muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/48071, Karar No: 2010/5200, Tarih: 01.03.2010

111 tane de yeni işçi alındığı, işçilerin başka bir işyerinde değerlendirme olanağı araştırılmadan ve son giren ilk çıkar ilkesi dikkate alınmadan çıkarıldıkları, feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı ... Belediyesi tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında temel uyuşmazlık davalı belediyenin tarafı olduğu asıl işveren alt işveren ilişkisinin kanuna uygun olup olmadığı ve muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve görevlendirdiği işçileri sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise, asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımdan yola çıkıldığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları, iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekir. Alt işverene yardımcı iş, ya da asıl işin bir bölümü, ancak teknolojik nedenlerle uzmanlık gereken işin varlığı halinde verilebilecektir. 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinde asıl işveren alt işveren ilişkisini sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak asıl işin bir bölümünün alt işveren verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada olması gerektiği belirtilmelidir. 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında tamamen aynı biçimde “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu kararlılığı ortaya koymaktadır.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir. Bundan başka 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinin 7. fıkrasında sözü edilen hususların adi kanuni karine olduğu ve aksinin kanıtlanmasının mümkün olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı yasa ile 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olduğu ortaklıklara dair ayrık durumlar tanınmıştır. Bununla birlikte maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin öğeleri ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Öyle ki, alt işveren verilmesi mümkün olmayan bir işin bırakılması ya da muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinin 6.fıkrasında açık biçimde öngörülmüştür. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunmaz. Gerçekten muvazaalı ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi ise, kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı İş Kanununun 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin 2008 yılında vermiş olduğu içtihatlar bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD. 24.10.2008 gün 2008/ 33977 E, 2008/ 28424 K.).

Somut olayda, davalı ... Başkanlığının, temizlik işlerini ihale ile değişik firmalara verdiği, davalı dışı bir firma ile bu kapsamda sözleşme yaptığı, sözleşmenin eki teknik şartnamede araç ve gereçlerin yükleniciye ait olduğunun belirtildiği, davacının temizlik işini üstlenen firmanın işçisi olarak çalışmakta iken, firma tarafından iş sözleşmesinin “…Bilindiği üzere 5747 sayılı yasa ile ... İlçesine ait bir kısım mahalleler ayrılmak suretiyle... adı altında yeni bir ilçe kurulmuş 29.3.2009 Genel Mahalli seçimleri de faaliyetlerine başlamıştır. İhale işini yürüttüğümüz ... Belediyesinin yetki sınırları içerisinde tarafımızdan temizliği yapılan ve çöpleri toplanan alanların büyük bir kısmı... ilçesine geçmiştir. Ancak yukarıda açıklamış olduğumuz üzere ... Belediyesinin bölünmesi nedeniyle temizlik hizmeti ve çöp toplama hizmeti vereceği alanların küçülmesi nedeniyle ... Belediyesince yapılan yeniden yapılan ve organizasyon çerçevesinde ... Belediyesi yetki sınırları içerisindeki faaliyetlerimizin 31.7.2009 tarihinde feshedileceği 11.5.2009 tarih ve 016/327 sayılı yazı ile bildirilmiştir. Yine aynı yazıda ... Belediyesinin yetki sınırları Genel Mahalli İdareler seçimi sonrası bölündüğü ancak 5747 sayılı yasa gereği... Belediyesi temizlik hizmeti alt yapısını oluşturuncaya kadar bedeli... Belediyesince ödenmek üzere temizlik hizmetlerinin ... Belediyesince yerine getirileceği yönünde... Belediyesi ile ... Belediyesi arasında protokol imzalandığı, imzalanan protokol gereği 31.7.2009 tarihine kadar... Belediyesi sınırları içerisinde kalan cadde ve sokakların temizliği ile ilgili çöplerin toplanması işi ... Belediyesi ile firmamız arasında halen geçerli olan ihale gereğince firmamız tarafından yapılacaktır. Firmamızın ... Belediyesinden almış olduğu ihale 31.7.2009 tarihinde sona erecektir” gerekçesi ile 31.7.2009 tarihi itibariyle feshedileceği bildirilmiştir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, her ihale sözleşmesi kendi dönemi ve şartlarında değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Bu nedenle önceki ihale sözleşmelerinin kanuna uygun kurulmamış olması veya muvazaalı olması, sonrakilerin de aynı şekilde kanuna uygun kurulmadığını ya da muvazaaya dayandığını göstermez. Daha sonra yapılan sözleşmenin ayrıca kanuna uygunluk ve muvazaa yönünden değerlendirmeye tabi tutulması gerekir. Somut olay bakımından daha önceki ihalelerde araç ve gereçler belediyeye ait iken dava konusu ihale sözleşmesine ait şartnamede iş için gerekli araç ve gereçlerin yükleniciye ait olacağı açıkça belirtilmiştir. Bu nedenle davalı ... tarafından yapılan önceki sözleşmelerin kanuna uygun olmadığına ya da muvazaalı olduğuna ilişkin kesinleşmiş yargı kararlarının bu dava yönünden bağlayıcılığından söz edilemez. Kaldı ki, dava konusu ihale sözleşmesinin muvazaaya dayanmadığı Hukuk Genel Kurulunun 03.12.2008 gün ve 2008/704–730 Dairemizin 2008/28734-–2009/14096 sayılı kararları ile belirlenmiş bulunmaktadır. Öte yandan, belediyelerin asli işi olan temizlik, çöplerin toplanması ve nakline ilişkin hizmetlerin 5393 sayılı Kanunun 67.maddesi uyarınca başkasından satın alınması mümkündür. Buna göre davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunun 2.maddesine uygun olduğu kabul edilmelidir.

