muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2945, Karar No: 2011/13833, Tarih: 04.10.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/2945 E.  ,  2011/13833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı idare, davalının Doğubeyazıt Devlet Hastahanesine teslim ettiğini iddia ettiği malzemelerden dolayı aleyhlerine takip yapıldığını, icra takibinin hukuki bilgi eksikliğinden dolayı kesinleştiğini, davalıdan mal almadıklarını, o kadar borçları bulunmadığını ileri sürerek davalıya borçlu olmadıklarının tesbitini istemiştir.

Davalı, icra takibinin kesinleştiğini, teslim edilene malzeme bedelinin ödendiğini yazılı belge ile ispatlanması gerektiğini savunarak davanın reddine dilemiştir.

Mahkemece, icra takibine dayanak belgelerdeki imza sahiplerinin idare adına mal teslim alma yetkilerinin bulunmadığı, malların davacı idareye teslim edildiğinin ispatlanamadığı, 1300 TL dışındaki alacağın ispat edilemediği gerekçesiyle davacının 30.170 TL 'dan borçlu olmadığının tesbitine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalı tarafından davacı adına düzenlenen fişlerdeki yazılı bulunan malzemelerin davacı idareye bağlı devlet hastahanesine teslim edilip edilmediği, idarenin bedelden sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Devlet hastahanesi Baştabipliğinin dosyada mübrez yazılarında, fişlerde imzası olan personellere yazılı tebligat yapıldığı, verilen bilgi 2011/2945-13833

doğrultusunda fişlerdeki işlerin belirtilen dönemde kurumda yapıldığının düşünüldüğü belirtildiği gibi, Devlet Hastahanesinde görevli bazı personelde fişlerdeki imzaların kendilerine ait olduğunu sözkonusu hizmetin ilgili tarihlerde davalının sahibi olduğu firma tarafından yapıldığını bildirdikleri anlaşılmaktadır. Davacı kurumda yargılama aşamasında 20 adet barkod kağıdı ve 20 cilt adli vaka rapor formunun teslim edildiğini kabul etmiştir. Bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde davacı ile davalı arasında zaman zaman bu tür alımların yapıldığını ve ancak bu alımların sözleşmeye bağlanmadığının kabulü gerekmiştir. Herhangi bir yazılı sözleşme olmasa dahi davacı idarenin satın ve teslim aldığı malların bedelini ödemesi gerektiğide izahtan varestedir. Hal böyle olunca davacı idare elemanlarınca imzalanan fişlerdeki malzemenin idareye teslim edildiğini kabul etmek zorunludur. Bu itibarla, davacı idarece bilgilerine başvurulan personel tarafından imzaları kabul edilen fişlerdeki yazılı malzemenin bedelinin ne kadar olduğu hususunda konusunda uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulundan rapor alınarak hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekir. Mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde karar vermesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 13.9.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19247, Karar No: 2014/3682, Tarih: 10.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/19247 E.  ,  2014/3682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 3. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/10/2013

NUMARASI : 2013/170-2013/729

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin anne ve babasının 2012 yılında boşandıklarını, Bilkent Üniversitesi Bankacılık ve Finans bölümü öğrencisi olduğunu, davalının emekli olduğunu ve Torbalı ile Dikili'de taşınmazlarının olduğunu belirterek, aylık 700 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; müvekkilinin ekonomik durumunun iyi olmadığını, taşınmazlarının müvekkilin babasından kaldığını ve kardeşleri ile ortak kullandıklarını, davacının diğer kardeşi için aylık 300 TL nafaka ödediğini, aylık 1340 TL emekli maaşı aldığını ve bankalardan çekmiş olduğu kredilere ödeme yaptığını, davacının ihtiyaçlarını elinden geldiği kadar karşılamaya çalıştığını belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının davasının kısmen kabulü ile; dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 400 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; yardım nafakası istemine ilişkindir

Türk Medeni Kanununun 364/1. maddesine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt soyuna nafaka vermekle yükümlüdür. Aynı kanunun 365. maddesinin 2. fıkrasında davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

Aynı Kanunu'nun 328/2. maddesine göre; çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.

Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656-688 sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde zarurete düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Zarurete düşme terimi çok sıkıntılı bir durumu ve ekonomik şartları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca sözkonusu sıkıntılı durumu önlemeye matuftur. Yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması gerekmez.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde zarurete düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Zarurete düşme terimi çok sıkıntılı bir durumu ve ekonomik şartları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca sözkonusu sıkıntılı durumu önlemeye matuftur. Yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması gerekmez.

