muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12369, Karar No: 2015/11631, Tarih: 15.12.2015

Söz konusu kararda; eski hukuka göre mümkün ve geçerli olan muvazaa ve nam-ı müstear iddialarının, Medeni Kanun’un yürürlüğünden sonra taşınmaz mallar hakkında dinlenip dinlenemeyeceği tartışılmıştır.

Anılan kararda; çeşitli sebep ve amaçlarla bir taşınmaz kaydına gerçek malik yerine başka bir nam ve bir sözleşmede akitlerden biri yerine üçüncü bir şahsın gösterilmesinin mümkün olduğu, bu gibi hallerde vekilin kendi namına ve müvekkili hesabına yaptığı tasarruflarda olduğu gibi hukuki bir durum veya herhangi bir maksatla üçüncü şahıslardan gerçeği gizleme gayesi güdülebileceği, "kötü niyetli ve haksız gizlemeler" dışında, belirtilen olasılıklara göre açılacak bir davanın, gerçekten, ya mevcut bir hakka dayanarak bir el değiştirme veya bir hakkın korunması niteliğini taşıyacağı; bu durumda, halefiyeti düzeltme amacıyla öncelikle mülkiyetin vekile aidiyeti düşünülse bile, temsil hükümlerine aykırı olduğundan bunun korunması ve devamına hükmolunamayacağı, zira Borçlar Kanunu’nun "müvekkil vekiline karşı muhtelif borçlarını ifa edince vekilin kendi namına ve müvekkili hesabına üçüncü şahıstaki alacağı müvekkilin olur" hükmünün bu düşünceyi doğruladığına değinildikten sonra sonuçta, nam-ı müstear davalarının dinlenebilir ve yazılı delil ile ispatının mümkün olduğuna, hükmolunmuştur.

İnançları Birleştirme Kararlarının konularıyla sınırlı, gerekçeleriyle açıklayıcı, sonuçlarıyla bağlayıcı bulunduğu tartışmasızdır. Belirtilen İnançları Birleştirme kararının sonuç bölümü uyarınca; inanç sözleşmesi olarak anılan belgenin sözleşmeye taraf olanların imzasını içermesi yeterli görülmüş olup, inanç sözleşmesine dayalı iddiaların şekle bağlı olmayan, tarafların imzasını taşıyan yazılı belge ile kanıtlanabileceği, inançlı işleme konu belgenin, akit tarihinden önce ya da sonra düzenlenmesinin sonuca etkili olmadığına hükmedilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 23.05.1990 gün ve 1990/1-2002 E. 1990/315 K.; 17.10.1990 gün ve 1990/14-325 E. 1990/492 K.; 29.06.2005 gün ve 2005/14-395 E. 2005/421 K.; 28.12.2005 gün ve 2005/14-677 E. 2005/774 K.; 01.07.2009 gün ve 2009/13-222 E., 2009/299 K. sayılı kararlarında da bu ilkeler benimsenmiş olup, bu kararlar, iyiniyet ve hakkaniyete ilişkin kuralların da hukukumuzun temeli olmasının bir sonucudur.

İnanç sözleşmelerinin hukuki dayanağını anlattıktan sonra uyuşmazlığın çözümünde faydalı olacağı düşünüldüğünden ispat hukuku açısından da konuya bakılması gerekmektedir.

İnançlı işlemi doğrudan düzenleyen bir kanun hükmü bulunmadığından, ispatı hakkında da kanunlarımızda bir hüküm yer almış değildir. İnançlı işlemin ana unsurları, inanç sözleşmesi ve kazandırıcı işlem (hakkın devri işlemi) nasıl özel bir şekle bağlı değilse, inançlı işlemin ispatında da, kural olarak özel bir biçim koşulunun aranmaması, inançlı işlemin ispatında genel hükümlerin uygulanması gerekir.

