muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7432, Karar No: 2010/5764, Tarih: 13.05.2010

Uyuşmazlık davacının 16.01.2004-27.06.2005 tarihleri arasındaki geçici ... göremezlik ödeneği aldığı sürelerde uzun vadeli sigorta kolları bakımından sigortalı sayılıp sayılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı Yasa’nın 2 maddesinde, hizmet akdine dayalı olarak bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılan kimselerin bu yasaya göre sigortalı sayılacağı belirtilmektedir. 506 sayılı Yasa'nın 32. maddesinde sigortalıya, ... kazalarıyla meslek hastalıkları kapsamı dışında kalan hastalıklarda geçici ... göremezlik süresince günlük ödenek verileceği, 37. maddesinde ise hastalık sebebiyle geçici ... göremezliğe uğrayan sigortalılardan geçici ... göremezliğin başladığı tarihten önceki bir yıl içinde en az 120 gün hastalık sigortası primi ödemiş bulunanlara, geçici ... göremezliğin üçüncü gününden başlamak üzere her gün için geçici ... göremezlik ödeneği verileceği bildirilmiştir. Aksi bir sözleşme veya Toplu ... Sözleşmesi ile kararlaştırılmadığı taktirde hastalık süresinde işverenin ücret ödeme yükümlülüğü bulunmamaktadır. Geçici ... göremezlik ödeneğinden prim kesilmeyeceğinden ve bu dönemde işverence ücret ödenmediğinden istirahatli geçen sürenin "primi ödenmiş sigortalı gün" olarak değerlendirilmesine yasaca ve hukukça olanak bulunmadığı açıktır.

Uyuşmazlığın çözümü için "sigortalılık süresi" (çalışma süresi) ile "prime esas gün sayısı" kavramları üzerinde durmak gerekir.

Sosyal Güvenlik Mevzuatımıza 506 sayılı Yasa'nın 108. maddesi ile getirilen sistemde sigortalının ilk sigortalı olduğu tarihten yaşlılık aylığı talebinde bulunduğu tarih, tahsis için başvurmayan sigortalılar için de ölüm tarihi arasındaki süre "sigortalılık süresi" olarak kabul edilmiş, çalışılmayan süre de 506 sayılı Yasa'nın 2. maddesi anlamında olmasa bile sigortalılık süresi olarak kabul edilmiştir.

Kurumun ... kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının gerektirdiği her türlü yardım ve ödemelerle her çeşit yönetim giderlerini karşılamak üzere 506 sayılı Yasa hükümlerine göre prim tahakkuk ettirebileceği süreye ise "prime esas gün sayısı" denir.

Kurumun ... kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının gerektirdiği her türlü yardım ve ödemelerle her çeşit yönetim giderlerini karşılamak üzere 506 sayılı Yasa hükümlerine göre prim tahakkuk ettirebileceği süreye ise "prime esas gün sayısı" denir.

506 sayılı Yasa'nın "Kısa vadeli sigorta kollarında nazara alınmayan" süreler başlıklı 104. maddesinde ... kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık veya analık sigortalarından geçici ... göremezlik ödeneği alan sigortalının ... göremediği sürenin kısa vadeli sigorta kollarından yapılacak sigorta yardımlarına kavuşabilmek için belirli süre (sigortalılık süresi) içinde yasayla saptanan prim ödeme gün sayısı kadar prim ödenmiş olması gerektiğinden bu belirli süre (sigortalılık süresi) nin hesabında nazara alınmayacağı bildirilmiş, 105. maddede ise uzun vadeli sigorta kollarında sigortalılık süresinde nazara alınmayacak süreler yönünden böyle bir düzenleme yapılmamıştır. Hal böyle olunca; Hastalık nedeniyle istirahatli kalınan ücret ödenmeyen, geçici ... göremezlik ödeneği alınan dönemin uzun vadeli sigorta kollarında (malullük, yaşlılık, ölüm) "sigortalılık süresinde" çalışılmış gibi kabul edilerek nazara alınacağı, ancak prime esas gün sayısında nazara alınmayacağının kabulü gerekir.

Nitekim 506 sayılı Yasa'nın 77. maddesin de de bu kanun gereğince primlerin hesabına esas tutulacak günlük kazancın, sigortalının, bir ay için prime esas tutulan kazancının otuzda biri olduğu, günlük kazancın hesabına esas tutulan ay içindeki bazı günlerde çalışmamış ve çalışmadığı günler için ücret almamış sigortalının günlük kazancının o ay için prime esas tutulan kazancının ücret aldığı gün sayısına bölünerek hesaplanacağı, sigortalıların günlük kazançlarının hesabında esas tutulan gün sayılarının, aynı zamanda, bunların "prim ödenme gün sayılarını" göstereceği bildirilmiştir.

Somut olayda davacıya 16.01.2004-27.06.2005 tarihleri arasında prime esas kazanç niteliğinde olmayan 506 sayılı Yasa'nın 89. maddesi gereğince ödenen sosyal yardım niteliğinde olan "geçici ... göremezlik ödeneği" ödenmesi nedeniyle geçici ... göremezlik ödeneğinden prim kesilmeyeceğinden hizmet tespitine karar verilecek süre içinde istirahatli sürenin nazara alınmaması gerekirken bu dönemde de çalıştığının tesbitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek,yerine,

“1-Davanın kısmen kabulü ile,davacının 01.04.2000-15.01.2004 ve 28.06.2005-dava tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde kesintisiz olarak asgari ücretle çalıştığının tesbitine,Kuruma bildirilen sürelerin infazda nazara alınmasına,fazla istemin reddine,

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek,yerine,

“1-Davanın kısmen kabulü ile,davacının 01.04.2000-15.01.2004 ve 28.06.2005-dava tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde kesintisiz olarak asgari ücretle çalıştığının tesbitine,Kuruma bildirilen sürelerin infazda nazara alınmasına,fazla istemin reddine,

2-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 575,00 TL maktu avukatlık ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, aynı Tarife gereğince hesaplanan 575,00 TL maktu avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

3-Davacı tarafından yapılan 142,00 TL yargılama giderinden kabul ve red oranına göre hesaplanan takdiren 42,00TL’sinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına,

4-Alınması gereken 15,60 TL karar ve ilam harcının davalı işverenden alınarak Hazineye gelir kaydına, davacı tarafından yatırılan 13,10 TL başvuru harç giderinin davalı işverenden alınarak davacıya verilmesine” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden ... Tekstil San. ve Tic. A.Ş. yükletilmesine,

