muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1229, Karar No: 2023/63, Tarih: 08.02.2023

21. Karıştırılma ihtimalinde önemli olan husus, tüketicilerin bu iki işaret arasında herhangi bir şekilde ve herhangi bir sebeple bağlantı kurma ihtimalidir. Buradaki “ihtimal” kelimesi özenle ve özellikle kullanılmış bir kelime olup, şekil, ses, anlam, genel görünüm, çağrışım veya bir seri içinde bulunma izlenimi bu kapsamda değerlendirilmektedir. Hatta markalar arasında birçok noktada fark bulunduğu tespit edilse bile “umumi intiba” bunların karıştırılabileceği yönünde ise iki işaret arasında karıştırma ihtimalinin bulunduğu kabul edilmelidir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 13.06.2012 tarihli ve 2012/11-155 E. 2012/376 K. sayılı kararı). Başka bir anlatımla karıştırılma ihtimali; görsel, biçimsel, anlamsal, işitsel benzerlikler, çağrıştırma, bir bütün olarak uyandırdığı toplu kanaat, malın veya hizmetin hitap ettiği alıcı grubunun toplumsal düzeyi ve durumu, markayı taşıyan malın değeri ve alıcının bu malı almaya ayırdığı zaman, markanın asıl unsurları ve tamamlayıcı unsurları, telaffuz, anlam veya biçimden, işaretlerin toplu olarak bıraktığı izlenimden, seri içine girmekten veya başka bir çağrışımdan kaynaklanabilir. Yine tüketicilerin, karşılaştırılan işaretler arasında herhangi bir şekilde “bağlantı” kurabilmesi de benzerlik bulunduğunu kabul etmek için yeterli olmaktadır.

22. Hemen belirtilmelidir ki; işaretlerin benzerliğinde ve karıştırılma ihtimalinde dikkate alınacak önemli bir unsur da, önceki markanın ayırt edici niteliğidir. Önceki markanın ayırt edici niteliği düşük ise küçük farklılıklarla dâhi karıştırılma ihtimali ortadan kaldırılabilir. Bu gibi hâllerde önceki marka ile başvuru arasında mevcut farklı unsurların veya ortak unsurlara yapılan ilavelerin ayırt ediciliği ve sonraki başvuruyu yeterince farklılaştırıp farklılaştırmadığı üzerinde durulmalıdır. Nitekim Avrupa Marka ve Tasarım Ağı Ortak Bildirgesinde de belirtildiği üzere, markalar düşük seviyede ayırt ediciliği olan bir unsuru paylaşıyorsa, karıştırılma ihtimali değerlendirmesinde örtüşmeyen bileşenlerin markaların genel izlenimi üzerindeki etkisine odaklanılacaktır (Karasu, Rauf/ Suluk, Cahit/ Nal Temel: Fikri Mülkiyet Hukuku, Ankara, 2018, s. 189). Başka bir anlatımla önceki markanın ayırt edici niteliği düşük ise markaların örtüşmeyen bileşenlerinin benzerlikleri/farklılıkları ve ayırt edicilikleri ele alınarak sonuca gidilecektir.

23. Bununla birlikte 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi kapsamında önceki markanın tanınmış olması da işaretler arasında karıştırılma ihtimalini artıran bir unsurdur. Gerçekten de bir işaretle karşılaşan tüketici, bu işaretin tanınmış markanın sadece bir unsurunu içermesi hâlinde dahi bunlar arasında bir bağlantı kurabilmektedir. Zira tanınmış markayı oluşturan ibareler tüketici nezdinde yerleşmiş olduğundan, sonraki işaret görüldüğünde bu işaretteki bazı farklılıklar gözden kaçırılarak tanınmış marka ile bağlantı kurulabilmektedir. Ancak vurgulamak gerekir ki, 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi kapsamında, önceki markanın tanınmış olması, tescil edilmek istenen markanın sadece aynı veya benzer mal ve hizmetler yönünden benzerlik değerlendirilmesinde dikkate alınmalıdır. Tanınmış markanın tescil edildiği mal ve hizmetlerden farklı mal ve hizmetlerde korunup korunamayacağına 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi kapsamında değil, 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesi kapsamında yapılan değerlendirmeden sonra karar verilmelidir.

24. Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; birleşen davada davalı ... tarafından 38. sınıf hizmetlerde gerçekleştirilen 2011/98204 sayılı ve “artı98,8 starartı+Şekil” ibareli marka başvurusuna karşı asıl ve birleşen davada davacı tarafından, “STAR” esas ibareli markalara dayalı olarak yapılan itirazın, taraf markaları arasında karıştırılmaya neden olacak düzeyde benzerlik bulunmadığı gerekçesiyle nihai olarak davalı Kurum YİDK kararıyla reddedildiği, asıl ve birleşen davacıya ait "STAR" esas unsurlu markaların, özellikle televizyon ve radyo hizmetleri başta olmak üzere medya sektörüyle ilgili hizmetlerde tanınmış marka niteliğini haiz olduğu anlaşılmaktadır.

25. Taraf markalarının ilişkili olduğu mallar aynı/benzer olduğundan bu aşamada, işaretler arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik ve karıştırma ihtimalinin bulunup bulunmadığının incelenmesi gerekmektedir. İşaretlerin benzerliği incelenirken de özellikle redde mesnet markanın bir bütün olarak bıraktığı genel izlenim ve ayırt edici unsurların dikkate alınması ve bu baskın unsurların ayırt edicilik seviyesi göz önünde bulundurulmalıdır. Tescil kapsamında mal ve hizmetleri tür, çeşit, nitelik, karakteristik özellik gibi tanımlayıcı sözcükler asıl unsur olarak dikkate alınamayacağı gibi ima yoluyla bu özellikleri belirten unsurların da ayırt ediciliğinin zayıf olacağı unutulmamalıdır.

26. Ayrıca bir markayı oluşturan unsur, o markanın başka markalardan ayırt edilebilmesini sağlayan kelime, harf, sayı, şekil vb. işaretlerden oluşup, marka birden ziyade unsuru ihtiva ediyorsa, asıl unsuru markanın bütünü itibariyle bıraktığı izlenim, tümüne hâkim olan görünüş ve ayırıcılığını vurgulayan imajda aramak lazımdır. Bunun yanında tanınmış marka niteliğini haiz bir markada kullanılan esas unsurun ayırt edici niteliği, markanın tanınmış olduğu mal ve hizmet sınıflarında yüksek olacaktır. Bu sebeple önceden tescil edilen markanın tanınmışlığının, sonradan benzer mal ve hizmet sınıflarında aynı esas unsur kullanılarak tescil edilen markalar ile karıştırılma ihtimalini artıracağı hususu da markalar arasında iltibasa dair yapılacak değerlendirmede göz ardı edilmemesi gereken bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır.

27. Birleşen davada davalıya ait başvuru markasındaki “artı98,8 starartı+Şekil” ibaresindeki esaslı unsurun “STAR” ibaresinden ibaret olduğu, markadaki “98,8” şeklindeki ibarenin radyo frekans aralığını belirtmesi sebebiyle ayırt edici niteliğinin bulunmadığı, “artı” ibaresinin ise baskın unsur olmayıp “star” unsuru yanında daha az dikkat çeken yardımcı unsur niteliğinde olduğu, dava konusu başvuruda yer alan “starartı” ibaresi markanın esaslı ve baskın unsuru olup “Star” kelimesinden türetme bir kelime markası olduğu anlaşılmaktadır.

28. Görüldüğü üzere yapılan karşılaştırmada, taraf markaları arasında bütünsel anlamda bıraktıkları izlenim itibariyle benzerliğin bulunduğu, markalardaki diğer unsurların yeterli düzeyde ayırt edici niteliği haiz olmadığı, taraf markalarının kapsamlarındaki mal ve hizmetlerin tüketicileri nezdinde anılan markaların farklı markalar olarak algılanamayacağı, ayrıca asıl ve birleşen davada davacıya ait "Star" esas unsurlu markaların özellikle televizyon ve radyo hizmetleri başta olmak üzere medya sektörüyle ilgili hizmetlerde tanınmışlığı sebebiyle ilgili tüketici kitlesi nezdinde sahip olduğu yüksek ayırt edici nitelik nazara alındığında, taraf markaları arasındaki görsel ve işitsel anlamda oluşan bu benzerliğin markalar arasında karıştırılmaya neden olacak seviyede bir benzerlik olması nedeniyle taraf markaları arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas tehlikesinin bulunduğu açıktır.