İnançlı işlemi doğrudan düzenleyen bir kanun hükmü bulunmadığından, ispatı hakkında da kanunlarımızda bir hüküm yer almış değildir. İnançlı işlemin ana unsurları, inanç sözleşmesi ve kazandırıcı işlem (hakkın devri işlemi) nasıl özel bir şekle bağlı değilse, inançlı işlemin ispatında da, kural olarak özel bir biçim koşulunun aranmaması, inançlı işlemin ispatında genel hükümlerin uygulanması gerekir.

Buna göre, inançlı işlem nedeniyle iade, tazminat veya sözleşmenin feshini isteyen taraf 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK)'nun 6. maddesi uyarınca iddiasını ispat etmek zorundadır.

İnanç sözleşmeleri kaynağını Borçlar Kanunun 18. maddesi ile 5.2.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararından almakta olup, sözü edilen bu karar uyarınca inanç ilişkisi kural olarak ancak, yazılı delille kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

Esasen, yazılı şeklin, kanıtlama aracı olduğu ilkesinden hareketle uygulamada, yine ispat vasıtası olarak yemin (mülga 1086 sayılı HUMK m. 337), ikrar ve kabul tarafı bağlayıcı kabul edilmiş, davanın (iddianın) kanıtlanabileceği sonucuna varılmıştır.

Ancak, uygulama bununla da yetinmemiş, yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belge ve vakıaların tamamlayıcı kanıtlarla (mülga 1086 sayılı HUMK.m.292), inanç sözleşmesinin varlığını kanıtlayabileceğini kabul etmiştir (Hukuk Genel Kurulu’nun 01.07.2009 gün ve 2009/13-222 E. 2009/299 K.; 14.07.2010 gün ve 2010/14-394 E. 2010/395 K. ile 15.04.2011 gün ve 2011/13-14 E. 2011/189 K. sayılı kararları).

Buna göre, inanç ilişkisinin varlığını kabul edebilmek için açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmasa da, yanlar arasındaki uyuşmazlığın tümünü kanıtlamaya yeterli sayılmamakla beraber bunun vukuuna delalet edecek, karşı tarafın elinden çıkmış (inanılan tarafından el ile yazılmış fakat imzalanmamış olan bir senet veya mektup, daktilo veya bilgisayarla yazılmış olmakla birlikte inanılanın parafını taşıyan belge, usulüne uygun onanmamış parmak izli veya mühürlü senetler

gibi) yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belgenin varlığı halinde; yazılı delil başlangıcı niteliğinde belge varsa, mülga 1086 sayılı HUMK'nın 292. maddesi uyarınca inanç sözleşmesi "tanık" dahil her türlü delille ispat edilebilir." açıklamalarına yer verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu kararına göre, 5.2.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca inanç ilişkisi kural olarak, ancak yazılı delille kanıtlanabilir, bununla birlikte uygulamada, yazılı şeklin kanıtlama aracı olduğu ilkesinden hareketle, ispat vasıtası olarak yemin, ikrar ve kabulün de tarafları bağlayacağı kabul edilmiştir.

Bilindiği gibi, 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun;

1- "İspat hakkı" kenar başlıklı 189. maddesinin üçüncü fıkrasında, "(3) Kanunun belirli delillerle ispatını emrettiği hususlar, başka delillerle ispat olunamaz.",

Bilindiği gibi, 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun;

1- "İspat hakkı" kenar başlıklı 189. maddesinin üçüncü fıkrasında, "(3) Kanunun belirli delillerle ispatını emrettiği hususlar, başka delillerle ispat olunamaz.",

2- "Kanunda düzenlenmemiş deliller" kenar başlıklı 192. maddesinde, "(1) Kanunun belirli bir delille ispat zorunluluğunu öngörmediği hâllerde, Kanunda düzenlenmemiş olan diğer delillere de başvurulabilir.",

3- "Senetle ispat zorunluluğu" kenar başlıklı 200. maddesinde, "(1) Bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar veya değerleri ikibinbeşyüz Türk Lirasını geçtiği takdirde senetle ispat olunması gerekir. Bu hukuki işlemlerin miktar veya değeri ödeme veya borçtan kurtarma gibi bir nedenle ikibinbeşyüz Türk Lirasından aşağı düşse bile senetsiz ispat olunamaz.

(2) Bu madde uyarınca senetle ispatı gereken hususlarda birinci fıkradaki düzenleme hatırlatılarak karşı tarafın açık muvafakati hâlinde tanık dinlenebilir.",

4- "Senede karşı tanıkla ispat yasağı" kenar başlıklı 201. maddesinde, "(1) Senede bağlı her çeşit iddiaya karşı ileri sürülen ve senedin hüküm ve kuvvetini ortadan kaldıracak veya azaltacak nitelikte bulunan hukuki işlemler ikibinbeşyüz Türk Lirasından az bir miktara ait olsa bile tanıkla ispat olunamaz.",

5- "Delil başlangıcı" kenar başlıklı 202. maddesinde, "(1) Senetle ispat zorunluluğu bulunan hâllerde delil başlangıcı bulunursa tanık dinlenebilir.

(2) Delil başlangıcı, iddia konusu hukuki işlemin tamamen ispatına yeterli olmamakla birlikte, söz konusu hukuki işlemi muhtemel gösteren ve kendisine karşı ileri sürülen kimse veya temsilcisi tarafından verilmiş veya gönderilmiş belgedir.",

6- "Senetle ispat zorunluluğunun istisnaları" kenar başlıklı 203. maddesinin birinci fıkrasının "a" bendinde "(1) Aşağıdaki hâllerde tanık dinlenebilir:

a) Altsoy ve üstsoy, kardeşler, eşler, kayınbaba, kaynana ile gelin ve damat arasındaki işlemler.",

Hükümlerine yer verilmiştir.

Kanunlarımızda, gerek inançlı işlemi gerekse inanç sözleşmesini doğrudan düzenleyen bir hüküm bulunmamaktadır. İnanç sözleşmesinden kaynaklanan uyuşmazlıkların çözümünde dayanak yapılan 5.2.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında, inançlı işlemin ispatı için yazılı delil aranmış olup, inançlı işlemin geçerliliği için şekil şartı aranmamıştır.

6100 sayılı Kanunun 189. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, bir hususun belirli delillerle ispatını ancak kanun emredebilir. Bu hüküm uyarınca, içtihadı birleştirme kararı ile dahi bir hususun belirli bir delille ispatı şart koşulamaz, yargılama ispat konusundaki kanun hükümlerine göre yapılmalıdır.

Öte yandan, uyuşmazlığın çözümünde dayanak yapılan İçtihadı Birleştirme Kararı, konusuyla sınırlı, gerekçesiyle açıklayıcı ve sonuçlarıyla görülmekte olan benzer davalar için bağlayıcıdır.

6100 sayılı Kanunun 189. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, bir hususun belirli delillerle ispatını ancak kanun emredebilir. Bu hüküm uyarınca, içtihadı birleştirme kararı ile dahi bir hususun belirli bir delille ispatı şart koşulamaz, yargılama ispat konusundaki kanun hükümlerine göre yapılmalıdır.

Öte yandan, uyuşmazlığın çözümünde dayanak yapılan İçtihadı Birleştirme Kararı, konusuyla sınırlı, gerekçesiyle açıklayıcı ve sonuçlarıyla görülmekte olan benzer davalar için bağlayıcıdır.

5.2.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına konu inançlı işlem, 6100 sayılı Kanunun 203. maddesinin birinci fıkrasının "a" bendinde sayılan altsoy, üstsoy, kardeşler, eşler, kayınbaba, kaynana ile gelin ve damat arasındaki işlemlerden olmadığına göre, ispat şekli için aranan yazılı delil bu dava için bağlayıcı olamayacaktır.

.

