muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/603, Karar No: 2017/337, Tarih: 20.06.2017

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında, mağdur ...'e yönelik nitelikli yağma suçundan verilen mahkûmiyet hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup; direnmenin kapsamına göre inceleme, sanık hakkında mağdur ...'a yönelik teşebbüs aşamasında kalan nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında teşebbüs aşamasında kalan nitelikli yağma suçundan yetersiz gerekçe ile mahkûmiyet hükmü kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra, yerel mahkemece sanığın da hazır bulunduğu oturumda, bozma ilamına karşı önce sanık ve müdafii ile mağdura diyeceklerinin sorulduğu, ardından Cumhuriyet savcısının görüşünün alındığı ve hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.03.2016 gün ve 216-109; 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207- 309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.03.2016 gün ve 216-109; 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207- 309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hali, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama aşamasında sanık ve müdafii ile mağdur dinlendikten ve Cumhuriyet savcısının bozma ilamına ilişkin görüşü alındıktan sonra, hazır bulunan sanığa son sözleri sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nun 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle yerel mahkeme direnme hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.04.2016 gün ve 151-93 sayılı direnme hükmünün, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24681, Karar No: 2017/8801, Tarih: 11.12.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/24681 E.  ,  2017/8801 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflarca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 14.03.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu kazalıya bağlanan gelirin rücuan tahsili istemine ilişkin olup davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanununun 21/1 maddesidir.

Davalı işverene ait maden işletmesinde pano ayak üretim yedek işçisi olarak çalışan kazalının iş kazası sonucunda sağ ayağından yaralanarak % 11 oranında sürekli iş göremez hale gelmesiyle bağlanan gelirin rücuen tazmini talebiyle açılan davaya ilişkin Kurum müfettişi tarafından düzenlenen raporda işverenin % 80, kazalının % 10, kazalının ustası ...'in % 10 kusurlu olduğu; kesinleşen tazminat dosyasında işverenin % 80, kazalının % 20 kusurlu olduğu; Mahkemece alınan 15.05.2015 tarihli bilirkişi raporunda işverenin % 50, kazalının % 40, kazalının ustası ...'in % 10 kusurlu olduğu; Mahkemece hükme esas alınan kusur raporunda ise işverenin % 80, kazalının % 20 kusurlu olduğu ifade edilmekte olup kusura ilişkin tüm bu tespitler incelendiğinde açık çelişki bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bu tür iş kazalarında kusurun belirlenmesinde; öncelikle zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğu belirlenmeli, belirlenen ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda; tarafların kusur oran ve aidiyetleri işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden alınacak bilirkişi raporu uyarınca saptanmalıdır. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 5510 sayılı Kanunun 21., 4857 sayılı Kanunun 77., İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi ile oluşa uygun kusur raporu alınması gerekir. Mahkemece, tarafların kusur durum ve oranlarının belirlenmesi için yeniden alanında uzman bilirkişilerden oluşan heyet raporu alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 11.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3449, Karar No: 2024/7605, Tarih: 25.06.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/3449 E.  ,  2024/7605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/352 Esas, 2023/2564 Karar

