muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4330, Karar No: 2023/1854, Tarih: 28.02.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; yapı kayıt belgesi alındığını, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı hüküm kurulduğunu, istinaf taleplerinin incelenmediğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hâle getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun "Ana gayrimenkulün bakımı, korunması ve zarardan sorumluluk" kenar başlıklı 19 uncu maddesi şöyledir:

"Kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar.

(Değişik ikinci fıkra: 14/11/2007-5711/8 md.) Kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramaz. Ancak, ortak yer ve tesislerdeki bir bozukluğun anayapıya veya bağımsız bir bölüme veya bölümlere zarar verdiğinin ve acilen onarılması gerektiğinin veya anayapının güçlendirilmesinin zorunlu olduğunun mahkemece tespit edilmiş olması halinde, bu onarım ve güçlendirmenin projesine ve tekniğine uygun biçimde yapılması konusunda kat maliklerinin rızası aranmaz. Kat maliki kendi bağımsız bölümünde anayapıya zarar verecek nitelikte onarım, tesis ve değişiklik yapamaz. Tavan, taban veya duvar ile birbirine bağlantılı bulunan bağımsız bölümlerin bağlantılı yerlerinde, bu bölüm maliklerinin ortak rızası ile anayapıya zarar vermeyecek onarım, tesis ve değişiklik yapılabilir.

Her kat maliki anagayrimenkule ve diğer bağımsız bölümlere, kusuru ile verdiği zarardan dolayı diğer kat maliklerine karşı sorumludur.

"

3. 3194 sayılı İmar Kanunu'nun (3194 sayılı Kanun) Geçici 16 ncı maddesinin dokuzuncu fıkrası şu şekildedir: "...Üçüncü kişilere ait özel mülkiyete konu taşınmazlarda bulunan yapılar ile Hazineye ait sosyal donatı için tahsisli araziler üzerinde bulunan yapılar bu madde hükümlerinden yararlandırılmaz."

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihaî kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalının mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile davacıların bağımsız bölümüne müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihaî kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalının mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile davacıların bağımsız bölümüne müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimarî durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup, dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin davacıların mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. 3194 sayılı Kanun'un Geçici 16 ncı maddesinin dokuzuncu fıkrasına göre, üçüncü kişilere ait özel mülkiyete konu taşınmazlarda bulunan yapılar ile Hazineye ait sosyal donatı için tahsisli araziler üzerinde bulunan yapılar bu madde hükümlerinden yararlandırılmaz.

5. Ana gayrimenkulde kat mülkiyeti kurulu olup, 634 sayılı Kanun'a tabidir. Kat mülkiyeti, arsa payı ve ana gayrimenkuldeki ortak yerlerle bağlantılı özel bir mülkiyettir ve kat malikleri ana gayrimenkulün bütün ortak yerlerine, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olurlar. Kat malikleri ortak yerlerde kullanma hakkına da sahiptirler. Yapı kayıt belgesinin düzenlendiği 3194 sayılı Kanun'un Geçici 16 ncı maddesinde, 634 sayılı Kanun'un uygulanmayacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığı gibi, dokuzuncu fıkrasında bu maddenin üçüncü kişilere ait özel mülkiyete konu taşınmazlarda uygulanamayacağı düzenlenmiştir.

6. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aleyhine temyiz olunan davacı yararına 03.09.2022 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince takdir olunan 8.400,00 TL vekâlet ücretinin temyiz edenden alınmasına,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 28.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21600, Karar No: 2013/20133, Tarih: 27.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/21600 E.  ,  2013/20133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihtiyati tedbir kararı verilerek kayyum nezdinde olağanüstü genel kurulun yapılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacılar 1-..., 2-..., 3-... ve davalı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki bilgi ve belgelere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve özellikle davanın konusunun olağanüstü genel kurul yapılmasından vazgeçmeye dair davalı sendika merkez yönetim kurulu kararının iptali olmasına ve davanın kapsamı itibariyle kayyum tayini için 4688 sayılı Kanun’da aranan şartlarının bulunmamasına, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uygun olarak karar verilmiş bulunmasına göre davacılar ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün bu ilave gerekçe ile ONANMASINA, 27.09.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Somut olayda davacılar vekili, davalı ... Memur Sen Genel Yönetim Kurulu'nun 14-15 Temmuz 2012 tarihlerinde olağanüstü genel kurul yapılmasını öngören 01.12.2011 tarih ve 329 sayılı kararından vazgeçilmesine ilişkin bila tarih ve sayılı kararının yürütmesinin ihtiyati tedbir yoluyla durdurulmasına ve bu kararın iptaline, delege istemleri doğrultusunda olağanüstü genel kurul yapılması için bir veya üç kayyım tayin edilerek olağanüstü genel kurul yapılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı Sendika.14-15 Temmuz 2012 tarihlerinde olağanüstü genel kurul yapılmasına ilişkin karar verildiği sırada sendika aleyhine açılmış bir dava bulunmadığını, ancak 04.01.2012 tarihinde Ankara 12.İş Mahkemesinde açılan dava nedeniyle sendikanın iki kez kongre yapması durumunun yaşanmaması gerekçesiyle alınan karardan vazgeçildiğini, ayrıca söz konusu Yönetim Kurulu kararının anayasa, yasa ve tüzüğe uygun olarak geçerli bir başka Yönetim Kurulu Kararı ile ortadan kaldırıldığını, bu durumun da kötüniyet sayılamayacağını Ankara 12.İş Mahkemesinin olağanüstü genel kurul toplanmasını gerektirecek objektif ve ciddi sebepler olmadığı gerekçesiyle daha önce açılmış olan davayı reddettiğini, sık sık genel kurul yapılmasının sendikayı mali açıdan zor durumda bıraktığığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine ilişkin verilen karar Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin 26.03.2013 gün ve 2013/7454-4573 sayılı kararı ile "...sendika yönetim kurulunun çoğunluğunu oluşturan üyeleri sendika içi demokrasiye zarar verecek nitelikte usul ve yasaya aykırı uygulama ve kararları ile yasanın “sendikalar İşçilerin veya işverenlerin çalışma ilişkilerinde, ortak ekonomik ve sosyal hak ve çıkarlarını korumak ve geliştirmek için… oluşturdukları tüzel kişiliğe sahip kuruluşlar” şeklinde tanımladığı sendikaların kuruluş amaçlarına aykırı olacak şekilde ve sendikaların sosyal dengenin korunması gibi kamu düzeni işlevi görmekte olduğu ilkesine uygun olmayan biçimdeki kararları ile sendika içi çekişmelere yol açtıkları, gerekçe açıklamaksızın istedikleri biçimde kararlar aldıkları bu durumun sendika içi demokrasiyi yok edecek nitelikte olduğu, diğer yönetim kurulu üyeleri ve sendika yöneticileri üzerinde baskı oluşturacak şekilde kararlar alındığı, anlatılan hususların olağanüstü genel kurul istemini haklı kılacak nitelikte ciddi ve somut gerekçeler oluşturduğu, ayrıca olağanüstü genel kurul yapılmasına ilişkin karardan gerekçe göstermeden, makul, hukuki ve nesnel sebepleri açıklanmadan vazgeçilmesinin de bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakla davanın kabulü ile olağanüstü genel kurul yapılmasından vazgeçilmesine dair sendika yönetim kurulu kararının iptali gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi hatalıdır" gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda olağanüstü genel kurul yapılmasından vazgeçilmesine dair sendika Yönetim Kurulu Kararının iptaline, kayyım vasıtası ile davacı vekilinin olağanüstü genel kurul yapılmasına ilişkin talebi ile ilgili verilen karar Yargıtay ilamında bozma konusu yapılmadığı gerekçesiyle bu talebin reddine karar verilmiştir.

4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Kanunu'nun 10.maddesinin dördüncü fıkrasında "Olağanüstü genel kurul, yönetim kurulu veya denetleme kurulunun gerekli gördüğü durumlarda ya da genel kurul üye veya delegelerinin beşte birinin yazılı isteği üzerine en geç altmış gün içinde toplanır"hükmüne yer verilmiş, beşinci fıkrasında 'Genel kurula çağrı yönetim kurulu tarafından yapılır' kuralı düzenmiştir. Aynı maddenin son fıkrasında ise "Yukarıdaki hükümlere aykırı hareket eden sendika şubesi, sendika veya konfederasyon yönetim kuruluna; üyelerinden birinin veya durumu tespit eden Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının başvurusu üzerine, iş davalarına bakmakla görevli mahkeme kararı ile işten el çektirilir. Bu takdirde görevli mahkeme, genel kurulu kanun ve tüzük hükümleri gereğince en kısa zamanda toplamak ve yeni yönetim kurulu seçilinceye kadar cari işleri yürütmekle görevli olmak üzere Medeni Kanun hükümleri gereğince bir veya üç kayyım tayin eder" şekinde düzenlemeye yer verimiştir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeye göre yönetim kurulunun 10.maddeye aykırı olarak genel kurulu toplantıya çağırmaması halinde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı veya üyelerden birinin başvurusu üzerine görevli mahkemece Yönetim Kurulu işten el çektirilir. Yönetim Kurulunun işten el çektirilmesi, 10.maddede belirtilen hükümlere aykırı hareket ettiğinin tespit edilmesine ve işten el çektirme konusunda bir talebin varlığına bağlanmıştır. Bu iki husus varsa mahkemece Yönetim Kurulu işten el çektirilmeli ve kayyım tayinine gidilmelidir. Bu nedenle, bozma kararında işten el çektirme ve kayyım tayini konusunda bir değerlendirme yapılmamış olsa bile mahkemenin bu hususu kendiliğinden göz önünde bulundurması gerekirdi. Başka bir anlatımla Yönetim Kurulunun 10.maddeye aykırı davrandığını ve yetkisini kötüye kullandığını tespit eden mahkemenin bozma kararından bağımsız olarak kayyım tayinine karar vermesi gerekirdi.

Öte yandan, Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin bozma kararında da belirtildiği üzere Sendika Yönetim Kurulunun delegelerin olağanüstü genel kurulun toplantıya çağrılması istemi hakkında karar verirken, bu yetkisini Medeni Kanun'un 2.maddesi uyarınca dürüstlük ve objektif iyiniyet kurallarına uygun biçimde kullanması gerekir. Yönetim Kurulunun almış olduğu olağanüstü genel kurul kararından daha sonra yeni bir karar alarak ve gerekçe göstermeden vazgeçmesi sendikaların demoktratik işleyişine uygun olmadığı gibi, nedenleri gösterilmeden, makul ve nesnel gerekçeler açıklanmadan alınan bu karar yetkinin hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir.

Somut olayda davacıların olağanüstü genel kurul toplantı taleplerinin Yönetim Kurulunca 01.12.2011 tarihli kararla reddedilme gerekçelerinden biri olağanüstü genel kurul toplantısı için en uygun zamanın 14-15 Temmuz 2012 olduğu ve bu tarihte toplantı yapılması için Yönetim Kurulunca karar alındığıdır. Bu gerekçe Ankara 12.İş Mahkemesinin2012/11 esas sayılı dosyasaında da savunma olarak ileri sürümüş ve mahkemece bu savunmaya itibar edilerek davacıların Yönetim Kurulu Kararının iptali istemleri reddedilmiştir. Ankara 12.İş Mahkemesinin karar verdiği 15.06.2012 tarihi itibariyle olağanüstü toplantı tarihine bir aylık gibi kısa bir sürenin kaldığı göz önüne alındığında davacıların olağanüstü toplantı talebinin iptaline ilişkin istemlerinin reddedilmesi isabetlidir. Nitekim davacılar bu nedenle sözü edilen kararı temyiz etmediklerini belirtmişlerdir.

Ancak, Ankara 12. İş Mahkemesi karar vermeden dört gün önce 11.06.2012 tarihli kararla Sendika Yönetim Kurulu 14-15 Temmuz 2012 tarihlerinde olağanüstü genel kurul yapılması yönünde alınan karardan vazgeçilmesine ilişkin karar vermiştir. Bu karar mahkemeye bildirilmediği için, mahkemece kısa bir zaman içinde olağanüstü genel kurul yapılacağı gerekçesiyle dava reddedilmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 29.maddesine göre taraflar dürüstlük kuralına uygun davranmak zorundadırlar. Yönetim Kurulunun dava konusu kararı mahkemeye bildirilmemek suretiyle davacılar ve özellikle mahkeme yanıltılmış bulunulmaktadır. Davacıların daha sonra açtığı ve incelemesi yapılan bu davanın yargılaması sırasında genel kurul yapılması için öngörülen tarih de geçmiştir. Bu nedenle, Yönetim Kurulu Kararının iptaline yönelik bu davanın 4688 sayılı Kanununun 10.maddesine dayalı olağanüstü genel kurul talebinin reddine ilişkin Yönetim Kurulu Kararının iptali, işten el çektirme ve kayyım tayini davası olarak nitelendirilmesi ve görülmesi gerekir.

Aynı Yönetim Kurulunun verdiği çok sayıda kararın mahkemelerce iptal edilmesi ve Yargıtay denetiminden de geçerek kesinleştiği dikkate alındığında iptal ile birlikte Yönetim Kurulunun işten el çektirilmesine ve kayyım tayinine karar verilmesi gerekir. Bu nedenlerle kararın bozulması gerektiği kanaatinde olduğumdan Sayın Çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılamıyorum.27.09.2013
Yargıtay — Esas No: 2006/2677, Karar No: 2006/4931, Tarih: 04.05.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/2677 E.  ,  2006/4931 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :... İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

Davacı vekili davalı borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan davalının takip dosyasından ödeme emrinin sıra cetvelinde gösterildiği şekilde 17.01.2003 günü değil, 22.01.2003 günü tebliğ edildiğini, bu itibarla ihtiyati haczin kendi kesin hacizlerinden sonra kesinleştiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesi'nce davalı yanın takip dosyasından gönderilen ödeme emrinin davalı borçluya 17.01.2003 günü tebliğ edildiği ve sıra cetvelinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 4.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2014/13707, Karar No: 2015/9934, Tarih: 05.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/13707 E.  ,  2015/9934 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte ... İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farlılıkları da elimine edebilecek şekilde 1.00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada 1.22 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2288, Karar No: 2015/16178, Tarih: 17.09.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/2288 E.  ,  2015/16178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hükmü temyiz eden davalı-karşı davacı kadın temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Dosyada mevcut sosyal ve ekonomik durum araştırmasından ve fakirlik belgesinden davalı-karşı davacı kadının gelirinin ve malvarlığının bulunmadığı görülmekle adli yardım talebi kabul edilerek “temyiz harç ve giderlerinden muafiyete" münhasır olmak üzere adli yardımdan yararlandırılmasına (HMK m.336/3) karar verilip, temyiz itirazlarının incelenmesine karar verilmiştir.

2-Davalı-karşı davacı, kadın cevap dilekçesinde davacı-karşı davalı tarafından açılan boşanma davasının reddini, açmış oldukları davanın kabulü ile boşanmalarına karar verilmesini talep etmiş, adli yardım talebinde de bulunmuştur. Yerel mahkeme tarafından davalı-karşı davacı tarafın adli yardım talebi hakkında bir karar verilmeden, karşı dava yönünden harç alınmadan yargılamaya devam edilerek, davacı-karşı davalı erkeğin davası kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş kadının karşı davası hakkında hüküm tesis edilmemiştir. Dosya içerisinde mahkemece verilmiş bir adli yardım kararı bulunmamaktadır. Usulüne uygun açılmış bir davada başvuru harcı ve gerekli nispi veya maktu peşin harcın mahkeme veznesine yatırılması gerekir (Harçlar Kanunu m.32). O halde davalı-karşı davacı kadının adli yardım talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi, adli yardım talebinin kabulüne karar verilmesi halinde karşı dava yönünden yargılamaya harç alınmadan devam edilmesi, talebin reddine karar verilmesi halinde davalı-karşı davacıya harcın tamamlanması için Harçlar Kanununun 30. maddesine göre süre verilmesi, harcın tamamlanması halinde, delillerin değerlendirilip hasıl olacak sonucuna göre karar verilmesi, harcın yatırılmaması halinde ise karşı davanın açılmamış sayılmasına, karar verilmesi gerekirken, bu yönün nazara alınmaması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre erkeğin davası yönünden yeniden hüküm kurulması gerekli hale geldiğinden erkeğin davası ve ferilerine yönelik diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.09.2015(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/4492, Karar No: 2012/10376, Tarih: 30.10.2012

**14. Ceza Dairesi         2011/4492 E.  ,  2012/10376 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...’nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan beraatine dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.05.2007 gün ve 2006/285 Esas, 2007/155 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 30.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.