13.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23231, Karar No: 2013/15838, Tarih: 28.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/23231 E.  ,  2013/15838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, cezai şart tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı işçinin davacı işverene ait işyerinde 07.10.1999-24.01.2011 tarihleri arasında karton köşebant üretim hattında "üretim sorumlusu" olarak çalıştığını, son maaşının brüt 1.711,13 TL olduğunu, 24.01.2011 tarihinde 19.493,24 TL kıdem tazminatı ile diğer tüm hak edişlerini alarak işyerinden ayrıldığını, davalının, taraflar arasında imzalanan rekabet yasağı sözleşmesine göre, hizmet akdinin sona ermesinden itibaren üç yıl süreyle rakip firmalarda çalışmayacağını beyan ve taahhüt etmesine rağmen işyerinden ayrıldıktan kısa bir süre sonra müvekkili firma ile aynı sektörde ve aynı ilçede faaliyet gösteren ARC Ambalaj Ltd. Şti. isimli rakip firmada, davacı firma yetkililerinin muvafakati olmadan işe başladığını, uzun yıllar davacı şirkette üst bir kadroda çalışmasından dolayı iş akışını, üretim şeklini ve davacının ticari ilişki içerisinde olduğu diğer tüm firmaları ve koşulları bildiğini, rekabet yasağı sözleşmesine aykırı hareket ettiğini, sözleşmede öngörülen haksız rekabet cezai şart tazminatının ödemesi gerektiğini iddia ederek 34.222,60. TL tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili; davalı işçinin, davacı işverene ait işyerinde makine başında köşebent üretim işini yaptığını, bu işin herhangi bir özel bilgi ve beceri gerektirmediği gibi bu işi yapabilmesi için davalı işçiye davacı tarafından herhangi bir eğitimin de verilmediğini, B.K.384 md.'sinde ifade ediliği gibi ticari sırlara vakıf olmayı gerektiren bir iş olmadığını, işvereni zarara sokacak vasıfta bir görev sayılamayacağını, piyasada pek çok firma tarafından aynı nitelikte köşebent üretiminin gerçekleştirildiğini, yapılan imalatın özgün bir nitelik taşımadığını, görevini ifası sırasında davacı şirketin müşterilerini tanıma, işin sırına vakıf olma ve davacı şirketin zararına yol açacak bilgi ve davranışının söz konusu olmadığını, haksız rekabete ilişkin sözleşmenin geçerli olabilmesi için işçinin işverenin müşteri çevresine veya işin ve üretim sırlarına ait bilgileri kullanması ve işverene önemli bir zarar verebilme ihtimalinin bulunması hallerinde taahhüdün veya sözleşmenin geçerli olacağını, ayrıca B.K.'nun 349. md.'sine göre de rekabet yasağının işçinin iktisadi geleceğini tehlikeye düşürmemesi için süre, yer ve işin türü bakımından sınırlandırılması gerektiği, bu koşulların bulunmaması halinde de rekabet sözleşmesinin geçerli olmayacağını, cezai şartın fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı işçinin davacı şirkete vermiş olduğu taahhütnamede rekabet yasağı ile ilgili sınırlamanın Ege, Marmara, Akdeniz ve İç Anadolu bölgelerinde sınırlı olduğu ve üç yıl süreye bağlandığı, yer ve süreyle ilgili sınırlama koşullarının yerine getirildiği, ancak yapılacak işin konusu veya mahiyeti ile ilgili olan sınırlamanın belirli bir konuya hasredilmediği, taahhütname içeriğinden şirketlerin fiilen yapmış oldukları işlerin yanında ana sözleşmesi içinde yer alan tüm faaliyet konularının da rekabet yasağına sokulduğu, bu durumun, işçinin belirtilen coğrafi mekanlarda ve belirtilen sürede hiçbir işyerinde çalışma imkanı bulamayacağı anlamına geleceği ve rekabet yasağı ile ilgili dar yorum ilkesine uygun düşmeyeceği, diğer taraftan bu yasağın sadece davalının şahsına getirilmeyip 3.üncü dereceye kadar kan ve sihri hısımlarının yani kendisinin ve eşinin büyük dede, dede, baba, çocuk, torun ve torunun çocuğuna kadar uzanan bir silsileye yayılmasının davalının gerek kendisi ve gerek ailesinin iktisadi özgürlüğünü tamamen ortadan kaldıracağı ,diğer taraftan davalının köşebent üretim sorumlusu olarak davacı şirkette çalıştığı, bu işlerin diğer bir çok şirketler tarafından da yapıldığı, söz konusu üretim ile ilgili olarak herhangi bir meslek sırrından söz edilemeyeceği, işçinin işveren ile ilgili edindiği bilgileri kullandığı ve kullanılan bilgilerin işverenin önemli bir zararına sebep olacak nitelikte olduğunun davacı tarafından kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, süresi içinde davacı avukatı temyiz etmiştir.

Kararı, süresi içinde davacı avukatı temyiz etmiştir.

Dosya içeriğinden, davalının davalıya ait işyerinde 07.10.1999-24.01.2011 tarihleri arasında karton köşebant üretim hattında "üretim sorumlusu" olarak 1.711,14 TL ücretle çalıştığı, iş sözleşmesinin emeklilik için yaş dışında diğer şartların tamamlanması nedeni ile işçi tarafından feshedildiği, 07.10.1999 tarihli yazılı hizmet sözleşmesinde, davacıya verilecek iş ve bu işin görev tanımına ilişkin bir açıklama olmadığı, 26.01.2005 tarihli davacı From Mukavva Ambalaj San. Tic. Ltd. Şti. ile dava dışı ve aynı adreste faaliyet gösteren Mineli Ambalaj Makine San. Tic. Ltd. Şti. lehine düzenlenmiş taahhütnamede; özetle "07.10.1999 tarihinden itibaren köşebent üretim sorumlusu olarak çalışmakta olan ...'un şirketlerin yetkili yasal temsilcilerinin açık bir yazılı muvafakati dışında hizmet akdinin sona ermesinden itibaren üç yıl süre ile şirketlerin (şirketlerin ana sözleşmesinde yer alan faaliyet konuları ve şirketlerin fiili faaliyet konulan çerçevesinde) faaliyet göstermekte olduğu sektörlerde ve faaliyet konularında Ege, Marmara, Akdeniz ve İç Anadolu bölgelerinde faaliyet gösteren rakip veya rakip olma potansiyeli bulunan veyahut bu konumda bulunan şirketlerle aralarında ortaklık ilişkisi bulunana yada aynı şirketler grubu içersinde yer alan yerli veya yabancı şirketlerde veya işletmelerde hizmet veya vekalet akdi ile çalışmamayı, bu şirket veya işletmelere ortak olmamayı, bu şirketlere doğrudan veya dolaylı bedelli mukabili veya bedelsiz olarak hizmet veya destek vermemeyi, danışmanlık veya iş birimi yapmamayı, bu mahiyetteki şirket veya işletme kurmamayı, rakip şirketlerin yurtiçi veya yurtdışı müşterileri, bayileri satış yada dağıtım kanallarında yer alan kişi veya kurumlar yada tedarikçileri ile hiçbir şekilde doğrudan veya dolaylı olarak ticari ilişki içersine girmemeyi, müşterek iş yapmamayı, teklif veya sipariş vermemeyi, bu kişilerle doğrudan veya dolaylı olarak iş ilişkisine girmemeyi, bu sözleşmede (taahhütnamede) yer alan taahhüt ve rekabet kısıtlamalarının tamamını konu, yer ve süre ile ilgili sınırlar içerisinde çalışanın (davalı ...,) 3.üncü dereceye kadar kan ve sıhri hısımları içinde aynı koşullar altında geçerli olduğu ve onları da kapsadığı, işverenin maruz kalacağı zararları dışında ve bunlara ek olarak rekabet yasağı taahhütlerinden herhangi birisinin ihlali halinde kendisine ödenen brüt aylık ücretinin yirmi katı tutarında maktu cezai şartı ödemeyi, bu cezai tazminatın tenkisini talep ve dava etmemeyi " davalının taahhüt ettiği, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre işçinin, A.R.C. Ambalaj Malz. İmi.San.Tic. Ltd. Şti.' ne ait işyerinde 19.02.2011 tarihinde çalışmaya başladığı anlaşılmıştır.

Dava rekabet yasağının ihlali sebebiyle kararlaştırılan tazminatın ödetilmesi isteğine ilişkindir. Davanın konusunun, 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği, buna bağlı olarak iş mahkemesinin görevli olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

Dava rekabet yasağının ihlali sebebiyle kararlaştırılan tazminatın ödetilmesi isteğine ilişkindir. Davanın konusunun, 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği, buna bağlı olarak iş mahkemesinin görevli olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesi ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 29.06.1960 gün, 1960/13 ve 1960/15 sayılı kararında; İş Mahkemelerinin, işçi sayılan kimselerle (Kanunun değiştirilen 2'nci maddesinin C, D ve E fıkralarında istisna edilen işlerde çalışanlar hariç) işveren veya işveren vekilleri arasında “iş akdinden doğan” veya “iş kanuna dayanan” her türlü hak iddialarından doğan hukuki uyuşmazlıkların bu mahkemelerde çözümleneceği açıklanmıştır.

Davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 348. maddesince, "İş sahibinin müşterilerini tanımak veya işlerin esrarına nüfus etmek hususlarında işçiyle müsait olan bir hizmet sözleşmesinde her iki taraf, akdin hitamından sonra işçinin kendi namına iş sahibi ile rekabet edecek bir iş yapmamasına ve rakip bir müessesede çalışmamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olmamasını şart edebilirler. Rekabet memmuniyetine dair olan şart, ancak işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfusundan istifade ederek iş sahibine hissolunacak derecede bir zarar hükmüne sebebiyet verebilecek ise caizdir. İşçi sözleşmenin yapıldığı zamanda reşit değilse rekabet memnuniyetine dair olan şart batıldır." Madde metninden de anlaşılacağı üzere bu madde, sözü edilen sırlara vakıf işçinin mukavele yapmak şartıyla işten ayrılması halinde aynı işi kendi adına yapmamasını, rakip bir müessesede çalışmamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olmamasını düzenlemektedir. Düzenleme hizmet sözleşmesi içinde yer almakla birlikte hizmet sözleşmesi süresince yapılmaması gereken bir hususu değil, hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra yapılmaması gereken bir hususta düzenleme getirmektedir.

