muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/726, Karar No: 2011/68, Tarih: 06.04.2011

Somut olayda davacının 5335 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği ve kurumca aylıkların geri alınması konusunda başlangıç tarihi olarak belirlenen 1.1.2005 tarihinden önceki döneme ilişkin yaşlılık aylıklarının geri istenmesi,  hem Yasanın yürürlüğe girmesi hem de davacının iyiniyeti nedeniyle mümkün değildir. Zaten davalı Kurum tarafından da 01.01.2005 tarihinden önceki dönemle ilgili bir borç çıkarılmamıştır. Ancak 1.1.2005 tarihinden itibaren 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesine göre  herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamayacağı ve görev yapamayacakları hükmü getirilmiş olmakla, bu tarihten sonraki döneme ilişkin aylıkların davacıdan 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi de göz önüne alınarak tahsil edilmesi gerekmektedir.

Yapılacak  iş;  davacının S.S.K'na tabi olarak 1.1.2005-19.6.2008 tarihleri arasında almış olduğu yaşlılık aylıklarının 5335 sayılı Yasa'nın 30. maddesine göre ve 5510 sayılı Yasa'nın 96. maddesi gözönüne alınarak geri alınmasına karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olduğu…)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı Kurum vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle; Hukuk Genel Kurulu’nun 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E.-615 K. sayılı ilamında da aynı ilkenin kabul edilmiş olmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.’un 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine   06.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4570, Karar No: 2018/5514, Tarih: 27.12.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/4570 E.  ,  2018/5514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında:

İlk derece mahkemesince verilen beraat hükmüne karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik temyiz itirazının reddi

2-Sanık ... hakkında: TCK’nın 314/2, 53/1, 58/9, 63 ve 3713 sayılı Kanunun 5/1 maddeleri gereğince verilen mahkumiyet kararına yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Silahlı terör örgütü üyesi olmak suçunun, 3713 sayılı TMK'nın 3. maddesinde düzenlenen mutlak terör suçlarından olması, aynı yasanın 5. maddesi kapsamında mutlak terör suçlarında her halükarda 3713 sayılı TMK'nın 5. maddesinin herhangi bir takdir hakkı olmaksızın uygulanmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda “silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarında cezanın üst haddinin 10 yıldan fazla olduğu” nazara alındığında, sanık ... hakkında, “silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan ilk derece mahkemesince verilen beraat kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair karara” karşı temyiz kanun yolunun açık olduğu kabul edilerek Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi’nin sanıklardan ... hakkındaki 23.01.2018 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararı kaldırılarak, vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

I-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafii ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde ise:

Yapılan yargılamaya, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonunda oluşan inanç ve takdirine, hükmün gerekçesine göre Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Beraat hükmünün dayanağı olan yasa maddesinin karar yerinde gösterilmemesi suretiyle CMK’nın 230/2 maddesine aykırı davranılması,

II-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde ise:

Yapılan yargılamaya, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonunda oluşan inanç ve takdirine, hükmün gerekçesine göre Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Beraat hükmünün dayanağı olan yasa maddesinin karar yerinde gösterilmemesi suretiyle CMK’nın 230/2 maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeyip CMK'nın 303/1 maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, ilk derece mahkemesince kurulan beraat hükmündeki “Beraatine” ibaresinden önce gelmek üzere “CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca” ibaresi yazılmak suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20483, Karar No: 2016/14248, Tarih: 31.10.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/20483 E.  ,  2016/14248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanan eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedebilmek için, nafaka talep eden eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olması gerekir (TMK m. 175). Taraflar hakkında yapılan kolluk araştırmasına göre davacı kadının Tokat merkezde iki adet dükkanının olduğu belirtilmiştir. Bu nedenle davacı kadının sosyal ve ekonomik durumunun kendisinden sorulması, gerektiğinde yeniden usulünce ekonomik ve sosyal durum araştırması yapılması, dükkanlarından kira geliri elde edip etmediğinin araştırılması suretiyle boşanma yüzünden yoksulluğa düşüp düşmeyeceğinin belirlenmesi ve gerçekleşecek sonuca göre davacı kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde davacı kadın lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.31.10.2016(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/960, Karar No: 2022/2157, Tarih: 14.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/960 E.  ,  2022/2157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması suretiyle özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılanın, sanığın personel müdürü olduğu şirkette genel müdür olarak çalıştığı, işten çıkarılması üzerine kalan alacaklarını almak için iş mahkemesine dava açtığı, bu mahkemede yargılama devam ederken katılanın çalıştığı dönemde işlerin yürümesi için şirkete verdiği kaşeli ve imzalı boş kağıtlardan birinin üstü istifa dilekçesi gibi doldurularak iş mahkemesinde görülen davada dosyaya sunulduğu, bu şekilde açığa imzanın kötüye kullanılması suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın katılan tarafından şirkete bırakılmış imzalı boş kağıtları bertakrip ele geçirmesinin söz konusu olmadığı, sanığın eyleminin TCK'nin 209/1. madde ve fıkrasında öngörülen “açığa imzanın kötüye kullanılması” suçunu oluşturacağı ve takibinin şikayete bağlı bulunduğu, TCK'nin 73. maddesinde de şikayet süresinin “fiil ve failin öğrenildiği günden itibaren 6 ay” olduğu ve şikayetin süresi içerisinde yapılıp yapılmadığının yargılama şartı olarak kabul edildiği, bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, suça konu istifa dilekçesinin 25.02.2010 tarihinde celse arasında dosyaya sunulduğu, 30.06.2010 tarihli duruşmada katılan ve vekilinin hazır bulunduğu, suça konu istifa dilekçesinden haberdar oldukları, katılanın altı aylık şikayet süresi geçtikten sonra, 26.07.2011 tarihinde sanık hakkında şikayetçi olduğu anlaşıldığından, şikayetin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafisi ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 14.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7414, Karar No: 2015/1946, Tarih: 22.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/7414 E.  ,  2015/1946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/272438

