muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3650, Karar No: 2023/256, Tarih: 16.01.2023

. İlgili maddeye göre zamanaşımı: borçlunun bir fiili, alacaklının bir fiili, yargılama ve takibe ilişkin bir işlemle veya yargıcın emir ve hükmüyle kesilebilir. Alacaklının fiilleri ise dava açması, defi, dava zımnında mahkemeye müracaat etmesi, hakeme başvurması, icra takibine başvurması veya iflas masasına başvurması şeklinde gerçekleşmektedir. Alacaklının bir mahkemede alacağıyla ilgili dava açması zamanaşımının kesilmesi için yeterli olup davanın niteliği önem arz etmemektedir. Ayrıca dava açıldıktan sonra hâkimin duruşma esnasında veya dosyada yaptığı her işlem ve hüküm ile tarafların her işlem ve eylemi sonunda zamanaşımı yeniden kesilir, süre tekrar işlemeye başlar.

3. Mülga 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinde ise haksız fiilden zarar görenin zararının tazmini istemiyle açacağı davaların zamanaşımı süreleri düzenlenmiştir. 6098 sayılı Kanun'un konuya ilişkin 49 uncu ve 72 nci maddeleri de aynı yönde düzenleme içermektedir. Anılan maddeler ile haksız fiillere uygulanacak üç zamanaşımı süresi belirlenmiştir. Bunlar; zarar görenin zararı ve faili öğrendiği tarihten itibaren başlayacak bir yıllık zamanaşımı, fiilin vukuundan itibaren işleyecek on yıllık zamanaşımı ve fiilin aynı zamanda ceza kanunlarında düzenlenmiş olması hâlinde uygulanacak olan ceza davası zamanaşımı süreleridir. Haksız fiillerin bir kısmı sadece hukuk açısından değil, ceza yasaları bakımından da sorumluluğu gerektirir. Haksız fiilin faili, yani sorumlusu genellikle daha ağır sonuçları olan ceza kovuşturmasına konu olabileceği sürece zarar görenin haklarını yitirmesinin kabul edilmesi mümkün değildir. Bu bakımdan haksız eylem aynı zamanda ceza kanunları gereğince bir suç teşkil ediyorsa ve ceza kanunları ya da ceza hükümlerini ihtiva eden sair kanunlar bu eylem için daha uzun bir zamanaşımı süresi tayin etmişse tazminat davası da ceza davasına ilişkin zamanaşımı süresine tabi olur. Nitekim bu husus YİBHGK'nın 07.12.1955 tarihli ve 1955/17 E., 1955/26 K. sayılı kararında da vurgulanmıştır. Buna göre anılan mevzuat uyarınca ceza davası zamanaşımı süresinin uygulanabilmesi için öncelikle zarar veren eylemin ceza kanunu veya ceza hükmü taşıyan özel kanunlarda suç olarak düzenlenmesi gerekli olup özel kanunlarda haksız eylem için başka bir zamanaşımı süresi tayin edilmiş olmadıkça haksız eylemden doğan maddi ve manevi zararların tazmini için açılacak davalarda 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı (6098 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi) maddesinde öngörülen zamanaşımının uygulanması gerekir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun (HGK), 09.10.2013 tarihli ve 2013/4-36 E., 2013/1457 K. sayılı kararı). Bu itibarla şayet zarar doğuran eylem aynı zamanda cezayı gerektirir nitelikte ise eğer ceza kanunundaki ya da ceza hükümlerini taşıyan özel kanunlardaki bu eylem için kabul edilen zamanaşımı süresi, 818 sayılı Kanun'daki bir yıllık süreden daha kısa ise o zaman yine 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinin birinci paragrafındaki süre (6098 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi) olaya uygulanacaktır. Ceza kanunundaki zamanaşımı süresi 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinin birinci paragrafındaki süreden daha uzun ise o zaman bu uzun süre tazminat davaları için de uygulama yeri bulacaktır. Böyle bir durumda uygulanması söz konusu olan ceza davası zamanaşımı süresi ise fiilin gerçekleştiği tarihe göre uygulama alanı bulacak olan ve hâlen yürürlükteki 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66 ncı maddesine (mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102 nci maddesine) göre belirlenecektir.

