muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4878, Karar No: 2022/5478, Tarih: 08.09.2022

3. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 19.06.2020 tarihli ve 2020/670 Esas, 2020/826 Karar sayılı kararıyla; Yerel Mahkemenin davacı yararına zilyetlikle taşınmaz iktisabına dair koşulların somut olayda oluşmadığı yönündeki tespitinin isabetli olduğu; ancak eldeki tescil davasında ilgili kamu tüzel kişiliği sıfatıyla ... ve Ordu Büyükşehir Belediye Başkanlığının taraf sıfatının bulunduğu, Mahkemenin aksi istikametteki kararının doğru olmadığı gerekçesiyle, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi tarafından, davacının istinaf başvurusunun kamu düzenine aykırılık nedeniyle kısmen kabulüne, Ünye 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 23.02.2018 tarihli ve 2016/448 Esas, 2018/78 Karar sayılı kararının kaldırılarak esas hakkında yeniden karar verilmesi suretiyle davanın tüm davacılar yönünden esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesi karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ile re'sen nazara alınacak hususlar da gözetilerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, yörede yapılan kadastro sırasında "dere yatağı- kumluk" vasfıyla tespit harici bırakılan taşınmazların, davacı adına tescili isteğinden ibarettir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1. maddesi, "Tapu kütüğünde kayıtlı olmayan bir taşınmazı davasız ve aralıksız olarak yirmi yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduran kişi, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir."

3.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi, "Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir."

3.2.3. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 17. maddesi, "Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14. maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde Hazine adına tespit edilir." hükümlerini içermektedir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararın (IV/3.) numaralı paragrafında yer verilen Bölge Adliye Mahkemesinin kararında dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, çekişmeli taşınmaz üzerinde davacı yararına zilyetlikle iktisap koşullarının oluşmadığının dosya kapsamıyla saptanmış olmasına göre, yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararın (IV/3.) numaralı paragrafında yer verilen Bölge Adliye Mahkemesinin kararında dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, çekişmeli taşınmaz üzerinde davacı yararına zilyetlikle iktisap koşullarının oluşmadığının dosya kapsamıyla saptanmış olmasına göre, yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı 26,30 TL bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08/09/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/801, Karar No: 2014/375, Tarih: 19.03.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/801 E.  ,  2014/375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bozdoğan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/09/2012

NUMARASI : 2012/286 E-2012/196 K.

Taraflar arasındaki “el atmanın önlenmesi, yıkım” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bozdoğan Asliye Hukuk Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 25.03.2011 gün ve 2008/72 E- 2011/52 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 1.Hukuk Dairesi 02.04.2012 gün ve 2012/1344 E-2012/3809 K. sayılı ilamı ile;

(...Dava, çaplı taşınmazda elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, kısa kararda, elatmanın önlenmesine ve ecrimisile; gerekçeli kararda ise, yalnızca el atmanın önlenmesine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, tarafların tüm delilleri toplanıp tetkik edildikten ve HUMK.'nun 376.maddesine göre son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, aynı yasanın 388.maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389.maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada söz konusu yasanın 381.maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, HUMK.'nun 389.maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren, tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur.

Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l.maddesi ve HUMK.'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri göz ardı edilerek kısa kararda, el atmanın önlenmesine ve ecrimisile karar verildiği halde; gerekçeli kararda yalnızca el atmanın önlenmesine hükmedilmesi suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, 10.04.1992 gün,1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, el atmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkindir.

Hal böyle olunca, 10.04.1992 gün,1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, el atmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkindir.

Davacı yan, dava dilekçesinde maliki olduğu 1617 parsel nolu taşınmazda bulunan binasına, komşu 1616 parselde davalı tarafından inşaa edilen yapı nedeniyle, yaklaşma mesafesine uyulmayarak ve pencerelerinin ışık almasına engel olunmak suretiyle tecavüz edildiğini ileri sürerek, el atmanın önlenmesi ve inşaatın yıkılmasını istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, el atmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmiştir.

