muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/39302, Karar No: 2024/1289, Tarih: 07.02.2024

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Açıklamalar ışığında, somut olayda, sanığın katılana yönelik eyleminin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğinde olduğu anlaşılmıştır. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

2. Kabule göre de;

a. 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrasında yer alan düzenlemeye göre, Mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi,

2. Kabule göre de;

a. 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrasında yer alan düzenlemeye göre, Mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi,

b. Hakaret suçundan kurulan hükümde, Ceza Genel Kurulunun 17.11.2015 tarih, 2014/12-388 esas ve 2015/403 sayılı kararında belirtildiği üzere erteleme kararı ile belirlenecek denetim süresinin "cezayı aleyhe değiştirme yasağına" konu olamayacağı nazara alınarak sanık hakkında belirlenen denetim süresinin hükmolunan ceza süresinden az olamayacağı gözetilmeden, denetim süresinin 1 yıl olarak belirlenmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 2-a nolu bozma uyarınca yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının dikkate alınmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4697, Karar No: 2023/3764, Tarih: 05.07.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/4697 E.  ,  2023/3764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 12. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki çocukla baba arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların ortak çocuğu ile davalı baba arasında, daha önce görülen çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasındaki karar ile, kurulan kişisel ilişkinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Kararın davalı baba vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı baba vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı anne vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; ortak çocuğun taraflar boşandıktan sonra doğduğunu ve velâyetinin anneye verildiğini, mahkeme kararı ile babayla çocuk arasındaki kişisel ilişki kurulduğunu, çocuk babada kalırken anne ile iletişim kurmasına izin verilmediğini, çocuğu annesinin kendisini terk ettiğinin söylendiğini, annenin bunun üzerine kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi için dava açtığını, çocuğun babayla 2020 yılının ağustos ayında kurduğu ilişki sonrası psikolojisinin değiştiğini, babaya gitmek istemediğini, babasının özel bölgelerine dokunduğunu, emdiğini söylediği ve bunun üzerine önce ... Üniversitesi'nin ilgili birimine başvurulduğunu, ... Üniversitesi'nin ilgili biriminin 07.09.2020 tarihli olgu bildirim raporu ile adli makamlara suç duyurusunda bulunulduğunu, olay hakkında adli soruşturma başlatıldığını ve çocuğun ÇİM'de kendisine yapılan cinsel istismarı anlattığını iddia ederek davalı baba ile ortak çocuk arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı baba vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu, annenin kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi için açtığı davadaki talepleri karşılanmayınca işbu davayı açtığını, annenin baba ile çocuk arasındaki bağı koparmaya çalıştığını, çocuk baba yanında kaldığında çocuğun tuvalet ve banyo ihtiyacının babaanne veya babanın eşi tarafından karşılandığını, babanın bu konularda hassas davrandığını ve çocuğun kendisine öğretilen ezberlerle ifade verdiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya kapsamına, toplanan delillere ve özellikle ... Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2021/125 Esas sayılı dosyası kapsamında bulunan ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Koruma Biriminin 07.09.2020 tarihli olgu bildirim raporu, çocuğun ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nda 09.09.2020 tarihinde alınan beyanı ve iddianamede ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Cebeci Uygulama ve Araştırma Hastanesi Başhekimliği Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Tarafından düzenlendiği bildirilen 15.02.2021 tarihli raporların karar vermeye yeterli görüldüğü; her ne kadar davalı baba hakkında ceza davasında beraat kararı verilmiş ise de kişisel ilişkinin kaldırılması davasında önemli olan hususun çocuğun üstün yararı olduğundan alınan raporlara göre tarafların ortak çocuğu ile baba arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılmasının bu aşamada çocuğun üstün yararına uygun olacağı gerekçesi ile davanın kabulü ile baba ve çocuk arasında ... 18. Aile Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2018/601 Esas, 2019/594 Karar sayılı kararı ile düzenlenen kişisel ilişkinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı baba vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı baba vekili istinaf dilekçesinde özetle; taraflar arasında daha önce görülen kişisel ilişki davasında davacı annenin istekleri kabul görmeyince davacının baba hakkında çocuğa cinsel istismarda bulunduğu iddiasını ortaya attığını, annenin çocukla babayı görüştürmeme düşüncesinin çocuğun doğumundan beri var olduğunu, babanın cinsel istismar suçundan beraat ettiğini ve ceza mahkemesi kararının dikkate alınması gerektiğini ileri sürerek kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalı baba vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı baba vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı baba vekili temyiz dilekçesinde; taraflar arasında daha önce görülen kişisel ilişki davasında davacının istekleri kabul görmeyince davacının baba hakkında çocuğa cinsel istismarda bulunduğu iddiasını ortaya attığını, annenin çocukla babayı görüştürmeme düşüncesinin çocuğun doğumundan beri var olduğunu, babanın cinsel istismar suçundan beraat ettiğini ve ceza mahkemesi kararının dikkate alınması gerektiğini ileri sürerek davanın kabulü yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık baba ile tarafların ortak çocuğu arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılması koşullarının bulunup bulunmadığı, ilişkinin kaldırılmasının çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 182 nci, 323 üncü ve 324 üncü maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle kişisel ilişki hükmünün maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmeyip kişisel ilişki hükmünün değişen koşullara göre yeniden düzenlenebileceğinin anlaşılmasına göre, usul ve kanuna uygun olup davalı baba vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8481, Karar No: 2015/699, Tarih: 09.02.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8481 E.  ,  2015/699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 27.06.2014 gün ve 1513 Esas, 5033 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, düzenlenen sıra cetvelinde satış bedelinin, davacı ve ... arasında garameten paylaştırıldıktan sonra davacıya düşen payın daha sonra ... arasında yeniden garameten paylaştırıldığını, sıra cetvelindeki sıranın ve davalılarının alacağın esasının doğru olmadığını ileri sürerek, davalılara ayrılan payın davacıya ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Müdürlüğü vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile sıra cetvelinde davalılara ayrılan payın davacıya ödenmesine dair verilen kararın davalı ... vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin; 06.03.2013 tarih ve 1015 E., 1300 K. sayılı ilamı ile, davalının diğer temyiz itirazlarının reddiyle, davalıların bedeli paylaşıma konu olan araç sahibi borçlu hakkında usulünce yapılmış takipleri bulunmadığı gerekçesiyle hüküm kurulmuşsa da; hükmün esasının sıra cetvelindeki sıraya ilişkin incelemeye dayalı olduğu, yargılama sürecinde davalıların alacaklarının esasına ilişkin bir inceleme ve araştırma yapılmadığı halde sadece sıra cetvelinin iptaline karar vermekle yetinilmesi gerekirken, davalılara ödenecek olan kısmın davacıya ödenmesine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle kararın bozulması üzerine, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, kamu alacağının hacze iştirak ile garameten pay alması koşullarının 6183 sayılı Yasa'nın 21. maddesinde düzenlendiği, kamu borçlusu aleyhine yapılan takiplerde haczedilen aracın satışından önce alacaklı kamu idaresi tarafından haciz tatbik edilmesi durumunda garameten pay alabileceği, ancak davalı Vergi Dairesi ve SGK'ya ilişkin evrak incelendiğinde araç maliki borçluya ödeme emri tebliğ edilmek sureti ile hakkındaki takibin kesinleştirilmediği, alacağını kesinleştirmeyen davalıların sıra cetveline dahil olması ve kendisine garameten pay verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle, sıra cetvelinin iptaline dair verilen karar, davalı ... Müdürlüğü vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 27.06.2014 tarih ve 1513 Esas, 5033 Karar sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davalı ...iMüdürlüğü vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak ... gelir kaydedilmesine, 09.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8413, Karar No: 2019/4534, Tarih: 03.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8413 E.  ,  2019/4534 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 22/3, 62, 53/1-a-b-c-d-e, 53/2-3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, kusur durumuna, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmadığına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Sanığın olay günü sevk ve idaresindeki motosiklet ile 3. Cadde üzerinde seyir halindeyken .... Caddesi kavşağına geldiğinde karşıdan karşıya geçmek isteyen yaya ...'a çarparak motosikletin devrilmesine neden olduğu, devrilen motosikletin kayarak yaya ...'e çarptığı ve çarpma neticesinde katılanların kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandıkları olayda, hızın tespit edilememesiyle beraber, dairemizin yerleşik uygulamalarına göre kazanın yaya geçidinde meydana gelmesi tek başına bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması için yeterli olmadığı bu sebeple sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesinde tanımlı bilinçli taksirin koşullarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2)Sanığın 30.04.2013 tarihli celsede lehine olan hükümlerin uygulanmasını talep ettiği halde, CMK'nın 230/1-d maddesine aykırı olarak, sanık hakkında, bozma sebebi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 50-51. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına dair olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

3)Taksirli suçlarda TCK'nın 53/1-2-3 maddelerinde düzenlenen hak yoksunluklarının sanık hakkında uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülüp, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16871, Karar No: 2012/2495, Tarih: 07.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/16871 E.  ,  2012/2495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/02/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 2,75 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 07/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3929, Karar No: 2023/2798, Tarih: 04.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/3929 E.  ,  2023/2798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karabük Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.09.2014 tarihli ve 2014/46 Esas, 2014/126 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Hakkında müsnet suçlardan hüküm kurularak cezalandırılması gerekmekte olduğuna, ve diğer sebeplere ilişkindir.

B.O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yeterli delil olduğuna ve diğer sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece "Sanık savunması, mağdur ve katılan beyanları, tanık beyanları, mağdurun anal bölge muayenesinde kızarıklık, şişlik patolojik bulgu olmadığı, hymende yırtığın olmadığına dair 02/05/2012 tarihli genel adli muayene raporu, mağdurun soruşturma safhasındaki ifadesinin alınması sırasında hazır bulunan psikolog bilirkişi ... \*\*\*' nin beyanları, mağdurun mahkememizde alınan beyanı sırasında hazır bulunan sosyal çalışmacı ... \*\*\*' ın beyanları, Abant İzzet Baysal Üniversitesi Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi Anabilim Dalı Adli Psikiyatrik raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde;

Her ne kadar sanık hakkında mağdureye yönelik olarak suç tarihlerinde nitelikli cinsel istismar ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddia edilmiş ise de; mağdurede dikkat eksikliği, hiperaktivite bozukluğu olarak adlandırılan akıl hastalığının olduğu, mağdurenin beyanlarının tespiti sırasında hazır bulunan psikolog bilirkişi ... \*\*\*\* ve sosyal çalışmacı ... \*\*\*' ın beyanlarına nazaran mağdurenin fiziksel gelişiminin yaşıtlarıyla paralel olmasına rağmen zihinsel olarak yaşıtları itibariyle geri özellikler gösterdiği açık bir şekilde kendisini ifade edemediği, dikkatinin dağınık olduğu, gergin ve endişeli bir ruh hali içinde olduğu, göz teması kurmakta zorlandığı, yönlendirme ve etki altında kalarak kendisini ifade ettiği, iletişimi sürdürmekte zorlandığı, ifadesini olay ve zaman bütünlüğü içerisinde veremediği, bu nedenlerle mağdurun beyanlarına itibar edilemeyeceği, yine mağdurun mahkememizde alınan beyanı sırasında da sorulara cevap veremediği anlaşılmış, ifadesine itibar edilemeyen mağdurenin olaydan yaklaşık 1,5-2 yıl sonra yapmış olduğu şikayetindeki soyut iddialarından başka sanığın müsnet suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, yeteri kadar inandırıcı ve kesin somut delil elde edilemediği kanaatine varılarak müsnet suçlardan sanığın beraatine dair aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan mağdure vekili ile o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karabük Ağır Ceza Mahkemesinin 09.09.2014 tarihli ve 2014/46 Esas, 2014/126 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili ile o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekili ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19207, Karar No: 2015/4810, Tarih: 17.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/19207 E.  ,  2015/4810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hırsızlık yapılan işyerinde işçi olarak çalışan sanıklardan ...'ün olay öncesinde hırsızlıkta kullanılmak üzere müdür odasından aldığını söylediği yük asansörünün anahtarı ile asansörü açarak buradan da işyerinin içerisine açılan asansör kapısının açma mandalını kaldırmak suretiyle diğer sanık Devrim ile birlikte asansör kapısını açarak işyerine girdikleri, yine olay yeri inceleme raporuna göre de işyeri girişinde ve asansörlerde herhangi bir zorlama izinin bulunmadığının belirtilmesi karşısında, sanıkların eylemlerine uyan TCK'nın 142/2-d maddesine göre cezalandırılmaları gerekirken 142/1-b maddesiyle hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... ile sanık ... müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 17.03.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.