DAVA TARİHİ : 13.04.2018

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Bodrum 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/295 Esas, 2019/839 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalının onaylı mimari projeye aykırı davranarak mutfak penceresinin yerine kapı açtırarak terasa inmek için binasının iki tarafına da merdiven eklettiğini, buraların 197 ada 4 parselin ortak alanı olduğunu, yine ortak alanda davacının evinin yan tarafındaki toprağı kazıp kendine kullanım alanı yarattığını ve ortak alana el attığını, projeye aykırı olarak ve ortak alana müdahale ederek bir oda ve müştemilat olarak kullandığı bir alan yarattığını, bunun yanı sıra üzerini pergola ile kapattığı alanda bir de davacının duvarına tecavüzlü merdiven yaptırdığını ileri sürerek, davalının 197 ada 4 parsel 8 numaralı bağımsız bölümde yer alan tüm projeye aykırılıkları ile el atmalarının önlenmesini, müdahalenin men'ine, yıktırılarak eski hale getirilmesine ve kal'ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; iki taraf arasında daha önceden 2017/323 Esas sayılı dosyanın ikame edilmiş olduğunu, davacının bu davayı misilleme olarak açtığını, iş bu davadaki iddialarının haksız ve mesnetsiz olduğunu, davalının kesinlikle binanın bahçesindeki kullanım alanlarını projeye aykırı olarak evinin içine katarak genişletmediğini, sadece binadan bahçeye inmek için birkaç basamak merdiven koyduğunu, davalının evinin yan tarafından toprak kazılarak kullanım alanı yaratıldığı iddiasının doğru olmadığını, bu bölümün çiçek ekilerek güzelleştirildiğini ve hala ortak kullanıma açık olduğu, bu bölümleri kesinlikle evin içine katılmadığını ileri sürerek haksız ve mesnetsiz olarak ikame edilen davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; işbu davanın misilleme olarak açıldığını, bilirkişi raporunda bahçeye inmek için yaptırılan birkaç basamak merdivenin yıkılması gerektiği belirtilmekte ise de sitedeki tüm evlerin bahçelerinin fiilen o evin maliki tarafından kullanıldığından, diğer maliklerin kullanımına engel olacak bir durum söz konusu olmadığını, ayrıca bu konuda gerek yönetim planında, gerekse 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nda (634 sayılı Kanun) bunu yasaklayan madde bulunmadığını, evin yan tarafında toprak kazılarak doldurulduğu belirtilen kısmın kullanım alanı yaratmak amacıyla değil, topraktan gelen rutubeti önlemek amacıyla zorunlu olarak yapıldığını, binanın yan tarafındaki toprak alanın ise zaten var olan bahçenin gerektiği kadar toprakla doldurulması suretiyle çiçek ekilerek güzelleştirildiğini, halen ortak kullanıma açık olduğunu, siteye güzellik kattığını, bu bölümün evin içine katılmadığını, ortak alan olarak muhafaza edildiğini, mahkemece verilen yıkım kararının haksız ve mesnetsiz olduğunu belirtmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle;istinaf dilekçesindeki itirazlarını etmiş ve kararın eksik inceleme sonucu verildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu ve 33 üncü maddeleri

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalının mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut yeterli nisapta kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup, dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup, dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10584, Karar No: 2013/14653, Tarih: 08.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/10584 E.  ,  2013/14653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM: Beraat

