muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/111, Karar No: 2014/5651, Tarih: 24.02.2014

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, taraf tanıkları davacının 24 saat çalışıp 24 saat dinlendiğini beyan etmişlerdir. Yukarıda açıklanan ilkelere göre 24 saat çalışılıp 24 saat dinlenilen işyerlerinde fiili çalışmanın 14 saati aşması mümkün olmadığından, fiili çalışma 14 saat kabul edilerek haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılması nedeniyle, ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilerek, fazla çalışma ücret alacağının buna göre hesaplanması gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

3-Genel tatil çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtayca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak genel tatil çalışmasının tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan genel tatil çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Somut olayda yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda tanık beyanı ile ispatlanan genel tatil ücret alacağından taktiri indirim yapılmaması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 24/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3406, Karar No: 2017/3530, Tarih: 14.07.2017

**10. Ceza Dairesi         2016/3406 E.  ,  2017/3530 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 29.10.2016 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan şüpheli ... hakkında açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına dair Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/04/2016 tarihli ve 2016/123 esas, 2016/397 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 07.11.2016 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli hakkında, 18.07.2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği; ayrıca tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alınması, kabul edilmesi veya bulundurulması, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edildiği,

2- Şüphelinin Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanması için yapılan ilk tebligata uyarak hastaneye sevkedildiği ancak daha sonra tedaviye aykırı davranması üzerine uyarıldığı, yapılan uyarıya rağmen yeniden yükümlülüklerini ihlal etmesi üzerine TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca “...tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar ettiği...” gerekçesiyle kamu davasının ertelenmesi kararı kaldırılarak, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca cezalandırılması isteğiyle sanık hakkında kamu davası açıldığı,

3- Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/04/2016 tarihli ve 2016/123 esas, 2016/397 sayılı kararı ile "Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce çıkartılan tek bir tebligatın ısrar olarak değerlendirilemeyeceği" gerekçesiyle, “herhangi bir karar verilmesine yer olmadığına” karar verildiği ve kararın yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre,

3- Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/04/2016 tarihli ve 2016/123 esas, 2016/397 sayılı kararı ile "Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce çıkartılan tek bir tebligatın ısrar olarak değerlendirilemeyeceği" gerekçesiyle, “herhangi bir karar verilmesine yer olmadığına” karar verildiği ve kararın yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre,

1- 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda mahkemesince ısrar hususunun gerçekleşmediği durumda gerekli işlemlerin yapılabilmesi için yukarıda belirtilen hüküm türlerinden biri olarak durma kararı verilmesi gerekirken, anılan Kanun'da düzenlenmeyen hüküm kurulmasına yer olmadığı şeklinde karar verilmesinde,

2- Mahkemesince tek bir tebligatın yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etme eylemini doğuracak nitelikte bulunmadığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından yapılan 17/08/2015 tarihli davetnameye rağmen hükümlünün müracaatta bulunmaması üzerine, anılan Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 07/12/2015 tarihli ve 2015/6285 DS sayılı yazısı ile uyarıldığı, buna rağmen hükümlünün tekrar davete icabet etmemesi üzerine dosyasının kapatılarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, böylece hükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uymama konusunda ısrar gösterdiği anlaşılmakla kamu davasına devamla esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir." denilerek, Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/04/2016 tarihli ve 2016/123 esas, 2016/397 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Somut olayda, şüphelinin denetimli serbestlik müdürlüğünce gönderilen ilk tebligata uyarak tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başladığı, ancak daha sonra tedavinin gereklerine aykırı davrandığı için uyarı yazısının tebliğ edildiği, buna rağmen yükümlülüklerini yerine getirmediği anlaşılmakla, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleştiği, bu nedenle mahkemece yargılamaya devam edilerek esas hakkında bir hüküm verilmesi gerekirken, “karar verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi yasaya aykırı olup, (2) numaralı kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüş, ancak kabule göre ileri sürüldüğü anlaşılan “mahkemesince ısrar hususunun gerçekleşmediği kabul edilse bile “karar verilmesine yer olmadığına” değil "durma kararı” verilmesi gerektiği” düşüncesine dayanan (1) numaralı kanun yararına bozma talebi (2) nolu talebin kabul edilmesiyle konusuz kaldığından incelenmemiştir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/04/2016 tarihli ve 2016/123 esas, 2016/397 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 14.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2196, Karar No: 2020/248, Tarih: 13.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2196 E.  ,  2020/248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 11/12/2017 tarih ve 2016/488 E. - 2017/472 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 07/03/2019 tarih ve 2018/921 E. - 2019/239 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının “SALOON” ve “SALON” ana unsurlu markaların sahibi olduğunu, davalı şahsın tüm sınıflar için “SALONİ” ibareli marka başvurusu yaptığını, başvurunun ilanına yapılan itiraz üzerine marka başvurusundan 01, 03, 05, 08, 09, 11, 16, 21 ve 31. sınıfların çıkarıldığını, ikinci kez yapılan itirazın TPMK YİDK tarafından reddedildiğini, kararın haksız olduğunu, TPMK tarafından benzer bulunan 01, 03, 05, 08, 09, 11, 16, 21 ve 31. sınıflardaki mallarla ilgili 35.sınıf içerisinde yer alan hizmetler açısından ve taraf markaları arasında 44.sınıfta ortak olan "Tıbbi hizmetler, güzellik bakım hizmetleri, Tarım bahçecilik ve ormancılık ile ilgili hizmetler" yönünden iltibas tehlikesi bulunduğunu ileri sürerek 2016-M-10170 sayılı YİDK kararının 35. sınıf içinde yer alan 01, 03, 05, 08, 09,11 ,16, 21 ve 31. sınıflardaki malların satışı ile 44. sınıfta ortak olan “Tıbbi hizmetler, güzellik bakım hizmetleri, Tarım bahçecilik ve ormancılık ile ilgili hizmetler" yönünden kısmen iptaline ve tescili halinde markanın bu hizmetler yönünden kısmen hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, taraf markaların benzer olmadığını bu nedenle markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunmadığını, mal ve hizmetler yönünden de karıştırılma ihtimali olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, taraf markaların benzer olmadığını bu nedenle markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunmadığını, mal ve hizmetler yönünden de karıştırılma ihtimali olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davalının "şekil+SALONİ" ibareli marka başvurusu ile davacının "SALON" ve "SALOON" ibareli markaları arasında, müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için 01, 03, 05, 08, 09, 11, 16, 21, 31. sınıflardaki mal/hizmetler ile 44. sınıfta yer alan “Tıbbi hizmetler, güzellik bakım hizmetleri, Tarım bahçecilik ve ormancılık ile ilgili hizmetler” yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesindeki iltibas koşulunun oluştuğu, somut uyuşmazlıkta müktesep hak koşullarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile TPMK YİDK’nin 2016-M-10179 sayılı kararının dava konusu edilen mal ve hizmetler yönünden iptaline ve 2014/88719 sayılı markanın anılan mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 13/01/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12268, Karar No: 2021/179, Tarih: 20.01.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/12268 E.  ,  2021/179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davası üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm davalılar vekilleri tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ... Tekstil Sanayi A.Ş. hakkında takip yaptıklarını, takibin semeresiz kaldığını, borçlunun... Serbest Bölgesindeki üst yapı kullanma hakkını 01.10.2015 tarihinde diğer davalı şirkete devrettiğini belirterek davalılar arasındaki tasarrufun iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı borçlu şirket vekili, müvekkili ... Tekstil A.ş Serbest Bölge Mevzuatına tabi olmak suretiyle kurulmuş bir şirket olduğunu, halihazırda sahip olduğu faaliyet belgesi ile... Serbest Bölgesinde faaliyet gösterdiğini, müvekkili şirketin... Serbest Bölgesinde bir üst yapıya sahip olmadığını, sahip olmasının hukukende mümkün olmadığını, arazilerinde, binalarında mülkiyetinin hazineye ait olduğunu, mülkiyeti hazineye ait binaların üstyapı kullanım hakkının da haczinin de mümkün olmadığını, müvekkili şirketin... Serbest Bölge Müdürlüğündeki üstyapı kullaım hakkının kullanım hakkı devir bedelinin haczedilemeyeceği gerek icra dosyasındaki... Serbest Bölge Müdürlüğünün 19/01/2015 tarihli yazısı, gerek Ekonomi Bakanlığı'nın 21/12/2015 tarihli yazısı ve gerekse de bu hususta konulan hacizlerin kaldırılmasına ilişkin çok sayıda icra mahkemesi kararları ile sabit olduğunu, müvekkili şirketin sahip olduğu faaliyet ruhsatına istinaden serbest bölge işletici şirket

ESBAŞ ile akdettiği 45 yıl süreli kira sözleşmesinin kalan 41 yıllık kullanım hakkı ile kira sözleşmesini Serbest Bölgeler Uygulama Yönetmeliği'nin 8. maddesi ve 2012/3 sayılı genelge hükümleri muvacehesinde kanuna uygun şekilde devir sözleşmesi ile devrettiğini, kira sözleşmesinin ...A.ş ne devrinin haklı, ticari sebebe dayalı, gerçek ve hukuka uygun olduğunu, müvekkili şirket nakit darboğazı nedeniyle borçlarını ödemek amacıyla çözüm arayışına girdiğini ve... Serbest Kullanım altında olan üstyapı kullanım hakkını uzun süren görüşmelerden sonra talip olanlardan ... A.ş ne devretme kararı aldığını, müvekkilinin mal kaçırma gibi bir amacının olmadığını belirterek haksız açılan davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı ... A.Ş vekili de aynı yönde savunma yapmıştır.