muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5190, Karar No: 2021/4975, Tarih: 10.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5190 E.  ,  2021/4975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 17. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 31.01.2018 tarih ve 2010/270 E- 2018/104 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi'nce verilen 17.10.2019 tarih ve 2018/754 E- 2019/1962 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, davacı ile davalı arasında ticari ilişki bulunduğunu, bu ilişki kapsamında davacının davalıdan tavuk ayağı satın aldığını, davalının ürettiği tüm tavuk ayaklarının davacıya teslim edileceğinin kararlaştırıldığını, ancak davalının ürettiği malın tamamını davacıya teslim etmediğinin anlaşıldığını, sonrasında ise davalının mal tesliminden tamamen kaçındığını, davacı tarafından davalıya ihtarnameler keşide edildiğini, bir sonuç alınamadığını, teslim edilmeyen mallar nedeniyle davacının zarara uğradığını, sözleşmenin feshi anlamına gelmemek üzere zararlarının tazmin edilmesi gerektiğini, 07.05.2010 tarihine kadar teslim edilmesi gereken tavuk ayaklarından kazanç kaybının 500.000 USD üzerinde olduğunu, ihracatlarda akde aykırılık nedeniyle 500.000 USD üzerinde ödeme yapmak durumunda kaldığını, düşük kapasitede çalışmak zorunda kalınması nedeniyle işletme giderine katlandığını, davacının son teslimler nedeniyle davalıya 210.335,18 TL borcu bulunduğu, bu miktarın alacaktan takas ve mahsubu sonucu zararlarının şimdilik 600.000.- TL kısmının ihbar tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Asıl davada davalı vekili, davacının malı teslim almadığını, davacı tarafından düzenlenen tutanakları kabul etmediklerini, her zaman düzenlenebilecek belgelerden olduğunu, davacının davalıya borcunu kabul ettiğini, davacının taleplerinin yersiz olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Asıl davada davalı vekili, davacının malı teslim almadığını, davacı tarafından düzenlenen tutanakları kabul etmediklerini, her zaman düzenlenebilecek belgelerden olduğunu, davacının davalıya borcunu kabul ettiğini, davacının taleplerinin yersiz olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, taraflar arasında yapılmış olan 01.02.2008 ve 31.07.2010 tarihlerini kapsayan 30 ay süreli sözleşmenin 8.4 maddesine göre davalı Keskinoğlu A.Ş'nin 07.05.2010 tarihinden 31.07.2010 tarihine kadar teslim etmesi gerektiği halde teslim etmediği tavuk ayaklarından olan kazanç kaybı 300.000,00 USD, teslim edilmeyen tavuk ayaklarından dolayı ihraç edilemeyen ürün nedeniyle dava dışı şirketlere ödenen cezai şart ve tazminat toplamı 500.000,00 USD, 07.05.2010 tarihinde sözleşmenin bitim tarihi olan 31.07.2010 tarihine kadar fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 100.000,00 TL'yi 24.02.2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davada davalı vekili, davacının iddialarının doğru olmadığını, sözleşmenin 4.4 maddesine göre davacının teslim alması gerekli olan tavuk ayaklarını teslim almadığını, malı teslim almak istemediğini, zamanında malı teslim almak istemeyen davacının davalının ürettiği tavukların elinde kalmasına sebebiyet verdiğini, muhafazasının zor olan bu ürünün satıldığını, aksi halde doğabilecek bir hastalığın şirketi büyük zarara sokabileceğini, davacının haksız ve kötü niyetli olarak sözleşmeye aykırı olarak davalı şirkete olan borcu kabul ettiği halde ödemediğini ve bunun için asıl ve birleşen davayı açtığını, davacının iddia ettiği zararı ve miktarını ispatlaması gerektiğini, belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davacı vekili, ıslah dilekçesi ile asıl dava yönünden kazanç kaybı miktarının 811.444,86 TL ve 633.720,00 TL ödenen cezai şart toplamı olan 1.445.164,86 TL'nin 24.02.2010 tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini, birleşen dava yönünden de 662.536,14 TL'nin 24.02.2010 tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili, ıslah dilekçesi ile asıl dava yönünden kazanç kaybı miktarının 811.444,86 TL ve 633.720,00 TL ödenen cezai şart toplamı olan 1.445.164,86 TL'nin 24.02.2010 tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini, birleşen dava yönünden de 662.536,14 TL'nin 24.02.2010 tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının taraflar arasındaki 01.02.2008 tarihli sözleşmenin 8.4.maddesine göre sözleşmeye uyulmaması halinde alıcının işletme giderleri, kar ve kazanç mahrumiyeti ve cezai tazminat ödemesinden doğacak zararların ödenmesinin kabul edildiği, taraflar arasındaki sözleşmenin 8.4. maddesinde işletme giderlerinin istenebileceği yer aldığından, işletme giderleri de yoksun kalınan kar kapsamı ile davacının zarar kalemi içerisinde değerlendirildiği, bu nedenle yoksun kalınan kar hesabında işletme giderleri de eklendiğinde, asıl dosyada davacının alacağının, 811.444,86 TL olduğu, davacının talep etmiş olduğu cezai şarta ilişkin alacağın ise 400.000,00 USD karşılığı bilirkişi raporlarında 633.720,00 TL olarak belirlenmiş olmasına rağmen, asıl dava tarihi itibariyle bu zararın oluşmadığı, tespit edilen 811.444,86 TL'dan davalının alacağı olan 162.351,85 TL mahsup edilmesi ile 649.093,01 TL'ye hükmedilmesi gerektiği, bu alacağa her ne kadar davacı taraf 24.02.2010 tarihli ihtarnameden itibaren faiz hükmedilmesini talep etmiş ise de, bu ihtarnamede belli bir miktar borcun ödenmesi istenmemiş sadece akde aykırılığın giderilmesi talep edildiğinden temerrüt gerçekleşmediği belirlenmiş olup, bu miktarın 600.000,00 TL'lik kısmı için dava tarihinden, geri kalan 49.093,01 TL'lik kısmı için ise ıslah tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar vermek gerektiği, birleşen dava yönünden ise davacı vekilinin yoksun kalınan kara/kazanç kaybına ilişkin talebini 100.000,00 TL'dan 662.536,14 TL'ye ıslah etmiş olmakla birlikte dava tarihindeki talebinin 100.000,00 TL olduğu ve bilirkişi raporuna göre talep edebileceği tazminat miktarı 662.536,14 TL olması nedeniyle 100.000,00 TL kısmı için dava tarihi, geri kalan 562.536,14 TL'lik kısmı için ise ıslah tarihi olan 18.11.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir. Karara karşı asıl ve birleşen davada davalı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan ilk derece mahkemesinin asıl ve birleşen davaları sonunda verilen kararına karşı yerinde olmayan davalı vekilinin istinaf isteminin HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan ilk derece mahkemesinin asıl ve birleşen davaları sonunda verilen kararına karşı yerinde olmayan davalı vekilinin istinaf isteminin HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar asıl ve birleşen davada davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin aşağıda belirtilen bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Asıl davada davacı vekili dava dilekçesinde, davacının son teslimler nedeniyle davalıya 210.335,18 TL borcu bulunduğunu, bu miktarın alacaktan takas ve mahsubu sonucu zararlarının davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davacının borcunu 210.336,18 TL olarak kabul etmesi karşısında mahkemece, alınan bilirkişi raporunda davacının davalıya 162.351,85 TL borcu bulunduğunun tespit edildiği gerekçesiyle davacının alacağından bu miktarın mahsup edilmesi hatalıdır. Ayrıca asıl davada davacı vekili dava dilekçesinde kazanç kaybı ve cezai şart nedeniyle uğradığı zararın karşılığı olarak 600.000.- TL talepte bulunmuş, bu bedelin ne kadarının kazanç kaybı ne kadarının cezai şart nedeniyle oluşan zarara ilişkin olduğu anlaşılmamaktadır. Mahkemece, davacının zararı olan 649.093,01 TL zararının 600.000,00 TL'lik kısmının dava tarihinden, geri kalan 49.093,01 TL'lik kısmının ise ıslah tarihi olan 18.11.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Mahkemece asıl davada davacı vekiline dava dilekçesinde talep miktarının ne kadarının kazanç kaybı ne kadarının cezai şart nedeniyle oluşan zarara ilişkin olduğunun açıklattırılarak hüküm kurulması gerekirken reddedilen cezai şart talebinin de içinde bulunduğu 600.000.- TL için dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Birleşen davada davacının 07.05.2010-31.07.2010 tarihleri arasındaki mahrum kalan kazancının 662.536,14 TL olarak belirlenmesi nedeniyle bu bedelin 100.000,00 TL'lik kısmının dava tarihi olan 10.05.2010 tarihinden, geri kalan 562.536,14 TL'lik kısmının ise ıslah tarihi olan 18.11.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, karar verilmiş, birleşen davanın dava tarihi 20.05.2011 olduğu halde mahkemece yanılgıya düşülerek dava tarihinin 10.05.2011 olarak belirlenmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin sair temyiz istemlerinin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 10.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5351, Karar No: 2024/1865, Tarih: 07.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5351 E.  ,  2024/1865 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1217 Esas, 2022/1091 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/228 E., 2019/86 K.

Taraflar arasındaki tasarımın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı tarafın sahip olduğu, 2016/07002 no.lu 27.10.2017 tarihli, ''sayfa dizaynı-1 sayfa dizaynı kapak-2'' adlı tescilli tasarımın herkesçe bilenen bir ürün olduğu, hükümsüzlüğü gerektiğini, tescillinin hukuka aykırı olduğunu, müvekkili şirketin anılan tasarımları zaten davalıdan önce kamuya sunduğunu, belirterek hükümsüzlük kararı verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde,adisyon tipi sipariş fişi ürününün iç tasarımının müvekkili tarafından yapılan gözlemler sonucu bir takım eksiltmelerle daha önce piyasada yer almayan yeni bir ürün olarak üretildiğini, Türkiye'de ki bir kaç üreticiden biri olduklarını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, 2016/07002-1 no.lu tasarımının görünümünün bir ayırt edicilik taşımadığını tasarım olarak korunamayacağı, 2016/07002-2 sayılı tasarımın sunulan kanıt ve belgeler çerçevesinde başvuru tarihi itibariyle aynı veya benzerinin tespit edilememesi nedeniyle yeni ve ayırt edici nitelik taşıdığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı adına kayıtlı 2016/07002 çoklu tasarımında yer alan 1 no.lu çoklu tasarımının tescil şartlarını taşımadığı anlaşılmakla hükümsüzlüğüne terkinine, 2016/07002-2 kayıtlı tasarım bakımından dava kanıtlanmadığından reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkemenin 2016/07002-2 sayılı tasarımın hükümsüzlüğü taleplerinin reddi kararının hukuka uygun olmadığını, bilirkişinin kapak ile ilgili değerlendirmesinin gerekli inceleme yapılmaksızın yüzeysel şekilde yapılan bir değerlendirme olduğu kanaatinde olduklarını, yerel mahkemenin de kapak tasarımının belirgin benzerinin başvuru tarihinden önce belgelenmiş olmadığı görüşüne varmasında; bilirkişinin, adisyonun kapağı ile ilgili yapmış olduğu yüzeysel değerlendirmesinin etkili olduğunun anlaşıldığını, dava konusu tasarım bir adisyon tasarımı olup adisyonun kanunen içermesi gereken zorunlu bilgileri ön yüzünde taşıdığını ve yine adisyonun ön yüzü hem hukuki hem fiili açıdan önem arz ettiğini, adisyonun ön yüzündeki tasarımın korumayı gerektirecek şekilde yenilik ve ayırt edicilik taşımadığı aşikar olmuş ve yerel mahkeme de adisyonun ön yüzü ile ilgili bu doğrultuda lehlerine tasarımın hükümsüzlüğe terkinine kararı verdiğini, adisyonun hukuki mahiyete sahip ve üzerine yazım ve işaretlemeler yapılacak olan en önemli kısmının ön yüzü olduğu gözetildiğinde ve yerel mahkemece de adisyonun ön yüzünün tasarımının hükümsüzlüğe terkinine karar verilmesiyle, kapak tasarımın tescilinin bir öneminin kalmadığını, 2016 07002/1 sayılı tasarımın hükümsüzlüğü söz konusu iken 2016 07002/2 sayılı kapak tasarımının korunmasının hukuken bir yararı kalmadığını, yerel mahkemece verilen karar neticesinde kısmi hükümsüzlük halinin ortaya çıktığını belirterek istinaf taleplerinin kabulü ile usule ve kanuna aykırı 2016/07002-2 kayıtlı tasarım bakımından reddine ilişkin Yerel Mahkeme kararının kaldırılmasına ve yeniden yargılama yapılarak talepleri doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesini karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; tasarım ve ürün kavramının birbirinden ayrılmayacak kadar birbirine karıştırıldığını, davaya konu tasarımın kullanıldığı ürün ile VUK 213. sayılı Kanun'un 257. maddesine tabi bir ürün olmadığını, bilirkişi raporunun yeterli olmadığı gibi, dava dosyası ile ilgili detaylı bir inceleme de yapılmadığını, bilgilenmiş kullanıcının mali müşavir olması gerektiği halde matbaa görevlisi olarak tespitinin hatalı olduğunu, zorunlu görünüm özelliğini yanlış ürün ile ele alan, bu yanlış ürün yüzünden bilgilenmiş kullanıcı ancak fikri aşamada belirlenebilen

, tasarımın herhangi bir delile dayanmayan, soyut ifadeler esas alınarak 2016/07002-01 tasarımının hükümsüzlüğüne karar verilemeyeceğini belirterek yerel mahkemenin müvekkili davalı şirket adına kayıtlı 2016/07002 çoklu tasarımda yer alan 1 no.lu çoklu tasarımın hükümsüzlüğüne ilişkin kararının kaldırılmasıyla yeniden yargılama yapılarak davanın reddine karar verilmesini, aksi halde kararın kaldırılarak dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, tasarım uzmanı bilirkişiden alınan raporunun somut olayın özelliklerine uygun, açık, anlaşılır, denetime elverişli, hüküm kurmaya yeterli ve dosya kapsamı ile uyumlu olduğu, davaya konu 1 no.lu tasarımın başvurudan önceki fişlere göre yeni olduğu ancak ayırtediciliğinin bulunmadığı, 2 no.lu tasarımın ise yeni ve ayırtedici olduğu anlaşılmakla, taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki beyanlarını tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın resen araştırma ilkesine tabi olduğunu, gerek mahkemece gerekse bilirkişi tarafından yeterli ve gerekli inceleme ve değerlendirme yapılmadığını, dosyanın yeniden inceleme yapılması için farklı bilirkişilerden oluşan bir heyete gönderilmesi taleplerinin değerlendirilmediğini, ayırt edicilik kriteri yanlış ve hatalı değerlendirilerek yanlış ve hatalı rapor düzenlendiğini, avuç içi büyüklüğündeki ve yazılması gerekli unsurların sınırlı olduğu bir üründe tasarımlar arası farklılığın yüksek olmasının beklenemeyeceğini, davacının dava açmakta hukuki yararı olmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tescilli tasarımın hükümsüzlüğüne ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tescilli tasarımın hükümsüzlüğüne ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25004, Karar No: 2017/9012, Tarih: 18.12.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/25004 E.  ,  2017/9012 K.**