Kanuna uygun olarak kurulduğu anlaşılan asıl işveren- alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı da uyuşmazlık konusudur. Hizmet alım sözleşmesinde, İdari ve teknik şartnamelerde yüklenicinin eleman seçiminde ve değişikliğinde idarenin uygun görüşünü alacağı, görev yerlerinin yüklenicinin bilgisi olmadan değiştirilmemesi, yıllık izin kullanma sürelerinin belirlenmesi konusunda idarenin bilgisi ve isteği doğrultusunda hareket edilmesi gibi düzenlemeler yer almakta ise de asıl işverenin denetim

yetkisi, işyeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle bu tür düzenlemelere yer verilmesi olağan karşılanmalıdır. Bu nedenle sözü edilen hükümler alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermez. Keza, alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeden yine alt işverene bağlı olarak çalışmış olması da alt işverenlik uygulamasının muvazaalı olduğunu kabule yeterli değildir. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı belediyeye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle, davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17151, Karar No: 2016/9312, Tarih: 14.11.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/17151 E.  ,  2016/9312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.06.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil mümkün olmazsa emsal hisse verilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; bir kısım davacılar yönünden davanın feragat nedeniyle reddine diğer davacılar yönünden HMK. 150. maddesi gereği davanın açılmamış sayılmasına dair verilen 24.03.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, 23.10.2014 tarihli celsede bir kısım davacılar vekiline eksik harcı tamamlamak üzere bir ay süre verilmiş, harç tamamlanmadığı taktirde dosyanın işlemden kaldırılacağı ihtar olunmuş, müteakiben 11.12.2014 tarihli celsede harç tamamlanmamış olduğundan Harçlar Kanununun 30. ve 32. maddeleri ile HMK'nın 150. maddesi gereğince harç tamamlanıncaya kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, 24.03.2015 tarihinde dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda, bir kısım davacılar yönünden davanın feragat nedeniyle reddine, diğer davacılar yönünden ise eksik harç ikmal edilmediğinden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davacılar vekili temyiz etmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar HMK'nın 334 ilâ 340. maddelerinde yer almaktadır. HMK'nın 337/2 maddesi gereğince "Adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlar karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebilir. Kararına itiraz edilen mahkeme, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise

aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir. Adli yardım talebi reddedilirse, ödeme gücünde sonradan gerçekleşen ciddi bir azalmaya dayanılarak tekrar talepte bulunulabilir."

aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir. Adli yardım talebi reddedilirse, ödeme gücünde sonradan gerçekleşen ciddi bir azalmaya dayanılarak tekrar talepte bulunulabilir."

Somut olayda: Adli yardım talebinde bulunan bir kısım davacıların bu talepleri hakkında yukarıda bahsedilen Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar dikkate alınarak olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken bu hususta bir karar verilmemiştir. Ayrıca yargılama sırasında davacılardan ... 03.03.2015 tarihli dilekçesiyle, Şükrü Isırgan ise 05.03.2015 tarihli dilekçesiyle davadan feragat ettikleri halde hüküm kurulurken davadan feragatleri nedeniyle davalarının reddine karar verilen davacılar arasında isimlerinin belirtilmediği anlaşılmaktadır. Dosyanın temyizi aşamasında ise davacılardan ... 01.12.2015 tarihinde ... ise 18.08.2016 tarihinde davadan feragat etmişlerdir, bu kişiler hakkında da davadan feragatleri nedeniyle davalarının reddine dair hüküm kurulması gerekmektedir. Sonuç itibariyle yukarıda açıklanan aşağıda da belirtilen hususlar dikkate alınmadan karar verilmiştir.

1-Bir kısım davacılar vekilinin adli yardım talebine ilişkin olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

2-Yargılama sırasında davadan feragat eden davacılardan ... ve ... hakkında hüküm kurulmaması doğru değildir.

Ayrıca dosyanın temyizi aşamasında davadan feragat eden davacılar; ... ve ... hakkında bir karar verilmelidir.

Açıklanan nedenlerle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12101, Karar No: 2010/2836, Tarih: 25.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/12101 E.  ,  2010/2836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekili mahkeme kararını, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği üzerine temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Söz konusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcın alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2476, Karar No: 2014/6028, Tarih: 27.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/2476 E.  ,  2014/6028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2013

NUMARASI : 2005/384-2013/534

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili davacıların murisi A..T..'ın davalının birlikte hareket ettiği dava dışı Avukat S.. G..'nin yanında çalışmakta iken, S..G..i'nin müvekkili olan ve alacaklı olarak gözükmek istemeyen bazı kişilerin yerine senetler ciro edilmek veya doğrudan lehdar olarak yazılarak yazılarak A..T..'ın alacaklı olarak gösterildiğini,karşılığında muris A..T..'dan teminat senetleri ve boş senetler alındığını, zamanla Avukat S.. G..'nin almış olduğu senetleri koz olarak kullanarak davacıların murisini kendisine bağımlı kılarak, hile ve tehditlerle daha fazla borçlandırdığını, A..T..'ın ölümünden sonra Avukat S.. G..'nin elinde bulunan boş teminat senetlerini kendi adına veya lehdar olarak gösterdiği üçüncü kişiler adına doldurarak doğrudan icra takibine konu ettiğini, davacının murisinin böyle bir borcu bulunmadığını iddia ederek borçlu olmadıklarının tespiti ile davalının tazminata mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, davanın bir yıllık hak düşürücü süre içinde açılmadığını, soyut iddialarla davanın açıldığını savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre, davacıların murisi A..T..'ın uzun süre dava dışı Avukat S.. G..'nin yanında çalıştığı, Avukat S.. G..'nin müvekkillerinden aldığı bazı çek ve senetlerde sanki lehdar davacıların murisi imiş gibi düzenleme yaparak icra takiplerine giriştiği, bu arada teminat maksadıyla davacıların murisinden imzalı boş senetleri alarak elinde tuttuğu bilahare bu senetleri doldurarak alacaklıları farklı kişiler gibi icra takipleri başlattığı, davaya konu senedinde bu şekilde davacıların murisinden teminat olarak imzalı ve boş şekilde alınmış bir senet olduğu, davalının eline geçen bedelsiz senedi haksız ve kötüniyetli olarak takibe koyduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, dava konusu senedin müvekkillerinin murisi tarafından dava dışı S.. G..'ye teminat olarak boş verildiğini ancak aradaki anlaşmaya aykırı olarak davalının adı lehdar hanesine yazılmak suretiyle takibe konulduğunu iddia etmiş davalı ise davanın reddini istemiştir.6762 sayılı TTK'nun 592. maddesine göre açığa senet düzenlenmesi mümkün olup, senedin anlaşmaya aykırı olarak doldurulduğu iddiasının yazılı olarak kanıtlanması gerekir. Bu durumda ispat külfeti davacılarda olup, davacıların bu yöndeki iddialarını yazılı delille kanıtlamaları gerekir. Her ne kadar mahkemece ceza davaları hükme gerekçe yapılmış ise de her iki ceza davalarının zamanaşımı nedeniyle düşmelerine karar verildiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşmesi kararı ile sonuçlanan ceza davalarının 818 sayılı BK'nun 53. maddesi uyarınca hukuk hakimini bağlayıcı bir karar niteliğinde olduğu kabul edilemeyeceğinden mahkemece yukarıda açıklanan ilke çerçevesinde araştırma ve inceleme yapılarak sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacıların tüm davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/652, Karar No: 2011/17713, Tarih: 17.10.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/652 E.  ,  2011/17713 K.**

