muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1495, Karar No: 2010/5084, Tarih: 01.03.2010

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/657, Karar No: 2007/590, Tarih: 19.09.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/6-657 E.  ,  2007/590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2007

Taraflar arasındaki "ortaklığın giderilmesi" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Tekirdağ 1.Sulh Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 15.6.2005 gün ve 2003/1140 E. 2005/602 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay   6.Hukuk Dairesinin  21.2.2006 gün ve 2006/10908 E. 1530 K. sayılı ilamı ile, bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiş; 01.12.2006 gün ve 2006/1176-1237 sayılı bu karar Davalı vekilinin temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulunun 28.02.2007 gün ve 2007/6-89 Esas-2007/89 karar sayılı ilamıyla daire kararında yer alan nedenler benimsenerek bozulmuş; 11.04.2007 tarihli celsede Hukuk Genel Kurulu kararına uyularak aynı gün davanın kabulü ile ortaklığın satış yoluyla giderilmesine karar verilmiş; 2007/187 esas-2007/221 karar sayılı bu hükmü Davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacılar vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek  dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429/son maddesi “Hukuk Genel Kurulu’nun verdiği karara uymak zorunludur” hükmünü taşımakta olup, mahkemece de 11.04.2007 tarihli celsede Hukuk Genel Kurulu kararına uyularak aynı gün davanın kabulü ile ortaklığın satış yoluyla giderilmesine karar verilmiş; 2007/187 esas-2007/221 karar sayılı bu hükmü Davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir. Yerel Mahkemece dosya temyiz incelemesinin yapılması için  gönderilmiş ise de Hukuk Genel Kurulu kararına uyularak verilen bu yeni hükme yönelik temyiz istemlerinin inceleme mercii Hukuk Genel Kurulu olmayıp, Yargıtay 6.Hukuk Dairesidir.

Bu nedenle; dosyanın anılan daireye gönderilmesi gerekir.

SONUÇ: Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın görevli bulunan 6.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 19.09.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21, Karar No: 2021/37, Tarih: 16.02.2021

**Ceza Genel Kurulu         2021/21 E.  ,  2021/37 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 183-283

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sırasında, İskenderun (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesince 08.04.2009 tarih ve 565-253 sayı ile sanığın eyleminin bir bütün hâlinde yağma suçunu oluşturabileceği gerekçesiyle verilen görevsizlik kararı üzerine dosyanın gönderildiği İskenderun Ağır Ceza Mahkemesince 28.09.2010 tarih ve 276-362 sayı ile; kasten yaralama suçundan TCK’nın 86/1, 86/3-e, 62, 53, 58 ve 54. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve müsadereye ilişkin verilen hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 16.05.2018 tarih ve 8586-3812 sayı ile;

“...Mağdur ...’ın mahalle kahvehanesinde çay içtiği sırada sanığın yanına gelip 2 TL istediği, mağdurun olumsuz yanıt verip kahvehaneden ayrılması üzerine onu takip eden sanığın bıçakla bir süre kovaladıktan sonra Havuzlu Çarşıda mağduru yakalayıp kolundan ve bacağından yaraladığı olayda; sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 02.10.2018 tarih ve 183-283 sayı ile bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2019 tarihli ve 97142 sayılı "kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi" istekli tebliğnamesiyle dosya, kararına direnilen Daireye gönderilmiş, inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 16.12.2020 tarih ve 1268-5008 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin yağmaya teşebbüs suçunu mu yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel Mahkemece, Özel Dairenin bozma kararından sonra sanığın hazır bulunduğu 02.10.2018 tarihli oturumda bozma ilamına karşı sanık ve müdafisi ile mağdurun diyeceklerinin sorulmasının ardından hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme kararı verildiği anlaşılmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel Mahkemece, Özel Dairenin bozma kararından sonra sanığın hazır bulunduğu 02.10.2018 tarihli oturumda bozma ilamına karşı sanık ve müdafisi ile mağdurun diyeceklerinin sorulmasının ardından hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme kararı verildiği anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nın 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir." düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 251. maddesinin son fıkrasındaki; “Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur.” şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki “Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir.” ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.

Temyiz mercisince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "Son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "Kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "Son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "Savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484.); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149.) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu bilgiler ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel Mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama aşamasında 02.10.2018 tarihli oturumda, bozma ilamına karşı sanık ve müdafisi ile mağdurun görüşünün alınmasının ardından hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.10.2018 tarihli ve 183-283 sayılı direnme kararına konu hükmünün, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 16.02.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2284, Karar No: 2015/9241, Tarih: 13.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/2284 E.  ,  2015/9241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/61949

Cinsel taciz suçundan ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/7279 esasına kayden görülen soruşturma sırasında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 135. maddesi uyarınca şüphelilere ait cep telefonlarının imei numaralarının tespiti ile telefon hatlarının abonelerinin açık kimlik bilgilerinin bildirilmesi, belirtilen tarih aralığında arayan ve aranan numaralar ile alınan ve gönderilen mesajlar ile baz istasyonlarını gösterir kayıtların alınabilmesi talebinin reddine ilişkin ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.11.2014 tarih ve 2014/1429 Değişik İş sayılı Kararına yapılan itirazın reddine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.11.2014 tarih ve 2014/1339 Değişik İş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre; her ne kadar ... 2. Ağır Ceza Mahkemesince iletişimin tespitine yönelik talebin, soruşturma konusu olan suçun, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 135. maddesinde sayılan katalog suçlardan olmadığından bahisle reddine karar verilmiş ise de; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Bir suç dolayısı ile yapılan soruşturma ve kovuşturmada suç işlendiğine ilişkin somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı ve başka suretle delil elde edilmesi imkanının bulunmaması durumunda, ağır ceza mahkemesi veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet Savcısının kararıyla şüpheli veya sanığın telekomünikasyon yoluyla iletişimi tespit edilebilir, dinlenebilir, kayda alınabilir ve sinyal bilgileri değerlendirilebilir. Cumhuriyet Savcısı kararını derhal mahkemenin onayına sunar ve mahkeme kararını en geç yirmi dört saat içinde verir. Sürenin dolması veya mahkeme tarafından aksine karar verilmesi halinde tedbir Cumhuriyet Savcısı tarafından derhal kaldırılır. Bu fıkra uyarınca alınacak tedbire ağır ceza mahkemesince oybirliği ile karar verilir. İtiraz üzerine bu tedbire karar verilebilmesi için de oybirliği aranır” şeklindeki 135/1. maddesi ve bu madde kapsamında dinleme, kayda alma ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesine ilişkin hükümlerin, sayılan katalog suçlarla ilgili uygulanabileceğini düzenleyen 135/7. maddesi birlikte nazara alındığında somut olayda, diğer şartların da varolması karşısında iletişimin tespiti niteliğindeki talebin reddine yönelik itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 12.02.2015 gün ve 94660652-105-23-12449-2015/3611/10881 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Tüm dosya içeriğine göre, CMK'nun 135/1. maddesi ve bu madde kapsamında dinleme, kayda alma ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesine ilişkin hükümlerin, sayılan katalog suçlarla ilgili uygulanabileceğini düzenleyen 135/8 maddesi, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.11.2011 tarihli "5271 sayılı CYY'nın 135. maddesinin birinci fıkrası uyarınca iletişimin tespiti, dinlenmesi, kayda alınması ve sinyal bilgilerinin değerlendirilebilmesi koruma tedbirine başvurulabilmesi için gerekli olan ortak koşullar, suç işlendiğine ilişkin kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka suretle delil elde etmenin mümkün olmaması ve bu tedbirlerin ancak hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılan şüpheli ve sanık hakkında uygulanabilmesidir. Ayrıca, iletişim tespitinden ayrı olarak dinleme, kayda alma ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesi tedbirleri ancak, anılan maddenin 6. fıkrasında sayılan katalog suçlarla ilgili olarak uygulanabilir. Altıncı fıkrada iletişimin tespiti kavramına yer verilmediği için bu tedbir yönünden herhangi bir suç sınırlaması yoktur, bir başka anlatımla iletişimin tespitine her suç yönünden başvurma olanağı vardır." şeklindeki karar içeriği ve yine aynı maddeye 02.12.2014 tarihinde eklenen “şüpheli ve sanığın telekomünikasyon yoluyla iletişiminin tespiti, soruşturma aşamasında hakim, kovuşturma aşamasında mahkeme kararına istinaden yapılır. Kararda yüklenen suçun türü, hakkında tedbir uygulanacak kişinin kimliği, iletişim aracının türü, telefon numarası veya iletişim bağlantısını tespite imkan veren kodu ve tedbirin süresi belirtilir” şeklindeki 6. fıkra hükmü birlikte nazara alındığında somut olayda, diğer şartların da varolması karşısında iletişimin tespiti niteliğindeki talebin CMK'nun 135/1. maddesi kapsamında yer almadığı ve dolayısıyla bu talebin incelenmesinde aynı Kanunun 135/8. maddesinde yer alan katalog suçlardan olup olmadığının değerlendirilmesine gerek olmadığı, somut olayda, diğer şartların da varolması karşısında iletişimin tespitine ilişkin talebin reddine yönelik itirazın reddine karar verilmesi, kanuna aykırı olup, bu itibarla kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.11.2014 tarih ve 2014/1339 Değişik İş sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına Tevdiine, 13.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6475, Karar No: 2008/9201, Tarih: 01.05.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/6475 E.  ,  2008/9201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 22/06/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 08.11.2007 tarih, 17640/20650 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 160 YTL para cezası karar düzeltme isteyenden  alınarak  hazineye gelir yazılmasına, 25.10. YTL ilam harcının alınmasına, bakiye 1.90 YTL nın temyiz edenden alınmasına, 01.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8786, Karar No: 2020/7063, Tarih: 25.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/8786 E.  ,  2020/7063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı SGK Başkanlığı aralarındaki muarazanın men'i davasına dair Kumru Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 02/03/2016 tarihli ve 2007/138-2016/42 sayılı hükmün onanması hakkında 13.Hukuk Dairesince verilen 25/06/2019 tarihli ve 2016/21021 E. 2019/7704 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, eczacı olduğunu, davalının 27.11.2007 tarihli yazısı ile; eczanede ilaç kupürleri bulunması nedeniyle 2007 yılında düzenlenen Tip Sözleşmenin 6.14 maddesinde eski fiiller için 2007 yılı sözleşmesindeki hükümler uygulanacağından 2007 sözleşmesinin 6.3.10 maddesine göre, sahte olmadıkları anlaşılan, açıkta bulunan, reçete karşılığı bulunmayan ve kime ait olduğu ispatlanamayan, adet olarak 10’dan fazla olan söz konusu kupürler nedeniyle sözleşmenin feshedilerek 6 ay süre ile sözleşme yapılmayacağının ve kupür bedelleri toplamı 1.078,73 TL’nin 5 katı tutarında 5.393,65 TL cezai şartın tahakkuk etmiş alacaklarından mahsup edileceğinin, ayrıca bulunan sağlık karneleri nedeniyle de 2007 sözleşmesinin 6.3.2 maddesi gereği 1. kez uyarılmasına karar verildiğinin bildirildiğini, davalı tarafından uygulanan sözleşmenin feshi ve cezai şart işleminin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, 6 ay süreli fesih ve kurumun yapacağı ödemelerden 5.393,65TL kesinti yapacağı yönündeki haksızlığın tespiti ve iptali suretiyle kurum tarafından yaratılan muarazanın men'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen hükmün davacı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesince verilen 25/06/2019 günlü ve 2016/21021 E.- 2019/7704 K. sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiş; karara karşı, davacı tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair karar düzeltme istemlerinin reddi gerekir.

2- Dava; 2007 eczane protokolünün 6.3.10 maddesi uyarınca davacı ile davalı kurum arasındaki sözleşmenin tek taraflı olarak feshi ile cezai şart uygulanmasına yönelik davalı kurum işleminin iptali istemine ilişkin olup; mahkemece davacının da bizzat imzasının bulunduğu aramada tutulan işyeri arama tutanağına göre, davacıya ait işyerinde 20 adet sağlık karnesi ile 191 adet kesilmiş muhtelif ilaç kupürünün bulunduğu, davacının Protokolün 6.3.10 maddesine aykırı hareket ettiği ve davacının 2016 protokolünün uygulanması için

davalı kuruma yazılı olarak başvuruda bulunmadığı da belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir. 2012 yılı eczane protokolüne ek protokolün 7. maddesi ile 1.2.2012 tarihinde imzalanan protokolden önceki protokollerde sözleşmenin feshi ve ceza-i şart gerektiren maddelerden bu protokolde kaldırılmış olanlar nedeniyle ceza uygulanmış olan işlemler konusu kalmadığından durdurulur ve işlem yapılmaz.' hükmü getirilmiştir. Öte yandan 01.01.2016 tarihinde yürürlüğe giren 2016 protokolünün 6.12 maddesinde “Bu Protokolün yürürlük tarihinden önce herhangi bir nedenle Kurumca veya Kuruma devredilen kurumlarca sözleşmesi feshedilen ve/veya cezai şart uygulanan eczacının bu işleme karşı dava açmış olması ve açılan davanın Protokolün yürürlüğe girdiği tarihte kesinleşmemiş olması halinde yazılı talebi ile; Kurumca tespit edilen ve sözleşmesinin feshedilmesi ve/veya cezai şart uygulanmasına ilişkin fiil/fiiller için bu Protokolün (5) ve (6) numaralı maddelerinde yer alan hükümler uygulanır. Ancak Kurumca tahsil edilmiş olan cezai şart ve yersiz ödeme tutarları geri ödenmez, mahsup edilmez.

Bu protokolden önceki protokollerde sözleşmenin feshi ve cezai şart gerektiren maddelerden bu protokolde kaldırılmış olanlar nedeniyle sözleşme feshi ve/veya cezai şart uygulanmış olan işlemler, konusu kalmadığından durdurulur ve işlem yapılmaz. Bu Protokolün yürürlük tarihinden önce (5.3) numaralı maddede sayılan fiillerden dolayı sözleşmesi feshedilen ve/veya cezai şart uygulanan eczanelerin yazılı talebi üzerine, bu Protokoldeki cezai şart ve fesih hükümleri uygulanır." hükmü düzenlenmiştir. Dava konusu işlemin dayanağı 2007 Protokolünün 6.3.10 maddesi, 2012 yılı protokolü ile yürürlükten kaldırılmış olup, gerek 2012 protokolü ve gerekse 2016 protokolü ile önceki protokollerde sözleşmenin feshi ve cezai şart gerektiren maddelerden bu protokollerle kaldırılmış olanlar nedeniyle sözleşme feshi ve/veya cezai şart uygulanmış olan işlemlerin, konusu kalmadığından durdurulacağı ve işlem yapılmayacağı öngörülmüştür. O halde, Mahkemece, dava konusu işlemin dayanağı olan 2007 Eczane Protokolünün 6.3.10 maddesinin, sonraki protokollerle kaldırıldığı ve sözleşmenin feshi ile cezai şart uygulanmasına yönelik dava konusu işlemin artık konusunun kalmadığı, davacının da yargılama sırasında yeni protokol hükümlerinin uygulanması gerektiğini ileri sürdüğü gözetilerek, davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Açıklanan nedenle, mahkeme kararının bu gerekçe ile bozulması gerekirken, zuhulen onandığı Dairemizce bu defa yapılan yeniden inceleme sonucu anlaşıldığından; Yargıtay 13. Hukuk Dairesince verilen 25/06/2019 günlü ve 2016/21021 E.- 2019/7704 K. sayılı onama ilamı kaldırılarak mahkeme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair karar düzeltme taleplerinin REDDİNE, ikinci bentte açıklanan gerekçeye binaen davacının karar düzeltme talebinin kabulü ile Yargıtay 13. HD’nin 25/06/2019 günlü ve 2016/21021 E.- 2019/7704 K. sayılı onama ilamının kaldırılmasına ve Kumru Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 02/03/2016 günlü ve 2007/138 E.-2016/42 K.sayılı hükmünün BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 25/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.