muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4080, Karar No: 2019/6013, Tarih: 10.07.2019

Aynı kanunun "Bireysel başvuru hakkı" kenar başlıklı 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası şöyledir:"Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna ek Türkiye‘nin taraf olduğu protokoller kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir."

"Esas hakkındaki inceleme" kenar başlıklı 49. maddesinin (6) numaralı fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:"... bir mahkeme kararına karşı yapılan bireysel başvurulara ilişkin inceleme... bir temel hakkın ihlal edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz."

"Kararlar" kenar başlıklı 50. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkraları şöyledir:

"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez.

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir.“

Yine 6216 sayılı Kanun'un "Mahkeme kararları" kenar başlıklı 66/1. maddesine göre, "Mahkeme kararları kesindir. Mahkeme kararları Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar."

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında Anaya Mahkemesince bireysel başvurular sonucu verdiği kararların hukuki niteliği üzerinde durmak gerekir. Anayasanın 148. maddesindeki değişikliğin gerekçesinde bireysel başvuru yolu, olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmıştır. Bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti, temel hak ve özgürlükleri yasama, yürütme veya yargı organlarının işlemleri tarafından ihlal edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanabilir. Bireysel başvuru öncelikle, hakları ihlal edilenlere Anayasa veya yasayla tanınan bir dava türüdür. Anayasa Mahkemesinin kararına göre, “Anayasa’nın 148. maddesinde yer verilen bireysel başvuru yolu, dava dilekçesinde belirtildiği gibi sadece bir hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespiti davası değil, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlalinin önlenmesi ve bir ihlal tespiti durumunda da bu ihlalin sonuçlarını ortadan kaldıracak veya meydana gelen zararı giderecek şekilde hukuki sonuçlar doğuran bir dava niteliğindedir (AYM 1.3.2012 t. E.2011/59, K.2012/34).

Bireysel başvuru yolu, temyiz veya istinaf benzeri bir başvuru olmadığı gibi, temyiz veya istinaf sonrası olağanüstü bir temyiz fırsatı da değildir. Anayasanın 148/4. maddesinde bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamayacağı belirtilmiş, 6216 sayılı Kanunun 45. maddesinde de aynı hüküm tekrar edilmiştir. Bu kapsamda temyiz ve istinaf aşamalarında, ilk derece mahkemelerinin olayları ve delilleri değerlendirmeleri doğru yapıp yapmadıkları, mahkemelerin yaptığı işlemlerin yasalara uygun olup olmadığı ve yasa kurallarının doğru uygulanıp uygulanmadığı değerlendirilirken Anayasa Mahkemesi, genel mahkemelerin olayı ve delilleri değerlendirirken, yasa kurallarını uygularken temel hakları ihlal edip etmediklerini ve ihlal varsa bu ihlallerin bireysel başvuru yolu dışında başka bir yolla giderilip giderilemeyeceğini inceler.

6216 sayılı Kanun'un 50/1. fıkrasında; bireysel başvuruların esas incelemesi sonunda başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verileceği, ihlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedileceği ifade edilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurular kapsamındaki yetki ve görevi, hakkın ihlal edilip edilmediğinin tespitiyle sınırlı olmayıp tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlerin belirlenmesini de kapsamaktadır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı). Bu kapsamda tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği hükme bağlanmıştır.

Kanun'da, ihlalin ve sonuçlarının nasıl ortadan kaldırılacağına ilişkin belirleme yapma bakımından Anayasa Mahkemesine geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bunun tek sınırı 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesinin (1) numaralı fıkrasının sonunda yer alan Anayasa Mahkemesinin idari eylem ve işlem niteliğinde karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemedir. Buna göre anılan sınır, Anayasa Mahkemesinin ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederken idarenin yerine geçerek işlem tesis edemeyeceğini ifade eder. Bireysel başvurunun niteliği dikkate alındığında bu sınırlama sadece idare değil yasama ve yargı organları yönünden de geçerlidir. Mahkeme, ihlalin ve sonuçlarının nasıl giderileceğine hükmederek kararı, gerekli işlemlerin tesis edilmesi için ilgili mercilere gönderir. Bu bağlamda Anayasa Mahkemesi kural olarak ihlalin ve sonuçlarının nasıl ve hangi araçlarla ortadan kaldırılacağı hususunda ilgili mercilere takdir yetkisi bırakır (AYM 15.3.018 t. 2018/3007 başvuru sayılı kararı).