**"İçtihat Metni"**

..........

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesi 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş olup, 21. maddenin 4. fıkrası ise 3. kişilerin sorumluluğu" İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir." şeklinde düzenlenmiştir.

İnceleme konusu davada; 07.05.2011 tarihinde geçirdiği trafik iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan masraf ve ödemeler nedeniyle oluşan Kurum zararının tahsilinin talep edildiği, yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dava dışı............’nde çalışan sigortalı, davalının kullandığı ve ilaç dağıtımı için yolcu olarak bulunduğu araçla sürücüsünün dava dışı ...............olan polis aracının kavşakta kırmızı ışık ihlali sonucu meydana gelen kazada yaralanmış olup her iki araç sürücüsünün de karşı aracın kırmızı ışık ihlalinde bulunduğu iddiasının olduğu, alınan iki kusur raporunun ilkinde; tarafların kırmızı ışık ihlali hususundaki karşılıklı iddiaları nedeniyle davalının kırmızı ışığı ihlal etmiş etmiş olduğunun kabulü halinde davalının %100, karşı aracın kusursuz, dava dışı ...................... kırmızı ışığı ihlal etmiş olduğunun kabulü halinde............ %100, davalının kusursuz olduğunun kabulü gerekeceğinin tespit edildiği, alınan ikinci kusur raporunda ise davalının %75, karşı araç sürücüsünün %25 kusurlu bulunduğunun tespit edildiği, mahkemece raporlar arasındaki çelişkinin giderilmeden alınan ikinci kusur raporuna göre karar verildiği ayrıca her iki raporda da sigortalının dava dışı işvereninin kusuru olup olmadığının irdelenmediği de görülmüştür.

Bu sebeple Mahkemece, her iki kusur raporu arasındaki çelişkiyi giderecek ve sigortalının işverenine ait araçla ilgili işverenin bakım, onarım eksikliği vs. hususunda bir kusurunun olup olmadığının da irdelenerek, olayın oluş biçimine uygun alanında uzman bilirkişi heyetinden kusur raporu alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz, edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMAS1NA, 18.12.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.

...........