Eğitimine devam eden reşit birey kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise anne ve babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki, bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde Türk Medeni Kanun'un 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Tüm bu açıklamalardan dosyadaki bilgi ve belgelerden; (kolluk araştırmasına göre) davacının Bilkent Üniversitesi Bankacılık ve Finans bölümü öğrencisi olduğu, annesi ve kız kardeşi ile birlikte kendilerine ait evde yaşadığı, davacının annesinin aylık gelirinin 2.000 TL olduğu; davalının ise emekli öğretmen olduğu 1340 TL maaş aldığı, annesi ve kardeşi ile aynı evde yaşadığı, üzerine kayıtlı hisseli taşınmazın ve aracının olduğu müşterek diğer kızı için aylık 300 TL nafaka ödediği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayda; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve davalının gelir durumu, müşterek diğer çocuğa ödemekte olduğu nafaka miktarı nazara alındığında hükmedilen nafaka miktarı, davalının tespit edilen geliri ile mütenasip olmayacak şekilde biraz fazla olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; davacının giderleri ve nafaka yükümlüsü davalının geliriyle orantılı olacak şekilde, hakkaniyet ilkesi de gözetilerek uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1332, Karar No: 2007/4444, Tarih: 17.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/1332 E.  ,  2007/4444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece, yerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu dava konusu taşınmazın arsa kabulü ile bu niteliğine göre değerlendirme yapılmış olmasında yöntem olarak bir isabetsizlik yoktur. Ancak, bilirkişi kurulunca düzenlene rapor dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti açısından hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasasının “Kamulaştırma Bedelinin Tespiti Esasları”nı düzenleyen 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca arsalarda kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal arsa satışlarına göre satış değerinin öncelikle belirlenmesi; taşınmazın değerini etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurların ve her unsurun ayrı ayrı değerinin, bu bağlamda bedelin tespitinde etkili olacak diğer objektif ölçülerin bu tümceden olarak varsa vergi beyanlarının esas tutulması yoluyla raporda tüm bu unsurların yanıtlarını ayrı ayrı belirtilmek suretiyle ve ilgililerin beyanları da gözetilerek gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerinin tespiti gerekir. Anılan Yasa maddesi hükmü doğrultusunda Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamaları da gözönünde bulundurulduğunda; dava konusu taşınmaz ile buna emsal alınan taşınmazın ya da taşınmazlardan her birinin ayrı ayrı cadde veya sokak üzerinde oluşları, konut ya da ticaret alanlarında yer alıp almadıkları, imar durumları, buna göre inşaat yapılabilme ve yapılacak inşaatın kat sayısı, bitişik ya da ayrık düzende yapılaşma alanlarından hangisinde bulundukları hususlarının açıkça belirlenmesi, bu ve benzeri tüm nitelik ve unsurların tek tek açıklanmasından sonra buna göre dava konusu taşınmazın emsal alınan taşınmazlara nazaran üstün ve eksik yönleri ve bunun yüzde oranları saptanıp bu oranlar çerçevesinde dava konusu taşınmazın ulaştığı değer tespit edilmelidir.

Somut olayda bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda; dava konusu taşınmaz ile buna emsal alınan taşınmazların nitelik ve özelliklerinin belirtilmesi ile yetinilmiş,ancak yukarıda değinilen esaslar çerçevesinde birbiriyle karşılaştırılması yapılıp, eksik ve üstün yönleri ve buna göre taşınmazın değerinin emsale göre yüzde itibariyle ne oranda olduğu, -denetime elverişli biçimde- belirtilmeden doğrudan taşınmazın m2 birim fiyatı gösterilmiş, bunun üzerinden kamulaştırma bedeli tespit edilmiştir. Bilirkişilerin değinilen ve Yargıtay uygulamalarına uygun düşmeyen bu nitelikteki değer tespitleri sonucu, aynı gün Dairemizce temyiz incelemesi yapılan aynı kamulaştırma kapsamında kalan ve dava konusu taşınmaza yakın uzaklıkta bulunan taşınmazlar için takdir olunan değerler arasında da dikkat çekecek oranda tutarsızlıklar bulunduğu da gözlenmiştir. Oysa kamulaştırma bedeli tespit edilirken 2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesi hükmü uyarınca taşınmazın emsalle karşılaştırmasının yapılması sırasında değerini etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurların ve bedelin tespitinde etkili olacak diğer tüm objektif ölçülerin gözönünde tutulması öngörülmüş olup, bu objektif ölçütler çerçevesinde dava konusu taşınmazın bitişiğindeki ya da yakınındaki komşu taşınmazlara takdir edilen değerler arasında dikkat çekecek oranda farklılıkların bulunmaması, böylece taşınmaz malsahiplerinin değer tespitine ilişkin aynı yargı yerinde verilen kararlara, dolayısıyla yargıya güven duygularının zedelenmemesine de özen gösterilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan esaslar çerçevesinde bilirkişi kurulundan ek rapor alınması, raporun bozma gereklerine uygunluğunun denetlenmesi ve dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti açısından oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulması gerektiğinin dikkate alınmaması,