I- Sanık ... müdafii tarafından sanık lehine vekalet ücreti verilmesine yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmü yasal süresi geçtikten sonra 29.07.2011 tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Katılan vekili tarafından sanıkların beraatine yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Olay tarihinde doktor olarak görev yapan sanıklar ..., ... ve ...'ın, ...Eczanesi sahibi sanık ... tarafından bir şekilde elinde bulundurulan sağlık karnelerine, soruşturma raporunda sözü geçen hastaları muayene etmeden sahte reçeteler düzenledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, teftiş kurulu raporunda adı geçen, müfettiş tarafından beyanları alınan ancak kovuşturma aşamasında dinlenmeyen ve reçeteleri ...Eczanesince fatura edilen şahısların tanık sıfatıyla dinlenerek, olay hakkındaki bilgilerine başvurulması, her bir reçetede adı geçen doktora muayene olup olmadıklarının ve reçetelerin muhteviyatındaki ilaçları eczaneden eksiksiz olarak alıp almadıklarının, reçetelerdeki imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, suça konu reçetelerin arkasındaki imzaların kimin eli ürünü olduğunun tespiti bakımından tanık olarak dinlenilen kişiler ile birlikte diğer ilgililerin imza ve yazı örnekleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılması; suça konu reçetelerin hastalar muayene edilmeden hastalıklarıyla ilgisi bulunmadan düzenlenip düzenlenmediğinin, fazladan yazılan ilaç bulunup bulunmadığının, reçeteye konu ilaçların konulan teşhislerle uyumlu olup olmadığının belirlenmesi bakımından üniversitelerin reçetelere konu hastalıklarla ilgili uzman hekimlerden oluşturulacak bilirkişi kuruluna dosya ve ekleri tevdi edilerek ayrıntılı bilirkişi raporu alınması; dosya arasında bulunan “ilgili makama” başlıklı dilekçede doktor olduğunu belirten ve sanıklarımızdan ... hakkındaki iddilarla ilgili beyanda bulunan Dr. Necati Bulmuş'un tanık olarak dinlenilmesi ile toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9108, Karar No: 2020/1899, Tarih: 03.06.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/9108 E.  ,  2020/1899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçlunun alacağı üzerine ihtiyati haciz koyduklarını, şikayetçi bankanın ihtiyati haczini kesinleştiren ilk kesin alacaklısı olduğunu, bu nedenle sıra cetvelinin kendi takip dosyalarından düzenlenmesi gerektiğini, sırasına itiraz edilen şikayet olunan bankanın İİK'nın 100. maddesindeki belgelere sahip olmadığını, ilk kesin haciz olan şikayetçi bankanın haczine iştirak edemeyeceğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini şikayet ve talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, sıra cetvelinin usulüne uygun olduğunu savunarak şikayetin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, sıra cetveli düzenlenirken kesin hacizlerin infaz tarihlerine, ihtiyati hacizlerin ise kesinleşme tarihlerine bakılacağı, ihtiyati haczin kesinleşmesi için ödeme süresinin geçirilmesi gerektiği, eğer İİK'nın 100. maddesindeki şartlar mevcutsa, ilk hacze iştirakin de mümkün olduğu, ihtiyati hacizlerin kendi aralarında önce veya sonra konulmuş olmalarının, İİK'nın 268. maddesindeki özel durum dışında sonuç doğurmayacağı, bu durumda İcra Mahkemesi'nce ilk kesin haciz ya da ilk kesinleşen ihtiyati haciz ile (eğer varsa) buna iştirak edebilecek hacizlerin belirlenmesi, sıra cetvelinin bu hacizlerin tarihleri ve oluşan usulî müktesep haklar da dikkate alınarak düzenlenmesi gerektiği, ilk kesinleşen haciz şikayetçinin haczi olmakla sıra cetvelinin şikayetçinin takip dosyasında düzenlenmesi gerektiği, şikayet olunan bankanın takibinin kambiyo senedine dayalı olarak başlatıldığı ve İİK'nın 100. maddesinde belirtilen ve ilk hacze iştiraki sağlayan belgelerden herhangi birine dayanmadığı gerekçesiyle şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 03.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28135, Karar No: 2016/14126, Tarih: 23.06.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/28135 E.  ,  2016/14126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşa yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın, doktor olarak görev yapan katılana söylediği kabul edilen “sen nasıl doktorsun lan, ne olur lan, lan benim paramla maaş alıyorsun” şeklindeki sözlerinin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) Katılanın, “çocuk hastanesinin acil bölümünde görevli doktordum, sanık küçük bir kız çocuğu ile geldi, ben adli vaka olabilir düşüncesiyle uzmana yönlendirdim, uzman doktor da bakmış ve bakan hekimce bir rapor düzenlensin demiş, ben değil uzmanın değerlendirilmesi gerek dedim, bunun üzerine sanık beni bekletmeyin beni bir an önce gönderin dedi, o sıra sanığın eşi bağırmaya başladı, ben beklemek istemiyorum gibi şeyler söyledi” şeklindeki anlatımı karşısında, katılan ile uzman hekim arasında adli rapor düzenlenmesine ilişkin ihtilaftan kaynaklanan gecikme nedeni ile olayın meydana geldiğinin anlaşılması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK'nın 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b) Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,