muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2310, Karar No: 2023/1756, Tarih: 27.02.2023

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 27.01.2016 tarihli 2013/696 Esas 2016/56 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne, davacının 01.11.2000-15.03.2005 tarihleri arasında toplam 1475 gün çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

C. 2'inci Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Daire kararında, yetersiz tanık beyanlarıyla ve zabıta ile ... Vergi Dairesi Müdürlüğü tarafından tespit edilen komşu işyeri tanıkları dinlenilmeden sonuca gidilmesinin isabetsiz olduğu, 10.05.2013 tarihli zabıta tutanağında tespit edilen ... ve ...'u dinlemek, davacının talep ettiği dönemde, davalı işyerinin bulunduğu apartmanda kat maliki ve kiracı olarak ikamet eden kişileri tespit ederek dinlemek, her ne kadar komşu işyeri tanığı ... tarafından davalı işyerinin bayanlara yönelik güzellik salonu olması nedeni ile davalı işyerine gidip gelmediği beyan edilmişse de 10.11.2014 tarihli yoklama fişinde söz konusu tanığın işyerinde ...'un da çalıştığı tespit edildiğinden bu kişinin de beyanını almak, yine dosyada mevcut bir kısım zabıta tutanaklarında komşu işyeri tanığı tespit edilemediği bildirilmiş ise de; davacı tanığı ...'ün beyanından davalı işyerine komşu ... Belediyesi bulunduğu anlaşıldığından; ... Belediyesi'nin gerçekten komşu işyeri olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceğini belirleyerek, komşu işyeri olarak kabulünün gerektiği anlaşılır ise; ... İlçe Emniyet Amirliği'ne her ne kadar Kartaltepe polis Merkezi Amirliği'nin 10.07.2014 tarihli zabıta tutanağında komşu işyeri tanığının tespit edilemediği bildirilmiş ise de komşu işyeri olarak belirlenebilecek belediye bulunduğu, bu itibarla daha titiz bir araştırma yapmak sureti ile yeniden komşu işyeri tanıklarının tespitinin yapılmasını istemek ve böylece toplanan deliller değerlendirilmek sureti ile davacının hizmet akdi kapsamında çalışması bulunup bulunmadığını tereddüte mahal bırakmayacak derecede ortaya koyarak varılacak sonuca göre hüküm kurmak gerektiği belirtilerek karar bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 26.02.2018 tarihli 2016/276 Esas 2018/41 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne, davacının 01.11.2000-15.03.2005 tarihleri arasında toplam 1475 gün çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

E. 3'üncü Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Daire kararında, işyeri güzellik merkezi olması nedeniyle, davacı ve davalıdan sorulmak suretiyle güzellik salonuna sürekli gelen müşterileri bildirmeleri istenilerek, bu tanıkların beyanlarına başvurulup, gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra karar vermek gerektiği belirtilerek karar bozulmuştur.

F. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

2.Daire kararında, işyeri güzellik merkezi olması nedeniyle, davacı ve davalıdan sorulmak suretiyle güzellik salonuna sürekli gelen müşterileri bildirmeleri istenilerek, bu tanıkların beyanlarına başvurulup, gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra karar vermek gerektiği belirtilerek karar bozulmuştur.

F. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 23.12.2020 tarihli 2019/217 Esas 2020/205 Karar sayılı kararı ile , davanın ispatlanamadığı gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

G. 4'üncü Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Daire kararında, dosyaya sunulan yazılı belgeler ile desteklenen davacı tanıklarının beyanına göre davacının 2001 yılı temmuz ayı ile 30.06.2005 tarihleri arasında davalı işyerinde hizmet akdi ile çalıştığının anlaşıldığı ,Mahkemece, işyerinin kapasitesine ilişkin araştırma yapılarak, davalı işyerine haftada kaç müşteri geldiği, davacı tarafından yapılan işlerin niteliği,buna göre davacının çalışmasının tam süreli mi yoksa kısmi süreli mi olduğu hususunun irdelenmesi gerektiği belirtilerek karar bozulmuştur.

H. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, davacının 1154325 sicil numaralı davalı iş yerinde, 01.07.2001- 30.06.2005 tarihleri arası çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı işveren vekili, bozma ilamının gereği yerine getirilmeden ve bozma ilamında belirtilen hususlara uygun olarak araştırma yapılmadan karar verildiğini belirterek temyiz etmiştir.