MAHKEMESİ : Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2012

NUMARASI : 2009/1129 (E) ve 2012/949 (K)

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Sanıklar H.. S.., Y.. S.. ve A.. S.. hakkında yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, katılan Ö.. K..'ın tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2-Sanık Ö.. K.. hakkında katılan A.. S..'e karşı hakaret eyleminden kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Tekerrüre esas alınan Aksaray 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2007/276 esas ve 2007/454 sayılı kararının kesin nitelikteki adli para cezasından ibaret olması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilmeden ve bu bağlamda TCK'nın 58. madde hükümlerine dayanılarak seçimlik olarak öngörülen adli para cezası yerine temel ceza olarak hapis cezasına hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanık Ö.. K..'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19199, Karar No: 2012/4740, Tarih: 14.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/19199 E.  ,  2012/4740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı yönünden red, asli müdahil yönünden davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor değer biçme yöntemi bakımından yasa hükümlerine uygundur.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın geometrik durumu, yüzölçümü, henüz parsellenmemiş arsa niteliğinde olması ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin %21’ini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6462, Karar No: 2023/5805, Tarih: 02.10.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/6462 E.  ,  2023/5805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/741 E., 2023/94 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2023 tarihli ve 2022/741 Esas, 2023/94 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hükmolunan 1 yıl 3 ay hapis cezasının, aynın Kanun'un 50 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereği adlî para cezasına çevrilerek hükümlünün 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 08.03.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, bila tarihli ve 2023/10749 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/64777 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/64777 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 'Kısa Süreli Hapis Cezasına Seçenek Yaptırımlar' başlıklı 50. maddesinin 1. fıkrasında yer alan 'Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre; a) Adlî para cezasına... çevrilebilir' şeklindeki, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 'Süreli Hapis Cezası' başlıklı 49. maddesinin 2. fıkrasında yer alan 'Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır.' şeklindeki düzenlemelere rağmen, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 87/3, 62/1-2 ve 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca verilen ve kısa süreli olmayan 1 yıl 15 gün hürriyeti bağlayıcı cezanın, seçenek yaptırım olarak adli para cezasına çevrilmeyeceğinin gözetilmemesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un "Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar" başlıklı 50 nci maddesi gereği cezanın seçenek yaptırıma çevrilmesinin ön koşulu, hükmolunan netice cezanın kısa süreli hapis cezası olmasıdır. 5237 sayılı Kanun'un 49 uncu maddesinin ikinci fıkrasına göre; "Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır." Somut olayda hükümlü hakkında hükmolunan netice ceza miktarının 1 yıl 3 ay hapis cezası olması karşısında bu cezanın, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrası gereği seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar verilmesinin kanunen mümkün olmadığı dikkate alınmadan karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan verilen ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2023 tarihli ve 2022/741 Esas, 2023/94 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhte sonuç doğurmayacak ve yeniden yargılamayı gerektirmeyecek şekilde dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6411, Karar No: 2008/7976, Tarih: 17.04.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/6411 E.  ,  2008/7976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair itiraz nedenlerinin varid bulunmamasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13,10 YTL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 0,90 YTL harcın temyiz edenden alınmasına, 17.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3280, Karar No: 2010/10140, Tarih: 07.07.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/3280 E.  ,  2010/10140 K.**