6216 sayılı Kanunun 50. maddesinde, Anayasa Mahkemesince tespit edilen ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderileceği belirtildiğinden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama nitelik olarak “yeniden yargılama“dır. Yeniden yargılama sebepleri 6100 sayılı HMK’nın 375. maddesinde sayılmış, birinci fıkranın (i) bendinde ”Kararın, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlali suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi” yargılamanın iadesi sebebi olarak sayılmıştır. Bu maddede Anaya Mahkemesinin bireysel başvuru sonucu verdiği kararlar sayılmamış ise de 6216 sayılı Kanunda yeniden yargılama yapılacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır. Yeniden yargılamaya sebep olan mahkeme kararı, Anaya Mahkemesinin kararı ile kısmen veya tamamen ortadan kaldırılmıştır. İhlale neden olan yerel mahkeme kararı temyiz incelemesinden geçmiş ise, yerel mahkemenin verdiği karar kaldırıldığı için, kaldırılan kararın temyizine ilişkin Yargıtay kararı da ihlale konu somut olay yönünden kaldırıldığından artık Yargıtay'ın onama veya bozma kararı işbu davada dikkate alınamayacaktır.

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise, ilk derece mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, HMK’nın 373/4. fıkrasında “Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir“ hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerde ilk derece mahkemesince verilen karar, temyiz kanun yoluna tabi olmayıp istinaf kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 10/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4290, Karar No: 2014/18158, Tarih: 30.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/4290 E.  ,  2014/18158 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karar No : 2014/18158

Tebliğname No : 6 - 2014/4446

MAHKEMESİ : Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2013/29 (E) ve 2013/333 (K)

SUÇ : Yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanıklar H.. Ş.., S.. A.. (Öztürk) ve İ.. A.. savunmanları tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle;

Sanık H.. Ş.. ve savunmanları duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde duruşmaya gelmedikleri ve geçerli bir mazeret de bildirmedikleri anlaşılmakla adı geçen sanık yönünden duruşmasız, sanıklar S.. A.. (Öztürk) ve İ.. A.. yönünden duruşmalı olarak; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre tayin edilen günde yapılan duruşma sonunda dosya okunarak gereği görüşülüp düşünüldü;

Kovuşturma evresinde başka suçtan başka yer cezaevinde hükümlü olarak bulunan sanık İ.. A..'ın, 23.9.2013 tarihli dilekçesi ile duruşmada hazır bulunmak istediğini belirtmesine karşın, karar oturumunda hazır bulundurulmayarak yokluğunda hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK.nın 196. maddesine aykırı davranılması, böylece savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar H.. Ş.., S.. A.. (Öztürk) ve İ.. A.. savunmanlarının temyiz dilekçelerinde ve sanıklar S.. A.. (Öztürk), İ.. A.. savunmanı Av. İ.. K..'nun duruşmada ileri sürdüğü tüm itiraz ve savunmaları yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle kısmen isteme uygun, kısmen isteme aykırı

.

olarak BOZULMASINA ilişkin oybirliğiyle alınan karar, 30.10.2014 günü Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ..ün katıldığı oturumda, sanıklar ve savunmanlarının yokluklarında açıkça ve yöntemince okunup anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2020/50, Karar No: 2020/641, Tarih: 17.06.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/50 E.  ,  2020/641 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Görevi kötüye kullanmak

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-TCK'nın 257. maddesinde zarar suçu olarak düzenlenen görevi kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için norma aykırı davranışın yeterli olmadığı, ayrıca objektif cezalandırma şartlarının da gerçekleşmesi gerektiği gözetilerek, suça konu ihalelere ilişkin bir kısım belgelere ihale dosyasında rastlanmaması şeklindeki eylem nedeniyle kişilerin mağduriyeti, kamunun zararı ya da kişilere haksız kazanç sağlama unsurlarının gerçekleşip gerçekleşmediği hususlarında bilirkişi raporu aldırıldıktan sonra sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Danıştay 1. Dairesinin 2012/1113-1512 esas ve karar sayılı kararı ile suça konu Aydın Valiliği İdare Kurulunun 24.05.2012 tarihli kararının 5-b maddesindeki eylem nedeniyle sanıklar dışındaki bir kısım kişiler hakkında verilen meni muhakeme kararının yetkili kurul tarafından verilmediği belirtilerek kaldırılmasına karşın bu soruşturmanın akıbeti araştırılmaksızın karar verilmesi,

3- Danıştay 1. Dairesinin 2012/1113-1512 esas ve karar sayılı kararı ile sanıkların bir kısım benzer eylemleri nedeniyle verilmiş olan bir kısım meni muhakeme kararları hakkında yeniden karar verilmek üzere bu kararların kaldırıldığı anlaşıldığından anılan iddialara ilişkin soruşturmanın akıbetinin araştırılmaması,

4- Hakkında lüzumu muhakeme kararı verilip dava açılmayan Aydın Valiliğinin 24.05.2012 tarihli kararının 5/a maddesindeki eylemle ilgili değerlendirme yapılması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 17.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8183, Karar No: 2019/3166, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/8183 E.  ,  2019/3166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/99, Karar No: 2008/185, Tarih: 08.07.2008

**Ceza Genel Kurulu         2008/99 E.  ,  2008/185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 11.06.2007

Sayısı : 192-282

Kasten adam öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından sanık ...’ın 5237 sayılı TCY’nın 81/1, 35/2, 29/1 ve 62. maddeleri uyarınca 9 yıl 4 ay 15 gün hapis ile 6136 sayılı Yasanın 13/1 ve TCY’nın 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 366 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Balıkesir Ağır Ceza Mahkemesince verilen 27.06.2005 gün ve 362-163 sayılı hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 23.03.2007 gün ve 331-1898 sayı ile;

“Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde takdire dayalı cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, yasal savunma koşullarının varlığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-Sanığın 5237 sayılı Yasaya göre ......'ı öldürmeye kalkışmak ve ....'ı olası kastla öldürmek suçlarından sorumlu tutulmasının gerekmesi karşısında, olayda 765 sayılı Yasanın 52. maddesi gereğince hedefte sapma sonucu ....'ın ölümünden sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında uygulanan tahrik hükmünün hangi somut olaya dayandığının karar yerinde tartışılmaması,

3-6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan 5237 sayılı Kanunun 50. maddesinin uygulan¬ma¬¬sına yer olmadığına karar verildiğinden, 765 sayılı TCK.nun 59/2. maddesi yerine sanık aley¬hine sonuç doğuracak ve 5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin uygulanmasını gerektirecek şekilde aynı Kanunun 62. maddesinin uygulanması…” isabetsizliklerinden kazanılmış hakka riayet koşuluyla bozulmuştur.

Yerel Mahkemece 11.06.2007 gün ve 192-282 sayı ile;

“...Sanık ile mağdur ...... kahvenin dışında tartışmışlar, tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine sanık kızgınlıkla kahvenin içine girdiği, çay ocağı kısmındaki çekmeceye bırakmış olduğu tabancasını alarak kendisini arkadan takip eden mağdur ......'a çok yakın mesafeden baş bölgesine doğru yönelttiği, atışa hazır vaziyette bulunan tabancanın ateşlemeden önce mağdur tarafından ani bir refleksle müdahale edilmesi üzerine silahın yönünün yaklaşık 90 derece civarında dönerek ateş aldığı, sanığın sağ eliyle tuttuğu tabancadan çıkan kurşun sol elini yaraladıktan sonra olayla hiç ilgisi bulunmayan maktul ...'a isabet ederek ölümüne sebebiyet verdiği anlaşılmaktadır.

Bu olayda sanık ve mağdur ...... birbirlerine çok yakın olup kahvenin çay ocağı kısmında sadece ikisi bulunmaktadır. Silahın yönü ......'a dönüktür. ......'ın arkasında herhangi bir insan olmayıp kahvenin duvarı vardır. Gerek soruşturma aşamasında, gerekse keşif sırasında bilgisine başvurulan teknik bilirkişi, silahın bu şekilde ateşlenmesi halinde maktulün vurulmasının mümkün olmadığı düşüncesiyle merminin çay ocağındaki tüpe veya beton zemine çarparak yön değiş¬tirdiğini, bu şekilde ...'un yaralanmış olabileceği düşüncesine kapılmış, ancak uygulamalı keşif ile görgü tanıklarının beyanı ve sanığın sol elinden yaralanmasına göre, yaralamanın bu şekilde gerçekleşmediği, silah bulunan ele yapılan müdahale sonucu silahın yön değiştirmesi sonucu maktulün isabet aldığı tespit edilmiştir.

Bu tespit doğrultusunda; eylemin kasten işlenmediği tartışmasızdır. Olayımızda olası kastın gerçekleşip gerçekleşmediğinin tartışılması gerekmektedir.

Yasadaki tanıma ve doktrindeki açıklamalara göre; olası kast fail, gerçekleştirdiği fiilin muhtemel bazı neticeleri meydana getirebileceğini düşünmüş, bu neticelerin gerçekleş¬mesini mümkün ve muhtemel olarak tasavvur etmiş ise, bu neticeler açısından olası kastla hareket etmiştir. Fail fiili işlerken bu neticelerin muhtemelen gerçekleşebileceğini öngörmüş ve bunları kabul etmiştir. (Prof. Dr. İzzet Özgenç, Gazi Şehri Seçkin Yayınları, 2005, Ankara, s.302.) Özet olarak sonucun muhtemelen gerçekleşebileceğini öngörme ve kabul etme şartının birlikte gerçek¬leşmesi gerekmektedir. Olayımızda; sanığın asıl hasmı olan ......'a silahı doğrultup ateşlemek istediğinde ve ateşleme gerçekleştiğinde tabancanın yönünün birkaç derece değişebileceği, mağdur ......'ın hareket etmesi sonucu hedeften çekilip arkasında birisini vurabileceğini öngörebileceği halde, silahın 90 derece yön değiştireceği, kendisinin elinden yaralanıp, tamamen farklı yöndeki maktulün de isabet alıp ölümüne sebebiyet vereceğini öngörmesi ve bu sonucu kabul etmesi mümkün görülmemek¬tedir. Zira sadece öngörmek yeterli olmayıp sonucu kabullenmesi de gerekmektedir. Kaldı ki sanık tek el ateş etmesine rağmen kendi elini de yaralamıştır. Olayda kendisinin yaralanaca¬ğını da öngörmesi mümkün görülmemektedir. Sonucun kabullenmesi açısından yine doktrinde, Doç. Dr. Hakan Hakeri'nin 'Kasten Öldürme Suçları' isimli kitabının 2006 yılı baskısında 43. sayfada bu husus açıklanarak, ‘ayrıca sanığın neticeyi kabullendiğinin de ispatının gerekeceği’, bu durumun bilinçli taksirle olası kastı birbirinden ayıran kriterlerden olduğu belirtilmiştir.

Bu nedenle; sanığın hasmı da bulunan kalabalık içine sonucu kabullenerek kime isabet ederse etsin anlayışı ile ateş etmediğine göre, sonucu öngörmesi ve kabullenmesi söz konusu olmadığından, olayda olası kastın gerçekleşmediği, sanığın kusurlu bulunduğu, ölümün taksirle gerçekleştiği kanaatine varılarak önceki hükümde direnilmesine karar vermek gerekmiştir.

Bu nedenle; sanığın hasmı da bulunan kalabalık içine sonucu kabullenerek kime isabet ederse etsin anlayışı ile ateş etmediğine göre, sonucu öngörmesi ve kabullenmesi söz konusu olmadığından, olayda olası kastın gerçekleşmediği, sanığın kusurlu bulunduğu, ölümün taksirle gerçekleştiği kanaatine varılarak önceki hükümde direnilmesine karar vermek gerekmiştir.

Sanığın eylemi bu şekilde kabul edildikten sonra, lehe ve aleyhe yasanın belirlenmesi gerekecektir. Eylem 5237 sayılı Yasa açısından öldürmeye teşebbüs ve taksirle ölüme sebebiyet vermek suçu olarak değerlendirilmiştir.

765 sayılı TCK açısından ise; hedeften sapma sonucu bir kişinin kasten ölümüne sebebiyet vermek suçundan sanığın cezalandırılması gerekmekte olup, hakkında 765 sayılı TCK.nun 52. madde yollaması ile 448, 51/1 ve 59/2. maddeleri gereğince sanığın cezalan¬dırılması gerekecektir. Bu hükümler sanık aleyhine sonuç doğuracaktır.

Olay sanık ile mağdur ......'ın aynı kızla arkadaşlık etmek istemeleri nedeniyle daha önceden tartışmalarından kaynaklanmış olup, hadise günü mağdurun başlattığı tartışmanın kavgaya dönüştüğü, mağdurun elinde silahtan sayılan bıçak bulunduğu bu bıçak ile sanığa saldırdığı ileri sürülmüş ise de; olayın gerçekleşme şekline göre bu iddia samimi bulun¬madığı mağdur elinde tanıklarca bıçak görülmediği, bıçakla saldıran mağdurun sanığı yaralayabileceğine göre, cezayı azaltmaya yönelik savunmaya itibar edilmeyerek, mağdur¬dan kaynaklanan hareketin tahrike sebebiyet vermekle birlikte tahrik nedeniyle indirim alt sınırdan yapılmıştır.

Olayımızda bu kabul şekline göre fiilin tek olması nedeniyle TCK.nun 44/1 madde¬deki fikri içtima kurallarının uygulanması sanığın daha ağır cezayı gerektiren suçtan cezalandırılması gerekmektedir. Bu nedenle daha ağır netice olan adam öldürmeye teşebbüs suçundan cezalan¬dırılmasına, ceza tertip edilirken meydana gelen ölüm neticesi de dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği kanaatine varılmıştır…”gerekçeleriyle bozma¬nın 1 no’lu bendine karşı direnilmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsav¬cılığının direnme yönünden “bozma” istekli 11.04.2008 gün ve 199436 sayılı tebliğnamesiyle, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsav¬cılığının direnme yönünden “bozma” istekli 11.04.2008 gün ve 199436 sayılı tebliğnamesiyle, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

11.07.2004 tarihinde kahvehane içinde tartıştığı mağdur ...... Dallıoğlu’na tabancasını doğrultarak ateş etmek istediği sırada olayla ilgisi olmayan ...’un ölümüne neden olan sanık hakkında Yerel Mahkeme, 765 sayılı TCY’nın uygulanması halinde 52. madde yollamasıyla 448, 51 ve 59. maddelerinin uygulanması gerekeceği, oysa eylemin 5237 sayılı TCY’nda mağdur ......’ı kasten öldürmeye teşebbüs ve ...’un taksirle ölümüne sebebiyet verme suçunu oluşturacağından TCY’nın 44. maddesi uyarınca ağır olan öldürmeye teşebbüsten hüküm kurulması gerektiğini kabul ederek 5237 sayılı TCY’nın 81/1, 35/2, 29/1 ve 62. maddeleri uyarınca 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasına hükmetmiş, sanığın temyizi üzerine Özel Daire; sanığın eyleminin 5237 sayılı Yasaya göre ......'ı kasten öldürmeye kalkışma ve ....'ı olası kastla öldürme suçlarını oluşturacağı ve bunun sonucu olarak ta 765 sayılı Yasanın 52. maddesi gereğince hedefte sapma sonucu ....'ın ölümüne neden olmadan sorumlu olması halinin sanık lehine olduğu gerekçesiyle CYUY’nın 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakk saklı kalmak kaydıyla hük¬mü bozmuştur.

Yerel Mahkeme ise ....’ın ölümünün olası kastla adam öldürme olarak kabul edilemeyeceği, taksirle adam öldürme olarak kabulünün gerektiğini belirterek ilk hükmünde direnmiştir.

Görüldüğü gibi, Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanığın olay sırasında tartıştığı mağdur ...... Dallıoğlu’na ruhsatsız tabancasıyla ateş etmek isterken edilen tek el ateş sonucu kendisinin yaralanmasına ve maktul ...’un ölümüne neden olması eyleminin hangi suçu oluşturduğuna ve buna bağlı olarak ta hangi yasanın lehe olduğuna ilişkindir.

Dosya İncelendiğinde;