4. Yeri gelmişken usulî kazanılmış hak kurumuna kısaca değinilmesi gerekmektedir. Bu kurum, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez ana ilkelerinden biri hâline gelmiştir. Anlam itibarıyla bir davada mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmekte olup bu noktada bir mahkemenin Yargıtay dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğacağı gibi bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usulî kazanılmış hak gerçekleşebilir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar yönünden yeniden inceleme yaparak aksine karar veremez. Bir başka anlatımla kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usulî kazanılmış hak oluşturur (YİBHGK'nın 04.02.1959 tarihli 1957/13 E., 1959/5 K. sayılı kararı). Ancak mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir içtihadı birleştirme kararı çıkması, uygulanması gereken kanun hükmünün karar kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilmesi, görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ile bozma kararının maddi hataya dayanması hâllerinde usuli kazanılmış hak oluşması mümkün değildir.

5. Yine yargılamada davalının yanında ferî müdahil sıfatıyla yer alan TMSF ve OYAK’ın durumundan bahsetmekte de yarar bulunmaktadır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 68 inci maddesinde (1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 57 nci maddesi) ferî müdahilin, yanında katıldığı tarafın yararına olan iddia ve savunma vasıtalarını ileri sürebileceği, onun işlem ve açıklamalarına aykırı olmayan her türlü usûl işlemleri yapabileceği düzenlenmiştir. 6100 sayılı Kanun'un 68 inci maddesinde de belirtildiği üzere ferî müdahil, lehine katıldığı tarafla birlikte hareket eder, yani onun yardımcısıdır. Hüküm, lehine müdahale edilen taraf hakkında verildiğinden, bu hükme karşı temyiz yoluna başvurma yetkisi de doğal olarak bu tarafa aittir. Nitekim Yargıtay ancak asıl taraf temyiz etmişse müdahilin de kararı temyiz edebileceği yönünden kararlar vermektedir. (HGK'nın 26.11.2014 tarihli ve 1329 E., ve 985 K. sayılı kararı). Ferî müdahilin asıl tarafla birlikte hareket etmesi, onun yaptığı usul işlemlerinin asıl tarafın işlemlerine aykırı olmamasını gerektirir. Buna karşılık ferî müdahil, yanında katıldığı tarafın lehine olan işlemleri yaparken her defasında onun ön onayını almak zorunda değildir. Bilâkis o, yanında katıldığı tarafından dava takip yetkisini kullanarak usul işlemlerini yapar, yanında katıldığı taraf ise bu işlemi geçersiz kılabilir. Aksi takdirde ferî müdahilin yaptığı işlemler asıl taraf için sonuç doğurur. Asıl tarafın yararına aykırı işlemler ile dava üzerinde tasarruf sonucunu doğurabilecek işlemler ferî müdahil tarafından yapılamaz (6100 sayılı Kanun'un 68 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi). (Pekcanıtez, Hakan/Özekes, Muhammet/Akkan, Mine/Korkmaz, Hülya Taş: Pekcanıtez Usûl, Medeni Usûl Hukuku, Cilt I, İstanbul 2017, s. 732). Ferî müdahil lehine katıldığı tarafında da hazır olduğu duruşmada davayı veya savunmayı değiştirir ya da genişletir şekilde beyanlarda bulunur ve lehine müdahalede bulunulan taraf buna itiraz etmezse bu beyanlar lehine müdahale edilen tarafça yapılmış sayılır. Karşı taraf, müdahilin yaptığı ve lehine müdahale edilen tarafın da zımnen benimsediği bu davayı değiştirmeye veya savunmayı genişletmeye zımnen veya açıkça muvafakat ederse bununla dava değiştirilmiş veya savunma genişletilmiş olur. (Kuru, Baki: Hukuk Muhakemeleri Usulü, İstanbul 2001, C. IV, s. 3470). Nitekim Dairemizin 28.01.1975 tarihli ve 3828 E. ve 482 K

. Karşı taraf, müdahilin yaptığı ve lehine müdahale edilen tarafın da zımnen benimsediği bu davayı değiştirmeye veya savunmayı genişletmeye zımnen veya açıkça muvafakat ederse bununla dava değiştirilmiş veya savunma genişletilmiş olur. (Kuru, Baki: Hukuk Muhakemeleri Usulü, İstanbul 2001, C. IV, s. 3470). Nitekim Dairemizin 28.01.1975 tarihli ve 3828 E. ve 482 K. sayılı kararında da müdahilin iltihak ettiği tarafın yardımcısı olarak davalının savunma sebeplerini izah ederek kanıtlayabileceği gibi hasmın muvafakati halinde müşterek amaç ve yarar için genişletebileceği veya değiştirebileceği, cevap dilekçesinde ileri sürülmeyen zamanaşımı savunması için de durumun müdahil yönünden aynı nitelikte olduğu, müdahilin müşterek amaca uygun olarak davaya iltihak ettikten sonra, zamanaşımı savunmasını ileri sürebileceği ve hasmın zımnen kabulü ifade edecek bir zaman geçtikten sonra tevsi itirazında bulunursa bu itirazın mahkemece nazara alınmayarak zamanaşımı itirazının (savunmasının) incelenmesi gerektiği belirtilmiştir.

6. Özetle YİBHGK'nın, 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 E. ve 2022/2 K. sayılı kararı gereğince, mûdilerin off shore alacaklarının tahsiline yönelik açtıkları davalarda zamanaşımının başlangıcının tespitinde off shore hesabına aktarma tarihi esas alınarak, daha önceden temyiz incelemesinden geçmiş dosyalar bakımından içtihadı birleştirme kararının, usuli kazanılmış hakkın istisnalarından biri olduğu gözetilerek, zamanaşımına ilişen temyiz itirazları konusunda bir değerlendirme yapılması ve davalı tarafça zamanaşımı hususunda bir temyiz sebebi ileri sürülmemiş olsa dahi ferî müdahil tarafından temyiz nedeni olarak getirilmek kaydıyla davalı yönünden zamanaşımı incelemesinin yapılması, dava konusu olay bakımından ceza mahkemesince banka yöneticilerinin eyleminin dolandırıcılık olarak nitelendirildiği gözetilerek uzamış ceza zamanaşımı süresinin bu suça göre belirlenmesi ve uzamış ceza zamanaşımı süresinin 10 yıllık zamanaşımı süresinden kısa olması halinde her halükarda 10 yıllık zamanaşımı süresinin esas alınması, zamanaşımı durduran ve kesen sebeplerden davacı tarafça daha önce açılmış olan bir dava bulunması halinde zamanaşımı süresinin, o davanın kesinleşme tarihinden itibaren 10 yıl olarak kabul edilmesi gerekmektedir.

7. Tüm bu açıklamalar ışığında somut uyuşmazlığa gelindiğinde, davacının bankaya 1999 yılında para yatırdığı ve aynı yıl paranın off-shore hesabına aktarıldığı, birleşen davanın ise 2012 yılında 10 yıllık zamanaşımı süresinden sonra açıldığı, bu itibarla birleşen davanın zamanaşımı sebebiyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisinin doğru olmadığı anlaşıldığından mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle ;

Fer'î müdahil TMSF vekilinin zamanaşımına ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile birleşen davaya ilişkin hükmün davalı banka ve ferî müdahil TMSF yararına BOZULMASINA,

Davacı vekilinin ve davalı vekilinin tüm, fer'î müdahil TMSF vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istekleri halinde taraflara iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/709, Karar No: 2014/6360, Tarih: 07.04.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/709 E.  ,  2014/6360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .. A-B Blok Yönetimi ile davalı ... aralarındaki ortak gider alacağının tahsili davasına dair Pendik 1. Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 06.06.2012 günlü ve 2011/1360-2012/759 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 01.10.2013 günlü ve 2013/10863-2013/12648 sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davada, karar düzeltmeye konu edilen miktar 11.104,00 TL'sını geçmemektedir.

HUMK'nun değişik 440. maddesinin 3 numaralı fıkrasının 1 numaralı bendine göre miktar veya değeri 11.104,00 TL dan az olan davalara ait hükümlerin onanması ya da bozulmasına ilişkin hükümler hakkında karar düzeltme yoluna gidilemez.

Yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı düzeltme dilekçesinin REDDİNE, karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3653, Karar No: 2024/4960, Tarih: 17.09.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/3653 E.  ,  2024/4960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1659 E., 2024/521 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/642 E., 2023/306 K.

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Muğla ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, ... semtinde bulunan, evveliyatı miras taksimi neticesinde ... ...'e isabet eden tapulu 1812 parseli müvekkilinin satın aldığını, tapulu 1812 parselin bitişiğindeki tescil harici bırakılan yerin evvelinde zilyetliği ve kullanımının dava dışı ... ...'in babası ... ...'e ait iken, daha sonra dava dışı ... ...'in bu yerin zilyetliğini davacı ...'e bıraktığını, 1812 parsele bitişik, yapılacak olan keşifte sınırları daha net belli olacak olan 1.537,00 metrekarelik bu yerin 1997 yılından beri müvekkilinin zilyetliği ve kullanımında olduğunu, her türlü verginin müvekkili tarafından ödendiğini, Belediye, Hazine ya da üçüncü kişilerle herhangi bir ilgisinin de bulunmadığını, olağanüstü zamanaşımı yoluyla gayrimenkul iktisabının şartlarının gerçekleştiğini ileri sürerek müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddeleri ve diğer kanun hükümlerine göre davacının taşınmazı iktisap edebilmesi için aranan şartların gerçekleşmediğini, taşınmazın Devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, zilyetlik ve zamanaşımı ile iktisap edilmesinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı ... Belediyesi vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, dava dilekçesinde 1812 parsel sayılı taşınmazın bitişiği olarak belirtilen taşınmazın imar uygulaması içerisinde olduğunu, bu nedenle kazanılmasının mümkün olmadığını, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddelerinde öngörülen koşulların oluşmadığını belirterek reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3. Davalı ... Belediyesi vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın husumet, usul ve esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

3. Davalı ... Belediyesi vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın husumet, usul ve esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.04.2023 tarihli ve 2018/642 Esas, 2023/306 Karar sayılı kararıyla; 12.03.2022 tarihli fen bilirkişi raporuna göre dava konusu taşınmazın eski 1812 nolu parselin güneyinde kaldığı, 1812 numaralı parselin ilk kadastro çalışması sırasında ... oğlu ... ... adına tespit gördüğü, ... ...'in ölmesinin ardından ise mirasçıları adına intikal işlemi yapıldığı ve mirasçılar tarafından 1812 numaralı taşınmazın davacıya satıldığı, sonrasında ise 1812 numaralı parselin yola terk ve ayırma işlemi neticesinde 125 ada 1 ila 4 numaralı parseller olduğu, ardından 125 ada 2, 3, 4 nolu parsellerin birleştirme ayırma işlemine tabi tutulması neticesinde 6 ve 7 numaralı parsellerin oluştuğu, yapılan inceleme neticesinde 125 ada 1, 6 ve 7 nolu parsellerin davacı tarafından satıldığı, ... Belediye Başkanlığı'nın 20.07.2020 tarih 4362 sayılı yazısında, dava konusu parselin bulunduğu yerde ilk imar planı çalışmasının 05.12.1994 tarihinde onaylandığı, imar planı revizyon çalışmasının ise 03.02.2014 tarihinde onaylandığının belirtildiği, yazı ekinde gönderilen 1/1000 ölçekli uygulama imar planı örnekleri incelendiğinde, dava konusu taşınmazın 1994 tarihinde onaylanan uygulama imar planında ağaçlandırılacak alan olarak tanımlanan alanda kaldığı, 2014 tarihinde onaylanan revizyon çalışmasında ise imar yolunda ve ayrık nizam 2 kat 0.15/0.30 konut alanında kaldığı, hava fotoğrafları, ağaçların yaşları ve bilirkişi heyetlerinin hazırladıkları raporlara göre dava konusu taşınmazın 1999-2000 yılları arasında imar ve ihyasının tamamlandığının anlaşıldığı, yerel bilirkişi, tanık beyanları, keşif, teknik bilirkişi raporları ve hava fotoğrafları bir bütün olarak incelendiğinde davacı tarafından dava konusu taşınmazın ilk imar planına alındığı tarih olan 1994 yılından geriye doğru 20 yılda nizasız ve fasılasız olarak imar ve ihyayı dava konusu taşınmazların tamamında bitiremediği, bilirkişi raporlarında da belirtildiği üzere taşınmazın tamamında kullanımın 1999-2000'li yıllar olduğu, bir yerin kısmen kullanılmaya başlanmasının Kadastro Kanunu'nun 17. maddesinde belirtilen imar ve ihyanın tamamlanması anlamına gelmeyeceği, gelse dahi 1994 tarihi itibariyle imar ihya için 20 yıllık sürenin dolmadığı, iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; tanık ve mahalli bilirkişi beyanlarıyla müvekkilinin dava konusu yeri 1997 yılında satın aldığının ve o tarihten beri kullandığının ortaya konulduğunu, ayrıca dava konusu yerin 2000 yılı öncesi gerek 1997 yılı gerekse 1990 yılı öncesi hava fotoğraflarının istenilmesi gerektiğini, ancak söz konusu eksikliğin itirazlarına rağmen Yerel Mahkemece giderilmediğini, müvekkilinin dosyada alınan raporlarda (B) harfi ile gösterilen kısmı 20 yılı aşkın süredir yabani ot ve ağaçlardan temizleyerek ve ağaç dikerek imar ve ihya ettiğini, dava konusu yerin çok eski yıllardan beri ... ... tarafından kullanıldığını, ...'in zilyetlik ve imar-ihyayı oğluna devrettiği, onun da bir süre kullandıktan sonra müvekkiline devrettiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 28.03.2024 tarihli ve 2023/1659 Esas, 2024/521 Karar sayılı kararıyla; tapusuz taşınmazın tescili talebiyle açılan davada, dava konusu taşınmazın 1986 ve 1992 tarihli hava fotoğrafları ile 1995 tarihli memleket haritasında üzerinde çalı örtüsü bulunan makilik alan olarak gözüktüğü ve taşınmazın çevresinde bulunan tapulama harici çalılık, kayalık alanla bir bütünlük oluşturduğu, 1987 yılında yapılarak kesinleşen ilk arazi kadastrosu sırasında dava konusu yerin taşlık, çalılık, pırnallık olduğu gerekçesiyle tespit harici bırakıldığı, taşınmazın ilk kullanımının 1999-2000 yıllarında olduğu, taşınmazın bir bölümünün sabit kayalardan oluştuğu, ... Belediyesinin yazı cevabına göre bölgede yapılan ilk imar planı çalışmasının 1994 tarihinde onaylandığı, imar planı tarihi olan 1994 yılından geriye doğru 20 yıl öncesinde imar-ihyanın tamamlanmadığı gibi imar ihya tarihinden itibaren 20 yıl nizasız, fasılasız, malik sıfatıyla zilyetlik şartının da gerçekleşmediği, bu itibarla davacı yararına TMK'nın 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerinde belirtilen olağanüstü zamanaşımıyla mülkiyeti kazanım koşullarının oluşmadığı, Mahkemenin davanın reddine ilişkin kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar etmiş, ayrıca dava reddedilirken 1994 yılına kadar imar-ihyanın dolmadığının gerekçe gösterildiğini, halbuki 1960 yılından beri devam eden zilyetlik ve 1960 yılında başlayan ihya çalışması ve silsile ile devam eden ihya ve zilyetliğin yerinde olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri.

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713/1. maddesi.

3. Değerlendirme

1.Kadastro sonucu; Muğla ili, ... ilçesi, ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ve 12.03.2022 tarihli fen bilirkişi raporu ekinde yer alan krokide (A) ile gösterilen 746,20 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ile (B) harfi ile gösterilen 619,89 metrekare yüzölçümündeki taşınmazların taşlık, çalılık, pırnallık olarak tescil harici bırakıldığı anlaşılmıştır. Davacı, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedenine dayanarak dava açmıştır.

2. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Temyizen incelenen karar; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen sebepler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI.KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken harç peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.09.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.