Yerel mahkeme kararıyla, İçtihadı Birleştirme Kararına yanlış anlam verilmek suretiyle, inançlı işlemin ispatında aranan yazılı delilin geçerlilik koşulu gibi değerlendirildiği, ispat hukukuna ilişkin hükümlerin ise nazara alınmadığı ve yazılı belge bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddedildiği anlaşılmıştır.

Davaya konu inançlı işlemin, altsoy – üstsoy olan baba oğul arasında yapıldığı iddia olunduğuna göre, davanın ispat hukukuna ilişkin genel hükümler çerçevesinde ve özellikle 6100 sayılı Kanunun senetle ispatın istisnasını düzenleyen 203. maddesi nazara alınarak çözülmesi gerekir.

Açıklanan gerekçelerle, yerel mahkemenin hukuka aykırı kararı bozulması gerekirken, onanmasına yönelik Sayın çoğunluğa katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2015/26780, Karar No: 2015/11500, Tarih: 23.12.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/26780 E.  ,  2015/11500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkların aşamalarda suçlamaları kabul etmedikleri, olayı gören kimsenin bulunmadığı, olay yerinden sanıklar aleyhine olabilecek parmak izi veya başkaca delil elde edilemediği, sanık ... hakkında .... Cumhuriyet Başsavcılığı'nca benzer nitelikteki oto hırsızlıkları yönüyle temin edilen HTS (baz istasyon bilgisi içerir iletişimin tespiti kayıtları) kayıtlarının delil olarak dava dosyasına eklendiği, bu kayıtların incelenmesinde sanığın suç tarihi olan 18.03.2015 günü saat 19.58'de aracın çalındığı yere yakın bölgede kurulu baz istasyonundan; saat 23.09'da ... -... yolu 9. km'de kurulu baz istasyonundan; yine saat 23.09'da ise ... –...'da kurulu baz istasyonundan sinyal bilgisi aldığının görüldüğü, yine aynı kayıtların incelenmesinde sanık ...'ın ... ve ... isimli şahıslar ile suç tarihinde görüşmeler yaptığının, baz istasyon bilgilerine göre suç saatinden önce ... ilçesinde bulunduğu anlaşılan bu iki şahsın suç tarihine yakın saatlerde ise Kayseri ilinde bulunduklarının anlaşıldığı, aynı kayıtlarda sanık ... ile ilgili herhangi bir görüşme kaydına rastlanılmadığı, bu konuda ayrıca bir araştırma yapılmadığı, diğer sanık ...'ın aşamalarda suça konu aracı kendisine getiren kişinin sanık ... olduğunu beyan ettiği, ... ile aynı yerde işyerleri bulunan ... ve ... isimli şahısların soruşturma aşamasında bilgi sahibi sıfatıyla alınan beyanlarında sanık ...'ın söz konusu aracın kendisine ait olduğunu söyleyerek ...'dan aracın tavanını boyamasını istediğini beyan ettikleri, sanık ... ile ilgili herhangi bir beyanda bulunmadıkları, olayı kolluk birimlerine ihbar eden ...'in soruşturma aşamasında bilgi sahibi sıfatıyla alınan beyanında suça konu aracı sanıkların birlikte getirdiklerini, sanıklardan ...'ın aracı kendisine satmayı teklif ettiğini, kabul etmediğini, sonrasında aracı bırakarak gittiklerini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında,

1-Dosya arasında bulunan müştekiye ait aracın hırsızlanma anını gösterir kamera görüntüleri ile sanıkların değişik açılardan çekilecek teşhise yarar fotoğraflarının temin edilerek kamera görüntülerinde görünen kişilerin sanıklar olup olmadığının tespiti açısından görüntüler üzerinde uzman bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılması, görüntülerde görünen kişilerin sanıklar olup olmadığının tereddütte yer bırakmayacak şekilde tespit edilmesi,