**"İçtihat Metni"**

1618 sayılı Seyahat Acentaları ve Seyahat Acentaları Birliği Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...'un, anılan Kanun'un 30, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1, 50/3, 50/1-a ve 52/2.maddeleri uyarınca 375 ve 1.500 Yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, Üsküdar 2.Sulh Ceza Mahkemesinin 05.03.2007 tarihli ve 2006/900 esas, 2007/231 sayılı kararının infazı sırasında, hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilen adli para cezasının ilk taksidinin kanuni süresinde ödenmemesi sebebiyle, Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığının 07.06.2007 tarihli ve 2007/1-3385 sayılı yazısı ile ödenmeyen adli para cezasının aynen veya kısmen infazına karar verilmesinin talep edilmesi üzerine, süresi içerisinde ödenmeyen 1.500 Yeni Türk lirası adli para cezasının 2 ay 15 gün hapis cezası olarak aynen infazına dair, aynı Mahkemenin 05.09.2007 tarihli ve 2006/900 esas, 2007/231 sayılı ek kararından sonra, hükümlü vekilinin adli para cezasını ödemesi sebebiyle, cezanın infaz edilmiş sayılıp sayılmayacağı yönünde karar verilmesi talebi üzerine, hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilen adli para cezasının kanuni süresi geçtikten sonra ödenmiş olması sebebiyle cezanın infaz edilmiş sayılamayacağına ilişkin, adı geçen mahkemenin 08.10.2007 gün ve 2006/900 esas, 2007/231 sayılı ek kararına vaki itirazın kabulü ile hükümlünün cezasının infaz edilmiş sayılmasına ilişkin, Üsküdar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.10.2007 tarihli ve 2007/234 değişik iş sayılı ek kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 20.11.2007 gün ve 58822 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 24.12.2007 gün ve KYB. 2007-261554 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Mezkür ihbarnamede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-a ve 52.maddelerinde düzenlenen adli para cezalarının infazının farklı usullere tabi olduğu; zira 52.madde gereğince doğrudan hükmolunan adli para cezası ödenmediği takdirde 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin infazı Hakkında Kanun'un 106/3.maddesi gereğince ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarınca hapse çevrileceği ve 106/9.maddesine göre de cezanın bihakkın infaz edileceği, ancak 106/8.maddeye göre hapis yattığı günlerin dışındaki günlere karşılık gelen parayı öderse hapisten çıkartılacağı, buna karşılık 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-a maddesine göre, kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırım olarak hükmolunan para cezasının ödenmemesi halinde 5275 sayılı Kanun'un 109.maddesine dayanılarak çıkarılan 20.03.2006 tarihli ve 2006/10218 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile kabul edilerek 06.04.2006 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza infaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzüğün "Seçenekli yaptırımlarda uygulanacak rejim" başlıklı 51.maddesi birinci fıkra ve alt bentlerine göre mahkemece kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verilerek, bu kararın derhal infaz edileceği ve bu cezanın infazında koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanacağı, ancak 5275 sayılı Kanun'un 106/8.maddesine göre hapis yattığı günlerin dışındaki günlere karşılık gelen parayı öderse hapisten çıkartılamayacağı gözetildiğinde, somut olayda, 1618 sayılı Seyahat Acentaları Birliği Kanunu'nu ihlal eden sanık hakkında verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi ile Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzüğün 50.maddesinde belirtildiği üzere, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlendiği özelliklere göre seçenek yaptırım olarak para cezasına çevrilmesini müteakip,