**"İçtihat Metni"**

... 2.Asliye Ticaret Mahkemesi

KARAR

Dava, davacı bankada mevduat hesabı bulunan dava dışı ...'in yanında çalışan davalının hesap sahibinin izinsiz imzasını taklit etmek sureti ile zimmetine geçirdiği mevduatın istirdati istemine ilişkin olup, taraflar arasında sözleşme ilişkisi yoktur. Bu nedenle kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 4. Hukuk Dairesinindir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 4.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 24.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23742, Karar No: 2018/10388, Tarih: 02.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/23742 E.  ,  2018/10388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, tahkikatın bitiminden (HMK m.284) sonra sözlü yargılama ve hüküm için tayin olunacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Taraflara çıkarılacak davetiyede (Tebligat K. m.9) belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir (HMK m.186/2).

Hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular (HMK m.33). Mahkeme Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun emredici düzenlemelerinin gereğini yerine getirmek zorundadır (HGK, 13.03.2013, 2013/802 esas ve 2013/347 karar). Mahkemece 28/06/2016 tarihli celsede tahkikatın bittiği davacı ve davalı vekillerine tefhim edilmiş, davalı kadın vekili müvekkilinin talebi doğrultusunda sözlü yargılama için ayrı gün belirlenmesini talep etmiş, hakim aynı celse yargılamanın sona erdiğini belirterek hükmü tefhim etmiştir.

Mahkemece, sözlü yargılama ve hüküm için ayrı bir gün tayin edilmesi gerekirken davalı kadın vekilinin açık talebine rağmen sözlü yargılama ve hüküm için yeni bir duruşma günü tayin edilmediğinden ve Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun 186. maddesinin emredici ve açık hükmü uygulanmadığından hükmün münhasıran bu sebeple bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 02.10.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2017/2409, Karar No: 2018/1654, Tarih: 12.03.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2409 E.  ,  2018/1654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; yöneticinin senelerdir toplantı yapmaksızın kendi kendine kararlar alıp imzalattırdığı, davacının bilgisi dışında yapılan son toplantıdan aleyhine yapılan icra takibinden haberinin olduğu, defterler incelettirilmediğinden toplantının tam tarihinin bilinemediği ileri sürülerek takibe dayanak yapılan son toplantının iptali istenilmiş, mahkemece yönetim planının 8. maddesinde; Ocak, Nisan, Temmuz, Ekim ayı ilk 10 günü içinde toplanılacağının kararlaştırıldığı, iptali istenilen toplantının Eylülde olması nedeni ile olağanüstü kat malikleri toplantısı niteliğinde olduğu, karar defterinden 15 gün önceden elden ilan ile tebligatın yapıldığı, davalı asilinde bu şekilde tebligat yapıldığını kabul ettiği, 634 sayılı Kanunun 29. maddesi uyarınca olağanüstü toplantı çağrısına uyulmadığı, 634 sayılı Kanunun 33. maddesi uyarınca davacının toplantıya katılmadığı, toplantıyı kendisi aleyhine yapılan icra takibinde ödeme emrinin tebliğ tarihinde ödendiğinin kabul edilmesinin gerektiği, 18/02/2014 tarihinde öğrendiği ve davanın 6 ay içinde 07/03/2014 tarihinde açıldığı, karar defterinde son toplantı tarihinde farklı bir yazım olduğu, bilirkişi raporunda tahrifat iddiası ile ilgili kanaat bildirilemediği ancak mahkemece defter üzerinde yapılan inceleme toplantı tarihinin 01/01/2012 olarak yazıldığı, sonraki tarihin 01/09/2013 olarak yazımının gün ay bölümleri dışına taşılarak yazıldığı, başına 0 rakamının sonradan eklendiği, toplantının 10/09/2013 tarihinde yapıldığı kanaatinin mahkemece oluştuğu, davanın bu durumda süresi içinde açıldığı, olağanüstü toplantı çağrı usulüne uyulmadığı anlaşıldığından davanın kabulüne 9 ayda yapılan son toplantı olan 10/09/2013 tarihli olağanüstü kat malikleri toplantısının iptaline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 634 sayılı KMK gereğince son yapılan Kat Malikleri Genel Kurul Toplantısının iptali istemine ilişkindir.