2-Müştekinin hırsızlığın yapıldığı sırada aracın kontak anahtarının kendisinde bulunduğunu beyan etmesi, diğer sanık ...'ın aracın kontak kısmının zedelenmiş olduğunu, kendisinin kontak kısmını değiştirdiğini beyan etmesi karşısında, sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesine uyduğu halde aynı Yasa'nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması,

2-Müştekinin hırsızlığın yapıldığı sırada aracın kontak anahtarının kendisinde bulunduğunu beyan etmesi, diğer sanık ...'ın aracın kontak kısmının zedelenmiş olduğunu, kendisinin kontak kısmını değiştirdiğini beyan etmesi karşısında, sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesine uyduğu halde aynı Yasa'nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması,

3-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yasa'nın 108/4, 5, 6. fıkralarında “Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıverilmeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir. Denetim süresi en fazla beş yıla kadar uzatılabilir.” hükmünü düzenlemiştir. Buna göre denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek mahkemeye aittir. Buna göre; hüküm kurulurken mükerrir olan sanık ... hakkında TCK’nın 58/7. maddesi uyarınca “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra da denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi,

4-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Sanık ... yönünden mevcut delillerin mahkumiyetine yeterli olmadığı gözetilerek;

5-Sanık ...'un suç tarihinde kullandığını beyan ettiği cep telefonu numarasına ait olay saati ve yerine ilişkin görüşme detayları ve baz istasyonlarının TİB’dan istenmesi,

6-Sanık ... hakkında kurulan hükümde, eylemin gece vakti kilit altına alınmış eşya hakkında hırsızlık olarak kabul edilmesi, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinin birlikte uygulanması halinde suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının beş yıldan fazla olduğu ve sanık ...'un müdafiinin bulunmadığı anlaşıldığından; CMK'nın 150/3. maddesine göre sanığa zorunlu müdafii tayin edilerek savunmalarının müdafii huzurunda alınması gerektiği gözetilmeksizin yargılamaya devamla savunma hakkının kısıtlanarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafi ile sanık ...'un temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğinameye aykırı olarak BOZULMASINA, sanık ... yönünden kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösterir olguların bulunması nedeniyle TUTUKLULUK HALİNİN DEVAMINA, sanık ... yönünden bozma nedenlerine ve mevcut delil durumuna göre kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösterir olguların bulunmaması nedeniyle atılı suçtan TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse derhal salıverilmesi için ... Cumhuriyet Başsavcılığı'na yazı yazılmasına, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2939, Karar No: 2012/30366, Tarih: 28.11.2012