Davalı yanın temyizi üzerine Özel Daire yukarıya metni aynen alınan ilam ile hükmü bozmuş; yerel mahkeme önceki kararda direnmiştir. Direnme kararını temyize davalı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, Mahkemece kurulan hükümde, kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacı yanın dava dilekçesi ve yargılama aşamasındaki beyanlarından davanın konusunun el atmanın önlenmesi ve yıkıma ilişkin olduğu, ecrimisil isteminin bulunmadığı, mahkemece gerek kısa kararda, gerekse gerekçeli kararda el atmanın önlenmesi ve yıkıma karar verildiği, ecrimile ilişkin hüküm kurulmadığı anlaşılmaktadır.

O halde kısa kararla gerekçeli karar çelişki bulunmadığından verilen karar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297.maddesine (mülga 1086 sayılı HUMK'nun m.388) aykırı olmayıp, Yerel Mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, işin esasına yönelik diğer temyiz itirazları Özel Dairece incelenmediğinden, dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle, direnme uygun olup, davalı vekilinin işin esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 1.HUKUK DAİRESİ’NE GÖNDERİLMESİNE, 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK 440.maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 19.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7453, Karar No: 2019/2736, Tarih: 17.06.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/7453 E.  ,  2019/2736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, maaş hacizlerine ilişkin yapılan sıralamada ilk sırada bulunan davalı alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek davalıya ayrılan payın müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma, deliller ve tüm dosya kapsamından sıra cetveline itiraz davalarında ispat yükünün davalı alacaklıda olduğu, davalının alacağının varlığını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... temyiz etmiştir.

İİK'nın 142. maddesi uyarınca haczedilen mal alacaklıların alacağına yetmemesi halinde sıra cetveli yapılır. Borçlunun maaşına yazılan haciz yazılarının sıraya konularak bu sıra ile ödeme yapılması sıra cetveli değildir. Sıra cetveline itiraz davalarında davalı alacağının gerçek olduğunu ispat etmek zorunda olmasına rağmen maaş hacizlerinde üst sıralarda bulunan alacaklar aleyhine açılan davalar genel muvazaa mahiyetinde olup bu davalarda genel ispat kuralları geçerlidir.

Somut olayda mahkemece usulüne uygun düzenlenmiş bir sıra cetveli olmamasına rağmen davalının alacaklı olduğunu ispat edemediği gerekçesiyle isbat yükünün davacı yerine, davalıya yüklenerek sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle usul ve yasaya aykırı hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün anılan davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 17.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10795, Karar No: 2023/5663, Tarih: 14.12.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/10795 E.  ,  2023/5663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/638 E., 2016/134 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/638 Esas, 2016/134 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz nedenleri;

1.Eksik inceleme ile karar verildiğine,

2.Verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

3.Diğer temyiz nedenlerine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Yerel mahkemenin kabulü; " Davaya konu binada izinsiz makinalı harfiyat yapıldığından bahisle sanıklar hakkında müsnet suçtan cezalandırılmaları için kamu davası açıldığı, davaya konu binanın yıkımı ve yeniden yapılması konusunda gerekli olan izin ve kararların sanıklar tarafından alındığı, harfiyatın elle taşınmasının mümkün olmaması ve sanıkların makinalı harfiyat içinde izin alınması gerektiğini bilmemeleri nedeni ile makinalı harfiyat yapıldığı yasak olduğunu öğrenmeleri üzerine İstanbul III numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulundan makinalı harfiyat için izin alındığı, tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde sanıklarda suç işlemi kastının bulunmadığı anlaşılmakla yüklenen suç açısından sanıkların kastının bulunmaması nedeniyle sanıkların ayrı ayrı beraatlerine verilmiştir. "

B. Sanık ... savunmasında; "İlk kurul kararı ile binanın yıkılmasına ve yeniden yapılmasına karar verildi. Bizde kurul kararına uyarak problemli ve mühürlü bir mülkü temizledik, yeni yasal binamızı şuanda yapmaya başladık. Önceki binayı yıktıktan sonra içerisindeki büyük parçaları ve harfiyatı elle kaldırmamız mümkün olmadığından dolayı makina ile kaldırırken görevlileri geldiler ve bunun içinde izin almamız gerektiğini söylediler, ben önceden kurul kararı olduğundan ve izin alındığından yeniden makineli harfiyet için izin alınması gerektiğini bilmiyordum, hemen kurula başvurduk ve hemen kurul izin verdi buna ilişkin belgeler avukatımdadır. Suçlamayı kabul etmiyorum, dedi." şeklinde beyanda bulunmuştur.

C.Sanık ... savunmasında; "Ben söz konusu yeni binanın mimarıyım, bu yeni binanın ruhsatı alınmıştır. Harfiyat işinden ben sorumlu değilim. Herhangi bir kurumda da bu konuda herhangi bir sorumluluğum yoktur. Böyle bir belge de yoktur. Suçlamayı kabul etmiyorum, beraatımı talep ediyorum, dedi." şeklinde beyanda bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

İstanbul ili, Sarıyer ilçesi, Yeniköy Mahallesinde bulunan, İstanbul III Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu’nun 15.02.1990 tarih ve 1749 sayılı kararı ile II. Grup Kültür ve Tabiat Varlığı olarak belirlenen müştemilat yapısına ait güncel kalıntı rölövesi uygun bulunan ve İstanbul III Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu’nun 05.06.2012 gün 428 sayılı ahşap köşke ait restitüsyon projesi uygun bulunan parseldeki müştemilat binasının kaldırılması sırasında iş makinası kullanıldığı ancak makinalı hafriyata ilişkin izin belgesi bulunmadığından bahisle İstanbul III Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunca ilgililer hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verildiği ve sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

Suça konu alanda makineli çalışma yapıldığına dair ilk tespitin 13.08.2014 tarihinde yapıldığı, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'nın 05.11.2014 tarihli yazısı ile suça konu alanda yapılan incelemede iş makinesinin çalışabilmesi için düzenlenmiş herhangi bir belgeye rastlanılmadığı ve iş makinesinin çalışmasının durdurulduğunun belirtildiği, sanık ...'in suça konu alana ilişkin makineli çalışma iznini 18.03.2015 tarihinde talep ettiği, İstanbul III Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu’nun 29.04.2015 tarih 2233 karar sayılı kararı ile bodrum katındaki asansör mahallinde yer alan kayalık alanın makine ile kırılmasında sakınca olmadığına karar verildiği anlaşılmakla;

Mahallinde fen, inşaat, bağımsız arkeolog bilirkişiler refakatinde keşif icra edilerek, sanığın makineli çalışma yapmak üzere izin aldığı tarihten önce herhangi bir inşai faaliyeti olup olmadığı, var ise müdahalenin niteliğinin, eylem neticesinde kültür varlığında zarar meydana gelip gelmediğinin tespiti ile; kültür varlığının zarar gördüğünün tespiti halinde, 2863 sayılı Kanunun 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/1-1. cümlesi uyarınca sanığın mahkumiyetine, eyleminin zarara neden olmayan inşai ve fiziki müdahale niteliğinde olduğunun tespiti halinde ise taşınmazın bulunduğu yerin bağlı olduğu idari birimin (belediye - il özel idaresi-büyükşehir belediyesi) bünyesinde suç tarihi itibariyle faaliyette olan koruma uygulama ve denetim bürosu bulunup bulunmadığı araştırılarak, anılan büronun varlığı halinde 2863 sayılı Kanunun 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/4. maddesi, yokluğu halinde ise; aynı Kanunun 65/1-2. cümlesi uyarınca sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/638 Esas, 2016/134 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2682, Karar No: 2009/2757, Tarih: 12.05.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/2682 E.  ,  2009/2757 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Davalılar :1- ... Güzellik ve ... Merkezi San. ve Tic.Ltd.Şti.

2- ... ve Solaryum Merkezi Tic.Ltd.Şti.

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,60 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2022/38778, Karar No: 2025/10404, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/38778 E.  ,  2025/10404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/404 E., 2021/936 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bilecik Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/45 E., 2019/453 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7,

3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca

İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Bilecik Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1310, Karar No: 2019/2629, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1310 E.  ,  2019/2629 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.