Davalı Kurum vekili, eksik inceleme ile karar verildiğini, dava açılmasına sebep olmadığından aleyhe vekalet ücreti verilmemesi gerektiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 438 ve 439 uncu maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesi

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalılar vekillerinin aşağıdaki parafrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalılar vekillerinin aşağıdaki parafrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Eldeki davada, davacının davalı işyerinde 01.11.2000 ile 15.03.2005 tarihleri arasında çalıştığının tespitine dair 17.06.2010 tarihli 2006/2214 Esas -2010/51 Karar sayılı ilk hükmün davacı tarafından temyiz edilmemiş olmaması nedeniyle, davalılar yararına oluşan usuli kazanılmış hak durumu gözetilmeden 01.07.2001 ile 30.06.2005 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

3. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un Geçici 3 üncü maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Kanun'un 438 inci maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinde "01.01.2005-30.06.2005 tarihleri arası 180 gün, aylık brüt 488,70-TL ücret ile" yazılı olan bölümün silinerek yerine "01.01.2005-15.03.2005 tarihleri arası 75 gün, aylık brüt 488,70-TL ücret ile" ibaresinin yazılması suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

27.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/2017, Karar No: 2012/8076, Tarih: 18.04.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/2017 E.  ,  2012/8076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile dere mutlak koruma alanında kalan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2332, Karar No: 2013/12688, Tarih: 02.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/2332 E.  ,  2013/12688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

(Kapanan Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan hükümde TCK'nın 31/3. maddesinin uygulanması sebebiyle tekerrüre esas olamayacağının gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.05.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5196, Karar No: 2011/2870, Tarih: 12.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/5196 E.  ,  2011/2870 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada 162 Promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkümiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4445, Karar No: 2015/14248, Tarih: 13.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4445 E.  ,  2015/14248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, 77.590,03 TL üst yönetim alacağının faiz ve masraflarla tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davalı vekili Av..... geldi. Aleyhine temyiz olunan davacı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklaması dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde, davacı üst yönetimden ayrılan davalı yönetimin ayrıldığı tarihe kadar üst yönetime biriken borcunun tahsili istenilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; davacı ... tarafından, kendi yönetimlerinin bünyesindeyken ayrılarak yeni bir yönetim oluşturan davalı ... Evleri Site Yönetimine ihtarname yoluyla gönderilen 20.10.2011 tarihli devir teslim sözleşmesinin cari hesap sözleşmesi niteliğinde olduğu ve davalı ... yönetimince imzalanmadığı, sonrasında da 19.09.2012 tarihli ihtarname ile söz konusu devir teslim sözleşmesinde belirtilen alacağı kabul etmediklerini davacı yönetime bildirdikleri anlaşıldığına göre 20.10.2011 tarihli devir teslim sözleşmesinde borcun kabulü yönünde bir mutabakata varıldığından bahsedilemeyeceği gibi sadece bilgisayar kayıtlarında yer alan muavin dökümler ve yevmiye defterleri üzerinden inceleme yapan yetersiz bilirkişi raporları doğrultusunda karar verilemez. Buna göre bütün kat maliklerini bağlayan bir sözleşme hükmünde olan site yönetim planı incelenerek bu yönetim planı doğrultusunda hazırlanan tüm defter ve kayıtlar (karar defterleri, yönetim kurulu defterleri, bütçe ve faaliyet raporları ve hesapları vs.) üzerinde bilirkişi incelemesi yapılmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde, yetersiz ve eksik araştırmaya dayalı olarak hazırlanan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19801, Karar No: 2025/6298, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/19801 E.  ,  2025/6298 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/540 E., 2022/569 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/157 E., 2021/297 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı CMK’nın 299/1 inci maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19773, Karar No: 2015/5463, Tarih: 24.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/19773 E.  ,  2015/5463 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığına yakalandığının tespitini ve sürekli işgöremezlik geliri bağlanmasını istemiştir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle; 506 sayılı Yasa'nın 11. maddesine göre meslek hastalığı, sigortalının çalıştırıldığı işin niteliğine göre tekrarlanan bir sebeple veya işin yürütüm şartları yüzünden uğradığı geçici veya sürekli hastalık, sakatlık veya ruhi arıza halleridir. Meslek hastalığı kavramı ile iş kazası kavramı birbirinden farklılık arzeder. Meslek hastalığının farklılığı bütünüyle mesleksel nitelikli ve belirgin olarak bir meslek mensubu olmanın sonucudur. Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü'nün 63. maddesinde; hangi hastalıkların meslek hastalığı sayılacağı ve bu hastalıkların, işten fiilen ayrıldıktan en geç ne kadar zaman sonra meydana çıkması halinde sigortalının mesleğinden ileri geldiğinin tüzük hükümlerine ve tüzüğe ekli meslek hastalıkları listelerine göre tespit ve tayin edileceği, herhangi bir meslek hastalığının klinik ve laboratuvar bulgularıyla kesinleştiği ve meslek hastalığına yol açan etkenin, işyeri incelenmesiyle kanıtlandığı hallerde, meslek hastalıkları listesindeki yükümlülük süresi aşılmış olsa bile, söz konusu hastalık, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'nun onayı ile meslek hastalığı sayılabileceği belirtilmiş olup; davaya konu lösemi hastalığına yakalananların çoğunda etyoloji saptanamadığı, benzen, alkilleyici ajanlar, ionize radyasyon ve ailevi sebeplerin hastalığın gelişme riskini arttırdığı ve ALL etyolojisinin multifaktoryel olduğu ... Kurumu 3. İhtisas Dairesi'nin raporuyla belirlenmiş olup; tüzük ekinde olan meslek hastalıkları listesinde davacının mesleğini yaptığı iş grubunda meslek hastalığı olarak kabul görmemiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 24.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.