muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/12321, Karar No: 2024/12883, Tarih: 12.12.2024

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi ile davacının mevcut maluliyetinin müvekkili Kurumca tespit edildiğini, aksi iddiaların maddi gerçekle bağdaşmadığını, müvekkili Kurumca tespit edilen maluliyet oranı dışındaki taleplerin reddinin gerektiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 23.01.2020 tarih, 2017/159 E., 2020/46 K. sayılı kararıyla; "Davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, davada talep sürekli iş göremezlik tespitine ilişkin olup, Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu tarafından müvekkilinin malul olup olmadığının değerlendirildiğini ve maluliyete neden olacak araz tespit edilemediği yönünde mütalaada bulunulduğunu, müvekkili için düzenlenen muhtelif sağlık kuruluşları raporlarında özür durumuna göre tüm vücut fonksiyon kaybı oranının %40 ve %34 olarak belirlendiğini, müvekkilinin maruz kaldığı Akut Myeleoid Lösemi hastalığının meslek hastalığı olduğunun Hacettepe Üniversitesi ve SGK raporları ile çekişmesiz olduğunu, müvekkilinin tüm vücut fonksiyon kaybının aynı zamanda çalışma gücü kaybı ve meslekte kazanma gücü kaybı olarakta değerlendirilmek durumunda olunduğunu, son olarak Kayseri Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi ve Marmara Üniversitesi Pendik E.A.H raporlarında da müvekkilinin ağır işlerde ve kimyasal madde bulunan ortamlarda çalışmasının uygun olmadığı tespit edilmiş olup bu tespitlerin dahi tek başına müvekkilinin sürekli iş göremezliğinini tespiti anlamına geldiğini, dosya kapsamında bulunan tıbbi raporlara aykırı olarak evrak üzerinden yapılan inceleme neticesinde Adli Tıp Kurumu tarafından dosya kapsamı ile uyumsuz olarak tanzim edilen mütalaa esas alınarak davanın reddine karar verilmesinin yerinde olmadığını belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.12.2021 tarih ve E.2021/1538, K.2021/1630 sayılı kararı ile "... Dosyadaki bilgi ve belgelerin tetkikinde;

Davacının 1996-2010 yılları arasında davalı Mercedes Benz Türk A.Ş. nezdinde Otobüs Kapı Hazırlık biriminde çalıştığı, 10.06.2008 tarihinden Akut Myeloid Lösemi teşhisi konulduğu, istirahat raporları sonrasında yine davalı nezdinde 2010 yılı Eylül ayı itibariyle araç sevk ve idari büro hizmetleri görevinde çalışmaya devam ettiği, 20.02.2013 tarihinde meslek hastalıkları hastanesine sevkini istediği, rapor düzenlendiği, Kurum Sağlık Kurulunun 23.02.2016 tarihli kararında dosyanın Yüksek Sağlık Kuruluna gönderilmesine karar verildiği, Yüksek Sağlık Kurulunun 05.10.2016 tarihli kararında akut myeloid lösemi hastalığının mesleki olduğuna, maluliyet gerekmediğine, kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiği anlaşılmıştır.

Huzurdaki davada davacının sürekli iş göremezlik derecesinin % 0 olduğu yönündeki YSK raporuna karşı itiraz ile prosedüre uygun rapor alınarak sürekli iş göremezlik derecesinin tespitinin talep edildiği,Mahkemece Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunda rapor alındığı, 02.05.2018 tarihli raporda davacının tüm tıbbi belgeleri ve raporları değerlendirildikten sonra davacının remisyonda olan akut miyeloid lösemi hastalığının meslek hastalığı niteliğinde olduğu ancak maluliyetine neden olacak düzeyde araz tespit edilmediği cihetle sürekli maluliyet tayinine mahal olmadığına karar verildiği,davacı tarafın itirazı üzerine bu kez Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulundan rapor alındığı, 18.07.2019 tarihli raporda özürlülük kavramıyla meslekte kazanma gücü kaybı, çalışma gücü kaybı kavramlarının farklı kavramlar oldukları, farklı tüzük yönetmeliklerin farklı bölümlerinde değerlendirildikleri, aralarında bağlantı bulunmadığı, davacının hastalığının meslek hastalığı olduğu, ancak maluliyetine neden olacak düzeyde araz tespit edilmediği cihetle maluliyet tayinine mahal olmadığına karar verildiği,dosya kapsamına göre davacının akut miyeloid lösemi hastalığının meslek hastalığı olduğu ancak remisyonda olan hastalığın Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümlerine göre maluliyetine gerektirir araz bırakmadığı, Kurum ve Adli Tıp Kurumu raporları arasında çelişki bulunmadığı, kararın yerinde olduğu anlaşılmakla,başvurunun reddine" karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Dairenin 07.04.2022 tarih ve E.2022/979, K.2022/5248 sayılı kararında; "... Mahkemece, ATK raporunun gerekçelendirilmesi sureti ile akut miyeloid lösemi hastalığının, meslek hastalığı niteliğinde olduğu Kurum ve ATK raporlarıyla kabul edildiğine göre neden çalışma gücü kaybı oranının %0 olarak tespit edildiğinin ortaya konulması ve kontrol muayenesi öngörülmediği anlaşılmakla, ileride iyileşme veya durumunun değişme ihtimali olup olmadığı da değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir." gerekçesiyle söz konusu karar bozulmuştur.

B.İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "... davanın reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davanın kabulü gerektiğini beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370, 371 inci; 5510 sayılı Kanun'un 19 ve 95 'inci maddeleri.

3. Değerlendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davanın kabulü gerektiğini beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370, 371 inci; 5510 sayılı Kanun'un 19 ve 95 'inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

12.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/911, Karar No: 2006/2181, Tarih: 16.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/911 E.  ,  2006/2181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde tapuda kayıt (cins) tashihi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içerisindeki tebliğ belgelerine göre; davalılardan ..., ..., ... ve ...'a dava dilekçesi tebligatlarının adreste tanınmadıklarından bila tebliğ iade edilmesi üzerine, mahkemece davalıların yeni adresleri araştırılmış; Tapu Sicil Müdürlüğünden bildirilen adreslerine Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebligat yapılmış; yine bu davalılara gerekçeli karar da aynı usulle anılan yasanın 35. maddesine göre tebliğ edilmiştir.

Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebligat yapılabilmesi muhataba daha önce aynı adreste yasaya uygun bir tebligat yapılmış olması koşuluna bağlıdır. Bu durumda yukarıda adı geçen davalılara dava dilekçelerinin ve dolayısıyla mahkemenin gerekçeli kararının uslüne uygun tebliğ edildiğinden sözedilemez. Bu itibarla, mahkemece Tebligat Yasası ile ilgili tüzükte belirtilen yönteme uygun olarak mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin davalılar ..., ..., ... ve ...'a tebliğ edilmesinden sonra temyiz ve cevap süreleri beklendikten ve ayrıca tapuda kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulmasına ilişkin resmi senedin (sözleşmenin) ve bunun dayanağı olan istem veya dilekçe ile diğer belgelerin onaylı birer örneğinin Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2877, Karar No: 2025/4389, Tarih: 28.05.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/2877 E.  ,  2025/4389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2436 E., 2024/149 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstinaf bozması üzerine verilen Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.05.2023 tarihli ve 2022/242 Esas, 2023/191 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 24.01.2024 tarihli ve 2023/2436 Esas, 2024/149 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanğın katılanla herhangi bir husumetinin bulunmadığı, öldürme kastı bulunmadığından bahisle suçun yasal unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

2.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; takdiri indirim hükmünün uygulanmaması gerektiğine ve eksik ceza tayin edildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanğın katılanla herhangi bir husumetinin bulunmadığı, öldürme kastı bulunmadığından bahisle suçun yasal unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

2.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; takdiri indirim hükmünün uygulanmaması gerektiğine ve eksik ceza tayin edildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Trafik polisi olan ... ve ...'ün Üçgen kavşağı, Kirişhane Camii önünde yol uygulaması yaptıkları, sanığın sevk ve idaresinde bulunan araçla uygulama noktasına yaklaştığında polis memurları tarafından yapılan dur ihtarına uymayarak kaçmaya başladığı, polis memurları ... ile ...'ün de polis ekip aracı ile sanığın aracını takip ettikleri ve sanığın aracı Tavas ilçesine yönlendirdiklerini gördüklerinde durumu Tavas Emniyet Müdürlüğüne bildirip aracın durdurulması amacıyla yardım istedikleri, durumdan haberdar olan katılan polis memuru ... ile diğer polis memuru tanık Sezai Dural'ın sanığın aracını durdurmak amacıyla geliş istikametine göre pozisyon aldıkları, sanığın aracı ile yaklaştığında "dur" ihtarında bulundukları ancak sanığın Tavas İlçesine doğru kaçmaya devam ettiği, tanıklar ... ve ...'ün de ekip aracı ile peşinden takibi sürdürdükleri, bir süre sonra sanığın Tavas ilçe merkezine girmeyip geri dönüş yaptığı ve bölünmüş yolda karşı istikametten katılan ve Sezai'nin bulunduğu tarafa doğru geldiği, bu durumun katılana bildirilmesi üzerine, katılanın bu kez yolun iki şeridini kaplayacak şekilde yola kapan attığı ve kendisinin de normal şeritten daha küçük boyutta olan güvenlik şeridinde beklemeye başladığı, ekip aracının da tepe lambaları yakılı vaziyette hemen yanlarında durduğu, sanığın tepe lambaları yanık olan ekip aracını ve hemen yolun kenarında beklemekte olan katılanı gördüğü halde, arkasından gelen diğer ekip aracının da geçmesini engellemek amacıyla yolda zikzaklar yaparak aracı sürmeye devam ettiği ve sanığın savunmasında belirttiği üzere saatte 80 - 90 km hızla güvenlik şeridinde bulunan katılana çarptığı, katılanın çarpma nedeniyle havalanıp hemen sanığın aracının arkasında takip etmekte olan ekip aracının üstüne oradan da yere düştüğü, alınan tıbbi raporlarla katılanın hayati tehlike geçirecek, yüzünde sabit iz oluşacak ve hayati fonksiyonlarına etkisi bakımından ağır (6) derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, kapan nedeniyle lastikleri patlayan sanığın aracı bir süre daha sürüp daha sonra yakalandığı anlaşılan olayda;

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, takdiri indirimin mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulandığı, anlaşıldığından ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanığın tepe lambaları yanık olan ekip aracını ve hemen yolun kenarında beklemekte olan katılan üniformalı polisi gördüğü halde, arkasından gelen diğer ekip aracının da geçmesini engellemek amacıyla yolda zikzaklar yaparak aracını sürmeye devam ettiği ve sanığın savunmasında belirttiği üzere saatte 80 - 90 km hızla güvenlik şeridinde bulunan katılana çarptığı, kapan nedeniyle lastikleri patlayan sanığın aracı bir süre daha sürüp daha sonra yakalandığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 82/1-g, 35/2. maddesi uyarınca nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçu yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

4. Kabul ve uygulamaya göre de; alınan tıbbi raporlarla katılanın hayati tehlike geçirecek, yüzünde sabit iz oluşacak ve hayati fonksiyonlarına etkisi bakımından ağır (6) derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı anlaşılan olayda; sanık hakkında teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezasını öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözetilerek makul (orta) ile üst sınır arasında bir ceza belirlenmesi yerine yazılı şekilde makul (orta) oranda ceza tayin edilmesi suretiyle sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (3) ve (4) nolu paragraflarında açıklanan nedenlerle, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 24.01.2024 tarihli ve 2023/2436 Esas, 2024/149 Karar sayılı kararının "suç vasfı, eksik ceza tayini" ve "teşebbüsün derecesi" yönlerinden 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1801, Karar No: 2015/2438, Tarih: 09.06.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/1801 E.  ,  2015/2438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasanın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların gerçek olması ve yapılan olumsuz değerlendirmelerin somut vakıalara dayanması gerekir. Keza, bulunulan somut isnatların veya yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların gerçek olması ve yapılan olumsuz değerlendirmelerin somut vakıalara dayanması gerekir. Keza, bulunulan somut isnatların veya yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (AİHM) göre, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır. AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir. 10. maddede güvence altına alınan bu hak, bazı istisnalara tabi ise de, bu istisnaların dar yorumlanması ve bu hakkın sınırlandırılmasının ikna edici olması gerekir.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. AİHM içtihatlarına göre, avukatlar da gerek kamuoyunun önünde gerekse yargılama faaliyetleri esnasında adaletin işleyişine dair yorum yapma hakkına sahiptirler. Ancak bu husustaki eleştiriler belirli sınırları aşmamalıdır. Bu bağlamda adaletin uygun biçimde sağlanması isteği ile yargılama makamlarının mesleki onurları arasında bir denge kurulmalıdır. Aksi takdirde, bir yargı mensubunun önyargılı ve dayanaktan yoksun bir şekilde eleştirilmesi onun itibarını kolayca zedeleyebilecektir. Ancak yine de yargı mensupları da diğer kişiler gibi özellikle kamu yararını ilgilendiren konularla ilgili yapılan eleştirilerde kendilerine karşı yapılan eleştirilere karşı belli bir oranda hoşgörü göstermek zorundadırlar.

İkinci olarak, AİHM’e göre, ifadelerin olgusal iddialar mı yoksa değer yargıları olarak mı kategorize edildiği incelemelidir. Bir olayın olup olmadığı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi ifade özgürlüğüne müdahale oluşturabilecektir. AİHM içtihatlarından çıkan sonuçtan anlaşılmaktadır ki, ulusal hukukun bu ayırımı öngörmemesi dahi tek başına ifade özgürlüğüne aykırılık oluşturabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadelerin değer yargısı içerdiğine karar verildiğinde ise, bu yargıları destekleyecek 'yeterli bir olgusal temelin' mevcut olupolmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının beli en azından belli düzeyde ol­gusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Bununla birlikte, bir değer yargısının sadece basit bir olaya dahi dayanması yeterlidir. Ancak hiçbir veriye dayanmayan bir değer yargısı AİHM tarafından aşırı olarak değerlendirilebilmektedir.

Son olarak, AİHM’e göre adil yargılama ilkesi, taraflar arasında serbest, hatta enerjik bir görüş alışverişini gerekli kılmaktadır. Bu nedenle, bir yargılama sırasında sanığın ya da savunma makamının ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamalar dar yorumlanmalıdır. Zira, yargılama makamlarına karşı kullanılan ifadeler görevi sırasındaki hakim ve savcıların onuruna dönük bir saldırı olarak kabul edilse dahi üst sınırdan verilen ceza, izlenen meşru amaçla orantılı kabul edilmeyecektir.

AİHM, Lesnik – Slovakya davasında, ilk olarak kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirirken hoşgörü göstermeleri gereken eleştiri sınırının diğer insanlara göre daha geniş olduğunu, ancak, kamu görevlilerinin siyasetçilerde olduğu gibi her türlü söylemlerini yakın denetime açtıkları anlamına gelmeyeceğini, üstelik görevlerini hakkı ile yerine getirebilmeleri için kamu güvenine sahip olmaları gerektiğini; bunun ise kamu görevlilerinin asılsız suçlamalara karşı korumakla sağlanabileceğini vurgulamıştır.