muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1535, Karar No: 2013/400, Tarih: 01.10.2013

Bu aşamada muska ve istismar sözcükleri üzerinde durulmasında da yarar bulunmaktadır.

Türk Dil Kurumu Türkçe Sözlüğüne göre muska; “İçinde dinsel veya büyüleyici bir gücün saklı olduğu sanılan, taşıyanı, takanı veya sahip olanı zararlı etkilerden koruyup iyilik getirdiğine inanılan bir nesne, yazılı kâğıt vb; üçgen biçiminde katlanmış olan şey; taşıyanı, takanı ya da sahip olanı zararlı etkilerden koruyup iyilik getirdiğine inanılan, içinde dinsel ve büyüsel bir gücün saklı olduğu sanılan doğal ya da yapay nesne; insan, hayvan, bitki, nesne ve ürünlerinin uygun düşen bir yerine asıldıkları, bağlandıkları, dikildikleri ya da konuldukları zaman onları ölüm, salgın, yersarsıntısı, su baskını, yıldırım, yangın, savaş, büyü, göz değmesi gibi daha birçok dokuncalardan koruduğuna ve onlara bolluk, varsıllık, iyi bir gelecek, aşılmaz bir güç sağladığına inanılan doğal ya da yapay nesnelerden her biri”,

İstismar ise, Arapça “semere” kelimesinden türetilmiş bir kelime olup TCK'nun 158/1-a maddesinde “sömürme” anlamında kullanılmıştır.

Uygulamada yerleşmiş kabule göre ise; dinin, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve yaratıcı kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünü olduğu, dini inancın dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duyguları olduğu, bir insanın dini inanç ve duyguları ile, doğup büyüdüğü, terbiyesini aldığı ailesi, çevresi ve içinde bulunduğu toplum arasında çok sıkı bir ilişki bulunduğu, bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duyguların aldatma aracı olarak kötüye kullanılması ve bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olması gerektiği açıklanmıştır.

Görüldüğü üzere, TCK'nun 158. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, dolandırıcılık suçunun dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi nitelikli hal olarak kabul edilirken, dinin, dini inanç ve duyguların ya da iyilik yapma hislerinin bir aldatma aracı olarak kullanılması aranmıştır. Önemli olan, dini inanç ve duyguların kötüye kullanılması suretiyle insanların aldatılması olup, aldatma aracı olarak kullanılan din veya mezhebin hangi din veya mezhep olduğunun bir önemi bulunmamaktadır. Örneğin, fitre ya da zekat verileceğinden bahisle para toplanması, gerçekte cami yaptırma niyetinde olmayan bir kimsenin cami yaptıracağından veya yarım kalan camiyi bitireceğinden bahisle izinsiz olarak yardım toplaması ya da cemevi ya da kiliseye yardım duyurusuyla para istemesi veya Hz. İsa’nın dünyaya dönüşünü sağlamak için altyapı oluşturmak üzere para toplaması, cenaze için Kur'an-ı Kerim okunacağı ve ardından zekat verileceğinden ya da sözkonusu okumanın değerli bir ziynet eşyası üzerine yapılacağından bahisle yardım toplanması gibi durumlarda bir kısım dini inanç ve duyguların istismar edildiğinden sözedilebilecektir.

Doktrinde de gerçekte olmadığı halde cami ya da Kuran Kursuna yardım edileceğinden bahisle para toplanması, yine dinin orjinal bünyesinde bulunmayan tarzda ve maddi menfaat temin etmek için muskacılık, üfürükçülük gibi faaliyetler sonucu kişilerden yarar elde edilmesi halinin de, bu bent kapsamına gireceği belirtilmiştir. (Tezcan/Erdem/Önok, Teorik ve Pratik Ceza Hukuku, 2006, s.573; Centel/Zafer/Çakmut, Kişilere Karşı Suçlar, c.I, 2007, s.468; Parlar/Hatipoğlu, Türk Ceza Kanunu Yorumu, c.2, 2007, s.1248, Artuk/Gökçen/Yenidünya, TCK Şerhi Özel Hükümler, Ankara, 2009, Turhan Yayınevi, c.4, s.3649; Doğan Soyaslan, Özel Hükümler, s.349)

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Fikir ve eylem birliği içinde hareket eden sanıkların, kendilerini tarikat mensubu olarak tanıtarak, çocuğunun olmadığını öğrendikleri müştekiye “yedi kapı dolaşıyoruz şeker topluyoruz, çocuğu olmayanlara çocuk olması için yardımcı oluyoruz”, sanık B.nin kucağında bebek olan diğer sanık F.yı göstererek “bak bunun da çocuğu olmuyordu ama siz çocuk sahibi yaptık” dedikleri, müştekiden yumurta ve bez isteyerek önceden hazırladıkları üzerinde Arapça harfler yazılı kağıt parçasını gösterip müştekiyi kırdıkları yumurtadan muska çıktığına inandırmaya çalıştıkları, müştekiye "avucunu aç falına bakacağız", avucunu açınca da "senin 18 parça altının var" dedikten sonra sarf ettikleri bu söz ve sergiledikleri davranışlarla müştekiden ziynet altınlarını istedikleri, müştekin sanıkların yumurtadan çıktığını söyledikleri muskayı ceplerinden çıkardıklarını fark edince de "bizi melekler çağırıyor" diyerek evden ayrıldıkları olayda, sanıkların basit bir yalanı aşan, mağduru yanıltacak ve kandıracak yoğunluk ve güçteki sözleri ile planlayıp ustaca sergiledikleri hareketlerinin hileli davranış olarak kabulü gerektiğinden, hileli davranışlarla gerçekleşen, ancak tamamlanamayan eylemlerinin dolandırıcılık suçuna teşebbüsü oluşturacağı kabul edilmelidir. Aldatma aracı olarak kullanılan "tarikat mensubu olma, muska, fal, melek" vb. hususlarının dini inanç ve duygulara ilişkin olduğu, mağdurun dini inanç ve duyguları istismar edilerek irade özgürlüğü baskı altına alınmak suretiyle dolandırıcılık suçu işlenmeye çalışıldığından, sanıkların sabit kabul edilen eylemleri dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle dolandırıcılık suçuna teşebbüsü oluşturmaktadır.

Bu nedenle, sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkûmiyetlerine ilişkin yerel mahkeme hükmü ile bu hükme ilişkin Özel Daire kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel Kurul Üyesi; "sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nun 157/1. maddesinde hüküm altına alınan basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğundan, itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel Kurul Üyesi; "sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nun 157/1. maddesinde hüküm altına alınan basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğundan, itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.10.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13197, Karar No: 2010/8994, Tarih: 21.09.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/13197 E.  ,  2010/8994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir Asliye 1.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18.04.2008 tarih ve 2005/14-2008/263 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 21.09.2010 gününde davacı avukatı... gelip, davalılar vekilleri tebligata rağmen duruşmaya gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin ana sözleşmesinin 11 nci maddesi uyarınca şirketi davalılardan ...’in ve dava dışı muvahhas müdür ... ’ın birlikte temsili ve bu kapsamda tek seferde 5.000 Euro’dan, toplamda yılda 10.000 Euro’dan fazla tüm işlemlerde çift imza atılması gerektiği halde davalı ...’in 5.000 Euro’dan fazla miktarda parayı tek başına pek çok kez diğer davalı banka nezdindeki davacı hesabından çektiğini, ...’ın bu paralardan bir kısmını şirket için kullanmışsa da büyük bir kısmını zimmetinde tuttuğunu, başkanın ...’den tek başına yetkili olduğuna dair bir belge istemden ödeme yapmak suretiyle kusurlu davrandığını ve şirket zararından davalıların müteselsilen sorumlu olduklarını ileri sürerek, şimdilik 10.000,00 TL’nin ıslah dilekçesi ile 80.245,00 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Banka vekili, ...’in tek başına temsile yetkili olduğunu, davanın hesabın kapatılmasından 2,5 yıl sonra açılmasının kötüniyeti gösterdiğini, davacının itirazda bulunmayarak benimsendiğini, hesap bakiyesini bilmemesinin mümkün olmadığını, çekilen tutarlardan şirket için harcananlar ile zimmette kalanların şirket kayıtları ile ortaya konulması gerektiğini savunarak, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, zimmet ve yetki aşımı iddiasına konu meblağın iade edilmesi gerektiğini, öğrenme tarihi 2002 yılı bilançosunun kapanış tarihi veya hesabın kapandığı 27.06.2002 tarihi olup, bu tarihlerden itibaren bir yıl içinde açılamayan istirdat davasının zamanaşımına uğradığını, hiçbir işlemde yetki aşımı olmadığını, çekilen paraların şirket için kullanıldığını, 2002 yılı bilançosunun kesinleştiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, zimmet ve yetki aşımı iddiasına konu meblağın iade edilmesi gerektiğini, öğrenme tarihi 2002 yılı bilançosunun kapanış tarihi veya hesabın kapandığı 27.06.2002 tarihi olup, bu tarihlerden itibaren bir yıl içinde açılamayan istirdat davasının zamanaşımına uğradığını, hiçbir işlemde yetki aşımı olmadığını, çekilen paraların şirket için kullanıldığını, 2002 yılı bilançosunun kesinleştiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına ve benimsenen asıl ve ek bilirkişi raporuna göre, davalı ...’in anasözleşme ile belirlenen miktar üzerinde 74.575,52 Euro para çektiği, bunun 25.309,47 Euro’sunun şirket kayıtlarında harcama olarak yer aldığı, defterlerde gözükmeyen miktarın 90.245,87 YTL olduğu, bu davalının şirkete borç para verdiği, 69.664,41 YTL mahsup edildiğinde 20.581,46 YTL’den sorumlu olduğu, diğer davalı bankanın davacı şirketin zarara uğramasında %50 müterafik kusurlu ve 10.290,73 YTL ile sorumlu olduğu, zararın ve sorumlunun 31.12.2002 tarihli bilanço ile öğrenilmesi nedeniyle TTK’nun 309 ncu maddesindeki 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve mahkemece gerekçesinde açıklanmasa da, davacı bankanın, davalı ...’i yönetici olarak seçimindeki kusuru nedeniyle mahkemenin %50 oranında davacı yanı müterafik kusurlu görüp, davalı bankanın sorumlu olduğu miktarın buna göre belirlendiğinin anlaşılmış bulunmasına, ...’in şirkete borç verdiği para ile şirkete ...’in makine aldığının ve şirketin bu makineyi benimsediğinin sabit olmasına, ...’in sorumlu tutulduğu 18.02.2002-26.06.2002 döneminin 28.03.2003 tarihli genel kurulda ibra edilmemek suretiyle davacının bu dönemi dahi benimsemediğinin anlaşılmasına, davanın kısmi red nedenleri farklı olup, davalılara nedenleri ve miktarları farklı olan kısmi red nedeniyle ayrı ayrı vekalet ücreti belirlenip hükmedilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına, 2 yıllık hukuk zamanaşımı süresinin başlangıcının dava açmaya yetkili genel kurulun öğrenmesine esas olan 31.12.2002 tarihli bilanço olmasına ve ceza ve hukuk zamanaşımı süresinin dolmamış bulunmasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı ... vekili ile davalı banka vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, davacı şirket zararının yönetici ve bankadan tazminine ilişkindir.

2- Dava, davacı şirket zararının yönetici ve bankadan tazminine ilişkindir.

Davalı banka vekili, asıl ve ek rapora itiraz dilekçesinde sadece müşteri müracaat formuna dayanmış, bu formdan davalı ...’in tek başına para çekebileceğinin anlaşıldığını savunmuş; anasözleşmeye ve imza sirkülerinin hesabın açılışında alındığını ve buna göre tek başına yetkili olan ...’e ödeme yapıldığını ise yanıt dilekçesinde savunmuştur. Davacı vekili, rapora itirazında, anasözleşme ve imza sirkülerini bankaya hesap açılışında verdiklerini, müşteri müracaat formunda bankaya davalı ...’in ve dava dışı murahhas üye ...’in kendilerinin yetkili olduğuna dair talimat verme yetkilerinin bulunmadığını ileri sürmüştür. Davacının dayandığı ana sözleşme ve imza sirkülerine göre, yönetim kurulu başkanı davalı ... ile dava dışı murahhas üye ... tek seferde 5.000 Euro’ya yılda toplanan 10.000 Euro’yu geçen para çekme işleminde birlikte, bunları aşmayan miktarlar için ...’in tek başına yetkili olduğu belirtildiği halde, müşteri müracaat formunda bu iki temsilcinin imzaladığı talimat ise “Sayın yetkili, ödeme yetkileri aşağıdaki imza sahibi/sahiplerinin herhangi ……si tarafından imzalanmış olmak kaydı ile muteberdir” şeklinde kaleme alınmıştır. Mahkemece, talimatta yazılı anlatımdan, birisinin mi? Yoksa ikisinin mi yetkili olduğunun anlaşılamadığını, açıklık bulunmadığını gerekçesinde açıklamış ve davalı ...’in davacının dayandığı anasözleşme ve imza sirkülerindeki sınırı aşan miktarda tek başına para çektiğini kabul etmiştir. Bilirkişi raporuna göre, ..., her biri tek imza ile toplam 24.575,52 Euro para çekmiştir. Şirket anasözleşmesi ile getirilen sınırlamaya ilişkin bir talimatı anılan temsilcilerin bankaya verip değiştirmeleri yetkisi bulunmamaktadır.

TTK’nun 321/2 nci maddesinde temsil yetkisinin tahdidinin iyiniyet sahibi 3 ncü kişilere karşı hüküm ifade etmeyeceği öngörülmüş olup, mahkemece anasözleşmenin ve imza sirkülerinin davalı bankaya verilip verilmediği, verilmiş ise davacının iddia ettiği anasözleşme ve imza sirkülerinin verilip verilmediği üzerinde durulmamıştır. Davacı yan belgelerin verildiğini ileri sürmüş ise de, davalı yan asıl ve ek rapora itirazında sadece müşteri müracaat formundaki talimatın verilip, buna göre tek başına yetkili olan ...’e ödeme yapıldığını ısrarla savunmuştur. İş ilişkisi genel şartlarının 21 nci maddesinde, sadece banka defterlerinin delil olacağı kabul edilmiştir. Banka kayıtları bu yönden incelenmemiş olup, temsil yetkisindeki sınırlamanın bankaya ulaşıp ulaşmadığı TTK’nun 321/2 nci maddesi kapsamında tartışılmamıştır. Davacı yan da bunların ulaştırıldığına ilişkin somut bir kanıt getirememiştir. Davalı banka vekilinin yanıt dilekçesinde hesap açılışında aldıklarını anasözleşme ve imza sirkülerinin ...’in tek başına temsile yetkili olduğunu gösterdiğini savunmuş olup, banka kayıtlarındaki anasözleşme ve imza sirkülerinin araştırılması, davacının dayandığı anasözleşme ve imza sirkülerinden farklı olup olmadığı belirlenmelidir. Hükmün bu nedenle davalı banka yararına bozulması gerekmiştir.

Öte yandan, tek başına yılda toplam 74.575,52 Euro para çektiği kabul edilen ...’in tek başına yılda toplam 10.000 Euro’ya kadar para çekme yetkisi bulunduğuna göre, toplam 10.000 Euro kısmında sorumlu bulunmadığını gözetilmemesi de doğru olmamış, hükmün kabul şekli bakımından davalılar yararına bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

3- Diğer yandan, davalı ... vekili asıl rapora ve ek rapora itirazında, davalı ...’in ...

’ya, ...Suay’a ve kendisine yaptığı ödemelerin işçi alacağı olduğunu, ...’in yönetici olmadığını, ...ve ... yönetici ise de paranın bu ikisine ve genel müdür ve genel müdür yardımcıları sıfatıyla ödendiğini, sigorta kayıtlarının öncelenmesi gerektiğini, bu ödemelerin anasözleşmenin 12 nci maddesinde yönetim kurulu üyelerine kâr dışında herhangi bir nam altında ücret ödenmeyeceğine dair yapılan düzenleme kapsamında olmadığını, bu ödemelerden ...’in sorumlu tutulması görüşünün doğru olmadığını savunduğu halde, bu savunma üzerinde mahkemece durulmamış ve tartışılmamış olup, hükmün bu nedenle davalılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, hükmün 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı banka, 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davalı vekilli duruşmaya gelmediğinden vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 21.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9994, Karar No: 2022/2210, Tarih: 17.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/9994 E.  ,  2022/2210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 10. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TERKİN

Taraflar arasındaki tapu iptali ve terkin davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İznik Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine ilişkin kararın, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; başvurunun esastan reddine dair verilen karar, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine, dava konusu 39 ada 25 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerler kapsamında olduğunu ve özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, dava konusu taşınmazın 2795,60 m2'lik kısmının tapu kaydının iptaline kararı verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ..., davacı tarafın açıklama yapmadığını, Kıyı Kanunu'nun 1990 yılında yürürlüğe girdiğini, yürürlük tarihinden önce taşınmaz maliki olanlardan ancak bedeli ödenmek sureti ile taşınmazın alınabileceğini, kıyı kenar çizgisine ilişkin idari işlemin iptaline yönelik idare mahkemesinde dava açıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

2. Davalılar ..., dava konusu taşınmazın mirasbırakanları tarafından tarım amaçlı kullanıldığını, turistik büfe ve piknik alanı olarak imar izni verildiğini, taşınmazın bedelinin ödenmesi gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07/07/2020 tarihli ve 2016/107 E. 2020/173 K. sayılı kararıyla; yapılan keşif, keşif sırasında yapılan gözlem ve keşif sonucunda alınan denetime açık, olaya uygun, hüküm kurmaya elverişli ve yerinde olduğu kabul ve takdir edilen harita mühendisi ve üç kişilik jeoloji mühendisinden oluşan bilirkişi heyet raporları, tarafların iddia ve savunmalarının birlikte değerlendirildiği ve dava konusu 39 ada 25 parsel sayılı taşınmazın mavi ile boyalı "A" harfi ile gösterilen 2.382,61 m²'lik kısmının kıyı kener çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle Harita Mühendisi Doğan Tunçer'in 05/02/2018 tarihli raporunda (A) harfi ile gösterilen mavi ile boyalı 2.382,61 m²'lik kısmının tapu kaydının iptali ile kıyıya terkinine, davacının fazlaya ilişkin (412,99 m²) isteminin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Davacı Hazine vekili istinaf dilekçesinde özetle; kısmen ret kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, davanın; yeni bir kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi davası olmadığını, mevcut kesinleşmiş bir kıyı ve kenar çizgisi varken, sanki kıyı kenar çizgisi yokmuş gibi yeni bir kenar çizgisi oluşturulduğunu, bilirkişi raporuna karşı yapılan itirazların dikkate alınmadığını, toprak sonuçlarının labaratuvar ortamında incelenmediğini, İdarece belirlenen kıyı kenar çizgisi ile bilirkişilerin belirlediği kıyı kenar çizgileri arasındaki çelişkili durumun raporda açıklanmadığını, bilimsel değerlerlerin gözardı edildiğini, bilirkişi raporunun çelişkili olup hükme esas alınabilecek nitelikte olmadığını, taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını bildirerek ve önceki beyanlarını tekrarla ilk derece mahkemesinin kısmen ret kararının kaldırılmasına, davanın tümden kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 28/06/2021 tarihli ve 2021/166 E. 2021/1112 K. sayılı kararıyla; Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile belirlenen şekilde; yapılan keşif sonucu alınan teknik bilirkişi raporuna göre A harfi ile gösterilen 2382,61 m2 yüzölçümündeki bölümün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı belirlenerek adı geçen bölüm yönüyle talebin kabulüne, fazlaya dair istemin ise reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle 6100 sayılı HMK’nin 353/1-b-1 maddesi uyarınca, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itiraz nedenlerini yineleyerek, istinaf sebeplerinin yeterince irdelenmediğini, bilirkişi raporunun eksik inceleme sonucu hazırlandığını, kıyıların özel mülkiyete konu olamayacağına dair temel ilkenin ihlal edildiğini bildirip, önceki beyanları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 3621 sayılı Kıyı Kanunu ile Türk Medeni Kanunu'nun 715 ve 999. maddelerine dayalı olarak açılmış tapu kaydının iptali ile sicilden terkini isteğine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk