muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2003/311, Karar No: 2004/30, Tarih: 10.02.2004

Yasamızda hareketin dışında bir netice aranmamıştır. İsyanın vuku bulması, neticeyi de ortaya çıkarmaktadır. Madde zaten, siyasi iktidara karşı düşmanca bir hareketi cezalandırmakta olup, bunun dışında bir netice aramamaktadır. Suçun tamamlanma anı, isyan hareketinin ger-çekleşmesi, icranın başlaması anıdır. İsyanın temadi edip etmemesi cezalandırılabilme bakı-mından önemli değildir.

Hükümete karşı silahlı isyan suçu genel kasıtla işlenebilen suçlardandır. Yasamız isyan hareketini yeterli görmüş ve hareketin saikı bakımından bir ayırım yapmamıştır. Saikın politik mahiyet taşıması da şart değildir. İsyanın Devletin şahsiyeti ile ilgili suçlar arasında düzenlenmesi, hareketin politik maksatlarla yapıldığını göstermek için değil, fakat suç konusunun ve doğan sonuçların siyasi iktidar ile ilgili bulunmasındandır. (Çetin Özek, age, sh. 296)

Failin hareketinin kanuna aykırı olup olmadığını bilmesi veya bilmemesi, suçun teşekkülü bakımından rol oynamaz. Zira bu durumda, fiilî hatadan değil, hukuki bilmemeden söz edilebilir. Esasen, icra hareketlerine başlanması ile suç tamam olduğundan, failin hareketinin isyan teşkil edecek mahiyette olup olmadığını bilmesine de gerek yoktur. Yine maddede hareketten ayrı bir netice de kabul edilmediği için, hareketin neticeyi yaratmaya elverişli olup olmadığı da önemli değildir. Bu durumda failin, iradi olarak hareketini yapması, manevi unsur bakımından yeterlidir.

Memura karşı şiddet veya tehdit suçu ise TCY'nın 254. maddesinin 1. ve 2. fıkralarında düzenlenmiştir. Buna göre; "Resmî meclisler azasından veya hükümet memurlarından biri hakkında vazifesine müteallik bir işi yapmaya veya yapmamaya icbar için şiddet veya tehdit gösteren kimse, bir seneden üç seneye kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

Eylem silahla bir kişi tarafından işlenmiş ise iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası verilir. Eylemin iki veya daha çok silahlı kişiler tarafından anlaşarak birlikte veya silahsız ve anlaşma olmasa bile toplanmış beşten çok kişiler tarafından işlenmesi halinde verilecek ceza beş yıldan az olamaz."

Bu fiili cezalandırmakla korunmak istenen hukuki yarar kamu görevini yapacak olanlara karşı şiddet kullanmak veya onları tehdit etmek suretiyle bu görevin yerine getirilmesinin engellenmemesini ve böylece kamu idaresinin fonksiyonunu sükunetle ve kesintisiz icra etmesini sağlamaktır. Şüphesiz ki, kendisine karşı şiddet kullanılan veya tehdit olunan memurun kişisel hürriyet hakkının korunması da söz konusudur ve bu açıdan fiil birden fazla hukuki menfaati koruyan suçlardan biridir. Bununla beraber kamu otoritesini temsil eden gerçek kişilerin hürriyet ve vücut tamlıklarının korunmasındaki çıkar, kamu fonksiyon ve hizmetlerinin sükunetle ve ke-sintisiz bir şekilde yapılmasının sağlanmasındaki menfaate nispetle ikinci planda kaldığından, suçun kamu idaresine karşı işlenen suçlar arasında yer alması gereklidir. (Erman-Özek, Kamu İdaresine Karşı İşlenen Suçlar, İstanbul-1992, sh. 292 v.d)

Memura karşı şiddet veya tehdit suçunun faili herkes olabilir. Mağduru ise, Yasamızın deyimiyle "resmi meclisler azasından veya Hükümet memurlarından biri" olmalıdır. Görüleceği üzere suçun mağduru daima bir gerçek kişidir. Mağdur kurul olduğunda 255. madde uygulanır. Maddedeki "Hükümet memuru" deyimi TCY'nın 279. maddesindeki memur anlamında kabul edilmelidir.

Suçun maddi unsuru, "göreve yönelik bir işi yapmaya yahut yapmamaya icbar için şiddet veya tehdit göstermek"tir. Failin yaptığı hareket şiddet veya tehdittir. Şiddetten amaç, cebirdir. Cebrin de tehdidin de memurun şahsına yönelik olması gerekir. Bununla beraber, başkasına yönelik tehdit memuru zorlayacak nitelikte ise, yine memura yönelik sayılmalıdır. Memurun evine veya arabasına bomba konması, çocuğunun kaçırılması bu niteliktedir. Cebrin ağırlığı veya hafifliği önemli değildir. Ancak hedefin elde edilebilmesine uygun ve elverişli olması gerekir. Yine tehdidin niteliği, yani verileceği bildirilen zararın mahiyeti veya belirli bir ağırlıkta olması yeterli olup, memurun bizzat huzurunda yapılması da şart değildir. Aranan husus, yapılan cebir ve teh-didin normal olarak bir memuru görevine giren bir işi yapmaktan veya yapmamaktan alıkoyacak nitelikte olmasıdır.

Suç şiddet veya tehdidi ifade eden herhangi bir hareketin yapılmasıyla tamam olur; tehdidin sözle, yazıyla veya bazı hareketlerin yapılmasıyla vukubulması mümkündür. Memurun şiddete boyun eğmesi veya tehditten korkması şart olmadığı gibi, suçun oluşumu için memurun görevine giren bir işin bu nedenle yapılması veya yapılmaması da aranmamıştır. Bu nedenle, fiil neticesi harekete bitişik bir suçtur. Genel kasıtla işlenebilen bu suçun oluşumu için ayrıca özel bir kasıt da aranmıştır. Bu da memurun görevine giren bir işi yapmaya veya yapmamaya onu zorlamak maksadıyla hareket edilmiş olmasıdır.

Eylemin, "silahla bir kişi" tarafından işlenmesi, 254. maddenin 2. fıkrasının 1. cümlesinde suçun ağırlatıcı nedeni olarak düzenlenmiştir. Bunun dışında, 2. fıkranın 2. cümlesinde, suçun "iki veya daha çok silahlı kişiler tarafından anlaşarak birlikte işlenmesi" veya "silahsız ve anlaşma olmasa bile toplanmış beşten çok kişiler tarafından işlenmesi" halleri ile 258. maddenin son fıkrasında da mağdurun bir "bakan" olması hali ayrı birer ağırlatıcı neden olarak kabul edilmiştir.

Failin beşten fazla olması halinde ağırlatıcı nedenin uygulanabilmesi için bunların silahlı olmaları ve anlaşmış bulunmaları şart değilse de, "toplanmış" olmaları gereklidir. Salt fail sayısının çok oluşunun, mağdurdaki ürkütücülük etkisinin fazlalaşmasına yol açtığı kabul edilen bu durumda, faillerin bir arada bulunmaları aranmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olayı değerlendirecek olursak;

Failin beşten fazla olması halinde ağırlatıcı nedenin uygulanabilmesi için bunların silahlı olmaları ve anlaşmış bulunmaları şart değilse de, "toplanmış" olmaları gereklidir. Salt fail sayısının çok oluşunun, mağdurdaki ürkütücülük etkisinin fazlalaşmasına yol açtığı kabul edilen bu durumda, faillerin bir arada bulunmaları aranmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olayı değerlendirecek olursak;

Aynı köyün sakinleri olan ve köy korucusu oldukları anlaşılan sanıklar, tutuklanan yakınlarının salıverilmesini sağlamak için, aynı köye mensup koruculardan oluşan yaklaşık 250 kişilik silahlı bir grupla birlikte ilçeye gelip hükümet konağının çevresinde siper alarak silahlarını adliyeye tevcih ettikten sonra slogan atıp bağırarak görevli yargıca yönelik tehditte bulunmuşlardır. Kaymakam ile emniyet ve jandarma mensupları gibi Hükümet emrinde görev yapan kişilerle görüşmeler yaptıkları halde, tutuklanan yakınlarının salıverilmesi dışında bir istekte bulunmadıkları, nitekim bu kişilerin uyarıları ve tutuklunun salıverileceğini bildirmeleri üzerine, ilçe girişine gidip bekleyerek, daha sonra salıverilen tutukluyu da yanlarına alıp köylerine döndükleri anlaşılmaktadır. Gerek katılanların sayısı, gerek hedefi ve gerçekleşme biçimi itibariyle sanıkların eylemleri, icra organı olan Hükümetin fonksiyonlarına yönelmediğinden, somut olayda TCY'nın 149/3. maddesinde belirtilen Hükümete karşı silahlı isyan suçunun unsurları oluşma-mıştır. Sayılarının beşten fazla olduğu anlaşılan sanıkların saptanan ve yukarıda açıklanan ey-lemleri TCY'nın 254. maddesinin 2. fıkrasının 2. cümlesinde yazılı suçu oluşturacağından, diren-me hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ; Açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkeme direnme hükmünün BOZULMASINA, dosyanın yerine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 10.02.2004 günü tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8830, Karar No: 2024/10815, Tarih: 17.10.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/8830 E.  ,  2024/10815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/129 E., 2020/13 K.

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Basit Yargılama Usulünü düzenleyen 5271 sayılı Kanun'un 251/1 maddesine göre "...basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki açık düzenleme ile mahkeme hakimine mutlak bir takdir yetkisi verilmiştir. Mutlak takdir yetkisi verilen durumlarda Yargıtay yerleşik uygulamalarına göre de 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50, 51, 62 ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinde olduğu gibi açık bir talep olması halinde gerekçe yazma zorunluluğu olup, uygulama yapma zorunluluğu bulunmadığı kabul edilmektedir. Açık talep olmaması halinde hakimin takdirine bırakılan konularda gerekçe yazmak bile gerekmediği oturmuş yerleşik içtihatlarımızdandır. Kanun metninde de açıkça görüldüğü gibi tamamen hakimin takdirine bırakılmış olan basit yargılama usulünü uygulayıp uygulamama nedeniyle kararın bozulamayacağı, karar tarihinde basit yargılama usulü yürürlükte olduğu anlaşıldığından tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

B.Katılanın Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Katılanın aşamalardaki tutarlı beyanları, tanıkların katılanın iddialarını destekleyen beyanları, sanığın savunması gibi deliller karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından katılan vekilinin temyiz istemlerinin reddiyle, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

II. KARAR

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Şebinkarahisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.01.2020 tarihli ve 2018/129 Esas, 2020/13 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebebinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

17.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14673, Karar No: 2013/14675, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14673 E.  ,  2013/14675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işi iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı veya geçerli bir fesih sebebi olmaksızın feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesi ile davalı işverenin işe başlatmama durumuna ilişkin alacaklarının belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşesine ve işyeri talimatlarına uymaması nedini ile iş sözleşmesinin 4857 İş Kanunu'nun 25. maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli veya haklı sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran iş yerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

İşçinin davranışlarına dayanan fesih, her şeyden önce, iş sözleşmesinin işçi tarafından ihlal edilmesini şart koşmaktadır. Bu itibarla, önce işçiye somut olarak hangi sözleşmesinin yükümlülüğün yüklendiğinin belirlenmesi, daha sonra işçinin, hangi davranışı ile somut sözleşme yükümlülüğünü ihlal ettiğinin eksiksiz olarak tespit edilmesi gerekir. İşçinin yükümlülüklerinin kapsamı bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile kanuni düzenlemelerde belirlenmiştir. İşçinin iş sözleşmesini ihlal edip etmediğinin tespitinde, sadece asli edim yükümlülükleri değil kanundan veya dürüstlük kuralından doğan yan edim yükümlülükleri ile yan yükümlerin de dikkate alınması gerekir. Sadakat yükümü, sözleşmenin taraflarına sözleşme ilişkisinden doğan borçların ifasında, karşı tarafın şahsına, mülkiyetine ve hukuken korunan diğer varlıklarına zarar vermeme, keza sözleşme ilişkisinin kapsamı dışında sözleşme ile güdülen amacı tehlikeye sokacak özellikle karşılıklı duyulan güveni sarsacak her türlü davranıştan kaçınma yükümlülüğünü yüklemektedir.

Somut olayda, dosya kapsamından davacının iş sözleşmesinin 12.02.2011 tarihinde yoğun bakım servisinden gelen hayati öneme sahip ilaç siparişini görevinin başında olmasına rağmen geciktirmesi nedeni ile hasta güvenliğini tehlikeye atması sebebi ile 4857 Kanun'un 25/2. maddesi uyarınca feshedildiği anlaşılmaktadır. Davacı, davalı işyerinde eczane teknisyeni olarak çalışmaktadır. Davacının ilaç siparişini geç hazırlaması olayında esas sorumluluğun eczane teknisyeninde değil, eczacının kendisinde olduğu kabul edildiğinde davacının eyleminin 4857 Sayılı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmamakla birlikte, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen davranışlar niteliğinde olduğu, bu durumda iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren tarafından makul ölçüler içinde beklenemeyeceği anlaşılmaktadır.

Yapılan açıklamalar doğrultusunda davalı işverence yapılan feshin geçerli nedene dayanması sebebi ile davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20. maddesinin 3.fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 115,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

1-)Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 115,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 17.06.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21869, Karar No: 2012/40070, Tarih: 27.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/21869 E.  ,  2012/40070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SEVK : Mala zarar verme

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 154/1. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında düzenlenen iddianame ve temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 18.02.2012 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 09.02.2012 gün ve 2012/1 sayılı kararına göre temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek (15.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin görevsizliğine, dos- yanın ilgili Daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4507, Karar No: 2019/5787, Tarih: 12.03.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/4507 E.  ,  2019/5787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

1-Mahkemenin "tashih şerhi" başlıklı ek kararının, davalı ... vekiline tebliğ edilmediği anlaşılmakla, bahsi geçen tebligat eksikliğinin giderilerek tebliğ belgesinin dosyaya eklenmesi,

2-...’na yazı yazılarak;

a) Parti tüzüğünün istenilmesi,

b) Davacı ...’ın, ... ... İl Başkanlığı’nda iş sözleşmesi ile istihdam edilmesine dair, Merkez Karar ve Yönetim Kurulunca, İl Başkanlığına yetki veya onay verilip verilmediğinin sorulması,

c) İl veya ilçe teşkilatlarında personel istihdam edilebilmesi için uygulanması gereken prosedüre ilişkin varsa alınmış kararların ve uygulama örneklerini gösterir bilgi ile belgelerin gönderilmesinin istenilmesi,

d) İddia edilen fesih tarihi olan 14/04/2014 tarihinden öncesinde ve sonrasında, Merkez Karar ve Yönetim Kurulunun verdiği yetki veya onay dahilinde, ... İl Başkanlığı’nda istihdam edilen işçi sayısının ve bu işçilerin kimler olduğunun sorulması,

3-... ... İl Başkanlığı’na yazı yazılarak; davacı ...’ın işçi şahsi sicil dosyasının ve özlük belgelerinin gönderilmesinin istenilmesi,

4-Sosyal Güvenlik Kurumu’nun ilgili birimine yazı yazılarak;

a)Davacının hizmet döküm cetvelinin ve uyuşmazlığa konu 13/02/2008-14/04/2014 tarihleri arasında varsa çalışmasının kayıtlı olduğu işyerlerinin ayrıntılı tescil bilgisinin istenilmesi,

b)14/04/2014 tarihi öncesinde ve sonrasında, ... ... İl Başkanlığı adına tescilli işyerlerinde çalıştırılan işçi sayısının sorulmasıyla belirtilen eksiklikler giderilerek alınacak cevabi yazı ve eklerinin dosyaya eklendikten sonra dosyanın tekrar Dairemize gönderilmesi için Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33552, Karar No: 2018/698, Tarih: 07.02.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/33552 E.  ,  2018/698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında; TCK'nın 158/1-h, 52, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde ... Yapı Mühendislik ve Taahhüt Sanayi Ticaret Limited Şirketinin ortağı ve temsilcisi olan sanığın İnönü mah.Gülbahçe sokak pafta 206 ada 10 no parselde bulunan 8 nolu bağımsız bölümü katılana satıp parasını almasına rağmen aynı daireyi başkasına da satarak ortadan kaybolduğu; bu şekilde sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Sanığın savunmasında; katılanın şirketinin muhasebecisi olduğunu, şirketinin iflas ettiğini, arsa sahiplerinin kat karşılığı inşaat sözleşmesini fesh edip kendilerinin inşaatı devam ettirerek daireleri kendileri aldıklarını, arsa sahiplerinden tapuyu alamadığı için katılana daireyi teslim edemediğini, ancak katılana 100.000 TL lik çek verildiğini, şirket iflas ettiği için çekin ödenemediğini beyan etmesi, dosya içerisindeki İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğü’nün 10.06.2013 tarihli yazı ve ekinden sanığın yetkili olduğu şirketin iflas ettiğinin anlaşıldığı fakat dosya içerisinde iflas kararının bulunmadığı, katılanın ve sanığın beyanlarında; 01.10.2008 tarihli alıcısı ... olan konut satış sözleşmesindeki sanığın yetkili olduğu şirket kaşesi üzerindeki imzanın sanığa ait olmadığının ileri sürülmesi ve dava konusu bağımsız bölümün tapu kaydı fotokopisinde tapu sahibinin ... olarak gözükmesi karşısında; gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeksizin tespiti bakımından;

01.10.2008 tarihli alıcısı ... olan konut satış sözleşmesinin sanık tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin imzanın sanığa ait olup olmadığının araştırılması, suça konu bağımsız bölümün yer aldığı takyidatlı tapu kayıtlarının celbedilmesi, sanık ile arsa sahipleri arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesinin fesh edilip edilmediği, edilmiş ise sözleşmenin ‘Paylaşım Esas ve Tapu Devir İşlemleri’ başlıklı IV. Maddesinin A bendide dikkate alınarak sanık tarafından inşaata başlanıp başlanmadığı, başlanmış ise hangi aşamada sanığın inşaatı yarım bıraktığı ve inşaatın kimin tarafından tamamlandığı, sanığın teminat olarak katılana vermiş olduğu çek ile ilgili olarak sanık hakkında katılan tarafından başlatılan bir icra takibi olup olmadığı var ise onaylı bir sureti ile sanığın yetkili olduğu şirket hakkında açılan iflas davasının onaylı bir suretinin dosya içerisine celbedilmesi, tüm deliller toplandıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme sonucu sanığın mahkumiyetine karar verilmesi

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin sübuta dair temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.