muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4540, Karar No: 2024/1944, Tarih: 11.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4540 E.  ,  2024/1944 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/117 Esas, 2023/108 Karar

DAVA TARİHİ : 24.09.2013

HÜKÜM : Karar verilmesine yer olmadığına

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanun'un 25 inci ve geçici 2 nci maddeleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen Bölge Adliye Mahkemeleri 20.07.2016 tarihinde göreve başlamıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341 inci maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, 361 inci ve 362 nci maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen kararlar belirlenmiştir.

Dava, Bayındırbank A.Ş.'de yönetim kurulu üyesi olan davalıdan Bayındır grubu dışındaki şirketlere kullandırılan kredilerden kaynaklanan zararların tazmini istemine ilişkin olup, davalılar yönünden İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesinde 2002/362 E. sayılı davanın açıldığı, 02.05.2005 tarihli ve 2005/30 K. sayılı kararla yargılamanın durdurulmasına karar verildiği, davacı tarafça 24.09.2013 günlü dilekçe ile davanın kaldığı yerden devamının istenilmesi üzerine, aynı mahkemenin 2013/314 E. sayısına kaydı yapılarak yargılamaya devam edildiği, talep üzerine 27.09.2022 günlü oturumda, davalı ... yönünden davanın tefrik edildiği ve mahkemenin 2023/117 E. sayılı dosyası üzerinden karar verilmesine yer olmadığına hükmedildiği; diğer yandan birlikte dava açıldıktan sonra davası bir kısım zararlar yönünden tefrik edilerek yargılaması aynı mahkemenin başka bir esası üzerinden yürütülen ve davacıya devredilen bankada 01.04.1998-10.07.2001 tarihleri arasında genel müdür, yönetim kurulu üyesi ve genel müdür olarak görev yapan ... hakkında verilen 2010/256 E. ve 2012/241 K. sayılı hükmün dairemizin 16.09.2014 tarih, 2013/11447 E. ve 2014/13904 K. sayılı ilamı ile bozulması üzerine ... hakkında görülen davanın İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 28.12.2017 tarih, 2017/943 E. ve 2017/1197 K. sayılı ilamı ile 2013/314 E. sayılı dosya ile birleştirildiği görülmüştür.

O halde birleşen davanın davalısı ... hakkında verilen hükmün temyiz incelemesinden geçmesine rağmen, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (1086 sayılı Kanun) döneminde mahkemece asıl davaya ilişkin asıl davaya ilişkin hüküm kurulmadığı anlaşılmıştır.

Bu durumda, mahkemece temyiz incelemesi için gönderilen dava dosyasında verilen 21.02.2023 tarihli karar, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarihten sonra verilmiş olup, hükmün 1086 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde temyiz incelemesine tabi tutulmasını gerektirici mahiyet taşımadığı ve bu aşamada temyiz kanun yoluna tabi olmadığı, kararın kanun yolu incelemesini yapma görev ve yetkisinin Bölge Adliye Mahkemesine ait olduğu anlaşılmakla; yasa gereğinin takdir ve ifası bakımından dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine tetkiksiz iadesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Kanun yolu değerlendirmesi yapılmak üzere dosyanın Mahkemesine tetkiksiz İADESİNE,

11.03.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/47392, Karar No: 2016/1488, Tarih: 26.01.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/47392 E.  ,  2016/1488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının damadı olduğunu, davalının borcu olduğunu söyleyerek kendininden kredi çekmesini istediğini, kızı ile damadının arasının bozulmaması için 5 yıl vadeli 15.000,00 TL tutarlı kredi çekerek tamamını davalıya verdiğini, davalının kredi taksitlerini öedemediğini ileri sürerek bankaya ödemiş olduğu 20.275,00 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının isteği üzerine kredi çekerek 15.000,00 TL'yi davalıya verdiğini, davalı tarafından kredi taksitlerinin ödenmediğini belirterek ödemiş olduğu 20.275,00 TL'nin davalıdan tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, davacının kızıyla davalı arasında süren boşanma davası nedeniyle taraflar arasında husumet bulunması gözetilerek dinlenen tanık beyanlarının karara dayanak alınmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir. Oysaki aralarında akrabalık ilişkisi bulunmayan davacı tanıklarından ... “yaz aylarındaydı ... ...'e 15.000,00 TL para çektirdi, ... ...'e sağol anne kendi annem bile bu iyiliği yapmamıştı dedi, ...'in ...'a para teslim etme anında görmedim ama sadece teşekkür ettiğini duydum” şeklinde beyanda bulunmuştur. Tanığın bu beyanı dikkate alınarak mahkemece sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz edilen hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, 26/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13470, Karar No: 2015/19068, Tarih: 09.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/13470 E.  ,  2015/19068 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kasten yaralama

Kasten yaralama suçundan sanık hakkındaki davanın düşmesine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ölen hakkında düzenlenen 13.09.2005 tarihli adli muayene ve otopsi tutanağında; “yapılan dış muayenede; kafa frontal bölgede saçlı deri sınırının 1 cm içinde 1 cm çaplı kuyruklu sıyrık, çene orta hattın hemen solunda iki adet 1'er cm lik açık kırmızı renkli şüpheli alan, bunun hemen üzerinde dudağın 1,5 cm altında 0,5 cm lik kuyruklu sıyrık, her iki kol dış yan kısımlarda ortada 1,5'er cm'lik yuvarlak yeşil mor renkli ekimoz, kaldırılan saçlı deri altında sağ frontal bölge dış muayenedeki sıyrıkla uyumlu 3x2 cm.lik kanama alanı olduğu, peteşiyel kanamalar sağ temporal kas üst kısmında 1 cm çaplı kas içi kanama görüldüğü ve kanın ileri derecede akıcı olduğunun” ifade edildiği,... İhtisas Kurulu'nun 08.06.2007 tarihli raporunda ise “tespit edilen bu lezyonların basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek düzeyde hafif nitelikte olduğunun” belirtildiği, sanığın ölene cep telefonu ile vurduğunu net bir şekilde gören olmadığı gibi sanığın da savunmalarında bu yöndeki iddiaları kabul etmediği ve bu husustaki şüphenin giderilemediği anlaşılmakla, tebliğnamede sanık hakkında TCK'nin 6/1.f ve 86/3-e maddelerinin tatbik edilmesi gerektiği yönündeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığa isnat edilen kasten basit yaralama suçunun TCK’nın 86/2. maddesi uyarınca soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu, ölenin ve yakınlarının sanıktan şikayetçi olmaması nedeniyle TCK’nın 73/4 ve CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca verilen düşme kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 09.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14931, Karar No: 2013/23526, Tarih: 26.09.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/14931 E.  ,  2013/23526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 04.04.2013 gün ve 2012/28078 esas, 2013/10729 karar sayılı onama kararı kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanığın hükümden sonra 20.01.2012 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu husus araştırılarak TCK.nun 64/1. maddesi uyarınca hukuki durumunun yeniden tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11319, Karar No: 2020/4339, Tarih: 23.09.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/11319 E.  ,  2020/4339 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.12.2018 tarih ve 2018/89 – 2018/386 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 1- Sanıklar ... ve ... hakkında ayrı ayrı; TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