29. Bu itibarla benzer hizmet sınıflarında tescilli birleşen davalıya ait 2011/98204 sayılı ve “artı98,8 starartı+Şekil” ibareli marka başvurusu ile davacıya ait “STAR” esas unsurlu markalar arasında asli unsurları itibariyle 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında ilişkilendirilme ihtimalini içerecek ve karıştırılmaya neden olacak düzeyde benzerlik bulunduğunun kabulü zorunludur.

29. Bu itibarla benzer hizmet sınıflarında tescilli birleşen davalıya ait 2011/98204 sayılı ve “artı98,8 starartı+Şekil” ibareli marka başvurusu ile davacıya ait “STAR” esas unsurlu markalar arasında asli unsurları itibariyle 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında ilişkilendirilme ihtimalini içerecek ve karıştırılmaya neden olacak düzeyde benzerlik bulunduğunun kabulü zorunludur.

30. Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında; birleşen davada davalıya ait dava konusu marka ile asıl ve birleşen davada davacıya ait markalar arasında benzerliğin ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, birleşen davada davalıya ait marka ibaresinde "Artı" unsurunun ön planda olduğu, öte yandan "Star" ibaresinin yıldız anlamına geldiği, anılan ibarenin davacının tekelinde olamayacağı, "Star" ibaresinin dilimizde herkesin kullanımına açık bir ibare olduğu, birleşen davalıya ait markada kullanılan şekil ile "starartı" ibaresinin markayı asıl ve birleşen davada davacının markalarından yeterli düzeyde farklılaştırdığı, belirtilen sebeplerle direnme kararının yerinde olup onanması gerektiği ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

31. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

32. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Asıl ve birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Aynı Kanun’un 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.02.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10726, Karar No: 2008/1635, Tarih: 13.02.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/10726 E.  ,  2008/1635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/11/2006

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, kayen davacı adına olan 1706 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek kıyıda kalan kısmın tapu kaydının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalıya atanan kayyım, usulüne uygun tebligata rağmen davayı takip etmemiştir

Mahkemece, krokide A ile gösterilen 261.12 m2lik kısmın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının keşfen saptandığı gerekçesi ile 1781.19 m2 olarak davalı adına tesciline karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 Sayılı Kıyı Kanununa göre terkin isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mahkemece,kısa kararda, a/1 ile gösterilen  261.12 m2ve a/2 ile gösterilen 345.91 m2lik belirlenen kısmın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı saptandığından  1435.28 m2 yüzölçümü ile davalı adına tesciline karar verilmiş, gerekçeli kararda ise; krokide (A) ile gösterilen 261.12 m2lik kısmın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından 1781.19 m2 olarak davalı adına tesciline karar verildiği görülmektedir.Öyle ise kısa kararla gerekçeli kararın örtüştüğü söylenemez.

Bilindiği gibi; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Nevarki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

Nevarki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz. O halde değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,  13.2.2008 tarihinde oybirliğiyle karar
Yargıtay — Esas No: 2011/7805, Karar No: 2011/11789, Tarih: 19.10.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/7805 E.  ,  2011/11789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli ... köyü 114 ada 19 sayılı parselin tutanak aslının kadastro müdürlüğünün 05.02.2009 tarih 609 sayılı yazısıyla ... Kadastro Mahkemesine gönderildiği anlaşılmaktadır. Bu yazı üzerine kadastro mahkemesince ne gibi bir işlem yapıldığı, mahkeme esasına kaydedilip kaydedilmediği, asliye hukuk mahkemesine ne şekilde intikal ettirildiğinin araştılarak sonucunu gösterir yazının dosyaya eklenmesi,

Ayrıca, dava dosyasının da 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 19.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/25536, Karar No: 2022/897, Tarih: 19.01.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/25536 E.  ,  2022/897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

... Kriminal Polis Laboratuvarı'nın IZM-BLS-15-00821 sayılı Uzmanlık Raporu'na göre, suça konu tabancaların esasında 9 mm çapında ses ve gaz fişeklerini ve özel nitelikte de yapılmış fişekleri atabildikleri gaz ayırıcı parçalarının daire şeklinde delikli bir yapıda bulunduğu ancak namlu emniyet pillerinin bulunmadığı bu halleriyle özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan katı cisimlerin geçebileceği kadar boşluk olduğu, deneme ve mukayese atışlarında özel nitelikte yapılmış ateşli silah fişeklerini patlattığı ve her ne kadar teknik özelliklerinde değişiklik yapıldığı sonucuna varılmışsa da sanıkların tabancanın kuru sıkı olduğu savunması, ve sanıklar da özel yapım fişek ele geçirilememiş olması karşısında sanıkların, ele geçen tabancanın vasıflarını bilerek taşıdığına dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde, atılı suçtan beraatlerine ve bizatihi suç teşkil eden tabancanın müsaderesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereği BOZULMASINA, 19.01.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9063, Karar No: 2012/1350, Tarih: 01.03.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/9063 E.  ,  2012/1350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Yasanın 53/1. maddesinin uygulanmaması, hükmolunan hapis cezasının yasal sonucu olarak infaz aşamasında gözetilebileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ...'un ortağı bulunduğu, sanık ...'in ise mesul müdür olarak görev yaptığı şirketin işlettiği otogaz istasyonunun ruhsatının bulunmaması sebebiyle Belediye yetkililerince mühürlenip kapatıldığı, ancak sanıkların 29/10/2005 tarihinde mührü bozmak suretiyle ticari faaliyetlerine devam ettikleri sübut bulan dava konusu olayda, delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanıklar müdafiilerin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 01/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11990, Karar No: 2011/18540, Tarih: 01.11.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/11990 E.  ,  2011/18540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

İTİRAZ EDEN : ...

KARŞI TARAF : Pendik Trafik Denetleme Şube Müdürlüğü

SUÇ : İdari Para Cezasına İtiraz

HÜKÜM : İtiraz başvurusunun kabulü ile idari para cezasının iptaline

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

İtiraz yolunu da kapatacak şekilde verilen, karşı taraf vekilinin temyiz isteğinin reddine dair 31.08.2007 gün ve 2007/2-125 D.iş sayılı karar usul ve yasaya uygun bulunmadığından, anılan karar kaldırılarak, 08.06.2007 günlü karara yönelik olarak yapılan incelemede;

5326 sayılı Kabahatler Kanununun 29.maddesi uyarınca, idari yaptırımlara ilişkin sulh ceza mahkemelerince verilen kararlara karşı itiraz edilmesi mümkün olup, kararın temyizi kabil olmadığından, temyiz dilekçesi itiraz mahiyetinde kabul edilerek gereği mahallinde değerlendirilmek üzere dosyanın incelenmeksizin iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.11.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1838, Karar No: 2021/1447, Tarih: 18.11.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1838 E.  ,  2021/1447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

A

1. Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen asıl ve birleşen davanın husumetten reddine ilişkin karar davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı birleşen dosyada davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Asıl dava dosyasında davacı istemi ve davalı cevabı:

4. Asıl davada davacı ... Gülfıratoğlu vekili asıl davada; müvekkilinin İzmir Buca Seyfi Demirsoy Hastanesi Acil Polikliniğinde doktor olarak görev yaptığını, olay günü hastanenin acil servisinde dolaşırken röntgen teknisyeni olan davalı ile karşılaştığını, davalının karın ağrısı şikâyeti ile kustuğunu ve muayene olmak istediğini söylediğini, yapılan muayene sonucunda kasık bölgesinde hassasiyet tespit edildiğini, davalının polis karakoluna giderek cinsel saldırıda bulunduğundan bahisle müvekkilini şikâyet ettiğini, ayrıca hastanenin başhekimliğine de şikâyet dilekçesi verdiğini, başlatılan idari soruşturma sonucunda ise müvekkili hakkında herhangi bir disiplin cezası verilmediğini, davalının asılsız ithamları nedeniyle müvekkilinin çok güç duruma düştüğünü, manevi açıdan sarsıldığını ve masumiyetini ispat etmek zorunda kaldığını ileri sürerek 15.000TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

5. Asıl davada davalı ... Benlican vekili; müvekkili ile davacının aynı hastanede çalıştığını, davacı doktorun müvekkiline yönelik cinsel saldırı eyleminde bulunduğunu, olay nedeniyle davacı hakkında kamu davası açıldığını, hastane idaresinin bu olayı gizlemeye çalıştığını, olayı Emniyet Müdür Yardımcısına anlatması üzerine hemen şikâyetçi olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Birleşen dava dosyasında davacı istemi ve davalı cevabı:

6. Birleşen davada davacı ... Benlican vekili; olay günü davalı doktorun müvekkilini gözlem odasında muayene ettiğini, muayene sırasında müvekkilinin edep yerine dokunarak cinsel tacizde bulunduğunu, bunun üzerine müvekkilinin şikâyetçi olduğunu, ceza yargılamasının hâlen devam ettiğini, olay nedeni ile müvekkilinin manen zarar gördüğünü ileri sürerek 15.000TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

7. Birleşen davada davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararı:

8. İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.04.2014 tarihli ve 2008/503 E., 2014/157 K. sayılı kararı ile; davacının Devlet Hastanesinde doktor, davalının ise radyoloji teknisyeni olduğu, meydana gelen olayın hizmet kusurundan kaynaklandığı, her iki tarafın devlet memuru olduğu anlaşıldığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

7. Birleşen davada davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararı:

8. İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.04.2014 tarihli ve 2008/503 E., 2014/157 K. sayılı kararı ile; davacının Devlet Hastanesinde doktor, davalının ise radyoloji teknisyeni olduğu, meydana gelen olayın hizmet kusurundan kaynaklandığı, her iki tarafın devlet memuru olduğu anlaşıldığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde birleşen dosya davacısı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

10. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 24.11.2014 tarihli ve 2014/11048 E., 2014/15860 K. sayılı kararı ile;

“...Anayasa m. 129/5’te, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davalarının, ancak idare aleyhine açılabileceği benimsenmiştir. Ne var ki; bu kural mutlak olmayıp, idari yetkilerin kullanılma alanıyla, eş anlatımla, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlarla sınırlıdır. Özellikle, haksız eylemlerde (fiili yol); kamu görevlisinin, Anayasa’nın bu güvencesinden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Somut olayda, davalının davacıya açıkça cinsel tacizde bulunduğu ileri sürülmüştür. Kamu görevlilerinin bu türden suç teşkil eden eylemleri kişisel kusur oluşturur ve hiç bir biçimde görevle ilişkilendirilemez. Bu sava dayanan davaların, Anayasa m.129/5 kapsamında değerlendirilmesi de mümkün değildir.

Şu halde, kamu görevlisinin kişisel kusuruna dayalı birleşen dosyadaki davada davalıya husumet tevcih edilebileceği benimsenmelidir. Mahkemece, işin esasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir…’’ gerekçesiyle karar oy çokluğuyla bozulmuştur.

Direnme Kararı:

11. İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 05.10.2015 tarihli ve 2015/252 E., 2015/393 K. sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesi tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

12. Direnme kararı süresi içinde birleşen dosyada davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

13. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; eldeki birleşen davanın kamu görevlisinin hizmet kusurundan mı yoksa kişisel kusurundan mı kaynaklandığı, buradan varılacak sonuca göre; davacı-birleşen dosya davalısına husumet yöneltilmesinin mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

14. Uyuşmazlığın çözümü için, konuya ilişkin yasal düzenleme ve ilkelerin ortaya konulmasında yarar vardır.

15. Kamu personelinin malî sorumluluğuna ilişkin düzenlemeler öncelikle Anayasa olmak üzere ilgili kanunlarda yer almaktadır.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının: