacak düşüncelerin özgürce dış dünyaya aktarılması ifade özgürlüğünü oluşturur. Yani ifade özgürlüğü bir boyutu ile bilgiyi elde etme, bilgiye ulaşma, ile daha sonra düşün dünyasında oluşturduğu fikri özgürce yayması ve açıklaması hakkıdır. Bu hak demokrasinin işleyişi için yaşamsal önem taşır.

Üzerinde durulması gereken önemli bir konu da ifadenin açıklanmasının belli bir şekle tabi olmadığı noktasıdır. Düşünce sözlü ya da yazılı olabileceği gibi basın veya toplantı ve gösteri yoluyla yapılabilir. Kamuoyu oluşumuna olanak tanıyan her türlü yol ile açıklanabilir. AİHS 10. maddesi sadece ifadenin içeriğini değil aynı zamanda ifadenin açıklanma yol ve yöntemini de koruma altına almıştır. (Oberschlick/Avusturya 23/05/1991 par. 57) İfadenin açıklanma yöntemi ve şekli önemli değildir. Bir tablo veya heykel ile olabileceği gibi film veya bir davranış ile de olabilir.

AİHM kararlarında da sıkça vurgulandığı üzere ifade özgürlüğü sadece olağan, zararsız düşünceler bakımından değil, devlete veya toplumun belli bir kesimine aykırı gelen, rahatsız edici, endişe verici, şok edici görüşler yönünden de geçerlidir. (Handyside/ Birleşik Krallık 07/12/1976)

Anayasa Mahkemesi de ifade özgürlüğünün sanatsal, siyasi, ticari, akademik kanaat açıklamaları gibi her tür ifadeyi kapsadığına karar vermiştir.( Bekir Coşkun Başvuru No: 2014/12151)

AİHM kararlarında da sıkça vurgulandığı üzere ifade özgürlüğü sadece olağan, zararsız düşünceler bakımından değil, devlete veya toplumun belli bir kesimine aykırı gelen, rahatsız edici, endişe verici, şok edici görüşler yönünden de geçerlidir. (Handyside/ Birleşik Krallık 07/12/1976)

Anayasa Mahkemesi de ifade özgürlüğünün sanatsal, siyasi, ticari, akademik kanaat açıklamaları gibi her tür ifadeyi kapsadığına karar vermiştir.( Bekir Coşkun Başvuru No: 2014/12151)

AİHS 10 maddesi ile güvence altına alınan ifade özgürlüğü ancak 10/2. madde de sayılan nedenlerle sınırlandırılabilir. Sayılan sınırlama nedenlerinden biri de başkalarının şöhret ve haklarının korunmasıdır.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma, ifade özgürlüğünün kısıtlanması için ileri sürülen gerekçelerden önde gelenidir. Bu nedenle AİHM, bu alanda, başta basının olmak üzere ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan içtihatlar geliştirmiştir.

AİHM, sert ve kırıcı, rahatsız edici eleştirilerin yanı sıra tartışma konusu olan konulara dikkat çekmek bakımından avantajlar sunan hicivleri de kabul edilebilir olarak görmüştür.Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

İfade özgürlüğünden yararlanmayacak söylemler ise tehdit, değer yargısı niteliği taşımayan sövme, nefret söylemi bizatihi ifade özgürlüğünü kaldıracak bu hakkı kullanılamaz kılacak şiddet söylemleri bu korumadan yararlanamayacaktır.

Sonuç olarak: 6352 sayılı Yasa Geçici 1. madde ile basın ve yayın yoluyla veya sair düşünce açıklama yöntemleriyle işlenen 5 yılı geçmeyen suçlar yönünden kamu davasının ertelenmesi zorunluluğu getirilmiştir. Yasa gerekçesinde açıkça bu düzenleme ile toplumsal barışın sağlanmasının hedeflendiği belirtilmiştir. Tekrar etmek gerekirse yapılan düzenleme ile suç oluşturacak eylem ve söylemler için kamu davasının ertelenmesi zorunluluğu getirilmiştir. Bu konuda yargı mercilerine hükmü uygulama noktasında bir takdir hakkı tanınmamıştır. Hatta bu düzenleme ile kesinleşen mahkumiyetler için dahi infazın ertelenmesi zorunluluğu getirilmiştir. Yani paylaşılan söz yapılan eylem suç oluştursa dahi mahkemece zorunluluk gereği kamu davasının ertelenmesine karar verilecektir.

İnceleme konusu olayda, sanığın, 15 günde bir yayınlanan İzmir'de Yansıma isimli gazetenin 10/02/2011 baskı tarihli 17. Sayısının 3. Sayfasında yazmış olduğu yazılar sonucu katılana yönelik hakaret suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açılmıştır. Eylemin basın ve yayın yoluyla gerçekleştirildiği ve suç tarihinin 31/12/2011 tarihinden önce olması gözetildiğinde, sanık hakkında 6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilmesi gerekirken, kovuşturmaya devamla mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-) Hakaret suçundan sanık ... hakkında, İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/10/2017 tarihli ve 2017/620 esas, 2017/922 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-) CMK'nın 309/4-b maddesi gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 09/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13923, Karar No: 2011/13359, Tarih: 24.11.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/13923 E.  ,  2011/13359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 12/04/2011 gün ve 2011/4516- 4250 sayılı ilamıyla düzelterek onanmasına karar verilmiş, süresi içinde Hazine ve Orman Yönetimi tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Daire hükmünün karar düzeltme isteyen Hazine’ye tebliğine dair belgenin dosya arasında bulunmadığı görülmüş ve dolayısıyla, karar düzeltme isteminin süresinde yapılıp yapılmadığı anlaşılamamıştır. Tebligat PTT aracılığıyla yapılmış ise, PTT Müdürlüğünden tebliğ tarihinin sorularak, alınacak cevabın dosyaya eklenmesi; kalemde memur eliyle tebligat yapılmış ise, kayıt ve belgelerin incelenip, tebliğ tarihinin saptanarak, bu konuda düzenlenecek belgenin dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 24/11/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/24540, Karar No: 2008/17015, Tarih: 04.11.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/24540 E.  ,  2008/17015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/09/2007

Davacı,  ödenmeyen sağlık yardımı ile ilgili bedelin hakediş tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, 23.08.2003 tarihinde S.E. Kalp ve DAMAR Cerrahisi Merkezinde kalp damarlarından birine takılan “kroner stent” bedeli olan 5.528.628.000 TL’nin sadece 344.150.000TL”sının davalı Kurumca karşılandığını, sağlık sigortası ile ilgili primlerini tamamen ödediğini, ithal edilen stendin resmi bir hastane tarafından kullanıldığını, ölümcül olabilecek hayati tehlikeli bir hastalık olması nedeniyle Kurumun bu bedeli ödemesi gerektiği gerekçesi ile ödenmeyen bakiye stend bedelinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuca eksik inceleme ve araştırma ile varılmıştır.

Gerçekten, davacının kalp rahatsızlığı nedeniyle hastanece yapılan tedavisin de kroner stent kullanıldığı ve bu malzemenin ortez niteliğinde olduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, davacının bu tedavi giderini Kurumdan isteyip istemeyeceği noktasındadır.

1479 sayılı Yasa’ya 3235 sayılı Yasa ile eklenen hükümlerle sigortalılar ve yakınlarına sağlık yardımı yapılması kararlaştırılmıştır. Anılan Yasa’nın Ek. 13.maddesi ile, Sağlık Yardımlarının kapsamı, tedavi süresince gerekli ilaç ve iyileştirme giderlerinin sağlanması olarak belirtilmiştir. Yasa’nın Ek. II.maddesine, sağlık hizmetlerinin sağlık ve sosyal Yardım Bakanlığı, SSK Mahalli İdareler, Üniversiteler ve KİT’lere bağlı sağlık tesisleri ile diğer sağlık tesislerinden satın alınmak suretiyle yürütülmesi kabul edilmiştir. Yasa’nın Ek. 17.maddesinde ise, sağlık hizmetlerinin gerektirdiği giderleri Ek. II.madde de sayılan kuruluşların yataklı tedavi kurumlarında yapılan muayene tedavi, tahlil, müdahale, ameliyat tedavilerine ait fiyat tarifeleri esas alınarak Kurum tarafından ilgili kuruluşlara ödeneceği, ancak diğer sağlık kuruluşlarında yapılan tedavilerde, Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı’nın resmi sağlık kuruluşları için tesbit ettiği ücret tarifelerinin esas alınacağı belirtilmiştir.

3235 sayılı Yasa’nın Ek. 18.maddesiyle sağlık sigortası yardımlarının şekil ve şartları, başvurma koşul ve esasları, tedavi süresince gerekli ilaç ve iyileştirme vasıtalarının sağlanması, ilaç bedeline katılma yapılamayacak hastalıklar, diş tedavisi, gözlük işitme cihazı, çeşitli ortez, protez ve benzeri yardımları ile bunların cins ve evsafının yönetmelikle düzenlenmesi gerektiği belirlenmiştir. Yapılan bu düzenlemeye göre çıkartılan yönetmeliğinin 21.maddesinde de sağlık yardımlarından yararlananların gözlük cam ve çerçevesi, işitme cihazı, ortez, protez bedelleriyle tedavileri süresince kullanılan iyileştirme vasıtalarının bedellerinin her yıl piyasa fiyatları ve diğer sosyal güvenlik kurumlarının uyguladığı fiyatlar dikkate alınarak Kurumca belirlenen esaslar dahilinde ödeneceği kabul edilmiştir.

1479 sayılı Yasa”nın ek 18 maddesi uyarınca Kurumun Yönetmelik ile dava konusu ortez bedellerini belirleyerek ödediği anlaşılmakta ise de Kurumun bu konuda yönetmelik ile  ödeyeceği bedelleri tesbit yetkisi insan yaşamının kutsallığı nedeniyle sınırsız değildir. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası”nın 56 maddesine göre “Devlet , herkesin hayatını, beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamak “ ile yükümlüdür.Bu nedenle, davalı Kurum  davacının yaşamını sürdürebilmesi yönünde tıbbi gereklilik ve yaşamsal bir fark bulunması halinde kullanılan stend bedelini ödemekle sorumlu tutulmalıdır.

Mahkemenin, davacıya takılan stend ile  kurumun bedelini ödemeyi kabul ettiği stend arasında davacının yaşamını sürdürebilmesi yönünde tıbbi gereklilik ve yaşamsal bir fark bulunup bulunmadığını araştırmadan hüküm kurduğu görülmektedir.

Yukarıda yazılı yasal düzenleme ve açıklamalar gereğince, Mahkemenin,   Kurumun bedelini ödemeyi kabul ettiği stend ile davacıya kullanılan stend arasında davacının hastalığının tekrarlamasını önleyerek yaşamını sürdürebilmesi yönünde  tıbbi gereklilik ve yaşamsal önemde bir fark  bulunup bulunmadığını belirlemesi gerekir. Açıklanan nedenlerle, kardiyoloji konusunda uzman bilirkişilerden bu konuda yapılan ve uluslararası düzeyde kabul gören bilimsel nitelikteki yayınları, uygulamadaki sonuçları içeren araştırmaları da kapsayacak şekilde düzenlenmiş rapor alarak sonuca gidilmesi gerekir. Alınacak bilirkişi raporunda Kurumun ödemeyi kabul ettiği stend dışında bir stendin kullanılması gerektiğinin saptanması halinde de davacının hastalığının derecesine göre kullanılması gereken stendin özellikleri belirlenerek, davacı sağlığına en iyi şekilde katkıda bulunan ve aynı zamanda en uygun fiyatlı stendin bedeli üzerinden sonuca gitmek gerekir.

Mahkemece  bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yerinde olmayan gerekçe ve yetersiz bilirkişi görüşüne dayalı verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece  bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yerinde olmayan gerekçe ve yetersiz bilirkişi görüşüne dayalı verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine 04.11.2008  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1942, Karar No: 2019/2364, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1942 E.  ,  2019/2364 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9789, Karar No: 2011/12510, Tarih: 24.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9789 E.  ,  2011/12510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

İncelenmesine gerek görülen;

1-Davacılar murisi "Mehmet oğlu Saim Büyükkaya" mirasçılarını gösteren veraset ilamının ilgilisinden temini,

2-Yine dava konusu Tekirdağ ili, Ballıhoca köyü 1208 sayılı parselin malik hanesinin yazılı olmadığı anlaşıldığından, 1208 sayılı parselin malik hanesini de gösterir şekilde tapu kaydının tapu idaresinden getirtilip evraka eklendikten sonra dosyanın yeniden Dairemize gönderilmesi için MAHALLİNE İADESİNE, 24.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1481, Karar No: 2012/4768, Tarih: 10.07.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1481 E.  ,  2012/4768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleştirilen sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl davada şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada şikayetçi vekili, dava dışı borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, taşınmaz üzerinde müvekkilinin 1. derecede ipoteği bulunmasına ve şikayet olunanın haczinin düşmüş olmasına rağmen şikayet olunanın alacağının 1. sırada yer aldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davada şikayetçi vekili, şikayet olunanın haczinin düşmüş olduğunu ve müvekkilinin alacağının imtiyazlı olduğunu, bu nedenle sıra cetvelinde 1. sırada yer alması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, müvekkilinin haczinin düşmediğini. sıra cetvelinin yasaya uygun düzenlendiğini savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesince, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, şikayet olunanın haczinin düşmemiş olduğu, asıl davada şikayetçinin alacağının dayanağı olan ipoteğin şikayet olunanın ihtiyati haczinden sonra konulduğu, birleşen davadaki şikayetçinin alacağının imtiyazlı olmadığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından, yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 10.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9929, Karar No: 2015/8599, Tarih: 15.10.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/9929 E.  ,  2015/8599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) Anadolu 13. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2013/304-2014/173

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, hasılat kirası sözleşmesine dayalı alacağın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece ıslah talebi de dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili tarafından açılan davada, davalının eski çalışanı olduğunu,. plakalı otobüsü 21.06.2004 tarihli kira sözleşmesi ile kiraya verdiğini, 19.11.2006 tarihinde de kira sözleşmesinin sonra erdiğini, davalının kira bedellerinin bir kısmını, trafik cezalarını, idari para cezalarını ödemediğini belirterek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000,00 TL kira bedeli, 250 TL idari para cezaları ile trafik cezası, 500,00 TL motorlu taşıtlar vergisinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacı vekili 28.03.2014 harç tarihli ıslah dilekçesi ile davasını 8.541 TL ıslah ederek toplam 14.541 TL alacağın tahsilini istemiştir. Davalı vekili savunmasında taraflar arasında bir kira ilişkisinin ve borcunun bulunmadığını, 25.02.2003 tarihinden itibaren davacı şirkette müvekkilinin şoför olarak çalıştığını, 19.11.2006 tarihine kadar hizmet akdi ile çalışmaya devam ettiğini, arada iş ilişkisi olduğunu savunmuş, ıslah talebinin 15.05.2014 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine ise 23.05.2014 tarihli dilekçesi ile ıslah ile talep edilen alacağın zamanaşımına uğradığı itirazında bulunmuştur. Mahkemece dava ve ıslah ile talep edilen alacağın zaman aşımı süresi içerisinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava hasılat kira sözleşmesine dayalı ödenmeyen kira alacağı, sözleşme ile kiracıya ait olup kiraya veren tarafından ödenen MTV, trafik cezası ve İETT'nin verdiği cezalar olup zamanaşımı süresinin buna göre belirlenmesi gerekmektedir. Davalı, davacının ıslah işlemine karşı süresinde zamanaşımı definde bulunmuş, ıslah edilen bölüm yönünden davanın zamanaşımına uğradığını belirtmiştir. Yargı kararları ve öğretide kısmi ıslahta dava edilmeyen alacak kesimi için, fazlaya ilişkin hakkın saklı tutulmuş olmasının zamanaşımını kesmeyeceği kabul edilmektedir (Prof. Dr. Baki Kuru Hukuk Muhakemeleri Usulü Altıncı Baskı Cilt: II sayfa: 1541 vd.). Kısmi dava açılması halinde zamanaşımı yalnız alacağın kısmi dava konusu yapılan miktarı için kesilir ( Y.HGK. 20.3.1968 gün ve 1968/9-210 E. ve 151 K., 3.7.2002 gün ve 2002/9-564 E. ve 572 K.sayılı ilamları ).