**7. Ceza Dairesi         2011/2939 E.  ,  2012/30366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yargılama aşamasında ve temyiz sürecinde ısrarla atılı suçu işlemediği yönündeki savunması ve suç tarihi öncesinde ehliyetini kaybettiği ve buna ilişkin Gaziantep Emniyet Müdürlüğü'ne verdiği dilekçesi dosya içinde olmakla, Araç sahibi ...'e sanığın çeşitli açılardan çekilmiş fotoğrafları gösterilmek suretiyle suç tarihinde söz konusu aracı sanığa kullanması için verip vermediğinin sorulması bilahare gerekirse dosyada yapılan işlemlerin sanığın ehliyetine dayanarak yapıldığı gözetilerek, sanığın tatbike değer imzalarının çeşitli kamu kurum ve kuruluşlarından temin edilerek 02.05.2008 tarihli arama el koyma tutanağı altındaki imza ve 03.05.2008 tarihli ifade tutanağı altındaki imzanın sanığın el ürünü olup olmadığı yönünde inceleme yapılması gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 28.11.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15982, Karar No: 2014/6344, Tarih: 01.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15982 E.  ,  2014/6344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Denizli 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/06/2013 tarih ve 2010/180-2013/363 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı/karşı davalı vekili, 01.08.2008 tarihli adi yazılı protokol ile müvekkilinin davalı şirketteki %35 hissesini, diğer ortak davalı/karşı davacı ...'e devrettiğini, bu protokol uyarınca müvekkiline ödenmesi gereken alacak kalemleri ile ortaklığın feshi nedeniyle müvekkilinin doğan başkaca alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, 50.000,00 TL'nin faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar/karşı davacılar vekili, hisse devir tarihi itibariyle şirket borçlarından davacının/karşı davalının %35 oranında sorumlu olduğunu ileri sürerek, asıl davanın reddi ile 50.000,00 TL alacaklarının davacı/karşı davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, limited şirket hisse devrinin ne şekilde yapılacağı ve devir sonrasındaki diğer işlemlere ilişkin prosedürlerin TTK'nın 520. maddesinde düzenlendiği, devrin noterde yapılması sözleşmenin geçerlilik şartı olup, adi yazılı olarak yapılan devir sözleşmeleri tarafların iradelerini yansıtsa dahi sonradan geçerlilik kazanamayacağı, öte yandan şekle aykırılık nedeni ile geçerli olarak kurulmamış olan sözleşmelerde, tarafların o ana kadar ifa ettikleri edimlerini geri isteyebilmelerinin mümkün olduğunu ancak, şekle aykırılık halinde bu sözleşmeye dayalı olarak tazminat istenemeyeceği gibi sözleşmeye aykırılıktan bahsedilerek ifaya bağlı olan yararların tazmininin de talep edilemeyeceği, davaya konu sözleşmenin usulüne uygun olarak düzenlenmediği, bu sözleşmeye dayalı olarak talepte bulunulamayacağı gerekçesiyle asıl dava ve karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Mümeyyiz ..., asıl davada davalı safında yer almış olup, karşı davada ... Orman Ürünleri San. Tic. Ltd. Şti, ... aleyhine dava açtığından, karşı davada ... taraf değildir. Bu durumda, davalı ...'in karşı davada taraf olmaması nedeniyle karşı davayı temyiz hakkı bulunmadığından temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Mümeyyiz ..., asıl davada davalı safında yer almış olup, karşı davada ... Orman Ürünleri San. Tic. Ltd. Şti, ... aleyhine dava açtığından, karşı davada ... taraf değildir. Bu durumda, davalı ...'in karşı davada taraf olmaması nedeniyle karşı davayı temyiz hakkı bulunmadığından temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı/karşı davalı ... ve davalı/karşı davacı şirket vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava ve karşı dava limited şirket hisse devri nedeniyle taraflar arasında düzenlenen protokol gereğince alacağın tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece, adi yazılı protokolün 6762 sayılı TTK'nın 520. maddesine uygun olmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir. Limited şirketin 2 ortağı olan davacı/karşı davalı ... ile davalı/karşı davacı ... 01.08.2008 tarihinde adi yazılı protokolü düzenledikten sonra aynı gün davacı/karşı davalı ... noterde kendisine ait %35 hisseyi, bu tarih itibariyle tek kişilik şirket olamayacağından, diğer hissedar davalı ...'in oğullarına devretmiş, devirden sonra davalı ...'in de imzaladığı ortaklar kurulu kararı alınmış ve devir ticaret sicilinde tescil ve ilan edilmiştir. 01.08.2008 tarihli devir protokolü gereğince davacı/karşı davalı ... edimini yerine getirerek hissesini devrettiğine göre, bu protokolün adi yazılı olması nedeniyle geçerli bulunmadığını ileri sürmek MK'nın 2. maddesine aykırıdır. Bu nedenle, mahkemece usulüne uygun hisse devir protokolü gereğince asıl dava ve karşı davanın değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken yazılı gerekçeyle asıl dava ve karşı davanın reddi doğru olmamış kararın temyiz eden yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı/karşı davalı ... ve davalı/karşı davacı şirket vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı/karşı davalı ... ve davalı/karşı davacı şirket yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 01/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.