muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5932, Karar No: 2009/6901, Tarih: 26.10.2009

4- Çekişme konusu 334 ve 339 sayılı parselere yönelik temyiz itirazlarına gelince; 334 sayılı parselin teknik bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 9000 metrekarelik bölümü, 339 sayılı parselin (B) harfi ile gösterilen 3825 metrekare ve (A) ile gösterilen 11000 metrekarelik bölümlerinin mera olmadığı ve adına tescil kararı verilenler adına zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle 334 sayılı parselin (A) bölümü ve 339 sayılı parselin (B) harfi ile gösterilen bölümünün 165 sayılı parsel ile 339 sayılı parselin (A) harfi ile gösterilen bölümünün 182 sayılı parsel ile birleştirilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma ve inceleme hüküm için yeterli bulunmamaktadır. 334 ve 339 sayılı parseller kadastro tespiti sırasında kadim mera olarak kullanılmaları nedeniyle mera niteliği ile orta malı olarak tespit edilmiştir. Meralara ilişkin uyuşmazlıklarda yerel bilirkişilerin, komşu köylerde ikamet eden, davada yararı bulunmayan yaşlı ve tarafsız kişiler arasından seçilmesi, taraf tanıklarının da aynı yönteme göre belirlenmesi gerektiği halde mahkemece aynı köyden yerel bilirkişi dinlenmek suretiyle inceleme yapılmıştır. 334 ve 339 sayılı parseller hakkında birleştirilmeden önce yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi, taşınmazların köyün hayvanlarının otladığı mera olduğunu beyan ettiği halde, duruşmada bu bölümlerin tarım arazisi olduğunu söylemiştir. Keşif sonucu dosyaya ibraz edilen ziraat bilirkişinin 30.9.2006 tarihli raporunda da taşınmazların kayalık ve taşlık niteliğinde, yüksek eğimli olduğu, üzerinde yıllardır tarım yapılamadığı, tarım yapılmaya uygun olmadığı, mera olarak kullanabileceği belirtildiği halde, bu parseller hakkında birleştirmeden önce yaplan keşifte aynı yerel bilirkişi dava konusu mera parsellerinden tescile karar verilen bölümlerin tarım arazisi olduğunu, meradan açılmadığını beyan etmiş, aynı ziraatçı bilirkişi bu bölümlerin uzun yıllardır tarım yapılan tarım arazisi olduğu yönünde rapor vermiştir. Aksi sonuca varıldığı halde tespit bilirkişileri dinlenmemiş, beyanlar ve raporlar arasındaki çelişki giderilmeden ve usulüne uygun mera araştırması yapılmadan karar verilmiştir. Doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle 334 ve 339 sayılı parselleri dıştan çevreleyen tüm komşu parsellerin kadastro tespit tutanakları ve dayanağı kayıtlar getirtilerek dosya tamamlandıktan sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, komşu köylerde ikamet edip davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve aynı yöntemle belirlenecek tanıklar, tespit bilirkişileri, üç kişilik ziraat bilirkişi kurulu ve fen bilirkişi katılımı ile keşif yapılmalıdır

. Doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle 334 ve 339 sayılı parselleri dıştan çevreleyen tüm komşu parsellerin kadastro tespit tutanakları ve dayanağı kayıtlar getirtilerek dosya tamamlandıktan sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, komşu köylerde ikamet edip davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve aynı yöntemle belirlenecek tanıklar, tespit bilirkişileri, üç kişilik ziraat bilirkişi kurulu ve fen bilirkişi katılımı ile keşif yapılmalıdır. Arazi başında dinlenilecek yansız yerel bilirkişilerden ve taraf tanıklarından taşınmazların geçmişte ne durumda bulunduğu, kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından ne zamandan beri ne surette kullanıldığı, özellikle kullanmanın hangi tarihte başladığı, taşınmazların öncesinin kamu orta malı niteliğınde mera olup olmadığı, devamındaki meradan açılıp açılmadığı etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, tespit tutanağının edinme sebebi sütunundaki beyanlara aykırı sonuca varılması halinde tespit bilirkişileri arazi başında ve yüzleştirme yapılmak sureti ile dinlenilip aykırılığın giderilmesine çalışılmalı, dinlenen şahısların beyanlarının gerçeğe uygunluğu komşu parsellere uygulanan resmi kayıt ve belgelerle denetlenmeli, ziraat bilirkişi kurulundan taşınmazların niteliği, toprak yapısı ve mera vasfında olup olmadığı, taşınmazların kalan ve mera olarak sınırlandırılan bölümleri ile tescile karar verilen bölümleri arasında sabit sınırın bulunup bulunmadığı hususlarında ayrıntılı rapor alınmalı, beraberde götürülecek teknik bilirkişiye keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli, taşınmaz bölümlerinin kamu orta malı niteliğinde mera olduğunun anlaşılması halinde zilyetlikle kazanılamayacağı düşünülmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen şekilde araştırma ve inceleme yapılmaması isabetsiz olduğu gibi, 182 ve 165 sayılı parseller davacı taraf adına tespit edilip, bu parsellere karşı açılmış dava bulunmadığından kadasto tespit tutanaklarının olağan usullere göre kesinleştirilip tescilinin yapılması için Kadastro Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken 339 sayılı mera parselinin (A) harfi ile işaretli bölümünün 182 sayılı parselle (B) harfi ile işaretli bölümünün 165 sayılı parselle, 334 sayılı parselin (A) harfi ile işaretlenen bölümünün ise yine 165 sayılı parselle birleştirilmek suretiyle geometrik şekillerin değiştirilip yeniden yüzölçümü belirlenmiş olması da isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 26.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18576, Karar No: 2014/22695, Tarih: 01.07.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/18576 E.  ,  2014/22695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKHİSAR 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

TARİHİ : 27/03/2012

NUMARASI : 2011/135-2012/303

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ile ücet alacakarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalının ekonomik nedenlerle şirketi devrettiğini, şirketi devralan yeni işveren S.. A..'un hiç bir öğretmenin veya personelin işine son verilmeyeceğini belirttiğini, bu nedenle davacının işine devam ettiğini, ama sonra ekonomik sıkıntılar nedeni ile davacı ile bir daha çalışmak istemediklerinin söylendiğini, davacının bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, bakiye süre ücreti, ücret ve yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davalının 18/02/2011 tarihinde O.. D.. Özel Eğitim Hizmetleri Limited Şirketine dersaneyi tüm hak ve borçları ile devrettiğini, dersanede hali hazırda çalışan öğretmenlerin 18/2/2011 tarihinde ve öncesinde yeni işverenlik nezdinde çalışmaya devam ettiklerini, yeni işverenliğin sözleşmeyi feshetmediğini ama davacının yeni işverenlikle anlaşamaması sonucunda çalışmadığını, bu nedenle davalının sorumluluğu olmadığını, mevzuat gereği kurumun devredilmei halinde öğretmenlerin yenilenen teklif formu ve iş aktinin milli eğitim müdürlüğünce istendiğini, bunların devralan kurumca yapılması gerektiğini, öğretmenleri çalıştırmayı milli eğitim müdürlüğü dosyasında taahhüt etmek zorunda olan devralan kurumun öğretmenleri çalıştırmamasının sorumlusunun davalı olmadığını, davalının iş aktini feshetmediğini, belirli süreli iş akti olmakla kıdem tazminatı isteyemeyeceğini, her yıl Temmuz ve Ağustos aylarında tüm dersanelerin kapandığını, ders yapılmadığını, dolayısı ile yıllık izin ücreti ve Temmuz ve Ağustos aylarının ücretlerinden söz edilemeyeceğini, taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, kıdem tazminatı haricindeki taleplerin sübut bulduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, kıdem tazminatı haricindeki taleplerin sübut bulduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, taraf şahitlerine ve dava dilekçesine göre her yıl yaz döneminde 2 ay davacının ücretsiz izne gönderildiği, davacının bu 2 aylık dönemde çalışmadığı ve bu dönemde ücretinin ödenmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının yaz dönemlerinde çalışmadığı ve ücreti de ödenmeyen bu ikişer aylık dönemlerin ücretleri hesaplanarak Mahkemece hüküm altına alındığından, artık yıllık izin ücretine hükmedilemeyeceğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3- Ayrıca; kabule göre de yıllık izin ücretinin, davacının hizmet süresi göz önüne alındığında 4 yıl değil 3 yıl üzerinden hesaplanması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

4- Mahkemece, 2011 yılı Ocak ayı ücretine hükmolunduğu belirtilmesine rağmen, bu aya ait ücret alacağının rakamsal olarak hüküm fıkrasında yer almaması hatalıdır.

5- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davalının kıdem tazminatından davacının davalı nezdinde geçirdiği hizmet süresi ve bu hizmet süresi içinde aldığı en son giydirilmiş brüt ücret miktarı üzerinden sorumlu olduğu gözetilmeksizin, kıdem tazminatı talebinin kabulü yerine reddi hatalıdır.

6- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davalı işyerinde yaklaşık 4 yıllık kıdeme sahip, matemetik alanında uzman öğretici olan davacının ücreti asgari ücret seviyesi olarak brüt 796,50 TL. kabul edilmiştir. Davacının işi, kıdemi, ayrıca, Dairemizin 2012/14026 Esas sayılı dosyasında davalının aynı olup coğrafya öğretmeni olan davacının ücretinin net 1000 TL. kabul edildiği göz önüne alındığında, davacının asgari ücret seviyesinde çalışamayacağı anlaşılmaktadır. Yukarda yazılı ilkelere göre davacının ücreti hakkında araştırma yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1823, Karar No: 2014/2442, Tarih: 31.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1823 E.  ,  2014/2442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2012

NUMARASI : 2012/278-2012/664

Taraflar arasındaki sıra cetvelin şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, bedeli paylaşıma konu taşınmazın vergi borçlusu şirketin borçları için takip borçlusu S.D.tarafından 6183 sayılı Kanun’un 10. maddesi gereğince teminat olarak gösterildiğini, vergi borcunun ödenmemesi nedeniyle taşınmaza haciz konulduğunu, sıra cetvelinde müvekkilinin alacağı için de pay ayrılması gerekirken sadece şikayet olunan N.. B..’e ödeme yapıldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan N.. B.. vekili, müvekkilinin alacağının nafaka alacağı olduğundan önceliği bulunduğunu, her zaman iştirak etme imkanının bulunduğunu ve vergi alacağı için gerekli şartların oluşmadığını savunarak, şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Şikayet olunan İş Bankası vekili, müvekkilinin alacaklı olduğu takip dosyasını 3. kişiye devrettiğinden sıra cetveline itiraz edilmediğini ancak sıra cetvelinin hatalı olduğunu savunarak, paranın müvekkili ile şikayetçi arasında paylaştırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, ilk haczin şikayet olunan İş Bankası’na, ikinci haczin şikayetçiye ait olduğu, diğer şikayet olunan N.. B..’ün nafaka alacağına konu davanın ve haczinin tarihi dikkate alınarak bu hacizlere iştirak imkanının bulunmadığı, şikayetçinin alacağını ilk sırada garameten alması gerektiğinden sıra cetvelinin hatalı düzenlendiği gerekçesiyle, şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan N.. B.. vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan N.. B.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Şikayet, sıra cetvelinin iptali sistemine ilişkindir. Şikayetçinin bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerindeki haczi 04.09.2006, şikayet olunan N.. B..’ün nafaka