muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3199, Karar No: 2018/17042, Tarih: 08.11.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/3199 E.  ,  2018/17042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mahkemece verilen 30/05/2007 tarihli ve E.2007/153-K.2007/350 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesine ve Dairemizce hükmün sanık lehine bozulmasına karşın, bozmadan önceki hükümde sanık hakkında hükmolunan 5 ay 7 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilerek sanığın neticeten 3140 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, bozmadan sonraki hükümde 5 ay 7 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesi nedeniyle CGK'nin 09/02/2016 tarihli ve E.2014/71-K.2016/42 sayılı kararı uyarınca kazanılmış hakka dikkat edilmemesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, hükmün 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafından sonra gelmek üzere yeni bir paragraf olarak "1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca neticeten sanığın 3140 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" paragrafının eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7934, Karar No: 2016/10633, Tarih: 12.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/7934 E.  ,  2016/10633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, işe başladığı tarihten bu yana davalı tarafından ödenmeyen ilave tediye alacaklarının tahsilini talep ettiklerini, bu alacakların ödenmesi talebiyle fazlaya dair haklarını saklı tutarak.... Asliye Hukuk Mahkemesine açtıkları 2014/35 Esas sayılı davada 15.470,22 TL ilave tediye alacağının ödenmesine karar verilmiş olduğunu, ödenmesine karar verilen miktarın gerçekte alması gereken alacaktan daha az olması sebebiyle bu davayı açtıklarını, Bakanlar Kurulunun 6772 sayılı yasanın 3. Maddesinde düzenlenen ikinci tediyenin ödenmesi içinde her yıl karar almış olduğunu, her yıl için iki defa ilave tediye alacağına hak kazandığını, 6772 sayılı kanun gereğince ödenmesi gereken ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne verilmiştir.

HMK'nun 114.maddesinde; aynı davanın daha önceden açılmış ve halen görülmekte olmamasının dava şartlarından olduğu düzenlenmiştir. Burada anılan dava şartlarından maksat, davanın esastan görülüp karara bağlanabilmesi için varlığı ya da yokluğu hakim tarafından davanın her aşamasında kendiliğinden gözetilen ve taraflarca da noksanlığı davanın her aşamasında ileri sürülebilen hallerdir. Aynı davanın daha önceden açılmış ve halen görülmekte olmaması konusu eş söyleyişle derdestlik iddiası bir olumsuz dava şartı haline getirilmiş ve bu suretle derdestlik itirazı ilk itiraz olmaktan çıkartılıp; dava şartına ilişkin usuli bir itiraza dönüştürülmesi sağlanmıştır. Açılmış ve görülmekte olan bir davanın davacısı, hukuki korunma sürecini başlatmıştır. Artık onun aynı davayı yeniden bir başka mahkeme önüne getirmesinde hukuken korunmaya değer güncel bir yararı kalmamıştır; bu bağlamda hukuken korunma ihtiyacı içinde bulunmamaktadır ve onun yapacağı iş davanın sonucunu beklemektir. Davayı açmaktaki yarar hukuki olmalıdır; ideal veya ekonomik yarar tek başına yeterli değildir. Derdestlik itirazının korunmasının temelinde aynı davanın tekrar açılıp görülmesinin sağlanmasında davacının hiçbir hukuki yararının bulunmadığı düşüncesi yatmaktadır.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde aynı konuda ... Asliye Hukuk Mahkemesine açtıkları 2014/35 Esas sayılı davada 15.470,22 TL ilave tediye alacağının ödenmesine karar verilmiş olduğunu, ödenmesine karar verilen miktarın gerçekte alması gereken alacaktan daha az olması sebebiyle bu davayı açtıklarını belirttiği anlaşılmaktadır. Davacının aynı konuda açmış olduğu ve Dairemizce de incelenerek bozulan ... Asliye Hukuk Mahkemesi 2014/35 Esas sayılı dava dosyası 26.11.2014 tarihinde karara bağlanmış, bu kez davacı bu kararı temyiz etmek yerine 28.11.2014 tarihinde yani ilk davanın karara bağlanmasından 2 gün sonra bu davayı açmıştır. Bunun anlamı dava tarihi itibarıyla görülmekte olan, tarafları ve konusu aynı olan derdest bir dava bulunduğudur. Yine derdestlik HMK 114/1-ı maddesi gereği bir dava şartı olup hakim tarafından resen gözetilir ve dava şartları dava tarihindeki duruma göre değerlendirilir. Diğer yandan davacı ilk davada davasını ıslah etmiş ve ıslah dilekçesinde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmamış olmakla eldeki dava ek dava olarak da kabul edilemez. Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde mahkemece davanın derdestlik nedeniyle dava şartı yokluğundan usulden reddi gerekirken, davanın esası hakkında karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının davalıya iadesine, 12.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1382, Karar No: 2019/8198, Tarih: 16.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1382 E.  ,  2019/8198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 18/11/2015 tarih ve 2014/260-2015/312 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin taraf vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkillinin ‘’INFANTUM’’ ibareli 03. ve 05. sınıflarda, 2012/72030 sayılı marka tescil başvurusuna, davalı tarafından 2009/69673 sayılı ‘’Infanta’’ ibareli markasına ve benzerlik nedenine dayalı itirazının davalı kurum Markalar Dairesi tarafından reddedildiğini, bu karara karşı davalı şirketin YİDK nezdindeki itirazın kabul edilerek davacı başvurusunun iptal edildiğini, sağlık emtialarında tüketicinin bilinçli olması nedeniyle kartıştırılma itimalinin olmadığını ileri sürerek YİDK kararının iptalini ve markanın tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı TPMK vekili; açılan davanın yerinde olmadığını, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili; markaların 556 sayılı Khk’nın8/1-a anlamında aynı olduğunu ve aynı emtialar için tescil edilmek istendiğini savunarak davanın reddinin talep etmiştir.

