muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8108, Karar No: 2018/12992, Tarih: 10.12.2018

Yapılan açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde; Yerel Mahkemece CMK'nun 254/2 ve 223/8. maddeleri uyarınca verilen uzlaştırma nedeniyle düşme kararının, 5271 sayılı Kanun’un 223. maddesinde sayılan ve davayı esastan çözen mahkûmiyet dışında bir karar olduğu noktasında yargısal kararlarda bir görüş birlikteliği bulunmaktadır. Bu nedenle incelemeye konu Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 23.01.2018 tarihli kararın Yüksek Dairece CMK'nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca kanun yararına bozulmasına karar verildikten sonra, aynı Kanun maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi gereğince bozmanın "aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere" olduğunun belirlenmesi gerekirken, "müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine" karar verilmesi, Kanuna aykırı görüldüğünden, 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca olağanüstü kanun yoluna başvurulmuştur.

SONUÇ VE İSTEM :

"Açıklanan gerekçelerle;

1-) Yüksek Dairenizin, 24.10.2018 gün ve 2018/6495 esas, 2018/10790 sayılı kararının kaldırılması,

2-) Kanun yararına bozma istemi doğrultusunda Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.01.2018 tarih ve 2017/882 esas, 2018/7 sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca “aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere bozulmasına” karar verilmesi,

3-) Yüksek Daireniz aksi kanaatte ise dosyanın Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi, itirazen arz ve talep olunur." isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR:

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/11/2018 tarih ve 2018/75849 sayılı itiraz istemi yerinde görülmüş olduğundan 6352 sayılı Kanun ile değişik CMK'nun 308/3. maddesi gözetilerek itirazın kabulüne,

2-Dairemizin 24/10/2018 tarih, 2018/6495 Esas ve 2018/10790 sayılı bozma kararının kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2018 tarihli 2017/882 Esas, 2018/7 Karar sayılı kararının, CMK'nun 309/4-c maddesi uyarınca aleyhte sonuç doğurmamak ve yeniden yargılamayı yapılmamak üzere BOZULMASINA, 10/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9512, Karar No: 2022/4234, Tarih: 04.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/9512 E.  ,  2022/4234 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : AYDIN 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Ceza verilmesine yer olmadığına

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Her ne kadar Aydın 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2016 tarihli kararı ile "durma kararı" yerine "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmesinin gerektiği, şüpheli hakkında verilen karar kendisine tebliğ edilmeden ve itiraz süresinin bitmesi beklenilmeden, dolayısıyla kesinleşmeden Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı" gerekçesi ile ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde; “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenlemenin yer aldığı, tüm bu düzenlemeler karşısında sanığın, CMK'nın 223. maddesinde sayılan hükümlerden olan ceza verilmesine yer olmadığına dair karar ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin yeniden başlatılması amacıyla Cumhuriyet savcılığına bildirimde bulunulması sebebiyle temyizde hukuki yararının bulunduğu anlaşılmakla; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümlesi uyarınca kamu davası hakkında durma kararı verilerek, gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri ugulanmasına ilişkin kararın infazının sonucunun beklenilmesi, kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde sayılan hükümlerden olan ve davanın esasını bitiren ceza verilmesine yer olmadığına karar verildikten sonra, "...sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin yeniden başlatılması amacıyla karardan bir suretin Cumhuriyet Savcılığına gönderilmesine" karar verilmesi,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde sayılan hükümlerden olan ve davanın esasını bitiren ceza verilmesine yer olmadığına karar verildikten sonra, "...sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin yeniden başlatılması amacıyla karardan bir suretin Cumhuriyet Savcılığına gönderilmesine" karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi ve eksikliğin giderilmesi mümkün bulunduğundan;

Hüküm fıkrasından "...sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin yeniden başlatılması amacıyla karardan bir suretin Cumhuriyet Savcılığına gönderilmesine" ibaresinin çıkarılması, suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.04.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2515, Karar No: 2021/10898, Tarih: 06.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/2515 E.  ,  2021/10898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1- ... vd.Vek.Av....

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, bir kısım davalılar vekili yönünden verilen verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar bir kısım davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi;

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (8) nolu bendinin hükümden tamamen çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, bir kısım davalılardan (...) vd.'den peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 06/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4188, Karar No: 2017/10630, Tarih: 18.12.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/4188 E.  ,  2017/10630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı borçlu ...'nun 29/05/2011 tarihli genel kurul toplantısında kat maliki olmasından dolayı yapılmış olan harcamalardan sorumlu olduğu, ancak üzerine düşen harcamaların bedelini ödememesi nedeniyle hakkında ... 3. İcra Müdürlüğünün 2013/5444 sayılı dosyası üzerinden takip başlatıldığını, davalının takibe itiraz ettiği, itirazının iptali ile takibin devamı ve borçlunun itiraz ettiği alacak miktarının % 20'sinden az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesi istenilmiş, mahkemece; davalının 29.05.2011 tarihli genel kurul toplantısına katıldığı, bu tarihte davalının malik olduğu, genel kurulda yapılacak masraflar ve üyelerden toplanacak bedellerle ilgili yeterli çoğunlukla kararlar alındığı, davalının hazirun listesini imzaladığı, alınan kararın iptali için Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi uyarınca dava açmadığı, böylelikle davalının yapılan masraflardan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ve kısmen reddi ile davalının ... 3. İcra Müdürlünün 2013/5444 Esas sayılı takip dosyasına yaptığı vaki itirazın 2.094,40 TL üzerinden iptaline, takibin 2.094,40 TL asıl alacak üzerinden devamına, asıl alacağa takip tarihinden itibaren %9 oranında yasal faiz yürütülmesine, 40,22 TL yönünden davanın reddine, alacak likit olmadığından icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ortak gider alacağının tahsili için başlatılan icraya itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; takip talebinde borcun dayanağının açıkça 16.06.2013 tarihli genel kurul kararı olması karşısında davalının bu tarihte kat maliki olmadığı anlaşılmakla davalı aleyhine usulüne uygun yapılmış davalının malik olduğu tarihteki borcun ifasına yönelik bir icra takibi bulunmadığından davacının da davasının dayanağını ıslahta etmediği anlaşılmakla yasal, doğru ve geçerli bir icra takibi yapmak ve borcun yasal dayanağını doğru göstermek suretiyle davalıya yapılmış bir icra takibi olmadığından davanın reddine karar verilmesi gerektiğinden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/12/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8303, Karar No: 2012/2872, Tarih: 05.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/8303 E.  ,  2012/2872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylıklarının yersiz ödendiğinden kuruma borçlu olmadığının tespitine aksi yöndeki kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacıya 1.1.2005 - 20.11.2009 tarihleri arasında 31.059,49 TL tutarındaki emekli aylığının yersiz ödendiğine ilişkin Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamda belirtildiği şekilde; davanın kabulüne karar vermiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 1.6.1994 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan davacının, 4.4.1995 tarihinden itibaren ... Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Psikiyatri Ana Bilim Dalında uzman kadrosu ile 5434 sayılı Kanun kapsamında çalışmasının tespit edilmesi üzerine, 5277 sayılı Kanunun 25 ve 5335 sayılı Kanunun 30. maddeleri gereğince 1.1.2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığının kesildiği ve 20.11.2009 tarihine kadar ödenen yaşlılık aylıklarının geri ödemesinin istendiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 1.1.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “...Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve

işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.4.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.4.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 3.4.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

1.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 1.1.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğu belirgindir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2009/21-168 esas, 2009/218 karar sayılı ilamı).

Davacının, uyuşmazlık konusu olmayan dava dışı kamu kurumunda 1.1.2005 tarihinden beri yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olması nedeniyle, 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 1.1.2005 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işleminde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Öte yandan, anılan kanunun açık hükmü karşısında; Kurumun, çalışmayı veya yaşlılık aylığı alma konusunda seçim hakkı verdikten sonra aylığı kesme gibi bir yükümlüğü bulunmadığı gibi, davacının sebepsiz zenginleşmenin haklı bir sebebe dayanmadığını, geri vermekle yükümlü olduğunu bilecek durumda olduğu, her iki dosyanın Kuruma ait olması nedeniyle, Kurumun denetim görevi yerine getirmediği ve fuzuli ödemenin Kurumun hatasından kaynaklandığından bahisle,

davacının iyiniyetli olduğunun kabulü ise mümkün değildir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı SGK Başkanlığı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3232, Karar No: 2022/7952, Tarih: 09.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2019/3232 E.  ,  2022/7952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Tüketici Mahkemesi’nce verilen 11.03.2019 tarih ve 2017/162 E. - 2019/120 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ile fer'i müdahiller vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 30.09.1999 tarihinde 5.900,00 TL'yi Yurtbank A.Ş.'nin ... Şubesi'ne yatırdığını, banka yöneticilerinin ve çalışanlarının talimatlarıyla paranın off shore hesaba havale edildiğini, bankaya el konulduğunu ve TMSF'ye devir olduğunu, mevduatının iade edilmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 5.900,00 TL'nin 30.09.1999 tarihinden itibaren Türk Lirasına uygulanan en yüksek banka faizi ve işleyecek vade tutarı ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; zamanaşımı ve husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil TMSF vekili; zamanaşımı ve husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil OYAK vekili; davanın TMSF'ye tevcih edilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulü ile 3.500,00 TL 'nin 06.12.1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 2/2 maddesi gereğince değişen oranlardaki avans faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili, fer'i müdahiller TMSF ve OYAK vekilleri temyiz etmiştir.

(1) Dava, davalı ING Bank A.Ş.'nin külli halefi olduğu Yurtbank A.Ş.’de bulunan davacı mevduatının, davacının iradesi fesada uğratılarak Yurt Security Off-Shore Bank Ltd. hesabına gönderildiği iddiasına dayalı alacak istemine ilişkindir.

Dairemizin 29.01.2020 tarihli ve 2020/108 sayılı yazısı ile; Dairemizin görev alanı itibariyle bakmakta olduğu çeşitli Türk bankalarındaki mevduat hesaplarının, sahiplerinin rızası veya bilgisi dışında veyahut da banka yönetici ve çalışanlarının (örgütlü dolandırıcılık teşkil ettiği ceza mahkemesi kararlan ile saptanan) teşvik ve çabalan sonucunda yurt dışında faaliyet gösteren off shore bankalarındaki hesaplara aktarıldığı iddiası ile Türk bankaları (ve yöneticileri) aleyhine açılan alacak davalarında ilk olarak off shore bankalarına karşı dava açılmasının gerekli olduğu, oradan sonuç alınamaması hâlinde aktarma işlemini yapan Türk bankalarına dava açılabileceğine karar verildiği, daha sonraki süreçte ise davaya konu off shore bankalarının mevduat hesabı açan ve aktarma işlemini yapan Türk bankalarının hâkim ortakları tarafından kurulan ve mal varlığı bulunmayan paravan şirketler olduğunun saptandığı, bunun üzerine Dairemizce ortak mevduat hesaplarının açıldığı (ve aktarma işleminin yapıldığı) Türk bankaları (ve yöneticileri) aleyhine anılan iddialar ile ilgili dava açılabileceği ve aktarma işlemini yapan Türk bankalarının (ve yöneticilerinin) 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (818 sayılı BK) 41 ve 55, maddeleri ile 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (6762 sayılı TTK) 321 ve 336, maddeleri gereğince sorumlu oldukları sonucuna varıldığı, bu davalarda zamanaşımıyla ilgili olarak ise zararın doğumunun esas alındığı, bu kapsamda bazı kararlarda off shore bankaları aleyhine yasal işlem yapılmasından sonra zararın doğacağının, bazı kararlarda hesabı açan ve aktarma işlemini yapan Türk bankalarının yönetici ve çalışanlarının bankayı vasıta kılarak dolandırdıklarının anlaşılması nedeniyle paranın off shore bankalarından tahsil edilemediği anda zararın doğacağının ve bazı kararlarda ise paranın off shore bankalarından tahsil edilme olanağının kalmadığının anlaşıldığı anda zararın doğacağının belirtildiği, dolayısıyla zamanaşımı süresinin de bu tarihlerde başlayacak olması nedeniyle zamanaşımı def’inin reddedilmesi gerektiğine karar verildiği, ancak son zamanlarda bu tür davalarda zamanaşımının başlangıcı konusunda değişik görüşlerin ortaya çıktığı ve sayı itibariyle bir görüş üzerinde karar vermeye yeter çoğunluk sağlanamadığı, öte yandan Dairemizin yukarıda belirtilen zamanaşımı başlangıcı ile ilgili değerlendirmesinin değişmesi gerektiği konusunda da çoğunluk görüşünün oluşması sebebiyle Yargıtay Kanunu’nun 15/2-c maddesi gereğince bu tür davalarda zamanaşımı başlangıcının hangi tarih olması gerektiği hususunda içtihadın birleştirilmesi talep edilmiştir. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu’nun 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 Esas, 2022/2 Karar sayılı kararı ile neticeten mudilerin off shore alacaklarının tahsiline yönelik açtıkları davalarda zamanaşımının başlangıcının tespitinde off shore hesabına aktarma tarihinin esas alınması gerektiğine karar verilmiştir.