2-Dava konusu taşınmazın dosyaya getirtilen emlak vergisine esas m2 değerine ilişkin belediye başkanlığı yazısında Çiçek Caddesine göre 2006 yılı vergi m2 değerinin 113 YTL olduğu belirtilmiş ise de, dosya içerisindeki krokilerden dava konusu taşınmazın anılan caddeye cepheli olmadığı anlaşılmış olup, bu yanılgı giderilerek dava konusu taşınmazın konumuna göre tabi olduğu emlak vergi değeri belirlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 17.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14601, Karar No: 2015/704, Tarih: 06.02.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/14601 E.  ,  2015/704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan, 127 ada 10 parsel sayılı 25.502,51 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle ham toprak niteliğinde Hazine adına tespit edilmiştir. Davacılar ... ve arkadaşları tapu kaydı, harici satın alma, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişme konusu 127 ada 10 parsel sayılı taşınmazın davacılar ..., ... ve ... adlarına müştereken tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacı taraf dayanağı olan ve dava dışı 127 ada 9 sayılı parsele uygulanan tapu kaydının davaya konu 127 ada 10 sayılı parsele uyduğu ve davacılar lehine zilyetlikle iktisap şartlarının da oluştuğu kabul edilmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece çekişmeli taşınmazı kapsadığı kabul edilen tapu kaydının hudutları "yol, yol, ... ve ..." olup, ... tepelerinin çekişme konusu taşınmazın 2 km batısında olduğu, ... olarak okunan sınırın ise yine taşınmazın kuzeyinde menteş harabelerinin bulunduğu, yolların birisinin menteş harabelerinin kuzeyinde birisinin ise taşınmazın güney taraflarında taşınmazdan uzak mesafede bir patika yol olduğu belirtilmiş olması karşısında tapu kaydı gayri sabit nitelikte olup tapu kaydı miktarı ile geçerlidir. Tapu kaydı miktarından çok daha fazla yüzölçümüne sahip taşınmaz dava dışı 127 ada 9 sayılı parsel olarak tapu kayıt maliklerinin mirasçıları adına harici taksim nedeniyle tespit ve tescil edilmiş olduğuna göre davacılar lehine zilyetlikle iktisap şartlarının oluşup oluşmadığının araştırılması gerekmektedir. Ancak mahkemece bu konuda yapılan inceleme ve araştırma da hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. Davacılar tarafından dava dosyasına sunulan 06.11.2009 tarihli dilekçede açıkça çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tüm köy sakinlerinin tarlalarını suladığı, köyün ortak içme suyunun geldiği ve tüm köy halkı ile tüm köy hayvanlarının ortak kullanımında olan su çıktığı belirtildiği halde mahkemece bu beyan açıklattırılıp taşınmazın köylünün ortak kullanımında bulunup bulunmadığı