Davalı TPMK vekili; açılan davanın yerinde olmadığını, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili; markaların 556 sayılı Khk’nın8/1-a anlamında aynı olduğunu ve aynı emtialar için tescil edilmek istendiğini savunarak davanın reddinin talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; her iki markanın da kök unsuru “infant” ibaresi olup bu ibare İngilizce’de “bebek, küçük çocuk, başlangıç aşamasında olan, 0-12 ay arası bebek”, tıp literatüründe ise “infant” sözcüğü yeni doğan anlamına geldiği, “infant” ibaresinin etken madde kökenli bir kelime olmadığı ancak yine de tıp alanında genel olarak kullanılan bir sözcük olduğu markalara eklenen ekler nedeniyle özellikle tıp alanında kullanılan emtialar yönünden ilgili tüketici kitlesi nezdinde markaların farklılaşması için yeter derecede farklılık oluştuğu, ancak nihai tüketicinin doktor, eczacı, diş hekimi ve uzman kullanıcı olmadığı 03. sınıftaki emtiaların tamamı, 05. sınıftaki ‘’05.02. insan ve hayvanlar için diyetetik takviyeler (tıbbi amaçlı olmayan diyet maddeleri, diyet takviyesi olarak polen, tıbbi amaçlı olmayan hayvan yemi katkıları dahil). 05.04. Hijyen sağlayıcı ürünler ( pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden dahil çocuk bezleri ). 05.05. Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler. 05.06. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular.‘’ alt grup emtiaları yönünden ise nihai tüketicinin ortalama düzeyin üzerinde bilgilenmiş olmasına karşın alanında uzman kişiler olmadığından karıştırılma ihtimalinin olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, TPMK YİDK'nın 2014-M-6430 sayılı kararının ‘’05/01 grupta insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler, 05/02 grupta tıbbi amaçlı diyet maddeleri zayıtlatıcı ürünler, bebek mamaları, tıbbi amaçlı ürünler ve bitkisel içecekler, 05/03 grupta diş hekimliği için ürünler (aletler cihazlar hariç) 05/07 grupta dezenfektanlar, antiseptikler (mikrop öldürücüler) tıbbi amaçlı deterjanlar’’ emtiaları yönünden iptaline, YİDK iptaline yönelik fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir. İlaç emtiası bakımından etken madde veya tedavisi hedeflenen hastalığa doğrudan atıf yapan işaretler tanımlayıcı niteliktedirler. Jenerik veya etken maddeden türetilen ilaç markaların da ayırt edicilik vasfına sahip olmak koşuluyla marka olarak tescili mümkündür.

2- Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir. İlaç emtiası bakımından etken madde veya tedavisi hedeflenen hastalığa doğrudan atıf yapan işaretler tanımlayıcı niteliktedirler. Jenerik veya etken maddeden türetilen ilaç markaların da ayırt edicilik vasfına sahip olmak koşuluyla marka olarak tescili mümkündür.

Mahkemece, davacının ''INFANTUM'' ibareli markası ile davalı ...'in ''Infanta'' ibareli markası ingilizcede ''bebek, küçük çocuk, vb.'' anlamına gelen ''Infant'' kelimesinden türetilmiştir. Bu durumda, davaya konu taraf markaları ilaç emtialarının etken maddesi veya tedavi ettiği hastalığa atıf yapan ibarelerden türetilmediğinden ortalama tüketiciden daha iyi bilgilenmiş ve dikkatli doktor, eczacı, diş hekimi gibi tüketicilerin elinden geçerek kullanılması dahi markaların 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerliğini ortadan kaldırmayacaktır. Mahkemece, doktor ve eczacıların elinden geçerek kullanılan emtia sınıfları bakımından da davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kısmen kabul kararı verilmesi isabetli olmamış, kararın bu nedenle davalılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davalılara iadesine, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,16/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8493, Karar No: 2025/4601, Tarih: 06.05.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/8493 E.  ,  2025/4601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/89 E., 2024/592 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/733 E., 2021/26 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından tamamı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Davalı erkek vekilinin temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının ...'a yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/990, Karar No: 2007/3921, Tarih: 05.03.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/990 E.  ,  2007/3921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü.

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2006 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 3.120.YTL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 05.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7072, Karar No: 2015/21152, Tarih: 12.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/7072 E.  ,  2015/21152 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Dava, 3.2.2014 tarihinde açılmış, davalı erkek ön incelemeden sonra 6.6.2014 tarihinde maddi ve manevi tazminat (TMK md. 174/1,2) talep etmiştir. Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia ve savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise diğer tarafın açık muvafakati ve ıslah dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK. md. 141/1). Davalı erkeğin maddi ve manevi tazminat isteği, talep sonucunun genişletilmesi niteliğindedir. Bu durumda ıslah da söz konusu olmadığına göre, davalı erkeğin maddi ve manevi tazminat talebi artık incelenemez. O halde davalının maddi ve manevi tazminat talebi hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilecek yerde; reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.11.2015 (Per.)

....
Yargıtay — Esas No: 2018/6716, Karar No: 2018/13163, Tarih: 24.12.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/6716 E.  ,  2018/13163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin elektrik abonesi olduğunu, söz konu aboneliğin maden ocağında kullanıldığını, kaçak elektrik kullandığından bahisle adına kaçak elektrik tespit tutanağı düzenlendiğini, elektrik sayacının ve panonun sağlam olduğunu, tutanakta imzalarının da olmadığını belirterek kaçak elektrik kullanmadığını belirtedek haksız ve kötü niyetli olarak tahakkuk ettirilen 32.299,40 TL yönünden borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir.

Davalı, yapılan kontrollerde akım trafosuna müdahalenin tespit edildiğini, test neticesinde sayacın 2/3 eksik değer kaydettiğini, eksik tüketime neden olan akım trafolarının fotoğraflandığını, akım trafosunun sökülerek akımın normale döndürüldüğünü, fakat akım trafolarına davacı çalışanlarca zorla el konulduğunu, ertesi gün getirilen akım trafolarının ise aynı olmadığını, bu müdahale nedeni ile kaçak tespit tutanağı tutulduğunu, müdahalenin akım trafosuna yapıldığını, kaçak tespit tutanağının aksinin ispat edilmediğini ileri sürerek davanın reddini dilemiştir.Mahkemece, davacının kaçak elektrik tahakkukunun 16.756 TL yönünden iptali ile 16.756 TL yönünden borçlu olmadığının tespitine, 15.543 TL yönünden ise borçlu olduğunun tespitine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Anılan karar Dairemizin 2015/15095 Esas- 2016/11902 Karar sayılı ve 20.10.2016 tarihli kararı ile “Mahkemece; uyuşmazlığın çözümünde Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, öncelikle yargı yerinde ayrı Asliye Ticaret Mahkemesi varsa görevsizlik nedeniyle HMK'nın 114/1-c ve 115/2.maddeleri uyarınca davanın usulden reddine, ayrı Asliye Ticaret Mahkemesi yoksa davaya Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla bakılması ve 6100 sayılı HMK'nın 297/1-a maddesi uyarınca da kararın Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla verildiğinin hükümde gösterilmesi gerekirken, bu yön gözardı edilerek davanın esası hakkında Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verildikten sonra verilen 10.10.2017 tarihli son kararında; davanın kabulü ile davalı şirket tarafından davacıya kaçak elektrik kullanım nedeniyle tahakkuk ettirilen 32.299,40 TL para cezasının iptaline, 32.299,40 TL açısından davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.Dava, kaçak elektrik kullanımı nedeniyle tahakkuk ettirilen tüketim bedelinden borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.HMK’nın 281. maddesinde, tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilecekleri; mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden ek rapor alabileceği; ayrıca gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabileceği açıklanmıştır.

Bilirkişiler, raporlarını hazırlarken raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu aynı zamanda Yargıtay denetimine de elverişli olacak şekilde bilgi ve belgeye dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hüküm kurmaya dayanak yapılabilir.Davalı kurum görevlilerince davacının abonesiz ve sayaçsız kaçak elektrik kullandığı belirtilerek davacı hakkında 25.12.2013 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağı düzenlenmiştir. Kurum görevlilerince düzenlenen tutanak aksi sabit oluncaya kadar geçerli olup, tarafları bağlar. İlgili tutanakta, akım trafolarına müdahale edilerek 2/3 eksik değer kaydettiği tespit edilmiş olup bu durumun 01.03.2003 tarihinde yürürlüğe giren Elektrik Tarifeleri Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13. maddesinde belirtilen “Dağıtım sistemine veya sayaçlara veya ölçü sistemine ya da tesisata müdahale” kapsamında değerlendireceği açıktır. Uyuşmazlık, davacının kaçak kullanıp kullanmadığının belirlenmesi hususundadır.