muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17374, Karar No: 2015/5571, Tarih: 06.05.2015

Öncelikle dosya kapsamından davacılardan Süleyman ... (...)'ın karar tarihinden evvel 02.04.2000 tarihinde ölmüş olduğu anlaşıldığı halde mirasçıları tespit edilip davaya dahil edilmeksizin yargılamaya devam edilmesi isabetsiz olduğu gibi bu davacının dayandığı tapu kaydı ile davalı ve aynı zamanda davaya katılan ... ve diğer katılanların hangi taşınmaz için hangi tapu kaydına dayandığı açık ve net olarak belirlenmemiş, adı geçenler ile dosyaya ibraz edilen tapu kayıtlarında malik gözüken kişiler arasında irsi veya akdi ilişki kurulmamış, bu kayıtlar yöntemine uygun şekilde uygulanmak suretiyle kapsamları tayin edilmemiştir. Ayrıca çekişmeli taşınmazların tespitine esas alınan ve davacı Reşit mirasçılarının tutunduğu Şubat 325 tarih ve 516 sayılı tapu kaydı mahkemece sabit hudutlu kabul edilmiş ise de, tapu kaydı takım sınırları, Ziyaret, ... (...) ..., ..., ... okumakta olup, ... ve ... sınırının köy yerleri olduğu, bu köylerde kalan taşınmazların dayanak kayıtlarında dava konusu taşınmazlar yönünü sığır yolu, kayalık gibi sınırlar okuduğu, yine batı sınırında kalan komşu taşınmazların bir kısım dayanak kayıtları dava konusu taşınmazların bulunduğu ... okumakta ise de bir kısım dayanak kayıtlar da dava konusu taşınmazlar yönünü kayalık okuduğu, bir kısmında ise tescil harici bırakılan taşınmazlar bulunduğu, dava konusu taşınmazların dayanak kayıt malikini okumadığı anlaşıldığına göre kaydın sabit hudutlu kabul edilmesi mümkün değildir. Yine çekişmeli taşınmazların tespitine esas alınan vergi kayıtları da usulüne uygun bir şekilde uygulanarak kapsamları belirlenmemiştir.

O halde öncelikle yargılama sıarsında vefat eden davacı ...(...) mirasçıları tespit edilip davaya dahil edilmeli, davaya dahil edilen mirasçılardan, eldeki davada davalı olup aynı zamanda davaya katılan ... ile diğer katılanlardan hangi taşınmaza yönelik, hangi kayda veya hangi nedenlere dayandıkları, davalarına ilişkin delilleri açık ve net bir şekilde tek tek sorulup saptanmalı; daha sonra çekişmeli taşınmazların tespitine esas Şubat 325 tarih ve 516 sayılı tapu kaydının, tespitine esas vergi kayıtlarının, yine davaya katılan ... ve diğer katılanların dayandıkları tapu kayıtları belirlendikten sonra bu kayıtların tesis ve tüm tedavülleri getirtilmeli; aynı şekilde belirtilen bu kayıtların başka taşınmazlara revizyon görüp görmediği sorulmalı; varsa revizyon görmüş olduğu taşınmazlara ait tutanak suretleri ile çekişmeli taşınmazlara komşu parsellerin onaylı tutanak suretleriyle dayanağı olan