değerlendirilmemiş, ziraat bilirkişisi tarafından dosyaya sunulan ve taraflarca itiraza uğramayan fotoğraflarda çekişmeli taşınmazın tarımsal vasfı bulunmadığı, içerisinde su kaynakları ile derelerin bulunduğu anlaşılmasına göre bu fotoğraflarla bilirkişi raporları çelişkili olduğu gibi taşınmazın niteliği ile ilgili olarak alınan zirai bilirkişi raporu da bilimsel verilerden uzak ve yetersizdir. Sağlıklı sonuca varılabilmesi için mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler, taraf tanıkları 3 kişilik ziraat mühendisi kurulu, jeoloji mühendisi ve fen bilirkişi katılımı ile keşif yapılmalıdır. Taşınmazın başında yapılacak keşif sırasında dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından taşınmazın geçmişte ne durumda bulunduğu, kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı, davacıların yukarıda anılan dilekçelerinde bahsettikleri şekilde taşınmazın tüm köylünün kullanımına açık olup olmadığı, etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, 3 kişilik uzman ziraat mühendisleri kurulundan; dosyaya ibraz edilen önceki ziraat bilirkişi raporundaki bulguların değerlendirilmesi, çekişmeli taşınmazın toprak yapısı ile komşu taşınmazların toprak yapısının mukayese edilmesi suretiyle ve taşınmazın niteliği hususundaki çelişkiyi giderecek şekilde, ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, çekişmeli taşınmazın tüm bölümlerini gösterir tüm yönlerden fotoğrafları çektirilmeli, yine jeoloji mühendisi sıfatını haiz bilirkişiden, önceki raporları da irdeler şekilde taşınmazın içerisindeki su kaynakları ve derelerin durumu değerlendirilerek taşınmazın içersinde dere ve dere yatağı olup olmadığı hususu ile önceden dere yatağı iseler bu niteliklerini hangi tarihte ne şekilde yitirdiklerini de açıklayıcı rapor alınmalı, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanak ve dayanaklarıyla denetlenmeli, fen bilirkişiye keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 06.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9112, Karar No: 2011/13080, Tarih: 21.11.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/9112 E.  ,  2011/13080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... beldesi, ... mahallesi, ... mevkiinde bulunan toplam 1 adet taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasının 713. maddesi hükmüne göre taşınmazın adına tescilini talep etmiştir. Mahkemece davanın REDDİNE karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 16.08.1966 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir. Yörede 1976 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması ile 23.01.1989 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda, taşınmazın taşlık, kayalık, çalılık alanlar içerisinde küçük boyutlarda cepler halinde bulunduğu, herhangi bir imar-ihya çalışmasının yapılmadığı, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediği kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma ve inceleme hüküm için yeterli bulunmamaktadır.

Mahkemece, hükme esas alınan orman bilirkişi raporunda taşınmazların eski tarihli memleket haritasında ormanlık sahanın dışında kaldığı bildirildiği halde, Orijinal renkli memleket haritası ile kadastro paftası getirtilip çakıştırılmadığı için taşınmazın yerinin memleket haritası üzerinde doğru gösterilip gösterilmediği denetlenememektedir. Ayrıca, 1980’li yıllara ait hava fotoğrafları incelettirilmemiş, keşifte taşınmazların konumu, toprak yapısı, üzerindeki bitki örtüsü ve çevre taşınmazlara göre arz ettiği özellikleri belirtir hakimin gözlemi zabta yazılmamış, uzman ziraat mühendisi bilirkişiden; taşınmazın niteliği hususundaki, komşu parsellerin toprak yapısı da mukayese edilmek suretiyle, taşınmazın toprak yapısı ve niteliğini belirtir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmamış, fotogometrik kadastro paftası getirtilerek kullanım sınırları araştırılmamış ve bu pafta memleket haritası ile çakıştırılarak taşınmazın yeri tam ve kesin olarak tespit edilmemiştir.

Dosya içeriğinden, taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosunun 1977 yılında 1744 sayılı Yasaya göre seri usulde yapıldığı anlaşılmaktadır. Kural olarak, orman kadastrosunun kesinleştiği yerlerde, bir yerin orman olup olmadığı kesinleşmiş orman kadastrosu, harita ve tutanaklarının uygulanmasıyla çözümlenir ise de; o yerde köy ya da belde sınırlarının tümünü kapsayan ve 4785 sayılı Yasa hükümleri uygulanarak orman kadastrosunun yapılması halinde sağlıklı çözüme ulaştırır. Çünkü, 3116 sayılı Yasa sadece devlet ormanlarının kadastrosunun yapılması öngörülmüştür. Bu nedenle; seri usulde, herhangi bir belde ya da ilçe sınırı esas alınmadan yapılan orman kadastrosu bulunduğundan, çekişmeli taşınmazın orman olup olmadığının 4785, 5658 sayılı Yasalar ile 05.11.2003 gün 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7. maddesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerekir. 4785 sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince 2. maddesinde sayılan istisnalar dışında bütün ormanlar hiçbir işleme lüzum olmaksızın devletleştirilmiştir. Devletleştirilen ormanlardan bazıları sonradan yürürlüğe giren 5658 sayılı Yasa ile iadeye tabi tutulmuş ve iade koşulları yasada gösterilmiştir.