muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7549, Karar No: 2014/24224, Tarih: 18.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/7549 E.  ,  2014/24224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2. fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Öte yandan, hüküm davalı işveren vekili Av. ...’ya 7201 Sayılı Yasa'nın 35. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de barodan sorulmadan bu şekilde tebligat yapılması doğru olmamıştır.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Davalı işveren vekili Av. ...’nın adresinin ilgili Baro’dan sorularak, gerekçeli karar davalı işveren vekiline usulünce tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5281, Karar No: 2013/4888, Tarih: 13.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/5281 E.  ,  2013/4888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31.01.2012 tarih ve 2011/267-2012/27 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı tarafça yüksek faiz verileceği, parasının istediği zaman iade edebileceği vaatleriyle bir belge karşılığı müvekkilinden 81.380 DM para tahsil edildiğini, talep edilmesine rağmen paranın geri ödenmediğini, paranın BK, ..., Sermaye Piyasası Kanunu ve diğer mevzuat hükümlerine aykırı olarak tahsil edildiğini, taraflar arasında bir ortaklık ilişkisi bulunmayıp, müvekkiline hisse senedi teslim edilmediğini ileri sürerek, şimdilik 8.000 TL’nin ödendiği tarihten itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsilini, geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar vekili,hak düşürücü süre, zamanaşımı ve esasa ilişkin sebeplerle davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia,savunma ve tüm dosya kapsamına göre, gerek davalı şirket gerekse davalı şahısların ... 336. maddesi gereğince sorumluluklarının tespitinin ve davacının bu yöndeki iddialarının araştırılmasının, sunulan CD ve belgeler ile davalı şirket kayıtları üzerinde uzman bilirkişi marifetiyle inceleme yapılmasını gerektirdiği, ancak davacı tarafın bilirkişi incelemesi yapılmasını istemediği gibi, kesin süre içerisinde bilirkişi ücretini de yatırmadığı, davacının tüm davalılar yönünden iddialarını kanıtlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ile bir kısım davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ile bir kısım davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,... TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 03,... TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...Ş. ve ... İnşaat A.Ş'den alınmasına, ....03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23968, Karar No: 2019/16985, Tarih: 23.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23968 E.  ,  2019/16985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : TESPİT-ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının çalışmaya başladığından bu yana fiilen "büro işçisi" olarak çalıştığını ancak pozisyonunun işverence "düz işçi" olarak gösterildiğini, bu nedenle başlangıç derece ve kademesinin eksik hesaplanması sonucu eksik ödeme yapıldığı belirtilerek doğru derece ve kademesinin tespiti ile ücret farkı, akdi ilave tediye farkı, yasal ilave tediye farkı ve yıpranma primi alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar Savunmasının Özeti:

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında öncelikle çözülmesi gereken uyuşmazlık davacının alacaklarından hangi kurumun sorumlu olduğu noktasındadır.

6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesinin “(6) Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” şeklindeki hükmü uyarınca "devirden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken kıdem tazminatı dışındaki borçlardan devralan kurum değil devreden kurum sorumludur" denilmektedir.

İş sözleşmesinin devri kendine özgü üçlü bir ilişki olup devreden işverenin, devralan işverenin ve de işçinin rızasının uyuşması sonucu ortaya çıkmaktadır. Devir işleminin gerçekleşmesinden itibaren iş ilişkisi sadece devralan işverenle işçi arasında devam eder. Yıllık ücretli izin hakkının ücrete dönüşmesi ancak iş sözleşmesinin sona ermesinden sonra ortaya çıkacağından, sözleşme devri düzenlemesinin esas amacı olan feshin son çare olması ilkesi ışığında sözleşmenin devamını sağlamayı amaçladığından dolayı sözleşmenin devrini kabul ettiğimizde sözleşmenin sürdüğünden bahisle yıllık ücretli izin hakkının alacak hakkına dönüşmesi ve de devreden işverenin sorumluluk durumunun ortadan kalkmasından dolayı devreden işverenin yıllık ücretli izin alacağından sorumluluğu söz konusu olamayacaktır. Ayrıca kıdem tazminatı alacağı da iş aktinin sonlanması ile doğan bir alacak kalemi oldğundan dolayı 6111 sayılı Yasaya göre devir halinde de son devralan ve devreden işçinin kıdem tazminatından müştereken ve müteselsilen sorumlu olacaktır.

Dosya içerisinde mevcut davacıya ait şahsi işyeri dosyasının incelenmesinde, davacının ilk önce Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünde çalıştığı bu kurumun kapatılması ile ...’ne geçirildiği en son 6111 sayılı Yasanın 166. maddesi uyarınca Kastamonu İl Özel idaresinde ihtiyaç fazlası olduğundan 24/10/2011 tarihli Valilik onayı ile İl Kültür ve Turizm Müdürlüğüne atamasının yapıldığı ve davacının 02/11/2011 tarihi itibari il davalı ... İdaresinden çıkışının yapılarak 03/11/2011 tarihinde davalı Kültür ve Turizm Bakanlığına işe girişinin yapıldığı anlaşılmaktadır.

Tüm dosya kapsamında somut olay değerlendirildiğinde: davacının en son çalıştığı kurum olan İl Kültür ve Turizm Müdürlüğüne 6111 sayılı Yasanın 166. maddesine binaen ihtiyaç fazlası olması sebebi ile atamasının yapıldığı anlaşıldığından; davalı Kültür ve Turizm Bakanlığının 6111 sayı Yasanın 166/6 maddesi gereğince devirden önce doğan alacaklardan sorumlu olmayacağı gözetilmeden davalı Kültür ve Turizm Bakanlığının tüm alacak kalemlerinden sorumlu tutulması hatalıdır ve bozmayı gerektirmiştir.

3-6772 sayılı Kanun'un 4. maddesine göre, ilave tediye alacağının ödeme zamanını, Bakanlar Kurulu belirler. Bakanlar Kurulunun kararı ile ilave tediye alacağı muaccel hale gelir. İlave tediye hesabı, Bakanlar Kurulunun belirlediği ödeme tarihlerindeki ücrete göre yapılmalıdır. Ödeme zamanı taraflarca kararlaştırılmadığında, Borçlar Kanunu'nun 101. maddesi uyarınca, temerrüt için alacaklının ihtarına gerek vardır. İlave tediye alacağı Kanun'dan kaynaklandığından, talep halinde temerrüt tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmelidir. Toplu iş sözleşmelerinde bulunan, 6772 sayılı Kanun maddesinin tekrarından ibaret hükümler, alacağın dayanağının ilgili Kanun olduğu gerçeğini değiştirmeyeceğinden, bu durumlarda dahi yasal faize karar verilmelidir.

6772 sayılı Kanun’dan kaynaklanan tediye alacağına dava tarihinden itibaren yasal faiz oranı yerine ödenmesi gereken tarihten itibaren en yüksek banka mevduat faizine hükmedilmesi hatalıdır.

4-Mahkemece kabul edilen ilave tediye alacağı dışında kalan diğer alacakların miktarları ve faiz başlangıçları aylık dökümler halinde gösterilmeden infazda karışıklığa yol açacak şekilde ödenmesi gereken tarihlerden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesi hatalıdır

Anılan yönler düşünülmeden karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililerden ...'ne iadesine, 23.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5416, Karar No: 2014/3448, Tarih: 18.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5416 E.  ,  2014/3448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/64921

MAHKEMESİ : Kapatılan Kestel Asliye Ceza Mahkemesi

: (Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesi)

TARİHİ : 26.10.2010

NUMARASI : 2008/236 Esas, 2010/270 Karar

SUÇ : Fuhuş

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece verilen hükme ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 5-2011/64921 nolu tebliğnameye itiraz eden sanığın babasının itiraz dilekçesine ekli sunduğu, Ş..Y.. E.. ve A.. Hastanesinde görevli genel cerrahi, iç hastalıkları, göz hastalıkları, kulak burun boğaz hastalıkları, nöroloji, ruh sağlığı ve hastalıkları fizik tedavi ve ortopedi uzmanlarınca düzenlenmiş 14.02.2012 günlü, sağlık kurulu raporunda, sanıkta hafif derecede mental retardasyon saptandığının bildirilmesi ve .. sunun ... olarak ölçülmesi karşısında, suç tarihinde TCK.nın 32. maddesi kapsamında, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış olup olmadığına ilişkin araştırma yapılıp, bu konuda rapor alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8102, Karar No: 2017/2932, Tarih: 20.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/8102 E.  ,  2017/2932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) ... ailesi ile arazi anlaşmazlığı nedeniyle aralarında daha önceden husumet bulunan sanığın olay günü katılan ...'ye yakın mesafeden av tüfeği ile ateş ederek sağ akciğerde kontüzyon, bilateral minimal hemotoraks, aort duvarında saçma yaralanması ve parsiyel sol tibial sinir hasarına ve bu nedenle yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaralaması şeklinde gerçekleşen olayda; taraflar arasında var olan husumet, atış mesafesi, sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, yara yeri ve niteliği, kullanılan aletin elverişliliği birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin "öldürmeye teşebbüs" suçunun unsurlarını oluşturması ihtimali nedeniyle, delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Oluşa, müşteki ...'nin beyanı ile uyumlu adli raporuna, 30.07.2011 tarihli olay yeri tespit ve görgü tutanağı içeriğine ve tüm dosya kapsamına göre, sanık ...'nin müşteki...'i tüfeğin dipçiği ile yaraladığı sabit olduğu halde, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de;

3) 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine göre, alt sınırı beş yıldan az olmayan cezayı gerektiren suçtan yargılanan sanık ...'nin istinabe yoluyla dinlenemeyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması,

4) SanıK ...'nin tekerrüre esas alınan elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçundan önceki mahkûmiyetine ilişkin Gaziantep 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/236 esas, 2010/495 karar sayılı ilamı hakkında yapılan uyarlama yargılaması sonucunda 28.05.2013 tarihli ek karar ile sanık hakkında 6352 sayılı Kanun geçici 2/2. ve CMK'nin 223/4. maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği, kararın 04.07.2013 tarihinde kesinleştiği, dolayısıyla bu ilamın tekerrüre esas alınamayacağı ve sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas başka bir mahkumiyeti de bulunmadığı halde, sanık hakkında TCK'nin 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

5) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanık ...'ın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanık ...'ın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin, katılan ... vekilinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10148, Karar No: 2012/2389, Tarih: 21.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/10148 E.  ,  2012/2389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/04/2010 tarih ve 2009/392-2010/102 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin Adeko Özel Sağlık Hizmetleri Medikal Güzellik Salonu İç ve Dış Tic. Ltd. Şti.'nin ortakları olduklarını, şirket sözleşmesi ile müdür olarak atanan davalının 29.09.2009 tarihinden beri şirkete gelmediğini ve şirket işleri ile ilgilenmediğini, bu nedenle şirket borçlarının ödenmediğini, ortaklar kurulunu toplantıya çağırması için davalıya gönderilen ihtarnameye rağmen davalının henüz bunu yapmadığını ileri sürerek, anılan şirketin ortaklar kurulunun ihtarnamede bildirilen gündem ile toplantıya çağrılmasına karar verilmesine talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davacı tarafından söz konusu şirketin faaliyet gösterdiği işyerinin anahtarları değiştirilmek suretiyle müvekkilinin işyerine girişinin engellendiğini, ayrıca davacıların açtıkları başka bir davada anılan şirkete kayyım atanmasını talep ettiklerini, bu nedenle şirkete ait defter ve evrakın 12.11.2009 tarihinde mahkeme kalemine teslim edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Dahili davalı şirket vekili, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların adı geçen şirkette 1/10'dan fazla paya sahip oldukları, gündemi belirlemek suretiyle yazılı olarak başvurmalarına rağmen davalı şirket müdürünün ortaklar kurulunu toplantıya çağırmadığı, TTK'nun 538. maddesindeki koşulların oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, söz konusu şirketin genel kurulunun dava dilekçesinde yazılı gündem ile toplantıya çağrılması konusunda davacılara izin ve yetki verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, dahili dava yoluyla taraf teşkilinin sağlanması mümkün olmamakla birlikte somut olayda davaya dahil edilen şirketin tüm ortaklarının işbu davada taraf sıfatlarının bulunması karşısında taraf teşkilinin bu yolla sağlanmış olmasına göre, mümeyyiz davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, mümeyyiz davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11311, Karar No: 2017/2462, Tarih: 22.02.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/11311 E.  ,  2017/2462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Şikayetçi icra mahkemesine başvurusunda; borçluya ait ... plakalı aracın 03/04/3015 tarihinde satıldığını, icra müdürlüğünce aracın satış bedelinden rüçhanlı alacak olan MTV'nin öncelikle ödenmesi gerekirken, yediemin ücretinin MTV'den öncelikli kabul edildiğini, bunun yanı sıra icra dairesince hesaplanan yedieminlik ücretinin de Adalet Bakanlığı'nın belirlediği ücret tarifesine aykırı olup yediemin ücretinin bu tarife doğrultusunda hesaplanması ile ihale bedelinden öncelikle aracın MTV borcunun ödenmesi gerketiğinden bahisle şikayetin kabulüne karar verilmesini talep etmiş mahkemece şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

İİK'nun 140. maddesi gereğince; “Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.” Sıra cetvelini düzenleme yetkisi ilk haczi koyan icra dairesine aittir.

İİK'nun 100. maddesi gereğince, borçluya ait paranın veya satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar birden fazla alacaklı tarafından haciz konulması halinde anılan madde hükmü gereği icra müdürlüğünce derece kararı yapılması gerekir. Derece kararının yapılması için mutlaka satış sonucu para elde edilmesi zorunlu değildir.

Somut olayda her ne kadar icra müdürlüğünce tellaliye masraflarının ihale alıcısının, satış masrafları ile dosya alacağının alacaklı asil ibanına havalesi ile bakiye kalan 15.477,64 TL'nin MTV borcuna istinaden motorlu taşıtlar vergi dairesine havalesine, bakiye MTV borcunun önceki malik üzerinde bırakılmasına karar verilmiş ise de; şikayetçi, kendi alacağının öncelikli olduğunu ileri sürdüğüne göre, bu iddianın yapılacak sıra cetvelinde tartışılması mümkün olacağından sıra cetveli yapılması ve bu şekilde şikayetçiye itirazlarını ileri sürme imkanı verilmesi gerekir. Bu itirazlar sırasında tartışılması gereken alacağın rüçhanlı olması durumu hakkında sıra cetveli yapılmadan icra müdürlüğünün karar verme yetkisi yoktur.

O halde, mahkemece, birden fazla alacaklı bulunması ve ihale bedelinin alacağı karşılamaması nedeniyle, İİK'nun 140. maddesi gereğince ilk haczi koyan icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılması gerektiğine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O halde, mahkemece, birden fazla alacaklı bulunması ve ihale bedelinin alacağı karşılamaması nedeniyle, İİK'nun 140. maddesi gereğince ilk haczi koyan icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılması gerektiğine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.