belgeler getirtilip dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen komşu köylerde ikamet edip davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek üç kişilik yerel bilirkişi ve aynı yöntemle belirlenecek taraf tanıkları huzuruyla keşif yapılmalı, keşifte tüm kayıtlardaki köy, mevkii, sınır ve malik adları tek tek yerel bilirkişilere sorularak tapu ve vergi kayıtları tek tek uygulanmak suretiyle kapsamları sabit hudutlardan başlanmak suretiyle belirlenmeli, bilinmeyen sınırlar yönünden taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı, yerel bilirkişilerce ve taraf tanıklarınca gösterilen hudutlar fen bilirkişi krokisinde işaretlenmeli, tapu uygulamasına ilişkin yerel bilirkişi beyanı komşu parsellerin tutanak içerikleri ve malikleri ile denetlenmeli, oluşumuna esas harita, plan veya kroki bulunduğunun saptanması halinde ise 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20. maddesinde düzenlenen ilkeler doğrultusunda mahalline uygulanarak yöntemince kapsamı tayin edilmeli, bu şekilde kaydın kapsamı belirlenerek fen bilirkişisine tarafların dayandığı tapu kayıtlarının ve vergi kayıtlarının kapsamını ve sınırlarını ayrıntılı olarak gösterecek şekilde, keşfi izlemeye elverişli ayrıntılı harita düzenlettirilmeli, buna göre tapu kaydı kapsamı dışında kalan yerlerde zilyetliğin kimde olduğu, 3402 sayılı Kadastro Kanun'un 14. maddesi koşullarının kim ya da kimler lehine oluştuğu belirlenmeli, vergi kayıtlarının mülkiyet belgesi olmaması nedeniyle zilyetlik ile birleşmeyeceği halde değer verilemeyeceği göz önünde bulundurulmalı, tarafların dayandığı tapu kayıtlarının iç içe girmesi halinde hangi tapu kaydına ne sebeple değer verileceği hususu tartışılıp değerlendirilmelidir. Ayrıca çekişmeli taşınmazların tespitine esas tapu kayıt maliki ...terekesinin mirasçıları arasında paylaşıldığı ve Tavşanviran Köyündeki taşınmazların mirasçılarından ..., ...ve ...'e kaldığı daha önce ...mirasçıları arasında görülüp sonuçlandırılan davalarla anlaşılmış olup, ...ve ...'in paylarının 1/2'sini 3. kişi konumundaki ..., ..., ...ve ...'e sattığı hususu dosya kapsamı ile belirlendiği gibi davaya katılan ... mirasçılarının katılma dilekçelerinde de belirtmiş olup bu husus da göz önünde bulundurulmalıdır. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi kabule göre de Tapu kaydının hukuki kıymetini yitirip yitirmediği tartışmasının yapılabilmesi için davada kayıt malikleri ile zilyedin karşı karşıya gelmesi gerekli olduğu, ...nin, tapu kaydının hukuki kıymetini yitirmesi yoluyla; diğer bir ifade ile tapu kayıt maliklerine karşı zilyetlikle mal edinmesi mümkün olmadığı halde çekişmeli taşınmazlardan 21 parsel sayılı taşınmaz üzerinde davacılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle kazanım koşulları oluşmadığı ve zilyetlik ile birleşmeyen tapu kaydının hukuki kıymetini kaybettiğinden taşınmazın ... adına tesciline karar verilmesi usul ve yasaya uygun değildir

...nin, tapu kaydının hukuki kıymetini yitirmesi yoluyla; diğer bir ifade ile tapu kayıt maliklerine karşı zilyetlikle mal edinmesi mümkün olmadığı halde çekişmeli taşınmazlardan 21 parsel sayılı taşınmaz üzerinde davacılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle kazanım koşulları oluşmadığı ve zilyetlik ile birleşmeyen tapu kaydının hukuki kıymetini kaybettiğinden taşınmazın ... adına tesciline karar verilmesi usul ve yasaya uygun değildir. Ayrıca çekişmeli taşınmazların dayanağı tapu kayıt maliki ...mirasçıları Mehmet Arif ve ...'in taksimen kendilerine düşen taşınmazlarda 1/2 paylarını satın alan ... mirasçılarına pay verilmemesi, yine çekişmeli taşınmazlara ait bir kısım kadastro tespit tutanaklarında gösterilen muhtesatlar hakkında hüküm kurulmaması, yine Kadatro Mahkemesinin infazı kabil sicil oluşturmakla yükümlü olması nedeniyle hangi parselin kim ya da kimler adına hangi paylarla tescil edileceği açıkça hüküm yerinde gösterilmesi gerekirken aynı tarihli çok sayıda veraset ilamına atıf yapılmak suretiyle infazı kabil olmayacak şekilde hüküm kurulması da isabetsiz olup, davacı ... (...) ile ...kızı ... mirasçılarının bir kısmı dışındaki tüm temyiz itirazlarının açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 06.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2059, Karar No: 2014/35195, Tarih: 24.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/2059 E.  ,  2014/35195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/09/2012

NUMARASI : 2011/780-2012/1239

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili 29/07/2011 tarihli dava dilekçesiyle, davacının davalı işyerinde 01/03/2006 tarihinden 31/03/2010 tarihine kadar çalıştığını, bu tarihte askerlik için işten ayrıldığını, askerden döndükten sonra 04/10/2010 tarihi itibariyle yeniden işe başladığını, 4/10/2010-14/04/2011 döneminde müvekkilinin alması gereken 1.200 TL net maaşı ve diğer ödemeleri yapmadığını, ücretini alamayan davacının 14/04/2011 günü Mersin 4. Noterliğinde düzenlenen ihtarnameyle sözleşmeyi 4857 sayılı Kanunun 24/2-e maddesi uyarınca feshettiğini ve ödenmeyen birikmiş 6.872,18 TL maaşını istediğini, davalı şirketin 15/04/2011 tarihinde fesih ihbarnamesini almasına rağmen geriye dönük tutanak düzenleyerek, 18/04/2011 tarihinde sözleşmeyi 4857 sayılı Kanunun 25/2-g fıkrası uyarınca haklı nedenle feshettiğini bildirdiğini, müvekkilinin yıllık izin, hafta sonu çalışması ve bayram tatillerinde çalıştığı halde ücretinin ödenmediğini belirterek 5.682,75 TL kıdem tazminatının, 3.306,13 TL ihbar tazminatının, 6.872,18 TL maaş alacağının, 500,00 TL yıllık izin ücretinin, 500,00 TL bayram ve hafta tatili alacağının ve 500,00 TL fazla mesai alacağının yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesiyle; davacının 01/03/2006-31/03/2006 tarihleri ve asker dönüşü 27/10/2010-29/04/2011 tarihleri arasında çalıştığını, davacının davalı iş yerine 13/04/2011, 14/04/2011 ve 15/04/2011 tarihinde işverenden izin almaksızın veya bilgi vermeksizin işe gelmediğini, iş akdinin İş Kanunu 25/2-g maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiğini, davacının 1200 TL değil, asgari ücret aldığını, davacının isteklerinin doğru olmadığını, hastanelerde çalışma düzeni ve saatlerinin Sağlık Bakanlığının belirlediği ilgili mevzuata uygun olarak düzenlendiğini, fazla çalışma ile ilgili davacıya her ay düzenli olarak varsa o aya ilişkin fazla çalışma ücreti ödendiğini, bu hususun da maaş bordrolarına zaten yansıtıldığını, ayrıca işçinin iddia ettiği gibi fazla çalışma yaptığının kabulünün hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, kabul anlamında olmamak kaydıyla davacının fazla çalışmalarını yazılı delille ispat etmesi gerektiğini, davacının yıllık izinlerini kullandığının imzalı personel izin belgesi ile mevcut olduğunu, davacının ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma ücreti ve hafta tatili çalışma ücreti taleplerinin yerinde olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanılan deliller ve aldırılan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (5645=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda davacının ayın 3 haftasında 7 gün 08.00-19.00 saatleri arası, ara dinlenmesi düşülerek 9,5 saat çalıştığının kabulü ile hesaplama yapılmış ve ayrıca davacının ayda 3 hafta tatili çalışması için ayrıca hesaplama yapılmıştır. Bu durumda, 7.gün çalışmasının sadece 2 saatlik kısmı fazla çalışma, ilk 7,5 saatlik kısmı ise hafta tatili olarak değerlendirilmesi gerekirken, mükerrer değerlendirmeye yol açacak şekilde hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

3. Bilirkişi tarafından hesaplanan ve takdiri indirim sonucu bulunan fazla çalışma alacak tutarı toplamı 19.800,48 TL olmasına karşın, davacı lehine 19.848,00 TL fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması ayrı bir bozma nedenidir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/51661, Karar No: 2019/6015, Tarih: 03.04.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/51661 E.  ,  2019/6015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

"Eylemin suç teşkil etmemesi veya eylemin suç olmaktan çıkarılması halleri" dışında, dosyadaki deliller takdir edilerek beraat kararı verilebilmesi için, mutlaka sanıkların sorgularının yapılması gerektiği gözetilmeden, sanıkların savunması yöntemince saptanmadan yazılı biçimde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.