Hizmet sözleşmesinin devamında yapılan bir sadakatsizlik, bu ister sözleşme ile düzenlensin ister kanunla düzenlensin elbette ki iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturacaktır. Oysa somut uyuşmazlıkta davacı taraf davalının sözleşmenin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi sebebiyle cezai şart istemektedir. Uyuşmazlığın bu niteliği itibarıyla davanın iş mahkemesinde görülmesini gerektirir bir durum mevcut değildir. Ayrıca ticari sırrın ne olduğunun değerlendirilmesinin uzman mahkemelerce yapılması gerektiği de yadsınamaz bir gerçeklik olduğu gibi, "Rekabet Yasağı" kavramı da piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldı ki, Davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde, 818 sayılı Kanun'un 348. maddesinden kaynaklanan davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlama noktasının veya sebebin davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalardandır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 29.02.2012 tarih 2011/11-781 esas- 2012/109 karar sayılı ilamında da hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3. maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise, açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir. Açıklanan sebeplerle, mahkemece mutlak bir ticari dava olan davanın görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken esasına ilişkin hüküm kurulmuş olması hatalı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Bu sebeplerle mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/25333, Karar No: 2009/5274, Tarih: 12.03.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/25333 E.  ,  2009/5274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İmza incelemesini yapan bilirkişinin grafoloji dalında özel ihtisas yaptığı belgelenmeden adı geçenin verdiği rapora itibar edilerek sonuca gidilmesi doğru değildir.

Herhangi bir belgedeki imza ve yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması; bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerinin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta , imza veya yazının atfedilen kişiye  ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarını fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hangi ortamda, ne tür teknik cihazlar kullanılarak inceleme yapılıp sonuca varıldığı açıklanmamış; ulaşılan sonucun maddi dayanakları denetime elverişli şekilde ortaya konulmamıştır. Bu nitelikteki bir bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm kurulamaz. Mahkemece yapılması gereken iş, itiraza konu belge asılları ve yöntemince toplanmış karşılaştırmaya esas olabilecek nitelikteki diğer belgeler üzerinde, yukarıda açıklanan yöntem ve ilkelere uygun olarak, yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılması, ortaya çıkacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesidir. Eksik incelemeye ve yetersiz bilirkişi raporuna dayalı karar verilmesi isabetsizdir. (HGK.30.5.2001 tarih ve 2001/12-246 Esas, 2001/467 karar sıyılı kararı.)

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 12.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1233, Karar No: 2008/2714, Tarih: 20.03.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/1233 E.  ,  2008/2714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava davalı alacağının muvazaalı olduğu, davacı alacaklarının ihale tarihi itibariyle hesaplanmadığı, davalı yanın takip dosyasından yapılan ödeme emri tebliğinin usule uygun bulunmadığı ve davacı banka alacaklarının imtiyazlı olduğu iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır.

Mahkemece ispat yükü üzerinde bulunan davalının alacağının varlığını usulüne uygun delillerle kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davalının alacağının varlığını usulüne uygun delillerle ispatlayamamış olması karşısında, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Sıra cetveline itiraz davalarının dava sonunda kendisine pay ayrılması mümkün bulunan haciz sahibi alacaklılar tarafından açılması gerekir. Somut olayda davacı bankanın sıra cetveline alınmış dört ayrı takip dosyası mevcut olup, bu takip dosyalarından konulan hangi hacizlerin satış tarihi itibariyle ayakta olduğunun tesbiti (İİK.m.106, 107, 110, 268) ile davanın kabulü halinde davalıya ayrılan paydan yargılama giderleri de dahil olmak üzere bu dosya alacağının karşılanmasına karar verilmek gerekirken, bu hususun gözden kaçırılması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda 1 sayılı bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 sayılı bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23256, Karar No: 2012/18930, Tarih: 05.07.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/23256 E.  ,  2012/18930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :18.10.2011