2-Sanık ... hakkında; TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanıklar ... ve ... müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin yasal şartları oluşmadığından CMK’nın 299. maddesi gereğince ayrı ayrı REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27888, Karar No: 2016/6163, Tarih: 21.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/27888 E.  ,  2016/6163 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 31.05.2009 tarihinde meydana gelen trafik - iş kazası sonucu ölen sigortalı Kemal Kaya'nın hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının 5510 sayılı Kanun’un 21/1 ve 4'üncü maddesi uyarınca davalı işveren ile davalı sürücüden rücûan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Kanunun İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21’inci madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücûan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücûan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası ise üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir. Üçüncü kişinin rücû alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Kanunun 21, 4857 sayılı Kanunun 77 ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 ve devamı maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Kanunun 77'nci maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Davaya konu trafik-iş kazasının saat 09:40 sıralarında davalı ...'nın sevk ve idaresindeki kamyonetle Zile istikametinden Amasya istikametine seyir halinde iken aracın frenlerinin patlaması sonucu hızlanması ve yolun sağının uçurum olması nedeniyle aracı yolun solundaki yamaca sürüp çarpması ile meydana geldiği; sigortalının telaşla araçtan atlamaya çalıştığı ve aracın devrilmesi ile öldüğü anlaşılmaktadır.

Mahkemece iki ayrı bilirkişi kusur raporu alınmış olup; ilk bilirkişi kusur raporunda uygun vitesle aracı kullanmayarak frenlerin ısınmasına neden olan davalı sürücüye %80 kusur izafe edilirken; ikinci kusur raporunda ise Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi davalı sürücünün herhangi bir kusuru olmadığını belirlemiştir. Mahkemece, ikinci kusur raporu esas alınmak suretiyle istemin reddine karar verilmiştir. Ancak, hükme esas alınan kusur raporunda davalı işveren yönünden herhangi bir değerlendirme yapılmadığı gibi; anılan raporlarda kısmen farklı gerekçelerle farklı oranlarda davalı kusurları belirlendiğinden bu açık çelişki giderilmeden raporlarından birine itibar edilemez. Hal böyle olunca; yeniden yeniden kazanın meydana geldiği iş kolunda, iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman bilirkişilerden oluşacak kuruldan önceki raporları ve davalı işverenin kusurunu tartışan kusur raporu alınarak, söz konusu çelişki giderilip, davalının kusur oran ve aidiyetinin gerçeğe uygun olarak tespiti gerekirken, eksik araştırma, inceleme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/32760, Karar No: 2018/12560, Tarih: 21.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/32760 E.  ,  2018/12560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 6830 sayılı Kanununun 17. maddesi uyarınca tescil davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekilleri tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 25/05/2017 günü temyiz eden davalı ... vd vekili ile davacı idare vekilinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden diğer tarafların yokluklarında duruşmaya başlanarak davacı idare vekili ile davalı ... vd. vekilinin sözlü açıklamaları dinlenip verilen geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 6830 sayılı Kanununun 17. maddesi uyarınca tescil istemine ilişkindir.Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, bir kısım davalı vekili Av.... ile davalı ... vekili Av.... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan bilgi ve belgelere göre ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi 1535 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 30.729,00 m2’lik kısmının ... Üniversitesi Senatosunun 03.12.1975 tarihli kamu yararı kararınca kamulaştırılmasına karar verildiği, kamulaştırma tarihinde malik olanlardan davalı ...’e hem kendi hissesi hem de kamulaştırmadan önce vefat eden anneleri ...’ten intikal eden payı için ayrı ayrı çıkartılan noter tebligatlarının 20.01.1976 tarihinde “kendisine” usule uygun olarak tebliğ edildiği (7 Ocak 1976 tarihli, 638 ve 710 yevmiye nolu noter tebilgatları) anlaşıldığından adı geçen davalı yönünden davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Bu nedenle davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Bir kısım davalı vekili Av. ...’in temyizine gelince; Kamulaştırma tarihinde malik olan davalılardan ... ile diğer davalılar murisleri ..., ... ve ...’e anneleri ...’ten intikal eden ve davanın konusunu oluşturan paylar için çıkartılan noter tebligatlarından ... adına çıkartılanın 20.01.1976 tarihinde “birlikte bulunduğu yeğeni ...” imzasına (7 ocak 1976 tarihli 711 yevmiye nolu), ... adına çıkartılanın 20.01.1976 tarihinden “kardeşi ...” imzasına, (7 ocak 707 yevmiye nolu), ... adına çıkartılanın 17.01.1976 tarihinde “birlikte oturduğu eşi ...” imzasına (7 ocak 1976 tarihli 708 yevmiye nolu), ... adına çıkartılanın ise 17.01.1976 tarihinde “birlikte oturduğu ehil oğlu ...” imzasına (7 ocak 1976 tarihli 709 yevmiye nolu) tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

Bir kısım davalı vekili Av. ... tarafından; noter tebligatlarında davalılar murislerinden ... ile adına tebligatı alan kardeşi ...’in birlikte oturduklarına dair bir açıklama bulunmadığı, ... adına tebligatı imzalayan eşi ...’in okuma yazma bilmediğinden imza atmasının mümkün olmadığı, ... adına tebligatı alan oğlu...’in tebligatın yapıldığı tarihte ... Hava Teknik Okullar Komutanlığı ...okulu öğrencisi olması sebebiyle ...’de olmadığı, ... adına tebligatı alan yeğeni ...’ın birlikte oturduklarına dair bir açıklama bulunmadığı belirtilerek tebligatların usulsüz olduğu ileri sürülmüştür. Bu itibarla 7201 sayılı Tebligat Kanununa göre tebligatın aynı konutta birlikte oturan kişiye yapılması gerektiği dikkate alınarak davalı ... ile bir kısım davalı murisleri ... ve ...’in tebligatın yapıldığı tarihte bu kişiler adına tebligatı alan kişilerle birlikte oturup oturmadıkları, bir kısım davalı murisi ... adına tebligatı alan eşi ...’in tebligatın yapıldığı tarihte okuma yazma bilip bilmediği taraflardan delilleri sorulmak suretiyle vakıa olarak incelenerek sonucuna göre tebligatın geçerli olduğunun tespiti halinde davanın kabulüne, aksi halde reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, Doğru görülmemiştir.Bir kısım davalı vekili Av. ...’in temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davalı ...'ten peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden bir kısım davalı ... vd. yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.480,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 21/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11629, Karar No: 2024/4358, Tarih: 15.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/11629 E.  ,  2024/4358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/413 Esas, 2022/549 Karar

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 31 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince taşınmazın tapu kaydına konulan şerhin terkini istemi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı idare vekilince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Adıyaman ili, Merkez ilçesi, Kayalık Mahallesi 530 ada 148 parsel sayılı taşınmazda davacı adına olan tapu kaydına davalı idarenin talebi üzerine 2942 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince şerh konulduğunu, müvekkilinin mülkiyet hakkını kısıtlayan, yasal şartları taşımayan, usulsüz ve hatalı olarak konulan bu şerhin terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; Adıyaman ilinde her yıl binlerce kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davalarının açıldığını, kamulaştırmasız el atma dosyalarında davalıdır şerhi taleplerinin mahkemeler tarafından kabul edilmediğini, malikin değişmesi durumunda irtifakın tapuda tescilini sağlayamadıklarını bu nedenle ilgili şerhin konulduğunu belirterek öncelikle davanın reddini, mahkeme aksi kanaatte ise önce kuruma başvurunun bulunmaması sebebiyle aleyhe vekâlet ücretine hükmedilmemesini, vekâlet ücreti takdir edilmesi durumunda Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 22 nci madde hükümlerinin uygulanmasını talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 20.11.2020 tarihli ve 2020/417 Esas, 2020/1007 Karar sayılı kararıyla davanın kabulü ile şerhin terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin 20.11.2020 tarihli ve 2020/417 Esas, 2020/1007 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 19.11.2021 tarihli ve 2021/239 Esas, 2021/3067 Karar sayılı kararıyla İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu, somut olayda seri davalarda vekâlet ücretine ilişkin Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 22 nci maddesindeki şartların oluşmadığı gerekçesiyle davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı