muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4808, Karar No: 2014/6806, Tarih: 07.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4808 E.  ,  2014/6806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/11/2012 tarih ve 2012/392-2012/36 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ... 6. İcra Müdürlüğü'nün 2012/382 Esas Sayılı takip dosyasında 5.000 USD bedelli 30.11.2011 tarihli 705755 nolu faturadan kaynaklanan ... alacaklarının tahsili için takip yapıldığını, borçlunun yetki ve borca itiraz ettiğini ve icra takibinin durduğunu ileri sürerek, bu nedenle itirazın iptaline, takibin devamına ve % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, süresi içerisinde vermiş olduğu cevap dilekçesi ile yetki itirazında bulunmuş ve ayrıca yükün ....08.2011 tarihinde ... Limanı'na geldiğini, 16.08.2011 tarihinde gümrüklü sahaya alındığını, yükün sahadan alınmasında ve ithalatında problem oluştuğundan davacının yönlendirmesi ile konişmento değişikliğine gidilerek 06.09.2011 tarihinde konişmento değişikliğinin tamamlandığını, davacının talep ve rızası ile konişmento değişikliği yapıldığına göre davacının önceki konişmentoya dayanarak hak talebinde bulunmasının mümkün olmadığını, yük alıcısının ... Enerji A.Ş. olduğunu, demorajın oluşma nedeninin de kendileri olmadığını savunarak davanın bu nedenle de reddini talep etmiştir.

Mahkemece, tarafların karşılıklı anlaşmaları ile konişmento değişikliği yapıldığı, değiştirilen bu konişmentoya göre yük alıcısı ... Enerji A.Ş. ihbar olunanın (bilgilendirilenin) ise davalı, ...ve Dış Tic. Ltd. Şti olduğu, taşıma ile ilgili konişmentonun değiştirildiği ve bu değişikliğin iki tarafın da kabulünde olduğu, değiştirilen bu konişmentodaki alıcının ... Enerji A.Ş. olduğu, dolayısıyla konteynerlerin ... Limanı'ndaki beklemesinden kaynaklanan ... ücretinden de ... Enerji A.Ş.'nin sorumlu olacağı, değiştirilen konişmentoda davalı olarak gösterilen şirketin ihbar olunan (haber verilen, bilgilendirilen) sıfatını taşıdığı, ... ücretinden sorumlu tutulamayacağı, davalı ...ve Dış Tic. Ltd. Şti.'nin acente olarak kabul edilmesi halinde dahi ... ücretinden doğrudan sorumlu olduğunun söylenemeyeceği, asile ... acentesine ...'nın 117 b ... ve 119/... madde hükümlerine göre dava açılabilmesi ve tebligat yapılabilmesi için ...'nın 119/1 maddesi uyarınca; "acentenin aracılıkta bulunduğu ve akdettiği bir sözleşmenin" bulunması

gerektiği, ...'nın 119/... maddesi uyarınca acente, fiilen aracılıkta bulunduğu veya müvekkili adına ve hesabına bizzat gerçekleştirdiği sözleşmeler kapsamında müvekkili namına davaya muhatap olabileceği, ancak dava dilekçesinde davanın müvekkile ... açıldığının açıkça bildirilmesinin gerektiği, dava dilekçesinde ise davalının, acente olarak değil, asil olarak gösterildiği yani ... Enerji Anonim Şirketi'ne ... kendisine dava açılmadığı gerekçesi ile davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve dava icra dosyasında itiraz eden şahsa karşı açılmış olup, esasen icra takibinin doğru hasma yöneltilmemiş olmasına ve mesmu bir takip bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12356, Karar No: 2016/13059, Tarih: 13.06.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/12356 E.  ,  2016/13059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; ... hakkında açılan kamu davası nedeniyle yargılandığı .... Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/37 esas sayılı yargılama dosyasında alınan 18/03/2009 tarihli savunmasında ".....bu sözlerle şikayetçi olan davalıları değil, bu yalan üzerine kurulu davanın mimarı olan ve irtica bağlantılı ...'ü kastettim. Bu sözlerim hakikattir. İspat hakkı tanındığında bunları ispat ederim. Savcılar oradaki savunmamda da belirttiğim üzere uydurdular, yalan söylediler. Ben söz konusu yalanları ve uydurmaları mahkemeye yazılı olarak arz ettim. ...bana emniyette Cumhuriyet Savcılarının idaresinde sorulan baştan aşağı ... dayanışması, ...'ya bağlılık görülmüş ve belgelenmiştir. ...söz konusu soruları ancak ... savcısı sorar. Soruşturma ... adına yürütülmektedir. ....Savcılık makamında oturan ... bu işbirliği ve dayanışmasını iddianameye yazıyor. ... ... bağlantısı ... için küçültücü bir ifade değildir. Zaten bağlıdır. ......'ün Amerikanın savcısı olduğu belgelidir. ...F tipi bir örgütlenmeden ve F tipi savcılardan kamuoyu her gün söz etmektedir. ....Cumhuriyet Savcısı ... 23 Temmuz 2008 tarihli... isimli kanalın ana haberinde Ergenekon soruşturmasının merkezinde ... Partisi var beyanında bulundu. Bu süreçte soruşturma devam ediyordu. Böylelikle Cumhuriyet Savcısı önyargısını kanunları çiğneyerek açıklamıştır.... isimli kanaldan belirttiğimiz haberin kaydının getirtilmesini talep ediyoruz. ...benim ne ...'e ne de diğer Savcılara husumetim yoktur. Cumhuriyeti yıkmak isteyenler bu Cumhuriyetin ayakları altında kalacaktır. Onları da gerçek Cumhuriyet Savcısı kimliğine kavuşturacak budur. Bu sözlerimden Cumhuriyet Savcısı ...'ü kastediyorum." dediği, yine şüphelinin aynı esaslı yargılama dosyasına yazılı olarak verdiği 21 Ekim 2011 tarihli ve 26/05/2009 havale tarihli iddianameye cevap başlığı altındaki yazılı beyanlarında"...tutanakların iddiaya alınan bölümü ve tamamı incelendiği zaman şikayetçilerden herhangi birinin ismini anmış değilim. Esasen şikayetçileride kastetmedim. Savunma kapsamı içinde iddianameye yön veren zihniyetin eleştirisi bağlamında kastettiğim savcı Ergenekon soruşturmasındaki kanunsuzlukların ve Cumhuriyet düşmanlığının simgesi haline gelen ...'dür. Savcı ... ... zihniyeti soruşturmasının esas sorumlusudur. ( 9. sayfasında)... ancak Ergenekon savcıları Cumhuriyet Savcısı olma görevini değil ...'ın koruyucusu olma görevini benimsemişlerdir. ...yazdıkları bir iddianame değil iftiranamedir." şeklinde kullandığı ibarelerin Cumhuriyet savcılığı mesleğini icra eden mağdur bakımından savunma sınırlarını ve eleştiri haklarını aşarak mağdurun yerine getirmiş olduğu kamu görevi nedeni ile onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte olduğu ve dolayısı ile sanığın üzerine atılı hakaret, suçunu işlediği gerekçesiyle cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık, tamamen yasal savunma hakkı kapsamında yargılandığı mahkemede açıklamalar yaptığını, fiilinin suç teşkil etmediğini savunmuştur.

Sanık, tamamen yasal savunma hakkı kapsamında yargılandığı mahkemede açıklamalar yaptığını, fiilinin suç teşkil etmediğini savunmuştur.

Sanığın 18.03.2009 tarihli savunması ile 21 Ekim 2011 tarihli ve 26/05/2009 havale tarihli iddianameye cevap başlığı altındaki yazılı beyanlarında yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu anlaşılmakla birlikte söz konusu savunma ve yazılı beyanların, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü ile iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Son olarak, adil yargılama ilkesi, taraflar arasında serbest, hatta enerjik bir görüş alışverişini gerekli kılmaktadır. Bu nedenle, bir yargılama sırasında sanığın ya da savunma makamının ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamalar dar yorumlanmalıdır. Zira yargılama makamlarına karşı kullanılan ifadeler görevi sırasındaki hakim ve savcıların onuruna dönük bir saldırı olarak kabul edilse dahi üst sınırdan verilen ceza, izlenen meşru amaçla orantılı kabul edilmeyecektir.

AİHM, Lesnik/Slovakya davasında, ilk olarak kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirirken hoşgörü göstermeleri gereken eleştiri sınırının diğer insanlara göre daha geniş olduğunu, ancak, kamu görevlilerinin siyasetçilerde olduğu gibi her türlü söylemlerini yakın denetime açtıkları anlamına gelmeyeceğini, üstelik görevlerini hakkı ile yerine getirebilmeleri için kamu güvenine sahip olmaları gerektiğini; bunun ise kamu görevlilerinin asılsız suçlamalara karşı korumakla sağlanabileceğini vurgulamıştır (Lesnik/Slovakya, 35640/97, 11.03.2003)

AİHM, Schöpfer/İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaret vari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir (Schöpfer/ İsviçre, 25405/94, 20.05.1998)

AİHM, Schöpfer/İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaret vari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir (Schöpfer/ İsviçre, 25405/94, 20.05.1998)

Savcı tarafından tanıklık yapmak için mahkemeye bir kişinin çağrılması işlemini “manipülasyon ve kanıtların yasadışı yollarla sunulması” olarak nitelendirmesi nedeniyle, başvuran hakkında, yargılama sırasında kullandığı ifadelerden ötürü hakaret davası açılarak para cezasına çarptırıldığı Nikula – Finlandiya davasında, AİHM, resmi görev yapan memurlara karşı kabul edilebilir eleştiri sınırlarının sade kişilere göre daha geniş olduğunu, ancak bu memurların davranışlarının, tıpkı politikacılar gibi, sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmediğini, aksine görev başındaki memurların sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara karşı korunması gerektiğini yinelemiştir. Bununla birlikte AİHM’e göre, bu davada hakaret içeren bir saldırı söz konusu değildir. Başvuranın temel eleştirisi, sert de olsa, savcının dava devam ederken seçtiği yöntem hakkındadır. Dolayısıyla, savcının mesleki veya diğer nitelikleri hedef yapılmamıştır. Bu nedenle AİHM’e göre, savcı bu eleştirileri hoşgörü ile karşılamalıdır. AİHM, ayrıca, içtihadındaki sonucuna ulaşırken, ifadelerin medya önünde değil, sadece duruşma salonunda söylenmiş olduğunu da özellikle vurgulamıştır. Nitekim AİHM, göre ancak çok istisnai hallerde savunma avukatının ifade özgürlüğüne getirilen bir sınırlama kabul edilebilecektir (Nikula/Finlandiya, 31611/96, 21.03.2002)

Sonuç olarak, sanığın yargılanmakta olduğu ...'ndeki 18.03.2009 tarihli savunması ile 21 Ekim 2011 tarihli ve 26/05/2009 havale tarihli iddianameye cevap başlığı altındaki yazılı beyanlarında kullandığı ifadeler, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı gibi, değer yargısı niteliğine sahip olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla somut bir fiil ya da olgu isnat etmek şeklinde kabul edilemezler. Ayrıca bahse konu ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta değildir. Bu durumun aksinin savunulması, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13.06.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7058, Karar No: 2009/8651, Tarih: 26.05.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/7058 E.  ,  2009/8651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman tahdidine ve kadastro tespitine itiraz ile tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi, Hazine, müdahil ..., müdahil ... ve ... ile davacı ... mirasçıları tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Şile-Merkez-Balibey Mahallesi 38 ada 10 parsel (Yenileme ile 555 ada 1 parsel sayılı) 105.800 m2 yüzölçümlü taşınmaz tarla niteliğiyle, Mayıs 301 tarih 12 numaralı sicilden gelen Şubat 1944 tarih 16 numaralı tapu kaydı uygulanarak ve tamamı 105.800 pay kabul edilerek 7/8’i (6433) pay ...; 1/8’i (919) pay Salcızade ..., kalan 98.448 pay da ormandan açıldığı ve tapu miktar fazlası olduğu belirtilmek suretiyle Hazine adına tespit edilmiştir.

Tapu malikleri ... mirasçıları ve Hikmet ... tarafından 27.12.1962 tarihli dilekçe ile kadastro mahkemesinin 1962/24 sayılı dosyasında tapu kaydına dayanılarak açılan davada Hazine adına yapılan tespitin iptali istenmiştir.

Yine aynı davacılar tarafından Asliye Hukuk Mahkemesinde Hazine aleyhine açılan 1988/291 sayılı davada, Hazine adına tespit edilen taşınmazda 40 yıldır zilyed olunduğu iddiasıyla Şubat 1944 tarih 16 nolu tapudaki Hazine hissenin iptali istenmiştir.

Davanın devamı sırasında yörede 1995 yılında yapılan orman kadastrosu sırasında, taşınmazın “Balibey Devlet Ormanı” olarak sınırlandırılmış, Hazine tarafından Orman Yönetimi aleyhine 6 aylık sürede kadastro mahkemesinde açılan 1997/12 sayılı davada orman sınırlamasının iptali istenmiştir.

... tarafından kadastro mahkemesinde Orman Yönetimi aleyhine açılan 1997/13 sayılı orman kadastrosuna itiraz davasında da, imar planı kapsamında kalan 38 ada 10, 35 ada 1, 2, 3 ve 4, 34 ada 9 ve 14, 33 ada 1, 39 ada 9, 40 ada 7 ve 10 parsellerin orman sınırı içine alınması işleminin iptali istenmiş, 38 ada 10 sayılı parsel dışındaki taşınmazlara ilişkin davalar ayrılmış ve yukarıda sözü edilen 1997/12, 1988/291, 1962/24 sayılı dosyaların tümü 1997/13 numaralı dosya ile birleştirilmiştir. 1999 yılında yapılan imar düzenlemesi sonucu çekişmeli taşınmazın 555 ada 1 parsel numarasını alması üzerine ... ve ... imar tapusunda ... oldukları iddiasıyla; ... ve ... ise zilyetliğe dayanarak davaya müdahil olmuşlardır.

Mahkemece 11.06.1990 tarihinde yapılan keşif sonucu ... bilirkişi ... ... tarafından hazırlanan raporda gösterilen 8000 m2 bölümün 7/8 payının ... mirasçıları; 1/8 payının ... ... mirasçıları adına; geriye kalan 97.800 m2 bölümünde

-2- 2009/7058 - 8651

orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi, Hazine, müdahil ..., müdahil ... ve ... ile davacı ... mirasçıları tarafından temyiz edilmiştir.