muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8516, Karar No: 2022/5552, Tarih: 26.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/8516 E.  ,  2022/5552 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : DENİZLİ 8. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm: Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 16/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığın MERNİS adresinde doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi kapsamında muhtara teslim edildiği anlaşılmış olup; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin tebliğ yapılması usulsüz olduğundan 16/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2) Kabule göre de;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2) Kabule göre de;

a) Sanığın, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı kapsamında, Denizli Devlet Hastanesinin 24/06/2015 tarih ve 3369 sayılı raporu ile altı haftalık program süresince 15/04/2015 - 29/04/2015 - 13/05/2014 - 27/05/2015 - 10/06/2015 - 24/06/2015 tarihli testlerinin pozitif olduğuna dair hastane yazısına konu raporların asılları veya onaylı örnekleri istenmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

b) Sanığın suçu adli sicil kaydında görünen Sarayköy Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/70 esas, 2011/239 sayılı kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararında belirlenen denetim süresi içinde işlediği anlaşıldığından, gereğinin takdir ve ifası için mahkemesine bildirimde bulunulmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA,  26/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2291, Karar No: 2024/16894, Tarih: 16.12.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/2291 E.  ,  2024/16894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; kamu davasına yöntemince katılmayan şikayetçi ve mağdur vekilinin kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı belirlenmiştir.

Sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz eden katılanlar vekilinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmüne yönelik Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar, şikayetçi ve mağdur vekilinin temyiz istemi, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a uyarınca beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluştuğuna, Mahkemece hakaret suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığı yönünde bir inceleme yapılmadığına yöneliktir.

III. GEREKÇE

Davaya konu haber içeriğinde yer alan ifadelerin ve haber başlığının, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatlarında özel bir önem atfedilen ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerektiği, ifade özgürlüğünün demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturduğu, AİHM içtihatlarında da belirtildiği üzere haberin okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir ifade tarzıyla kaleme alınabileceği, haber içeriğindeki ifadelerin söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde muhatabının onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp eleştiri niteliğinde değerlendirilmesi gerektiği, aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değerin ölçüsüz bir şekilde genişleyeceği ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebileceği, bu kapsamda hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığına yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, yargılama sonuçlarına uygun şekilde beraat hükmü kurulmasına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

A. Şikayetçi ve Mağdur Vekilinin Temyiz İstemine İlişkin

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, yargılama sonuçlarına uygun şekilde beraat hükmü kurulmasına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

A. Şikayetçi ve Mağdur Vekilinin Temyiz İstemine İlişkin

04.10.2017 tarihli oturumda, şikayetçi ...'un sanıktan şikayetçi olduğunu ancak davaya katılmak istemediğini belirttiği ve mağdur ...'in sanık hakkında şikayetçi olmadığını beyan ettiği, bu itibarla 5271 sayılı Kanun'un 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatlarının bulunmadığı belirlenerek, aynı Kanun'un 260/1. maddesi gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkilerinin olmadığı anlaşılmakla, şikayetçi ve mağdur vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılanlar Vekilinin Temyiz İstemine İlişkin

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Sapanca Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1245, Karar No: 2023/1333, Tarih: 16.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/1245 E.  ,  2023/1333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Düşme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 04.09.2015 tarihli ve 2015/13424 Esas sayılı iddianamesiyle, icra kanalı ile kendisine teslim edilen bir kısım eşyayı satış için gidildiğinde hazır etmediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1-1. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Konya 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2015 tarihli ve 2015/631 Esas, 2015/819 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. Konya 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2015 tarihli ve 2015/631 Esas 2015/819 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 15.06.2021 tarihli ve 2020/30436 Esas, 2021/12247 Karar sayılı kararıyla;

'' Sanığın haczin yapıldığı tarihte işyerinde işçi olarak çalıştığı ve haciz işlemi sırasında gerekli ihtaratlar yapılarak mahcuz eşyalar kendisine teslim edildikten sonra, 18/03/2015 tarihli tutanak ile hacizli malların belirtilen adreste bulunmadığının tespit edilmesi karşısında, işyerinde işçi olarak çalıştığını, hacizli mallar kendisine yediemin olarak teslim edildikten sonra işten çıkarıldığını, haciz edilen eşyaların ise o tarihte işyerinde bulunduğunu savunması karşısında, ilgili icra dosyasının aslı veya onaylı örneği incelenip dosya içerisine alınarak sanığın savunmasının doğruluğu araştırılıp, iş yerinde çalışıp çalışmadığı, iş yerinden ayrıldığı hususunda suç tarihinden önce İcra Müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunup bulunmadığı, İcra Müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzların kaybolmasına neden olup olmadığı tespit edilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Konya 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.03.2022 tarihli ve 2021/619 Esas, 2022/234 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 75, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddeleri uyarınca düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, suçun sübut bulduğuna, mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine, vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1-Borçlu firmada ara ara yardım amaçlı çalışan sanığa haciz ile teslim edilen bir kısım mahcuzun muhafaza için gidildiğinde yerinde olmadığı, sanığın suç tarihinden önce işten ayrıldığı ve bu durumu icra müdürlüğüne bildirmeyerek dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davrandığı belirlenmiştir.

2. Haciz tutanakları, tanık beyanı ve sanık savunması dosyada bulunmaktadır.

3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulduğu ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Konya 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.03.2022 tarihli ve 2021/619 Esas 2022/234 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10682, Karar No: 2006/13394, Tarih: 20.06.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/10682 E.  ,  2006/13394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2006 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 3.120 YTL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 20.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24430, Karar No: 2014/8082, Tarih: 24.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/24430 E.  ,  2014/8082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2013

NUMARASI : 2012/376-2013/209

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili ile davalı yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ve davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki taşınmaza ve ağaçlara değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerin de değildir.

Davalının temyiz ititrazlarına gelince;

1)Sermaye faizi, tarla kirası ve genel idari giderlerin üretim masraflarına dahil edilmesi suretiyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre düşük bedele hükmedilmesi,

2) Dava konusu taşınmazın yeri, konumu, bilirkişi raporunda belirtilen özelliklerine göre belirlenen metrekare bedeline objektif değer artırıcı unsur ilave edilerek bedel tespit edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi,

3) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 30.10.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davacı idare vekilinin ve davalının temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17854, Karar No: 2012/3798, Tarih: 05.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/17854 E.  ,  2012/3798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca dere mutlak koruma alınında kalan taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9904, Karar No: 2015/12393, Tarih: 15.06.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/9904 E.  ,  2015/12393 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/185648

MAHKEMESİ : Adana 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2012/1065 (E) ve 2013/316 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nın 34, 230, 232 ve 289.maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eyleminin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 15/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19177, Karar No: 2010/18985, Tarih: 11.11.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/19177 E.  ,  2010/18985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalı kocanın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece verilen ilk hüküm, davacı kadın tarafından münhasıran nafakalar yönünden temyiz edilmiş; hüküm, yoksulluk nafakası verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuş, diğer yönler onanmıştır. Mahkemece bozmaya uyulmuş olup, bozma sonrası yargılama yoksulluk nafakası yönünden (TMK.md.175) devam etmektedir. Bozmaya uyulmakla taraflar yönünden doğmuş olan usulü kazınılmış hak ilkesi gereğince, kesinleşen konularda yeniden hüküm verilemez. Bu yön gözetilmeden tedbir nafakası (TMK.md.169) hakkında yeniden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır. Ancak, bu husus yeniden yargılama gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte açıklanan nedenlerle mahkeme hüküm fıkrasının 2 nolu bendinin hükümden çıkarılmasına, bunun yerine "boşanma hükmünün kesinleşmesi tarihinden itibaren aylık 220 TL. yoksulluk nafakasının davalıdan alınarak davacı kadına verilmesine" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu kısmının düzeltilmiş olarak, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.11.2010 (prş)
Yargıtay — Esas No: 2006/14921, Karar No: 2006/18010, Tarih: 03.10.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/14921 E.  ,  2006/18010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sinop İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/05/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Davacı tarafça dosyaya gönderilen belediye gelirleri ile ilgili muhasebe kayıtları arasında yer alan 28.12.2005 tarihli "Çevre Orman Bakanlığı, Çeşitli Gelir" açıklaması ile teslimatı yapılmış 400.000.00 YTL ve 11.10.2005 tarihli yine "Çevre Orman Bakanlığı, Çeşitli Gelir" açıklaması ile teslimatı yapılmış olan 250.000.00 YTL'nin "Katı Atık Tesisi" için Çevre Bakanlığı'ndan gönderildiği son celse borçlu belediye vekili tarafından ileri sürülmüştür. Bu iddiayı doğrulamak için ibraz ettikleri Çevre Orman Bakanlığı'nın yazılarında söz konusu miktarların "Katı Atık Tesisi" yardımı olarak borçlu belediye hesabına havale edilmiş olduğu görülmektedir. Bu durumda, bu kalemlerde gösterilen 400.000.00 YTL ve 250.000.00 YTL üzerinden de haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile haczin devamına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 03.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11156, Karar No: 2020/1267, Tarih: 21.01.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/11156 E.  ,  2020/1267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Görgü tanığı ...’in ifadesinde; suça konu fabrikada devriye gezerken 3 erkek şahsı gördüğünü, kapüşonlu olmaları nedeniyle yüzlerini görmediğini, aradan 15 dakika geçtikten sonra aynı elbiseli iki şahsın sokakta yanından geçtiğini ve onların yüzünü gördüğünü beyan ettiği, kendisine haber verilmesi üzerine karakola giderek yakalanan suça sürüklenen çocukları yolda yanından geçen şahıslar olduğunu belirterek teşhis ettiği, suça sürüklenen çocukların ise ısrarla atılı suçlamaları kabul etmedikleri, suç tarihinde fırında çalıştıklarını ve fırına ait kamera kayıtlarının incelenmesini ve çalışanların dinlenilmesini istedikleri, fırının sahibinin beyanında, suça sürüklenen çocukların yanında çalıştıklarını ancak suçun işlendiği gün iş yerinde olup olmadıklarını hatırlamadığını ve kamera kayıtlarının da mevcut olmadığını belirttiği, suça sürüklenen çocuk müdafiinin de suça sürüklenen çocuklardan ...’ın suç tarihinde fırında çalıştığına dair SGK hizmet çizelgesini dosyaya sunduğu anlaşılmakla; tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde suça sürüklenen çocukların atılı suçları işlediğine dair, her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetine yeter nitelikte, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatlerine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiileri ve suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 21.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.